Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AFRIKA
De Kalahariwoestijn in het zuiden van Afrika is ongelooflijk droog.
Maar elk jaar stroomt er een rivier uit de bergen...
die het hart van deze woestijn omtovert.
Er bloeit dan een enorme, groene oase uit het stof op.
De Okavangodelta stroomt al millennia steeds weer vol en leeg.
Alle planten en dieren die hier ooit hebben geleefd...
hebben op het ritme van deze seizoenscyclus gedanst.
Dit water is als bloed dat door aderen stroomt en voedt hier alle leven.
Eén dier heeft een extra hechte band met het water.
Deze Kalahari-olifanten zoeken bijna het hele jaar naar voedsel en water.
Voor hen is de overstroming van de delta een vreugdevolle tijd.
Deze kant zien we maar zelden van olifanten.
Een wijfje van veertig jaar houdt de kudde in de gaten.
Shani is de oudste en wijste, na haar zus, de grote matriarch.
Dat maakt haar de opvolgster om de kudde te leiden.
Een grote verantwoordelijkheid als het zover is.
Voorlopig heeft ze haar handen vol met de opvoeding van haar zoon van één.
Een echte robbedoes.
Jomo is één van de jongste leden van de kudde.
Alles is nieuw voor hem en er zijn allerlei dieren om mee te spelen.
Het is niet eens zeker of hij al snapt dat hij een olifant is.
Hij kan niet hoog springen, dus hij is vast geen moerasantilope.
Maar een baviaan... Dat lijkt er meer op.
Maar die trappen er niet in.
Jomo moet duidelijk nog veel leren over het leven in de kudde.
Families zijn heel belangrijk voor olifanten.
In deze hechte groep is er altijd iemand die je een handje helpt.
En dat is meestal Gaia, de zus van Shani.
Zij is dankzij haar leeftijd en wijsheid de matriarch.
De kudde volgt haar in alles.
Ze zijn bijna allemaal familie van Gaia.
Zussen, nichten, dochters, kleinkinderen.
De oudere jongens verlaten als tiener de kudde...
om hun heil elders te zoeken.
Maar ze komen af en toe terug om mam te bezoeken.
En om jongens zoals Jomo te laten zien hoe je heibel maakt.
Gaia weet dat de delta opdroogt...
en dat ze haar familie weldra weg moet leiden...
om naar voedsel en water te zoeken, tot het water terugkeert...
en zij dus ook.
Dit zijn de laatste olifanten op aarde...
die migraties van duizenden kilometers kunnen maken, net zoals hun voorouders.
Voor velen is de reis nieuw en opwindend, maar ook gevaarlijk.
Veel hangt af van de ervaring van Gaia...
en van de kennis die door generaties olifanten is doorgegeven.
De trek is elk jaar een uitdaging...
maar dit jaar zal hij al hun levens veranderen.
Twee maanden later trekt het water zich terug en verdroogt het paradijs.
Jomo rent naar het water.
De delta bestaat nu nog uit een aantal opdrogende plassen.
Bij deze laatste drinkplekken kunnen ze andere families ontmoeten.
Deze olifanten zijn gek op sociaal contact.
Ze maken contact met hun gezicht.
Shani is Jomo al uit 't oog verloren.
Daar is hij.
Hij...
Wat doet hij?
De oudere olifanten weten dat ze maandenlang op zoek naar water moeten...
dus ze nemen het er nog even van.
Tijd voor een feestje.
Met zo veel prikkels wordt Jomo soms te enthousiast.
Zo.
Deze jongens zijn tenminste van zijn formaat.
Het meeste drinkwater is nu in modder veranderd.
Maar die is goed voor olifanten.
Modder beschermt tegen de zon, modder eten bevordert de spijsvertering.
Tjonge.
Wie was dat?
Maar als modder dik wordt, kun je vast komen te zitten.
Gaia maakt zich zorgen en roept iedereen uit de modderpoel.
Jomo redt het ternauwernood.
Een jong mannetjeskalf zit vast en verstikt.
De matriarch gaat hem helpen.
Het is niet Gaia's kalf...
maar ze weet dat hij doodgaat als ze z'n kop niet uit de modder krijgt.
Zij heeft hier als enige ervaring mee.
Z'n kop is boven. Dat is stap één.
Z'n moeder is overstuur.
Maar als ze erheen gaat, maakt ze de modder nog gevaarlijker.
Zelfs voor Gaia is dit moeilijk.
Ze houdt z'n kop omhoog...
en ze haalt de modder uit z'n bek en slurf, zodat hij kan ademen.
Als z'n luchtwegen vrij zijn, hebben ze meer tijd.
Shani moet Gaia helpen door de moeder van het kalf te kalmeren.
Het kalf is uitgeput en z'n poten zitten diep in de modder.
Maar Gaia heeft een plan.
Als ze een vluchtroute in de modder kan graven...
kan het kalf wellicht op eigen kracht ontkomen.
Shani kan zich geen betere mentor wensen.
Gaia geeft het nooit op en ze laat nooit een familielid achter.
Met deze matriarch valt niet te spotten.
Ze is een indrukwekkend rolmodel voor de hele kudde.
Gaia ziet de delta al vijftig jaar elk jaar opdrogen. Ze herkent de tekenen.
Ze weet wanneer ze weg moeten.
Ze draagt de herinneringen aan alle voorgaande trektochten met zich mee.
Alle paden en rustplaatsen om te eten.
De oriëntatiepunten en gevaren.
Die kennis heeft ze nodig om door deze onvoorspelbare gebieden te trekken.
Gaia leidt de kudde de bloedhete Kalahari in.
Het lijkt waanzin.
Maar als ze langer wacht, zijn de waterplaatsen onderweg...
opgedroogd voor ze ze bereiken.
Dan komen ze de woestijn niet door.
Er vindt een exodus van dieren uit de delta plaats.
Ze beginnen aan een retourreis van 1600 kilometer.
Die kan acht maanden duren.
Na vier dagen leidt Gaia de familie naar een schaduwrijk bos.
Ze herinnert zich dat hier eetbare zaaddozen groeien.
Ze treffen er een onverwachte verrassing.
Verre familie.
Leden van hun clan die de familie al ruim een jaar niet heeft gezien.
Zij maken hier op hun eigen reis ook een pitstop.
Het is een mooie kans om bij te praten met oude vrienden...
en om misschien nieuwe vrienden te maken.
Voor Jomo kan dit 't begin van een levenslange vriendschap zijn.
Een waardevolle band met een andere tak van de familie.
De emotionele banden van olifanten zijn net zo hecht en duurzaam als de onze.
Shani begroet een nicht die ze al tijden niet heeft gezien.
Ze communiceren middels diepe bromgeluiden die dichtbij goed te horen zijn...
en via de grond lange afstanden afleggen.
Maar elkaar aanraken werkt het best.
Oké, ze hebben elkaar nu begroet. Ze zijn hier eigenlijk voor de lunch.
De aloude techniek van het bomen schudden levert...
één zaaddoos op.
Daar kan de kudde zich niet mee voeden.
Shani kan goed bomen schudden.
Niets.
Deze lunchpauze draait op niets uit.
Wacht eens. Wie is die jongen?
Hij bezoekt z'n moeder in de andere familie.
Het prachtige mannetje weet een speciale truc.
Hij zal met z'n truc veel nieuwe vrienden maken.
Iedereen is gek op de zaaddozen.
Jomo heeft een rolmodel gevonden.
Nog niet.
De zaaddozen zijn goed voor Gaia en haar familie.
Ze leveren veel energie voor de lange weg die ze moeten afleggen.
Shani voelt de grond onder haar poten weer vibreren.
Lage, diepe tonen. Veel lager dan mensen kunnen horen.
Boodschappen van olifanten verderop.
Ze moeten verder.
Er ligt een verbluffend netwerk van cirkels en lijnen voor ze...
dat zich tot aan de horizon uitstrekt.
De geheimzinnige lijnen zijn oude olifantenpaden.
De cirkels zijn waterplaatsen waar regenwater 'n paar maanden blijft staan...
voor het verdampt.
Soms is het drinkwater net genoeg om de volgende waterplaats te bereiken.
Andere liggen te ver uit elkaar.
En sommige staan droog.
De waterplaatsen zijn onontbeerlijk voor de familie...
om de woestijn te doorkruisen.
Uitvogelen welke waterplaatsen je aan moet doen, vergt vele jaren ervaring.
Na een dag marcheren onder de brandende zon...
snakt de familie wanhopig naar water.
Shani en Jomo rennen naar de waterplaats...
in de hoop schoon water te kunnen drinken voor het modder wordt.
Droog.
Shani kan wel water ruiken, maar het zit diep onder de grond.
Jomo's dorst wordt niet gelest.
Ze ruiken nog iets anders.
Een ongewone maar ook vaag bekende geur.
Shani vergeet haar dorst even.
Er moet hier zo'n jaar geleden een dorstige olifant zijn gekomen...
die ook geen water aantrof.
Het toont wat er op het spel staat.
De zoektocht naar waterplaatsen is geen spelletje.
De botten zijn door het zand en de zon verweerd en gebleekt.
Toch lijkt Shani de olifant evengoed te herkennen.
Misschien een familielid.
Of een olifant die ze maar één keer heeft ontmoet.
Het is waar dat olifanten een heel goed geheugen hebben.
Jomo werd pas geboren rond de tijd dat deze olifant stierf.
Shani geeft hem een bot alsof ze hem iets wil leren.
Olifanten lijken een diepe band met hun verleden te hebben...
en eerbied te voelen voor hen die ze voor zijn gegaan.
Ze moeten nog ver lopen.
Of dat één of twee dagen duurt, hangt af van hun snelheid...
en of Gaia de meest directe route naar de volgende waterplaats neemt.
Ze mogen geen fouten meer maken.
Er is zo veel voor de kleintjes om zich op hun eerste safari over te verwonderen.
Jomo heeft op deze lange trektocht geen speelgenootjes.
Hij zou graag met dit schattige jachtluipaardje spelen.
Maar misschien niet met de moeder erbij.
Eindelijk een bemoedigend teken.
Karmijnrode bijeneters nestelen op plekken met veel insecten...
zodat ze hun jongen kunnen voeren.
Het is een teken voor Gaia dat de kudde dicht bij water komt.
Gisteren werden ze aan de dood herinnerd. Maar vandaag is er overal leven.
Ze voelen het diep in hun reusachtige botten.
Er is hier zeker water.
Uit de weg, allemaal.
Delen is belangrijk...
maar als olifanten moeten drinken, geldt het recht van de grootste.
Jomo heeft speelmaatjes gevonden.
Knobbelzwijnen.
Je kunt vast lol met ze hebben.
Eerst moet hij wachten tot z'n moeder niet kijkt.
En... daar gaat hij.
Hij gaat verstoppertje spelen.
Maar de knobbelzwijnen hebben geen zin.
Hij gaat tikkertje proberen.
Deze zwijnen zijn veel te snel voor hem.
Jomo zou wel de hele dag achter dieren aan willen rennen.
Behalve achter die.
De buffel is het enige dier dat niet voor een olifant wijkt.
Geen haarbreed.
Jomo is heel moedig...
met z'n mama in de buurt.
Shani slurpt het meest frisse water van de bovenkant. Dat lukt meestal wel.
Maar dit water is verpest...
door dieren die erin lopen en wie weet wat nog meer doen.
Geen drinkbaar water.
Maar in deze oase is er tenminste een klein mopanebos.
Olifanten zijn gek op mopanebomen.
Hun bladeren bevatten tenminste een beetje water.
Een olifant kan wel 275 kilo bladeren en takken per dag eten.
Dat staat gelijk aan 2500 cheeseburgers.
Maar ze hebben geduchte concurrenten. Die zijn van een heel ander niveau.
Mopanewormen eten twee keer hun lichaamsgewicht aan bladeren per dag.
Deze rupsen van de mopanemot...
kunnen honderden hectaren bos verwoesten.
De beestjes zijn niet te verjagen. Het zijn met recht geduchte concurrenten.
Er worden er vast een paar per ongeluk opgegeten.
Olifanten zijn planteneters...
maar wat extra eiwitten kan geen kwaad.
Zet hem op, Jomo.
Het grootste landdier op aarde...
wordt afgeschrikt door 'rupsjes nooitgenoeg'.
Dit verwoeste bos heeft ze nu niets meer te bieden.
Waar nu heen?
Diep in haar geheugen weet Gaia het.
Een plek waar velen van hen nog nooit zijn geweest.
De tocht erheen zal hun vertrouwen in Gaia op de proef stellen.
Voor ze ligt de grootste zoutvlakte van Afrika.
De vlakte is uitgestrekt, onherbergzaam en lijkt onmogelijk over te steken.
De oude paden leiden naar een wonderbaarlijke plek.
Een eiland dat als een luchtspiegeling uit het zout oprijst.
Toch is dit eiland echt.
En het biedt reizigers iets verrassends om te overleven.
Baobabbomen.
Hun opgezwollen stammen zitten vol water.
Dat is er maanden terug in het regenseizoen opgeslagen.
Gaia hoopt dat 't sap haar familie in leven houdt...
tijdens het tweede deel van de trek over de zoutvlakte.
Dit is het enige water in honderden kilometers omtrek.
Gaia heeft het eiland gevonden...
maar Shani leert de jongere olifanten wat je met de baobabs moet doen.
Ze scheurt de dikke schors open...
zodat Jomo en de kleintjes bij het vocht eronder kunnen.
Het silhouet van deze bomen aan de horizon...
moet al generaties lang een teken van redding voor vermoeide olifanten zijn.
En onder hun takken... een bed.
Pas als er sterren aan de hemel glinsteren en de hitte afneemt...
komen de vreemdste dieren van het eiland tevoorschijn.
Dit is een magische plek waar olifanten kunnen dromen.
De jongere zijn misschien opgewonden omdat ze hier voor het eerst zijn.
Wellicht dromen Shani en de oudere dieren van de tijd...
dat zij hier voor het eerst heen werden geleid.
Ze maken deel uit van een millennialange keten van kennis.
Het is 's morgens koud in de woestijn.
Jomo en Shani hebben daarom geen zin om op te staan.
Gaia moet op pad met haar familie...
ook al kraken haar botten nogal de laatste tijd.
Hoe oud of jong je ook bent, opstaan is altijd lastig voor zulke grote dieren.
Een helpende slurf maakt een groot verschil.
Dat helpt niet, Jomo.
De kalveren hebben het water in de moedermelk nodig...
om de tocht over de zoutvlakte te overleven.
Het baobabsap is niet genoeg voor de volwassen dieren.
Ze moeten de oversteek wagen voor het te heet wordt.
Maar de woestijn denkt daar anders over.
De wind heeft over honderden kilometers verschroeid zout gewaaid en is gortdroog.
Er is geen bescherming tegen de dehydraterende zoutkristallen.
De jongen lopen het risico uitgedroogd te raken.
Doorgaan is de enige optie.
Jomo heeft het zwaar, maar Shani verzekert hem...
dat ze hem nooit achter zou laten.
Het zout en de wind hebben het vocht uit hun lijf gezogen.
Als ze niet snel iets drinken, gaan ze dood.
Gaia is niet zeker van de route...
maar ze voelt iets via haar poten.
Misschien is het water in de verte.
Shani voelt het ook en leidt de weg.
Zo dichtbij.
Shani voelde correct aan dat er water was.
Maar het diepe ravijn is een verrassing.
Hoe kunnen ze het water bereiken?
Roodbekwevers.
Gaia herinnert zich hoe die vogels haar moeder lang geleden naar water leidden.
Misschien lukt dat opnieuw.
Ze volgen de vogels naar een doorgang hoog boven de rivier.
Een stroompje water.
Het is genoeg voor een vochtige bek en om de jongen overeind te houden.
Shani heeft vandaag een belangrijke les van Gaia geleerd.
Deze kleine vogeltjes kunnen grote redders zijn.
Maar de roodbekwevers blijven hier niet drinken.
Gaia neemt een gok en volgt ze.
Het beekje voegt zich bij de rivier de Zambezi...
op z'n meest magnifieke punt.
Mosi-oa-Tunya, 'de rook die dondert'.
Oftewel de Victoriawatervallen.
Stroomopwaarts ligt de locatie waar Gaia naar op zoek is.
Beschutte eilanden met voedsel en een onbeperkte hoeveelheid drinkwater.
De eilanden staan vol palmbomen...
een teken dat er al vele malen eerder olifanten zijn geweest...
aangezien palmpitten het beste ontkiemen met behulp van olifantenmest.
Gaia heeft de oversteekplaats naar de eilanden gevonden.
Plotseling voelen de enorme lijven een tikje lichter aan.
Jomo zit weer vol energie.
Ze steken weldra naar het eiland over.
Maar eerst kunnen ze voor het eerst in bijna twee maanden echt drinken.
Heerlijk koel water uit de machtige Zambezi...
één van de grootste rivieren van Afrika.
Antilopen.
Jomo speelt weer als vanouds.
Ze doen hem denken aan de onbezorgde dagen in de delta...
toen hij onbekommerd constant achter dieren aan zat.
Een krokodil.
Hij kan maar beter bij de kudde blijven.
Stroomopwaarts zijn ze door hongerige krokodillen opgemerkt.
Stroomafwaarts stort de grootste waterval ter wereld omlaag.
Maar voor ze ligt alles waar ze naar op zoek zijn.
Gaia besluit de oversteek te wagen.
Aan de rand is het water ondiep.
Maar krokodillen jagen juist het best in ondiep water.
Shani aarzelt.
Ze wil terug.
Maar Gaia spoort haar aan.
Shani en Gaia beschermen de jongen aan beide kanten...
zodat de krokodillen lastig bij ze kunnen komen.
Na de krokodillen wacht ze een nieuw en nog groter gevaar.
Als het water dieper wordt, wordt de stroming veel sterker.
Ze kunnen makkelijk mee naar de waterval worden gesleurd.
Dat is al veel olifanten overkomen.
De Zambezi is hier ruim vijftien meter diep en stroomt woest.
Hebben ze kracht en uithoudingsvermogen genoeg om de rivier te weerstaan?
Ze zijn er bijna.
Een plek die eten, water én bescherming biedt.
Hier kunnen ze de komende maanden uitrusten...
tot al het eten op is en het water naar de Okavango terugkeert.
Die palmnoten zijn perfect rijp.
De huidige bewoners moeten oppassen.
Het is tijd voor een olifantenfeest.
De noten zitten vol olie en alle voedingsstoffen die ze nodig hebben.
Ze groeien hier dankzij eerdere generaties olifanten.
Geen wonder dat ze plantaardig ivoor worden genoemd.
Het eiland is een prima verblijfplaats tot er weer water in de Okavango staat.
Net als de olifanten...
onderneemt het water een enorme reis door Afrika om de delta te bereiken.
Een reis die net begint.
1600 kilometer verderop in de hooglanden van Angola slaat het weer om.
Waterdamp uit de Atlantische Oceaan stoot op de bergen en veroorzaakt regen.
Het water van de zuidelijke hellingen stroomt naar de Okavango.
Duizenden Kalahari-olifanten zijn van dat water afhankelijk.
Niets is waardevoller voor het leven op onze planeet.
Zo begint de bijna duizend kilometer lange reis naar de Okavangodelta...
waar het water het stof weer om zal toveren in een paradijs.
Gaia en haar familie trekken binnenkort weer terug naar de Okavango...
zodat ze in de delta aankomen als die op z'n groenst is.
VICTORIAWATERVALLEN OKAVANGODELTA
Op de palmeilanden bij de watervallen vordert het seizoen ook.
De noten zijn opgegeten en de overige planten zijn uitgedroogd.
Geen goed voedsel voor olifanten.
De familie zal hier niet lang op kunnen leven.
De verandering is met name zwaar voor de oudste dieren.
Gaia is moe. Haar zesde en laatste gebit is bijna versleten.
Ze vindt het voedsel hier moeilijk te eten, dus ze verzwakt.
Jomo heeft nog nooit een oude olifant weg zien kwijnen en lijkt verward.
Gaia heeft hun voedsel heel vaak met het seizoen zien afnemen.
Ze wist ook van de andere grote verandering.
Toen ze aankwamen, was de Zambezi een kolkende rivier.
Nu is daar nog maar een stroompje van over.
Het droge seizoen heeft het gebied zwaar getroffen.
Gaia wist dat ze hier niet lang konden blijven.
Olifanten kunnen niet op kleine eilandjes overleven.
Ze hebben grote gebieden nodig om in rond te zwerven.
Gaia besluit te vertrekken. Shani helpt de kudde te verzamelen.
Gelukkig zal hun vertrek veel makkelijker zijn dan hun aankomst.
Waar ze eerst moesten zwemmen, kunnen ze nu lopen.
Op het vasteland leidt Gaia haar familie op de lange trek naar de delta.
Ze reizen waar mogelijk via schaduwrijke bossen...
om hun krachten voor de woestijn te bewaren.
Op het vasteland kan ze weer naar olifanten elders luisteren.
Die laten haar weten dat de overstroming dit jaar vroeg begint.
Om op tijd te komen...
moet ze direct weg en de kortst mogelijke route nemen.
Ze zullen andere gevaren tegenkomen...
en andere paden bewandelen.
Maar hun doel blijft: het paradijs.
Via de snelste route is de familie voor 't hoogtepunt van de overstroming terug.
Maar daar zit een risico aan vast.
Er is een reden waarom ze meestal niet de kortste route kiezen.
Die loopt door een gebied met leeuwen.
En deze leeuwen jagen op olifanten.
Er zijn overal tekens van aanvallen.
De leeuwen vallen normaal pas aan 't einde van het droge seizoen olifanten aan.
Als die door de honger zijn verzwakt.
Dat is pas over een maand.
Als ze bij elkaar blijven, moet het goed gaan.
De kudde moet toch drinken en de dieren vertrouwen Gaia...
maar dit maakt ze nerveus.
De wind van een opkomende storm camoufleert de leeuwen.
De olifanten kunnen ze nu minder goed horen of ruiken.
De leeuwen weten dat, wat ze stoutmoedig lijkt te maken.
De leeuwen omcirkelen de familie.
Gaia moet ze laten zien dat haar familie sterk is.
En dat de roofdieren hun tijd verdoen.
De leeuwen lijken overtuigd dat dit geen makkelijk maal is.
In ieder geval niet overdag, als de olifanten in het voordeel zijn.
De olifanten tasten de weg af.
Ze kunnen in 't donker niet goed zien. Roofdieren weten dat.
De familie moet 's nachts doorlopen om hier zo snel mogelijk weg te komen.
De onheilspellende roep van de hyena's maakt ze gespannen.
De familie kan geen risico's nemen.
Hyena's staan bekend als aaseters...
maar als ze de kans krijgen, zouden ze ook 'n jonge olifant aanvallen.
Gaia en Shani houden de hyena's bij Jomo en de andere jongen weg.
Gaia is bang dat ze een grote fout heeft gemaakt.
De hyena's eten het karkas van een grote olifant.
Te groot voor de hyena's om te doden.
Dat kan maar één ding betekenen.
Do olifant is door leeuwen gedood en het jachtseizoen is begonnen.
Shani pikt de angst van Gaia op.
Als de matriarch bezorgd is, raakt iedereen in paniek.
De leeuwen komen dichterbij.
De leeuwin heeft Jomo in het vizier.
Shani ziet de leeuwin, gaat achter haar aan en laat haar zoon alleen.
Shani en Jomo zouden eenvoudig omsingeld kunnen worden.
Ze moeten daar weg.
Tijdens de achtervolging hebben de leeuwen Jomo van z'n moeder gescheiden.
Jomo moet verscholen blijven.
Shani komt terug om Jomo te beschermen.
Ze zal haar zoon nooit aan z'n lot overlaten.
Gered. Voorlopig.
Gaia had gedacht deze ochtend al veel verder te zijn.
Maar de afgelopen nacht was een chaos.
Shani komt onder de bomen vandaan om zich weer bij de kudde aan te sluiten.
Iedereen staat rond een lichaam.
Gaia.
De kudde had het zo druk met het beschermen van de jongen...
dat de oudste werd vergeten.
Door haar slechte gebit was ze door de honger verzwakt.
En de nachtelijke stress bleek te veel voor haar.
Ze is in leven... nog wel.
Dit zijn haar laatste momenten en de familie weet dat.
De afgelopen twintig jaar was ze hun rots...
hun metgezel en hun leider.
Met haar slurf op de bek van haar zus...
voelt Shani haar laatste ademtocht.
Ze kunnen haar nu niet meer helpen.
Jomo werpt een laatste blik op Gaia.
De dood van een matriarch...
is een gedenkwaardige gebeurtenis in z'n jonge leven.
Het overdadige water gaat sneller stromen als het de delta nadert.
Shani probeert haar familie er ook heen te leiden.
Nu Gaia er niet meer is, is zij verantwoordelijk voor iedereen.
Dit is onbekend terrein voor haar. In alle opzichten.
De jongere wijfjes zoeken steun bij elkaar.
Ze hebben nog nooit een andere leider dan Gaia gehad.
Ze weten dat Shani haar logische opvolgster is.
Maar kan ze de rol wel aan?
Alleen de tijd zal leren of ze hun nieuwe matriarch hebben gevonden.
Een week later wordt hun reis onderbroken door iets prachtigs.
Er wordt na een zwangerschap van bijna twee jaar een kalfje geboren.
De familie is enorm opgewonden.
De eerste dagen van het jong zijn heel belangrijk en iedereen wil helpen.
Hij zal nog een tijdje onzeker op z'n poten staan.
Nog een nieuwe verantwoordelijkheid voor Shani.
Olifanten worden meestal in het natte seizoen geboren...
als moeders meer melk kunnen produceren en het koeler is.
Dit jong heeft dus extra hulp nodig.
Shani is blij met een nieuw speelgenootje voor Jomo.
Jomo is minder opgetogen.
Hij was altijd de baby van de familie.
Maar goed, het joch lijkt wel wat hulp te kunnen gebruiken.
Ja, hij zal ze absoluut vertragen.
Shani maakt ruim baan, terwijl het kalf leert lopen.
De moeder van het jong is onervaren...
dus zonder de hulp van Shani zijn z'n overlevingskansen klein.
Het is nu Shani in plaats van Gaia die de familie aan moet sturen.
De beslissingen die zij vanaf nu neemt...
zullen grote gevolgen hebben voor de hele kudde.
Ze denkt terug aan alle lessen die ze in haar leven van Gaia heeft geleerd.
Shani moet zelf de weg terug naar de delta vinden.
Eerst moet ze met de nieuwe moeder...
naar de plek waar Gaia haar heen bracht toen ze zelf was bevallen.
Een plek waar zout uit de grond sijpelt.
Olifanten komen hier drinken en mineralen aanvullen...
voor ze de woestijn oversteken.
Shani laat de nieuwe moeder eerst gaan...
om al het vocht aan te vullen dat ze bij de geboorte is verloren.
Dit is een reddingsmiddel voor de moeder.
Maar de hele kudde heeft de mineralen voor de tocht nodig.
Kijk eens wie voor is gedrongen.
Jomo.
Hij moet leren zich aan de regels te houden.
Slagtanden zijn handig om diep naar zout te graven.
Jomo heeft geen slagtanden, dus dan is het moeilijker.
En z'n jonge leerlingetje helpt niet echt.
Er komt een andere kudde aan die ook toegang tot de mijn wil.
Shani bevindt zich op onbekend terrein, weg van haar sociale netwerk.
Ze schat de nieuwe kudde in.
De enorme groep is groot genoeg om ze te verjagen.
Shani moet besluiten om hun plek te verdedigen of voor de kudde te wijken.
Soms kidnappen rivaliserende kuddes kalveren om hun dominantie te tonen.
En de familie van Shani heeft een kwetsbaar pasgeboren jong.
De concurrerende matriarch loert naar het kalf.
Shani gaat de confrontatie aan. Ze laat zich niet intimideren.
Ze beschermt het kalf alsof het haar eigen jong is.
De rivalen trekken zich terug. Ze hadden een grotere kudde...
maar ze waren minder vastberaden dan Shani om hun familie te beschermen.
Het kalfje is voorlopig veilig.
Shani besluit om op huis aan te gaan.
Dat wordt niet makkelijk, maar er wacht ze een grote beloning.
Het water uit Angola heeft net de Okavango bereikt.
Zand dat maanden in de zon heeft gebakken lijkt levenloos, maar dat is het niet.
Sommige dieren hebben onder de grond op dit moment gewacht.
Andere dieren hebben weer op hen gewacht.
Het eerste water van de overstroming zit vol visjes...
die op insecten en spinnen jagen die door het water worden meegesleurd.
Daarachter zitten meervallen die zich via de vele geulen in de delta verspreiden...
samen met duizenden andere pioniers.
Uit stof ontstaat een paradijs.
En opnieuw ondergaat de delta een transformatie.
Shani en haar familie bevinden zich niet ver meer in de woestijn.
Maar er staat een droge tegenwind en ze hebben al twee dagen niet gedronken.
De hele kudde heeft het zwaar.
Jomo is nu weerbaarder dan aan het begin van deze reis.
Maar het jonge kalfje zit in de problemen.
De kudde is hechter dan ooit. Hij wordt niet achtergelaten.
Door saamhorigheid is de familie zo ver gekomen.
Ze bereiken de delta met z'n allen of helemaal niet.
Neem zo lang je nodig hebt, kleintje.
Hij loopt nu op het witte zand van de delta.
Ze zijn er echt bijna.
Van over de hele Kalahari stromen de dieren terug naar de Okavango.
De dieren en het water komen bij elkaar en het hart van de delta klopt weer.
Er ontbreekt nog maar één groep reizigers.
Het is Shani gelukt. Ze zijn thuis.
Ze heeft ze allemaal teruggeloodst, zelfs het kleintje.
Het was Gaia die aan deze enorme reis begon.
Maar Shani zal vanaf nu de kennis van generaties met zich meedragen.
Het kalf dat onderweg is geboren, proeft voor 't eerst het water van de delta.
Jomo kan hem aan de andere dieren voorstellen. Op z'n eigen speciale manier.
Na alle beproevingen en ervaringen van het afgelopen jaar...
zal Jomo vast en zeker een prima grote broer blijken...
en hem alles bijbrengen wat hij heeft geleerd over het leven in de kudde.
Na alle stof en gevaren van hun ongelooflijke trektocht...
voelt dit vast hemels.
Na een onzeker begin accepteert de familie Shani nu volledig als de nieuwe matriarch.
Ze zal het anders doen dan Gaia. Olifanten zijn individuen.
Shani zal op haar eigen manier leiden.
Ze is goed begonnen.
Over een paar maanden verdwijnt dit waterrijke landschap weer.
Dan moet de familie uit de delta weg...
om opnieuw de woeste Afrikaanse wildernis te trotseren...
net zoals talloze eerdere generaties Kalahari-olifanten.
Dit zijn de laatste olifanten op aarde die zo vrij kunnen rondtrekken.
Hopelijk maken ze deze onvergetelijke reizen nog vele generaties lang.
Daar is de baby. Kijk.
Als je leeuwen hoort brullen op twaalf meter van je open auto...
plas je weleens in je broek.
Wijfjes, zout, drie uur oud.
Niet proeven. Dat kan ik je niet aandoen.
Ik raakte het met deze vinger aan, maar ik likte m'n andere vinger af.
Over de camera.
De kudde is nu nerveuzer omdat er leeuwen zijn. Die azen op de jongen.
Leeuwen? Je zei niet dat die er waren. - Natuurlijk zijn er leeuwen.
Vertaling: Dennis Strik