Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To pewnie miało brzmieć jak wyznanie.
Gdyby było skierowane do mnie,
gdybym to ja był obiektem twoich jęków,
przepraszam, westchnień,
zrobiłbym wszystko, żebyśmy się nigdy nie spotkali.
Przyjmij moją dobrą radę i zajmij się w życiu czymś innym.
Czymś, co potrafisz.
Bo śpiewać...
nie potrafisz.
Spływaj!
Nieźle!
Sfałszowała, mówiłam? Zrobiła: byłam ja...
A powinna: byłam ja...
Zgadzam się z Olo.
Olo jest zajebisty.
- Zna się, jest mądry. - Znacie jakąś jego piosenkę?
"Ciemność nocy"! Heloł!
Ewa Dykta jest zajebista.
Dykty. Nazywa się Dyk-TY.
Zajebiście słaba jest.
I gruba.
W dupie! Gdzie ona jest gruba?
- W dupie właśnie jest gruba. - Cycki ma małe.
Cycki ma zajebiste.
- Jak zajebiste? - Małe.
Zajebiste, małe cycki.
Nie umie śpiewać.
- Ma 300 tysięcy followersów. - Bo cycki wywala.
Ma, to wywala.
- Nie ma właśnie! - Cicho!
Drodzy państwo, to jeszcze nie koniec castingów do Music Race!
Za tydzień bonusowy, wyjątkowy, specjalny odcinek
naszego programu, w którym przewodniczący jury,
Olo Zawistowski, zmierzy się z przeszłością.
Nasz muzyczny rejs zawinie do rodzinnej miejscowości Ola.
Do Rozalina.
Obudź mnie! Obudź mnie!
Obudź mnie! To nie sen!
Ostra, o co chodzi?
- Music Race... srejs! - Co?
To kretyński program, dla kretynów, obstawiony kretynami!
Nie będzie programu w Rozalinie. Rozumiesz?
Uspokój się, Olo, no co ty!
Nie wracam do tej dziury, jasne?
Olo nie wraca do dziury.
Olo wraca do domu. To jest wzruszające.
Do domu, na prowincji jakich tysiące w Polsce.
Olo idzie bliżej szarej masy, czyli ciemnego ludu,
czyli popularności.
Nie potrzebuję więcej fanów. Wystarczy.
Gdyby nie ja, dalej byś grał do kotleta.
Nikt by nie wiedział, kto to jest Olo, oprócz kotleta.
Wiem, że telewizja nie jest dla ciebie, że się męczysz,
że kamera dodaje 10 kilo. Wezmę cię na ryby, wszystko ci przejdzie.
Ale umowa jest umowa, tak? A jaka jest umowa?
Umowa!
Robimy program, zawojujemy rynek,
przebijemy słupkami oglądalności wszelkie sufity.
Słowem: mój program na moich warunkach.
A potem nagramy twoją płytę.
Na twoich warunkach.
I sobie będziesz wtedy artystą.
I sobie będziesz mógł wtedy tego słuchać.
Z rodziną.
Ty fiucie!
Co jest?
Olo! Olo!
Idę do ciebie.
Jaki będzie lepszy hasztag do Rozalina? Olo powraca?
Powrót Olo? Powrót Ola?
Powrót Olaboga!
Genialne, co?
Olo? Halo?
- Powinnaś się z nim spotkać i porozmawiać. - Po co?
Macie dziecko, jakiś temat by się znalazł.
Powiedziałam mu o dziecku 18 lat temu.
Kiedy był kompletnie nawalony i obrzygał mikrofon.
Mamo!
Po koncercie wszyscy obrzygują mikrofony.
Trzeba było go wtedy pozwać o alimenty.
- To by może otrzeźwiał. - Mamo!
Starzeje się.
Robi się sentymentalny. Chce wrócić, żeby zmierzyć się z przeszłością.
- Tak powiedział! - Nie, on tego nie powiedział.
No dobrze, prowadzący powiedział.
Gdyby był kompletnym złamasem,
to myślisz, że zgodziłby się do tej wiochy przyjechać?
On szuka kontaktu z tobą.
Mam iść i powiedzieć: przepraszam, przypominam, że mamy dziecko?
A dlaczego nie? Chociażby.
Wiesz, ile on kasy dostaje za ten rejs w telewizji?
- Nie chcę jego kasy. - Nie chcę jego kasy.
Głodna?
Powinnaś go zaprosić na kolację.
On lubi kluski śląskie.
Artykuł czytałam.
- Martusia też lubi śląskie. - Babciu...
A jak się będzie wypierał, to DNA mu sprawdzimy.
- Ze śliny. - Jak?
Z kluski się pobierze.
Artykuł czytałam.
A może mnie zapytacie, czy mam ochotę się z nim spotkać?
A chcesz?
Nie! I nie!
Widzisz? Nie chce.
A mnie się wydaje, że chce.
I to bardzo.
Narysowałaś to dla niego, pamiętasz?
Spal to.
Nigdy tego nie dostał.
Może babcia ma rację?
- Nie chcę jego kasy. - Nie chodzi o kasę.
To jest twój ojciec.
Debil, nie ojciec. Zostawił cię samą z bachorem.
Ale dzięki niemu mam takiego bachora,
który czasem jest znośnym bachorem.
Miał talent, musiał wyjechać.
Nie broń go! Tego nie da się obronić.
Chcę tylko, żebyś była szczęśliwa.
Ja będę szczęśliwa, jeżeli ty będziesz szczęśliwa.
"A teraz przebój Olo Zawistowskiego »Ciemność nocy«"
Jest już ciemno, wszystko jedno...
Pytam siebie...
Na nawigację patrz.
W lewo, za dwieście metrów.
Ale na centrum było tam!
Naprawdę jesteś ze wsi.
Mogliśmy jechać pociągiem.
Pewnie, żeby mi dwieście osób śpiewało "Ciemność nocy".
Jakbyś napisał coś nowego, to może by nucili coś innego.
Co ty taki rozdrażniony jesteś?
Ścigają cię tam za długi?
Zostawiłeś tam jakąś dupę.
I nie chcesz się z nią spotkać.
Jest stara, gruba i robi na kasie.
Ale wiesz, Marta, jak nie chcesz, to nie musisz.
Ja nie chcę, ale ty musisz.
Wracamy?
Poczekaj, nie słyszę, co do mnie mówisz. Oddzwonię w wolnej chwili.
- Słucham? - Dzień dobry.
Dzień dobry i do widzenia. Nie ma emblematu, nie ma wejścia.
Was zapraszam. W widocznym miejscu.
Będzie dobrze! Energia! Super.
- Przepraszam, ja tam pracuję. - Mama jest nauczycielką.
Dzisiaj nie ma lekcji, bo to jest obiekt zdjęciowy.
Pani powinna to wiedzieć.
My się z Olo przyszłyśmy zobaczyć.
Wszyscy chcą się dzisiaj zobaczyć z Olo.
Przepraszam, jest taka gorąca prośba:
mógłby pan tak nie nap... nie napierać na tej mandolinie?
Bardzo dziękuję.
- To jest ukulele. - To proszę nie napierać z tym ulele.
Dobrze, to co ja muszę zrobić, żeby to zdobyć?
- Pani występuje, tak? - Tak.
Proszę to wypełnić, czytelny podpis na samym dole.
Halo?
Sześćdziesiąt osiem, sześćdziesiąt dziewięć!
Kolejna osoba! Świetnie, już wchodzi.
Kolejna piątka szykuje się do wejścia. Pilnujemy kolejki.
Teraz nie mogę rozmawiać, zadzwonię w przerwie, o ile będę ją miała.
Do zobaczenia, pa.
Ekstra. Dajcie czadu!
Emblemat... Ale moment, chwileczkę.
Widzi pani, że wpuszczam piątkami?
Sukcesywnie.
Wydaje mi się, że najwcześniej szesnasta.
Idziemy stąd.
Ostrowicz.
Tędy?!
No dawaj, mamo!
Ciało pedagogiczne piwnicą?
Trzymaj!
Gotowa?
Jak wyglądam?
Bosko!
Olo!
O Boże!
Olo!
Mogę zdjęcie?
- Ej! Wariatka jesteś. - Olo!
Jeszcze jedno.
- Olo! - Czekaj! Olo!
Pamiętasz mnie?
Nie.
Przesuwamy się do przodu, panowie.
Przepraszam!
Stop.
Nie ma emblematu, nie ma wejścia.
- Muszę tam wejść. - Emblemat.
Za chwileczkę zaczniemy casting!
Przepraszam, przepraszam!
Ile tak kalorii spalisz?
A ile powinienem?
"Zapraszam prowadzącego na plan! Krzysiu!"
Wołają mnie.
Ale coś jest nie tak?
Panie Krzysztofie, ale coś jest nie tak?
Ja ćwiczę, naprawdę.
Piękny! On się nie starzeje.
Naprawdę!
Pokazujemy go.
Dziękuję wam bardzo za tak gorące powitanie.
Tak, to ja, wasz młodszy kolega, Krzysztof!
Dobry numer!
- Jaki uśmiech! - Naprawdę!
- Poczekaj tutaj. - Mamo!
Ostrowicz?
- Marto Ostrowicz, co to w ogóle... - Dzień dobry. - Dobry.
Powiem Mał...
Przede wszystkim... dzień dobry Rozalin!
Ty pierwsza jesteś, chodź.
Przepraszam.
Jest z nami jedna z najwybitniejszych
wokalistek jazzowych świata! Urszula Dudziak!
Jest z nami także ta, którą kochacie!
Jej media społecznościowe śledzi ponad pół miliona ludzi!
Ewa! Ewa Dykty!
Ale przede wszystkim powitajmy jego!
Autora hitu "Ciemność nocy"!
Szefa jury! Absolwenta waszej szkoły!
Powitajmy gbura, chama, prostaka!
- Nagrywasz to? - No raczej.
Jesteś idiotą, kretynem, złamasem, durniem!
Spływaj! Odpadasz!
Zostaw mnie!
To takie rybki tu mamy?
- Coś się stało? - Nie, nic.
Hasztag prostak, hasztag cham i debil.
Hasztag wariatka z Rozalina.
Będą wyciągnięte konsekwencje.
Ona nie zda.
Nie zda!
Brawo!
- Świetne to! Nagrałeś to? - No raczej.
Dzwoniła dyrektorka, zwołają radę pedagogiczną w twojej sprawie.
Jesteś idiotą, kretynem, złamasem, durniem!
Spływaj! Odpadasz!
O! Ostra!
- Spływaj stąd! - Ale żal...
Zawsze wiedziałam, że jest żenująca.
Jesteś tak beznadziejna, że twoje zdjęcia lajkuje tylko
twoja mama, babcia i ten przygłup.
Moja mama powinna cię wywalić.
I twoją matkę też.
Nawet stary z wami nie wytrzymał.
Chyba że jesteś z probówki...
- Ej, co jest? - Nienormalna!
Ostra, kurde, krzyczysz na ludzi, chcesz bić idiotów.
O co chodzi?
Spadaj!
Ostrowicz!
Ostrowicz, gdzie ty się wybierasz?
Powiem twojej mamie!
Co się dzieje?
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Bo nie pytałeś.
- A ty go... - Co ja? Ja go nic.
Ale on cię jakby zna. Wiedział, że to ty.
Udał, że mamy nie poznał.
Już wszyscy o nim zapomnieli, a tu nagle jeb!
Przyjeżdża, niszczy mi życie i zabija matkę!
Bez przesady.
Potraktował ją jak gówno!
Wlazł, podeptał i poszedł.
Wow.
Gdyby jeszcze coś tworzył, był zdolny, jak kiedyś.
Ale nie! Oblewa ludzi wodą!
Boże, co za żenada.
Ale ma furę!
Za sam udział w Music Race dostał bańkę.
Ostra, jak on umrze, to cała kasa z piosenek, które grają w radiu,
będzie twoja!
Nie chcę jego kasy.
- To czego chcesz? - Walcem bym go przejechała,
żeby flaki mu wyszły.
Walec w sumie też mogłabyś kupić.
Halo?
Ja, czyli TV show, dzwonię do pani z bardzo miłą informacją.
Dostała się pani do kolejnego etapu programu Music Race!
Dzwonię, żeby zaprosić panią na live'a, który...
Halo?
- Halo? - Co powiedziała?
- Muuu. - Muuu?
- Dzwonili z Music Race. - Co? Po co?
- Chcą mnie na livie. - Na livie?
Od miesięcy nieustannie szukamy śmiałków, odważnych, ale...
Nie wystarczy osobowość, charyzma czy odwaga.
Trzeba jeszcze umieć śpiewać.
Ale nie szukamy...
Chama, gbura, prostaka!
Ani furiatek, idiotek, niedojrzałych nastolatek,
które nie radzą sobie z emocjami.
Spływaj.
Spływaj!
Dwa i pół miliona wyświetleń w niecałe dwie godziny.
Dlaczego mnie tam nie ma?
Jesteś później.
Pytanie: dlaczego tak dużo? Odpowiedź jest prosta.
Wariatka z Rozalina.
Lepiej się przyznaj, nasłałeś ją na mnie.
Oczywiście, że to nie ja, ale żałuję, że nie ja to wymyśliłem.
Mela, kogo mamy w programie?
Franek, Zośka, pani Krystyna...
- Ja. - Czyli same nudy.
- Dziękuję, Andrzej. - Nie, dziękuję, Andrzej!
Śpiewaniem oglądalności w tym programie nie zrobimy.
- To jest program o śpiewaniu. - Gówno tam o śpiewaniu!
Ja tę wariatkę z Rozalina chcę mieć na livie!
- Nie wierzę. - Nie, nie wierzę, tylko uwierz!
Ja chcę skandalu i kłótni!
Jak będziemy nudni, stracimy ten program po pierwszym sezonie!
- Tego chcecie? - Nie.
No właśnie! Dziękuję bardzo, nie mam pytań.
Przecież ona nawet nie zaśpiewała.
Posłuchajcie, dajmy na to... Amelia:
charyzma - jeden, odwaga - jeden, śpiew - dziesięć.
Wariatka z Rozalina: odwaga - dziesięć,
charyzma - dziesięć, śpiew-zero, ale moim zdaniem,
mega, ale to mega parcie na szkło.
- Na tym chcesz budować ten program? - Dlaczego nie?
Gratuluję.
To jak ona ma mega parcie, to może coś zaśpiewa.
Jakoś beznadziejnie.
- Super by było! - Super by było.
Przepraszam najmocniej, ale jest tu ta wariatka z Rozalina.
Mam się jej pozbyć?
Ha, ha, mówiłem?
Mega parcie na szkło.
Spływaj! Odpadasz!
- To ma zniknąć! - Jestem bezsilny w tej sytuacji.
Przychodząc na casting, podpisała pani dokument.
Olo takich sytuacji nie przepuszcza.
- Olo? - Tak.
To on to wymyślił.
Jest obrażony, ma urazę za tę wodę, ma zadrę.
Tu wszyscy się go boją.
Oczywiście oprócz mnie.
Mogę z nim jakoś porozmawiać.
Wie pani, mam dla pani propozycję.
Szansę rewanżu.
W programie, na żywo, bez montażu.
Będzie pani mogła mu powiedzieć, co pani chce.
Przed milionami widzów.
Dowal mu.
Dowal jej tak, jak tylko ty potrafisz.
Co jej obiecałeś?
Co teraz ma zrobić?
Nawet nie musisz śpiewać "Ciemności nocy".
Tylko proszę cię, żebyś ją zgnoił.
Będzie branie.
Nie wiem, czy to dobrze, że wysłałyśmy ją samą.
Nie samą, tylko z Antkiem.
- Mogłyśmy... - I tak by nie posłuchała.
"Znam go? Jak się nazywa?"
- Cześć, Małgosiu. - Hej.
Przepraszam, że tak z zaskoczenia.
Pogadać chciałem.
Nie w szkole, ale też nie w domu.
Wiesz, taką naradę rodzinną mamy i... rozumiesz?
Jasne, jasne, to może jutro?
Nasz wuefista?
Daj spokój.
Witamy po przerwie.
Zbyszku, to było naprawdę oryginalne wykonanie.
Spokojnie, będzie pięknie.
Sprawdźmy, co myślą o twoim talencie.
Urszulo?
To nie było udane niestety.
Za chwilę zaczynasz.
Potem stajesz w wyznaczonym miejscu i na znak zaczynasz śpiewać.
Ale ja nie śpiewam.
Aha...
Po takim wykonie mogę powiedzieć ci tylko jedno.
Spływaj.
Nie dam rady.
- Jak to? - Wyjdzie tak, jakbym faktycznie miała parcie na szkło.
Ostra, idź tam i powiedz, jak ten koleś ci życie zniszczył.
To on zasłużył na hejt, nie ty.
Posłuchaj...
Czasem trzeba zaryzykować, bo inaczej zawsze się będzie żałować,
że się czegoś nie zrobiło.
- Na scenę, teraz, teraz, teraz! - Jestem z tobą.
O Jezus, to jest ona!
"Jesteś idiotą, kretynem, złamasem!"
Ostra pochodzi z Rozalina, rodzinnej miejscowości Olo.
Jej pierwszy występ nie zachwycił jurorów,
ale dostała drugą szansę!
Zobaczmy, jak pójdzie jej tym razem.
Widzę, że jesteś bardzo przywiązana do swojej stylówki.
Ciekawe, co założysz na następny program.
Jeżeli oczywiście przejdziesz.
Ha, ha, ha, ha.
Może mógłbym ci jakoś pomóc?
Może wody?
Umiesz mówić?
A śpiewać?
Czy tylko obrażać ludzi?
No mocniej, mocniej!
Tego też już chyba nie potrafi.
Może...
znaczysz...
więcej niż sam wiesz...
Może...
pragnę Cię bardziej...
niż ktokolwiek kiedyś pragnął Cię...
Może...
jesteś...
kimś, kim łatwiej być...
Może... głuchym milczeniem...
Kiedy pytam dokąd iść...
I dokładnie tak...
Tak smakuje ten lęk...
I strach...
A gdy skończy się dzień...
Tak spokojnie...
mi odpowiesz...
że to, co mam...
nie wystarczy Ci...
To, co mam...
nie mogłam dłużej kryć...
- To, co mam... - Nareszcie.
Wierzyłam nieprzytomnie...
A to, co mam... miało wszystko Ci zastąpić...
To, co mam...
nie wystarczy Ci...
A to, co mam...
Nie mogłam dłużej kryć...
W to, co mam...
wierzyłam nieprzytomnie...
A to, co mam...
miało wszystko Ci zastąpić...
To spryciula!
To twoja dziewczyna?
Nie wiem.
Znaczy... ja nawet nie wiedziałem, że ona śpiewa.
Ciekawe, co na to nasi jurorzy. Urszulo, proszę.
Wiem, że umiesz wrzeszczeć.
Nie wiem, czy umiesz mówić...
ale zaśpiewałaś rewelacyjnie!
Na tak!
Brawo!
No pięknie, matka!
Brawo!
Ewo?
Wow!
A ta co, hasztag, co?
Hasztag zaskok.
Super! Super!
Bosko.
Olo, prosimy.
Dawaj Ola.
- Olo? - Halo, mówi się.
Trzymaj ją na zbliżeniu, będzie reakcja.
Olo?
Masz dwa głosy za, więc...
nie odpadasz.
Chociaż mnie to jakoś nie powaliło.
Tak czy siak Ostra zostaje w naszym show!
Kolejna uczestniczka zdecydowanie...
O, nie...
Wiocha! Wiocha!
Nie powaliło...
Powitajmy następną kandydatkę do sławy i popularności.
Przed nami Amelia, pochodzi z Wrocławia.
To jest dla niej kolejna przygoda ze śpiewaniem.
Jak to możliwe, że ty śpiewasz?
Nie wiem, jakoś tak śpiewam.
Ale tak?
Czego ja jeszcze o tobie nie wiem?
Twoją prawdziwą matką jest Meryl Streep?
Stop!
- Dokąd? - Do domu.
Impreza dla sponsorów. Musisz tam być.
Musimy.
Musimy zdążyć na ostatni autobus.
Ty chyba nie wiesz, co się wydarzyło.
Trafiłaś do mojej stajni.
Zajmę się twoją karierą, ale na początek poznam cię
z kilkoma ważnymi osobami.
Żarło, spanie, jedzenie, wszystko na mój koszt.
Full exclusive.
- Super! - Ciao!
- Nie ma mowy. - Ostra!
Pierwszy raz jestem w Warszawie. Poza domem spałem tylko w namiocie.
Już nawet na frytki nie mam hajsu. A bez ciebie nie pójdę.
Błagam! Chcę zobaczyć wielki świat.
Okej. Dam znać mamie.
W ogóle mi się nie podoba.
Marta Ostrowicz.
Franek.
- Cześć. Też jesteś z... - Z Music Race, tak.
Jesteś zjawiskowa.
Znaczy... twój głos jest zjawiskowy.
Nie, że ja coś tam ten...
Gdzie twoja koleżanka?
Właśnie nie wiem, szukam jej.
O kurde!
Nie widziałeś mnie, jakby co!
- Yyy... - Franek. - Właśnie, Franek.
Dobrze ci poszło, Franek.
Szukam tej dziewczyny z Rozalina.
- Nie widziałeś? - Niestety nie.
- Na pewno? - Na pewno.
Olo! Olo! Dajesz!
Dlaczego uciekłaś?
Wow! Ale widok! Niesamowite!
W ogóle wszystko jest niesamowite.
To, jak zaśpiewałaś, bardzo mi się podobało.
Wszystko mi się podoba, co robisz...
I...
ty.
Dobranoc.
- Jest! - Witamy, witamy!
Najpiękniejszą! Najzdolniejszą!
Brawo!
Dzień dobry, to ja lecę.
Dziękuję ci bardzo.
Proszę.
Myślałam, że normalnie serce mi wyskoczy,
jak oni wszyscy wstali, a potem chciało mi się śmiać.
- On był w totalnym szoku! - Normalnie miał taką minę!
- Jaką? - Zgłupiał całkiem!
A jak oni wszyscy wstali, to były takie emocje, że aż...
Aż mi tu podeszło.
- Kochana! Wsiadajcie. - Dziewczyny, biegniemy.
Szybko!
Cześć!
Cześć! Jechać muszę!
- Co tam? Dobrze? - Dobrze.
Słuchaj, ale publiczności to nikt nie kazał wstawać?
Właśnie nie. Oni sami wstali, bo im się tak podobało.
Nie!
Wygrasz ten program jak nic!
Ty tam wracasz?
Nie, no coś ty.
Po co?
Jesteś najlepsza! Możesz wygrać ten program.
Śpiewasz bosko.
Sama mówiłaś, że takie emocje, że wszyscy zachwyceni.
Co ci się tam nie podoba?
On.
Udawał, że mamy nie poznał. Nie chcę go znać.
Przecież ponad dekadę chlał codziennie.
Zamiast zwojów ma chrust.
- Mamo... - Babciu...
No co, może naprawdę cię nie poznał.
Zabrałyście się do tego od dupy strony.
Z mężczyznami trzeba wprost.
Ja to widzę tak...
- Jedziecie. - Babciu... - Nie chcesz, to nie śpiewaj.
Ale dajcie mu szansę. Ostatnią.
Musicie porozmawiać. Sami.
Mmm!
M... M... Mmm...
Zakładasz to.
"Piętro dwudzieste"
Do widzenia.
- Olo! Podpiszesz? - Olo!
Olo, proszę! Dasz nam autograf?
Poznał cię.
Na pewno poznał.
Bo patrzył.
Na sukienkę.
I na ciebie.
Na ciebie.
Przyniosłam dodatkowy komplet.
Dziękuję.
Tak?
Sprawdziłem, w którym pokoju mieszkacie.
Aha.
Cześć.
Mogę?
Tak.
Jak mogłem cię nie poznać?
Przepraszam.
Zmieniłam się.
Oczy te same.
Ale reszta inna.
Resztę też mniej więcej tak zapamiętałem.
U mnie, to z grubsza wiesz co, nie?
Powiedz, co u ciebie.
Mam ci streścić osiemnaście lat?
Gdyby ci się chciało?
Nie wiem, może w punktach.
Kiedy zniknąłeś...
pojawiła się Marta.
- Olo. - Dobra, wiem, nie kończ.
Ile chcesz?
Słucham?
Zapłacę, ile chcesz, ale ona musi zniknąć z programu. Obie musicie.
Wyjdź stąd!
Spokojnie, przecież się możemy dogadać.
Nie ma się czego wstydzić.
Ile chcesz, powiedz, i nie ma sprawy, takie życie.
Powiedziałam wyjdź stąd!
Co za gnój!
Cham, prostak, debil skończony!
Przepraszam cię.
Nie będziemy się teraz nim przejmować.
Dobrze.
Wracamy do domu.
Nie?
On właśnie tego chce.
Zostanę i wygram ten program, jemu na złość!
Zostawiłam na dole telefon.
Co ty, płaczesz?
Powinnaś się cieszyć.
Idziesz jak burza.
Ludzie oszaleli po twoim występie.
Hej...
Przegrać z tobą w finale... to byłby zaszczyt.
W końcu powiem Ci, co myślę...
Tak prosto w twarz...
Kiedy Cię widzę, to się wstydzę...
Że ciągle nosi Ciebie świat...
I wiedz, że... że teraz znam, znam każdą odpowiedź.
No powiedz coś...
Na wszystko mam odpowiedź ostrą...
I nie uciekniesz teraz mi...
Zakrywasz twarz przed ciosem...
Robisz milion głupich min...
Poczekaj, poczekaj, no... Już ja Cię urządzę...
Powtarzasz to, to wszystko, co robię...
Już mam Cię dość, tych oczu pustych...
Poczekaj, zaraz zbiję lustro - tak, tak!
Tak, tak - tam w lustrze to niestety ja...
Tak, tak - ten saaaaam... Tak, tak - tam w lustrze
to niestety ja... Tak, tak - ten saaaaam...
Tak, tak - tam w lustrze to niestety ja...
Tak, tak - ten saaaaam... Tak, tak - tam w lustrze
to niestety ja... Tak, tak - ten saaaam...
Tak, tak... Tak, tak...
Brawo!
"Ostra, kochamy cię!"
Kochać Ostrą to nie wyczyn,
sądząc po wpisach w mediach społecznościowych.
Wszyscy kochają Ostrą!
Wszyscy! Tak jest, Krzysiu!
Jestem ciekawy, czy kocha ją także nasze jury.
Sprawdźmy. Ewo?
Jeśli mam wyrazić swoje prawdziwe uczucia...
to nie ma sensu. Spływaj.
Co?!
Olo?
Olo, ma zostać, rozumiesz?
Olo! Ma zostać!
Przede wszystkim chciałem serdecznie podziękować
departamentowi kostiumów. Świetna stylizacja.
Wielkie brawa, naprawdę.
Co on pitoli?
Co myślisz, Ewo?
Nie, mi się nie podoba. Wykon, stylizacja - nie.
Ukradła ci marynarkę. Ty byś w niej wyglądał okej.
- Przecież to piękne jest! - Świetnie wygląda.
Dobra, ale wróćmy do wykonu.
Śpiewasz - to słyszymy. Wyglądasz - widzimy.
Ale to wszystko jest takie nachalne.
Tak się trochę narzucasz.
Zwariował?
Być może ludzi to łatwo przekona, ale mnie nie.
Nie zgadzam się!
To nie jest charyzma.
- Zwalniam cię! - Zwolnij go!
Urszulo, ratuj.
To jakaś ściema!
Nie wierzę własnym uszom! Wy się nie znacie na wokalu!
Jak można?! Ja wam pozabieram te wszystkie guziki!
No, Kryśka, dawaj!
Mówisz o charyzmie? Trzeba ją najpierw mieć,
żeby o niej mówić.
A ona ją ma! Ona ją ma!
Podobno potrafisz śpiewać.
Akurat z tym numerem mi nie wychodzi.
Tylko z tym numerem?
Jesteś rewelacyjna! Zostajesz!
Koło ratunkowe!
Brawo!
Ostra zostaje w naszym show!
Wspaniały występ Ostrej za nami.
Co będzie dalej, dowiemy się po krótkiej przerwie.
Ostra!
Zrelaksowana po programie?
Coraz bardziej.
Musisz być w formie.
A dlaczego?
Masz konkurencję w programie. Wiesz o tym.
Bezczelna.
- Podoba ci się! - Nie.
Dobra, o co ci chodzi?
O ciebie.
To jest najlepszy głos tej edycji. Oboje o tym wiemy.
Jest świetna, charyzmatyczna, odważna.
Za chwilę ludzie ją pokochają, zaczną pisać, że objawienie,
nowa gwiazda, zresztą...
co ja ci będę mówił, sama wiesz.
Przepraszam, że ci to mówię, ale...
zależy mi na tobie.
Musimy się jej pozbyć z programu.
I to jak najszybciej.
Marta!
Marta, poczekaj! Gratulacje!
- Byłaś świetna! - Jesteś naprawdę ostra!
A powiedz mi, dlaczego Olo tak ci strasznie dokucza?
Dykta jest naprawdę taka zajebista na żywo?
- Dykty! - Dykty!
Świetnie śpiewasz, nie wiedzieliśmy, że...
Jesteś mega utalentowana.
Tak, a moja rodzina będzie słać na ciebie SMS-y.
Wszyscy!
Marta!
Ja...
Cześć.
Chciałam cię...
przeprosić.
Ostra, poczekaj.
No, opowiadaj.
Było... dziwnie.
- Dziwnie? - Dziewczyny, pokój nauczycielski oszalał.
Gadają tylko o tobie.
Cofnęli jej obniżone sprawowanie.
Każdy chciał sobie zrobić z nią zdjęcie.
No tak, bo teraz nagle wszyscy mnie lubią.
Lubią cię, bo jesteś wspaniała.
Wcześniej tego nie widzieli, byli ślepi.
Teraz pokazałaś im, że masz talent i jesteś najlepsza.
- Co się stało? - Nie!
Nalej mi Chablis!
- O dziesiątej rano? - Weź!
Na pytanie dziennikarza, dlaczego nie przyjmuje propozycji wywiadów
do kolorowych pism, Ostra odpowiedziała,
że nie chce skończyć jak Olo.
Przecież ona powiedziała jedno zdanie!
Wszyscy o niej piszą.
To dobrze!
Przecież ona nigdy w życiu hasztaga nie wymyśliła.
Hasztag kurwa mać.
Następnym razem nie będzie koła ratunkowego!
Party girls don't get hurt Can't feel anything
When will I learn? I push it down, I push it down
I'm the one "for a good time call" Phone's blowing up
Ringing my doorbell I feel the love, I feel the love
One, two, three One, two, three, drink
Throw'em back, till I lose count I'm gonna swing from the chandelier
From the chandelier
I'm gonna live like tomorrow doesn't exist Like it doesn't exist
I'm gonna fly like a bird through the night
Feel my tears as they dry I'm gonna swing from the chandelier
From the chandelier
But I'm holding on for dear life Won't look down, won't open my eyes
Keep my glass full until morning light
'Cause I'm just holding on for tonight
Help me, I'm holding on for dear life
Won't look down, won't open my eyes Keep my glass full until morning
light 'Cause I'm just holding on for tonight
On for tonight...
Jestem ciekaw opinii przewodniczącego jury.
No dawaj!
Nie wiem, co mam z tobą zrobić.
Masz ze mną problem, co?
Mam...
wrażenie, że się nie rozwijasz.
Powiedział młody staruszek.
Olo...
Akurat chyba ty najmniej wiesz o rozwoju.
Sam już się dawno zawinąłeś.
Bezczelna.
Myślę, że najwyższy czas na ocenę.
Zacznijmy od królowej lajków. Tak czy nie?
Słuchaj...
Tak się skupiasz, tak bardzo, na dźwiękach...
Będzie hejt.
Cyzeluje słowa, to już wiadomo, że będzie dno.
Kompletnie nie ma emocji.
W ogóle.
Hasztag nie tym razem.
Co na to cesarzowa światowego jazzu?
Babuleńka nasza.
Znowu to samo! Co wy macie w głowach?!
Przecież ona jest świetna!
Tak! Tak! Tak! Tak! Tak!
W tej sytuacji, Olo, los Ostrej jest w twoich rękach.
Olo?
- Nie rób jaj. - Nie rób jaj.
Ostra! Ostra! Ostra!
I co teraz?
Wytrzymaj go.
Nie podoba mi się twoja pewność siebie.
A mi nie podoba się twoja ostatnia piosenka.
"Ciemność nocy"?
Serio? Co będzie następne? "Jasność dnia"?
Dobra. Olo, masz ją zostawić.
Też się tak kiedyś rzucałem.
A nie byłem gotowy na popularność.
Na to wszystko.
Wciskaj ten guzik, kurwa!
Ty też jeszcze nie jesteś.
Ale być może musisz się o tym przekonać sama.
Hasztag Ostra zostaje w programie!
"Proszę państwa, zapraszamy teraz na przerwę techniczną.
Trzydzieści minut dla was."
Tu nie wolno palić.
Przepraszam.
Ty chuju!
Ty palisz? Ty sprzedajna świnio!
Wystarczy, że publiczność zabuczy i w dupie masz ustalenia?!
Miała wylecieć!
Jesteś żenujący.
Gosiu! Zaczekaj!
Zaczekaj.
- Jesteś... - Chujem?
Śmiało, nie krępuj się.
Osiemnaście lat miałam na to, żeby pogodzić się z tym,
że nie chcesz mnie znać.
Że mnie zostawiłeś w ciąży.
Nigdy nie przyjechałeś. Nigdy, nic, po prostu nic!
Ale nie pozwolę, żebyś krzywdził moje dziecko.
Ona naprawdę zasługuje na lepszego ojca.
- Zaczekaj. - Zostaw.
Co ty robisz? Zaczynamy, błagam cię.
Wszyscy na ciebie czekają. Siadasz obok Ola.
Mili państwo, w związku z tym, że w końcu jesteśmy w komplecie,
możemy rozpocząć praktyczną część naszej konferencji.
Dzięki. Kto z państwa ma pytania?
Nie wszyscy naraz. Ustalmy kolejność. Pan w zielonej marynarce.
Olo, Ostra, wszystkich elektryzuje wasza relacja.
Czy jest szansa, żeby zaświeciło między wami słońce?
To jest tak, jak z piosenką Olo.
"Jest już ciemno, wszystko jedno".
- Zobaczymy, co jutro przyniesie. - Dziękuję bardzo.
- Dziękuję za rozmowę. Autoryzacja? - Z moim menedżerem, proszę.
Chodź na ściankę.
Przecież się do mnie nie odzywasz.
Na zdjęciu nie widać, że się nie odzywam.
Idziesz czy nie?!
- Za chwilę wszyscy przestaną się nami interesować. - Bardzo dobrze.
Przynajmniej będę miał trochę spokoju.
Zrobili mi ze trzy zdjęcia.
A im ze trzysta!
Wkurwiasz mnie!
- Do mnie! - Do mnie teraz!
Nie mam ochoty.
Mamo! Co ty tu robisz?
Co jest?
Trochę w życiu spieprzyłem.
Błagam cię, jak każdy. Też miałem kryzys.
- Tak? - Jasne.
Miałem kryzys, chociaż ciężko w to uwierzyć.
Nikt nie chciał kupić tego pomysłu i musiałem wiele poświęcić,
żeby wprowadzić rejs na antenę i namówić ludzi do współpracy.
I nagle spotykam ciebie, starego dinozaura,
Ewę z chorym parciem na szkło i Papaję.
I nagle moje życie ma sens.
Twoje życie też będzie miało sens.
Tylko musisz znaleźć... wiesz...
Ile ty masz właściwie lat?
Czterdzieści.
- Dziecko. - Co?
Musisz zrobić sobie dziecko.
Dziecko dla ciebie będzie tym, czym dla mnie stał się rejs.
To będzie dziecko
nie do końca poskładane, nie do końca posłuszne,
ale będziesz je kochał przez całe życie.
- Prezesie! - No?
Telefon pilny!
Dobrze, czego się drzesz?!
To był Franek w Music Race!
Dziękuję.
Franek.
A teraz piosenka, której zapewne młodsza część widowni nie kojarzy,
dlatego nas to zdziwiło, jak młoda dziewczyna walczyła,
żeby tę piosenkę zaśpiewać.
- Powodzenia. - Przed nami Ostra!
Witajcie!
Negocjacje trwały tydzień,
ale przekonałam ich, bo dziś są moje urodziny!
Zaśpiewam piosenkę, która jest tak stara, jak ja.
Ma osiemnaście lat.
Tak, Olo, dobrze słyszysz! To twoja piosenka!
Ze specjalną dedykacją dla ciebie!
Jesteś debilem, masz głupią minę, nic nie rozumiesz,
mózg nie pracuje, zżarła go koka, jesteś debilem, masz głupią minę,
nic nie rozumiesz!
Nie umiesz kochać! Nie umiesz kochać!
A ten siedzi, jakby z kijem w dupie.
Kolejną chwilę jakoś przeżyjesz, lecz nie rozumiesz, że wegetujesz,
ciągle na prochach.
Kolejną chwilę jakoś przeżyjesz, lecz nie rozumiesz...
Nie umiesz kochać! Nie umiesz kochać!
Dziękuję.
Ostra! Ostra! Ostra!
Myślę, że twoi rodzice nie będą zadowoleni,
że wybrałaś tak mocny tekst.
Mama jest ze mnie bardzo dumna.
A ojciec nie chciał mnie znać, więc jego zdanie mało mnie obchodzi.
Na pewno teraz tego żałuje.
Nie sądzę.
Ale pamiętajmy, że Ostra ma urodziny!
Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam!
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
To była miła chwila.
Czas teraz na opinie jurorów. Mam nadzieję,
że także będą dla Ostrej miłe.
Walnęło cię. Dobrze.
Jestem jeszcze zła, tak, ale gdzieś tam cię rozumiem.
Taki jesteś, nie?
Lecisz na publiczność, okej.
A gówniarą się nie przejmuj.
To jest tylko gówniara. Jej trzeba współczuć.
Miała ojca chuja, to nic dziwnego, że wyrosła taka bezczelna.
Hej...
Ja ci wybaczam.
Gdybyś ty pierwszy zagłosował za odpadnięciem gówniary
i byłaby moja kolej,
i oni by tak buczeli,
to ja też bym...
No...
Hasztag szczerość.
Hasztag jesteśmy podobni.
Mógłby się pan przesiąść?
Dziękuję.
- Co dla pana? - To, co zwykle.
Gratuluję występu.
To było... mocne.
I dobre.
Posłuchaj...
Chciałbym, żebyś wiedziała, że...
Chciałbym ci powiedzieć, że to wszystko...
Mogłabyś się nie patrzeć w telefon, jak do ciebie mówię?
A wiesz, co tu jest?
Trzydzieści tysięcy followersów
i każdy z nich jest dla mnie ważniejszy od ciebie.
To wspaniale. Myślisz, że to jest takie ważne?
- Pijesz? - Nie jesteś moim ojcem!
Gotowa do wyjścia?
Siema, Olo.
Nie zostajemy na imprezce?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Na razie!
Wow! Co to jest?
Pożyczyłem. Specjalnie na dzisiejszą okazję.
- Myślisz, że przyjdzie? - Jasne!
- Ale jest już... - Przyjdzie.
- Daj szampana! - Cicho, cicho...
Niespodzianka!
O... My się znamy?
To co? Było za mamusię.
No to teraz za tatusia!
Cicho...
Czekaj...
Cicho...
Zostań...
Czekaj...
A co ty tu?
Niespodzianka.
Nie wiedziałam.
Spoko, ja to naprawdę kumam.
Masz teraz inne życie.
O co ci chodzi?
Już o nic.
Świetnie, mocno, dobrze.
Świetnie nogi. Popatrz się tutaj.
Dokładnie tutaj, na mnie.
Mocny wyraz twarzy.
To jest nasze pięć minut, musimy to wykorzystać.
Mocna poza, tak jest, mocne nogi.
Złap ją mocniej, świetnie.
Nie uśmiechamy się, nie, nie. Tak, super.
Okej, Ostra, wyżej buzia, dokładnie tak.
Mocniej, dobra poza, super.
Do czego moglibyście porównać wasze uczucie?
- Słucham? - Do czego moglibyście porównać wasze uczucie?
Jesteśmy jednolitością.
Są jednolitością.
Co to za gówno?
Złote gówno!
Pary są w cenie.
My zrobimy to samo.
Bo inaczej oni nas zdetronizują.
Ty sobie sprawdź, ile oni mają followersów!
Kurwa mać!
Jednolitością.
Otworzę!
- Kto to był? - Nikt.
Cześć, Olku.
- Dzień dobry. - Ale się postarzałeś.
Napijesz się drinka?
Czego chcesz?
Zobaczę, czy mam lód.
- Chciałbym cię prze... - Przeprosić? - Przestrzec.
Przestrzec?
Przed czym?
Widziałaś to?
Ta sesja, ten wywiad, Gosiu, to jest za wcześnie.
- Za szybko. - Nawet jeśli na to jest za wcześnie, to za późno...
Da się to odkręcić, spoko.
Na twoje rady wychowawcze jest za późno.
Tego się nie da odkręcić.
Ten gówniarz ją wykorzystuje, rozumiesz?!
Nagle poczułeś się jej ojcem?
Niczego od ciebie nie chcemy.
A już najmniej twoich rad.
Gdybyś jednak uznała, że mam rację.
Przepraszam.
Za wszystko.
Marta!
Ostra!
Palma odbiła.
Pati chyba teraz spotyka się z Antkiem.
Nie interesuje mnie to.
Tym lepiej.
Następny program za tydzień.
Do tego czasu nauka, szkoła, nadrabiasz zaległości.
Nie mam na to czasu.
Ha, ha, ha, dobre!
Marta!
Chyba przesadziłaś.
To jest moja szansa i muszę ją wykorzystać!
Hej, hej, hej!
Marta!
Co ty wyprawiasz?!
Przyjechałam odpocząć, a tu same afery: Antek, Pati...
Co mnie to obchodzi?!
Mam teraz inne życie! Nie zamierzam mieszkać w tej dziurze!
- A szkoła? - Napisz mi usprawiedliwienie!
Światła tworzą korytarze,
prowadzą znowu w poprzek zdarzeń. W tym dymie ginie lęk,
zbyt gęsty jest, by biec.
Nie oderwę stóp od ziemi, zostanę tak nim świt nas zmieni.
Nie możesz teraz wejść, zbyt wiele o mnie wiesz.
To była półfinałowa piosenka Ostrej i Franka.
Jesteście świetni!
Macie głos, macie charyzmę,
macie seksapil.
Jak was słucham, to mam dreszcze.
Ewa, zgadzasz się?
Zgadzam się. Wreszcie się zgadzamy w stu procentach...
co do Franka.
Marta, wydaje mi się, i wydaje mi się, że ty też to czujesz,
że to było trochę na siłę.
Beyoncé to ty nie jesteś.
Nie jest.
- No to co? - Nico.
Bardzo dobrze, że nie udajesz, że jesteś kimś innym.
Jesteś sobą! Jesteś Martą Ostrowicz!
Trzymaj tak!
Olo, prosimy.
Chcesz szczerej opinii?
Jak zawsze.
To było tandetne.
Jak ten strój, który w ogóle do ciebie nie pasuje.
Schlebiasz złym gustom.
A wiesz, dlaczego im się podobało?
Bo jesteśmy w telewizji, gdzie tandeta jest w cenie.
Udawanie innych ludzi też jest w cenie.
Ale ty nie musisz, naprawdę.
Uwierz mi, wiem, co mówię.
A mówię to, bo...
dobrze ci życzę.
Bo masz talent.
No proszę.
O co tu chodzi?
Dziękuję bardzo naszym jurorom za opinię.
O tym, kto przejdzie do wielkiego finału,
decydujecie tylko i wyłącznie wy - nasi widzowie!
Jaki będzie wasz werdykt, dowiemy się po krótkiej przerwie.
Przed nami krótka przerwa, dziesięć minut.
Co to była za mówka starego dziada!
Jak mogłeś mi to zrobić?!
Posłałeś nas w medialny niebyt!
Czy ja wyglądam na emerytkę?!
A właśnie tak się dzięki tobie przed chwilą poczułam,
jak stara głupia baba, co nie czai bazy!
Słuchaj, a może ty lecisz na tę gówniarę?
Wyluzuj.
Tak się zachowujesz!
Przyznaj się! Lecisz na nią!
Mógłbyś być jej ojcem!
Ja jestem jej ojcem.
Obsadziłeś już "Śpiewająco na gorąco"?
- Nie. - Obsadzisz mną.
No...
Dam ci coś, z czego będziesz bardzo zadowolony.
Moja droga, może parę lat temu bym się skusił, ale teraz...
Informację ci dam!
A co ja będę miał z tej informacji?
Podwoisz oglądalność.
Hasztag będzie branie.
Mhm...
Jeszcze raz ogromne brawa dla pierwszego finalisty,
pana Władka!
Brawo!
Jak myślicie, czy widzowie chcą widzieć Franka w wielkim finale?
Tak!
Freddie Mercury, tylko niższego wzrostu.
Oto decyzja naszych widzów.
Jest!
Gratulacje!
Panie i panowie, mamy tylko jedno miejsce w wielkim finale
i czekające na to miejsce dwie półfinalistki:
Martę i Amelię.
Marto, zapraszam.
Ostra! Ostra! Ostra!
- Czy Martę zobaczymy w wielkim finale? - Publika.
Uważaj teraz.
Zmiana scenariusza.
Dostaniesz kopertę, otwórz ją i przeczytaj, co jest napisane.
Czujnie! Czujnie, trzy!
No, przeczytaj.
Proszę państwa, przepraszam na chwilę.
Otrzymałem właśnie wiadomość, że w tej kopercie nie ma werdyktu.
W tej kopercie jest szokująca informacja,
którą mam obowiązek zweryfikować teraz.
Wiadomość, jest taka, że...
kogoś z naszej czwórki półfinalistów
łączy bliskie pokrewieństwo
z naszym jurorem.
Ha, ha, ha!
- Dawaj jurorów. - Szok!
Olo, czy to prawda?
Jeżeli Olo nam potwierdzi,
natychmiast ktoś będzie musiał opuścić program.
Taki jest regulamin.
Tadam!
Olo, czekamy.
No dobrze, to zapytam wprost.
Czy jesteś...
ojcem...
Marty Ostrowicz?
Dwójka, zbliżenie Marty.
Olo?
Olo, czekamy.
Nikomu nie życzyłbym takiego ojca.
Ale czy jesteś jej ojcem, czy nie?
Olo, musisz prawdę powiedzieć, wiesz? Olo?
Beznadziejnym ojcem?
Jestem.
Nareszcie.
O, jakie wzruszające! Ha, ha, ha!
Jestem z Marty bardzo dumny.
Jesteś beznadziejna!
Zjeżdżaj stąd!
Zgodnie z zasadami naszego show,
żaden z uczestników nie może być spokrewniony
z osobami współpracującymi przy programie.
Tym samym do wielkiego finału przechodzą:
Amelia i Franek!
Marta! Marta!
- Przepraszam. - Za co?!
Za to, że już drugi raz spierdoliłeś mi życie?!
Nie miałem pojęcia, że to wykorzystają.
Marta!
Kochanie...
nie martw się, to nie jest miejsce dla nas.
Wracamy do domu.
- Co ty pieprzysz? Ja nie wracam do tej dziury! - Marta!
No co?!
Nie będę żyć tak jak ty!
Nie chcę do końca życia być smutną, samotną nauczycielką
w Rozalinie!
Odczepcie się ode mnie wszyscy!
Marta!
Super, kochani, dziękuję, koniec zdjęć.
Mamy to.
Spierdalaj!
Człowieku, ty możesz mieć pięćdziesiąt córek po całej Polsce.
To jest żyła złota, to jest jak złota rybka.
W dupie mam ciebie
i ten twój program.
Zostawisz go i zapłacisz bańkę kary?
Ha, ha, ha, nie sądzę.
Trzeba było nie podpisywać kontraktu.
"Tu Marta. Widocznie jestem zajęta, oddzwonię."
- I co teraz? - Odpadłaś, to teraz.
A...
płyta?
- Sam mówiłeś, że jestem w twojej stajni. - Dobrze, może za rok.
Powinnaś przejść rebranding.
Rozumiesz? Bo nawywijałaś.
Nie powiedziałaś, że masz ojca w jury.
Ludzie piszą: oszustka!
Że jej tatuś załatwił program!
Tak piszą.
Dlatego uważam, że obecnie, wejście w show biznes nie jest możliwe.
Uwierz mi.
Nareszcie!
Czy ty wiesz, co ten debil do mnie powiedział?
Że ja jestem oszustką, rozumiesz to?
- Błagam cię, wyjedźmy, zostawmy ich. - Ostra!
Dla ciebie to jest koniec, ale ja mam szansę wygrać ten program.
Powinnaś to zrozumieć, też miałaś szansę. Chciałem ci pomóc.
A teraz ty pomóż mi.
Wróć do Rozalina, zniknij na jakiś czas i nie dzwoń do mnie.
Jesteś toksyczna.
Halo?
Cześć, co słychać?
Cześć.
O co chodzi? Spieszę się.
A, nic, no to pa.
Witamy państwa w finale show, jakiego nigdy w Polsce nie było.
W tym programie nie ma żadnej litości.
Zobaczymy, który z finalistów otrzyma deszcz komplementów,
a który kubeł zimnej wody, prawdziwej wody.
Zobaczymy także, kto okaże się wodoodporny i wygra wielki finał.
Na którą potem mam przejść? Na boczną swoją?
Sprawdźmy może ją.
To jest dokładnie tu? Dobrze, jeden w prawo tu?
To ja fiksuję to miejsce.
Olo...
Jeżeli już każdy wie, co robić, to może wpuśćmy resztę publiczności
i zaczynajmy.
Czekam w garderobie na sygnał. Dziękuję wam.
Pisze do mnie, że siedzi w Meduzie i cierpi.
Że wszyscy ją opuścili.
Ja pierdolę, no!
- Ale przecież to twoja dziewczyna. - Ostra to nie jest moja dziewczyna.
W dupie ją mam!
Nie, nie, nie.
Nie dam się ściągnąć na dno.
Ona się nawet nie umie poruszać w świecie info-sfery.
Za cienka na to jest.
Prowincjonalna cipa.
O, Olo.
Co się stało?
Włamał mi włęba! Włamał mi włęba!
Złamał mi zęba!
Pokaż gębę.
Zwariowałeś?! Ja pierdolę, skąd ja mu teraz zęba wezmę!
Gdzie ty idziesz?
- Mam ważniejsze sprawy. - Co jest ważniejsze od finału?!
Córka.
Wstawaj!
Olo!
- Szukasz Marty... - Nie odbiera ode mnie telefonów.
Nie ma jej też w hotelu. Nie wiem, gdzie jej szukać.
Chyba wiem, gdzie jest.
Chodź.
Kurwa!
Chodź.
Chyba sobie żartujesz?
Wsiadaj.
Chodź, chodź.
Ciuchy!
Trzymaj.
Co ty robisz?
Masz, zanim się rozmyślę.
To chyba nie był najlepszy pomysł.
Najlepszy w moim życiu.
Chodźmy stąd!
Co on tu robi?
Martwiliśmy się o ciebie.
Teraz jesteś po jego stronie?
Zaczekaj!
Marta, zaczekaj!
Przepraszam.
Za co? Chcesz, żebym ci teraz wybaczyła?!
Nie wybaczaj.
Ale posłuchaj mnie.
- Poczekaj. - Zostaw mnie!
Dasz mi coś powiedzieć? Proszę.
Popełniłem wtedy błąd,
ale nie mogłem stracić mojej szansy.
Nie wyobrażałem sobie, że będę siedział w Rozalinie.
Żałuję tego.
Żałuję, że nie spróbowałem z twoją mamą jakoś tego poukładać.
Teraz wiem, czego chcę.
Chcę mieć córkę!
Taką jak ty!
Nie wierzę ci!
- Marta! - Marta!
Marta!
Tato!
Tato...
W końcu zdałam matmę.
Chociaż nie wiem, jakim cudem, bo ta jędza mnie nie lubi.
Zresztą ja jej też.
Jeszcze tylko chemia.
Pikuś.
Wtedy przed klubem...
skłamałam, że ci nie wierzę.
Nie schrzań tego, tato.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Napisałam ją
dla ciebie dawno temu.
Więc się nie śmiej.
Nie ma Cię...
Nie, nie ma Cię...
kiedy krzyczę...
Nie ma Cię...
Nie, nie ma Cię...
kiedy szepczę...
Mmm...
Potrzebuję Twojej rady...
Potrzebuję Twój usłyszeć głos...
Pytanie chcę Ci zadać...
Ty jak Bóg nie odpowiadasz...
Potrzebuję Twojej rady...
Potrzebuję Twój usłyszeć głos...
Pytanie chcę Ci zadać...
Ty jak Bóg nie odpowiadasz...
Marta, poczekaj!
Przykro mi z powodu twojego ojca.
Wiem, dzięki.
Pogadamy jeszcze?
Jasne.
Niech tylko to wszystko się skończy.
Jest już ciemno, ale wszystko jedno...
Pytam siebie, czym jest piękno...
Piękne usta...
Co to były za emocje, panie Olo kochany.
Że pan tego nie widział.
Ja to chyba ze trzy razy już oglądałam.
Może kiedyś pan też zobaczy.
Panie doktorze! Panie doktorze!
Panie doktorze!
Pogodziłam się z Antkiem.
Chyba będziemy razem.
Wprawdzie Antek był z Pati,
ale ja też byłam z Frankiem, a ty z Ewą.
Mama ci wybaczyła. Trzeba wybaczać, generalnie.
Choć Pati gorzej niż Ewa. Straszny plastik.
AAntek...
taki szczery i prawdziwy.
Chyba go kocham.
Proszę się położyć, spokojnie.
Spokojnie. Panie Olo kochany, proszę, spokojnie.
Proszę się położyć.
Jak pan się nazywa?
W tej ciszy między wszystkimi słowami
zostawiam tylko do Ciebie list...
Utkany w samotne, domowe wieczory...
A dom jest tam, gdzie jesteś Ty...
Nocą, im więcej gwiazd, im więcej gwiazd, tracą blask.
Kiedy Ty znowu znikasz mi z moich dni, ot tak...
A ja... ślady po nas w jedną całość zbieram...
Kolejny raz zamknięte drzwi otwieram...
tych wspólnych chwil.
Jesteś tu, stoisz obok mnie, bez Ciebie wiem o sobie mniej.
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
Nie jest jeszcze za późno...
Najtrudniej z sobą być trudniej...
Wychodzę znowu poza kontur swój...
Krzyki rzucam na próżno...
Najbardziej Ciebie chcę bardziej...
Zwyczajnie obok siebie teraz mieć...
Nocą im więcej gwiazd, im więcej gwiazd, tracą blask...
Kiedy Ty znowu znikasz mi z moich dni, ot tak...
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
Kolejny raz zamknięte drzwi otwieram do wspólnych chwil...
Jesteś tu, stoisz obok mnie, bez Ciebie wiem o sobie mniej...
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
- Nie jest jeszcze za późno... - Najtrudniej z sobą być trudniej!
Wychodzę znowu poza kontur swój...
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
Kolejny raz zamknięte drzwi otwieram do wspólnych chwil...
Jesteś tu, stoisz obok mnie, bez Ciebie wiem o sobie mniej...
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
Kolejny raz zamknięte drzwi otwieram do wspólnych chwil...
Jesteś tu, stoisz obok mnie, bez Ciebie wiem o sobie mniej...
Ślady po nas w jedną całość zbieram...
- Uuu! - Yeah!
Witamy w kolejnym odcinku: "Ewa śpiewająco na gorąco".
To miało być różowe!
Nic tu nie jest przygotowane! Przelew nie przyszedł!
Mówiłam, że nie będę pracować...
Ewa, nie teraz, błagam cię.
Kiedyś sobie to odbijemy. Teraz musimy to nagrać,
więc, błagam cię, skup się.
Teraz, kiedy chcę, żeby moje zęby zawsze dobrze wypadły,
używam pasty American Dream.
Która likwiduje też przykry zapach z ust.
- Dzień dobry, pani dyrektor! - Dzień dobry, dzień dobry!
- Dzień dobry! - Ja już mówiłam dzień dobry!
- Też pani biega? - Już pan pytał wczoraj.
- Tak? I co pani odpowiedziała? - Że już pan pytał przedwczoraj.
Witamy w kolejnym odcinku: "Ewa śpiewająco na gorąco".
Dziś kluski z serem po bawarsku...
Pani Dykta, końcówka pół tonu niżej.
Dyk-TY!
Nazwisko Dykty! Ile razy mam ci powtarzać, debilu jeden!
Dyktę to masz w budowlanym!
Zrób mi meliski, proszę cię.
Chyba żartujesz? To ty mi zrób.
Dzięki.
Mamo, czas porozmawiać o moim ojcu.
Budka Suflera, mówi ci to coś?