Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AFRYKA
Obszary pustynne Kalahari w południowej Afryce, jedno z najsuchszych miejsc.
Pustynia Kalahari
Ale każdego roku jedna rzeka spływa z gór
i przekształca wnętrze tej pustyni.
Z pyłu wyłania się rozległa oaza.
Delta Okawango na przemian napełnia się i opróżnia od tysięcy lat.
Każda roślina i zwierzę, które kiedykolwiek tu mieszkały,
tańczyły w rytm tego wspaniałego cyklu.
Niczym krew w tętnicach, woda podtrzymuje tu wszelkie życie.
Jedno zwierzę jest szczególnie związane z wodą.
Słonie z Kalahari przez większość roku poszukują pożywienia i wody.
Dla nich pora mokra w delcie to czas wielkiej radości.
To rzadko widywany aspekt życia słoni.
Stada pilnuje czterdziestoletnia samica.
Shani jest najstarsza i najmądrzejsza oprócz siostry, wielkiej matrony.
Jest pretendentką do roli przywódczyni.
Gdy nadejdzie czas, przejmie odpowiedzialność.
Na razie jest pochłonięta próbami wychowania swojego rocznego synka.
Ten dzieciak to dopiero rozrabiaka!
Oto Jomo, jeden z najmłodszych członków stada.
Łatwowierny brzdąc ma tu tyle różnych zwierząt do zabawy,
że nie jest pewne, czy już w ogóle wie, że jest słoniem.
Nie umie wysoko skakać, więc chyba nie jest kobem moczarowym.
A może pawianem? To już prędzej.
One tak nie uważają.
Jomo musi się jeszcze wiele nauczyć o przynależności do stada.
Dla słoni najważniejsza jest rodzina.
W tak zżytej grupie ktoś cię zawsze pilnuje.
Najczęściej Gaja, siostra Shani.
Jest matroną.
Tę pozycję zawdzięcza wiekowi i mądrości.
Stado idzie tam, dokąd ona poprowadzi.
Prawie wszyscy są tu spokrewnieni z Gają.
Siostry, kuzyni, córki, wnuki.
Gdy starsi chłopcy staną się nastolatkami, opuszczą stado,
by szukać szczęścia gdzie indziej.
Czasem będą jednak wpadać w odwiedziny do mamy.
Po to też, by pokazać młodszym chłopcom, takim jak Jomo, jak się rozrabia.
Gaja wie, że delta wysycha
i wkrótce będzie musiała poprowadzić stado w odległe strony,
aby szukać pożywienia i wody, dopóki nie wróci woda, a z nią one.
To ostatnie słonie na świecie
wciąż zdolne do przemierzania tysięcy kilometrów tak,
jak to robili przodkowie.
Dla wielu wędrówka będzie czymś nowym i fascynującym, ale i niebezpiecznym.
Wiele będzie zależeć od doświadczenia Gai
i wiedzy przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
Każdego roku ta wyprawa jest wyzwaniem,
ale ta zmieni życie wszystkich tych słoni.
SŁONIE
Dwa miesiące później woda wysycha i raj zmienia się w pustynię.
Jomo prowadzi szarżę ku wodzie.
Delta stała się skupiskiem wysychających kałuż.
Te ostatnie wodopoje to świetne miejsca spotkań
z innymi rodzinami z okolicy.
Słonie potrzebują tych spotkań jak tlenu.
I rozpoczynają je od powitania trąbami.
Shani już nie wie, gdzie jest Jomo.
Tam jest!
On...
Co też on robi?
Starsze słonie wiedzą, że to może być ostatnia łatwo dostępna woda
przez wiele miesięcy, więc korzystają.
Czas na imprezę w basenie!
Nadmiar bodźców sprawia, że Jomo bywa nadpobudliwy.
Otóż to.
Ci są przynajmniej podobnych rozmiarów.
Cóż, większość wody pitnej przekształciła się w błoto,
ale przydaje się ono słoniom.
Działa jak filtr przeciwsłoneczny i bywa spożywane na kłopoty z żołądkiem.
Ojej!
Kto to zrobił?
Ale błoto staje zdradzieckie
i niebezpiecznie kleiste.
Strwożona Gaja zarządza przerwę od błotnej sadzawki.
Jomo z trudem wychodzi,
ale młody samiec ugrzązł i się dusi.
Matrona rusza na pomoc.
To nie jest młode Gai,
ale umrze, jeśli ona nie uniesie mu głowy ponad błoto.
Tylko ona ma doświadczenie w tym zakresie.
Głowa już w górze. To pierwszy krok.
Jego matka jest zrozpaczona,
ale wie, że gdyby tam weszła,
wzburzyłaby błoto i pogorszyła sytuację.
To skomplikowane, nawet dla Gai.
Podtrzymuje głowę młodego wysoko
i usuwa mu błoto z pyska i trąby, żeby mógł oddychać.
Zyska czas, udrażniając drogi oddechowe.
Gaja spogląda na Shani, żeby uspokoić matkę słoniątka.
Młode jest wycieńczone. Jego nogi tkwią głęboko w błocie,
ale Gaja ma pomysł.
Jeśli wykopie długi tunel ewakuacyjny,
być może maleństwo zdoła wyjść o własnych siłach.
Shani nie mogłaby mieć lepszej mentorki.
Gaja się nie poddaje i nie zostawia bliskich w potrzebie.
Z tą matroną trzeba się liczyć.
Jest wzorem do naśladowania dla całego stada.
Gaja widziała jak delta wysycha
w każdym z 50 lat jej życia i umie odczytywać znaki. Wie,
że już czas ruszać w drogę.
Jej umysł przechowuje wspomnienia wszystkich dotychczasowych wędrówek.
Znikają wszelkie szlaki i pożywienie.
Znaki orientacyjne, ale i niebezpieczeństwa
będą potrzebne do nawigacji w tej nieobliczalnej krainie.
Gaja prowadzi stado ku rozżarzonej Kalahari.
Z pozoru to szaleństwo!
Ale gdyby zwlekała, niezbędne do wędrówki wodopoje
wyschłyby, zanim by do nich dotarły.
Nie zdołałyby przemierzyć pustyni.
Rodzina przyłącza się do exodusu zwierząt opuszczających deltę.
Wędrując tam i z powrotem, przemierzą tysiące kilometrów.
Może to potrwać nawet osiem miesięcy.
Po czterech dniach podróży Gaja wiedzie stado ku cienistym terenom leśnym.
Pamięta, że są tam strąki do jedzenia.
Ale na słonie czeka niespodzianka.
Odlegli krewni.
Członkowie klanu, którego rodzina Gai nie widziała od lat.
Oni też zatrzymali się, żeby odpocząć.
To cudowna okazja na spotkanie ze starymi przyjaciółmi
i zawarcie nowych znajomości.
Dla Joma to może być początek przyjaźni, która potrwa całe życie
i cenne spotkanie z nieznaną wcześniej częścią rodziny.
Więzi emocjonalne u słoni są tak silne i trwałe jak nasze.
Shani odnawia kontakt z kuzynką, której dawno nie widziała.
Rozmawiają, wydając głębokie pomruki, słyszalne z bliska
i niosące się na duże odległości.
Ale nic tak nie łączy jak dotyk.
W porządku. Powitanie z głowy.
Przyszły tu na obiad.
Stary sposób z trzęsieniem drzewa skutkuje
jednym strąkiem.
Stado się tym nie pożywi.
Shani jest mistrzynią w potrząsaniu drzewami.
Nic z tego.
Na tym przystanku chyba nic nie przekąszą.
Chwileczkę!
A to kto?
Wpadł w odwiedziny do mamy z innego klanu.
To wspaniały samiec, który ma w zanadrzu pewną sztuczkę.
Tym numerem zjedna sobie wielu przyjaciół.
Wszyscy uwielbiają te strąki.
Jomo ma nowego idola.
Może kiedyś.
Gaja i jej bliscy potrzebowali tych strąków.
To jedzenie da im energię na długą wędrówkę.
Shani wyczuwa nowe dudnienie, które się niesie po ziemi.
Bardzo niskie dźwięki.
Niesłyszalne dla ludzi.
Wiadomości od słoni ze szlaku przed nimi.
Czas ruszać dalej.
Przed nimi znajduje się zdumiewająca sieć okręgów i linii.
Ciągnie się na pustyni aż po horyzont.
Te tajemnicze linie to prastare szlaki słoni.
Okręgi to wodopoje, w których woda utrzymuje się po kilka miesięcy,
zanim nie wyparuje.
W niektórych nieckach jest dość wody,
aby rodzina mogła się napić i ruszyć ku następnej.
Inne są zbyt odległe.
A niektóre są puste.
Zagłębienia z wodą są udogodnieniem,
bez którego trwający tydzień marsz przez pustynię nie byłby możliwy.
Szukanie drogi między nimi jest jak rozwiązywanie łamigłówki.
Wymaga wieloletniego doświadczenia.
Po dniu marszu w skwarze
rodzina jest potwornie spragniona.
Shani i Jomo śpieszą do wodopoju,
aby napić się czystej wody, zanim pozostali ją zmącą.
Sucho.
Shani wyczuwa wodę, ale głęboko pod ziemią.
Jomo się nie napije.
Ale wiatr przynosi też inną woń.
Niezwykłą, choć jakby znaną.
Shani zapomina o pragnieniu.
Słoń musiał tu dotrzeć z rok temu.
Potrzebował wody, ale nie znalazł.
Oto jak wielka jest stawka.
Łamigłówka wodopojów to nie zabawa.
Kości są wypolerowane piaskiem i wybielone przez słońce,
ale Shani poznaje, do którego słonia należą.
Być może był to krewny.
A może słoń, którego spotkała tylko raz.
To prawda, że słoń nigdy nie zapomina.
Jomo urodził się w czasie, gdy to zwierzę umierało.
Shani podaje mu kość, jakby chciała go czegoś nauczyć.
Wydaje się, że słonie odczuwają głęboką więź z przeszłością
i oddają cześć swoim zmarłym.
Mają szmat drogi do przebycia.
Czas marszu zależy od prędkości.
Gaja kroczy prosto do następnego wodopoju.
Nie ma już miejsca na błędy.
Podczas ich pierwszego safari na młodych czeka mnóstwo cudowności.
Jomo nie miał się z kim bawić w czasie długiej podróży.
Chętnie by się pobawił z uroczym gepardziątkiem,
ale lepiej tego nie robić przy mamie.
Wreszcie - zachęcający znak.
Żołny karminowe gniazdują w pobliżu kolonii owadów,
aby karmić nimi pisklęta.
Dla Gai to znak, że w pobliżu jest woda.
Wczorajszy dzień przypomniał o śmierci.
Dziś powietrze tętni życiem.
Słonie czują to w swoich ogromnych kościach.
Tu na pewno jest woda!
Wszyscy z drogi!
Trzeba się dzielić,
ale gdy słonie są spragnione, najwięksi mają pierwszeństwo.
Jomo znalazł kogoś do igraszek.
Guźce.
Wyglądają zabawnie!
Najpierw musi zaczekać, aż mama nie będzie patrzeć.
I... rusza!
Czas na zabawę w chowanego.
Ale guźców to nie wciąga.
No to może w berka?
Te świnki są dla niego za szybkie.
Gdyby Jomo mógł, cały dzień uganiałby się za zwierzętami.
Ale nie za tym.
Bawół to jedyne zwierzę, które nie ustępuje słoniowi.
Nie ruszy się.
Jomo jest bardzo odważny,
gdy mama jest blisko.
Shani zbiera z powierzchni najświeższą wodę, co zwykle się sprawdza,
ale tę zanieczyściły zwierzęta,
które w niej brodziły i robiły nie wiadomo co.
Nie ma wody do picia.
Na szczęście w tej oazie jest las pełen drzew balsamicznych.
Słonie je uwielbiają.
Ich liście zawierają odrobinę wody.
Słoń może zjeść nawet 270 kilogramów liści i gałązek dziennie.
To odpowiednik dwóch i pół tysiąca cheeseburgerów.
Muszą zaciekle rywalizować o te liście.
Z kimś z innej ligi.
Gąsienice zjadają codziennie liście, które ważą dwa razy więcej niż one same.
To gąsienice zmrocznika gładysza.
Pustoszą dziesiątki kilometrów kwadratowych lasów.
Tych owadów nie da się odgonić.
To rywale, z którymi trzeba się liczyć.
Przypadkowo można zjeść parę gąsienic.
Tak. Słonie są roślinożerne,
ale odrobina białka nikomu nie zaszkodzi.
Bierz je, Jomo!
Największe zwierzę lądowe
przegonione przez zgłodniałe gąsienice.
W spustoszonym lesie nie ma już nic dla słoni.
Dokąd teraz?
Gaja wie dzięki wspomnieniom.
Tam, gdzie wiele z nich jeszcze nie było.
Wyprawa będzie próbą wiary w Gaję.
Przed nimi rozpościera się największa równina solna w Afryce.
Jest rozległa, okrutna i wydaje się nieprzebyta.
Prastare szlaki prowadzą do miejsca jak z baśni.
Do wyspy, która wznosi się ponad sól niczym miraż.
Ale to bardzo rzeczywista wyspa. Jest tu coś,
co bywa ostatnią deską ratunku dla wędrowców.
Baobaby.
Ich nabrzmiałe pnie są pełne wody,
zmagazynowanej w czasie pory deszczowej.
Gaja wierzy, że ich sok pozwoli jej rodzinie przeżyć
drugi etap przejścia przez solnisko.
To jedyna woda w promieniu 300 kilometrów.
Gaja odkryła tę wyspę,
ale to Shani uczy młodego słonia, jak postępować z baobabem.
Rozrywa grubą korę,
aby Jomo i słoniątka dostały się do wilgotnej warstwy spodniej.
Kształt tych drzew na horyzoncie musiał być
zwiastunem wybawienia dla wielu pokoleń strudzonych słoni.
A pod ich konarami - łoże.
Dopiero gdy rozbłyska niebo i łagodnieje skwar dnia,
wyłaniają się najdziwniejsi mieszkańcy tej wyspy.
To magiczne miejsce, w którym słonie mogą śnić.
Młodsze umysły są podekscytowane tym,
że pierwszy raz odbywają tę podróż.
Być może Shani i starszyzna śnią o czasach,
gdy przodkowie pokazali im tę wyspę.
To element nieprzerwanego łańcucha mądrości, sięgającego tysiące lat wstecz.
Poranki na pustyni są chłodne,
więc Jomo i Shani nie śpieszą się ze wstawaniem.
Gaja musi ponaglić bliskich do drogi,
choć ostatnio jej stare kości już trochę trzeszczą.
Wstawanie nie jest łatwe dla takich baryłek, bez względu na wiek.
Pomocna trąba robi dużą różnicę.
Jomo, nie pomagasz.
Młode potrzebują wody z mleka matek.
Inaczej nie przebrną solniska.
Sok z baobabów nie wystarczy dorosłym na długo.
Muszą przejść teraz, zanim będzie zbyt gorąco.
Ale pustynia ma inne plany.
Suchy jak pieprz wiatr przemierzył setki kilometrów skwarnego solniska.
Nie ma gdzie się schronić przed wysuszającymi kryształkami soli.
Młodym zagraża odwodnienie.
Muszą iść przed siebie.
Jomo ledwo idzie, ale Shani go uspokaja.
Nigdy by go nie zostawiła.
Sól i wiatr odwodniły ich ciała.
Aby przeżyć, muszą się wkrótce napić.
Gaja jest niepewna, którędy iść,
ale wyczuwa coś pod stopami.
Być może to woda w oddali.
Shani też to wyczuła i rusza przodem.
Tak blisko.
Intuicja Shani jej nie zawiodła,
ale głęboki wąwóz jest zaskoczeniem.
Jak teraz dotrą do wody?
Wikłacze quelea.
Gaja pamięta, że przed laty ptaki te zaprowadziły jej matkę do wody.
Być może znów to zrobią.
Podążają za ptakami wysoko ponad nurtem rzeki.
Jest mały strumień.
Wystarczy, by zwilżyć pyski i dodać młodym sił do drogi.
Shani pobrała dziś od Gai ważną naukę.
Te ptaszki mogą uratować życie.
Ale wikłacze nie zatrzymują się, by pić.
Gaja ryzykuje i podąża za nimi.
Mały strumień był dopływem rzeki Zambezi,
na najbardziej imponującym odcinku jej biegu.
To Mosi-oa-Tunya - Mgła, która grzmi,
czyli Wodospady Wiktorii.
W górze rzeki, nad wodospadami, jest azyl, którego szukała Gaja.
Wyspy oferujące schronienie, pożywienie i mnóstwo świeżej wody.
Na wyspach jest mnóstwo palm.
To znak, że słonie docierały tu często w przeszłości,
gdyż najlepiej wschodzą ziarna palm przetrawione przez słonie.
Gaja znalazła dogodną przeprawę.
Nagle olbrzymie cielska wydają się trochę lżejsze.
Chód Joma odzyskał sprężystość.
Wkrótce się przeprawią na wyspę, ale najpierw,
po raz pierwszy od dwóch miesięcy porządnie napiją się wody.
Pysznej chłodnej wody z potężnej Zambezi,
jednej z największych rzek w Afryce.
Antylopy!
Jomo czuje się jak dawniej.
Przypomniały mu beztroskie dni spędzone w delcie,
gdy uganiał się za rozmaitymi zwierzętami
i nie miał żadnych zmartwień.
To krokodyl!
Lepiej chyba trzymać się stada.
W górze rzeki głodne krokodyle spostrzegły ich przybycie.
W dole rzeki jest największy wodospad na świecie.
A przed nimi - wszystko to, czego słonie szukały.
Gaja postanawia podjąć próbę przeprawienia się.
Woda przy brzegu jest płytka,
ale to w płytkiej wodzie najlepiej się poluje krokodylom.
Shani się waha.
Chciałaby zawrócić,
ale Gaja ją ponagla.
Shani i Gaja osłaniają młodego z dwóch stron,
odcinając dostęp krokodylom.
Teraz muszą się zmierzyć z jeszcze większym niebezpieczeństwem.
Woda staje się głębsza, a nurt bardziej porywisty.
Może bez trudu je porwać i zrzucić z wodospadu.
Taki los spotkał niejednego słonia.
Zambezi ma tu 15 metrów głębokości, a prąd jest przerażający.
Czy wystarczy im sił i wytrzymałości, aby przeciwstawić się potędze rzeki?
Są blisko celu!
Pożywienie, woda i schronienie. Wszystko w jednym miejscu.
Mogą tu odpoczywać przez kilka miesięcy,
dopóki nie zjedzą wszystkiego, a do Okawango nie wróci woda.
A orzechy z palm są idealnie dojrzałe.
Tubylcy, miejcie się na baczności!
Czas na ucztę słoni!
Orzechy są pełne oleju i wszelkiego potrzebnego dobra.
Zostały tu zasiane przez poprzednie pokolenia słoni.
Nic dziwnego, że nazwano je słonioroślami.
Wyspa Gai wystarczy słoniom, dopóki woda nie wróci do Okawango.
Podobnie jak słonie,
woda pokona imponującą drogę przez Afrykę, aż do delty.
To podróż, która się właśnie zaczyna.
Półtora tysiąca kilometrów dalej, w górach Angoli zmienia się pogoda.
Para wodna znad Atlantyku dociera w góry i przeradza się w deszcz.
Opady z południowych zboczy spływają do Okawango,
od którego będzie zależało życie tysięcy słoni z Kalahari.
Na naszej planecie nie ma nic cenniejszego dla istot żywych.
Ta woda zaczyna podróż do odległej o tysiąc kilometrów delty Okawango,
gdzie ponownie przekształci suche tereny w raj.
Gaja i jej bliscy wkrótce wyruszą w drogę do Okawango,
aby dotrzeć do delty, gdy roślinność będzie tam najbujniejsza.
Wodospady Wiktorii - Delta Okawango
I na palmowych wyspach nad wodospadami zmienia się pora roku.
Orzechy już się skończyły, a resztki roślin są suche
i mało pożywne dla słoni.
Słoniowa rodzina cienko przędzie.
Tę zmianę najboleśniej odczuwają najstarsi.
Gaja jest zmęczona. Jej szósty i ostatni zestaw zębów jest już niemal zużyty.
Tutejszy pokarm jest trudniejszy do jedzenia, więc słonica traci siły.
Jomo nigdy nie widział, jak stary słoń odchodzi. Jest zdezorientowany.
Gaja wielokrotnie widziała, jak zmiana pór roku przynosi im głód.
Przewidziała też inną wielką zmianę.
Gdy tu przybyły, nurt Zambezi był porywisty.
Teraz potężna rzeka przeistoczyła się w strużkę.
Susza spustoszyła całą okolicę.
Gaja wie, że nie przetrwałyby tu długo.
Słonie nie mogą żyć na małych wyspach.
Aby dobrze się rozwijać, muszą przemierzać ogromne odległości.
Gaja daje znak do wymarszu, a Shani pomaga zebrać stado.
Na szczęście łatwiej stąd wracać niż przybywać w to miejsce.
Tam, gdzie musiały płynąć, teraz mogą iść.
Gaja poprowadzi rodzinę podczas długiej drogi powrotnej do delty.
Gdzie będzie to możliwe, będą wędrować przez cieniste lasy,
oszczędzając energię na pustynię.
Opuściwszy wyspę, znów się wsłuchuje w dochodzące z oddali odgłosy słoni.
Usłyszała, że wody powodzi z Angoli dotrą wcześniej.
Aby je wykorzystać,
musi wyruszyć natychmiast i wybrać najkrótszą drogę.
Będą tam inne niebezpieczeństwa,
inne szlaki,
ale cel ten sam - raj.
Idąc najkrótszą drogą, wrócą w szczytowym okresie powodzi,
ale to świadome ryzyko.
Nie bez powodu zwykle nie wybierają najkrótszej drogi.
Prowadzi ona przez terytorium lwów.
Te lwy polują na słonie.
Na każdym kroku widać zwiastuny zasadzki.
Koty zwykle nie atakują słoni przed końcem pory suchej,
gdy te są osłabione przez głód.
Tak będzie, ale za miesiąc.
Dopóki trzymają się razem, powinny być bezpieczne.
Stado musi pić i ufa Gai,
ale to niepokojące.
Wiatr od nadciągającej burzy pomaga drapieżnikom się ukryć.
W tych warunkach słoniom jest znacznie trudniej usłyszeć i zwęszyć lwy.
Lwy też o tym wiedzą i wydają się ośmielone.
Koty powoli otaczają słonie.
Gaja musi im pokazać, że jej rodzina jest silna.
Że drapieżniki tracą czas.
Lwy chyba uznały, że nie byłby to łatwy posiłek.
Przynajmniej nie za dnia, gdy to słonie mają przewagę.
Słonie wędrują po omacku.
W nocy kiepsko widzą. Drapieżniki o tym wiedzą.
Tej nocy rodzina powinna iść
i uciekać, dopóki może.
Upiorne wycie hien przeraża słonie.
Rodzina nie może ryzykować.
Hieny są znane jako padlinożercy,
ale słoniątko to okazja, której nie przepuszczą.
Gaja i Shani odstraszają hieny od Joma i pozostałych młodych.
Gaja obawia się, że popełniła śmiertelny błąd.
Hieny pożerają zwłoki dużego słonia.
Na pewno nie zabiły go same.
To oznacza tylko jedno.
Został zabity przez lwy. Zaczął się sezon łowiecki.
Shani wyczuwa rozpacz Gai.
Gdy matrona się boi, wybucha panika.
Lwy się zbliżają.
Polująca lwica upatrzyła sobie Joma.
Shani spostrzega ją i odgania, zostawiając syna samego.
Lwy mogą bez trudu osaczyć Shani i Joma.
Słonie muszą uciekać.
Niestety lwy zdołały oddzielić Joma od matki.
Malec musi pozostać w ukryciu.
Shani wróciła, żeby bronić swojego syna.
Nigdy by go nie opuściła.
Nic mu już nie grozi.
Gaja miała nadzieję, że rankiem rodzina będzie daleko stąd,
ale ta noc była chaotyczna.
Shani wychodzi z bezpiecznego lasu
i próbuje dołączyć do reszty stada.
Słonie ciasno skupiły się wokół ciała...
Gai.
Stado tak się skupiło na ochronie młodych,
że straciło z oczu matronę.
Starte zęby sprawiły, że osłabła z głodu.
Nie wytrzymała napięcia tej nocy.
Życie jeszcze się w niej tli,
ale to jej ostatnie chwile. Rodzina o tym wie.
Przez 20 lat była dla nich opoką,
towarzyszką i przywódczynią.
Z trąbą na pysku siostry
Shani czuje jak ta wydaje ostatnie tchnienie.
Nie mogą jej już pomóc.
Jomo ostatni raz spogląda na Gaję.
Śmierć matrony to doniosłe wydarzenie w jego krótkim życiu.
Życiodajne wody powodziowe coraz szybciej spływają do delty.
Shani też próbuje doprowadzić tam bliskich.
Po śmierci Gai to ona odpowiada za ich bezpieczeństwo.
Dla niej to nowe doświadczenie, pod każdym względem.
Młodsze samice podnoszą się nawzajem na duchu.
Nigdy dotąd nie były pozbawione przywództwa Gai.
Wiedzą, że Shani to jej naturalna następczyni.
Ale czy ta sprosta wyzwaniu?
Czas pokaże, czy znalazły nową matronę.
Tydzień później podróż przerywa cudowne wydarzenie.
Po niemal dwuletniej ciąży na świat przychodzi
nowe słoniątko.
Rodzina jest bardzo podekscytowana.
Pierwsze dni życia są najważniejsze
i każdy chce pomóc.
Przez jakiś czas będzie stąpał chwiejnie.
Kolejny nowy obowiązek dla Shani.
Słonie zwykle rodzą się w porze deszczowej,
gdy matki wytwarzają więcej mleka i jest chłodniej.
Przy tym malcu będzie potrzeba dodatkowej pomocy.
Shani wita nowego towarzysza zabaw dla Joma.
Jomo wcale nie jest zachwycony.
Odkąd pamięta, to on był dzieckiem w tej rodzinie.
Ale wygląda na to, że ten brzdąc potrzebuje pomocy.
Tak. Na pewno spowolni ich marsz.
Shani oczyszcza drogę przed niepewnie kroczącym malcem.
Ma niedoświadczoną matkę,
więc jego szanse na przeżycie są nikłe bez pomocy Shani.
Teraz rodzina liczy na to, że to Shani ją poprowadzi, nie Gaja.
Odtąd podejmowane przez nią decyzje
będą miały poważne konsekwencje dla całego stada.
Przypomina sobie wszystkie lekcje,
które pobrała u Gai w trakcie jej barwnego życia.
Shani musi wytyczyć własną drogę powrotną do delty.
Najpierw jednak zaprowadzi świeżo upieczoną matkę tam,
gdzie Gaja zabrała ją, gdy urodziła.
To miejsce, gdzie sole wypływają z ziemi.
Słonie przychodzą tu, żeby pić wodę z minerałami,
przed konfrontacją z pustynią.
Shani pozwala, aby matka napiła się pierwsza
i uzupełniła płyny stracone podczas porodu.
Ten płyn uratuje jej życie.
Całe stado potrzebuje minerałów przed wyruszeniem w drogę.
Ktoś ominął kolejkę...
Jomo!
Musi się nauczyć przestrzegać zasad.
Ciosy się przydają, gdy trzeba się dokopać do soli.
Jomo nie ma ciosów, więc to dość trudne.
A młody uczeń wcale mu nie pomaga.
Zbliża się inne stado, które chce się dostać do kopalni.
Shani jest teraz na obcym terytorium, z dala od swoich kręgów towarzyskich.
Mierzy wzrokiem przybyszy.
To ogromna grupa, która może z łatwością je przegonić.
Shani musi zdecydować, czy zostać i bronić swojego miejsca, czy się wycofać.
Czasem wrogie stada porywają młode, aby podkreślić swoją dominację.
Rodzina Shani musi chronić bezbronnego noworodka.
Wroga matrona spostrzegła malca.
Shani przystępuje do próby sił.
Nie da się zastraszyć.
Będzie broniła słoniątko jak własne dziecko.
Konkurenci się cofają. Mają przewagę liczebną,
ale brak im takiej determinacji, by chronić rodzinę, jaką ma Shani.
Na razie słonik jest bezpieczny.
Shani postanawia ruszyć w stronę domu.
Nie będzie łatwo, ale czeka na nie sowita nagroda.
Wody powodziowe z Angoli właśnie docierają do Okawango.
Piaski pustyni, które przez pół roku były
suche jak pieprz, nie są pozbawione życia.
Niektóre stworzenia czekały pod ziemią na tę chwilę.
A inne czekały na nie.
W fali czołowej jest mnóstwo młodych ryb,
polujących na owady i pająki, uwięzione w napływającej wodzie.
Za nimi podążają sumy, wdzierające się do licznych kanałów delty
i tysiące pionierów na terenach zalewowych.
Raj w miejscu pustyni.
Po raz kolejny delta się przekształca.
Shani z rodziną jest na pustyni, ale już niedaleko.
Niestety zmagają się z suchym wiatrem i od dwóch dni nie piły wody.
Całe stado boleśnie to odczuwa.
Jomo jest bardziej wytrzymały niż wtedy, gdy wyruszał,
ale małe słoniątko ma kłopoty.
Stado jest bardziej zżyte niż kiedykolwiek.
Nie zostawi malucha.
Dzięki swej sile rodzina dotarła aż tutaj.
Dojdzie do delty razem albo wcale.
Idź tak długo, jak potrzebujesz, maleńki.
Ma już pod stopami białe piaski delty.
Są tak blisko!
Zwierzęta ze wszystkich zakątków Kalahari wracają do Okawango.
Fauna, flora i woda spotykają się. Serce delty znowu bije.
Brakuje tylko jednej grupy wędrowców.
Shani dokonała tego! Są w domu.
Przywiodła wszystkich.
Nawet maleńkiego.
Tę heroiczną wędrówkę zapoczątkowała Gaja,
ale odtąd to Shani będzie krzewiła wiedzę minionych pokoleń.
Młode, które przyszło na świat w czasie podróży, pierwszy raz kosztuje wód delty.
Jomo pozna go z miejscowymi... swoim oryginalnym sposobem.
Ale po wszystkich przejściach i doświadczeniach tego roku,
Jomo na pewno okaże się świetnym starszym bratem
i podzieli się całą zdobytą wiedzą o przynależności do stada.
Po suszy i niebezpieczeństwach ich niezwykłej wędrówki
muszą się teraz czuć jak w raju.
Po początkowych wątpliwościach
rodzina w pełni zaakceptowała Shani jako swoją nową matronę.
Nie będzie taka sama jak Gaja.
Słonie to indywidualiści.
Shani będzie przewodziła w swoim stylu.
Zaczęła całkiem nieźle.
Za kilka miesięcy znikną bujne mokradła.
Rodzina będzie musiała opuścić deltę
i ponownie wyruszyć przez rozległe tereny dzikiej Afryki,
jak to robiły wcześniej niezliczone pokolenia słoni z Kalahari.
To ostatnie słonie na świecie, które wciąż mogą wędrować.
Oby te niezapomniane peregrynacje trwały jeszcze przez wiele pokoleń.
Jest i maluch. Zobaczcie.
Sikasz w spodnie,
gdy słyszysz odgłosy lwów
12 metrów od wozu bez drzwi.
Samice, słone, sprzed trzech godzin.
Nie kosztuj.
Nie mogę się na to zdobyć.
Słuchaj. Dotknąłem tym palcem, a polizałem tamten.
Zalewa kamerę.
W takim stadzie bywają bardziej nerwowe,
bo w pobliżu są lwy,
które polują na młode.
- Lwy? - Tak.
- Nic nie mówiłeś o lwach. - Oczywiście, że są.
Napisy: Dariusz Makulski