Downloaded from YTS.MX
Nie do wiary, jak mało jest śmiechu przy nagrywaniu programu komediowego.
Official YIFY movies site: YTS.MX
To niesamowite. Nikt nie życzył mi dobrej zabawy.
Ostatnie, co usłyszałem przed wejściem na scenę, to:
„Nie spieprz tego”.
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Prosto z Berlina…
Felix Lobrecht!
Tak jest.
Uwielbiam tę salę. Specjalnie wybrałem ten teatr.
Jest przepiękny.
Prawdę mówiąc, na mnie aż za piękny.
I na was też. Bez urazy.
Nikt z nas nie powinien przebywać w pobliżu tych organów.
To wstyd, że tu jesteśmy.
Jest tu za pięknie.
Ale macie beznadziejne miejsca.
Przerąbane być teraz wami.
Tu mamy kilka pierwszych randek.
Faceci szpanują: „Załatwiłem miejsca w loży na Felixa!”.
A wy siedzicie tam.
„Tak, świetny występ.
Nóg nie czuję. Ale raz prawie go zobaczyłem.
To co, ruchamy się?”
O Boże.
Naprawdę tu pięknie.
Osoby niepełnosprawne mnie irytują.
Nie przez niepełnosprawność, to nie ich wina.
Przeważnie.
To prawda.
Jeśli się upiłeś i chciałeś zaimponować dziewczynie,
jadąc taki narąbany na jednym kole na motocyklu,
a motocykl uderzył cię w klatkę piersiową i sparaliżował,
to powiedziałbym, że…
to po części twoja wina.
To nie było nieuniknione.
Tak naprawdę denerwują mnie parkingi dla niepełnosprawnych.
To przez nie denerwują mnie osoby niepełnosprawne.
I myślę, że większość ludzi tak ma.
Większość ludzi nie przyznałaby się do tego na scenie,
ale wszystkich irytują koperty.
To fatalny marketing.
Jesteś w aucie, chcesz iść do domu, ale nie masz gdzie zaparkować.
Robisz 15. kółko, chcesz tylko iść do domu.
Chcesz sikać jak jakiś… dziki niedźwiedź.
Chcesz sikać jak niedźwiedź i wreszcie widzisz wolne miejsce.
Super! Jesteś zachwycony, podjeżdżasz i… „Kurwa”.
Koperta.
I potem każdy myśli…
„Wszędzie ci cholerni niepełnosprawni”.
Nieładnie tak myśleć, ale i tak to robimy.
Kiedy ktoś jeździ przez 15 minut, chce mu się sikać,
w końcu znajduje wolne miejsce,
ale zauważa, że jest na nim koperta, nikt nie myśli:
„Należy być inkluzywnym. Wspaniale!”
Nie, każdy myśli: „To nie jeździj samochodem, kaleko!
Ja chcę zaparkować!
Niektórzy muszą jeszcze przejść z samochodu do domu.
Nie mają Wózko Automatico.
Nie, ja idę na piechotico.
Pieprzeni niepełnosprawni”.
Widzicie, w kogo mnie zmieniają koperty.
W jakiegoś pozbawionego empatii…
przebijacza opon wózków inwalidzkich.
Koperty psują wizerunek osób niepełnosprawnych.
Wiem, że to ważna sprawa dla osób niepełnosprawnych, ale…
Koperty to narzędzie dla osób z niepełnosprawnościami
do naprzykrzania się osobom bez niepełnosprawności.
„No cześć! Też tu jestem!
Jestem Wojtek na Wózku!”
„A ja jestem Felix Zwalniacz Hamulców. Pa!
Chcę zaparkować!”
Poza tym wydaje mi się,
że liczba miejsc parkingowych z kopertami
nie jest proporcjonalna do liczby osób z niepełnosprawnością.
Inaczej nie byłyby zawsze wolne.
Wkurza mnie to.
Kiedy widzę, jak ktoś tam parkuje, zawsze myślę:
„Jeśli nie straciłeś przynajmniej połowy kręgosłupa…
to dzwonię po gliny”.
Taki ze mnie cienias.
Nie mam w sobie dość empatii, żeby to zrozumieć.
Nie mam dużego doświadczenia z osobami niepełnosprawnymi.
Pewnie w tym problem. Brakuje mi tej perspektywy.
Myślę, że nasze relacje poprawiłyby się,
gdyby był między nami prawdziwy dialog.
Prawdziwa dyskusja.
Może dzień otwarty niepełnosprawności.
Dzień doświadczenia niepełnosprawności.
Żeby to poczuć.
Zrozumieć to od A do Z.
Od „A” jak „A! Kurwa, nie mam nóg!”…
do „Z” jak „Znowu potrzebuję zezwolenia na budowę rampy dla wózka”.
Ostatnio mówiłem o tym w Trewirze.
A pewien koleś na wózku
ostentacyjnie przejechał przed sceną i opuścił salę.
Wszyscy to widzieli.
Zapadła cisza. Wszyscy się na mnie gapili.
„Teraz to przesadził.
Poniosło go. Trochę niezręcznie!”
Zrobiło mi się głupio.
Oblałem się rumieńcem i zacząłem mieć dziwne spazmy.
„Dupek, co nie?”
Próbowałem uratować nastrój.
Skakałem jak jakiś pajac.
Pięć minut później wjechał z powrotem. „Przepraszam, musiałem siku”.
A ja myślę: „Toś wybrał moment”.
Po występie przebiłem mu oponę.
Ale tylko jedną.
Hasztag…
Ogólnie wózki inwalidzkie mają sens.
Co nie?
O ile nie możesz chodzić…
Bo w innym wypadku nie.
Wtedy to tylko krzesło na kółkach.
Jeśli nie możesz chodzić, wózki są świetne.
Chodziki są dobre.
Ale kojarzycie to coś, co wygląda jak chodzik,
ale nie ma kółek?
One działają tak…
Nie wiem, czy to pomaga.
To wygląda, jakby zmusić kogoś, kto ma problemy z chodzeniem,
żeby zawsze taszczył ze sobą komodę.
„Masz to nosić! To dobre dla zdrowia!”
„No dobrze.
Ale ciężkie”.
Kiedyś musiało się odbyć spotkanie, na którym to był najlepszy projekt.
Ciekawe, jakie były alternatywy.
„Moglibyśmy przywiązać im do szyi łańcuch z kamieniem na końcu.
Tak…”
Chcę teraz tylko zaznaczyć,
że możecie się śmiać ze wszystkiego, co powiem.
To tylko żarty. Możecie się śmiać.
Żyjemy w czasach poprawność politycznej.
Ktoś zawsze doszukuje się dyskryminacji.
W wielu kontekstach słusznie. Ale to są tylko żarty.
Możecie być spokojni.
Wszystkie dowcipy omówiłem z policją do spraw komików.
Należą do niej Xavier Naidoo i Kollegah.
Nie mieli żadnych uwag.
Więc ze wszystkiego wolno wam się śmiać.
A skoro o tym mowa…
Żydzi.
Żartuję.
Bawi cię to?
„Najlepsze było, jak się napił”.
Wiesz, co by ci się spodobało?
Bar.
„Patrz, on też zamówił piwo! Co za noc!”
Taki żarcik na boku.
Znacie takie nastolatki?
Takie, które mówią: „Wiek to tylko liczba”.
I myślisz: „Za taką liczbę można pójść siedzieć”.
Dosyć istotna liczba.
Mój kumpel ma taką zasadę.
„Felix, byle tylko wiek zaczynał się od dwójki”.
I zaraz dodaje: „I był dwucyfrowy”.
Ja mam 31 lat.
Stary jestem. Dzięki.
Trzydzieści jeden lat. To nie jest zabawny wiek.
W wieku 31 lat dostaje się listy,
ale nigdy z dobrymi wieściami.
Nie dostaje się listów od babci, w których jest dziesięć euro.
Kiedy masz 31 lat, twoja babcia ma demencję.
Mówi Sasha i na ciebie, i na twoją siostrę.
„Sasha, co z tym basenem?
Co jest z tym basenem?”
„Jakim basenem, babciu?
Daj kasę i się zamknij.
Wychodzę”.
„Sasha?
Sasha!”
W tym wieku list to zawsze złe wieści.
Trzydzieści jeden lat to nudny wiek.
Człowiek wszystko już zrobił, teraz tylko to powtarza.
Nudy.
Dzieci codziennie doświadczają czegoś nowego.
Ciągle coś nowego, ekscytującego. Ciągle czegoś się uczą.
„Super, drzewo! Co jeszcze?”
A 31-latek wszystko ma już za sobą.
Pierwszy seks, pierwszego kapcia w samochodzie.
Pierwsze zatrzymanie, morderstwo, ucieczkę.
Wszystko ma za sobą.
Zostało już tylko powtarzanie. To nudny wiek.
Dlatego ostatnio się ucieszyłem, bo coś zdarzyło mi się pierwszy raz.
Po raz pierwszy w życiu…
miałem wronę w salonie.
To dziwna sytuacja.
Wchodzić rano do salonu, nie spodziewać się tam wrony…
a tam siedzi wrona.
Niezręczna sytuacja.
Tak niezręczna, jak…
Kojarzycie, jak chcecie otworzyć okno na oścież,
ale ono jest w pozycji uchylonej?
A wtedy dzieje się tak…
i stoicie pod tym oknem jak skurwysyn…
lękając się o życie.
Wrona w salonie jest cztery razy gorsza.
Ta wrona była tępa.
Chciała się wydostać, ale wlatywała w zamknięte okno.
Raz za razem.
Panikowała i wszędzie srała.
Tak hałasowała, że mnie obudziła.
Rozespany wchodzę do salonu i myślę…
„Nie.
Nie chcę tego”.
Nie wiedziałem, co robić. Nie miałem doświadczenia z wronami w domu.
Powiedziałem: „Proszę się wynosić!
Won z mojego mieszkania!”.
A wrona tylko…
Więc powtórzyłem po angielsku. „Proszę wyjść! Nie życzę sobie tu pani!”.
Zauważyłem, że wrona wleciała z balkonu.
Więc przekradłem się na balkon i szeroko otworzyłem drzwi.
I stoję tak…
31-latek na balkonie,
o siódmej rano, w samych bokserkach.
Z częściowym wzwodem.
Ale nie z powodu wrony.
To był tylko poranny drągal.
Stoję tak, a pieprzona wrona lata w kółko po mieszkaniu.
I kiedy zbliżała się do drzwi…
„Nie, proszę, musi pani… To tędy!
Tędy, proszę!”
A wrona pomyślała: „Nie.
Może na korytarz?”.
I zniknęła w korytarzu.
Pomyślałem: „Więc tak to jest.
Tak wygląda coś nowego.
Od dziś mieszkam z wroną.
Oto nowy ja.
Mam wronę za lokatorkę.
Przekrakane”.
Stałem i czekałem.
Czekałem i marzłem. Było zimno.
Cholernie zimno.
Ukrywam penisa przed sąsiadami.
Dwie godziny później wrona też się uwolniła.
Patrzyłem, jak odlatuje, i pomyślałem:
„Ta wrona nie ma manier.
Wpada bez zaproszenia, nawet się nie przywita.
Drze się, wszędzie sra.
Żadnych manier.
Ja do ciebie nie przychodzę…
i nie sram po całym domu.
Pieprzona wrona.
Niech się jebie.
Serio, niech idzie się jebać.
Niech idzie się jebać w tę durną, pierzastą dupę”.
Widzieliście w wiadomościach te straszne zdjęcia wycieku ropy naftowej?
Zdjęcia mew z całymi skrzydłami w ropie.
Takie smutne zdjęcie, zawsze to samo.
Tego życzę tej wronie.
Niedawno ktoś próbował włamać się do mojego domu.
Usłyszałem go.
Nie wiedziałem, co robić.
Więc zadzwoniłem na policję.
A te psy…
nie odebrały.
Było wpół do drugiej, sobotnia noc w Berlinie.
A oni siedzieli na komisariacie i myśleli:
„Weźmy nie odbierajmy.
Kto odbierze, ten jest dupkiem.
Jeśli to coś ważnego, zadzwonią drugi raz”.
Zostałem z tym sam.
Wyważyli pierwsze drzwi.
Mam dwoje drzwi, bo jestem bogaty.
Drugie prowadzą prosto do mieszkania.
Musiałem coś zrobić.
Podkradłem się do drzwi i spojrzałem przez wizjer.
Dwóch chłopaków w bluzach z kapturem. Nie wiedziałem, co robić.
Więc zapukałem do drzwi.
We własnym domu…
zapukałem do drzwi od środka,
żeby pokazać, że nie jest pusty.
„Nie wiem, czy to was zatrzyma, ale powinniście wiedzieć”.
Pukałem, bojąc się o życie.
Chłopaki uciekły.
I pomyślałem: „Właśnie ich odpukałem.
Nie zadzieraj z pukaczem”.
Nie wiedziałem, czy nie wrócą z nowym sprzętem.
Zadzwoniłem na policję.
Za czwartym razem odebrali.
Po 20 minutach przyjechało dwóch policjantów.
Jeden stary i spokojny, a drugi młody.
Mniej więcej w moim wieku. I patrzył na mnie tak…
„Ty jesteś tym komikiem!”
Pomyślałem: „Stary, co za brak profesjonalizmu”.
A ja jestem w bokserkach.
Nie będę robił pistoletów.
Kiepski moment.
Pytali o to, co zawsze. Nie żeby to miało coś dać.
Ale pomyślałem…
Pomyślałem o opisach podejrzanych.
Przesadnie poprawni politycznie lewacy muszą się czuć dziwnie,
kiedy padają ofiarą przestępstwa i muszą opisać sprawcę.
Tak…
„Nieważne, jakiego koloru miał włosy.
Narodowość? Był człowiekiem, dobra?
Mdli mnie od tej twojej binarności, biały, cis facecie hetero.
No nie wierzę”.
To denerwujące dla glin. „Użerać się z cholernymi hipisami”.
Ja taki nie jestem. Ja…
Kiedy glina pyta mnie:
„Panie Lobrecht, jak wysoki był sprawca?”…
„To był Turek!”
„Ale jakiego był wzrostu?”
„Jakiego? Tureckiego wzrostu!
Sześć durum trzydzieści!
Niższy niż Niemiec, wyższy niż Chińczyk. Turek!
Złapcie go!”
To mną wstrząsnęło.
To drobne doświadczenie zachwiało całym moim światopoglądem.
Tuż po nim stwierdziłem: „Potrzebuję pistoletu.
Chcę zastrzelić jakichś skurwysynów.
Potrzebuję broni”.
Nie mogę kupić pistoletu na ostrą amunicję,
więc kupiłem pistolet hukowy.
Wiatrówkę na ślepaki.
Jest tylko głośna.
„Ręce do góry, bo będzie huk!
Nic ci nie grozi, ale będzie głośny huk!
Ja mam zatyczki do uszu!”
Mam pistolet hukowy, jak frajer. Leży przy łóżku i plan jest taki.
Jeśli ktoś znowu spróbuje się włamać, podejdę do drzwi z pistoletem hukowym.
Najpierw zapukam.
A jeśli to nie wystarczy, otworzę i stanę w drzwiach z bronią.
Taki mam plan.
Mój plan zakłada…
że to wystarczy.
Nie jestem gotowy na opór.
Jestem gotowy na to, że włamywacz powie: „To atrapa”.
Na to jestem gotowy. Powiem: „Przekonaj się, skurwysynu!
Przekonaj się!”
A jeśli podejdzie bliżej, powiem:
„Dobra, blefowałem. Zapraszam.
Kosztowności są tam. Może jest pan głodny?”
Pistolet hukowy, jak frajer.
Nie mam szczęścia z bronią.
Jako dziecko zawsze byłem uzbrojony.
Powaga.
Pochodzę z Neukölln w Berlinie. To trochę jak Harlem.
Pochodzę z Neukölln.
To zawsze była dzielnica pełna uzbrojonych dzieci.
Każdy dziesięciolatek miał nóż.
Porządny nóż. Taki do zabijania.
Nie jakiś tam scyzoryk.
Porządny nóż z ostrzem jak przedramię właściciela.
Nóż.
Wszyscy moi koledzy je mieli, więc ja w wieku 12 lat też chciałem.
Kupiłem sobie nóż motylkowy.
Wiecie, jaki to jest?
Motylek ma trzy części.
Jest zamykany i otwiera się ruchem nadgarstka.
I zamyka.
Można się nim bawić.
To dobra zabawa.
Fajnie się go otwiera… a potem można kogoś zabić.
I fajnie się zamyka.
Co za pomysł!
Najpierw zabawa, potem morderstwo.
A potem znowu zabawa.
Kupiłem sobie motylka.
Jako dziecko miałem strategię na wypadek niebezpiecznych sytuacji.
Wyciągałem nóż i ostentacyjnie się nim bawiłem.
Żeby każdy wiedział, że ten Niemiec jest uzbrojony.
Czterdzieści kilo postrachu.
Taki miałem sposób.
Pewnego razu siedziałem sam w metrze. Dosiadło się czterech chłopaków.
Nie owijajmy w bawełnę – Turków.
Usiedli naprzeciwko mnie i zaczęli się gapić.
Pomyślałem: „Dobra, zaczynamy”.
Zacząłem się bawić nożem. Starałem się wyglądać jak świr.
Chłopaki stanęły przede mną i mówią:
„Pokaż”.
A ja dałem im nóż.
Odebrali mi go.
To trwało tylko cztery sekundy.
Nie miałem w co zapukać.
Ukradli mi nóż, który miał mnie chronić przed kradzieżą.
Nie mam szczęścia z bronią.
Muszę się napić.
Zaschło mi w ustach.
Jak w pochwie.
Co mnie naszło?
„Mam sucho w pochwie.
Skarżę się na suchość w pochwie”.
To bardzo dziwny problem.
To wyłącznie problem kobiet.
Zabrzmiało seksistowsko.
Ale suchość w pochwie to w 100 procentach problem kobiet.
I pośrednio mężczyzn.
„Nie pójdę z tobą do łóżka, mam sucho w pochwie”.
„No to się napij.
Na zdrowie”.
To może pomóc.
Na pewno nie zaszkodzi.
Nie zrobi się bardziej sucha, jeśli doda się do kobiety wody.
Śmieszą mnie żarty o pochwie.
Jest różnica.
Serio.
Jak po lubrykancie.
Poważnie.
Ale mam mokrą cipkę!
Mam 31 lat, ale się na tyle nie czuję.
Dorosłość jest inna, niż wyobrażałem ją sobie jako dziecko.
Nie czuję się stary, dojrzały, dorosły.
Trudno mi uwierzyć, że mam 31 lat.
Nie kłamię. Mam dowody. Nie jestem uchodźcą.
Nie trzeba mi mierzyć kości ani nic.
Moi znajomi zachowują się adekwatnie do wieku.
Wszyscy wyglądają jak dorośli.
Wchodzą w tryb rodzinny, mieszkają z dziewczynami, mają dzieci.
Mój kumpel José będzie miał pierwsze dziecko.
No, nie on sam.
Jego dziewczyna.
Takim lewakiem nie jest.
Trzymają się starych ról płciowych.
„Daj mi syna, kobieto.
A teraz posprzątaj. Jestem głodny!”
Kobiety, co nie?
One o wiele lepiej czują patelnię.
I o wiele lepiej trzymają miotłę.
Tego nie da się nauczyć.
No więc José będzie miał dziecko.
A ja, prawdę mówiąc, nie jestem na to gotowy.
Nie jestem gotowy na to, żeby José…
miał wkrótce pierwsze dziecko.
To może mieć na mnie wpływ, a ja bym tego nie chciał.
Boję się, że będę musiał coś robić.
W pewnym momencie dziecko się pojawi
i trzeba będzie iść i je oglądać…
I jakoś zareagować, a ja nie wiem jak.
Przecież to taki mały José.
Już ten duży jest brzydki.
Wszyscy się ekscytują. José będzie chciał dawać mi to dziecko.
A ja nie będę chciał go brać.
Ale będę musiał.
W takich sytuacjach nie można odmówić.
Boję się tego.
To za duża odpowiedzialność.
Jeśli José poda mi dziecko, to jakby mówił:
„Proszę, Felix. To najważniejsze, co w życiu mam.
Jest bardzo delikatne. Jego zdrowie zależy wyłącznie od ciebie.
I wszyscy na ciebie patrzymy”.
To mnie przeraża.
Boję się, że będzie tak.
I co wtedy?
To może się zdarzyć.
Ludzka sprawa, ale co wtedy powiedzieć?
„No więc…
Niezręcznie”.
I niepostrzeżenie się wycofam.
„Cholera, nadepnąłem na nie.
Przepraszam!”
Boję się tego.
Jak najbezpieczniej trzymać dziecko?
Jaka jest oficjalna technika?
Ja instynktownie złapałbym dziecko tak, jak kocica trzyma młode.
Za kark, o tak…
Powiem szczerze.
Przeraża mnie odpowiedzialność, jaką niesie ze sobą ta bezbronna istotka.
Aż serce podchodzi mi do gardła.
Ostatnio widziałem na ulicy młodą matkę z dzieckiem i…
Mówiąc „młodą matkę”, mam na myśli taką, jak my.
Nie jakąś przesadnie młodą.
Nie miała dziewięciu lat.
To była młoda matka z niemowlęciem.
Niemowlę umiało chodzić.
Nie wiem, czy to nietypowe, że niemowlę chodziło.
Kiedy zaczynają chodzić? Po dniu? Nie mam pojęcia.
Tak czy siak, ten człowiek umiał chodzić.
Matka szła z dzieckiem za rękę…
A dziecko zrobiło tak… i się wyrwało.
I po prostu…
uciekło.
Zaczęło biec jak małe dziecko.
A mówię wam, biegnące dziecko…
Nie mogę na to patrzeć.
Ale na ten widok wpadły mi do głowy dwie myśli.
Pierwsza: „Dokąd tak się śpieszysz?
Koleś, masz rok. Nie masz żadnych spotkań…
na które musiałbyś iść bez mamy.
Co jest, musisz przeparkować jeździk?”.
„Stanąłem na miejscu dla niepełnosprawnych.
Chrzanić kaleki, stary.
Będę parkował, gdzie chcę. Jestem dzieckiem.
I co zrobisz, stary?”
Dzieci mogą parkować, gdzie chcą.
W ogóle mogą robić, co chcą.
Dzieci są ponad prawem, bo są słodkie.
Myślę, że one to dobrze wiedzą.
„Zesram się na podłogę, a mamusia da mi buziaka.
Jestem dzieckiem, stary.
Dotnę cycków twojej panny. No co?
Co mi zrobisz? Jestem dzieckiem.
Jestem dzieckiem, stary.
Tylko mnie dotknij, to zobaczysz”.
To moja pierwsza myśl na widok biegnącego dziecka.
Trochę przydługa. A…
A druga myśl jest taka, że boję się patrzeć na biegnące dzieci.
Zawsze się boję, że mogę zobaczyć coś strasznego,
kiedy na to patrzę.
To zawsze wygląda tak…
Podnoszą ręce, bo są głupie i nie wiedzą,
że do biegania nie trzeba podnosić rąk.
To wygląda absurdalnie, przynosi wstyd rodzicom.
I przyśpieszają, bo nie wiedzą, co to jest szybkość.
Nie panują nad nią.
Kiedy dziecko biegnie, wiadomo, że upadnie.
Pytanie tylko, jak boleśnie.
A w Berlinie wiadomo, że upadnie na coś groźnego.
Pytanie tylko, jak groźnego.
Na rozbitą butelkę czy na gorącego peta…
który zaraz zmieni biegnące dziecko w płonące dziecko.
Dezodorant.
Pali się jak słoma.
Prawdopodobieństwo, że biegnące dziecko zginie,
wynosi około 50 procent.
Biegnące dziecko można uważać za żywe i martwe.
Hasztag dziecko Schrödingera.
Kiedy twoje dziecko biegnie, możesz już zacząć myśleć,
czy masz w domu pudełko po butach.
Albo małą reklamówkę z H&M.
Albo duży chlebak.
Ja użyłem pudełka śniadaniowego…
Wkurza mnie, że moi kumple są dorośli, a przynajmniej takich udają,
a ja jeszcze taki nie jestem.
Wy róbcie, co chcecie. Ja będę się cieszył życiem.
Uważam się za ostatniego luzaka spośród moich kumpli.
Za młodego duchem.
Ale chyba muszę uważać,
bo od „młodego duchem” jest już o krok do „zdziecinniałego”.
Tylko krok dzieli „Fajnie wyjść z nim na miasto”
od „Co? On ciągle chce być raperem?”.
Obawiam się, że za dziesięć lat będę już zdziecinniały.
Kumple będą mieszkać z rodzinami i pracować od 9 do 15, a ja?
No cóż…
Ja wciąż będę pił trzy razy w tygodniu.
Nagle zachce mi się szukać nowych kumpli
i zacznę się zadawać z ludźmi, którzy są dla mnie o wiele za młodzi.
Jakimiś pieprzonymi studentami we współdzielonych mieszkaniach,
w których każdy sprzęt trzeba uruchamiać sposobem.
„Mogę sobie zrobić kawę?”
„Weź ten nóż do chleba…” „Po co mi nóż do chleba?”
„To proste. Trzeba wetknąć rączkę noża między zbiornik wody a ekspres do kawy…
nacisnąć przycisk…
a kiedy zamiga…
Teraz wyciągnij nóż!”
„Zepsuł wam się kibel?” „Nie, a co?”
„Spłuczka nie działa”.
„Nie odkręciłeś kranu na balkonie, co?
Po odkręceniu kranu na balkonie można korzystać z toalety.
Ale potem trzeba zakręcić, inaczej Lena nie otworzy okna”.
Oni za szybko dla mnie dojrzeli.
Nie miałem etapu aklimatyzacji, żeby dorosnąć razem z nimi.
Jakby nagle moi znajomi zmówili się: „Od teraz jesteśmy dorośli.
Od teraz nosimy nieprzemakalne kurtki”.
W jednej chwili stoimy razem w klubie, mój kumpel Russi rzyga na swoje ubranie,
a zaraz potem mówi: „Stary…
Chodźmy po kolejną wódkę z red bullem.
Albo strzelmy sobie browara”.
I żeby mnie zachęcić,
zaczyna udawać, że siorbie, z resztkami wymiocin w ustach.
„Posiorbiemy sobie piwko…”
W jednej chwili robi tak,
a w następnej zaprasza mnie na kolację w domku na przedmieściach.
Jest wtorek, godzina 17.00.
A on otwiera drzwi i rzuca przygotowany dowcip:
„Niczego nie kupujemy”.
Jakiś…
Jakiś tatusiowy dowcip. „Niczego nie kupujemy”.
„Weź, bo zimno jest.
Po prostu mnie wpuść. Co z tobą?”
Czasami boję się, że tak wygląda moja przyszłość.
Że to tylko kwestia czasu,
nim sam zacznę otwierać drzwi z dowcipasem na ustach.
„Tego nie zamawialiśmy”.
I zacznę robić tak, bo będę myślał, że tak robią młodzi.
O wiele za długo, aż złapie mnie skurcz.
Boję się tego.
Ale widzę u siebie symptomy starzenia. Dostrzegam oznaki powolnego rozkładu.
Nagle pojawiły się siwe włosy…
Ale nie takie jak u George’a Clooneya.
Raczej jak u chorych na AIDS.
Siwe włosy…
Sześć dni kaca po jednym drinku. Robię się konwencjonalny.
Zacząłem się przejmować rzeczami, które kiedyś miałem gdzieś.
Ktoś się ze mną nie przywita i mam zmarnowany dzień.
„Żałuję tego, co się stało”.
Robię się zbyt konwencjonalny jak na Berlin.
To dziwne, bo dorastałem w całym tym berlińskim burdelu.
Robię się na to zbyt konwencjonalny.
Nie ogarniam tego berlińskiego techno, ecstasy i zapalenia wątroby.
Istoty Berlina jako turystycznego, hipsterskiego miasta przyjezdnych.
Tego: „A potem, poważnie, zaczęli grać na bębnach na środku ulicy.
To jest cały Berlin”.
A ja myślę: „Nie. To jest zakłócanie porządku, dupku.
To jest głośne. Denerwujące”.
Zrobiłem się zbyt konwencjonalny. Kiedy wchodzę do sklepu
i przy wejściu widzę, jak ktoś w środku dnia sra na ulicy,
jestem obrzydzony.
Jestem na to zbyt konwencjonalny.
To nie dla mnie.
Nie wiedziałem, co robić.
Ostatecznie zadzwoniłem na policję.
„Nie wiem, czy to wasza sprawa, ale z przykrością donoszę…”
Zbyt konwencjonalny.
Ostatnio widziałem gościa, który szczekał.
Szczekał jak pies.
Dorosły facet stanął przede mną i…
Felix, jakiś koleś tu szczeka.
Żul patrzył mi prosto w twarz pustymi, pozbawionymi życia oczami.
Pieprzony, szczekający żul.
Nie mam na myśli bezdomnego.
To inna para kaloszy.
Jeden i drugi ich nie ma, ale…
to nie to samo.
Stoję i koleś na mnie szczeka.
Jestem wkurzony, ale nie jestem pewien, co robić.
To nowa sytuacja.
Co mogę powiedzieć? „Weź nie szczekaj”.
„Nie. Do nogi”.
Albo rzucić patyk, żeby uciekł.
„Zrobione”.
Jestem na to za stary.
Na szczekających facetów.
Trochę gejowsko to brzmi.
Za stary na szczekających facetów.
Czasem chciałbym być gejem.
Nie jestem, ale czasem bym chciał.
Albo na początek bi.
Żeby zobaczyć, jak to jest.
W mojej ignoranckiej, heteroseksualnej wyobraźni super być bi.
To w jednej chwili zwiększa liczbę potencjalnych partnerów seksualnych.
Wchodząc o czwartej rano do podłego klubu, nie myślisz:
„Cholera, sami faceci. Wychodzę”.
Zamiast tego myślisz…
„Impreza!
Dajcie mi sznapsa!
Sznapsa i fiuty!”
Nie wiem, dlaczego fiuty były tak wysoko.
Lubię imprezować z wysokimi facetami, i co?
Nie rozumiem, czemu ktokolwiek miałby nie lubić gejów.
No dobrze, jest kwestia AIDS.
To trochę psuje atmosferę, ale…
Żartuję. Co można mieć do gejów?
Do obcokrajowców – to rozumiem.
W sensie: „Mamy różne opinie, a ich opinie są złe i głupie”.
Tu przynajmniej rozumiem argument.
„Uchodźcy zjedli moją babcię”.
Przerąbane!
To akurat rozumiem. Też bym się wkurzył.
Rozumiem to. Nie biorę tego na serio, ale…
Nie oszukujmy się.
Nikt nie jest wolny od…
Nikt nie jest wolny od tych rasistowskich przekonań,
bo wszyscy się w tym wychowaliśmy.
Trzeba analizować swoje zachowanie i starać się być lepszym.
Pewnie wszyscy mamy się za liberalnych i otwartych.
Ja się za takiego uważam.
Aczkolwiek…
To dla ciebie.
Co to było?
Brzmi, jakby ktoś dusił psa.
Pewne rodzaje śmiechu zawsze się wyróżniają.
Niektóre powtarzają się tak często, że zacząłem je kategoryzować.
Jeden rodzaj na pewno znacie.
Nazywam go „wieprz”.
Brzmi tak.
Inny rodzaj, który się wyróżnia, nazywam „rak płuc”.
On brzmi tak…
Sprężone powietrze leci tuż przy nowotworze.
„Świetnie się bawię”.
A potem krew z nosa.
Myślałem, że znam każdy rodzaj, ale ostatnio miałem na występie kobietę,
której śmiech kompletnie mnie zabił.
Śmiała się tak, jakby napisała to na chacie…
a potem Siri to odczytywała.
To brzmiało tak.
Pomyślałem: „Co z tobą nie tak?”.
Wyobrażam sobie, jak kaszle. „Kaszlu, kaszlu”.
Zamieniłaś się miejscami?
Szybka jesteś.
Szybka jak Hitler.
Nie mam pojęcia, czy Hitler był szybki, ale…
Ale jeśli był, to trzeba mu to oddać.
„Robił straszne rzeczy, ale koleś był szybki”.
Szybki Hiti.
Brzmi jak tania przejażdżka w wesołym miasteczku „Bunkierland”.
Kiedy człowiek robi się starszy, czas zaczyna lecieć szybciej.
Uderzyło mnie to w ciągu ostatnich paru lat.
Czyli od kiedy jestem w tej branży.
Te ostatnie trzy czy cztery lata minęły mi jak tydzień.
Czas po prostu pędził.
Powiedzmy sobie szczerze, to były dla mnie dobre trzy lata.
Sukcesy, rozkwit kariery, pewien hype.
A teraz nawet trochę sławy.
Nie chcę się chwalić, ale… to prawda.
Nie jestem gwiazdą.
Nikt dla mnie nie rozwija czerwonych dywanów, ale troszkę…
Od biedy mógłbym wziąć udział w Ugotowanych.
Stałbym z ręcznikiem kuchennym na ramieniu.
„Dzięki, że pytasz o ocet balsamiczny.
To zabawna historia…”
To jest moja sława.
Nawet z taką małą sławą doświadczam absurdalnych rzeczy.
Zastanawiam się, jak to jest, kiedy jest się prawdziwą gwiazdą.
Ostatnio szedłem do klubu.
Czekałem na taksówkę,
a jakiś samochód zatrzymał się obok i zatrąbił.
Odwracam się, a to gliny. Policja.
Otworzyli okno i jeden mówi:
„Felix Lobrecht!
Znam cię!”.
A ja byłem już pijany, więc mówię: „Policjant! Też cię znam”.
„Co tam, dokąd jedziesz?”
„Do kolejnego klubu”.
„Wskakuj, podrzucimy cię”.
Serio. Otworzyli drzwi, wsiadłem z tyłu…
Było ich tam trzech. Dwóch z przodu, jeden z tyłu.
Przecież nie wszyscy z przodu.
Byłoby ciasno.
Siadam z tyłu, mówię, dokąd jadę, a kierowca…
„To jedziemy, co? Na sygnale, będzie szybciej”.
Prujemy przez miasto 100 na godzinę,
na każdym czerwonym włączają syrenę i dają po gazie.
Myślę sobie: „Dobra, chłopaki…
miło z waszej strony,
ale nie macie jakiejś roboty?”.
„Nie, żaden problem.
Chcesz postrzelać?”
W tej pracy wiele się uczę o Niemczech, bo dużo podróżuję.
Niedawno miałem występ w Saarbrücken.
Ciekawostka o Saarbrücken.
Adolf Hitler…
i Joseph Goebbels
do 2001 roku byli honorowymi obywatelami miasta.
Do 2001 roku.
Po ledwie 56 latach ktoś pomyślał: „Wiecie, może powinniśmy…”.
Kiedy Zlatko wygrywał Big Brothera,
Hitler wciąż był honorowym obywatelem miasta.
Naprawdę późno.
Ciągle podróżuję. Byliśmy w Ludwigsburgu.
Gdyby ktoś nie wiedział,
to miasteczko uniwersyteckie pod Stuttgartem.
Odkryłem, że w Ludwigsburgu mieszkają wyłącznie kobiety.
Uniwersytet oferuje kierunki, które studiują same kobiety.
Jakieś pedagogiki czy co tam.
Były tam same kobiety.
Miałem tam występ i cała widownia była jednym cycem.
Jednym, chwiejącym się…
To nie był piękny cyc…
bo to początkujące nauczycielki.
Mieszkają tam same kobiety.
To zabawne, bo parę dni wcześniej byliśmy w Akwizgranie.
A tam są sami faceci.
Akwizgran to jeden wielki kutas.
Mają tam wielką politechnikę i mieszkają tam sami faceci.
Po występie podchodzi do mnie student i mówi:
„Cześć, Felix, to znowu ja”.
Zabawne, bo pierwszy raz gościa widzę.
„To znowu ja. Chciałem tylko powiedzieć,
że tak jak mówiłeś, mieszkają tu sami faceci.
Muszę przyznać, że to prawda.
Kiedy w Akwizgranie widzisz kobietę w otoczeniu mniej niż dziesięciu facetów,
to warto się ustawić w kolejce”.
Po angielsku Akwizgran to „Me Too”.
W Akwizgranie każda noc jest jak sylwester w Kolonii.
Zacząłem się zastanawiać,
czy Akwizgran i Ludwigsburg nie mogłyby nawiązać współpracy.
Może jakiś projekt miast partnerskich z wycieczkami autobusowymi…
w których autobusy wiozłyby niedoruchanych studentów inżynierii
z Akwizgranu do Ludwigsburga,
żeby mogli bzyknąć jakieś pierwszoroczniaczki.
Taki tam pomysł.
A potem zbieraliby się w klubie…
ze swoimi ekierkami…
i tańczyli niemieckie tańce.
Niemcy tańczą tak, jak muzułmanie głoszą kazania.
Wiele się zmieniło.
W ostatnich trzech latach zmieniła się moja sytuacja.
Pierwszy raz w życiu mam pieniądze.
Zawsze mi ich brakowało.
I pieniądze… są super.
Polecam.
Polecam mieć pieniądze.
Słucham?
Która godzina?
Mój rolex za 42 tysiące euro wskazuje…
że jest parę minut po… W porządku, dziękuję.
Ostatnio ktoś podchodzi i mówi: „Świetny występ,
ale twój zegarek ciągle raził mnie w oczy”.
Pomyślałem: „Wiesz, co to jest? Problemy luksusu!”.
Mówi się: „Więcej kasy, więcej problemów”.
Nieprawda! To kłamstwo!
Bieda różni się od bogactwa tym, że to przerąbane być biednym.
„Felix! To niesprawiedliwe!”
Przepraszam, nie mówię po biedacku.
Nie chcę, żebyście myśleli, że trwonię pieniądze bez sensu.
Staram się wydawać je rozsądnie.
Ostatnio kupiłem dwustronną kurtkę od Gucciego.
Dwie kurtki w cenie 14.
Pieniądze są dobre.
Ale zaobserwowałem, że zmieniają ludzi.
Zmieniły mojego brata.
Jest moim tour managerem. Zawsze jest ze mną w trasie.
Moje pieniądze naprawdę zmieniły mojego brata.
Mój brat w okamgnieniu zmienił się w księżniczkę.
„Felix, my już takich rzeczy nie robimy.
Zostaw to biedakom”.
Mój brat zrobił się tak niemiły, że kiedy jesteśmy w trasie,
mieszkamy w najlepszym hotelu w mieście.
Nie wystarcza mu pięć gwiazdek.
On musi rozejrzeć się po hotelu,
zrobić inspekcję…
I potrząsać. On mnóstwo potrząsa.
Często potrząsa meblami.
„Popatrz. To jest poluzowane, co nie?
Co za szmelc.
Nie wiem, czy mogę tu spać”.
Mój brat prycha na meble.
Stał się strasznym skurwysynem.
Podszedł z kubkiem kawy do lokalnego organizatora i mówi…
„Ty.
Chodź tu.
No chodź.
Chodź.
Chciałem tylko zapytać…
Chciałem zapytać, czy prosiłem o cappuccino…
czy o letnie świńskie szczyny.
Bo to są świńskie szczyny, nie?
Jak nic, świńskie szczyny.
Jak nic.
Wypij to.
Pij, świnio.
Pij swoje szczyny”.
To dla mnie trochę absurdalne, co się stało przez te trzy lata.
To, jaką skalę to osiągnęło, jak błyskawicznie wybuchło.
To prawie peszące. Nierealne.
Te nierealne liczby widzów w trasie Hype, która w całości się wyprzedała.
Ponad ćwierć miliona biletów.
W ostatnich latach napisałem powieść,
która jest bestsellerem, tak samo audiobook,
a teraz ma powstać ekranizacja.
Jakimś cudem prowadzę najpopularniejszy podcast w Niemczech.
Teraz nagrywam występ w najpiękniejszym teatrze w Niemczech.
Wszystkie moje występy są wyprzedane.
To szczyt moich marzeń.
Ale zabawne, że gdy już to osiągnąłem, nie mogę się tym nacieszyć,
bo ciągle się boję, że w jakiś sposób wszystko stracę.
W pewnym sensie to jest moje dziecko.
I boję się, że…
Pierwszy raz boję się straty, bo pierwszy raz mam coś do stracenia.
Los może się nagle odwrócić. Wystarczy jeden cytat wyjęty z kontekstu.
W jednej chwili występujesz przed tysiącami ludzi,
a zaraz stoisz pod warzywniakiem i szczekasz.
Wystarczy chwila. To mnie przeraża.
Staram się tym cieszyć, ale hype tak właśnie działa.
Pojawia się znienacka i pewnego dnia gaśnie.
Nazywam się Felix Lobrecht. Dziękuję.
Dziękuję!
Kocham was! The hype is real!