Downloaded from YTS.MX
‎คุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าเวลาถ่ายรายการตลก ‎ไม่ค่อยมีเรื่องให้ขำเท่าไหร่หรอก
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ไม่น่าเชื่อเลย ไม่มีใครอวยพรให้ผมสนุก
‎สิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนขึ้นเวทีคือ
‎"อย่าทำพังล่ะ"
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ส่งตรงจากเบอร์ลินถึงคุณ!
‎ฟีลิกซ์ ล็อบเบรคชท์
‎ต้องแบบนี้
‎ต้องแบบนี้เลย
‎ผมชอบที่นี่มาก ผมตั้งใจเลือกโรงละครนี้เลย
‎ผมว่ามันสวยมาก สวยเกินไปสำหรับผม
‎บอกตามตรงนะ
‎และสำหรับพวกคุณด้วย อย่าโกรธล่ะ
‎พวกเราไม่ควรเข้าใกล้ออร์แกนนี้สักคน
‎มันเสื่อมเสียมากที่พวกเราอยู่ที่นี่
‎มันดีเกินไป
‎พวกคุณได้ที่นั่งแย่มากนะนั่น
‎พวกคุณซวยเป็นบ้า
‎ส่วนตรงนั้น เรามีพวกที่เพิ่งมาเดตแรกกัน
‎พวกผู้ชายไปอวดไว้ว่า ‎"ผมมีตั๋วบ็อกซ์ซีตไปดูฟีลิกซ์!"
‎แล้วก็โผล่ไปอยู่ตรงนั้น
‎"ใช่ เป็นโชว์ที่สนุกดีนะ"
‎"ขาชาไปหมด ผมว่าผมเกือบเห็นเขาครั้งหนึ่ง"
‎"อยากมีอะไรกันรึยัง"
‎ให้ตายสิ
‎ที่นี่สวยจริงๆ นะครับ
‎คนพิการทำผมรำคาญจริงๆ
‎ไม่ใช่เพราะพวกเขาพิการ ‎เรื่องมันช่วยไม่ได้
‎ส่วนใหญ่น่ะ
‎เรื่องจริงนะ
‎ถ้าคุณไปดื่มมา แล้วพยายามอวดใส่สาวๆ
‎ด้วยการแว้นซิ่งยกล้อทั้งที่เมาปลิ้น
‎แล้วมอเตอร์ไซค์คว่ำจนคุณเป็นอัมพาต
‎ถ้าเป็นงั้นผมคงบอกว่า...
‎คุณมีส่วนผิดบ้าง
‎มันไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้น มันไม่จำเป็นเลย
‎พูดจริง ผมรำคาญที่จอดรถคนพิการ
‎เพราะงั้นผมถึงรำคาญคนพิการ
‎เอาจริง ผมว่าคนส่วนใหญ่ก็คิดงั้น
‎ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่ ‎ไม่ออกมาพูดบนเวทีหรอก
‎แต่ผมคิดว่าทุกคนรำคาญเรื่องที่จอดรถ
‎มันเป็นการตลาดที่แย่มาก
‎คุณนั่งอยู่ในรถ อยากกลับบ้านแล้ว ‎แต่หาที่จอดรถไม่ได้
‎ขับวนรอบตึก 15 รอบก็แล้ว ‎อยากกลับบ้านจะตาย
‎แถมปวดฉี่แทบราด
‎คุณปวดฉี่แทบราด ‎แล้วในที่สุดก็เห็นที่จอดรถว่างอยู่
‎โป๊ะเชะ! โคตรดีใจ ‎พุ่งตัวเข้าไป แล้วก็ "แม่งเอ๊ย"
‎ที่จอดรถคนพิการ
‎ทุกคนคงคิดว่า...
‎"คนพิการแม่งอยู่ทุกที่เลยเว้ย"
‎เป็นความคิดที่ไม่ดีหรอก ‎แต่ก็อดคิดไม่ได้
‎ไม่มีใครขับวนตั้ง 15 นาที ปวดฉี่แทบราด
‎จนในที่สุดก็เจอที่จอดว่าง แจ็กพ็อต!
‎แล้วพอเห็นว่าเป็นที่จอดรถคนพิการ...
‎ไม่มีใครคิดหรอกว่า ‎การนับรวมทุกกลุ่มคนสำคัญนะ
‎"ทำต่อไป!"
‎ไม่ คุณคงคิดว่า ‎"งั้นก็อย่าขับรถสิวะ ไอ้ง่อย!"
‎"ฉันอยากจอดรถ!"
‎"บางคนยังต้องเดินลงจากรถกว่าจะถึงบ้านเลย"
‎"ไม่มีใครใช้รถเข็นไฟฟ้าบ้าบอ"
‎"ไม่ ฉันเดินเองเว้ย!"
‎"ไอ้พวกง่อยเอ๊ย!"
‎ที่จอดรถคนพิการทำผมของขึ้นเลย
‎โคตร... ไร้น้ำใจ
‎ตัวเชือดล้อรถวีลแชร์
‎ที่จอดรถคนพิการไม่ช่วยให้ ‎ภาพพจน์พวกเขาดีเลยนะ
‎ผมเข้าใจว่าที่จอดรถคนพิการมันสำคัญ
‎สำหรับคนพิการน่ะ แต่ว่า...
‎ที่จอดรถคนพิการเป็นเครื่องมือสำหรับคนพิการ
‎ให้ทำตัวพิการจนเข้ามาในชีวิตของคนไม่พิการ
‎"หวัดดี ฉันก็อยู่ตรงนี้นะ!"
‎"ฉันคือวอลเตอร์ในรถวีลแชร์"
‎"เออ งั้นฉันก็คือฟีลิกซ์ถอดเบรก บาย!"
‎"อยากจอดรถโว้ย!"
‎อีกอย่าง ผมว่าสัดส่วนของที่จอดรถคนพิการ
‎จำนวนที่จอดรถคนพิการไม่เหมาะสม
‎กับจำนวนคนพิการจริงๆ เลย
‎ไม่งั้นมันคงไม่ว่างตลอดเวลาหรอก
‎เห็นแล้วจะเป็นบ้า
‎เวลามีคนจอดในที่จอดนั้นต่อหน้าผม ‎ผมคิดเสมอว่า
‎"ถ้าไม่กระดูกสันหลังขาดไปครึ่งตัวนะ...
‎พ่อเรียกตำรวจแน่"
‎เพราะผมมันเซ่อ
‎ผมไม่มีความเห็นใจพอที่จะเข้าใจ
‎ผมไม่ค่อยมีประสบการณ์เจอคนพิการเท่าไหร่
‎นั่นคงเป็นปัญหา ผมขาดมุมมอง
‎ผมคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเรา ‎จะดีขึ้นมาก
‎ถ้าเราได้พูดคุยกันจริงๆ
‎ได้มาพูดคุยกันจริงๆ
‎อาจจะมีงานเปิดบ้านสำหรับคนพิการ
‎หรือวันประสบความพิการ
‎เพื่อให้ได้เข้าใจความรู้สึก
‎เป็นหลักเบื้องต้นของคนพิการ
‎ตั้งแต่ "ก" สำหรับ "กากว่ะ ฉันไม่มีขา"
‎ถึง "ฮ" สำหรับ "เฮ้อ ฉันต้องมีใบอนุญาต ‎ถึงจะสร้างทางลาดวีลแชร์ได้"
‎เมื่อเร็วๆ นี้ ผมเล่นมุกนี้ที่เมืองเทรียร์
‎ผู้ชายคนหนึ่งในรถวีลแชร์ ‎เข็นตัวเองออกจากห้องไป
‎ยิ่งตอกย้ำมุกที่หน้าเวทีเลย
‎ทุกคนก็เห็น
‎ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนมองผมตาขวาง
‎"เขาเล่นแรงไป"
‎"มุกนี้เกินไปละ อึดอัดชะมัด"
‎ผมโคตรอายเลย
‎ผมอายจนหน้าแดง ‎แล้วก็เริ่มทำท่าประหลาดๆ
‎พวกง่อยไง
‎พยายามคลายความตึงเครียด
‎กระโดดหยองแหยงเป็นตัวตลก
‎ผ่านไปห้านาที เขากลับเข้ามาอีกที ‎บอกว่า "โทษที ปวดฉี่"
‎ผมคิดว่า "จังหวะเหมาะมากเพื่อน"
‎พอโชว์เลิก ผมไปกรีดยางล้อรถเขา
‎แค่ล้อเดียวน่า
‎แฮชแท็ก...
‎แต่ตามหลักการแล้ว รถวีลแชร์ก็เข้าท่านะ
‎ว่าไหม
‎ถ้าเดินไม่ได้...
‎ไม่งั้นพวกเขาก็เดินไม่ได้
‎ไม่งั้นก็เป็นแค่เก้าอี้ติดล้อ
‎ถ้าคุณเดินไม่ได้ รถวีลแชร์ก็เยี่ยมมาก
‎รถเข็นช่วยเดินก็ดี
‎แต่รู้จักไหมแบบที่
‎หน้าตาเหมือนรถเข็นช่วยเดิน ‎แต่ไม่มีล้อ
‎อันที่แบบว่า...
‎ผมว่าไม่น่าช่วยนักนะ
‎มันดูเหมือนคุณบังคับให้คนที่เดินลำบาก
‎ต้องพกสิ่งกีดขวางอันนี้ไปด้วยตลอด
‎"คุณต้องพกติดตัว มันดีต่อสุขภาพคุณ!"
‎"อ้อ ก็ได้"
‎"มันหนักไป!"
‎คงมีการประชุมการออกแบบสักครั้ง ‎ที่สิ่งนั้นถือเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
‎ชวนให้คิดว่า "ตัวเลือกอื่นมีอะไรบ้าง"
‎"เราน่าจะล่ามโซ่ไว้กับหินห้อยคอพวกเขาไว้"
‎"แบบว่า..."
‎บอกไว้ก่อนละกัน ถึงจุดนี้ ‎จะหัวเราะเรื่องที่ผมพูดตรงไหนก็ได้
‎เป็นมุกทั้งนั้น คุณหัวเราะได้
‎เราอยู่ในยุคสมัยของความถูกต้องทางการเมือง
‎ต้องมีใครสักคนที่หาว่าเหยียดหยามเสมอ
‎มันก็ถูกนะในหลายๆ บริบท ‎แต่ที่นี่เป็นมุกขำๆ ทั้งนั้น
‎แค่บอกให้คุณสบายใจไว้
‎ผมปรึกษาทุกมุกมากับตำรวจเรื่องตลกแล้ว
‎ที่มีทั้งเซเวียร์ ไนดูกับคอลเลกาห์
‎ไม่มีใครติดใจเรื่องไหนเลย
‎นั่นแหละนะ...
‎คุณหัวเราะได้ทุกเรื่อง
‎งั้นมาว่ากันเรื่อง... ยิว
‎ล้อเล่นน่า
‎คิดว่าตลกเหรอ
‎"ฉันว่ามุกเด็ดที่สุดคือตอนที่เขาดื่ม"
‎งั้นคุณจะชอบอะไรรู้ไหม
‎บาร์ไง
‎"ดูสิ เขาจิบเบียร์ด้วย สนุกจัง!"
‎แซวขำๆ นะ
‎รู้จักเด็กสาววัยรุ่นแบบนี้ไหม
‎พวกสาววัยรุ่นที่พูดทำนองว่า ‎"อายุเป็นเพียงตัวเลข"
‎คุณก็คิดว่า ‎"เออ เลขที่ส่งฉันเข้าคุกได้ไง"
‎เป็นเลขที่สำคัญนะ
‎เพื่อนผมคนหนึ่งมีกฎประจำตัว
‎"ฟีลิกซ์ ถามให้แน่ใจว่ามันเริ่มต้นด้วยสอง"
‎แล้วเขาก็เสริมว่า ‎"ต้องเป็นเลขสองหลักนะ"
‎ตอนนี้ผม 31 แล้ว
‎แก่ชะมัด 31 ขอบใจ
‎อายุ 31 ไม่ใช่เรื่องตลกเลย
‎วัยนี้เป็นวัยที่ได้จดหมาย
‎แต่ไม่เคยเป็นข่าวดี
‎คุณไม่ได้จดหมายจากยาย ‎พร้อมเงิน 10 ยูโรหรอก
‎เมื่อคุณอายุ 31 ยายคุณก็สมองเสื่อมไปแล้ว
‎แล้วยายก็จะโทรหาคุณกับซาช่า น้องสาวคุณ
‎"ซาช่า สระว่ายน้ำที่นี่เป็นอะไร"
‎"สระว่ายน้ำเป็นอะไร"
‎"สระว่ายน้ำอะไร ยาย"
‎"เอาเงินมาแล้วเงียบเถอะน่า"
‎"ผมไปละ"
‎"ซาช่า"
‎"ซาช่า!"
‎ในวัย 31 จดหมายที่ส่งมาไม่ใช่ข่าวดีเลย
‎วัย 31 เป็นวัยที่น่าเบื่อ
‎รู้สึกเหมือนทำทุกอย่างแล้ว
‎ตอนนี้ก็มีแต่เรื่องซ้ำซากน่าเบื่อ
‎สมัยเป็นเด็ก คุณได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน
‎มีแต่เรื่องแปลกใหม่น่าตื่นเต้น ‎ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน
‎"โอ้โฮ ต้นไม้ จะมีอะไรต่อนะ"
‎ในวัย 31 ทุกอย่างมันจบลง ‎ประสบการณ์ครั้งแรกต่างๆ ผ่านไปแล้ว
‎ครั้งแรกที่มีเซ็กซ์ ครั้งแรกที่ยางแบน
‎ครั้งแรกที่ไปปล้น ฆาตกรรม ‎และขับรถชนแล้วหนี
‎คุณทำไปหมดแล้ว
‎มีแต่เรื่องที่ทำแล้วซ้ำซาก
‎เป็นวัยที่น่าเบื่อ
‎เมื่อไม่นานมานี้ ผมเลยดีใจมาก ‎ที่ได้มีประสบการณ์ครั้งแรกอีกครั้ง
‎เป็นครั้งแรกในชีวิต...
‎ที่ผมมีอีกาอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎เป็นสถานการณ์ที่แปลกดี ‎เช้าวันหนึ่งผมเดินเข้าห้องนั่งเล่นไป
‎ไม่คิดว่าจะได้เห็นอีกา แต่มันก็อยู่นั่น
‎เป็นเหตุการณ์ที่น่าอึดอัด
‎น่าอึดอัดเหมือน...
‎นึกออกไหมเวลาที่ ‎คุณอยากเปิดหน้าต่างไปเต็มบาน
‎แต่มันเปิดเอียงได้แค่นิดเดียว
‎แล้วก็กลายเป็นแบบนี้... ‎แล้วก็...
‎ได้แต่ยืนอยู่ใต้หน้าต่างเหมือนไอ้งั่ง
‎กลัวแทบตาย
‎แบบนั้นคูณสี่เท่า
‎มีอีกาอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎กามันโง่นะ
‎มันอยากออกไป ‎แต่มันดันบินชนหน้าต่างที่ปิดอยู่
‎ครั้งแล้วครั้งเล่า
‎มันตื่นตระหนกแล้วก็อึราดไปทั่ว
‎เสียงดังจนทำผมตื่นเลย
‎ผมเข้าห้องนั่งเล่นมา ‎สะลึมสะลือแล้วคิดว่า...
‎"ไม่"
‎"ไม่ ฉันไม่เอาด้วย"
‎ผมไม่รู้จะทำยังไง ‎ผมไม่เคยเจออีกาในบ้านผมมาก่อน
‎ผมบอกอีกาว่า "กรุณาออกไป!"
‎"ออกไปจากแฟลตของฉัน!"
‎แต่กามันได้แต่...
‎ผมก็พูดเป็นภาษาอังกฤษว่า ‎"กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้!"
‎"ผมไม่ต้องการคุณในห้องนี้!"
‎แล้วผมก็เห็นว่ากาเข้ามาจากทางระเบียง
‎ผมเลยค่อยๆ คืบคลานไปที่ระเบียง
‎เปิดประตูอ้าซ่า
‎แล้วก็ยืนนิ่ง
‎ชายวัย 31 ยืนอยู่ที่ระเบียง
‎ในกางเกงบ็อกเซอร์ตอนเจ็ดโมงเช้า
‎นกเขาโด่นิดหน่อย
‎แต่ไม่ได้โด่เพราะอีกานะ
‎แค่เคารพธงชาติตอนเช้า
‎ผมยืนอยู่ตรงนั้น
‎กาแม่งก็บินไปรอบๆ แฟลตผม
‎ทุกครั้งที่มันเข้าใกล้ประตู
‎"ไม่ครับ ไปเถอะ... คุณต้องไป... ทางนั้น!"
‎"ไปทางนี้สิ"
‎กาคิดว่า "ไม่"
‎"ไปทางเดินละกัน"
‎แล้วกาตัวนั้นก็หายตัวไปในทางเดิน
‎ผมเลยคิดในใจว่า "ได้ เอางั้นก็ได้"
‎"นี่เป็นสถานการณ์ใหม่"
‎"ตอนนี้ฉันต้องอยู่กับอีกาแล้ว"
‎"นี่เป็นบุคลิกใหม่ของฉันแล้ว"
‎มีอีกามาพักในบ้านด้วย
‎กาฝากชัดๆ
‎ผมแค่ยืนรอเฉยๆ
‎ยืนรอจนตัวแข็ง มันหนาวน่ะ
‎โคตรหนาวเลย
‎ซ่อนกระปู๋ผมไม่ให้เพื่อนบ้านเห็น
‎สองชั่วโมงต่อมา อีกามันก็โผล่มา
‎ผมมองมันบินหนีไปแล้วคิดว่า
‎"แม่งไม่มีมารยาทเลย"
‎"แวะมาไม่ได้รับเชิญ ‎ไม่ทักทายอะไรเลย"
‎"ทำเสียงดังเอะอะ อึราดไปทั่ว"
‎"ไร้มารยาท!"
‎"ฉันยังไม่ไปหานายที่บ้าน...
‎แล้วอึรดบ้านนายเลย"
‎"ไอ้กาบ้า"
‎"ไปตายซะ"
‎พูดจริงนะ ปล่อยมันไปตายที่ไหนก็ไป
‎ไปตายเถอะ ไอ้กาหน้าโง่ขนดก
‎เคยเห็นพวกภาพน่ากลัวๆ ตามข่าวไหม
‎เวลามีน้ำมันรั่ว
‎ภาพนกนางนวลทีปีกเปื้อนน้ำมันไปหมด
‎มันน่าเศร้านะ เหมือนเดิมตลอด
‎ผมอยากให้อีกามันโดนแบบนั้นบ้าง
‎เมื่อเร็วๆ นี้มีคนพยายามบุกรุกเข้าบ้านผม
‎ผมได้ยินเสียง
‎ไม่รู้ว่าจะทำไงดี
‎ผมเลยโทรหาตำรวจ
‎ไอ้งี่เง่าพวกนั้น...
‎ไม่รับสาย
‎ตอนนั้นตีหนึ่งครึ่งของวันเสาร์ที่เบอร์ลิน
‎พวกมันคงนั่งอยู่ในสถานี คิดว่า
‎"อย่ารับสายเลย"
‎"ใครรับสายแม่งงี่เง่า"
‎"ถ้าสำคัญ เดี๋ยวเขาก็โทรกลับมาเอง"
‎ผมอยู่คนเดียวในเหตุการณ์นี้ ‎ประตูแรกถูกพังไปแล้ว
‎ผมมีประตูสองบานเพราะผมรวย
‎ประตูที่สองเปิดเข้ามาแฟลตผม
‎ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ผมเลยลงไปคลานที่พื้น ‎แล้วมองผ่านช่องตาแมว
‎มีเด็กหนุ่มสองคนใส่เสื้อฮู้ด
‎ผมไม่รู้จะทำยังไง
‎ผมเลยเคาะประตู...
‎ในบ้านตัวเอง
‎ผมเคาะประตูจากด้านใน
‎เพื่อให้เห็นว่ามีคนอยู่นะ
‎"ไม่รู้ว่ามันจะหยุดนายได้ไหม
‎แต่นายควรรู้ไว้"
‎ผมเคาะสุดชีวิตเลย
‎พวกนั้นก็จากไป
‎ผมคิดว่า "เคาะจนมันหนีไปเลยว่ะ"
‎อย่าแหยมกับคนเคาะประตู
‎ผมไม่รู้ว่ามันจะกลับมา ‎พร้อมเครื่องไม้เครื่องมืออื่นไหม
‎ผมโทรแจ้งตำรวจ
‎โทรศัพท์ดังถึงสี่ครั้ง ตำรวจก็รับสาย
‎แล้วอีก 20 นาทีก็โผล่มา
‎ตำรวจสองคน
‎คนหนึ่งแก่แล้ว ชิลๆ ‎อีกคนยังหนุ่มอยู่
‎รุ่นเดียวกับผม เขาเอาแต่มองผมแบบว่า...
‎"คุณคือคนนั้นจากรายการดังนี่!"
‎ผมคิดว่า "พวก ไม่โปรเลย"
‎ผมนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์อยู่
‎ผมไม่ทำท่ายิงปืนเล่นใส่หรอก
‎ไม่ใช่เวลา
‎พวกเขาก็ถามคำถามเดิมๆ ‎ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้
‎แต่ผมคิดว่า...
‎ผมคิดถึงรูปพรรณผู้ร้าย
‎คงแปลกสำหรับพวกฝ่ายซ้าย ‎ที่ฝักใฝ่ความถูกต้องทางการเมืองเกินไปนะ
‎ถ้าพวกเขาเป็นเหยื่ออาชญากรรม
‎แล้วต้องบรรยายลักษณะผู้ร้าย
‎แบบว่า...
‎"ไม่สำคัญหรอกว่าเขามีสีผมอะไร"
‎"เชื้อชาติเหรอ เขาเป็นมนุษย์ จบปะ"
‎"คนอย่างพวกคุณทำฉันคลื่นไส้ ‎พวกชายแท้ผิวขาว"
‎"ไม่อยากเชื่อเลย"
‎ตำรวจคงรำคาญน่าดู
‎"แม่งต้องรับมือกับพวกฮิปปี้"
‎ผมไม่ใช่อย่างนั้น ผม...
‎พอตำรวจถามผม
‎"คุณล็อบเบคชท์ครับ ‎คนร้ายสูงเท่าไหร่"
‎"เขาเป็นคนเติร์ก!"
‎"ครับ แต่เขาสูงเท่าไหร่"
‎"สูงเท่าไหร่เหรอ เท่าพวกเติร์กไง!"
‎"สูงเท่าดูรัมหกชิ้นสามสิบ!"
‎"ตัวเล็กกว่าคนเยอรมัน ‎สูงกว่าคนจีน แบบเติร์กไง!"
‎"ไปจับเขาสิ!"
‎มันเป็นปัญหาของการปล้น
‎ประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ นั้น ‎เพียงพอที่จะทำลายพื้นฐานความเชื่อผม
‎หลังจากนั้นผมคิดว่า ‎"ผมต้องการปืน"
‎"ผมอยากยิงไอ้เฮงซวยสักคน!"
‎"ผมต้องการอาวุธ"
‎ผมใช้ปืนแรงๆ ไม่ได้
‎ผมเลยใช้ปืนของเล่น
‎ปืนลมที่ใส่กระสุนเปล่า
‎มีแต่เสียง
‎"ยกมือขึ้น ไม่งั้นหูระเบิดแน่!"
‎"แกไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย ‎แต่จะมีเสียงดังนะ!"
‎"ฉันใส่ที่อุดหูแล้ว ปลอดภัยไว้ก่อน!"
‎ปืนของเล่น ป๊อดชะมัด
‎ตอนนี้ผมเก็บไว้ข้างเตียง
‎ถ้ามีใครพยายามบุกเข้ามาอีก
‎ผมจะถือปืนเดินไปที่ประตู
‎ผมจะเคาะประตูก่อน
‎ถ้าไม่พอ ผมจะกระชากประตูออก
‎แล้วยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมปืน
‎วางแผนไว้อย่างนั้น
‎และแผนของผม...
‎ขึ้นอยู่กับว่า...
‎ปืนน่ากลัวพอไหม
‎ผมไม่ได้เตรียมตัวมาเผื่อผิดแผน
‎ผมเตรียมใจให้เขาพูดว่า ‎"นั่นปืนปลอมนี่หว่า"
‎ผมเตรียมใจไว้แล้ว ‎ผมจะบอกว่า "ก็ลองดูสิ ไอ้เวร!"
‎"ลองดูสิ!"
‎ถ้าเขาเข้ามาใกล้อีก ผมจะบอกว่า
‎"ก็ได้ ผมอำไปงั้น เข้ามาสิ"
‎"ของมีค่าอยู่ตรงนี้ หิวไหม"
‎ใช้ปืนของเล่นยังกับคนขี้ตื่น
‎ผมไม่มีโชคเรื่องอาวุธเลย
‎ตอนเป็นเด็ก ผมมีอาวุธติดตัวเสมอ
‎พูดจริงนะ
‎ผมมาจากย่านน็อยเคิลน์ในเบอร์ลิน ‎มันคล้ายกับฮาร์เล็ม
‎ผมมาจากน็อยเคิลน์
‎แถวนั้นมีแต่เด็กติดอาวุธ
‎เด็กสิบขวบทุกคนพกมีด
‎มีดของจริง แทงคนตายได้เลย
‎ไม่ใช่แค่มีดพก
‎มีดของจริงที่ใบมีดยาวเท่าแขน
‎มีดน่ะ
‎ทุกคนรอบตัวผมมีอาวุธกันหมด ‎ตอนอายุ 12 ขวบ ผมเลยอยากพกมีดบ้าง
‎ผมเลยหามีดผีเสื้อมาติดตัว
‎รู้จักมีดผีเสื้อไหม
‎เป็นมีดที่มีสามส่วน เปิดจากด้าม
‎แล้วก็ปิดแบบนี้
‎เอาไว้เล่นได้
‎สนุกดีนะ
‎เปิดเล่นน่ะสนุกดี จนกระทั่งไปฆ่าคนเข้า
‎แล้วก็สนุกดีที่ได้ปิด
‎เป็นแนวคิดที่เจ๋ง
‎สนุกก่อน แล้วค่อยฆาตกรรม
‎แล้วก็สนุกต่อ
‎ผมมีมีดผีเสื้อ
‎กลยุทธของผมสมัยเป็นเด็กคือ ‎ถ้าผมตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย
‎ผมจะเอามีดออกมา ‎แล้วเล่นมีดให้เห็นกันจะๆ เลย
‎ทุกคนจะได้รู้ว่าเด็กเยอรมันคนนี้มีอาวุธ
‎คุณไม่อยากแหยมกับเด็กหนัก 40 กิโลกรัมคนนี้
‎นั่นเป็นวิธีของผม
‎มีอยู่ครั้งหนึ่ง ‎ผมนั่งอยู่ในรถไฟใต้ดินคนเดียว
‎มีเด็กหนุ่มขึ้นมาสี่คน
‎พูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมละกัน พวกเติร์ก
‎พวกเขานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วจ้องมองผม
‎ผมคิดว่า "โอเค เอาแล้วไง"
‎ผมหยิบมีดมาควงเล่น ‎ทำตัวให้ดูโรคจิตหน่อยๆ
‎พวกนั้นลุกขึ้นยืนต่อหน้าผมแล้วพูดว่า
‎"เอามาดู"
‎ผมยื่นมีดให้พวกเขาไป
‎พวกเขายึดมีดไปจากผม
‎มันเกิดขึ้นภายในสี่วินาที
‎ไม่มีที่ให้เคาะช่วย
‎พวกเขาขโมยมีดที่ควรจะปกป้องผมจากขโมย
‎ผมไม่มีโชคเรื่องอาวุธเลย
‎ผมอยากดื่ม
‎ปากแห้งชะมัด
‎แห้งเหมือนจิ๋มผมเลย
‎มาจากไหนล่ะนั่น
‎"จิ๋มผมแห้งมาก"
‎"ผมบ่นเรื่องจิ๋มแห้ง"
‎เป็นปัญหาที่แปลกมากนะ
‎ที่จริงเป็นปัญหาของผู้หญิงเท่านั้น
‎มันฟังดูเหยียดเพศนะ
‎แต่ที่จริง ปัญหาจิ๋มแห้ง ‎เป็นปัญหาของผู้หญิง 100 เปอร์เซ็นต์
‎และเป็นปัญหาทางอ้อมของผู้ชาย
‎"ฉันมีอะไรกับคุณไม่ได้ จิ๋มฉันแห้งไป"
‎งั้นก็ดื่มน้ำสิ
‎เชียร์
‎น่าจะช่วยได้
‎ไม่เสียหายนี่
‎คงไม่แห้งขึ้นหรอก
‎ถ้าเติมน้ำให้ผู้หญิงหน่อย
‎มุกจิ๋มๆ นี่ได้ใจผมจริงๆ
‎โอ๊ะ รู้สึกเลยแฮะ
‎จริงนะ
‎ยังกับใช้สารหล่อลื่น
‎พูดจริงนะ
‎จิ๊มิผมชุ่มฉ่ำ
‎เอาเถอะ ตอนนี้ผมอายุ 31 แล้ว ‎แต่ไม่รู้สึกว่าสมวัยเลย
‎การแก่ตัวไม่เหมือนที่ผมคิดไว้สมัยเป็นเด็ก
‎ผมไม่รู้สึกว่าแก่ เป็นผู้ใหญ่หรือโตแล้ว
‎ไม่อยากเชื่อว่าผม 31
‎ไม่ได้โกหก ผมมีหลักฐาน ‎ผมไม่ใช่ผู้อพยพนี่
‎ไม่ต้องวัดกระดูกกันหรอก
‎เพื่อนๆ ผมทำตัวสมวัยกันทั้งนั้น
‎พวกเขาดูเป็นผู้ใหญ่กันจริงๆ
‎พวกเขามีครอบครัวกันหมดแล้ว
‎อาศัยอยู่กับแฟน มีลูก
‎โฮเซ่เพื่อนผมกำลังจะมีลูกคนแรก
‎ไม่ใช่เขาหรอก
‎แฟนเขาจะมีน่ะ
‎เขายังไม่หลุดโลกขนาดนั้น
‎พวกเขายังยึดบทบาททางเพศดั้งเดิมอยู่
‎"จงมีลูกชายให้ฉัน!"
‎"เก็บกวาดซะ ฉันหิวแล้ว!"
‎ผู้หญิงก็แบบเนี้ย
‎ผู้หญิงมีวิธีจับกระทะที่แตกต่างกันมาก
‎วิธีจับไม้กวาดก็ไม่เหมือนกัน
‎มันเรียนรู้กันไม่ได้
‎โฮเซ่กำลังจะมีลูกคนแรก
‎บอกตามตรงนะ ผมยังไม่พร้อม
‎ผมไม่พร้อมให้โฮเซ่...
‎มีลูกเร็วขนาดนี้
‎มันอาจจะส่งผลต่อผมด้วย ‎ผมไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‎ผมกลัวว่าผมจะต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ถึงจุดหนึ่ง เด็กก็จะเกิดขึ้นมา
‎แล้วผมก็ต้องไปดูเขา
‎แล้วแสดงปฏิกิริยาอะไรสักอย่าง ‎ผมไม่รู้จะทำไง
‎ผมแค่คิดว่าคงออกมาเป็นโฮเซ่ตัวน้อย
‎ผมคิดว่าไอ้ตัวโตขี้เหร่อยู่แล้ว
‎ทุกคนตื่นเต้นกัน โฮเซ่อยากให้ผมอุ้มลูก
‎แต่ผมไม่อยาก
‎แต่ก็ต้องรับมา
‎ในสถานการณ์แบบนั้น มันปฏิเสธไม่ได้
‎น่ากลัว
‎ความรับผิดชอบเกินตัวผม
‎ถ้าโฮเซ่ส่งลูกให้ผม เหมือนกับเขาบอกว่า
‎"นี่ไง ฟีลิกซ์ สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน"
‎"เขาเปราะบาง สุขภาพของเขาอยู่ในมือนาย"
‎"และเรากำลังจับตาดูนายอยู่"
‎ผมกลัวนะ
‎ผมกลัวว่าจะเป็นแบบนี้
‎คุณจะพูดอะไรได้
‎มันเกิดขึ้นได้
‎ก็เป็นมนุษย์นี่ จะพูดไงได้ล่ะ
‎"อือ งั้น..."
‎อึดอัดตาย
‎ต้องถอยฉากออกมาจากตรงนั้น ‎โดยไม่ให้ใครสังเกต
‎แม่ง เหยียบโดนอีกแล้ว
‎โทษที
‎มันทำให้ผมกลัว
‎วิธีอุ้มเด็กที่ปลอดภัยที่สุดคือยังไง
‎มีวิธีอุ้มอย่างเป็นทางการไหม
‎ตามสัญชาติญาณ ผมจะอุ้มเด็ก ‎เหมือนแมวคาบลูก
‎คว้าที่คอ แบบนี้...
‎บอกตามตรงนะ
‎ความรับผิดชอบเมื่อมีมนุษย์ตัวน้อย ‎ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
‎ทำให้ผมกลัวมาก...
‎ผมรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมาเลย
‎อย่างวันก่อน ผมเห็นคุณแม่ยังสาวคนหนึ่ง
‎มีลูกตัวน้อยอยู่บนถนน และ...
‎"ยังสาว" หมายถึงวัยเดียวกับพวกเรา
‎ไม่ใช่แบบ "แตกเนื้อสาว"
‎เธอไม่ใช่เด็กเก้าขวบ แค่...
‎แค่คุณแม่ยังสาวมากับลูกตัวน้อย
‎เด็กเดินเตาะแตะได้แล้ว
‎ผมไม่รู้ว่ามันผิดปกติไหมที่เด็กเดินได้
‎ผมไม่รู้ว่าเด็กเริ่มเดินตั้งแต่กี่ขวบ ‎วันเดียวเหรอ ไม่รู้เลย
‎เอาเถอะ เอาเป็นว่า เด็กคนนั้นเดินได้
‎แม่คนนี้เดินจูงมือลูกอยู่...
‎แล้วอยู่ดีๆ เด็กก็ทำแบบนี้ ‎สะบัดมือแม่ทิ้ง
‎แล้วก็ทำท่า...
‎วิ่งหนีไป
‎เริ่มวิ่งหนีไปเหมือนเป็นเด็กน่ะ
‎บอกตามตรงนะ เด็กกำลังวิ่ง...
‎ผมทนดูไม่ได้เลย
‎แต่เวลาเห็นทีไร มีความคิดสองอย่างผุดขึ้นมา
‎ข้อแรก
‎"จะรีบไปไหนนักเหรอ"
‎เพิ่งเกิดมาวันเดียวเอง มีนัดแล้วว่างั้น...
‎ต้องรีบไปจนทิ้งแม่เลยเหรอ คิดไงเนี่ย
‎ต้องไปหาที่จอดรถจักรยานสามล้อเหรอ
‎"ใช่ จอดขวางไว้ในที่จอดรถคนพิการ"
‎"ช่างหัวคนพิการมัน"
‎"ฉันจะจอดตรงไหนก็ได้ ฉันเป็นเด็กทารก"
‎"แล้วจะทำไง"
‎เด็กจะจอดรถตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ
‎โดยรวมแล้ว เด็กจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
‎เด็กอยู่เหนือกฎหมาย แค่เพราะว่าพวกเขาน่ารัก
‎ผมคิดว่าพวกเขาก็รู้ตัวดี
‎"ฉันจะอึลงพื้นตรงนี้ แม่ก็จะยังจุ๊บฉัน"
‎"ฉันเป็นเด็กนี่หว่า"
‎"จับนมแฟนนายยังได้เลย เอาไงล่ะ"
‎"จะเอาไง ฉันเป็นเด็กเว้ย"
‎"ฉันเป็นเด็กเว้ย"
‎"ลองจับฉันสิ จะได้เห็นดีกัน"
‎แว่บแรกผมคิดอย่างนั้น ‎เมื่อผมเห็นเด็กอ่อนวิ่ง
‎เป็นความคิดที่ยาวนะ และ...
‎ส่วนความคิดที่สองคือ ‎ผมไม่กล้ามองเวลาเด็กวิ่ง
‎ผมกลัวเสมอว่าจะเห็นอะไรที่น่าเกลียด
‎เวลาผมมองพวกเขา
‎มีแต่ท่านี้... แล้วก็...
‎วิ่งชูไม้ชูมือ งี่เง่าชะมัด
‎เด็กไม่รู้หรอกว่าไม่ต้องชูมือเวลาวิ่ง
‎มันดูงี่เง่า น่าขายหน้าสำหรับพ่อแม่
‎แล้วเด็กก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น ‎เพราะไม่รู้ว่าความเร็วคืออะไร
‎ควบคุมตัวเองไม่ได้
‎ไม่ต้องถามเลยว่าเด็กจะวิ่งหกล้มไหม
‎ต้องถามว่าล้มหนักขนาดไหน
‎และในเบอร์ลิน อย่าถามว่า ‎จะล้มไปเจออะไรอันตรายไหม
‎แต่อันตรายขนาดไหน
‎ขวดแตก หรือก้นบุหรี่ที่ยังไหม้อยู่
‎ไม่ทันไรเด็กวิ่งก็จะกลายเป็นเด็กไหม้
‎พ่นสเปรย์ระงับกลิ่น...
‎เกรียมเป็นขยะเลย
‎ความเป็นไปได้ที่เด็กวิ่งจะตาย ‎มีประมาณ 50 เปอร์เซ็นต์
‎ดังนั้นเด็กกำลังวิ่ง ‎อาจจะถือว่ามีชีวิตพอๆ กับตายแล้ว
‎#เด็กชรอดิงเงอร์
‎พอลูกคุณวิ่งได้ คุณก็อาจจะเริ่มคิด
‎ว่าคุณยังมีกล่องรองเท้าที่บ้านไหม
‎หรือถุงเล็กๆ จากเอชแอนด์เอ็ม
‎ไม่ก็กล่องอาหารกลางวันใหญ่ๆ
‎ใช่ ฉันกล่อมให้ลูกนอนในทัปเปอร์แวร์...
‎ผมเซ็งที่เพื่อนๆ โตกันหมดแล้ว
‎ไม่ก็ทำเป็นว่าโตแล้ว ‎และผมยังไม่ถึงจุดนั้น แบบว่า...
‎พวกนายใช้ชีวิตอย่างนั้นไป ‎ฉันจะสนุกกับชีวิต
‎ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนเจ๋งคนสุดท้ายในกลุ่มเพื่อน
‎ยังมีไฟอยู่
‎แต่ผมคิดว่า... ต้องระวังนะ เพราะผมว่า...
‎มีเส้นบางๆ ระหว่าง "ยังมีไฟอยู่"
‎กับ "จมปลัก"
‎มีเส้นบางๆ ระหว่าง ‎"ผู้ชายคนนี้อยู่ด้วยแล้วสนุกดี"
‎กับ "อะไร เขายังพยายาม ‎จะเป็นแร็ปเปอร์อยู่เหรอ"
‎ผมกลัวว่าในอีกสิบปีข้างหน้า ‎ผมจะเป็นคนที่จมปลัก
‎เพื่อนๆ ผมจะมีครอบครัวอยู่ตามชานเมือง ‎มีงานประจำทำ
‎ส่วนผมเหรอ ก็...
‎ผมยังจะออกไป "ดื่มๆ" สัปดาห์ละสามครั้ง
‎แล้วอยู่ดีๆ ผมก็จะอยากหาเพื่อนใหม่ ‎เพื่อไปเที่ยวด้วยกัน
‎แล้วผมก็จะสุงสิงอยู่กับพวกผู้ชาย ‎ที่เด็กเกินไปสำหรับผม
‎พวกเด็กนักศึกษาที่แชร์อะพาร์ตเมนต์อยู่ด้วยกัน
‎แล้วต้องคอยหลอกเครื่องใช้ไฟฟ้าให้ทำงาน
‎"ฉันชงกาแฟได้ไหมนะ"
‎"เออ เอามีดหั่นขนมปัง..."
‎"ฉันจะเอามีดหั่นขนมปังมาทำไม"
‎"ง่ายๆ แค่ยัดด้ามมีดลงไป
‎ระหว่างแทงค์น้ำกับเครื่องชงกาแฟ
‎กดปุ่ม
‎รอจนกว่ามันจะหยุดกระพริบ"
‎"ดึงมีดออกเดี๋ยวนี้!"
‎หรือ "ส้วมนายเจ๊งเหรอ" ‎"เปล่า ทำไม"
‎"เพราะมันกดไม่ลง"
‎"นายไม่ได้เปิดก๊อกตรงระเบียงใช่ไหม"
‎"พอนายเปิดก๊อกตรงระเบียง ‎ส้วมก็ใช้ได้ปกติ"
‎"แต่เสร็จแล้วปิดทันทีนะ ‎ไม่งั้นลีน่าจะเปิดหน้าต่างไม่ได้"
‎พวกเขาโตเร็วเกินไปสำหรับผม
‎ผมไม่มีช่วงปรับตัวให้โตพร้อมไปกับพวกเขา
‎มันรู้สึกเหมือนชั่วพริบตาเดียว
‎เหมือนเพื่อนทุกคนของผมตกลงกัน ‎"ฉันจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว"
‎"ต่อไปนี้ แจ็กเก็ตของฉันกันน้ำได้"
‎รู้สึกเหมือนจุดหนึ่ง ‎เรากำลังยืนอยู่ด้วยกันในคลับ
‎รุสซีเพื่อนผมอ้วกเลอะตัวเอง
‎แล้วก็พูดว่า "เพื่อนเอ๊ย"
‎"ไปดื่มวอดก้ากระทิงแดงอีกแก้วกัน"
‎"ไม่ก็ไปจิบเบียร์กันอีกแก้ว"
‎และเพื่อให้ได้อารมณ์คึก
‎เขาทำเสียงซู้ดด้วยเศษอ้วกในปากเขา
‎แบบว่า "จิบเบียร์ดีๆ กัน..."
‎รู้สึกเหมือนเพิ่งทำแบบนี้อยู่ ‎แล้วไม่ทันไร
‎เขาชวนผมไปกินมื้อเย็น ‎ที่บ้านเขาในย่านชานเมือง
‎วันอังคาร ตอนห้าโมงเย็น
‎แล้วเขาก็เปิดประตูเล่นมุกที่เตรียมไว้แล้วว่า
‎"เราไม่ซื้ออะไรนะ"
‎แค่...
‎เล่นมุกฝืดตามประสาคนเป็นพ่อ ‎"เราไม่ซื้ออะไรนะ"
‎"ถอยไปเถอะ หนาวเว้ย"
‎"ให้ฉันเข้าไปที เป็นบ้าอะไร"
‎บางครั้งผมก็กลัวว่านี่คือแววอนาคตของผม
‎ว่าอีกไม่นาน
‎ผมก็จะเปิดประตู เตรียมเล่นมุกฝืดๆ
‎"นั่นไม่ใช่ที่เราสั่งนี่"
‎แล้วผมก็จะทำท่า...
‎เพราะคิดว่าวัยรุ่นทำแบบนี้กัน
‎แล้วก็ทำนานไปจนหลังยอก
‎ผมกลัวนะ
‎บอกตามตรง ที่จริงผมก็สังเกตว่า ‎มีอาการของคนอายุมากแล้ว
‎ผมรู้ดีว่าร่างกายผมค่อยๆ ทรุดโทรมลง
‎อยู่ดีๆ ผมก็มีผมหงอก
‎แต่ไม่หงอกแล้วดูเท่แบบจอร์จ คลูนีย์นะ
‎เป็นแนว "นายเป็นเอดส์รึเปล่า" มากกว่า
‎ผมหงอก ผมรู้...
‎ดื่มไปแก้วเดียว ผมก็เมาค้างไปอีกหกวัน
‎ผมเริ่มหัวโบราณขึ้น
‎สิ่งที่ผมไม่เคยใส่ใจเริ่มทำให้ผมหงุดหงิด
‎แค่มีคนไม่ทักทายผม ผมก็เซ็งไปทั้งวันเลย
‎"ฉันเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
‎ผมเริ่มจะหัวโบราณเกินไปสำหรับเบอร์ลินแล้ว
‎มันแปลกนะ เพราะผมโตมาในเบอร์ลิน ‎กับเรื่องพวกนี้
‎ผมดันเริ่มหัวโบราณเกินไปสำหรับมัน
‎ผมไม่เข้าใจพวกเรื่องเทคโน เล่นยา ‎โรคตับอักเสบของเบอร์ลิน
‎แนวเบอร์ลิน
‎พวกนักท่องเที่ยว เด็กแนวหน้าใหม่ทั้งหลาย
‎แบบว่า "แล้วอยู่ดีๆ
‎พวกเขาก็เริ่มเล่นกลองกันกลางถนนเลย"
‎"สมกับเป็นเบอร์ลิน"
‎ผมก็คิดว่า "ไม่ ‎นี่มันรบกวนความสงบต่างหาก ไอ้บ้า"
‎"เสียงดัง น่ารำคาญ"
‎ผมหัวโบราณเกินไปสำหรับเบอร์ลินแล้ว ‎เวลาผมไปร้านขายของชำ
‎ระหว่างทาง ตอนกลางวันแสกๆ
‎ผมเห็นคนอึกลางถนน
‎ผมโคตรขยะแขยงเลย
‎ผมหัวโบราณเกินไป
‎ผมไม่ใช่คนแบบนั้น
‎ผมไม่รู้จะทำยังไง
‎ผมต้องแจ้งตำรวจเพราะผมไม่แน่ใจ...
‎"ผมไม่แน่ใจว่านี่เป็นหน้าที่ของคุณรึเปล่า ‎แต่ผมเสียใจที่ต้องบอกคุณว่า..."
‎หัวโบราณไป
‎วันก่อน ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเห่า
‎เห่าเป็นหมาเลย
‎ผู้ชายโตแล้ว มายืนนิ่งต่อหน้าผมแล้ว...
‎ฟีลิกซ์ ผู้ชายคนนี้เห่า
‎ไอ้กุ๊ยนั่นจ้องผมตาเขม็ง ‎ด้วยแววตาว่างเปล่าไร้ชีวิต
‎ไอ้กุ๊ยทำเป็นเห่า
‎ที่บอกว่า "กุ๊ย" ‎ผมไม่ได้หมายถึง "จรจัด" นะ
‎เหมือนรองเท้าสองคู่ที่แตกต่างกัน
‎ซึ่งพวกนั้นไม่มีใส่ทั้งคู่ แต่ว่า...
‎มันไม่เหมือนกัน
‎คุณได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น โดนเห่าใส่
‎โคตรน่ารำคาญเลย
‎ไม่แน่ใจว่าต้องทำยังไงด้วย ‎มันเป็นเรื่องใหม่
‎จะพูดยังไงได้ล่ะ "หยุดเห่าซะทีพวก"
‎"ไม่ มานี่เดี๋ยวนี้"
‎ไม่ก็ปาไม้ให้เขาวิ่งไปคาบ
‎"เรียบร้อย"
‎แก่เกินไปสำหรับเรื่องแบบนั้นแล้ว
‎แก่เกินไปที่จะให้ผู้ชายเห่าใส่
‎ฟังดูเกย์เชียว
‎แก่เกินไปที่จะให้ผู้ชายเห่าใส่
‎บางครั้งผมก็อยากเป็นเกย์นะ
‎ผมไม่ใช่เกย์ แต่บางครั้งก็อยากเป็น
‎ไม่ก็เริ่มจากเป็นไบก่อน
‎จะได้รู้ว่าเป็นไง
‎ในจินตนาการของผู้ชายแท้ที่ซื่อบื้ออย่างผม ‎การเป็นไบมันเจ๋งดีนะ
‎การเป็นไบทำให้จำนวนว่าที่คู่ขา ‎เพิ่มขึ้นทันตาเห็นเลย
‎คุณจะได้ไม่อยู่ในคลับกากๆ ตอนตีสี่ คิดว่า
‎"เซ็งชะมัด ที่นี่มีแต่ผู้ชาย ไปกันเถอะ"
‎แต่คุณจะคิดว่า...
‎"มาปาร์ตี้กัน!"
‎"เอาเหล้าให้ฉันหน่อย!"
‎"ทั้งเหล้ากับดุ้นด้วย!"
‎ไม่รู้ทำไมต้องชูมือสูงขนาดนั้น ‎ตอนพูดถึงดุ้น
‎ผมชอบไปเที่ยวคลับกับคนตัวสูง แล้วไงล่ะ
‎บอกตามตรง ผมไม่รู้ว่า ‎ทำไมคนถึงไม่ชอบเกย์กัน
‎โอเค ก็มีโรคเอดส์
‎มันคงทำหมดอารมณ์นิดหน่อย แต่ว่า...
‎ขำๆ น่า ทำไมถึงไม่ชอบเกย์ล่ะ
‎ถ้าเป็นคนต่างชาติ อันนั้นเข้าใจได้
‎ในแง่ที่ว่า "เรามีความคิดเห็นต่างกัน ‎ความคิดของพวกเขาผิดและโง่"
‎อย่างน้อยผมก็เข้าใจประเด็นได้
‎"ผู้อพยพกินยายผมไป"
‎มันแย่นะ!
‎ผู้ชายคนนั้นมีประเด็น เป็นผมก็คงโกรธ
‎เรื่องนั้นผมเข้าใจ ‎ผมไม่คิดอะไรจริงจังหรอก แต่...
‎อย่าหลอกตัวเองกันเลย
‎ไม่มีใครรอดจาก...
‎ไม่มีใครรอดจากความคิดหาเหตุผล ‎ของพวกคนเหยียดเชื้อชาติหรอก
‎เพราะเราโตมาด้วยกันในโครงสร้างเหล่านี้
‎คุณต้องคิดตระหนักถึงพฤติกรรมของตัวเอง ‎แล้วพยายามทำตัวให้ดีขึ้น
‎ผมเดาว่าพวกเราคงถือว่า ‎ตัวเองเป็นเสรีนิยมและใจกว้าง
‎ผมก็คิดว่าตัวเองเป็นเสรีนิยมและใจกว้าง
‎แต่ว่า...
‎นี่สำหรับคุณ
‎นั่นอะไรน่ะ
‎เสียงยังกับกำลังรัดคอหมาตาย
‎ตลกดีนะ เสียงหัวเราะบางแบบ ‎ก็โดดเด่นขึ้นมาเสมอ
‎มีบางแบบที่ได้ยินบ่อยมาก ‎จนผมจัดประเภทไว้เลย
‎เช่น เสียงหัวเราะแบบหนึ่ง ‎ที่พวกคุณรู้จักกันดี
‎ผมเรียกว่า "เสียงหมู"
‎แบบนี้...
‎กับอีกเสียงที่เด่นมาก ‎ผมเรียกว่า "มะเร็งปอด"
‎แบบนี้...
‎ส่งตรงผ่านเนื้องอกออกมา
‎เป็นเสียงลมแห้งๆ
‎"ฉันสนุกอยู่"
‎แล้วก็เลือดกำเดาไหล
‎ผมคิดว่าผมรู้จักเสียงหัวเราะทุกรูปแบบแล้ว
‎แต่วันก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งมาดูโชว์ผม
‎เสียงหัวเราะเธอทำเอาผมเสียศูนย์เลย
‎ผู้หญิงคนนี้หัวเราะ ‎เหมือนเวลาคุณพิมพ์ลงแชต...
‎แล้วซีรีก็อ่านให้ฟัง
‎เธอหัวเราะแบบนี้
‎ผมคิดว่า "เป็นอะไรของคุณเนี่ย"
‎ผมนึกภาพตอนเธอไอออกเลย ‎"ไอๆ"
‎คุณสลับที่นั่งกันเหรอ
‎ไวแฮะ
‎ไวเหมือนฮิตเลอร์
‎ผมไม่รู้หรอกว่าฮิตเลอร์ไวจริงไหม แต่...
‎แต่ถ้าจริง ก็ต้องยอมเขานะ
‎"ก็จริง เขาทำเรื่องที่เลวร้ายมาก ‎แต่เขาว่องไว"
‎ฮิตติที่ว่องไว
‎ฟังดูเหมือนเครื่องเล่นถูกๆ ตามงานเทศกาล ‎ที่บังเกอร์แลนด์
‎ผมเห็นด้วยอย่างแรง ‎ว่าเวลาผ่านไปเร็วเมื่อคุณแก่ตัว
‎สามสี่ปีที่ผ่านมา มันทำให้ผมคิดได้จริงๆ
‎ผมทำงานนี้มานานขนาดนั้นแล้ว
‎พอมองกลับไป สามสี่ปีที่ผ่านมา ‎รู้สึกเหมือนแค่สัปดาห์เดียว
‎เวลาวิ่งผ่านผมไปและ...
‎พูดจริงๆ นะ สามปีที่ผ่านมาไปได้สวยทีเดียว
‎ผมค่อนข้างประสบความสำเร็จ ‎อาชีพรุ่งโรจน์ เป็นกระแส
‎และตอนนี้ก็มีชื่อเสียงนิดหน่อยด้วย
‎ไม่อยากอวดหรอกนะ ‎แต่ว่า... เรื่องจริง และ..
‎ผมไม่ใช่คนดัง
‎ไม่มีใครปูพรมต้อนรับผม แค่มีนิดหน่อย...
‎แต่กัดฟันทำ ‎ให้ผมไปแข่งรายการคัม ไดน์ วิท มียังได้เลย
‎ผมจะยืนอยู่ตรงนั้น พาดผ้าเช็ดมือไว้บนไหล่
‎"ขอบคุณที่ถามครับเกี่ยวกับน้ำส้มบัลซามิก ‎จิโอวานนี ซาร์เรลล่า"
‎เรื่องมันตลกมาก
‎นี่แหละชื่อเสียงของผม
‎ถึงผมจะมีชื่อเสียงแค่นี้ ‎ผมก็เคยเจอสิ่งที่บ้าบอสิ้นดี
‎ทำให้ผมสงสัยว่า ‎จะเป็นยังไงถ้ามีชื่อเสียงมากจริงๆ
‎วันก่อน ผมกำลังจะไปเที่ยวคลับ
‎ผมยืนรอแท็กซี่อยู่ข้างถนน ‎มีรถคันหนึ่งขับผ่านมาแล้วก็หยุดรถ บีบแตร
‎ผมหันไป ปรากฎว่าเป็นตำรวจ ‎ตำรวจเลยนะ
‎ตำรวจเปิดหน้าต่าง คนหนึ่งตะโกนว่า
‎"ฟีลิกซ์ ล็อบเบรคชท์!"
‎"ผมรู้จักคุณ"
‎ผมกำลังกรึ่มๆ แล้ว เลยตอบไปว่า ‎"ตำรวจ ผมก็รู้จักคุณ"
‎"ว่าไง จะไปไหนล่ะ"
‎"จะไปอีกคลับนึง"
‎"ขึ้นมาสิ เดี๋ยวเราไปส่งเอง"
‎พวกเขาเปิดประตูให้ผม ‎ผมก็เข้าไปนั่งข้างหลัง...
‎ในรถนั้นมีกันสามคน ‎สองคนนั่งหน้า อีกคนนั่งข้างหลัง
‎คงพิลึกถ้านั่งข้างหน้ากันทุกคน
‎รถอย่างเบียดเลย
‎ผมขึ้นไปนั่งข้างหลัง ‎บอกพวกเขาว่าจะไปไหน
‎แล้วคนขับก็พูดว่า...
‎"งั้นไปกันเลย เปิดไฟฉุกเฉินด้วย จะได้เร็วขึ้น"
‎แล้วเราก็ซิ่งฝ่าเมืองไป ‎ด้วยความเร็วราว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎เจอไฟแดงทีก็เปิดไซเรนด้วย ‎แล้วเหยียดมิดเลย
‎ผมคิดว่า "โอเค ทุกคน...
‎พวกคุณนิสัยดีมากนะ
‎แต่คุณไม่ต้องทำงานกันเหรอ"
‎"ไม่ล่ะ ไม่มีปัญหา"
‎"อยากลองยิงปืนไหม"
‎ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับเยอรมนีมากมายในอาชีพผม ‎เพราะผมเดินทางบ่อยมาก
‎วันก่อน ผมไปโชว์ที่ซาร์บรูกเคิน
‎มีเรื่องตลกเกี่ยวกับซาร์บรูกเคิน...
‎อดอล์ฟ ฮิตเลอร์...
‎กับโจเซฟ เกิบเบิลส์
‎เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์จนกระทั่งปี 2001
‎จนปี 2001
‎ช้าไปแค่ 56 ปีเอง
‎ถึงมีคนคิดว่า "เราน่าจะ..."
‎ตอนที่ซลัตโก้ชนะรายการบิ๊ก บราเธอร์
‎อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ยังเป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์อยู่
‎ช้าไปนะ
‎ผมต้องเดินทางเสมอ ‎เราอยู่ที่ลุดวิกส์บูร์ก
‎สำหรับคนที่ไม่รู้จัก
‎ลุดวิกส์บูร์กเป็นเมืองมหาวิทยาลัยเล็กๆ ‎ใกล้ๆ กับชตุทท์การ์ต
‎ผมได้รู้ว่าลุดวิกส์บูร์กมีแต่ผู้หญิงอาศัยอยู่
‎มหาวิทยาลัยมีแต่วิชา ‎ที่ดูเหมือนจะมีแต่ผู้หญิงลงเรียน
‎วิชาการสอนอะไรสักอย่าง ผมก็ไม่รู้
‎มีแต่ผู้หญิงล้วน
‎ผมไปโชว์ที่นั่น แล้วกลุ่มผู้ชม ‎ก็เหมือนรวมกันเป็นนมข้างเดียว
‎นมข้างเดียวที่ส่ายไปมา...
‎ไม่ใช่นมที่สวยนะ...
‎เพราะอย่างที่บอก พวกเขาเป็นครูฝึกสอน
‎มีแต่ผู้หญิงอยู่ในลุดวิกส์บูร์ก
‎มันตลกเพราะว่าไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ‎เราไปอาเคินกัน
‎ที่อาเคินก็มีแต่ผู้ชาย
‎อาเคินก็เป็นกระปู๋ยักษ์อันเดียวเลย
‎เป็นวิทยาลัยเทคนิคที่ใหญ่มาก ‎มีแต่ผู้ชายอยู่ที่นั่น
‎หลังโชว์เสร็จ ‎นักศึกษาคนหนึ่งมาหาผม บอกว่า
‎"ไง ฟีลิกซ์ ผมอีกแล้ว"
‎ตลกดีเพราะเราไม่เคยเจอกันมาก่อน
‎"ไง ฟีลิกซ์ ผมอีกแล้ว ‎ผมแค่อยากบอกว่า
‎อย่างที่คุณพูดตอนโชว์นั่นแหละ ‎ที่นี่มีแต่ผู้ชายอยู่กัน"
‎"ผมขอบอกตามตรงเลยว่า มันจริงมาก"
‎"ที่อาเคินนี่ เวลาออกไปเที่ยว
‎ถ้ามีผู้ชายไม่ถึงสิบคนห้อมล้อมผู้หญิงอยู่
‎เราก็จะไปต่อแถวด้วย"
‎ชื่อภาษาอังกฤษของอาเคินคือ "มีทู"
‎ในอาเคิน ทุกคืนคือคืนวันปีใหม่ในเมืองโคโลญ
‎ผมสงสัยว่า...
‎ผมสงสัยว่าอาเคินกับลุดวิกส์บูร์ก ‎พอจะหาวิธีร่วมมือกันได้ไหม
‎อาจจะมีข้อตกลงเมืองพี่น้องอะไรสักอย่าง ‎จัดรถบัสไปเที่ยวกัน...
‎แล้วขนนักศึกษาวิศวกรรม ‎ที่ขาดเซ็กซ์มานานทั้งหลาย
‎จากอาเคินไปลุดวิกส์บูร์ก
‎จะได้ไปกินตับสาวๆ ปีหนึ่งบ้าง
‎แค่คิดเล่นๆ นะ
‎จากนั้นพวกเขาก็ไปรวมตัวกันที่คลับ...
‎กับไม้ฉากสามเหลี่ยมของพวกเขา...
‎เต้นท่าแบบเยอรมัน
‎คนเยอรมันเต้นเหมือนคนอิสลามเทศน์
‎มีหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไป
‎สถานการณ์ส่วนตัวของผมก็เปลี่ยนไปด้วย ‎ในช่วงสามปีที่ผ่านมา
‎ผมมีเงินเป็นครั้งแรกในชีวิต
‎ผมไม่เคยมีเงินเลย แต่ตอนนี้มีแล้ว
‎และเงินก็... ดีนะ
‎ผมแนะนำเลย
‎ผมแนะนำให้มีเงินจริงๆ
‎อะไรนะ
‎ถามเวลาเหรอ
‎ดูจากโรเล็กซ์เรือนละ 42,000 ยูโรของผม
‎เพิ่งจะ... ไม่เป็นไร ขอบใจที่ถาม
‎มีคนเดินมาหาผม บอกว่า "ชอบโชว์คุณนะ
‎แต่นาฬิกาข้อมือคุณทำเอาฉันตาแทบบอด"
‎ผมคิดว่า "รู้ไหมว่านี่อะไร ปัญหาคนรวยไง"
‎อย่างที่เขาพูดกัน "ยิ่งมีเงิน ยิ่งมีปัญหา"
‎มันไม่จริงเลย โกหกทั้งเพ
‎ข้อแตกต่างระหว่างความรวยกับความจน ‎คือมันแย่ที่ต้องเป็นหนึ่งในนั้น
‎"ฟีลิกซ์ ไม่ยุติธรรมเลย!"
‎ขอโทษที ผมพูดภาษา "จน" ไม่เป็น
‎ผมไม่อยากให้พวกคุณคิดไปว่า ‎ผมใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
‎ผมพยายามซื้อของอย่างมีสติแล้ว
‎วันก่อน ผมซื้อแจ็กเก็ตกุชชีที่กลับด้านได้
‎ได้เสื้อแจ็กเก็ตสองตัวในราคาเท่ากับ 14 ตัว
‎ไม่ เงินเป็นสิ่งดี
‎แต่เงินก็ทำให้คนเปลี่ยนไปได้ ผมรู้ดี
‎เงินทำให้พี่ชายผมเปลี่ยนไป
‎พี่ชายผมเป็นผู้จัดการทัวร์ผมเอง ‎เขาเดินทางกับผมเสมอ
‎และเงินผมก็ทำให้พี่ชายผมเปลี่ยนไป
‎พี่ชายผมกลายร่างเป็นเจ้าหญิงในชั่วข้ามคืน
‎"ฟีลิกซ์ เราไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้ว"
‎"ทิ้งไว้ให้ไอ้นั่นจัดการเถอะ"
‎พี่ชายผมนิสัยเสียมาก ‎เวลาเราไปเมืองที่ผมมีโชว์
‎เรามักจะอยู่ในโรงแรมที่สวยที่สุด
‎พี่ชายผมไม่ค่อยปลื้มนัก ‎ที่ต้องเช็กอินในโรงแรมห้าดาว
‎พี่ชายผมมองไปรอบๆ
‎เดินสำรวจดูจนทั่ว...
‎เขาก็จับนั่นนี่เขย่า ‎เขาจับของเยอะแยะมาเขย่าดู
‎เขาจับเฟอร์นิเจอร์มาเขย่าบ่อยมาก
‎"ดูนี่สิ มันโยกเยกนะว่าไหม"
‎"ซอมซ่อชะมัด"
‎"ฉันไม่แน่ใจว่าจะนอนที่นี่ได้ไหม"
‎พี่ชายผมคำรามใส่เฟอร์นิเจอร์
‎พี่ชายผมกลายเป็นคนงี่เง่าไปแล้ว
‎เขาจะถือแก้วกาแฟ ‎เดินไปหาผู้จัดงาน แล้วพูดว่า...
‎"นายน่ะ"
‎"มานี่"
‎"มานี่สิ"
‎"มานี่"
‎"ฉันแค่อยากถามว่า..."
‎"ฉันอยากถามว่าฉันสั่งคาปูชิโน...
‎หรือฉี่หมูชืดๆ"
‎"นี่ฉี่หมูใช่ไหม"
‎"เออสิ นี่มันฉี่หมู"
‎"ใช่แน่"
‎"ดื่มซะ"
‎"ดื่มซะไอ้หมู"
‎"ดื่มฉี่ตัวเองซะ"
‎ผมคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น ‎ในช่วงสามปีที่ผ่านมาบ้าบอสิ้นดี
‎ทั้งระดับและขอบเขตทั้งหลาย ‎มันระเบิดขึ้นมาในช่วงเวลาสั้นๆ
‎มันน่าสับสน เหมือนฝันไป
‎จำนวนคนที่ไม่คาดคิดที่มาดูไฮป์ทัวร์
‎บัตรขายหมดเกลี้ยง ‎ตั้งแต่รอบแรกยันรอบสุดท้าย
‎เราขายบัตรไปกว่าสองแสนห้าหมื่นใบ
‎ภายในสามปีที่ผ่านมา ผมเขียนนิยาย
‎ที่กลายเป็นนิยายขายดี ออดิโอบุ๊กก็ด้วย
‎แล้วกำลังจะนำไปสร้างเป็นหนัง
‎เพราะอะไรสักอย่าง ‎ผมมีพอดคาสต์ที่ดังที่สุดของเยอรมนี
‎ผมเคย...
‎ตอนนี้ ผมกำลังถ่ายทำรายการพิเศษ
‎ในโรงละครที่สวยที่สุดในเยอรมนี
‎ทุกโชว์ของผมบัตรขายหมดเกลี้ยง
‎นี่แหละทุกอย่างที่ผมต้องการ
‎และเรื่องตลกคือ เมื่อผมมีพร้อมทุกอย่างแล้ว
‎ผมกลับมีความสุขหรือสนุกกับมันไม่ได้
‎เพราะผมมัวแต่กลัวว่าผมจะสูญเสียทุกอย่างไป
‎ดังนั้นนี่คือลูกของผม
‎และผมกลัวที่จะ...
‎ผมมี...
‎เป็นครั้งแรกที่ผมกลัวการสูญเสีย ‎เพราะผมมีอะไรให้สูญเสียแล้ว
‎สมัยนี้กระแสเปลี่ยนไปเร็วมาก ‎แค่คนเข้าใจคำพูดผิดบริบทหน่อยก็จบ
‎จุดหนึ่ง คุณได้แสดงต่อหน้าผู้ชมนับพัน
‎ไม่ทันไร คุณอาจจะยืนเห่าอยู่ในร้านขายของชำ
‎กระแสเปลี่ยนไปเร็วมากจนผมกลัว
‎ผมพยายามจะสนุกกับทุกอย่าง ‎แต่กระแสก็เป็นแบบนี้แหละ...
‎อยู่ดีๆ มันก็โผล่ขึ้นมา ‎แล้ววันหนึ่งมันก็หายไป
‎ผมชื่อฟีลิกซ์ ล็อบเบรคชท์
‎ขอบคุณทุกคนที่มาครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ผมรักทุกคน กระแสผมของจริง!
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ