Downloaded from YTS.MX
Komedi şovu kaydetme işi gerçekten hiç eğlenceli değil.
Official YIFY movies site: YTS.MX
İnanılmaz. Kimse bana eğlenmemi söylemedi.
Sahneye çıkmadan önce duyduğum son şey şuydu:
"Sıçıp batırma."
"Sakın sıçıp batırma."
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Sizin için ta Berlin'den geldi:
Felix Lobrecht!
İşte bu.
Gerçekten, işte bu.
Burayı çok seviyorum. Bu salonu özellikle seçtim.
Bence muhteşem bir yer. Benim için fazla muhteşem.
Dürüst olayım.
Sizin için de öyle hatta. Alınmayın ama.
Hiçbirimiz bu şeyin yanında olmayı hak etmiyoruz.
Burada olmamız rezillik.
Burası fazla güzel.
Oradaki koltuklarınız ne boktanmış.
Yerinizde olmak istemem.
Şurada ilk randevusuna çıkan bazı çiftler var,
adamın biri hava atıyor. "Felix'e loca koltuğu bileti aldım."
Bir bakıyorsun, oradasın.
"Evet, güzel bir şov.
Bacaklarım uyuştu. Galiba bir kez onu görür gibi oldum.
Sikişelim mi artık?"
Tanrım.
Burası çok güzel.
Engelli insanlar beni gıcık ediyor.
Engelli oldukları için değil. Bu onların suçu değil.
Genelde.
Gerçekten.
Kızın birini etkilemek için alkollü şekilde motora binip
önünü kaldırmaya çalışırken kaza yaptıysanız
ve motosiklet göğsünüzü ezip sizi felç bıraktıysa
o zaman muhtemelen derdim ki...
Kısmen sizin suçunuz olabilir.
Bunun olması gerekmezdi. Şart değildi.
Cidden ama. Engelli park yeri beni gıcık ediyor.
Bu yüzden de engelillere gıcık oluyorum.
Gerçekten. Bence çoğu kişi böyle düşünüyor.
Gerçi çoğu kişi bunu sahneye çıkıp söylemezdi
ama park konusunda bence herkes gıcık oluyor.
Bu berbat bir pazarlama yöntemi.
Arabanızdasınız, eve gitmek istiyorsunuz ama park yeri bulamıyorsunuz.
Etrafta 15 tur atıyorsunuz. Tek isteğiniz eve gitmek.
Ayı gibi çişiniz gelmiş.
Ayı gibi işemeniz lazım. Nihayet boş bir yer görüyorsunuz.
İşte bu! Mutlusunuz, giriyorsunuz ve... "Siktir!"
Engelli alanı.
O zaman insan şöyle düşünür:
"Kahrolası engelliler her yerde!"
Hoş bir düşünce değil ama insan öyle düşünüyor.
Kimse ayı gibi çişi varken arabayla mahallede 15 dakika tur atıp
nihayet boş bir yer bulduktan sonra
orasının engelli yeri olduğunu fark edince
"Evet, onların düşünülmesi önemli. Böyle devam edin!" demez.
Hayır, "Madem öyle araba sürme lan sakat!" diye düşünürsünüz.
"Park etmek istiyorum!
Bazı insanlar hâlâ arabasından inip eve kadar bir ton yol yürüyor.
Bu Rollo Automatico'lar da yok!
Hayır! Ben kendim yürüyoruco.
Siktiğimin engellileri!"
Engelli park yerinin içimden çıkardığı insana bakın.
Ne kadar da duyarsız
tekerlekli sandalye lastik kesicisi.
Engelli park yeri onların imajına katkıda bulunmuyor.
Engelli park yerinin önemli olduğunu anlıyorum.
Engeliller için yani. Ama...
Engelli park yeri, engelliler için, engelli olmayan insanların
hayatlarını engelli kılma aracı.
"Selam! Buraya da geldim!"
"Ben Sandalye Walter!"
"Ben hâlâ Frensiz Felix. Görüşürüz!"
"Park etmek istiyorum!"
Bence engelli park yerlerinin oranıyla
gerçek engelli insan sayısının oranı
asla uyumlu değil.
Öyle olsa engelli yerleri hep boş olmazdı.
Bu beni delirtiyor.
Birisi oraya park ettiği zaman aklıma hep şu geliyor:
"En azından biraz cesaretin olsaydı...
Polisi arıyorum."
Ama ben tırsağım.
Anlayacak kadar empati yeteneğim yok.
Hayatımda engelli insanlarla fazla deneyimim olmadı.
Muhtemelen sorunun kaynağı da bu. O bakış açısı bende yok.
Bence aramızda bir konuşma olsa,
bu ilişkimizi geliştirirdi.
Gerçek bir konuşma yani.
Belki engelliler için açık hava daveti.
Ya da engellilik deneyimi günü.
O hissiyatı anlamak için.
Engelliliğin ABC'si.
A harfi... "Ah, siktir. Bacaklarım yok!"
T harfi.. "Tüh! Engelli rampası için izin almam gerek."
Bunu kısa süre önce Trier'deki gösteride yaptım.
Tekerlekli sandalyede oturan bir adam sahnenin önünden geçip bir mesaj vererek
salonu terk etti.
Herkes gördü yani.
Herkes sustu. Şok olmuş şekilde bana baktılar.
"Çok ileri gitti."
"Gaza geldi. Tuhaf bir an."
Ben de utanmıştım.
Kıpkırmızı oldum, tuhaf spazmlar geçirmeye başladım.
Salağa bakın!
Durumu kurtarmaya çalıştım.
Palyaço gibi zıplıyordum.
Beş dakika sonra adam döndü. "Kusura bakmayın, çişim gelmişti." dedi.
"Müthiş zamanlama ahbap!" diye düşündüm.
Gösteri bitince lastiklerini kestim.
Sadece birini ama.
Etiket:
Tekerlekli sandalyeler prensipte mantıklı.
Değil mi?
Yürüyemiyorsanız.
Yoksa saçma.
Yoksa tekerlekli bir sandalye oluyor.
Yürüyemiyorsanız tekerlekli sandalye harika.
Yürüme desteği de öyle.
Ama yürüme desteği gibi görünüp
tekerlekleri olmayan o şeyler var ya?
Şey gibi olanlar...
Yararları olduğundan şüpheliyim.
Yürümekte zorlanan birine sürekli taşıması için
bir şifonyer vermişsin gibi duruyor.
"Onu taşımalısın! Sağlığın için yararlı!"
"Tamam.
Ağır bu. Çok ağır."
O şeyin en iyi seçenek olarak görüldüğü bir tasarım toplantısı yaşanmış olmalı.
İnsan düşünüyor, acaba diğer alternatifler neydi?
"Boyunlarına ucuna taş bağlanmış bir zincir takabiliriz."
"Şey gibi..."
Bu arada, haberiniz olsun, söylediğim her şeye gülebilirsiniz.
Bunlar şaka. Gülmek yasak değil.
Politik doğruculuk devrinde yaşıyoruz.
Her şeye ayrımcılık diyen birileri var.
Birçok açıdan haklılar da. Ama burada her şey şaka.
Sizi rahatlatayım diye söylüyorum:
Yaptığım her espri için komedi polisinden izin aldım.
Polisler Xavier Naidoo ve Kollegah'tan oluşuyor.
Kimse bir şeyi sorun etmedi.
Yani her şeye gülmeye hakkınız var.
Demişken... Yahudilere gelelim.
Şakaydı.
Sizce bu komik miydi?
"Şu ana kadarki en iyi kısım içtiği andı."
Nereyi severdiniz, biliyor musunuz?
Barı.
"Baksanıza, bira da aldı! Muhteşem bir gece!"
Biraz yan şaka yaptım.
Ergen kızları bilirsiniz.
"Yaş sadece bir sayıdır." diyenler hani.
"Evet, beni hapse düşürecek bir sayı." diye düşünürsünüz.
Çok önemli bir sayı.
Bir arkadaşımın önemli bir kuralı var:
"Felix, ilk rakamın iki olduğundan emin ol."
Sonra da ekliyor. "İki haneli olsun!"
Şu an 31 yaşındayım.
Çok yaşlıyım. 31. Teşekkürler.
31. 31 komik bir yaş değil.
31 öyle bir yaş ki, bu yaşta aldığınız bir postadan
iyi haber gelme şansı yok.
Büyükannenizden içinde on avro bulunan bir mektup gelmez.
31 yaşındaysanız büyükannenizde demans vardır.
Hem size hem kız kardeşinize Sasha der.
"Sasha, havuzun nesi var?
Havuzun nesi var?"
"Ne havuzu büyükanne?
Paramı ver ve sus.
Ben gidiyorum."
"Sasha?
Sasha!"
31 yaşında postayla iyi haber gelmez.
31, çok sıkıcı bir yaş.
Her şeyi yapmışsın gibi geliyor.
Artık tekrar bölümündesin. Sıkıcı.
Çocukken her gün yeni şeyler tecrübe ediyorsun.
Her şey yeni ve heyecan verici. Her gün yeni bir şey öğreniyorsun.
"Vay canına, bir ağaç! Daha neler göreceğiz?"
31 yaşında bunlar bitiyor. Bütün ilkleri ardında bırakıyorsun.
İlk seksin. Patlayan ilk lastiğin. İlk soygunun. İlk cinayetin. İlk vurkaçın.
Hepsini yapmış oluyorsunuz.
Geriye tekrarlamak kalıyor.
Sıkıcı bir yaş.
Bu yüzden geçenlerde yeni bir ilk yaşayınca çok mutlu oldum.
Hayatımda ilk defa
oturma odama karga girdi.
Bu, tuhaf bir durum. Bir gün oturma odanıza
karga görmeyi beklemeden girip, karga görüyorsunuz.
Tuhaf bir durum.
Şey gibi tuhaf...
Bilirsiniz, bir pencereyi tamamen açmak istersiniz
ama o aralanmaya ayarlanmıştır.
Öyle bir duruma gelirsiniz ki...
Orospu çocuğunun teki gibi pencerenin altında
canınızdan endişe eder olursunuz.
Onun dört katı işte.
Oturma odanızdaki karga.
Karga aptaldı.
Çıkmak istedi ama kapalı pencereye doğru uçtu.
Defalarca kez.
Panikliyordu, her yere sıçmıştı.
O kadar ses yaptı ki uykumdan uyandım.
Uyku sersemi şekilde oturma odasına geldim ve düşüncem...
"Olamaz.
Hayır, bunu istemiyorum."
Ne yapacağımı bilmiyordum. Evime daha önce karga girmemişti.
Kargaya "Lütfen gidin bayım." dedim.
"Lütfen dairemden defolun!"
Ama karga...
Sonra İngilizce konuştum. "Lütfen git!
Bayım, sizi dairemde istemiyorum."
Daha sonra karganın balkondan geldiğini fark ettim.
Ben de balkona doğru gittim
ve kapıyı tamamen açtım.
31 yaşında,
sabahın yedisinde,
baksırınızla balkonda duruyorsunuz.
Biraz erektesiniz.
Karga yüzünden değil.
Sabah ereksiyonu işte.
Orada dikilmişim,
siktiğimin kargası dairemde turluyor.
Ne zaman kapıya yaklaşsa
"Hayır bayım, bu... Bu taraftan!
Bu taraftan gidin!" diyorum.
Karga da şöyle düşünüyor: "Hayır.
Ya şu koridora doğru gitsem?"
Sonra koridorda kayboldu.
Ben de kendi kendime dedim: "Pekâlâ o zaman.
Bu yeni bir durum.
Artık bir kargayla yaşıyorum.
Bu benim yeni kişiliğim."
Kiracı olarak siktiğimin kargasını aldım.
Gerçek bir karga.
Orada bekledim.
Donuyordum. Soğuktu.
Buz gibiydi.
Penisimi komşulardan saklıyordum.
İki saat sonra karga da çıktı.
Hayvanın uçuşunu izledim ve şöyle düşündüm:
"Bu karga hiç terbiyeli değildi.
Davetsiz geliyor. Ne selam var ne sabah.
Berbat sesler çıkarıyor, her yere sıçıyor.
Çok terbiyesiz!
Ben senin evini ziyaret edip
her yere sıçıyor muyum?
Siktiğimin kargası.
Siktirsin gitsin."
Cidden, siktirsin gitsin ya.
O tüylü karga götünü de alıp siktir olup gitsin.
Haberlerdeki şu korkunç görüntüleri gördünüz mü?
Bir yere petrol dökülmüş,
martıların kanatlarına da hep petrol bulaşmış.
Üzücü bir fotoğraf. Hep aynı.
Keşke kargaya da bulaşsa.
Kısa süre önce biri evime girmeye çalıştı.
Sesi duydum.
Ne yapacağımı bilemedim.
Direkt polisi aradım.
Ama o domuzlar...
...açmadı.
Berlin'de, Cumartesi sabahı saat bir buçukta
hepsi karakolda oturmuş şöyle düşünüyordu:
"Hadi açmayalım.
İlk açan göttür."
"Önemliyse tekrar arar."
Bu durumda yapayalnızdım. İlk kapı kırılmıştı.
Zengin olduğum için iki kapım var.
İkinci kapı direkt daireme giriyor.
Bir şey yapmam lazımdı.
Ben de kapıya doğru yanaştım ve anahtar deliğinden baktım.
Kapüşonlu giyen iki erkekti.
Ne yapacağımı bilemedim.
Ben de kapıya vurdum.
Kendi evimde...
...içeriden kapıya vurarak
evde birinin olduğunu göstermeye çalıştım.
"Bu sizi durdurur mu bilmem
ama haberiniz olsun."
Canım pahasına vuruyordum.
Elemanlar siktir olup gitti.
Ben de "Onları kapıya vurarak kaçırdım." diye düşündüm.
Kapı vurucuya bulaşmayın.
Yeni bir teçhizatla dönerler mi, bilmiyordum.
Polisi aradım.
Dördüncü çalıştan sonra açtılar.
20 dakikaya geldiler.
İki polis.
Biri yaşlı ve olgundu, diğeri genç bir erkekti.
Benim yaşlarımdaydı. Bana bakıp durdu.
"Sen Gemischtes Hack, bestes Hack!'taki adamsın!"
"Kardeşim, bu profesyonelce değil." diye düşündüm.
Hem baksır giyiyorum.
Parmağımla silah yapacak değilim.
Şimdi zamanı değil.
Klasik soruları sordular. Bir sonuç vereceğinden değil.
Ama bence...
Şüphelileri tarif ederken düşündüm.
Aşırı politik doğrucu olan solcular için, bir suçun kurbanı iseler
faili tarif etmelerinin gerekmesi
tuhaf olmalı.
Şey...
"Saçının renginin ne önemi var?"
"Uyruk mu? İnsandı, tamam mı?"
"İkili düşüncen midemi bulandırıyor seni hetero, cis, beyaz adam."
"Buna inanamıyorum."
Polisler için çok gıcık edici.
"Kahrolası bir hippiyle uğraşıyorum."
Ben öyle değilim. Ben...
Polis bana "Bay Lobrecht,
failin boyu kaçtı?" diye sorarsa
"Türk'tü!" derim.
"Tamam ama boyu kaçtı?"
"Kaç mı? Türk boyu işte!"
"Altı dürüm 30 santim!"
"Bir Alman'dan kısa, bir Çinli'den uzun. Türk işte!"
"Yakalayın onu!"
Bu soygundu.
Bu ufak deneyim bazı temel inançları sarsmaya yetti.
Hemen sonrasında "Silaha ihtiyacım var." diye düşündüm.
"Bazı piçleri vurmak istiyorum!
Silaha ihtiyacım var."
Güçlü bir silah alamam.
Ben de kurusıkı aldım.
Kurusıkı mermileri olan bir hava tabancası.
Sadece ses yapıyor.
"Eller havaya yoksa gürültü yaparım!
Tehlikede değilsin ama yüksek gürültü çıkacak!
Ben kulak tıkacı taktım. Güvenlik önce gelir!"
Pısırık gibi kurusıkı silah.
Yatağımın kenarında tutuyorum.
Birisi yine girmeye çalışırsa
bu defa kapıya kurusıkı silahımla gideceğim.
Önce kapıya vuracağım.
Yetmezse kapıyı sertçe açacak
ve silahımla dikileceğim.
Planım bu.
Ve planım...
...yüksek oranda...
...bunun yetmesine bel bağlıyor.
Fazla bir dirence hazır değilim.
Onun "Bu gerçek değil." demesine hazırım.
Buna hazırım. "Dene de gör orospu çocuğu!" diyeceğim.
"Dene de gör!"
Daha da yaklaşırsa şöyle diyeceğim:
"Tamam, blöf yapıyordum. Geç içeri.
Değerli eşyalarım şurada. Aç mısın?"
Tırsak gibi kurusıkı silah.
Silahlarla şansım hiç yaver gitmiyor.
Çocukken hep silahlıydım.
Cidden.
Ben Berlin, Neuköllnliyim. Harlem gibi biraz.
Neuköllnliyim.
Tamamen silahlı çocuklarla dolu bir mahalleydi.
On yaşındaki her çocuğun bıçağı vardı.
Sağlam bıçak. Cinayet işlemek için.
Küçük çakı değil yani.
Kolları kadar uzun bıçaklar.
Bıçak.
Etrafımdaki herkesin silahı vardı. O yüzden 12 yaşımda ben de bıçak istedim.
Ben de kendime kelebek aldım.
Kelebek bıçağı bilir misiniz?
Üç parçalı bir bıçak. Tuttuğunuz kısımdan açılıyor.
Sonra kapanıyor.
Böyle oynanabiliyor.
Eğlenceli.
Açması eğlenceli. Sonra birini öldürüyorsunuz.
Sonra kapatması eğlenceli.
Ne güzel bir konsept!
Önce eğlen, sonra öldür.
Sonra yine eğlenceye dön.
Kendime kelebek aldım.
Çocukken stratejim şuydu: Eğer tehlikeli bir duruma girersem
bıçağımı dışarı çıkarıp onunla oynamaya balşıyordum.
Böylece herkes Alman çocuğun silahlı olduğunu biliyordu.
Bu 40 kiloluk çocuğa bulaşılmazdı.
Numaram buydu.
Bir keresinde tramvayda yalnız başıma oturuyordum.
Dört erkek bindi.
Konuyu uzatmayalım. Türklerdi.
Karşıma oturup bana bakmaya başladılar.
"Tamam, işte başlıyoruz." diye düşündüm.
Bıçağımla oynadım. Biraz psikopat gibi görünmeye çalıştım.
Karşımda oturan çocuklar şöyle dedi:
"Bir bakayım."
Bıçağı onlara verdim.
Benden aldılar.
Dört saniye içinde oldu.
Vurulacak bir kapı falan yoktu.
Beni hırsızlıktan koruması gereken bıçağı benden çaldılar.
Silahlarla şansım hiç yok.
İçkiye ihtiyacım var.
Ağzım kurudu.
Vajinam kadar kuru.
Bu nereden çıktı şimdi?
"Vajinam kuru.
Kuru vajinadan şikâyetçiyim."
Bu çok tuhaf bir problem.
Aslında kadınlara özel bir problem.
Kulağa cinsiyetçi geldi.
Ama gerçekten. Kuru vajina, %100 kadınlara ait bir problemdir.
Dolaylı olarak da erkeklere ait.
"Seninle yatamam, vajinam çok kuru."
İç bir şeyler o zaman.
Şerefe.
Yararı olabilir.
Zararı olmaz.
Kadına biraz H2O ekleyince
daha da kurumaz.
Vajina şakalarına bayılıyorum.
Fark anlaşılıyor.
Cidden.
Yağlanmış gibi.
Cidden.
Amımdan su damlıyor.
Neyse. 31 yaşındayım ama 31 yaşında hissetmiyorum.
Çocukken, yaşlı olmayı böyle hayal etmiyordum.
Yaşlı, olgun veya yetişkin gibi hissetmiyorum.
31 yaşında olduğuma zor inanıyorum.
Yalan değil. 31 yaşında olduğumun belgeleri var. Mülteci değilim sonuçta.
Kemik yaşı ölçümüne falan gerek yok.
Arkadaşlarımın hepsi yaşına uygun davranıyor.
Gerçekten yetişkin gibi görünüyorlar.
Aile moduna geçiyorlar,
sevgilileriyle yaşıyorlar, çocuk yapıyorlar.
Arkadaşım José'nin ilk kez çocuğu oluyor.
Onun değil tabii.
Kız arkadaşının.
O kadar da solcu değil.
Eski cinsiyet rollerine bağlılar.
"Bana bir oğul doğur be kadın!
Şimdi temizle şurayı! Açım!"
Kadınlar işte.
Kızartma tavasını kullanmakta çok başarılılar.
Süpürgeyi tutmakta da çok başarılılar.
Bu sonradan öğrenilmez.
Neyse, José'nin ilk çocuğu oluyor.
Ve dürüst olmak gerekirse ben buna hazır değilim.
José'nin kısa süre sonra...
...çocuğu olmasına hazır değilim.
Bu beni de etkileyebilir ve ben etkilemesini istemiyorum.
Benim de bir şeyler yapmam gerekeceğinden korkuyorum.
Bir ara o bebek doğacak
ve gidip bakmam gerekecek.
Bir tepki vermem gerekecek ama nasıl yapacağımı bilmiyorum.
Bence o mini bir José.
Büyük olanını zaten çirkin buluyorum.
Herkes çok heyecanlı olacak. José bebeğini tutmamı isteyecek.
Ama ben istemiyorum.
Ama almam gerekecek.
Öyle durumlarda hayır diyemiyorsunuz.
Korkunç.
Bu kadar sorumluluğu kaldıramam.
José bana bebeğini verirse, sanki şöyle demiş gibi oluyor:
"Al Felix. Hayatımdaki en önemli şey bu.
Çok kırılgan bir şey ve bütün sağlığını sana emanet ediyorum.
Ve hepimiz seni izliyoruz."
Bu beni korkutuyor.
Ya şöyle olursa diye korkuyorum.
Buna ne diyebilirsiniz ki?
Olabilir.
İnsani bir şey. Ama ne diyebilirsiniz?
"Evet, şey..."
Tuhaf bir durum oldu.
Kimse fark etmeden çekilin oradan.
Siktir, yine üstüne bastım!
Pardon!
Beni korkutuyor.
Bebek tutmanın en güvenli yolu ne?
Resmî yolu ne?
Ben bir bebeği içgüdüsel olarak kedinin yavrusunu tuttuğu gibi tutuyorum.
Boynundan, şöyle...
Dürüst olacağım.
Çaresiz, küçük bir canlının sorumluluğu beni öyle korkutuyor ki...
Göğsüm sıkışıyor.
Mesela geçen gün sokakta genç bir anneyle
onun küçük bir bebeğini gördüm ve...
Genç anne derken, bizim yaşlarımız için genç yani.
Hayatının altın çağı manasında değil.
Dokuz yaşında değildi yani.
Genç bir anne ve onun minik bebeği.
Bebek yürüyebiliyordu da.
Bebeğin yürüyebiliyor olması sıra dışı mı bilmiyorum.
Bebekler ne zaman yürümeye başlıyor? Bir gün sonra mı? Bilmem.
Neyse, işte. Adam yürüyordu.
Annesi bebeğinin elinden tutmuştu.
Sonra bebek şöyle yaptı, kurtardı kendini.
Sonra da...
Kaçtı.
Minik bir bebek gibi koşmaya başladı.
Açıkçası koşan bir bebek...
Bunu görmeye katlanamam.
Ama görünce aklımda iki düşünce belirdi.
İlki,
"Nereye yetişiyorsun ahbap?"
Bir yaşındasın sen. Annen olmadan gitmen gereken
hiçbir randevun olamaz. Yani planın ne?
Bebek arabanı başka yere mi park etmen lazım?
"Evet, engelli yerine çapraz bırakmalıyım.
Yemişim sakatları.
Nereye istersem oraya bırakırım. Bebeğim lan ben.
Ne yapacaksın?"
Bebekler istediği yere park edebilir.
Bebekler genel olarak ne isterse yapabilir.
Bebekler sırf tatlı oldukları için kanunların üstündedir.
Bence bunun gayet de farkındalar.
"Yere sıçacağım ve annem beni öpecek.
Bebeğim lan ben.
Karının memelerine dokunacağım ahbap. Ne istiyorsun?
Ne yapacaksın? Bebeğim ben.
Bebeğim ben ya.
Dokun da başına neler geliyor, gör."
Koşan bebeği görünce aklıma gelen ilk düşünce bu.
Uzun bir düşünceydi. Ve...
İkinci düşüncem de koşan bebeğe bakmaya cesaretim yok.
Onu izlerken korkunç bir şeye tanıklık edeceğimden korkuyorum.
Sani şöyle olacak gibi...
Hep kollarını kaldırıyor. Aptalca.
Koşarken kollara gerek olmadığını bilmiyor.
Aptalca görünüyor ve ailesini utandırıyor.
Sonra hızlanıyorlar çünkü hız ne demek bilmiyorlar.
Kontrol edemiyorlar.
Koşan bebeğin düşeceğine şüphe yok.
Tek gizem, ne kadar kötü düşeceği.
Berlin'de gizem, tehlikeli bir yere düşüp düşmeyeceği değil.
Ne kadar tehlikeli bir yere düşeceği.
Kırık bir şişenin üstüne, yanan bir sigaranın üstüne...
Koşan bir bebek anında yanan bir bebeğe dönebilir.
Ter önleyici...
Çöp gibi güzel yanıyor.
Koşan bir bebeğin ölme ihtimali %50'dir.
Bu yüzden koşan bir bebek canlı olduğu kadar ölü de sayılabilir.
#Schrödinger'inBebeği.
Bebeğiniz koşmaya başlayıca evde hâlâ ayakkabı kutunuz var mı diye
düşünmeye başlayabilirsiniz.
Ya da büyük bir H&M torbası.
Ya da büyük bir yemek kabı.
Ben bebeğimi Tupperware'e koydum...
Arkadaşlarımın olgun olması, en azından öyle davranmaları
ama benim öyle olmamam sinirimi bozuyor.
Siz öyle yapın beyler. Ben hayatımı yaşayacağım.
Arkadaşlarımın arasındaki son havalı kişiyim bence.
Ruhu genç olanlardan.
Ama bence... Dikkatli olmak gerekiyor çünkü bence
ruhun genç olmasıyla rutine bağlı kalmak arasında
ince bir çizgi var.
"Şu adamla gezmek çok eğlenceli." ile "Ne? Hâlâ rapçi mi olmaya çalışıyor?"
arasında ince bir çizgi var.
Korkarım on yıl içinde sıkışıp kalan ben olacağım.
Arkadaşlarım aile kuracak ve sabah 9 akşam 5 çalışacaklar.
Ben mi? Ben de...
Haftada üç gün "Hadi içelim!" diyeceğim.
Sonra birden dışarıda takılabileceğim yeni arkadaşlar aramak isteyeceğim
ve bana göre çok daha genç olan bazılarıyla takılmaya başlayacağım.
Ev aletlerini çalıştırmanın bile dert olduğu aynı dairede yaşayan
üniversiteli çocuklar olacaklar.
"Biraz kahve yapabilir miyim?"
"Tabii, ekmek bıçağını al..." "Bu durumda
ekmek bıçağı niye lazım olsun ki?"
"Sakin ol. Bıçağın sapını su haznesiyle
kahve makinesinin arasına sok,
tuşa bas,
yanıp sönünce..."
"Bıçağı hemen çek!"
"Tuvaletiniz bozuk mu?" "Hayır, niye?"
"Çünkü sifon çekilmiyor."
"Balkondaki musluğu açmadın, değil mi?"
"Balkondaki musluğu açınca tuvalet normal çalışıyor.
Ama işin bitince hemen kapat yoksa Lena'nın penceresi açılmıyor."
Benim için fazla hızlı büyüdüler.
Onlarla birlikte büyüdüğüm bir alışma süreci olmadı.
Bir saniye içinde çat diye
arkadaşlarımın hepsi "Artık yetişkiniz." kararı aldılar sanki.
"Bundan sonra su geçirmez ceket giyeceğim."
Sanki bir an hepimiz kulüpte oturuyorduk,
dostum Russi üstüne kusuyordu
ve "Kardeşim.
Bir tane daha votka Red Bull alalım.
Veya bir bira daha hüpletelim!" diyordu.
Beni havaya sokmak için
ağzında hâlâ kusmuk varken tuhaf sesler çıkarıyordu.
"Güzel bir bira hüplet..."
Bir saniye böyleyken, sonraki saniyede
beni varoşlardaki evinde akşam yemeğine davet ediyor.
Salı günü, 17.00'de.
Sonra hazırladığı şakayla kapıyı açıyor:
"Bir şey satın almayacağız."
Bu...
Bu baba şakası resmen. "Bir şey satın almayacağız."
"Siktir git ya, hava soğuk. Aç şu kapıyı. Manyak mısın nesin."
Bazen kendi geleceğime baktığımdan endişe ediyorum.
Kısa süre içinde ben de ağzımda bir replikle kapıyı açacakmışım gibi.
"Siparişimiz bu değildi, değil mi?"
Sonra da böyle yapacağım. Siz gençler böyle yapıyorsunuzdur.
Çok uzun süre yapınca kramp giriyor.
Bu beni korkutuyor.
Açıkçası yaşlılık belirtilerim var. Yavaşça çürüdüğümün farkındayım.
Birden saçım grileşiyor.
Hem de George Clooney tarzı, havalı gri değil.
Daha çok "AIDS misin?" grisi.
Gri saç, yani...
Bir içiyorum, altı gün başım dönüyor. Geleneklere bağlanıyorum.
Daha önce umursamadığım şeyler şimdi bana batıyor.
Biri bana selam vermeyince günüm berbat oluyor.
"Az önce olanlardan dolayı üzgünüm."
Berlin konusunda bile tutuculaşıyorum.
Bu tuhaf çünkü Berlin'de bir sürü bok püsürle büyüdüm.
Bu konuda tutuculaşıyorum.
Berlin tekno, MDMA, hepatit işini anlamıyorum.
Berlin işi.
Turist, hipster, yabancı işi.
"Sonra cidden
sokakta davul çalmaya başladılar." gibi.
"Tam Berlin işi."
Aklımdan şu geçiyor: "Hayır, bu huzur bozmak, seni piç.
Bu çok gürültülü. Can sıkıcı."
Berlin için fazla tutucu biriyim. Bakkala giderken
yolda gündüz vakti
birinin sıçtığını görünce
midem bulanıyor.
Bu konuda fazla tutucuyum.
O tür bir adam değilim.
Ne yapacağımı bilemem.
Gidip polisi aradım çünkü emin olamadım...
"Bu sizi ilgilendirir mi bilmiyorum ama maalesef..."
Fazla tutucuyum.
Geçen gün adamın birinin havladığını gördüm.
Köpek gibi havladı.
Yetişkin bir adam önüme geçti ve şöyle yaptı:
Felix, şurada havlayan bir adam var.
Berduş boş, cansız gözleriyle direkt gözlerimin içine bakıyordu.
Siktiğimin havlayan berduşu.
Berduş derken, evsiz anlamında demiyorum.
Onlar iki farklı şeyler.
Gerçi ikisinin de evi yok ama...
Aynı şey değil.
Durmuşsun, biri sana havlıyor.
Çok gıcık olmuşsun
ama ne yapacağını da bilmiyorsun. Yeni bir durum.
Ne diyebilirsin ki? "Kardeşim, lütfen havlama."
"Hayır! Hemen buraya gel!"
Ya da koşsun diye dal atarsın.
"Tamam."
Bu iş için fazla yaşlıyım.
Havlayan erkekler için.
Kulağa geyce geldi.
Havlayan erkekler için yaşlı olmak.
Bazen keşke gey olsaydım diyorum.
Gey değilim ama bazen keşke olsaydım diyorum.
Veya biseksüellikle başlasaydım.
Nasıl bir şey anlamak için.
Benim cahil, hetero hayal gücüme göre biseksüel olmak harika bir şey.
Biseksüel olmak olası seks partneri sayısını anında yükseltiyor.
Mesela boktan bir kulüpte sabah 04.00'e yaklaşırken
"Tüh, sadece erkekler kaldı. Gideyim." demiyorsun.
Bunun yerine...
"Partileyelim!
Şu adama schnapps getirin!" diyorsun.
"Schnapps ve penis!"
Bu senaryoda penisler niye bu kadar yukarıda bilmiyorum.
Uzun erkeklerle takılmayı severim. Ne olmuş?
Açıkçası bir insan niye geyleri sevmez, bunu hiç anlamam.
Tamam, AIDS diye bir şey var.
Biraz can sıkıcı bir şey ama...
Şaka yapıyorum. Niye geyleri sevmezsin ki?
Yabancıları sevmeyebilirsin. Onu anlarım.
"Farklı fikirlerimiz var, onlarınki yanlış ve aptalca." konusunda
en azından argümanı anlayabiliyorum.
"Mülteciler büyükannemi yedi." falan.
Kötü olmuş!
Adam haklı. Ben olsam ben de kızardım.
Bunu anlarım. Ciddiye alamam ama...
Hadi, kendimizi kandırmayalım.
Hiçbirimiz bu ırkçı...
Hiçbirimiz bu ırkçı düşünce şeklinden uzak değiliz
çünkü bu yapılar içinde birlikte büyüdük.
Davranışlarınız hakkında düşünmeli, daha iyi davranmaya çalışmalısınız.
Herhâlde herkes kendini liberal ve açık fikirli görüyordur.
Ben kendimi öyle görüyorum.
Ama...
İşte, bu sizin için.
O da neydi ahbap?
Köpek boğuyormuşsun gibiydi.
Bazı gülüşler hep dikkat çekiyor, tuhaftır.
Bazı gülme tipleri o kadar sık oluyor ki onları kategorize ediyorum.
Mesela hepinizin bildiği bir gülme şekline ben "Domuz." derim.
Şu şekil:
Dikkat çeken bir diğerine de "Akciğer kanseri." adını verdim.
Şu gülme şekli:
Tümörün hemen üstünde,
basınçlı bir hava.
"Eğleniyorum."
Sonra burun kanaması.
Her gülüş şeklini bildiğimi sanıyordum. Ama geçen gün şovuma gelen bir kadın
öyle bir güldü ki beni tamamen kopardı.
Kadın, sanki siz sohbet ekranına güldüğünüzü yazmışsınız da
Siri size geri okumuş gibi güldü.
Şöyle güldü:
"Derdin ne senin?" diye düşündüm.
Öksürmesini hayal edebiliyorum. "Öksürük. Öksürük."
Koltuğunu mu değiştirdin?
Hızlıymışsın.
Hitler gibi hızlı.
Hitler hızlı mıydı hiçbir fikrim yok ama...
Ama hızlıysa hakkını vermek lazım.
"Evet, yaptığı şey berbattı ama hızlıydı."
Hızlı Hiti.
Bunker Land'deki bir lunaparkta ucuz bir aletin adı gibi oldu.
Yaşlandıkça zamanın daha hızlı geçtiğine kesinlikle katılıyorum.
Son üç, dört yıldır bunu daha iyi fark ettim.
Bu işi bu kadar süredir yapıyorum.
Geçmişe baktığımda üç, dört sene öncesi bir hafta öncesi gibi geliyor.
Zaman o kadar çabuk geçti ki...
Dürüst olalım, son üç yıl bayağı iyi geçti.
Çok başarılı oldum. Kariyerim iyiye gitti, heyecan yarattı.
Artık biraz ünlendim de.
Hava atmak istemem ama bu doğru ve...
Ünlü değilim ben.
Kimse benim için kırmızı halı sermiyor ama birazcık...
Ucu ucuna, Come Dine With Me'ye katılabilirim.
Omzumda mutfak havlusuyla orada dururum.
"Bu aceto balsamico'yu sorduğun için sağ ol Giovanni Zarrella."
Komik bir hikâye.
O kadar ünlüyüm.
Bu küçük ünlülüğümle bile saçma sapan şeyler yaşayabiliyorum.
Gerçekten ünlü olsam neler olacak diye merak ettiriyor.
Geçen gün bir kulübe gidiyordum.
Sokakta taksi beklemeye başladım. Sonra bir araba durdu ve korna çaldı.
Dönüp baktım, polislerdi. Polis.
Pencereyi açtılar ve birisi şöyle dedi:
"Felix Lobrecht!
Seni tanıyorum!"
Zaten sarhoştum. Dedim ki: "Polis, ben de seni tanıyorum."
"Ne oldu? Nereye gideceksin?"
"Başka bir kulübe."
"Atla, biz bırakırız."
Gerçekten. Benim için kapıyı açtılar, arkadan girdim...
Arabada üç kişilerdi. İkisi önde, biri arkada.
Hepsi önde olsa tuhaf olurdu.
Sıkışmışlar falan.
Arkaya bindim, gideceğim yeri söyledim. Şoför dedi ki:
"Gidelim, olur mu? Sirenleri de açalım. Daha çabuk olur."
Sonra şehirde 100 bastık, her kırmızıda sirenleri açtık ve geldik.
"Pekâlâ çocuklar.
Çok naziksiniz.
Ama işiniz falan yok mu?" dedim.
"Yok, sorun değil.
Ateş etmek ister misin?"
İşimde çok yolculuk ettiğim için Almanya hakkında çok şey öğreniyorum.
Geçen gün Searbrücken'de bir şovum vardı.
Searbrücken hakkında şunu diyeyim.
Adolf Hitler...
...ve Joseph Goebbels
2001 yılına kadar şehrin onursal vatandaşlarıydı.
2001 yılına kadar.
Yalnızca 56 yıllık bir gecikme sonrası
birisi şöyle düşünmüş: "Belki de biz..."
Zlatko, Big Brother'ı kazandığında
Hitler hâlâ şehrin onursal vatandaşıydı.
Bayağı geç yani.
Hep yollardayım. Ludwigsburg'daydım.
Haberi olmayanlar için söyleyeyim,
Ludwigsburg, Stuttgart yanında küçük bir üniversite kasabası.
Ve öğrendim ki Ludwigsburg'de sadece kadınlar yaşıyormuş.
Sadece kadınların gidebildiği bölümler varmış.
Bir çeşit müfredat saçmalığı. Bilmiyorum.
Yani sadece kadınlar vardı.
Şovumu yaptığımda seyircilerin tamamı tek bir memeden oluşuyordu.
Tek, bıngıl bıngıl sallanan...
Güzel bir meme değildi.
Onlar stajyer öğretmen sonuçta.
Ludwigsburg'de sadece kadınlar yaşıyor.
Bu komik çünkü birkaç gün önce Aachen'e gitmiştik.
Aachen'de de sadece erkekler var.
Aachen özünde tek bir sikten oluşuyor.
Dev bir teknik üniversite var. Orada sadece erkekler yaşıyor.
Şovdan sonra bir öğrenci yanıma gelip dedi ki:
"Selam Felix. Yine ben."
Bu tuhaftı çünkü daha önce tanışmamıştık.
"Selam Felix. Yine ben. Şunu söylemek istiyorum,
şovda dediğin gibi, burada sadece erkekler yaşıyor.
İtiraf edeyim, bu oldukça doğru.
Aachen'de dışarı çıktığında
bir kadının etrafındaki erkek sayısı ondan azsa
sıraya geçmek kesinlikle mantıklıdır."
Aachen, İngilizce "Ben d.e" demek.
Aachen'de her gece Köln'ün Yılbaşı Arifesi gibi.
Ben de merak ettim.
Aachen ile Ludwigsburg bir şekilde iş birliği yapabilir miydi?
Belki kardeş şehir olurlardı, otobüs yolculukları ayarlanırdı
ve bir otobüs dolusu az sevişmiş mühendislik öğrencisi
Aachen'den Ludwigsburg'e
sırf birinci sınıf kızlarla yatsınlar diye gönderilebilirdi.
Aklımdan geçiverdi.
Sonra üçgen cetvelleriyle
kulüpte toplanırlar...
Alman dansı yaparlar.
Alman dansıyla İslamcıların vaazı aynı.
Çok şey değişti.
Son üç yılda kişisel durumum da değişti.
Hayatımda ilk kez param var.
Eskiden hiç yoktu. Artık var.
Ve para güzel bir şey.
Tavsiye ederim.
Parayı tavsiye ederim.
Ne?
Saat mi kaç?
42 bin avroluk Rolex'ime göre
tam şey... İyiyim ben, sorduğun için sağ ol.
Biri gelip "Şovu beğendim ama kol saatin
gözümü alıp durdu." dedi.
"Bu ne biliyor musun? Lüks dertleri işte." diye düşündüm.
"Paran mı var derdin var." derler ya?
Doğru değil! Yalan!
Zenginlikle fakirlik arasındaki fark bu ve ikisinden biri olmak berbat.
"Felix! Bu hiç adil değil!"
Üzgünüm. Fakirce bilmiyorum.
Paramı boş yere harcadığımı düşünmenizi istemem.
Alışveriş yaparken dikkatliyim.
Geçen gün tersine çevrilebilir Gucci ceket aldım.
Yalnızca 14 ceket fiyatına 2 ceket.
Yok, para iyidir.
Ama para insanları değiştirir. Bunu fark ettim.
Para kardeşimi değiştirdi.
Kardeşim, tur yöneticim. Yollarda hep benimle.
Ve benim param, erkek kardeşimi gerçekten değiştirdi.
Kardeşim bir gecede prensese dönüştü.
"Felix, artık öyle şeyler yapmıyoruz, değil mi?" falan.
"Onu fakirlere bırak, tamam mı?"
Kardeşim o kadar zor beğenir oldu ki şov yaptığımız şehirlerde
genelde en güzel otelde kalıyoruz.
Kardeşim beş yıldızlı bir oteli beğenmiyor.
Etrafa bir bakıyor,
inceleme turu atıyor.
Sonra hafifçe sallıyor. Çok sallar.
Mobilyayı hep sallar.
"Bak, çok gevşek, öyle değil mi?
Biraz dandik.
Burada uyuyamayabilirim."
Kardeşim mobilyalara hırlar.
Kardeşim tam bir yavşak oldu.
Yerel bir reklamcıya elinde bir kupa kahveyle gidip şöyle dedi:
"Sen.
Buraya gel.
Şey soracaktım,
ben kapüçino mu istemiştim
yoksa ılık domuz sidiği mi?
Bu domuz sidiği, değil mi?
Kesinlikle öyle.
Kesinlikle.
İç.
İç, domuz.
Kendi sidiğini iç."
Son üç yılda olanları oldukça absürt buluyorum.
İşin boyutunu, bu kadar kısa sürede patlamış olmasını.
Neredeyse kafa karıştırıcı. Sürreal resmen.
Hype turlarının sayısı sürreal,
ilk şovdan sonuncuya kadar tüm biletlerin satılması öyle.
Çeyrek milyondan fazla bilet satmışız.
Son üç yıl içinde bir roman yazdım,
çok satanlar listesine girdi, sesli kitap oldu,
o da filme çevrildi.
Her niyeyse Almanya'nın en başarılı podcastini yönetiyorum.
Ben...
Şu an Almanya'nın en iyi salonunda bu muhteşem şovu kaydediyorum.
Tüm şovlarımın biletleri her yerde tükeniyor.
Tüm hayallerim gerçek oldu, değil mi?
İşin komik tarafı şu. Her şeye sahibim
ama hiç mutlu olamıyorum, tadını çıkaramıyorum.
Çünkü bir şekilde her şeyi kaybetmekten korkuyorum.
Bu benim bebeğim gibi.
Ve ben şundan korkuyorum...
Ben...
İlk kez kaybetmekten korkuyorum çünkü kaybedecek bir şeyim var.
Günümüzde kader çok çabuk değişiyor. Anlamı saptırılmış tek bir alıntı yeter.
Bir an binlerce insanın önünde şov yaparken
bir bakmışsın bakkalın önünde havlıyorsun.
Kader çabuk değişiyor. Bu korkutucu.
Her şeyin tadını çıkarmaya çalışıyorum. Heyecanın olayı da bu.
Her şey birden geliyor ve bir gün, bitiyor.
Ben Felix Lobrecht. Geldiğiniz için teşekkürler.
Teşekkürler!
Hepinizi seviyorum! Heyecanımız zirvede!
Alt yazı çevirmeni: Anıl Çetinkaya