Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Bazo Alfa, wciąż ani śladu istoty.
Kapitanie Śmigu, Oczopląs jest za tobą.
Zaprzeczam. Zauważyłbym, gdyby siedział mi na ogonie.
I zauważyłem!
Mam coś dla ciebie.
Masz, pucusiu!
Ale z ciebie pulpet!
Broń? Trzeba było wziąć miętówki.
Zacznij od wykałaczki.
Albo i nie.
Pora na moje dzieciaczki.
Dzieciaczki?
Bomba.
Takie określenie na broń oznacza coś ekstra.
Bez jaj!
Przedostatni poziom Władcy planety?
Nikt tak daleko nie dotarł!
Jestem Nieustraszony, a nie Kubłogłowy.
Wymyśl lepszą ksywkę.
Po co? Ta pasuje.
- Cicho! - Uwaga na ogon!
- Uwaga! - Kolce!
Cicho tam!
Racja, nie takie rzeczy się już robiło.
Dzieciaczki… Co to może być?
Działa soniczne? Lasery plazmowe? Spalacz cząsteczek?
Dziś akcja „Dziecko w pracy”!
DZIDZIA-AWANS!
- Prawdziwe dzieci? - To żart?
Mają moc super-rzygu?
Przeszedłem najtrudniejszą grę, żeby teraz zmieniać pieluchy?
Dobra,
pokażcie, czego nauczył was tatuś.
A coś większego od widelca?
Kiedyś się uda.
Zobaczycie, moce będą rosnąć z wami.
Patrzcie!
Wysadzimy coś? Bobasy to nuda!
Muszę zaliczyć misję. Jest tam jakaś spacerówka?
Koleś, jeszcze jeden poziom
i będziesz bogiem gier!
Mów mi Nieustraszony! Nic mnie nie powstrzyma!
Poza nią.
- Hej, mamo. - Skarbie!
Upewniam się tylko, że nie będziesz grał przez cały weekend.
- No co ty? - Przypominam,
że masz dwa tygodnie na projekt naukowy.
- Partnerka przyjdzie? - Tak.
- To potwór. - Co?
Potwornie trudny projekt. Ale dam radę.
Ma wypełnić podanie na studia!
Jasne. Dokończę tylko parę rzeczy.
Kolejną grę?
Co? Wcale nie gram.
Kończymy. Tata zaraz przemawia,
- a w stresie ma gazy. - Bez szczegółów, proszę.
- Miłego weekendu. Przeżyję. - Dobrze. Pa, kochanie!
- Skarbie? - Jasne, pa.
Dobra, wykończmy go.
Zabójczy gejzer? Musiało boleć.
Muzyka! Ta cudowna nuta!
Jest! Wygrałem!
Znów wchodzisz mi w drogę, kapitanie.
Doktor Arkanis.
Arkanis!
- Załatwię go. - Strzelaj! Przerośnięty badyl.
Żałosne. Wysługujesz się własnymi dziećmi.
Wdadzą się w ojca. Nie, żebyś coś o tym wiedział.
To jeszcze nie koniec!
Nie spocznę, póki cię nie unicestwię
i nie podbiję każdej planety!
Możesz sobie grozić.
Ale nie masz supermocy i ich nie posiądziesz.
To nie koniec, Śmig!
Jesteśmy tam, gdzie trzeba bohaterów!
Będę miał twoje moce i więcej,
gdy przejdę na wyższy poziom.
Koleś, zaraz ostatni poziom!
- Szaleństwo. - Obłęd.
To naprawdę coś. Usłyszą o mnie wszyscy.
Ale najpierw pozbędę się dzieci. Tylko mnie spowolnią.
Spróbuję…
Jest! Żłobek.
Tam mogą sobie rozwijać moce.
I robić w pieluchy.
Od przewijania są opiekunki.
Ich moce są za słabe.
Tutaj odpoczną i się wzmocnią.
Nie chcę ich spuszczać z oczu, ale mam spotkanie z Radą.
Ich mama jest na seminarium: „Jak walczyć z astroskorpionami”.
- Ma pani przekąski? - Tak.
Jakby co, proszę użyć tego.
- Jasne. - To komunikator.
Wiem.
No dobra.
- Proszę. - Możesz puścić.
Tatuś cię kocha.
Pamiętaj, że zawsze… I poleciała.
Nie niańcz szkrabów, tylko graj!
- Rozwal coś! - Omiń scenki
i wracaj do akcji.
Nie chcę niczego przegapić.
- Może dali tu coś godnego uwagi. - Racja!
I dlatego ty jesteś pierwszy, a ja…
- Na 2098. miejscu. - To zabolało!
Gdy ich moce się zwiększą, damy im palladowe smoczki.
Neutralizują supermoce, więc unikniemy wypadków.
Jasne, pamiętam.
Pokoje zabaw są odporne na lasery, ogień, wstrząsy i promieniowanie.
No i na siuśki.
TWOJE DZIECI SĄ Z NAMI BEZPIECZNE
Flak!
Skup się.
Pora świsnąć kilka bobasów.
I nie, nie możesz ich zjeść.
Jesteś!
Tytus.
Obyś był tak silny jak ojciec.
Ksander.
Tworzy to, co sobie wyobrazi.
Wyobraź sobie!
Kira, córka kapitana Śmiga.
Możesz być najpotężniejsza z nich.
Głupcze!
Kocham cię! Jesteśmy kumplami!
Porwał dzieciaki! Robi się ciekawie.
Ostrożnie!
Zaraz kończę, czekam na Melanie.
- Ogarniamy razem projekt. - Melanie? Ekstra!
Szczęściarz! Bystra jest. Mnie się trafiła Louise!
Może zrobi wszystko za mnie.
- Spadam. Kolacja! - Napisz później!
Na razie!
Ja zostaję!
Nie przegapię tego!
Wracam na Obsydian!
Tak! To będzie dobre!
Flak.
Podłącz je do Ekstrapolatora.
Ten fotel ocieka wilgocią!
Kapitanie Śmigu!
- Skąd ta rozpacz? - Arkanis, ty łotrze!
Porwałeś moje dzieci! Jeśli choć je…
Daruj sobie te zapowiedzi i ostrzeżenia.
Chciałem ci tylko podziękować za pomysł.
„Nie masz supermocy i ich nie posiądziesz”.
A jeśli znajdę sposób?
Już znalazłem, dzięki Ekstrapolatorowi.
A twoi bezbronni potomkowie będą najlepszą ofiarą.
Zawsze zazdrościłeś mi mocy. Przez tatusia?
- Co? - Podbił 20 czy 30 planet,
nim go zamknąłem.
A ty? Czekaj, policzę. Zero!
Podbiję wszystkie planety ojca i nie tylko.
Ktoś tu ma obsesję.
Obsesję?
Obsesję? Jak śmiesz?
Siedzisz sobie na złotym tronie,
nad głowami reszty.
Ja nie jestem w czepku urodzony.
Ale zrobię własny.
Nakryję nim cały wszechświat!
- No to będzie spory. - To metaforyczny czepek!
Role nagle się odwróciły.
Przejmę moce twoich dzieci,
a wtedy pobiję tyle planet, ile zechcę.
Mój plan jest w toku.
Wszystko gotowe.
Twoje maleństwa śpią jak aniołki,
nie wiedząc, że dadzą początek moim potwornym mocom!
Przewidziałem najmniejszy błąd.
Każdy szczegół, każde z wyliczeń działają na moją korzyść.
Pogroziłbym ci jeszcze, ale pora już pójść po bąbelki.
- Tyle mocy do zyskania, tak mało czasu. - Nie!
Witaj.
Kod zaakceptowany.
Proszę czekać.
„Uwaga”!
„Ostatni poziom”.
„Czy akceptujesz konsekwencje?”
- Dziwaczne. - Pokręcone!
Gadanie. Chcą mnie nastraszyć.
Niezła próba.
Czas, by Nieustraszony stał się legendą.
KONTYNUOWAĆ?
Uwielbiam tunele czasoprzestrzenne.
Co nie?
Przyda się kofeina.
Ja chcę coś słodkiego!
Dobra.
Nie teraz!
Chwila!
Dobra, nie wal tak!
Słyszałem! Rany!
- Generale Przyklapo. - Dajcie kawę.
Co z naszym UFO?
Obiekt przybył spoza atmosfery o 19,00.
Wykryliśmy sygnały życiowe.
Panie w niebiesiech!
Kawę będę musiała wziąć na wynos.
Nie!
Imbecylu!
Ty bezwartościowa tkanko!
Miałeś je wsadzić do Ekstrapolatora!
Ruszamy na polowanie.
Cześć, Melanie. Wejdź.
Nie przeszkadzam?
Nie. Właśnie ratowałem świat.
We Władcy planety.
Nie gram w gry.
Jestem znanym graczem. Mój nick to Nieustraszony.
Fajnie. Ja wolę naukę. Skupiam się na ukończeniu szkoły.
Jasne. Ja też.
Dwie noce, trzy godziny. Wtedy wyrobimy się przez weekend.
Chyba że wolisz przyszły tydzień. Mam tu plan.
Wszystko zaplanowałaś? Przerwę na siku też?
Dwa razy na godzinę.
To 30% naszej oceny.
Traktuję to poważnie. Pora na burzę mózgów.
- Masz jakieś pomysły? - Pewnie.
A konkretnie?
Energia słoneczna?
Elektryczność światła?
Arkanis i prędkość światła.
Podróże kosmiczne!
Myślałam o telekomunikacji geometrycznej.
Rakietowe buty?
Chcesz takie zrobić?
To luźne pomysły.
Właśnie dlatego nie lubię pracy w parach.
Zwykle sama odwalam całą robotę.
To będzie długi wieczór. Chyba zacznę od przerwy.
- Gdzie łazienka? - Na korytarzu.
Otwórz chociaż zeszyt.
Zapisz jeden pomysł.
Chyba nie zrobi wszystkiego za mnie.
Co?
Dziwne.
Bobas? Ten z gry?
To się nie dzieje.
Jeszcze jeden? Wszystkie tu są?
Siedź tu.
Hej, mały!
Nie jedz…
Nie możecie tu być. To nie ma sensu.
Wracać mi do gry.
No już!
Co jest? Znalazłam tam dziecko.
Co?
Jest ich więcej? Dorabiasz na opiece?
To nie tak. Słuchaj…
To dzieci z Władcy planety.
Przestań. Czyje to dzieci?
Pewnie nie uwierzysz, ale to dzieci Kapitana Śmiga.
Tego z gry.
Mają supermoce.
Jeśli szukasz wymówki, to powiedz.
Jakoś to załatwię.
Tymczasem możemy pracować.
- Dam im jakieś zajęcie. - Niby jakie?
Chcecie zabawki? Proszę.
Macie tu but i piłkę.
A to jest myszka!
Co jest? Nie piszcz tak!
Nie.
To zwykle działa.
Znajdę dla nich coś odpowiedniejszego.
Spoko.
Na pewno da się was jakoś usunąć.
Gdzie ten trzeci?
No nie, gdzie on jest?
Masz, pobaw się tym.
Tak, to piłka.
Baw się.
Rozumiem, chcesz…
Nagle jesteście silniejsi? Nie tutaj!
Tylko nie tam! Złaź!
Nie rzucamy książkami! To nie zabawki!
Niedobry fąfel!
Nie!
Co jest? Ktoś ucierpiał?
Aha, tylko ty. Uważaj z tymi dziećmi.
- To nie zwyczajne… - Wymyśl coś.
Ja zacznę projekt.
Śmiejcie się, gremliny.
Ściągnąłem was tutaj i was odeślę.
Kurczę. No dobra.
Wszystko gra?
Hej, mały! Może…
Co ty wyprawiasz? Uczysz ich zapasów?
Jeszcze do ciebie nie dotarło, że to bobasy z gry?
Na ostatnim poziomie zagiąłem czasoprzestrzeń i oto są.
Reid, nie mam na to czasu.
Mamy robotę.
- A ty… - Odłóż kanapę!
Że co?
Dobra. Chcesz się wygłupiać?
Pilnuj sobie dzieciaki.
Poproszę o zmianę partnera.
- To nie moja wina. To gra! - Pora dorosnąć.
Nie pozwolę, żeby jakiś leser popsuł mi średnią.
Wracaj do gier.
W nich idzie ci lepiej, niż w prawdziwym życiu.
Kto rzucił butem?
Gratulacje.
Zepsuliście nam wieczór
i zniszczyliście mi dom. Brawo.
Tak, oklaski dla was.
Bobasy z gry.
Houston, straciliśmy satelitę 1187.
Centrum dowodzenia, tracimy was.
Jest drugi obiekt. Namierzamy go.
Łączcie z Pentagonem. Poślemy siły powietrzne.
Dawać dokumenty.
- Na podkładce. - Tak jest!
Chcę nową co dwie minuty.
Tak jest.
Przepisać mi to tłustą czcionką.
Tak jest.
Kiedy ten helikopter wyląduje, ma na mnie czekać baza.
Żaden ufok nie będzie mi tu sondował kraju.
Tak jest.
Przez tunel? Z gry?
Nie wiem, jak to wyjaśnić, ale musimy je odesłać.
My? Bez takich.
Te maluchy rozniosłyby Mary Poppins.
Hej!
Dzwoń po hycla albo policję.
Nie ma mowy! Żeby zadzwonili do rodziców?
Spadam stąd. Radź sobie.
Sam tego nie ogarnę!
Proszę, pomóż. Muszę ich odesłać.
Nie planowałam dziś poskramiania astrobobasów.
Jesteś żałosny.
Dzwonię do rodziców.
Dziękuję.
Mamo? Tak, wiem.
Z tym projektem to nie taka prosta sprawa.
Przeciągnie się.
Dobra. Pa!
Fuj!
Czy to…?
Tytusie!
Zapach widoczny gołym okiem!
To czyste cierpienie!
Znalazłem twoją kryjówkę, Arkanis!
Ostrożnie!
Ta kryjówka to siedmiowarstwowa lazania śmierci.
Przyślijcie śliniak.
Odzyskam moje dzieci. To nie będzie miły widok.
Dziewięć na jednego? To nie fair.
Chyba trzeba was podładować.
Przerwałem coś?
Dzięki za trening!
Pallad? Straciłem moce!
Niespodzianka.
Nie ma mnie tu.
Twoich dzieci też nie.
Czuj się jak w domu.
O ile mieszkasz w labiryncie pułapek!
Nie cierpię labiryntów!
Flak!
Wybacz, panie.
Daj mi skaner.
Przeklęta planeta jest pełna zakłóceń.
Fale radiowe, satelitarne…
Przyda się pomoc przyjaciół.
Witajcie, skarbeńki! Lećcie!
Znajdźcie uciekinierów!
Flak, ustawiłeś ogłuszanie?
Czyli tak.
Kapsuła jest blisko.
Chyba wylądowaliśmy na…
Ziemi?
Tak się nazywa?
Jak wirus żołądka.
Albo jakiś robak.
Może rodzaj śluzu.
Właśnie!
Gdy Noglar kuca w lesie…
to robi „ziemię”.
Rany.
To to, co myślę?
Ty łajdaku!
Wystrzelę cię do Nefrytowej Mgławicy!
- Kapitan Śmig? To ty? - Z kim rozmawiasz?
To kapitan. Pamiętasz…?
Kapitan Darius Śmig, dowódca Obrony Galaktycznej.
Tu Reid. Z liceum McKinleya.
Gdzie moje dzieci, Reid Zliceum McKinleya?
Usmażę cię na miejscu!
Chwila, jestem z tobą. Mamy za sobą setkę misji.
Sokoły plazmowe, więzienie grawitacyjne, robaloludy…
Koleś nosi legginsy?
- To mundur! - To mundur!
- Nie możesz gadać? - Poradzę sobie.
Taka praca.
Nie zmieniaj tematu. Masz moje dzieci?
Tak, zniszczyły mi dom.
Zabierz je stąd.
Reid, to najważniejsza z wszystkich misji.
Chroń moje dzieci.
Smoczki z palladu wyciszą ich moce.
Dobra.
Jeszcze jedno. Arkanis już na pewno was ściga.
Kto?
Doktor Arkanis.
Najgroźniejszy zbir w galaktyce.
Tak, to on.
Ten Grinch po nieudanym liftingu?
Jeśli dorwie moje dzieci, przejmie ich moce.
A potem podbije waszą planetę.
Dobra, wychodzę.
Jesteście na celowniku.
- Ja nie chcę! - Za późno.
Jeśli ja was wytropiłem, to on na pewno też.
Namierzę wasz sygnał i was znajdę.
Ja? Na celowniku? Mam plany. Chcę iść na studia.
I wyjść za mąż.
Mam niezrealizowany bon do Sephory!
Nie!
- Nie! - Nie!
Zniknął.
Jak nas znajdzie?
Reid, musimy uciekać.
Nie myśl, że wymigasz się od projektu.
Mówcie, kiedy będzie wóz obserwacyjny i mój obiad.
Burger bez cebuli!
Żadnej cebuli!
To zapach pełnej pieluchy.
Na pewno tu byli.
Bałagan jak u mnie.
Rosną w siłę.
Musimy szybko ich znaleźć.
Jesteśmy blisko. Czuję ich.
Znajdę cię.
Naprawdę musisz?
Dzwońmy do rodziców i na policję. To zaszło za daleko.
Nie możemy. Arkanis może namierzać nasze telefony.
Chyba nie chcesz narazić rodziny.
Nie kopiemy, kosmobobasy!
Zaraz rozwalą wóz.
Puścimy muzykę?
No proszę. Fani Lionela Richie.
- Serio? - Hej, to skarb narodowy!
Bąble czują rytm.
A to co?
O nie.
Dobra. Wszyscy wyluzować.
Sam wyluzuj.
Oddamy im dzieciaki?
Żartujesz? Nie wiesz, co wojsko robi kosmitom?
- Wyłączcie muzykę. - Nasz skarb narodowy?
Cel podróży?
- Biwak! - Wycieczka.
- Wycieczka z biwakiem. - Tak.
Po co ta maska?
Na wszelki wypadek. To ja pytam.
Szukamy czegoś niezwykłego.
Tu tego nie znajdziecie.
To zwyczajny samochód. Wszyscy jesteśmy zwyczajni.
- Musimy zajrzeć do bagażnika. - Spoko.
Fajna maska.
Znasz Dartha?
Zabrałeś toster.
To mój pierwszy biwak, nie znam się.
Wrotki?
Naprawdę tego nie przemyślałem.
Makaron pływacki?
Może się przyda.
Gadać to ty nie lubisz, co?
- Hej! Stój! - Pa!
To mój wóz! Wracaj!
Posadzą nas jak nic.
Nie chcę tak umrzeć!
Nie! Tylko nie tak!
Nie!
- Co tu się dzieje? - Co się stało?
- To my już pojedziemy. - To była bańka!
Widziałeś ją?
Byłem w niej! W wielkim, fioletowym balonie.
- To się kupy nie trzyma. Co nie? - Wcale.
Byłem w wielkiej bańce, serio!
To te bobasy. Jeden zabrał wóz.
Gonił mnie.
Dziecko ukradło ci samochód?
Maska uciska ci głowę?
Nie! To znaczy… Chyba nie.
Rety!
Tytusie…
odstaw samochód.
Tak. Już!
Nie rzucaj!
Odstawił.
Nie będzie ciasteczka!
Przepraszam. Miłego dnia.
Włączmy tę muzykę.
- Zjedźmy z drogi. - Znam idealne miejsce.
Matko wszystkich świętości.
Dni naszej planety są policzone.
Te istoty muszą mieć za dwa metry wzrostu.
To kosmiczni drapieżcy.
Mają wiele ramion, może macki.
Szpony rosomaka.
Pewnie plują pająkami.
Generale!
- Wyjechali dwie godziny temu. - Tablice!
Wsadź to do torby z numerkiem! Gdzie podkładka?
Generale, mamy zgłoszenie.
Nasi widzieli coś pokręconego.
To znaczy, szeregowy?
- Bobasy. - Bobasy?
Jak to, bobasy?
Z supermocami. Urocze i zabójcze.
Obcy musieli przybrać swoich postać ofiar.
Wyślijcie list gończy!
Szukamy dzidziusiów…
masowej zagłady.
Masz w planie coś o przetrwaniu w lesie?
Rozmawiasz z Obozowiczką Roku.
Rozbijmy obóz, Nieustraszony!
Pomóż, co? Masz supersiłę.
Bąblu, nie!
Powiedz, że zabrałeś papier toaletowy.
W aucie są stare paragony.
Umówiłam się z dziewczynami do knajpy.
- Naprawisz to? - Inaczej przegapię Festiwal Kraba.
To tylko maszyna. Musi być jakiś sposób.
To chyba nas trochę przerasta.
Musimy spróbować. Postarać się.
Załatwmy to i wracajmy do pracy nad projektem.
Zaprzęgnij mózg do czegoś innego niż gra.
Hej, mały.
Ciekawe, o czym myślisz.
Dobrze powiedziane!
Gdzie oni są?
Nabraliście mnie.
Hej!
Naprawa radia.
Brawa dla wiadra.
No wiesz?
Tytusie, nie przewracamy drzewa na siostrę!
- Zrobił to sam. - Jest coraz lepszy.
Za małe elementy. Nie widzę, co robię.
Spróbuję czegoś.
Ksander, zrobisz coś takiego?
Ale duże.
Rety, zrobił to!
To pomoże!
Obróć. Pasuje tutaj.
- Widzę. - Proszę bardzo.
Brawo, Ksander.
Udało ci się. Genialne.
Wątpiłeś we mnie?
Dzięki.
Osiem, dziewięć, dziesięć. Wszystkie są.
Dziennik kapitana. Krążę tu jak szczur.
To nie ma końca! Ślepy zaułek.
Albo i nie.
Dziennik. Nie cierpię labiryntów.
Ding?
To jakieś jaja?
To jakieś jaja!
Lepszego punktu obserwacyjnego nie znajdę.
Połącz z dronami.
- Słyszysz? - Słucham cię cały dzień.
A ty mnie słuchasz?
Duża macchiato bez bitej śmietany.
Trzy i cztery. I raz, i dwa, i trzy…
Siema, dzwońcie! Tu The Noize, 105 FM!
Mówcie, co dla was zagrać.
Śmiało! Tu The Noize!
Kto mówi?
Doktor Arkanis, pan kosmicznej dominacji.
Co tam, Einsteinie? Co mam zagrać?
Nie traćmy czasu.
„Nie traćmy czasu” Dreadlocka Killah!
- Nie rozumiesz. - „Nie rozumiesz”, MC Salt Shaker!
Szukam dzieci.
„Szukam mojej dzieciny”, JJ-Squash.
Dość tych głupot!
Zniewolę was i obrócę waszą planetę w pył!
Gratulacje, koleś! Poprosiłeś o hit tygodnia!
Jak to możliwe?
„Zniewolę was i obrócę waszą planetę w pył” DJ-a Eurypidesa!
Poskładaliśmy to, ale wciąż nie działa.
Problem z zasilaniem?
Sygnał jest za słaby.
Do tego potrzeba satelity.
Sprzętu jak od NASA.
Dobra, już do nich dzwonię.
Całkiem nieźle sobie radzisz, gdy się już przyłożysz.
Dzięki?
To dzięki przyrodzie i załatwianiu się w lesie.
To otwiera umysł.
No proszę. Załapałeś, że istnieje coś poza grami.
Może będą jeszcze z ciebie ludzie.
A może nie.
Co będziesz robił po szkole? Przeniesiesz się do świata wirtualnego?
W grze cię nie dręczą, nie oblewasz zajęć i nie dostajesz kosza.
Bawisz się.
Ja w prawdziwym świecie chcę się dostać na MIT.
Magister inżynierii biochemicznej.
Rany. Wszystko zaplanowałaś.
Jasne. Nawet tamte kaczki gdzieś płyną.
Wcale nie dryfują z nurtem.
To chcesz robić? Dryfować?
Mam dość. Popracujmy nad obiadem.
Lubisz pastrami? A wy?
Pastrami na chlebie żytnim z zieleniną i musztardą!
Nie marudzić mi tu!
Patrzcie, one nie marudzą!
Hej, Panie Łyżko!
Doktorze Łyżko z kosmosu!
Zostaw mnie!
Mam doktorat!
A może…?
Pułkownik Musztarda! Co jest?
Nie kłóćmy się! Jestem tylko ściereczką.
Bo zrobicie krzywdę Doktorowi Łyżce!
Pobawmy się w a kuku!
- Chyba to lubi! - Tak.
A…
A kuku!
- Nie strasz go. - Uwaga!
- A jego moce? - Uwaga!
Nie ma mnie! Gdzie jestem?
- Bez przesady! - A kuku!
- Miałeś go nie straszyć! - Do wozu!
Dziennik kapitana. Wciąż to samo.
Tutaj jest inaczej. To wyjście?
Nie. Wręcz przeciwnie.
To odgłosy…
czegoś żywego.
Potwór Arkanisa też ma dzieci.
Zabiją mnie bobasy.
Ironia losu.
Przynajmniej zostawia ślad.
UWAGA! NIEBEZPIECZEŃSTWO!
Ksander!
Ksander, stój!
Już dobrze.
Kierowca!
- Drzwi się zacięły! - Chwileczkę.
Brawo, Tytusie! Trzymaj!
Czemu to nie…
puszcza?
Nic mi nie jest. Ile dajecie mu mleka?
No proszę. Mali bohaterowie.
Brawo!
Albo i nie.
Co tam było?
Bezcenne eksponaty z muzeum.
Z XVII wieku, z dynastii Ming, nie do zastąpienia.
I moje klucze do domu.
Na pewno wszystko przetrwało.
Smoczki dla wszystkich.
Wynośmy się stąd.
O nie.
Zachowajcie ludzką postać. Ręce na widoku.
Poddajcie się, obcy!
Nie jestem obcym.
Właśnie to powiedziałby obcy!
Zacznijcie strzelać pająkami, a was załatwimy!
Nie dajcie się zwieść ich uroczym buźkom!
Wprowadzamy tu kwarantannę!
Uwaga na ich paszcze i łapy!
Obśliniły mnie!
Próbki stolca! Pieluchy do sanepidu!
To dzieci! Nie krzywdźcie ich!
Lubią największe hity Lionela Richie!
A jednak jesteście ludźmi.
Czemu dla nich pracujecie?
To nieporozumienie.
Przypadkowo otworzyłem tunel, grając w grę. Zna pani Władcę planety?
A kto odpowiada za to?
Rosjanie? Francuzi? Frankokanadyjczycy?
Frankorosjanie? Marsjańscy komuniści?
Nie. Ale ma pani inny problem.
Naprawdę tak powiedziała?
Tak. Chce się spotykać z innymi.
Ostro.
Więc jest wolna?
Co? Naprawdę pytasz…
O co, Nate?
Nate.
Centrum do…
Dokończysz później.
Nie rozumiem.
Kapsuła trafiła do was,
ale w sieci interesowały was tylko knajpy, drogerie,
cukiernie i strona wylecztrądzik.com.
Co? Nie kojarzę.
Byłam w piechocie, marynarce,
policji, FBI i harcerstwie, a nigdy nie słyszałam takich…
Generale, intruzi!
Idą…
Dokąd?
Żołnierzu!
Zgłoście się!
Dopóki tego nie sprawdzę, macie tu siedzieć.
- Jasne? - Pomożemy.
Macie tu siedzieć!
Za kogo ona się ma?
Nie mogą nas tu trzymać! Na pewno…
- Nic nie słyszę. - Właśnie.
To on. Doktor Arkanis.
Pora na przejażdżkę.
Flak, załaduj ich do pojazdu.
Zapiszcie ten dzień w swoich kronikach, człowieki.
Moi mali pomocnicy zrobią ze mnie najpotężniejszą istotę we wszechświecie!
Co to ma być?
Odjechali.
Jedziemy za nimi?
I co dalej?
Nie posłuchałem ostrzeżenia.
Chciałem wygrać.
To nie gra, to rzeczywistość.
Przeze mnie Ziemię czeka zagłada.
- Jesteś Nieustraszony! - Przestań.
Nieustraszony? Raczej bezużyteczny.
Ja to mam farta. Ząbkują!
Jestem niesmaczny!
Nie nabiorą się. Jestem pycha.
Walka nie ma sensu. Nie wyjdę stąd.
Już nigdy nie zobaczę dzieci.
Ogarniam akcje Czerwonego Krzyża i licealne bale.
Zebrałam 8000 na ratowanie słoni.
Ale teraz brakuje mi pomysłów.
W grze byłoby dużo łatwiej.
Chwileczkę.
A gdyby to była gra?
Co byś zrobił?
Poszukałbym narzędzi, bonusów.
Nie poddałbym się.
Całe życie przeżywam przez ekran.
Jestem Nieustraszony na niby.
Pora być nim tu, gdzie to ma znaczenie.
Rany. Ktoś tu wreszcie wstał z kanapy.
Wydostańmy się stąd.
Chwila! Czemu na to nie wpadłam? To telefon satelitarny!
Podkręcone walkie-talkie.
Łączy się z satelitami. Sprzęt jak od NASA!
Wzmocni sygnał. Naprawisz komunikator!
Tak! Czas powstrzymać zielonego.
Gra trwa.
Generale, zaufaj mi. Jesteśmy dobrzy i pokonamy złych.
Jeśli ich złapiemy.
Rety! Obsydian!
Na żywo wygląda lepiej.
Później zrobisz selfie!
- Patrz na drogę! - Kurczę!
Podobno prowadziłeś już motocykl!
- We Władcy planety! - Co?
Teraz albo nigdy.
To nie to samo, co rakietocykl!
Próbuję.
Chyba działa!
Halo? Kapitanie? Słyszysz nas?
Tu Śmig.
Dobrze was słyszeć.
- Mamy go! - Tak!
- Arkanis ma twoje dzieci. - Co?
Na Obsydianie. Złapiemy ich!
Namierzyłem was.
Powstrzymajcie Arkanisa, inaczej Ziemia będzie zgubiona.
Dobrze, damy radę.
Znam każdy kąt tego statku. Arkanis nie dorówna mojej…
Robal.
Złapiemy ich?
Tak.
Wylądujemy na nim i wejdziemy przez kanały dolotowe.
Że co?
- Już to robiłem. - Nie w prawdziwym życiu.
Przygotuj się.
Nigdy nie będę gotowa!
Tak też można.
Nieustraszony walczy. Ja też muszę!
Muszę stąd wyjść.
Mlekobonus!
Tam, gdzie trzeba bohaterów…
Najszybszy smoczek w galaktyce!
Czas odebrać dzieci.
O raju.
Co?
Słodki Jerzy Waszyngtonie!
Te dzieciaki miały rację.
- Helikoptery! - Tak jest.
Ufok nie będzie mi się tu panoszył.
- Tak jest. - Jeśli myśli,
że może tu sobie machać blasterem…
Pokażemy mu, na co stać ludzkość.
- Skończyłam. - Tak jest.
Dobrze.
Połącz fotele z maszyną.
Komora wchłaniania gotowa.
Ich moce pięknie się rozwinęły.
To będzie wspaniałe żniwo.
Wydzielone kombinacje genów z ich DNA trafią prosto do tego implantu.
Aktywuj Ekstrapolator. Czekam w kokonie.
Wybierz „Ustawienia”, „Preferencje” i „Poziom mocy”.
Nie „Narzędzia”!
Tak.
Czuję to.
Jaki jest plan?
Znajdź bobasy, ja zatrzymam statek.
Jak to zrobimy?
Łatwizna.
Zapamiętałem plan statku.
Pójdziesz tym tunelem,
aż trafisz na przerażającą machinę.
Przeczołgaj się.
- To chyba niebezpieczne? - Owszem.
Niczego nie dotykaj.
Laboratorium A, nie B.
W tym drugim są potwory i mutanty.
Na przykład dwugłowa kałamarnica z mieczami.
Dasz radę.
Zamieńmy się.
Nie możemy. Tylko ja potrafię ominąć lasery, drony…
i pszczoły.
Prawdziwe, to nie roboty.
Mówisz poważnie?
Jest ich mnóstwo!
Zniszczę panel sterowania,
minę komnatę tortur i halę sportową…
i… nie wiem, co jeszcze.
Tyle.
- Okropny plan. - Na razie.
Jeszcze będziemy się z tego śmiać!
Widzę statek.
Dobra, Jersey, skup się.
Uważaj. Na pokładzie są cywile.
Strzał ostrzegawczy.
Rozkaz rządu Stanów Zjednoczonych: wylądujecie
albo was zmusimy.
Wkurzył się!
Uciekamy!
Nie wyląduje po dobroci. Zestrzelimy go.
Generale, czekamy na zgodę.
Nie! O rany. Znalazłam was!
Boję się, że zginę, ale to lepsze niż gra!
Ręce do góry!
Wszystkie.
Na widoku.
To wszystkie?
Lądujemy!
To było dobre!
Ja cię kręcę, ale zabawa!
Znalazłaś je!
Dobra i zła wiadomość: wylądujemy, ale się rozbijemy.
Znajdźmy bezpieczne miejsce. Trzymaj!
Wstrzymać ogień! Próbują go rozbić!
O nie.
Musimy uciec. Znajdźmy kapsułę albo…
Złap się czegoś!
Kapsuła wysłana.
Dzięki.
Moc płynie w moich żyłach.
Jestem lepszy, silniejszy,
doładowany.
Wygląda na to, że wdepnęliśmy w niezłą pieluchę.
Durny chłopak uwolnił mnie z tej niedorzecznej gry,
a ja podbiję waszą planetę.
Najpierw musisz pokonać mnie.
Przyprowadziłaś armię.
Ja też.
Ognia!
Jesteście robactwem.
A ja was rozgniotę!
Dziś ogłaszam się królem Ziemi!
Zaczniemy od zmiany tej nazwy.
Niedobrze. Musimy go jakoś powstrzymać.
- Musimy je gdzieś ukryć. - Co z nimi?
Nie wiem.
Oklapły po wydostaniu się z maszyny.
Pilnuj ich. Mam pomysł.
Czekaj! Reid, oszalałeś?
Uważaj!
Tak też nie chcę umrzeć!
LODY
Co to za okropny…?
Drwisz ze mnie pojazdem mrożonych słodkości?
Nie!
Chłopak, który stanął mi na drodze.
Masz, czego chciałeś! Odejdź! Zapanuj nad inną planetą.
Tam są.
Zastanawiałem się, gdzie się podziały.
Przykro mi, ale pora położyć kres rodowi Śmigów.
Nie tkniesz ich!
Zniszczę każdego, kogo zechcę.
Zwłaszcza te dzieci.
A teraz z drogi!
Nic z tego, zielonko.
To mój bałagan i ja go posprzątam.
Jeśli to oznacza, że muszę ci stanąć na drodze…
to tak będzie.
Niezła przemowa.
Co dalej? Zastrzelisz mnie gadką?
To było inspirujące!
Zacznę swoje rządy od pokazu siły.
To przykład dla tych, co zechcą mi przeszkodzić.
Zmiażdżę każdego, kto będzie zgrywał bohatera.
Zetrę go na pył!
Poznacie cenę
bycia nieustraszonym.
Co?
Kira!
To niemożliwe!
Przebija się!
Reid!
Tytus?
Głos Vina Diesela!
Piątka!
Wycofują się! Do ataku!
Błyszczysz, mała!
Dawaj, Kira!
Urodzony gracz.
Wskakuj! Naróbmy szkód!
Tak! Uciekaj, ropucho!
O nie!
Zatrzymaj to!
Ona potrafi chyba wszystko!
Arkanis ma coś na szyi.
Bez tego powinien stracić moce.
- Nie rozumie cię. - Tak.
Masz oczy taty. Strzelają laserami!
Pamiętaj, czego cię nauczył. Dawaj!
Nie!
Tak!
W dziesiątkę.
Moc mnie opuszcza!
Supermocy nie ukradniesz.
Nie!
Lepiej późno niż wcale!
Nie, to koszmarny tekst.
Kapitanie, jesteś!
Przez ciebie przegapiłam Festiwal Kraba!
Pierwszy raz od siedmiu lat!
Nie jestem w dobrym nastroju.
Dobra jest. Z jakiej gry?
Ona jest prawdziwa.
Służę pomocą, generale.
To pewnie twoje dzieci.
Widzę, że mają wszystko w garści.
Gdzie Kira?
To ta bez żadnych…
mocy.
Tata!
Pokazałaś im!
Tata!
Tak szybko dorastają.
Gdzie smoczek? Trzeba ich uspokoić.
Zgubiłem. Ma ktoś płytę Lionela Richie?
Ja mam album Commodorsów!
To nie to samo.
Ty tam! Graj Lionela, jakbyś ratował świat!
Nie pierwszy raz.
- Nie chcemy karetki. - A koców?
- Po co? - Nie wiem.
Zawsze je rozdajemy.
To był szalony weekend, ale chyba najlepszy w moim życiu.
Tak? Nie miałaś go w planie.
Wisisz mi krabową ucztę.
- Tak? - Tak.
Dobra, załatwione.
Ale musimy jeszcze dokończyć projekt.
Wy tam!
To chyba wasze.
Już go dokończyliśmy.
Rany.
Idealnie! Zupełnie niezgodnie z planem.
Dzięki, Nieustraszony. Spisałeś się. Nie każdy dałby radę.
Kilka dni temu sam bym nie dał rady. To naprawdę inny poziom.
Nie dotarłbym tu bez Kubłogłowego.
Co? Kubłogłowy?
To wy się znacie?
Co tam, Reid?
Co? Jak?
Wiesz, że zawsze pomogę!
Kto mu skołował bonusa?
Ukończyliśmy ostatni poziom razem.
Jasne! Jak partnerzy!
Nieustraszony i Dorzynacz.
Pa, Ksander.
Myśl pozytywnie.
Tytus. Piątka na drogę?
No i ty.
Będę tęsknić.
Pilnujcie tego. Możemy was potrzebować.
Dokąd teraz?
Tam, gdzie trzeba bohaterów.
Dostaliśmy szóstkę za projekt!
Co za ulga.
Inaczej rodzice zabiliby mnie za ten bałagan.
W końcu poszliśmy na randkę.
Naginaliśmy prawa rzeczywistości.
A jeśli jesteśmy postaciami w cudzej grze?
Już nie wiem, co jest prawdziwe.
To jest dość prawdziwe.
Gra trwa, Nieustraszony.
Wchodzimy na wyższy poziom.
Napisy: Aleksandra Basińska