Downloaded from YTS.MX
Είναι απίστευτο πόσο λίγο χιούμορ υπάρχει όταν μαγνητοσκοπείς ένα σόου.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Είναι εκπληκτικό. Κανείς δεν μου είπε να περάσω καλά.
Το τελευταίο που άκουσα πριν βγω στη σκηνή ήταν,
"Μην τα σκατώσεις".
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Από το μακρινό Βερολίνο για σας:
ο Φίλιξ Λούμπρεχτ!
Αυτό είναι.
Αυτό ακριβώς.
Μ' αρέσει πολύ αυτός ο χώρος. Διάλεξα συγκεκριμένα αυτό το θέατρο.
Το βρίσκω πανέμορφο. Πολύ όμορφο για μένα.
Για να είμαι ειλικρινής.
Και για σας επίσης, να τα λέμε. Χωρίς παρεξήγηση.
Κανείς μας δεν θα 'πρεπε να βρίσκεται κοντά σ' αυτό το όργανο.
Είναι ντροπή που είμαστε εδώ.
Είναι πολύ ωραίο.
Πολύ χάλια θέσεις έχετε εσείς εκεί πάνω.
Είναι άθλιο να είσαι εσείς τώρα.
Εκεί πάνω έχουμε μερικά πρώτα ραντεβού.
Κάποιοι άντρες έκαναν φιγούρα. "Πήρα θέσεις θεωρείου για τον Φίλιξ!"
Και μπουμ, κάθεσαι εκεί πάνω.
"Ναι, ωραίο σόου ήταν.
Δεν νιώθω τα πόδια μου. Παραλίγο να τον δω μια φορά.
Θα πηδηχτούμε τώρα; Τι θα γίνει;"
Θεέ μου.
Είναι πολύ ωραία εδώ.
Οι άνθρωποι με αναπηρία με εκνευρίζουν.
Όχι επειδή έχουν αναπηρία, γι' αυτό δεν φταίνε εκείνοι.
Κατά βάση.
Αλήθεια.
Πες ότι έχεις πιει και, προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις κάποια,
κάνεις σούζα με μοτοσικλέτα, εντελώς λιώμα,
κι η μοτοσικλέτα σε χτυπά στο στήθος και σε αφήνει παράλυτο.
Τότε, μάλλον θα έλεγα…
ότι ίσως φταις εν μέρει.
Δεν ήταν ανάγκη να συμβεί, ήταν περιττό.
Όχι, αλήθεια. Νευριάζω με το πάρκινγκ των ανάπηρων.
Γι' αυτό με ενοχλούν τα άτομα με αναπηρία.
Νομίζω ότι αυτό ισχύει για τους περισσότερους.
Οι περισσότεροι δεν θα έβγαιναν να το πουν στη σκηνή,
αλλά όλοι ενοχλούνται με το πάρκινγκ, νομίζω.
Είναι απλώς άθλιο μάρκετινγκ.
Είσαι στο αμάξι, θες να πας σπίτι και δεν βρίσκεις πουθενά πάρκινγκ.
Κάνεις βόλτα το τετράγωνο 15 φορές. Θες να πας σπίτι.
Θέλεις να κατουρήσεις, δεν κρατιέσαι.
Θέλεις τρελά να κατουρήσεις, και τελικά βλέπεις έναν ελεύθερο χώρο.
Τζάκποτ! Ενθουσιάζεσαι, πας και βλέπεις… "Γαμώτο!"
Πάρκινγκ για ανάπηρους.
Μετά όλοι θα σκεφτούν…
"Παντού αναθεματισμένοι ανάπηροι!"
Δεν είναι ωραία σκέψη, αλλά εσύ θα την κάνεις.
Κανείς δεν γυρίζει με το αμάξι 15 λεπτά ενώ κατουριέται τρελά,
βρίσκει ελεύθερο χώρο πάρκινγκ, "Τζάκποτ!"…
Όταν καταλαβαίνει πως είναι θέση ανάπηρων…
Κανείς δεν σκέφτεται, "Η ενσωμάτωση είναι σημαντική.
Συνεχίστε έτσι!"
Όχι, σκέφτεσαι, "Να μην οδηγείς, σακάτη!
Θέλω να παρκάρω!
Κάποιοι πρέπει να πηγαίνουν με τα πόδια από το αμάξι στο σπίτι!
Δεν έχουν καροτσάκια!
Όχι, έχουν 'περπατώ με τα ποδαράκια!'
Γαμημένοι ανάπηροι!"
Δείτε τι μου βγάζει το πάρκινγκ ανάπηρων.
Μια μεγάλη αδιαφορία και επιθυμία να σκίσω
τα λάστιχα του αναπηρικού αμαξιδίου.
Το πάρκινγκ ανάπηρων δεν βοηθά καθόλου στην εικόνα τους.
Κατανοώ ότι είναι σημαντικό το πάρκινγκ ανάπηρων.
Ξέρετε, για τους ανάπηρους, αλλά…
Το πάρκινγκ ανάπηρων είναι εργαλείο για τους ανάπηρους
για να περάσουν ως ανάπηροι στη ζωή των μη ανάπηρων.
"Γεια, είμαι κι εγώ εδώ!
Ο Αναπηρικό Αμαξίδιο Γουόλτερ!"
"Είμαι ο Χωρίς Φρένα Φίλιξ. Αντίο!
Θέλω να παρκάρω!"
Επίσης, πιστεύω ότι η αναλογία των θέσεων πάρκινγκ ανάπηρων,
ο αριθμός των θέσεων στάθμευσης για ανάπηρους, δεν αντιστοιχεί με τίποτα
στον αριθμό των πραγματικά ανάπηρων.
Αλλιώς, δεν θα ήταν πάντα άδειες.
Με τρελαίνει.
Όταν κάποιος παρκάρει εκεί μπροστά μου, πάντα σκέφτομαι,
"Αν δεν έχεις χάσει τουλάχιστον τη μισή σπονδυλική σου στήλη…
παίρνω αστυνομία".
Επειδή είμαι δειλός,
επειδή δεν είμαι αρκετά συμπονετικός για να καταλάβω.
Δεν είχα μεγάλη εμπειρία στη ζωή μου με ανάπηρους ανθρώπους.
Κι αυτό είναι μάλλον το θέμα. Δεν βλέπω καθαρά.
Νομίζω ότι θα βοηθούσε πολύ στο να βελτιωθούν οι μεταξύ μας σχέσεις
αν γινόταν ένας διάλογος μεταξύ μας.
Μια πραγματική συζήτηση.
Ίσως μια ανοιχτή εκδήλωση για τις αναπηρίες.
Μια ημέρα γνωριμίας με τις αναπηρίες.
Μόνο για να δεις λίγο πώς είναι.
Για την αλφαβήτα των ανάπηρων.
Από το "Α" για το "Α, γαμώτο, δεν έχω πόδια!"
Ως το "Ζ" για το "Ζόινκς, χρειάζομαι άδεια για να φτιάξω ράμπα για το αμαξίδιο!"
Το είπα αυτό πρόσφατα σε σόου στο Τρίερ.
Κι ένας τύπος με αναπηρικό αμαξίδιο έφυγε κυλώντας από την αίθουσα,
εκφράζοντας την άποψή του μπροστά από τη σκηνή.
Όλοι το είδαν.
Απόλυτη σιωπή. Όλοι κοιτούσαν εμένα αηδιασμένοι.
"Το παρατράβηξε.
Παρασύρθηκε. Αμήχανο!"
Ντράπηκα πραγματικά.
Κοκκίνισα κι άρχισα να κάνω σπασμωδικές κινήσεις.
Σπαστικό, έτσι;
Για να σώσω τη διάθεση.
Χοροπηδούσα λες κι ήμουν κλόουν.
Πέντε λεπτά μετά γύρισε ξανά πίσω και είπε, "Συγγνώμη, ήθελα κατούρημα".
Σκέφτομαι, "Πάνω στην ώρα, ρε!"
Μετά το σόου τού έσκισα τα λάστιχα.
Μόνο το ένα, όμως.
Χάσταγκ…
Κατά βάση, τα αναπηρικά αμαξίδια έχουν λογική.
Σωστά;
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις…
Αλλιώς δεν έχουν.
Αλλιώς είναι μια καρέκλα με ρόδες.
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις, το αμαξίδιο είναι φοβερό.
Όπως κι οι τροχήλατοι περιπατητές.
Ξέρετε, όμως, αυτά
που μοιάζουν με τροχήλατους περιπατητές αλλά δεν έχουν ρόδες;
Αυτά τα…
Δεν ξέρω αν βοηθούν.
Νομίζω πως αν υποχρεώσεις κάποιον που δυσκολεύεται να περπατήσει
να κουβαλά παντού ένα μικρό κομοδίνο…
"Πρέπει να το κουβαλάς αυτό, κάνει καλό στην υγεία σου!"
"Καλά, τότε.
Είναι βαρύ. Πολύ βαρύ!"
Θα έγινε μια συνάντηση σχεδιαστών όπου αυτό ήταν η καλύτερη επιλογή.
Σε κάνει να σκέφτεσαι, "Ποιες ήταν οι εναλλακτικές;"
"Να δέσουμε μια αλυσίδα με πέτρα στον λαιμό τους.
Τύπου…"
Να σας ενημερώσω σ' αυτό το σημείο ότι μπορείτε να γελάτε με όσα λέω.
Αστεία είναι. Επιτρέπεται να γελάτε.
Ζούμε σε εποχή πολιτικής ορθότητας.
Πάντα κάποιος μιλά για διακρίσεις.
Και σε πολλές περιπτώσεις, έχει δίκιο. Εδώ, όμως, είναι όλα μόνο αστεία.
Να σας κάνω να ηρεμήσετε λίγο.
Συζήτησα κάθε μα κάθε αστείο με την αστυνομία της κωμωδίας.
Αποτελείται από τον Ξάβιε Ναντού και τον Κουλέγκα.
Δεν εκφράστηκε καμία ανησυχία.
Ναι, οπότε…
Επιτρέπεται να γελάτε με όλα.
Και μιας και λέμε τέτοια… Εβραίοι.
Πλάκα κάνω.
Το βρίσκετε αστείο;
"Το σημείο που έπινε ήταν το καλύτερο ως τώρα".
Ξέρετε τι θα σας άρεσε;
Ένα μπαρ.
"Κοίτα, έχει και μπίρα! Φοβερή βραδιά!"
Αστειάκι στα γρήγορα.
Ξέρετε τα έφηβα κορίτσια;
Τα έφηβα κορίτσια λένε πράγματα όπως, "Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός!"
Κι εσύ σκέφτεσαι, "Ναι, που θα με στείλει φυλακή".
Πολύ σημαντικός αριθμός.
Ένας φίλος μου έχει έναν κανόνα.
"Φίλιξ, να βεβαιώνεσαι ότι ξεκινά από δύο".
Και μετά προσθέτει, "Και πρέπει να είναι διψήφιο νούμερο".
Τώρα είμαι 31.
Πολύ μεγάλος, 31. Ευχαριστώ.
Είμαι 31. Τα 31 δεν είναι αστεία ηλικία.
Τα 31 είναι η ηλικία που παίρνεις γράμματα
που δεν έχουν ποτέ καλά νέα.
Δεν παίρνεις γράμματα από τη γιαγιά σου με δέκα ευρώ μέσα.
Όταν είσαι 31, η γιαγιά σου έχει άνοια.
Και παίρνει κι εσένα και την αδελφή σου, τη Σάσα.
"Σάσα, τι γίνεται με την πισίνα εδώ;
Τι γίνεται με την πισίνα;"
"Ποια πισίνα, γιαγιά;
Δώσ' μου λεφτά και σκάσε.
Φεύγω τώρα".
"Σάσα;
Σάσα!"
Στα 31, τα γράμματα δεν έχουν ποτέ καλά νέα.
Τα 31 είναι πολύ βαρετή ηλικία.
Νιώθεις ότι έχεις κάνει τα πάντα.
Τώρα απλώς όλα επαναλαμβάνονται. Βαρετό.
Μικρός βιώνεις καινούργια πράγματα κάθε μέρα.
Είναι όλα νέα και συναρπαστικά. Μαθαίνεις κάτι νέο κάθε μέρα.
"Πω πω, ένα δέντρο; Τώρα;"
Στα 31 αυτά έχουν τελειώσει. Όλες οι πρώτες φορές έγιναν.
Η πρώτη φορά που έκανες σεξ, το πρώτο σου σκασμένο λάστιχο.
Η πρώτη ληστεία, η πρώτη δολοφονία.
Τα έχεις κάνει όλα.
Τώρα όλα επαναλαμβάνονται.
Είναι βαρετή ηλικία.
Οπότε, χάρηκα πολύ τελευταία όταν είχα μια ακόμα πρωτιά.
Βασικά, για πρώτη φορά στη ζωή μου…
είχα ένα κοράκι στο σαλόνι μου.
Είναι παράξενο να μπαίνεις στο σαλόνι ένα πρωί,
να μην περιμένεις να δεις κοράκι, και να βλέπεις κοράκι.
Παράξενη κατάσταση.
Τόσο παράξενη όσο…
Ξέρετε όταν θέλετε να ανοίξετε εντελώς ένα παράθυρο,
αλλά αυτό είναι ρυθμισμένο να γέρνει;
Και έχεις αυτό το πρόβλημα… Και μετά…
στέκεσαι κάτω από το παράθυρο σαν βλάκας,
να φοβάσαι μην πεθάνεις.
Αυτό επί τέσσερα.
Έτσι είναι με κοράκι στο σαλόνι.
Το κοράκι ήταν ανόητο.
Ήθελε να βγει έξω, αλλά πετούσε πάνω στο κλειστό παράθυρο.
Ξανά και ξανά.
Είχε πανικοβληθεί και είχε χέσει παντού.
Έκανε πολλή φασαρία και με ξύπνησε.
Πήγα στο σαλόνι μισοκοιμισμένος και σκέφτηκα…
"Όχι.
Όχι, δεν το θέλω αυτό".
Δεν ήξερα τι να κάνω. Δεν είχα εμπειρία με κοράκια στο σπίτι.
Είπα στο κοράκι, "Φύγετε, παρακαλώ, κύριε!
Παρακαλώ, φύγετε από το σπίτι μου!"
Αλλά το κοράκι…
Μετά το είπα στα αγγλικά. "Παρακαλώ, φύγετε!
Δεν σας θέλω στο σπίτι μου".
Μετά είδα ότι το κοράκι είχε μπει από το μπαλκόνι.
Οπότε, πήγα προσεκτικά στο μπαλκόνι
και άνοιξα διάπλατα την πόρτα.
Και κάθεσαι εδώ,
στα 31 σου, στο μπαλκόνι,
στις 7:00 το πρωί με το μποξεράκι.
Και ελαφρώς καβλωμένος.
Αλλά όχι από το κοράκι.
Ήταν απλώς οι πρωινές μου κάβλες.
Και στέκομαι έτσι,
το κοράκι κάνει γύρους στο σπίτι μου.
Όποτε πλησίαζε την πόρτα,
"Κύριε, σας παρακαλώ…. Πρέπει… Από δω!
Πρέπει να πάτε από δω!"
Και το κοράκι σκεφτόταν, "Όχι.
Μήπως να πάω στον διάδρομο;"
Και τότε το κοράκι εξαφανίστηκε στον διάδρομο.
Και σκέφτηκα, "Μάλιστα, έτσι είναι τώρα.
Μια εντελώς νέα κατάσταση.
Τώρα ζω με ένα κοράκι.
Είναι η νέα μου προσωπικότητα.
Έχω συγκάτοικο ένα γαμημένο κοράκι.
Έναν 'κοραγκάτοικο'".
Καθόμουν και περίμενα.
Περίμενα, είχα ξεπαγιάσει. Έκανε κρύο.
Πολύ κρύο.
Έκρυβα το πέος μου από τους γείτονες.
Δύο ώρες μετά βγήκε και το κοράκι.
Το είδα το άτιμο να φεύγει και σκέφτηκα,
"Αυτό το κοράκι δεν έχει καθόλου τρόπους.
Έρχεται ακάλεστο, δεν λέει ούτε 'γεια'.
Κάνει απαίσιο θόρυβο, χέζει τα πάντα.
Καθόλου τρόπους.
Εγώ δεν έρχομαι στο σπίτι σου…
να χέσω παντού.
Γαμημένο κοράκι.
Να πάει να γαμηθεί".
Σοβαρά, να πάει να γαμηθεί, ρε.
Να πάει να γαμηθεί από τον ανόητο, φτερωτό, κορακίσιο κώλο του.
Έχετε δει στις ειδήσεις τις απαίσιες εικόνες
με πετρελαιοκηλίδες κάπου
και γλάρους που έχουν πετρέλαιο στα φτερά;
Αυτή η θλιβερή εικόνα είναι πάντα η ίδια.
Αυτό θέλω να πάθει το κοράκι.
Πρόσφατα προσπάθησαν να διαρρήξουν το σπίτι μου.
Το άκουσα.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Και μετά πήρα την αστυνομία.
Κι αυτά τα γουρούνια…
δεν απάντησαν.
Ήταν 1:30, Σάββατο πρωί στο Βερολίνο,
και κάθονταν όλοι εκεί στο τμήμα και σκέφτονταν…
"Να μην το σηκώσουμε.
Ο πρώτος που θα το σηκώσει είναι βλάκας.
Αν είναι επείγον, θα ξαναπάρουν".
Ήμουν μόνος μου σ' αυτήν την κατάσταση. Είχαν σπάσει την πρώτη πόρτα.
Έχω δύο πόρτες, επειδή είμαι πλούσιος.
Η δεύτερη πόρτα βγάζει απευθείας στο διαμέρισμα.
Έπρεπε να κάνω κάτι.
Οπότε, πήγα σιγά σιγά ως την πόρτα και κοίταξα από το ματάκι.
Δύο αγόρια με φούτερ με κουκούλα.
Δεν ήξερα τι να κάνω.
Οπότε, χτύπησα την πόρτα.
Στο ίδιο μου το σπίτι…
χτύπησα την πόρτα από μέσα,
για να δείξω ότι ήταν μέσα κάποιος.
"Δεν ξέρω αν θα σας σταματήσει,
αλλά να το ξέρετε".
Χτυπούσα για να σωθώ.
Τα παιδιά έφυγαν.
Σκέφτηκα, "Τους χτύπησα κι έφυγαν".
Μην τα βάζεις μ' αυτόν που χτυπάει.
Δεν ήξερα αν θα γυρίσουν με άλλα εργαλεία.
Πήρα την αστυνομία.
Μετά το τέταρτο χτύπημα, το σήκωσαν.
Ήρθαν 20 λεπτά μετά.
Δύο αστυνομικοί.
Ο ένας ήταν μεγάλος και ήρεμος, ο άλλος ήταν νέος.
Στην ηλικία μου περίπου. Με κοιτούσε συνεχώς σε στιλ…
"Είσαι αυτός από το Gemischtes Hack, bestes Hack!"
Σκεφτόμουν, "Φίλε, αντιεπαγγελματικό".
Και φορούσα και μποξεράκι.
Δεν θα κάνω ότι έχω όπλο.
Δεν είναι η ώρα.
Μου έκαναν τις γνωστές ερωτήσεις. Όχι ότι θα έβγαινε τίποτα.
Αλλά σκέφτομαι…
Σκέφτηκα τις περιγραφές των υπόπτων.
Θα είναι παράξενο για τους υπερβολικά πολιτικά ορθούς αριστερούς,
αν είναι θύματα εγκλήματος,
να περιγράψουν τον δράστη.
Θα λένε…
"Δεν έχει σημασία τι χρώμα μαλλιά είχε.
Εθνικότητα; Άνθρωπος ήταν, εντάξει;
Η διφυλετική σου σκέψη με αηδιάζει, παλιοστρέιτ, μη τρανς, λευκέ.
Δεν το πιστεύω, αλήθεια".
Πολύ ενοχλητικό για τους μπάτσους.
"Έχουμε να κάνουμε με χίπη".
Εγώ δεν είμαι έτσι, εγώ είμαι…
Όταν με ρωτά ένας αστυνομικός,
"Κύριε Λούμπρεχτ, πόσο ύψος είχε ο δράστης;"
"Τούρκος ήταν!"
"Ναι, αλλά τι ύψος είχε;"
"Τι ύψος είχε; Το ύψος των Τούρκων!
Εξήμισι κεμπάπ!
Πιο κοντός από Γερμανό, πιο ψηλός από Κινέζο. Τούρκος!
Πιάστε τον!"
Ήταν σκάνδαλο.
Η μικρή εμπειρία αρκούσε για να καταρρίψει κάποιες βασικές πεποιθήσεις.
Αμέσως μετά σκέφτηκα, "Χρειάζομαι όπλο.
Θέλω να ρίξω σε μερικούς μαλάκες!
Χρειάζομαι όπλο".
Δεν μπορώ να βρω δυνατό όπλο.
Οπότε, πήρα ένα αεροβόλο.
Ένα αεροβόλο με άσφαιρα.
Κάνει μόνο φασαρία.
"Ψηλά τα χέρια, αλλιώς θα κάνει σαματά!
Δεν κινδυνεύεις, αλλά θα ακουστεί ένας δυνατός θόρυβος!
Εγώ έχω ωτασπίδες. Πρώτα η ασφάλεια!"
Αεροβόλο, σαν δειλός.
Τώρα το έχω δίπλα στο κρεβάτι μου.
Αν προσπαθήσουν να ξαναμπούν,
θα πάω ξανά στην πόρτα με το αεροβόλο μου.
Θα χτυπήσω πρώτα.
Αν δεν φτάσει αυτό, θα ανοίξω την πόρτα
και θα σταθώ εκεί με το όπλο.
Αυτό είναι το σχέδιο.
Και το σχέδιο…
βασίζεται ιδιαίτερα…
στο να αρκέσει αυτό.
Δεν είμαι έτοιμος για πολλή αντίσταση.
Είμαι έτοιμος να πει, "Δεν είναι αληθινό".
Γι' αυτό είμαι έτοιμος. Θα πω, "Δοκίμασέ με, καριόλη!
Δοκίμασέ με!"
Αν πλησιάσει κι άλλο, θα πω,
"Καλά, μπλόφαρα, έλα μέσα.
Εκεί είναι τα τιμαλφή. Μήπως πεινάς;"
Αεροβόλο, σαν κότα.
Δεν έχω καμία τύχη με τα όπλα.
Μικρός ήμουν πάντα οπλισμένος.
Σοβαρά.
Είμαι από το Νιουκόλν του Βερολίνου, είναι κάπως σαν το Χάρλεμ.
Είμαι από το Νιουκόλν.
Ήταν περιοχή γεμάτη με παιδιά με όπλα.
Κάθε δεκάχρονο είχε μαχαίρι.
Κανονικό μαχαίρι. Για να σκοτώνει.
Όχι σουγιαδάκι.
Κανονικό μαχαίρι με λεπίδα σαν το χέρι τους.
Μαχαίρι.
Όλοι γύρω μου είχαν όπλα, οπότε στα 12 ήθελα μαχαίρι.
Οπότε, πήρα ένα μαχαίρι πεταλούδα.
Τα ξέρετε αυτά;
Είναι μαχαίρια με τρία μέρη. Ανοίγουν από τη λαβή.
Μετά κλείνουν.
Μπορείς να παίξεις μαζί του.
Έχει πλάκα.
Έχει πλάκα να το ανοίγεις. Μετά σκοτώνεις και κάποιον.
Μετά έχει πλάκα να το κλείνεις.
Φοβερή ιδέα!
Πρώτα πλάκα, μετά φόνος.
Και μετά πάλι πλάκα.
Πήρα μια πεταλούδα.
Η στρατηγική μου ως παιδί, αν βρισκόμουν σε επικίνδυνη κατάσταση,
ήταν να βγάζω το μαχαίρι μου και να παίζω μαζί του ανοιχτά.
Ώστε να ξέρουν όλοι ότι ο Γερμανός είναι οπλισμένος.
Δεν τα βάζεις μ' αυτά τα 40 κιλά.
Ήταν το κόλπο μου.
Μετά, κάποια φορά, καθόμουν μόνος στο μετρό.
Μπήκαν τέσσερα αγόρια.
Ας μιλήσουμε ευθέως. Τούρκοι.
Κάθισαν απέναντί μου και με κοιτούσαν συνεχώς.
Σκέφτηκα, "Μάλιστα, εδώ είμαστε".
Έπαιζα με το μαχαίρι μου. Προσπαθούσα να μοιάζω λίγο ψυχάκιας.
Τα παιδιά στάθηκαν μπροστά μου κι είπαν,
"Για να δούμε".
Και τους έδωσα το μαχαίρι.
Μου το πήραν.
Έγινε μέσα σε τέσσερα δευτερόλεπτα.
Δεν είχα πουθενά να χτυπήσω.
Μου έκλεψαν το μαχαίρι που υποτίθεται ότι θα με προστάτευε από κλοπές.
Είμαι άτυχος με τα όπλα.
Χρειάζομαι ένα ποτό.
Ξεράθηκε το στόμα μου.
Ξερό σαν τον κόλπο μου.
Πώς προέκυψε αυτό ξαφνικά;
"Ο κόλπος μου είναι ξηρός.
Παραπονιέμαι για ξηρό κόλπο".
Πολύ παράξενο πρόβλημα.
Βασικά, αποκλειστικά γυναικείο πρόβλημα.
Σεξιστικό ακούγεται.
Αλλά, πραγματικά, ο ξηρός κόλπος είναι σίγουρα πρόβλημα για τις γυναίκες.
Και εμμέσως για τους άντρες.
"Δεν μπορώ να κοιμηθώ μαζί σου, έχω πολύ ξηρό κόλπο".
"Τι να σου πω… Πιες κάτι.
Εις υγείαν".
Ίσως βοηθήσει.
Κακό δεν θα κάνει.
Δεν γίνεται πιο ξηρός
αν προσθέσεις νερό στη γυναίκα.
Διασκεδάζω με αστεία για κόλπους.
Φαίνεται.
Σοβαρά.
Σαν λιπαντικό.
Το εννοώ.
Το μουνί μου στάζει.
Τέλος πάντων, είμαι 31 τώρα, αλλά δεν νιώθω τόσο.
Το να μεγαλώνω δεν είναι όπως το φανταζόμουν όταν ήμουν παιδί.
Δεν νιώθω μεγάλος, ώριμος και ενήλικος.
Δεν το πιστεύω σχεδόν ότι είμαι 31.
Δεν λέω ψέματα. Υπάρχουν αποδείξεις. Δεν είμαι και πρόσφυγας.
Δεν χρειάζεται μέτρηση των οστών.
Οι φίλοι μου φέρονται ανάλογα με την ηλικία τους.
Μοιάζουν πραγματικά με ενήλικες.
Αρχίζουν να σκέφτονται να κάνουν οικογένεια,
να ζήσουν με την κοπέλα τους, να κάνουν παιδιά.
Ο φίλος μου ο Χοσέ θα αποκτήσει το πρώτο του παιδί.
Όχι αυτός, δηλαδή.
Η κοπέλα του.
Δεν είναι τόσο αριστερός.
Μένουν στους παλιούς ρόλους των φύλων.
"Κάνε μου γιο, γυναίκα!
Τώρα καθάρισε εδώ! Πεινάω!"
Γυναίκες, έτσι;
Έχουν εντελώς διαφορετική αίσθηση του τηγανιού.
Κρατάνε εντελώς διαφορετικά τη σκούπα.
Αυτό δεν μαθαίνεται.
Ο Χοσέ θα κάνει το πρώτο του παιδί.
Και, ομολογώ, δεν είμαι έτοιμος γι' αυτό.
Δεν είμαι έτοιμος ο Χοσέ…
να κάνει σύντομα παιδί.
Μπορεί να με επηρεάσει κι εμένα, και δεν θέλω.
Φοβάμαι ότι θα πρέπει να κάνω διάφορα.
Κάποια στιγμή, το μωρό θα είναι εκεί
κι εσύ θα πρέπει να πας μέσα να το δεις.
Και να αντιδράσεις κάπως, αλλά δεν ξέρω πώς.
Πιστεύω ότι είναι ένας μίνι Χοσέ.
Ήδη βρίσκω τον μεγάλο άσχημο.
Όλοι ενθουσιασμένοι. Ο Χοσέ να θέλει να μου δώσει το μωρό του.
Κι εγώ να μην το θέλω.
Αλλά να πρέπει να το πάρω.
Σε τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορείς να αρνηθείς.
Τρομακτικό.
Μεγάλη ευθύνη για μένα.
Αν ο Χοσέ μού δώσει το μωρό του, είναι σαν να λέει,
"Ορίστε, Φίλιξ, ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή μου.
Είναι εύθραυστο. Η υγεία του είναι εντελώς στα χέρια σου.
Και σε παρακολουθούμε όλοι".
Αυτό με τρομάζει.
Φοβάμαι ότι θα γίνει αυτό.
Τι λες όταν γίνει αυτό;
Μπορεί να συμβεί.
Ανθρώπινο είναι, αλλά τι λες;
"Ναι, λοιπόν…"
Αμήχανο.
Φύγε από κει χωρίς να σε προσέξουν.
Γαμώτο, πάλι το πάτησα!
Συγγνώμη!
Με τρομάζει.
Ποιος είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να κρατήσεις μωρό;
Ποιος είναι ο επίσημος τρόπος;
Ενστικτωδώς, εγώ θα άρπαζα ένα μωρό όπως πιάνει η γάτα τα μικρά της.
Από τον λαιμό, σαν…
Θα είμαι ειλικρινής.
Η ευθύνη που φέρνει ένα αβοήθητο πλασματάκι
με τρομάζει με τρόπο…
Νιώθω να σφίγγεται το στήθος μου.
Όπως τις προάλλες, που είδα μια νεαρή μητέρα
με το μωράκι της στον δρόμο, και…
Βασικά, νεαρή μητέρα… Εννοώ "νεαρή" όπως λέμε… "εμείς".
Όχι "στο άνθος της ηλικίας της" νεαρή.
Δεν ήταν κι εννιά. Απλώς…
Μια νεαρή μητέρα με το μικρό της μωρό.
Και το μωρό περπατούσε.
Δεν ξέρω αν ήταν ασυνήθιστο που περπατούσε το μωρό.
Δεν ξέρω πότε περπατάνε τα μωρά. Μετά από μία μέρα;
Τέλος πάντων… Ο τύπος περπατούσε.
Μια μητέρα με το μωρό της, κρατιόντουσαν από το χέρι…
Και μετά το μωρό έκανε έτσι και έφυγε.
Και έκανε…
Έφυγε τρέχοντας.
Άρχισε να τρέχει σαν μωρό.
Ειλικρινά, ένα μωρό που τρέχει…
Δεν αντέχω να το βλέπω.
Όταν το βλέπω, όμως, δύο σκέψεις κάνω.
Πρώτα,
"Πού έχεις να πας και βιάζεσαι τόσο;
Ενός έτους είσαι, φίλε, δεν έχεις ραντεβού…
που πρέπει να πας χωρίς τη μαμά σου, οπότε τι παίζει;
Πρέπει να παρκάρεις αλλού το τρίκυκλό σου;"
"Ναι, διαγώνια στη θέση για ανάπηρους.
Γάμα τους ανάπηρους, ρε.
Θα παρκάρω όπου γουστάρω. Μωρό είμαι, ρε.
Τι θα κάνεις, ρε;"
Τα μωρά παρκάρουν όπου θέλουν.
Τα μωρά, γενικώς, κάνουν ό,τι θέλουν.
Τα μωρά είναι υπεράνω του νόμου, μόνο επειδή είναι χαριτωμένα.
Και νομίζω ότι το ξέρουν πολύ καλά.
"Θα τα κάνω στο πάτωμα και η μαμάκα θα μου δώσει φιλάκι.
Είμαι μωρό, φιλαράκο.
Θα ακουμπήσω τα βυζιά της δικιάς σου. Τι θες;
Τι θα κάνεις; Μωρό είμαι.
Μωρό είμαι, φίλε.
Άγγιξέ με και θα δεις τι θα γίνει".
Αυτό, λοιπόν, σκέφτομαι όταν βλέπω μωρό να τρέχει.
Είναι μεγάλη σκέψη. Και…
Η δεύτερη σκέψη μου… Δεν τολμάω να κοιτάξω όταν βλέπω μωρό να τρέχει.
Πάντα φοβάμαι μήπως δω κάτι απαίσιο
όταν το βλέπω αυτό.
Είναι πάντα… Και μετά…
Σηκώνουν τα χέρια. Ανόητο.
Δεν ξέρει ότι δεν χρειάζεται να σηκώνεις τα χέρια όταν τρέχεις.
Φαίνεται γελοίο και ντροπιάζει τους γονείς σου.
Μετά επιταχύνουν, επειδή δεν ξέρουν τι θα πει ταχύτητα.
Δεν μπορούν να το ελέγξουν.
Σίγουρα ένα μωρό που τρέχει, θα πέσει.
Το θέμα είναι μόνο πόσο άσχημα.
Στο Βερολίνο, το θέμα δεν είναι αν θα πέσει σε κάτι επικίνδυνο,
είναι σε πόσο επικίνδυνο.
Ένα σπασμένο μπουκάλι ή μια αναμμένη γόπα τσιγάρου…
κάνει το τρεχάτο μωρό, φλεγόμενο μωρό με τη μία.
Αποσμητικό…
Καίγεται όπως τα σκουπίδια.
Η πιθανότητα να πεθάνει ένα μωρό που τρέχει είναι περίπου 50 τοις εκατό.
Οπότε, ένα μωρό που τρέχει μπορεί να θεωρηθεί και ζωντανό και νεκρό.
Χάσταγκ ΜωρόΣρέντινγκερ.
Όταν το μωρό σου τρέχει, καλά θα κάνεις να αρχίσεις να αναρωτιέσαι
αν έχεις ακόμα κουτί παπουτσιών στο σπίτι.
Ή μικρή τσάντα από τα H&M.
Ή μεγάλο καλαθάκι φαγητού.
"Έχωσα το παιδί μου σε τάπερ…"
Είμαι έξαλλος που όλοι μου οι φίλοι ενηλικιώθηκαν,
ή κάνουν ότι ενηλικιώθηκαν, κι εγώ δεν έχω φτάσει εκεί ακόμα.
Εσείς κάντε αυτές τις βλακείες, εγώ θα γλεντήσω τη ζωή μου.
Θεωρώ ότι είμαι ο τελευταίος κουλ στην παρέα μου.
Νέος μέσα μου, κάπως.
Αλλά πιστεύω… Πρέπει να προσέχεις, επειδή, πιστεύω…
Είναι λεπτό το όριο ανάμεσα στο "νέος μέσα μου"
και στο "κολλημένος στη ρουτίνα".
Ανάμεσα στο "Έχει πλάκα να βγαίνεις μ' αυτόν"
και στο "Ακόμα προσπαθεί να γίνει ράπερ;"
Φοβάμαι ότι σε δέκα χρόνια εγώ θα είμαι ο κολλημένος.
Οι φίλοι μου θα έχουν οικογένειες και δουλειές με ωράριο.
Κι εγώ; Εγώ…
Θα λέω, "Πιες!" τρεις φορές τη βδομάδα.
Και, ξαφνικά, θα θέλω να ψάξω για καινούργιους φίλους να βγαίνω
και θα κάνω παρέα με τύπους πάρα πολύ μικρούς για μένα.
Τίποτα κολεγιόπαιδα που μένουν όλα μαζί σε ένα διαμέρισμα
όπου πρέπει να κάνεις κόλπα για να δουλέψουν τα ηλεκτρικά.
Ας πούμε, "Να φτιάξω καφέ;"
"Ναι, πάρε το μαχαίρι…" "Γιατί χρειάζομαι
μαχαίρι σ' αυτό το σενάριο;"
"Εύκολο. Σφηνώνεις τη λαβή του μαχαιριού
ανάμεσα στο δοχείο του νερού και στην καφετιέρα,
πατάς το κουμπί,
περιμένεις να…"
"Βγάλε το μαχαίρι αμέσως!"
"Είναι χαλασμένη η τουαλέτα;" "Όχι, γιατί;"
"Δεν τραβιέται το καζανάκι".
"Δεν άνοιξες τη βρύση στο μπαλκόνι, έτσι;
Όταν ανοίγεις τη βρύση στο μπαλκόνι, πας στην τουαλέτα κανονικά.
Κλείσε την αμέσως μετά, όμως, αλλιώς δεν ανοίγει το παράθυρο της Λένα".
Μεγάλωσαν πολύ γρήγορα για μένα.
Εγώ δεν είχα φάση προσαρμογής για να μεγαλώσω μαζί τους.
Λες και από το ένα λεπτό στο άλλο
να συμφώνησαν όλοι οι φίλοι μου, "Είμαι ενήλικος τώρα.
Πλέον το μπουφάν μου είναι αδιάβροχο".
Ήταν σαν τη μια στιγμή να είμαστε μαζί σε κλαμπ,
με τον φίλο μου τον Ρόσι να ξερνάει
και μετά να λέει, "Έλα, φίλε.
Πάμε για μια ακόμα βότκα με Red Bull.
Ή να πιούμε άλλη μια μπίρα".
Και για να με ψήσει
να κάνει ένα σωρό ήχους με λιγάκι εμετό ακόμα στο στόμα.
"Να πιούμε άλλη μια μπιρίτσα…"
Λες και ήταν έτσι τη μια στιγμή, και την επόμενη
με καλεί για δείπνο στο σπίτι του στα προάστια.
Την Τρίτη στις 5:00 το απόγευμα.
Και μετά ανοίγει την πόρτα έχοντας ετοιμάσει αστείο του στιλ,
"Δώσαμε".
Είναι…
Αστεία που λένε οι μπαμπάδες. "Δώσαμε".
"Χέσου, ρε, κάνει κρύο.
Άνοιξέ μου. Τι πρόβλημα έχεις;"
Καμιά φορά φοβάμαι ότι βλέπω το μέλλον μου.
Ότι είναι μόνο θέμα χρόνου
να ανοίγω κι εγώ την πόρτα με μια αστεία ατάκα.
"Δεν παραγγείλαμε αυτό, έτσι;"
Και μετά θα κάνω έτσι.
Επειδή πιστεύω ότι έτσι κάνουν οι νέοι.
Αν το κάνεις ώρα, αρχίζεις να πονάς.
Αυτό με τρομάζει.
Αλήθεια, παρατηρώ συμπτώματα γηρατειών. Έχω επίγνωση…
της αργής παρακμής μου.
Ξαφνικά τα μαλλιά μου γκριζάρουν…
Όχι ωραία, σαν του Τζορτζ Κλούνεϊ.
Πιο πολύ στιλ, "AIDS έχεις;"
Γκρίζα μαλλιά, ξέρω…
Ένα ποτό και έχω χανγκόβερ έξι μέρες.
Γίνομαι συμβατικός.
Πράγματα που δεν με ένοιαζαν ποτέ ξαφνικά με επηρεάζουν.
Δεν με χαιρετάει κάποιος και πάει στράφι όλη μου η μέρα.
"Λυπάμαι για ό,τι έγινε μόλις".
Αρχίζω να γίνομαι πολύ συμβατικός για το Βερολίνο.
Παράξενο, επειδή στο Βερολίνο με τέτοιες βλακείες μεγάλωσα.
Γίνομαι πολύ συμβατικός για τέτοια.
Δεν καταλαβαίνω όλα αυτά με το τέκνο του Βερολίνου, το έκστασι, την ηπατίτιδα.
Αυτά τα βερολινέζικα.
Αυτά τα τουριστικά, χίπστερ πράγματα.
Στιλ, "Και μετά, αλήθεια,
άρχισαν να παίζουν τύμπανα στη μέση του δρόμου.
Πόσο βερολινέζικο".
Σκέφτομαι, "Όχι, κάθαρμα, αυτό είναι διατάραξη ειρήνης.
Κάνει φασαρία. Είναι ενοχλητικό".
Είμαι πολύ συμβατικός για το Βερολίνο. Πάω στο παντοπωλείο
και, πηγαίνοντας, βλέπω κάποιον μέρα μεσημέρι
να χέζει στον δρόμο,
και αηδιάζω.
Είμαι πολύ συμβατικός για να το δεχτώ.
Δεν είμαι τέτοιος τύπος.
Δεν θα ήξερα τι να κάνω.
Τελικά, πήρα την αστυνομία, δεν ήμουν σίγουρος…
"Δεν ξέρω αν είναι δική σας αρμοδιότητα, αλλά μετά λύπης λέω…"
Πολύ συμβατικός.
Τις προάλλες είδα έναν τύπο να γαβγίζει.
Γάβγιζε σαν σκύλος.
Ένας ενήλικος που ήρθε και στήθηκε μπροστά μου…
"Φίλιξ, εδώ είναι ένας που γαβγίζει".
Ο αλήτης με κοίταξε κατάματα με τα άδεια, άψυχα μάτια του.
Γαμημένος αλήτης που γάβγιζε.
Με το "αλήτης" δεν εννοώ "άστεγος".
Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Κανείς τους δεν έχει πράγματα, αλλά…
Δεν είναι το ίδιο.
Κάθεσαι εκεί και σου γαβγίζουν.
Ενοχλήθηκα πολύ.
Δεν ήξερα και τι να κάνω. Ήταν μια νέα κατάσταση.
Τι λες; "Φίλε, μη γαβγίζεις, σε παρακαλώ.
Όχι.
Έλα δω αμέσως".
Ή του πετάς ένα ξύλο και φεύγει τρέχοντας.
"Τέλος".
Γέρασα για τέτοια.
Για άντρες που γαβγίζουν.
Κάπως γκέι ακούγεται αυτό.
"Γέρασα για άντρες που γαβγίζουν".
Καμιά φορά εύχομαι να ήμουν γκέι.
Δεν είμαι, αλλά εύχομαι να ήμουν.
Ή μπάι, για ξεκίνημα.
Μόνο για να πάρω μια ιδέα.
Στην αδαή, ετεροφυλόφιλη φαντασία μου, είναι φοβερό να είσαι μπάι.
Όταν είσαι μπάι αυξάνεται άμεσα ο αριθμός πιθανών ερωτικών συντρόφων.
Δεν καταλήγεις σε άθλιο κλαμπ στις 4:00 να σκέφτεσαι,
"Γαμώτο, μόνο άντρες έμειναν. Φεύγω".
Αντ' αυτού, σκέφτεσαι…
"Το γλέντι ξεκινάει!
Δώσε στο παιδί ένα σφηνάκι!
Σφηνάκια και ψωλές!"
Δεν ξέρω γιατί οι ψωλές ήταν τόσο ψηλά στο σενάριο.
Μου αρέσει να γλεντάω με ψηλούς, τρέχει κάτι;
Αλήθεια, δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιος να μη συμπαθεί τους γκέι.
Καλά, υπάρχει αυτό με το AIDS.
Αυτό κάνει λίγο χαλάστρα, αλλά…
Πλάκα κάνω. Γιατί να μην τους συμπαθείς;
Τους ξένους; Αυτό το καταλαβαίνω.
"Έχουμε διαφορετικές απόψεις κι οι δικές τους είναι λάθος και ανόητες".
Μπορώ, τουλάχιστον, να καταλάβω το επιχείρημα.
"Οι πρόσφυγες έφαγαν τη γιαγιά μου".
Αυτό είναι άθλιο!
Έχει ένα δίκιο ο άνθρωπος. Κι εγώ θα τσαντιζόμουν.
Το καταλαβαίνω. Δεν το παίρνω σοβαρά, αλλά…
Μην κοροϊδευόμαστε.
Κανείς μας δεν είναι απαλλαγμένος…
Κανείς δεν είναι απαλλαγμένος από αυτήν τη ρατσιστική λογική,
επειδή μεγαλώσαμε σ' αυτές τις δομές.
Πρέπει να σκεφτείς τη συμπεριφορά σου και να προσπαθήσεις να φερθείς καλύτερα.
Όλοι θεωρούμε ότι είμαστε προοδευτικοί και ανοιχτόμυαλοι.
Εγώ αυτό θεωρώ ότι είμαι.
Ωστόσο…
Αυτό για σας.
Τι ήταν αυτό, φίλε;
Λες και στραγγαλίζεις σκύλο.
Κάποια είδη γέλιου πάντα ξεχωρίζουν.
Κάποια είδη είναι τόσο συχνά, που τα έχω βάλει σε κατηγορίες.
Για παράδειγμα, ένα είδος γέλιου που όλοι ξέρετε,
εγώ το λέω "γουρούνι".
Είναι αυτό…
Κι ένα άλλο που πάντα ξεχωρίζει, εγώ το λέω "καρκίνωμα πνεύμονα".
Είναι αυτό…
Περνάει ακριβώς δίπλα από τον όγκο,
συμπιεσμένος αέρας.
"Ωραία περνάω".
Και μετά, ρινορραγία.
Νόμιζα ότι ξέρω κάθε γέλιο.
Τις προάλλες, όμως, ήρθε κάποια σε σόου μου,
της οποίας το γέλιο με διέλυσε εντελώς.
Αυτή γελούσε λες και το είχες γράψει σε συζήτηση…
και σου το διάβαζε η Siri.
Έκανε έτσι:
Σκέφτηκα, "Τι πρόβλημα έχεις;"
Φαντάζομαι τον βήχα της. "Βήχας".
Άλλαξες θέση;
Γρήγορος είσαι.
Σαν τον Χίτλερ.
Δεν έχω ιδέα αν ο Χίτλερ ήταν γρήγορος, αλλά…
Αν ήταν, θα 'πρεπε να το παραδεχτούμε.
"Βέβαια, έκανε πολύ άσχημα πράγματα, αλλά ήταν γρήγορος".
Ο γρήγορος Χίτι.
Ακούγεται σαν φτηνό τρενάκι στο λούνα παρκ, στο Μπάνκερ Λαντ.
Συμφωνώ απόλυτα ότι ο χρόνος περνά ταχύτερα καθώς μεγαλώνεις.
Το συνειδητοποίησα τα τελευταία τρία με τέσσερα χρόνια.
Τόσο καιρό κάνω αυτήν τη δουλειά.
Κοιτάζοντας πίσω, τα τελευταία τρία τέσσερα χρόνια μοιάζουν με βδομάδα.
Ο χρόνος απλώς με προσπέρασε και…
Να λέμε αλήθεια, τα τρία τελευταία χρόνια πήγαν πολύ καλά.
Είχα αρκετή επιτυχία, η καριέρα μου ανέβηκε, έγινε ντόρος.
Και, πλέον, είμαι και λίγο διάσημος.
Δεν θέλω να καυχιέμαι, αλλά… Είναι αλήθεια, και…
Δεν είμαι διάσημος.
Κανείς δεν μου στρώνει κόκκινο χαλί, αλλά λιγάκι…
Με σφιγμένα δόντια, θα μπορούσα να πάρω μέρος σε εκπομπή μαγειρικής.
Θα στεκόμουν εκεί, με πετσέτα κουζίνας στον ώμο μου,
"Ευχαριστώ που ρώτησες, Τζιοβάνι Ζαρέλα, για το μπαλσάμικο.
Ξεκαρδιστική ιστορία".
Αυτή είναι η φήμη μου.
Ακόμα και με τη μικρή μου φήμη, έχω ζήσει εντελώς τρελά πράγματα.
Με κάνουν να αναρωτιέμαι πώς είναι να είσαι πραγματικά διάσημος.
Τις προάλλες πήγαινα σε ένα κλαμπ.
Ήμουν στον δρόμο, περίμενα ταξί, όταν ένα αμάξι σταμάτησε και κόρναρε.
Γύρισα, και ήταν οι μπάτσοι. Η αστυνομία.
Άνοιξαν το παράθυρο κι ο ένας είπε,
"Ο Φίλιξ Λούμπρεχτ!
Σε ξέρω εσένα!"
Εγώ ήμουν ήδη πιωμένος, οπότε είπα, "Αστυνομία, κι εγώ σε ξέρω".
"Τι γίνεται; Πού θες να πας;"
"Πάω σε άλλο κλαμπ".
"Μπες, θα σε πάμε εμείς".
Μου άνοιξαν την πόρτα, μπήκα πίσω…
Ήταν τρεις τους στο αμάξι. Δύο μπροστά και ένας πίσω.
Θα ήταν παράξενο να κάθονταν όλοι μπροστά.
Πολύ στριμωγμένα.
Μπήκα πίσω, τους είπα πού πήγαινα
και ο οδηγός είπε…
"Πάμε, εντάξει; Θα βάλω και σειρήνα, θα πάμε πιο γρήγορα".
Και τρέχαμε με 100 χλμ. μέσα στην πόλη,
έβαζε τη σειρήνα σε κάθε κόκκινο και πάταγε γκάζι.
Και είπα, "Καλά, παιδιά,
πολύ ευγενικό εκ μέρους σας,
αλλά δεν έχετε δουλειά;"
"Μπα, κανένα πρόβλημα.
Θες να ρίξεις με το όπλο;"
Στη δουλειά μου έμαθα πολλά για τη Γερμανία, επειδή ταξιδεύω πολύ.
Τις προάλλες έπαιζα στο Σαρμπρούκεν.
Κάτι αστείο για το Σαρμπρούκεν.
Ο Αδόλφος Χίτλερ…
και ο Γιόζεφ Γκέμπελς
ήταν επίτιμοι πολίτες στην πόλη μέχρι το 2001.
Μέχρι το 2001.
Με μια μικρή καθυστέρηση 56 ετών,
κάποιος σκέφτηκε "Ίσως θα 'πρεπε…"
Όταν ο Ζλάτκο κέρδισε στο Big Brother,
ο Χίτλερ ήταν ακόμα επίτιμος πολίτης της πόλης.
Αργά είναι.
Πάντα στον δρόμο. Ήμασταν στο Λούντβιγκσμπουργκ.
Για όσους δεν το ξέρετε,
είναι μια πανεπιστημιακή πόλη κοντά στη Στουτγκάρδη.
Και έμαθα ότι το Λούντβιγκσμπουργκ έχει μόνο γυναίκες κατοίκους.
Το πανεπιστήμιο προσφέρει μαθήματα που επιλέγουν μόνο γυναίκες.
Κάτι καθηγητικές βλακείες, ιδέα δεν έχω.
Ήταν μόνο γυναίκες.
Έκανα σόου, και στο κοινό ήταν κάποια με ένα βυζί.
Ένα μόνο χαλαρό…
Δεν ήταν όμορφο βυζί…
Είπαμε, καθηγήτριες σπουδάζουν.
Μόνο γυναίκες ζουν εκεί.
Και είχε πλάκα επειδή, μερικές μέρες νωρίτερα, είχαμε πάει στο Άαχεν.
Το Άαχεν έχει όλο άντρες.
Το Άαχεν είναι ένα μεγάλο καβλί, φίλε.
Έχει ένα μεγάλο τεχνικό κολέγιο και μόνο άντρες μένουν εκεί.
Μετά το σόου, ήρθε ένας φοιτητής και μου είπε,
"Γεια σου, Φίλιξ, εγώ είμαι πάλι".
Κάτι παράξενο, επειδή δεν είχαμε ξαναγνωριστεί.
"Γεια σου, Φίλιξ, εγώ είμαι πάλι. Ήθελα μόνο να πω,
όπως ανέφερες και στο σόου, μόνο άντρες ζουν εδώ.
Ομολογώ ότι λες αλήθεια.
Εδώ στο Άαχεν, όταν βγαίνεις
και γύρω από κάποια είναι λιγότεροι από δέκα άντρες,
είναι απόλυτο λογικό να μπεις στην ουρά".
Η λέξη Άαχεν σημαίνει "κι εγώ".
Εκεί κάθε βραδιά είναι σαν παραμονή Πρωτοχρονιάς στην Κολονία.
Και αναρωτήθηκα…
μήπως το Άαχεν και το Λούντβιγκσμπουργκ μπορούν να συνεργαστούν.
Να γίνουν, ίσως, αδελφές πόλεις και να οργανώνονται ταξίδια με πούλμαν…
που θα μεταφέρουν γεμάτα πούλμαν με αγάμητους φοιτητές μηχανολογίας
από το Άαχεν στο Λούντβιγκσμπουργκ,
μόνο για να πηδήξουν μερικές πρωτοετείς γκόμενες.
Μια σκέψη έκανα.
Και μετά μαζεύονται στο κλαμπ…
με τα χαρακάκια τους…
και χορεύουν γερμανικό χορό.
Οι Γερμανοί χορεύουν όπως κάνουν κήρυγμα οι Ισλαμιστές.
Πολλά άλλαξαν.
Κι οι προσωπικές μου συνθήκες άλλαξαν τα τελευταία τρία χρόνια.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω λεφτά.
Ποτέ δεν είχα, τώρα έχω.
Και τα λεφτά… είναι ωραία φάση, φίλε.
Τα συστήνω.
Τα συστήνω τα λεφτά.
Τι;
Τι ώρα είναι;
Σύμφωνα με το αξίας 42.000 ευρώ Rolex μου,
είναι λίγο μετά τις… Καλά είμαι, ευχαριστώ.
Κάποιος ήρθε και μου είπε, "Μου άρεσε το σόου,
αλλά με τύφλωνε συνεχώς το ρολόι σου".
Σκέφτηκα, "Ξέρεις τι είναι αυτά; Προβλήματα πολυτελείας".
Ξέρετε που λένε, "Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες";
Δεν είναι αλήθεια! Ψέματα είναι!
Η διαφορά ανάμεσα σε πλούτη και φτώχεια είναι πως το ένα είναι χάλια.
"Φίλιξ! Αυτό είναι πολύ άδικο!"
Λυπάμαι, δεν μιλάω "φτωχικά".
Δεν θέλω να έχετε την εντύπωση ότι ξοδεύω άσκοπα τα λεφτά μου.
Προσπαθώ να ψωνίζω υπεύθυνα.
Μόλις πρόσφατα, αγόρασα ένα μπουφάν διπλής όψης Gucci.
Δύο μπουφάν στην τιμή των 14.
Όχι, καλά είναι τα λεφτά.
Τα λεφτά, όμως, σε αλλάζουν. Αυτό το καταλαβαίνω.
Άλλαξαν τον αδελφό μου.
Είναι ο υπεύθυνος της περιοδείας. Πάντα ταξιδεύει μαζί μου.
Και τα λεφτά τον άλλαξαν τον αδελφό μου, πραγματικά.
Ο αδελφός μου, μέσα σε μια βραδιά, μεταλλάχτηκε σε πριγκίπισσα.
"Φίλιξ, δεν κάνουμε πια τέτοια πράγματα, έτσι;
Άσ' το για τους φτωχούληδες".
Ο αδελφός μου έγινε τόσο δυσάρεστος, που στις πόλεις όπου εμφανίζομαι,
μένουμε στο πιο όμορφο ξενοδοχείο.
Δεν του αρκεί να πάει σε πεντάστερο.
Κάνει μια βόλτα γύρω,
επιθεωρεί την περιοχή…
Και κουνάει. Ο αδελφός μου κουνάει πολύ.
Συχνά κουνάει έπιπλα.
"Δες εδώ, έχει χαλαρώσει ήδη, έτσι;
Είναι λίγο ξεχαρβαλωμένο.
Δεν ξέρω αν μπορώ να κοιμηθώ εδώ".
Ο αδελφός μου τα βάζει με τα έπιπλα.
Ο αδελφός μου έχει γίνει καριόλης, φίλε.
Πήγε σε έναν τοπικό παραγωγό με έναν καφέ στο χέρι και του είπε…
"Εσύ.
Έλα δω.
Ήθελα απλώς να ρωτήσω…
Ήθελα απλώς να ρωτήσω αν παρήγγειλα καπουτσίνο
ή χλιαρό κάτουρο γουρουνιού.
Αυτό είναι κάτουρο γουρουνιού, έτσι;
Ναι, είναι κάτουρο γουρουνιού.
Σίγουρα.
Πιες το.
Πιες, γουρούνι.
Πιες τα ίδια σου τα κάτουρα".
Αλήθεια, βρίσκω εντελώς τρελό αυτό που έγινε τα τρία τελευταία χρόνια.
Το μέγεθος και η έκτασή του, εκτοξεύθηκε μέσα σε λίγο καιρό.
Σχεδόν σε μπερδεύει. Είναι πολύ σουρεαλιστικό.
Τα σουρεαλιστικά νούμερα για την περιοδεία Hype
που ξεπούλησε από το πρώτο ως το τελευταίο σόου.
Πουλήσαμε πάνω από 250.000 εισιτήρια.
Επίσης έγραψα ένα μυθιστόρημα
που έγινε μπεστ σέλερ, το ίδιο και το ηχητικό βιβλίο,
και θα γίνει και ταινία.
Έχω το πιο πετυχημένο πόντκαστ στη Γερμανία.
Ήμουν…
Τώρα γράφω αυτό το εκπληκτικό σόου
στο πιο όμορφο θέατρο.
Όλα μου τα σόου ξεπούλησαν παντού.
Αυτό ήθελα πάντα, έτσι;
Το αστείο είναι πως, τώρα που το έχω,
δεν μπορώ να το χαρώ ή να το απολαύσω λίγο,
επειδή συνεχώς φοβάμαι ότι ίσως τα χάσω όλα αύριο.
Οπότε, αυτό εδώ είναι κάπως σαν το δικό μου μωρό.
Και φοβάμαι…
Έχω…
Για πρώτη φορά φοβάμαι την απώλεια, επειδή τώρα έχω κάτι να χάσω.
Τα πράγματα αλλάζουν πολύ γρήγορα πια. Ένα λάθος πράγμα να πεις, αρκεί.
Τη μια στιγμή κάνεις σόου μπροστά σε χιλιάδες άτομα
και την άλλη στέκεσαι μπροστά από το παντοπωλείο και γαβγίζεις.
Όλα αλλάζουν γρήγορα. Φοβάμαι.
Προσπαθώ να το απολαύσω. Αυτό συμβαίνει όταν γίνεται ντόρος.
Γίνεται έτσι στα ξαφνικά, και μια μέρα τελειώνει.
Λέγομαι Φίλιξ Λούμπρεχτ.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Ευχαριστώ!
Σας αγαπώ όλους! Ο ντόρος είναι πραγματικός!
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη