Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Σαν Φρανσίσκο, είναι τιμή μου να σας παρουσιάζω
τη φωνή της γενιάς μας,
το αδέρφι μου,
τον ανεπανάληπτο,
Τζορτζ Λόπεζ!
Γεια σας, το κέρατό μου!
Είπα "Γεια σας, το κέρατό μου!"
Για όσους δεν καταλαβαίνουν...
Το ίδιο είναι.
Θέλω να σας πω δυο λόγια για μένα.
Με λένε Τζορτζ Λόπεζ.
Έχω ένα νεφρό που δεν είναι δικό μου
και στο σόι μας θερίζει η άνοια.
Που θα πει πως δεν ήρθα εδώ για χαβαλέ, Σαν Φρανσίσκο!
Κάτι δεν πάει καλά με την τρέχουσα σκατοκατάσταση.
Αυτή είναι η πολιτική μου, "Η σκατοκατάσταση".
Θα σας πω πώς έχει η σκατοκατάσταση.
Οι ισπανόφωνοι βετεράνοι που υπηρέτησαν τη χώρα απελάθηκαν από τις ΗΠΑ.
Καθόλου σωστό.
Χοντρή μαλακία.
Όποιος είναι πρόθυμος να πεθάνει για τη χώρα,
θα πρέπει να μπορεί και να ζήσει σε αυτήν.
Με πιάνετε;
Αν προσέχεις τα παιδιά κάποιου
και περνάς περισσότερο χρόνο μαζί τους, παρά με τα δικά σου,
πρέπει να σου επιτρέπεται να ζεις εδώ.
Θέλετε να πούμε για τον δρόμο προς την υπηκοότητα;
Υπάρχει ήδη. "Μουνί" λέγεται.
Γεννήθηκες εδώ, μένεις εδώ.
Ο μουνόδρομος...
Ο δρόμος για την... "Κι η καισαρική;"
Και τα δύο παίζουν.
Δεν είμαστε απ' αυτούς.
Δουλεύουμε σκληρά. Μη μας δαιμονοποιείτε.
Το Αλλοδαπών και το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας,
αν θέλουν να κάνουν μαλακίες και να απελάσουν κόσμο...
Μην...
Μαζί σας είμαι, αράξτε.
Μη μου τη λέτε. Εγώ το έγραψα. Ξέρω τι ακολουθεί.
Μην πάτε στα έργα, στα σχολεία και στις δουλειές.
Ας αποφασίσουν οι οικογένειες, οι ίδιοι οι ισπανόφωνοι,
ποιος θα απελαθεί.
Γιατί όλοι έχουμε συγγενείς που συμπαθούμε...
και κάποιους που λέμε "Ώπα".
Τέσσερις το πρωί "Θεία, ξύπνα.
Σε θέλουν".
-"Ποιος;" -"Το Μεξικό".
-"Με θέλει το Μεξικό;" -"Ναι. Πάμε".
"Κι εσένα θείε. Σε θέλουν.
Το Σαλβαδόρ".
-"Ο Σαλβαδόρ;" -"Το Ελ Σαλβαδόρ. Πάμε".
"Θεία, άσε τα σουτιέν. Τράβα έτσι".
Σαν ανάποδο γαμώτο με μύξες.
Τώρα που ξύπνησαν οι μπάτσοι, ζόρισε το θέμα.
Παλιά κάναμε πως δεν μιλάμε αγγλικά. Τώρα με το Αλλοδαπών,
αν σε σταματήσουν, δεν ζητάνε άδεια και δίπλωμα.
Μπαίνουν στο ψητό. "Μιλάτε Αγγλικά;" Κι εσύ τα χάνεις.
Μουρμουράς "Τη γάμησα, το κέρατό μου".
"Ναι!
Μπορώ να μείνω; Καλά.
Αλήθεια; Πω πω!"
Παλιά σου έλεγαν να την κάνεις.
Έκανες πως δεν μιλάς αγγλικά. Σε σταματούσε ο μπάτσος.
-"Κατεβείτε". -"Δεν καταλαβαίνω".
"Γάμα το. Φύγε".
"Δεν έχω ιδέα τι λένε".
Κάναμε πως δεν μιλάμε, μας άφηναν να φύγουμε.
Τώρα σε χτυπάνε με το γαμογκλόμπ.
Αν δεν μιλήσεις αγγλικά...
-"Βγες έξω". -"Δεν καταλαβαίνω.
Θέλετε να βγω από το αμάξι;
Πω πω!
Τώρα το κατάλαβα, το κέρατό μου!
Σιγουράκι το καρούμπαλο".
Τόσο γαμάτοι είναι οι άνθρωποι από άλλες χώρες.
Όχι εμείς που είμαστε καιρό εδώ. Αυτοί που έρχονται.
Είχα έναν που μου έφτιαχνε τη στέγη. Έπεσε προς τα πίσω.
Έπεσε και προσγειώθηκε με την πλάτη.
Έτρεξα έξω. Μου ζήτησε συγγνώμη.
Επειδή έπεσε από τη σκεπή μου.
Του λέω "Όλα καλά;" Λέει "Χίλια συγγνώμη".
"Γιατί ζητάς συγγνώμη; Εσύ έπεσες!"
Μου κάνει "Μη με απολύσετε!" Λέω "Τι στον πούτσο;"
Κι άρχισε κάτι κουλά.
"Θα κάνω υπερωρίες για όσο ήμουν στον αέρα".
Τι στον πούτσο;
Λέω "Πού θα βρω άλλους δέκα;" Λέει "Βάρα την κόρνα!"
Λένε ότι η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα.
Όχι σε μία μέρα.
Ένα θα πω. Προσέλαβαν τα λάθος άτομα.
Δεν χρειάζονταν άδειες.
Στις 9:30 το πρωί, "Κολοσσαίο εντάξει. Τι άλλο έχει;"
Οι υπόλοιποι, καθίστε.
Το μέλλον είναι... Αυτές οι μαλακίες για το τείχος...
Δεν ξέρω. Ίσως περιμένουν τις άδειες.
Με άλλα πέντε αδέρφια θα το είχαμε χτίσει στο άψε σβήσε!
Θα είχαμε τελειώσει.
Δεν θα το κάναμε βαρύ για να μην γκρεμιστούν τα τούνελ από κάτω.
Εμπρός!
Ξέρετε...
Είναι κι αυτοί οι ζητιάνοι κι οι παράνομοι μικροπωλητές...
Σε πλησιάζει ένας τύπος. "Μήπως έχεις ψιλά;"
"Θα είναι διαταραγμένος", λένε.
"Ναι; Πήγε ποτέ Μεξικανός να σου πουλήσει τέσσερα κιλά φρούτα με πέντε δολάρια;
Δεν είναι τρελό;"
-"Πόσο κάνει;" -"Πέντε δολάρια".
"Είσαι τρελός;"
Του έχει στρίψει.
Οι ισπανόφωνοι έχουμε γαμάτη αίσθηση του χιούμορ,
γιατί στο σόι μας
έχουμε άτομα πιο αστεία απ' όσα συναντά κανείς εκεί έξω.
Είχα έναν θείο που ήταν θεόμουρλος.
Τον χτύπησε μία με το αμάξι και τον εγκατέλειψε.
Αυτή έφυγε και πήραν την αστυνομία.
Η αστυνομία του ζήτησε να την περιγράψει κι ο θείος σε φάση...
"Βασικά, εγώ θα την πήδαγα.
Ήταν καυτή, Τζορτζ;
Ναι, γράψτε το αυτό.
Ήταν καυτή η βρώμα.
Με αστεράκι, για να ξέρουν".
Τα παίρνουν όλα στην πλάκα. Ο γιατρός, ας πούμε, τον ρωτάει
"Είχατε ποτέ σεξουαλικώς μεταδιδόμενο νόσημα;"
"Εσύ τι λες;
Τον ακούς τον γιατρό; Εσύ τι λες;
Θυμάσαι όταν είχα βγάλει το εξάνθημα;
Αυτό μην το γράψετε".
Δεν τον ακούνε τον γιατρό.
Του είπαν "Έχεις πρησμένο συκώτι, έχεις κύρωση.
Έχεις γάγγραινα στο πόδι".
"Αν πιεις, θα πεθάνεις". Ο θείος έκανε έτσι στον γιατρό.
"Χέσ' τον. Πάμε.
Μια φορά με είδε μόνο και νομίζει ότι με ξέρει. Χέσ' τον.
Κι αν πιω, τι έγινε; Δεν θα είναι εκεί να το μάθει.
Μη με ζαλίζετε με μαλακίες".
Όλα είναι διαφορετικά. Δεν προσπαθούμε να ζήσουμε για πάντα.
Δεν πάμε στον γιατρό.
Δεν θέλουμε να μάθουμε αν έχουμε κάτι. Το ξέρουμε.
Εντάξει; Ξέρω τι σημαίνει αυτός ο ήχος.
Αργά τη νύχτα.
Αν το γαμόποδο δεν μπαίνει στο παπούτσι, ξέρεις.
Θα έχεις υψηλή πίεση.
Βάζουμε αλάτι, χωρίς να δοκιμάσουμε το φαγητό.
Με το που φτάνει...
Απλώς τρώμε.
Δεν θέλουμε να ξέρουμε.
Ο καρκίνος του προστάτη...
Εδώ ξενερώνουν οι άντρες στο κοινό.
Ο προστάτης είναι η βασική αιτία θανάτου των ισπανόφωνων,
γιατί διαπιστώνεται...
μόνο από πίσω.
Μπαμπάς και θείος είναι σε φάση "Με την καμία.
Προτιμώ να πεθάνω παρά να μου πειράξουν κώλο.
Ξεμέθυστος; Ξέχνα το.
Όχι ξεμέθυστος.
Ίσως πριν ξεντυθώ, λίγο πριν πέσω για ύπνο".
Ακόμα πίνουν, ακόμα κάνουν μαλακίες.
Πήγαινε στο μπάνιο δέκα φορές τη νύχτα.
Μετά από δέκα χρόνια, η θεία "Να πας στον γιατρό".
Μετά από δέκα χρόνια!
Ο γιατρός του είπε "Έχεις καρκίνο".
Λέει στη γυναίκα του "Άκουσες τι είπε;
Σε αυτήν πες το, εγώ το άκουσα.
Έχω καρκίνο του προστάτη.
Με ανάγκασες να έρθω και τώρα έχω προστάτη.
Τι στον πούτσο; Χτες δεν είχα, αλλά σήμερα έχω.
Δεν νιώθω καν...
το άγγιγμα".
Δεν θέλουμε να ζήσουμε για πάντα.
Δεν μας νοιάζει αν αυτά που τρώμε, μας κάνουν καλό. Το ξέρουμε. Ακούστε.
Όταν πας σε μεξικάνικο εστιατόριο, το ξέρεις ήδη
ότι μαγειρεύουμε με... Γάμα τα, κοίτα χάλια.
Είμαστε ήδη παχύσαρκοι πριν από την τρίτη δημοτικού.
"Αντίο, παχυσαρκία. Πέρασα επίπεδο".
Όλα τα μεξικανάκια είναι χοντρά.
Προσπαθείς να τα παρηγορήσεις "Όταν ήταν να γεννηθείς,
περιμέναμε δίδυμα, γι' αυτό είσαι...
Δεν ακούς μια φωνή που λέει ότι χόρτασες;
Ίσως ακούσεις. Η αδερφή σου θα 'ναι. Προσπάθησε".
Τα μεγαλύτερα βυζιά στο σόι, από τα 11 του.
"Ε, βυζούλη, έλα εδώ".
Έτσι βγαίνουν τα παρατσούκλια. Μία φορά να χεστείς πάνω σου,
θα σε λένε "Κακά" μια ζωή.
Κι ας είναι κοτζάμ άντρας, ο Κακάς. "Μάντεψε ποιος παντρεύεται".
"Ποιος;"
-"Ο Κακάς". -"Να πάρει!
Ο Κακάς παντρεύεται;"
-"Η γυναίκα του είναι έγκυος". -"Το κέρατό μου!
Θα 'χουν και Κακάκια σε λίγο.
Ο Κακάς παντρεύεται; Γαμώτο.
Ο άτιμος ο Κακάς, μπράβο του".
Το ξέρουμε όλοι.
Οι γονείς μας μας κορόιδευαν από μικρούς για το σώμα μας.
Δεν τους ένοιαζε η ηλικία μας.
Έφευγαν για δουλειά "Ε, εσείς οι δύο τόφαλοι.
Μη σας βρω καναπέ όταν γυρίσω.
Χοντρέ Ένα και Χοντρέ Δύο. Με ακούτε;" Λέγαμε "Ναι".
"Εντάξει.
Να πλυθείτε κιόλας.
Δείτε αν σας κάνουν τα παπούτσια. Πέρασαν δύο μέρες".
Με μεγάλωσε η γιαγιά. Έζησε μέχρι τα 89. Είχε...
Έπαθε άνοια, το κέρατό μου. Οι γριές είναι άσ' τα να πάνε.
Ο γιατρός τής είπε "Έχετε Αλτσχάιμερ". Κι είπε "Μπορώ να φύγω;"
Τη ρώτησα "Άκουσες τι είπε;" κι απάντησε "Μισό λεπτό, εγώ το έχω ή εσύ;
Σου ζήτησα να με φέρεις, όχι να έχεις άποψη".
Και μετά λέω "Και τώρα τι θα συμβεί;" Ο γιατρός είπε
"Θα αρχίσεις να ξεχνάς μέρη και ανθρώπους..."
Η γιαγιά μου "Μισό λεπτό, δεν με ξέρεις.
Δεν ξέρεις τη ζωή μου. Κανείς από τους δυο σας".
Μας κοίταξε κι είπε "Ανυπομονώ να αρχίσω να ξεχνάω κόσμο".
Μετά γυρνά και μου λέει "Λάρι, την κάνουμε!"
Αν ψάχνεις για συμπόνια, δεν θα τη βρεις...
στην ισπανόφωνη κοινότητα.
Πλαντάζεις στο κλάμα.
Ρωτάνε "Τι τρέχει;" Λες "Ο γιατρός...
μου είπε ότι έχω καρκίνο".
Κι είσαι σε φάση "Ουφ!"
-"Τι έπαθες;" -"Νόμιζα ότι θα έλεγες ότι έχω εγώ.
Άσε την κλάψα. Κοίτα με. Με έχεις κάνει... Γαμώτο!"
-"Πόσο καιρό σου έδωσε;" -"Τρεις μήνες".
"Άρα δεν θα είσαι εδώ του Αγίου Βαλεντίνου;
Γαμώτο, τότε είναι τα γενέθλιά μου. Θα λείπεις;
Γιατί; Δεν θες ή επειδή ακούς τον γιατρό;
Έλα μην κάνεις έτσι. Χέσ' το."
Διαφορετική κουλτούρα.
Νομίζω ότι διακαής πόθος των λευκών είναι να δουν την κόρη τους νυφούλα.
"Απλώς θέλω να είμαι εκεί...
στην πιο σημαντική μέρα της Κέλσι".
Οι ισπανόφωνοι λένε "Θέλω να ζήσω περισσότερο από όποιον με μισεί".
Ναι, ρε!
Μην κάνεις έτσι, μαλάκα.
Η γιαγιά με έπιασε να γράφω μια λίστα με όσους ήθελα να σκοτώσω.
Και μου είπε "Φέρε να δω. Τι είναι αυτό;
Λίστα με όσους θες να σκοτώσεις;
Ρε όργιο, οι δύο πρώτοι είναι ήδη νεκροί.
Οι τελευταίοι είναι στη λίστα μου. "Θα σε βοηθήσω".
Είναι διαφορετική...
Διαφορετική φιλοσοφία.
Ξέρετε.
Δεν θέλουμε να ζήσουμε για πάντα. Θέλουμε να ζήσουμε το τώρα.
Θυμώνουμε εύκολα. Ο θείος τα παίρνει ακόμα και με ένα απλό σενάριο.
"Θείε, ποια θα κέρδιζε...
ανάμεσα...
στην Άναμπελ...
και τη Γιορόνα;
"Εσύ ποια λες;
Η Γιορόνα θα την έκανε κιμά τη χαμούρα την Άναμπελ.
Μια γαμοκούκλα είναι.
Εδώ έπνιξε τα παιδιά της, λες να μην μπορεί να ξεκάνει μια κούκλα;"
Γαμώτο, αλλάζεις.
Σώζω αδέσποτα σκυλιά.
Δεν είπα ότι τα αγαπώ. Είπα ότι τα σώζω.
Υπάρχει διαφορά. Τα κοπρόσκυλα.
Ο ισπανόφωνος θυμώνει με το σκυλί, γιατί είναι σκυλί. Γαυγίζει...
"Σκάσε μη σου..."
Υπάρχουν λιχουδιές κανναβιδιόλης.
Για σκυλιά.
Έδωσα στα σκυλιά μου μερικές, πριν κανά εξάμηνο.
Δεν έβγαλαν ούτε άχνα.
Ήταν στο σπίτι...
Τα σκυλιά δείχνουν σεβασμό.
Σε αγαπάνε. Δεν τα νοιάζει η εμφάνισή σου.
Ακόμα κι αν είσαι άσχημος. Απίστευτα πλάσματα!
Απίστευτα!
Δεν φερόμαστε καλά στα ζώα ψυχολογικής υποστήριξης.
Δεν είναι...
Δεν είναι στην κουλτούρα μας.
Ο θείος είχε μια κατσίκα. Νόμιζα ότι ήταν...
ζώο ψυχολογικής υποστήριξης.
Την είχε αγκαλιά.
Μια μέρα τον είδα χωρίς αυτήν. "Πού είναι η κατσίκα;"
"Ήταν λουκούμι η άτιμη.
Με στήριζε ψυχολογικά. Όλοι νιώσαμε...
τεράστια αγάπη για αυτήν μόλις τελειώσαμε το φαγητό".
Αυτοί είμαστε.
Ξέρεις ότι θα γεράσεις και πρέπει να βεβαιωθείς
ότι έχεις επίγνωση του τι σου συμβαίνει.
Όταν οι άντρες γερνάνε...
Όταν είσαι νέος, το σώμα είναι σφιχτό. Δεν βγάζει ήχους. Τίποτα.
Ο κώλος... σφιχτός.
Είναι 18.
Ωραία.
Γερνάς και σου λένε...
"Άνοιξέ μου το". Θες να ανοίξεις ένα βαζάκι πίκλες.
Γυρνάς το καπάκι...
Μπαίνουν στην κουζίνα "Τι;
Ποιος πήρε πίκλες που ζέχνουν σκατά;
Πήγαινέ τες πίσω.
Και πες τους ότι ζέχνουν σκατά. Πήγαινέ τες πίσω".
Θες να μείνεις νέος, αλλά δεν μπορείς. Βήμα και κλανιά.
Πας τουαλέτα,
νομίζεις ότι τελείωσες, μα βγαίνει κι άλλο κάτουρο.
Σαν να προσπαθείς να οδηγείς με λεβιέ ταχυτήτων.
Χαρείτε τα νιάτα. Να ζείτε την κάθε μέρα
σαν να ήταν η καλύτερη.
Να ζείτε την κάθε μέρα.
Ζήστε!
Μη φτάσετε να αρρωστήσετε για να θέλετε να ζήσετε, ζήστε τώρα που είστε καλά.
Τότε ζεις πραγματικά. Δεν ανησυχείς για κανέναν άλλο.
Κάνεις τα δικά σου. Με πιάνετε;
Γερνάς, τα παιδιά σου μεγαλώνουν.
Σε αγαπάνε, δεν μαλώνετε πια.
Δεν πίνεις μέχρι λιποθυμίας.
Όταν είναι γιορτές, όποιες κι αν είναι,
κάποιος πέφτει αναίσθητος.
Την άλλη μέρα ξυπνάς, κάποιος έχει μαυρισμένο μάτι.
-"Τι έπαθες εσύ;" -"Τι στον διάολο;
Παλιομαλάκα."
"Μάλλον έτσι την έπαθες. Δεν φέρεσαι σωστά, δεν μπορείς...
να μιλάς έτσι στον κόσμο, θα σε σκίσουν".
Αλλά έτσι είμαστε εμείς. Ακούστε,
έτσι ζούμε εμείς.
Τα νέα παιδιά δεν το καταλαβαίνουν.
Τους αρέσει το...
Τις απόκριες, δεν κάνει πια να φοράς μάσκα.
Μπορεί να τρομάξουν τα άλλα παιδιά.
Άμα το παιδί σου είναι τόσο ηλίθιο που δεν καταλαβαίνει ότι αυτός δεν είναι
πραγματικά ο Γούλβεριν που κάθεται δίπλα του,
πάρ' το το χαμένο από το σχολείο.
Και γλύτωσε λεφτά. Ας κάνει κατ' οίκον εκπαίδευση.
Πάρε μια αποθήκη και βάλ' το να σου προσέχει τα πράγματα.
Οι απόκριες είναι η τελευταία γιορτή
που τη γιορτάζουμε μέχρι τα πενήντα-φεύγα μας.
Δεν θέλουμε καν κέρασμα, θέλουμε απλώς να δούμε το σπίτι σου.
"Είναι ωραίο. Έλα μέσα.
Πόσες λάμπες χρειάζεστε πια;
Γαμώτο, έχουν ένα σωρό πράγματα".
Χειροποίητες στολές.
Οι μπότες του πατέρα σου.
Κάτι γάντια για τα πιάτα.
Κάτι γυαλιά του ράκετμπολ.
Χτυπάς την πόρτα. Σου ανοίγουν "Το κέρατό μου!
Εσύ τι ντύθηκες; Εγώ είμαι αυτοδημιούργητος.
Φάρσα ή κέρασμα και κανά μαστόρεμα.
Είδα κάτι πλακάκια να χάσκουν στη ράμπα.
Ναι ή όχι;"
Το κουλό με τους δικούς μας γονείς σε αντίθεση με τους τωρινούς
είναι ότι οι τωρινοί είναι ευγενικοί, λες κι έχεις δύο μαμάδες.
"Μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Να προσέχεις". Ενώ οι δικοί μας
μπορούσαν να είναι αγενείς κι ευγενικοί
ταυτόχρονα. "Μου κάνεις μια χάρη;
Πάρε τον πούλο.
Ευχαριστώ".
Γι' αυτό σας λέω
μάθετε στα παιδιά να ξεχωρίζουν το καλό από το κακό.
Το δίκαιο από το άδικο.
Και πρωτίστως, μάθετε σε αυτά τα όργια τη διαφορά
ανάμεσα στα πυροτεχνήματα
και στους πυροβολισμούς
Το ξέρουμε.
Το ξέρουμε ήδη.
Ξέρουμε τι ήχο κάνει ένα βεγγαλικό.
Και όταν ακούσουμε ένα... εσείς έχετε ήδη φύγει.
Είναι διαφορετικό.
Αυτό που δεν κάνουμε είναι να δείχνουμε ασέβεια στους γονείς.
Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ.
Ή στους θετούς γονείς. Ας καλύψω όλα τα ενδεχόμενα.
Ξέρετε, δεν αντιμιλάμε.
Ήμουν στο αεροδρόμιο κι ένας μπόμπιρας είπε στη μάνα του
"Σε μισώ".
Και όλοι στο αεροδρόμιο...
Μετά είδαμε την κυρία να κλαίει. Και της λέμε "Ξεκόλλα!
Γάμησέ τον!
Μόνο έτσι θα μάθει. Γάμα τον".
Και όλοι άρχιζαν να φωνάζουν "Γάμα τον!
Γάμα τον!
Γάμα τον!" Κι ήρθαν και οι ισπανόφωνοι.
Α λα μπίμπα, α λα μπουμ Α λα μπιμ, μπομ, μπα
Μπουνίδια, μπουνίδια
Ρα, ρα, ρα
Και αυτή είπε
"Δεν τον έχω χτυπήσει ποτέ". Της είπα "Εντάξει.
Μπες στο αεροπλάνο και τον γαμάμε εμείς.
Γιατί το γαμήσι δεν το γλυτώνει".
Οπότε καλύτερα από τους συνταξιδιώτες του.
Λέγαμε για όταν ήμουν οχτώ κι είπα στη γιαγιά...
Της είπα "Σε μισώ!"
Και μάλλον μου τα 'χε μαζεμένα.
"Με μισείς;
Άκου, μαλακισμένο. Εγώ σε μίσησα πρώτη.
Έλα, βγάλ' τα από μέσα σου.
Θα το αντέξω. Πες τα, μαλακισμένο.
Σε μίσησα απ' όταν γεννήθηκες και πήγα στο νοσοκομείο.
Πήγα στον θάλαμο και ρώτησα 'Πού είναι ο εγγονός μου; Ο τρίτος;'
Έλα.
Βγάλ' τα από μέσα σου.
Σε μισούσα από τότε που ήσουν στα σκαριά.
Άκουγα μέσα στο σπίτι...
Ξέρεις τι είπα; Κατάπιε τα!'"
Έτσι κερδίζεις τον σεβασμό.
Όλες αυτές οι μαλακίες.
Οι ισπανόφωνες χήρες δεν ξαναπαντρεύονται. Θέλουν απλώς να νιώσουν τον πόνο.
"Σήμερα έσβησε ο κόσμος για μένα".
"Τι; Τι σκατά θες να πεις;"
"Σήμερα είναι η μέρα...
που ο έρωτας της ζωής μου...
πήγε στον ουρανό". Και είσαι σε φάση
"Ποιος...
Η γάτα;"
"Ο άντρας μου, ρε όργιο".
Μπορεί να ήταν το μεγαλύτερο καθίκι όσο ζούσε,
αλλά όταν πεθάνει, αναρωτιέσαι "Για ποιον λένε, ρε;"
-"Για ποιον λες;" -"Τον άντρα μου, μαλάκα".
"Θεία,
δεν σου έκανε τη ζωή ποδήλατο;"
"Όμως δεν ήταν η ώρα του. Μην τον κατηγορείς".
"Θεία, στο πάρκο σε χτύπησε...
από πίσω...
με ένα φτυάρι".
"Δεν έσκυψα να το αποφύγω, εξυπνάκια".
Μη μένετε μόνοι. Βρείτε κάποιον
που αγαπάτε.
Μη μείνετε μόνοι στη ζωή.
Όλοι έχουμε μια λυπημένη θεία. Ούτε καν...
Δεν ζωγραφίζει πια τα φρύδια. Είναι απλώς...
Ένα άδειο πρόσωπο.
-"Είμαι πολύ ενθουσιασμένη!" -"Δεν σου φαίνεται.
Πήγαινε να ζωγραφίσεις καμιά γραμμή".
Γιατί το μαράζι δεν είναι για τους μεγάλους ανθρώπους.
Το μαράζι είναι για τους νέους.
Ο θείος μου χώρισε.
Είναι 63 χρονών και κοιτάει στο παράθυρό της. Το ραμολί.
Βγαίνει έξω αυτή "Ποιος είναι εκεί;" Αυτός είναι σε φάση...
"Γαμοκλανιές".
"Μυρίζω σκατά. Ποιος είναι εκεί;"
Γιατί όταν γεράσεις
ο κώλος σου είναι ο πρώτος που τα φτύνει.
Θλιβερό.
Όταν οι γυναίκες γεννάνε...
Ένα θα σας πω. Ο κόλπος στον οποίο έκανες έρωτα
είναι ο ίδιος με αυτόν στην αίθουσα τοκετού, μα καμία σχέση. Δεν...
Δυο ξένοι, λέμε.
Αυτός στην αίθουσα είναι τούμπανο, άλλο χρώμα.
Η νοσοκόμα σού λέει
-"Σας μοιάζει". -"Σκύλα. Δεν είμαι έτσι εγώ.
Είμαι εγώ καλυμμένος με σκατά;
Έχω ασφάλεια, γι' αυτό μη μου μιλάς εμένα έτσι".
Όταν...
Όταν κάνατε έρωτα, ήταν μικρούλι. Τέλειο. Έτσι.
Αν είσαι λευκή, μοιάζει με κέικ καρότο.
Αν είσαι μαύρη, με γλυκό βύσσινο.
Ασιάτισσα, με μπισκοτάκι της τύχης.
Ισπανόφωνη, με κρέμα καραμελέ.
Είναι η καλύτερη κρέμα καρακαυλέ.
Δεν έχει φουσκάλες, είναι η καλύτερη...
κρέμα καρακαυλέ που έχω φάει.
Είναι άλλο πράγμα. Τα παιδιά μεγαλώνουν.
Δεν τα προστατεύουμε τα μωρά.
Είσαι στο σαλόνι κι ακούς από την κουζίνα...
Πας να δεις. Το μωρό ακούμπησε πάνω στον καυτό φούρνο.
"Άκου, μαλακισμένο, εδώ ακούμπησες και πέρυσι.
Βλέπεις το δέρμα σου από πέρυσι;
Εδώ ακούμπησες μόλις τώρα.
Άρα τόσο έχεις ψηλώσει
σε σχέση με πέρυσι.
Πιο έξυπνος δεν έγινες, γιατί το ξανάκανες.
Μπόι, όμως, πήρες".
Να μάθετε στα παιδιά να τρώνε όσα φτιάχνουν.
Ό,τι μαγείρευαν οι γονείς σας, το τρώγατε.
Έντεκα μηνών στην κούνια με γεμιστές πιπεριές τσίλι.
Με τυρί γύρω από το κεφάλι σου.
"Μου έπεσε η μπύρα μου!"
Μια φορά, μου έπεσε η μπύρα.
Κωλοσυστήματα ενδοεπικοινωνίας. Τα άλλα μωρά λένε
"Πες του ότι μου έπεσε η μπύρα.
Δεν χρειάζεσαι πάνα. Τράβα να του το πεις".
Όλες αυτές οι μαλακίες.
Πανέμορφες οι ισπανόφωνες, ίσως οι πιο όμορφες.
Ίσως οι πιο όμορφες στον κόσμο.
Δεν θα ήθελα να παντρευτώ μια από αυτές.
Δεν περιμένουν κομπλιμέντα. Τα κάνουν οι ίδιες στον εαυτό τους.
Ντύνονται, βγαίνουν από το δωμάτιο "Έχω αδυνατίσει;
Έτσι δεν είναι;"
Ψαρεύει. "Κοίτα μαλλί!"
Ναι.
Σε αφήνουν να βγεις με τον φίλο σου. Έρχονται μέχρι το αμάξι.
"Είσαι τυχερός που σ' αφήνω να πας.
Δεν μιλάω σε εσένα. Δίνε του.
Δίνε του, πριν αλλάξω γνώμη.
Δίνε του.
Και αν πιεις πολύ, μην πάρεις ταξί.
Φέρσου σαν άντρας και γύρνα μόνος σου".
Σε σταματά η αστυνομία κι εσύ είσαι...
Σε ρωτάνε "Λέτε το αλφάβητο ανάποδα;"
Οι άλλοι στο αμάξι λένε "Γαμώτο, τον τσακώσανε!"
"Το αλφάβητο ανάποδα;
Άλφα.
Βήτα.
Πόση ώρα;
Γάμα".
Καταντάς να φροντίζεις όλους τους συγγενείς σου.
Κανείς δεν θέλει να πάει σε οίκο ευγηρίας. Κανείς δεν θέλει ν' αφήσει το σπίτι του.
Κάποιος πέφτει μέσα στο σπίτι. Εσύ βλέπεις τηλεόραση
και ακούς από πάνω...
Είσαι έξω από το δωμάτιο. "Θεία, όλα καλά;"
"Έπεσα.
Έπεσα, Τζορτζ. Μην μπεις.
Καταχέστηκα.
Τα 'κανα πάνω μου". Εσύ είσαι στον διάδρομο...
Δεν τα μυρίζεις ακόμα, αλλά είσαι...
Δεν θα έπρεπε να...
"Μη μιλάς...
Έφτασαν στην πλάτη!"
Εσύ είσαι πέρα στον διάδρομο.
"Πού είσαι;"
Το κουμπί έκτακτης ανάγκης είναι για τον πούτσο.
Αν είσαι λευκή και δώσεις στη μάνα σου τέτοιο μαραφέτι,
είναι σαν να της λες "Μαμά...
κι επισήμως, σε εγκαταλείπουμε.
Αν πέσεις, δεν θα είναι κανείς εκεί να σε σηκώσει".
Γι' αυτό πάρε εκεί για βοήθεια. "Βοήθεια.
Έπεσα".
Απαντά ο εκπρόσωπος. "Άκου, κυρά μου, είναι η πέμπτη φορά
που πέφτεις αυτήν την εβδομάδα.
Ο άντρας σου και ο γιος σου
πλήρωσαν μόνο για τρεις πτώσεις
την εβδομάδα.
Επομένως δεν μπορούμε να έρθουμε να σε σηκώσουμε
μέχρι την επόμενη πληρωμή.
Θέλεις τον υπεύθυνο; Καλώς".
Όχι.
Όταν πέσει κάποιος
στην οικογένειά μου, μόλις περάσουν τα γέλια,
τον σηκώνουμε
και τον στέλνουμε πίσω στην κουζίνα. "Γύρνα μέσα".
"Πώς βγήκες από την κουζίνα; Βοήθεια στο Σπίτι.
Βοήθεια στην κουζίνα θα σου πάρω. Μέσα, λέμε..."
Κανείς μας δεν δέχεται...
Κανείς μας δεν δέχεται κομπλιμέντα.
Σου κάνουν κομπλιμέντο μπροστά στη μάνα σου. "Τι αγαπάς στον Τζορτζ;"
"Αγαπώ το γέλιο του.
Είναι τόσο χαριτωμένο". Κι εσύ είσαι σε φάση "Όχι.
Δεν έχω χαριτωμένο γέλιο".
"Είναι τόσο δοτικός".
"Αυτός;"
Και δεν γουστάρουν όσες γουστάρεις.
Όποια φωτογραφία κι αν τους δείξεις.
Έδειχνα γυναίκες στη γιαγιά μου. Ρώταγα "Αυτή πώς σου φαίνεται;"
"Πουτάνα".
"Ναι. Τι λες για αυτήν εκεί πέρα;
"Κι αυτή, παλιοπούτανο.
Κοίτα πώς περπατά. Έτσι περπατούσα κι εγώ νέα.
Και ήμουν κι εγώ πουτανάκι, ξέρω.
Χαρακτηριστικό περπάτημα".
Ακούστε, όταν μεγαλώσεις κάνεις παιδιά.
Όταν κάνεις παιδί, είναι η καλύτερη μέρα της ζωής σου.
Εξαρτάται.
Γιατί κάποια είναι μαλακιστήρια. Είναι...
σκληρό το τίμημα που δεν τραβήχτηκες.
"Πόσο τα κρατάμε; Για πάντα;
Τώρα μου το λες. Θα τον είχα βγάλει!"
Τρώγαμε ό,τι υπήρχε στο ψυγείο. Μπορεί να ήταν εκεί δύο χρόνια.
Θα 'χει κλείσει και το εργοστάσιο.
Ανοίγεις το ψυγείο. Κοιτάς το γάλα. "Τι στον...
Το γάλα είναι από τον Ιούλιο".
Κι η μάνα σου από δίπλα, σου κάνει "Μάλιστα. Στο σχολείο
δεν ανοίγεις βιβλίο,
αλλά στο σπίτι διαβάζεις κι ετικέτες;
Δεν μας χέζεις;
Γαμώ τη στήλη της Ροζέττας. Σταματημό δεν έχεις!
Σταματημό δεν έχεις, ε;"
Δεν μπορούσες να πεις ότι δεν είχε τίποτα γιατί πάντα σου έβρισκαν κάτι να φας.
Τέρμα πίσω στο ψυγείο, μέσα σε πακέτο, κανά γαμημένο χοτ ντογκ
τίγκα στο λίπος.
Κατακαμένο από το φως.
Το βγάζουν έξω. "Φάε αυτό".
-"Σκατά, αυτό είναι τίγκα στο λίπος". -"Εσύ δεν είσαι;
Καριόλη.
Άκου, μαλάκα.
Πήγαινε στο μπάνιο, βγάλε την μπλούζα, κοιτάξου στον καθρέφτη
κι έλα πίσω να ζητήσεις συγγνώμη από το χοτ ντογκ.
Ζήτα συγγνώμη, λέμε!"
"Να ζητήσω συγγνώμη από ένα χοτ ντογκ;"
Κάθε μέρα κάποιος θα έρθει να σου πει τη μαλακία του.
Στο ασανσέρ, κανείς δεν θέλει κουβεντούλα.
Στο ασανσέρ.
Γι' αυτό είναι όλοι έτσι.
Τα μαθαίνεις αυτά.
Είπα σε έναν τύπο "Θα είμαι στην πόλη μόνο μέχρι αύριο".
Και μου λέει
"Ωραία, έχεις μπόλικο χρόνο για να πας να γαμηθείς".
Κι έτσι δεν ξαναπιάνεις κουβέντα στο ασανσέρ.
Ρώτησε ένας "Έχεις κάνει στατικό ποδήλατο;"
"Τι στον πούτσο;
Στατικό ποδήλατο; Κοίτα.
Εμείς οι Μεξικανοί, αν κάνουμε ποδήλατο,
μία ώρα μετά, δεν μπορούμε να είμαστε στο ίδιο σημείο.
Πρέπει να είμαστε μία ώρα μακριά".
Όταν τελειώσεις, είσαι στο ίδιο σημείο, με τα κωλομέρια...
-"Πού πήγες;" -"Έκανα ποδήλατο εδώ πάνω".
-"Σε περιμέναμε εκεί πέρα"! -"Κωλοποδήλατο".
"Σου 'πα ότι δεν τσουλάει το ρημάδι".
Έτσι έχει το πράγμα. Και προσπαθούμε να τρώμε σωστά.
Δεν θέλουμε να ζήσουμε για πάντα, αλλά απολαμβάνουμε το φαγητό.
Δεν ζούμε αιώνια, οπότε απόλαυσε το φαγητό σου, φάε ό,τι θες.
Χέσ' το. Παράγγειλε μια αγελάδα!
Το πράγμα έχει ξεφύγει.
Τώρα, πας σε μεξικάνικο κι ακούς κάποιους πελάτες
"Γεια σας, κύριε".
Ο σερβιτόρος δουλεύει εκεί 40 χρόνια.
Περιμένει.
"Γεια. Για να γίνουν τα τάκος με κοτόπουλο,
το κοτόπουλο θανατώθηκε ανώδυνα;
-"Τι;" -"Θανατώθηκε...
ανώδυνα;"
"Ναι.
Το χαϊδεύαμε μέχρι να πεθάνει".
Δεν προσπαθούμε να ζήσουμε αιώνια. Δεν ξέρουμε τη χοληστερίνη μας.
Η πρώτη φορά που μετράμε πίεση είναι στην αγορά.
Έχουν ένα δωρεάν μηχάνημα.
Βάζεις το χέρι μέσα. Πατάς το κουμπί.
Αρχίζει να γεμίζει με αέρα.
Κι όλοι θέλουν να δουν τον αριθμό. "Στην μπάντα. Δικός μου είναι".
-"Τι λέει;" -"Ό,τι έλεγε και πέρυσι, 280 η μεγάλη...
125 η μικρή.
Τέζα με βγάζει, μα κοίτα.
Έχω πολλά να κάνω. Δεν γίνεται να πεθάνω".
Δεν τον θέλουμε τον γιατρό. Δεν θέλουμε να ξέρουμε.
Νομίζω ότι το πιο τρελό πράγμα στην κουλτούρα μας αυτήν τη στιγμή
είναι το πάρτι
αποκάλυψης
φύλου.
Ό,τι πιο "λευκό" μπορεί κάποιος να κάνει
είναι το πάρτι
αποκάλυψης
φύλου
που μαζεύονται όλες οι οικογένειες.
"Tα μπαλόνια, Ντίλαν!"
Εμάς δεν μας πειράζουν τα ροζ και τα γαλάζια.
Δικό μας είναι;
"Δικό μου είναι; Φέρ' το.
Για το καλό του, να είναι πιο σκούρο όταν φτάσει εδώ,
γιατί μου φαίνεται ασπρουλιάρικο".
Δεν μας απασχολούν τέτοιες μαλακίες.
Αυτοί που φωτογραφίζουν το φαγητό τους...
στο εστιατόριο, και μετά σου στέλνουν φωτογραφία.
Εσύ δεν είσαι στο εστιατόριο.
Αλλά σου στέλνουν φωτογραφία. Εσύ είσαι σπίτι
και σου έρχεται φωτογραφία μιας μπριζόλας.
Και δεν είσαι εκεί.
Οπότε φωτογράφησε σκατούλα, και στείλ' τους την.
-"Τι είναι αυτό;" -"Το πριν και το μετά, μαλάκα".
Βλέπω τη γαμημένη την μπριζόλα σου.
Μετά στέλνεις το πουλί σου.
Και λες "Αυτό έχουμε για επιδόρπιο. Το θέλει κανείς;
Θα σας φέρω και σως".
Κανείς δεν νοιάζεται.
Όλοι λένε μαλακίες. Ήμουν Νέα Υόρκη κι έτρωγα χοτ ντογκ.
Και κοιτούσαν όλοι. Λέει ένας "Ξέρεις,
όταν μάθεις από τι φτιάχνεται το χοτ ντογκ
δεν θα ξαναφάς ποτέ".
"Αλήθεια;
Και το μουνί ξέρω τι κάνει, αλλά συνεχίζω να το τρώω.
Γι' αυτό κοίτα τη δουλειά σου, μαλάκα".
Αν σας αρέσει να περνάτε χρόνο με το παιδί σας
διαβάζοντάς του παραμύθια που δεν βγάζουν κανένα νόημα,
είναι προτιμότερο να του πείτε
ότι μπορεί να γίνει ό,τι θέλει.
Ότι έχει αξία.
Ότι η φωνή του θα ακούγεται.
Κι ότι σημασία έχει να είναι ευτυχισμένο.
Γιατί
αν είναι να του πείτε παραμύθια, πείτε του αυτά καλύτερα.
Ακούστε, δεν μας προετοίμασαν για τη ζωή μέσα στο σπίτι.
Μας προετοίμασαν για τη ζωή εκεί έξω.
Ξέρετε.
Είμαστε προετοιμασμένοι για οποιαδήποτε κατάσταση.
Μάθετε στα παιδιά σας να δείχνουν σεβασμό.
Μάθετέ τους να φέρονται σωστά έξω από το σπίτι.
Εμείς δεν έχουμε υστερίες.
Δεν με έπιασε ποτέ υστερία μέχρι στα πενήντα.
Ήμουν 53 κι η γιαγιά μου ήταν ήδη πεθαμένη εφτά χρόνια.
Ακόμα κοιτάω τριγύρω.
"Μυρίζω το άρωμά της. Είναι κάπου εδώ;"
Τέτοιες είναι. Γαμώτο.
Που λέτε, φέτος, πήγαν στο διάστημα οι πρώτες γυναίκες.
Δύο γυναίκες, για πρώτη φορά στα χρονικά.
Πάω στοίχημα οι άντρες τους θα 'λεγαν "Πιο μακριά δεν γίνεται να πάνε;
Σκατά.
Πείτε όταν μπουν στη γήινη ατμόσφαιρα για να αρχίσουμε τη φασίνα.
Και να αλλάξουμε το μωρό".
Πιστεύω...
Πιστεύω ότι θα ζήσουμε για να δούμε
έναν ισπανόφωνο πρόεδρο.
Αφού έγινε αυτός ο καριόλης, τότε ο καθένας μπορεί να γίνει.
Ο μαλάκας ο θείος.
"Όλα είναι δωρεάν. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό; Καλά".
Θα προσέχαμε αν είχαμε ισπανόφωνο πρόεδρο ή προεδρίνα ακόμα καλύτερα.
Δεν θα τον βλέπατε ποτέ.
Δεν θα έβγαινε από τον Λευκό Οίκο.
"Μπες μέσα. Χτες βγήκες βόλτα.
Δεν μπορείς να βγεις δύο βράδια συνεχόμενα.
Αν θέλουν να σου μιλήσουν, να έρθουν αυτοί.
Δεν θα πας. Δώσε μου το τηλέφωνο. Θα τους το πω εγώ".
Αυτή η χώρα αξίζει περισσότερα
από την τωρινή κατάσταση.
Δεν γίνεται ορισμένοι
να καταγγέλλουν κόσμο
επειδή δεν τους αρέσει το μέρος που βρίσκονται.
Πρέπει να αρχίσουμε να κοιτάμε πάλι τη δουλειά μας
και να αφήνουμε τους άλλους ήσυχους.
Λευκοί καλούν την αστυνομία γιατί είδαν μαύρους μέσα στα Starbucks.
Έχουν κλάσει μέντες. "Γεια.
Είναι εδώ μέσα, βοηθήστε μας.
Δεν μπορώ να μιλήσω.
Θα χρησιμοποιήσω κωδικούς καφέ.
Είναι τέσσερις εσπρέσο.
Μόλις μπήκαν δύο ορτσάτας.
Και τρία μιτσελάδας. Τρέξτε!
Σάλτσα σόγιας, τρέξτε!"
Τι μαλακίες. Ακούστε.
Είναι παπαριές.
Όσα συνέβησαν σε αυτήν τη χώρα και σχετίζονται με την εγχώρια τρομοκρατία
δεν έγιναν
ούτε από αφροαμερικανούς ούτε από ισπανόφωνους.
Επιθέσεις ενόπλων;
Όχι εμείς.
Δεν μας αρέσουν οι χώροι όπου δεν ξέρουμε κανέναν.
Όταν μπαίνεις...
"Όχι, ευχαριστώ, δεν θα μπω.
Τη θεία μου έψαχνα. Θα ξανάρθω".
Όχι εμείς.
Πυροβολισμοί σε σχολεία; Ποτέ.
Μισούμε το σχολείο. Θα 'λεγε κανείς...
Θα 'λεγε ότι θα κάναμε μακελειό σε σχολείο.
-"Θα γράψουμε τεστ". -"Με την καμία".
Αν κάναμε μακελειό, δεν θα ρίχναμε σε παιδιά.
Θα ρίχναμε στο ντουλάπι με τα απουσιολόγια.
"Εκεί μέσα".
Όταν ξαναπάς στο σχολείο,
σε ρωτάνε "Θυμάσαι τι μέσο όρο είχες;"
Εγώ;
Ήταν υψηλός, συνδυαστικά.
Ήταν υψηλός.
Νομίζω ότι ήταν...
Είκοσι ένα κόμμα...
Είκοσι ένα κόμμα πέντε, πάνω-κάτω.
Τέσσερα ή πέντε.
Είκοσι ένα κόμμα πέντε.
Ο γενικός μέσος όρος μου...
ΓΜΟ...
ΓΑΜΩ.
Πάνω-κάτω.
Ακούστε.
Κάθε εβδομάδα, βλέπετε στις ειδήσεις
ότι κάποιος δάσκαλος συνελήφθη
επειδή έκανε σεξ με μαθητή.
Και κανείς από τους δασκάλους...
δεν είναι κακός, είναι όλοι...
Είναι πανέμορφοι. Όχι όπως οι δικοί μας. Οι δικοί μας...
Αν μια δασκάλα προσπαθούσε να μας πηδήξει
την κοιτούσες κι ήσουν σε φάση...
"Ξέρετε κάτι, κυρία, προτιμώ να με κόψετε.
Προτιμώ να με κόψετε.
Προσπαθήσετε ξανά στο καλοκαιρινό τμήμα, αλλά δεν ξέρω".
Όχι.
Τα παιδιά, τώρα, καταγγέλλουν τους δασκάλους.
Τόσο πολύ διαφέρουν από εμάς.
Τους καταγγέλλουν.
Εμείς;
Κανείς δεν αργούσε στο σχολείο. Στις 5:30 το πρωί...
Είχε μια τεράστια ουρά.
"Πρέπει να πάω σπίτι. Επιστρέφω αμέσως".
Και αν το λέγαμε σε κάποιον, δεν θα μας πίστευε.
"Η δασκάλα μού τον ρουφάει".
"Άσε τις μαλακίες!
Παλιοψεύτη. Παπαριές!
Παπαριές!
Γιατί να θέλει η κα Άντερσον να ρουφήξει το πουλί ενός χοντρού Μεξικανού;"
"Κι εγώ αυτό της είπα, αλλά το έκανε. Δεν ξέρω.
Αυτήν ρώτα, όχι εμένα".
Πας εκεί,
στο γραφείο του διευθυντή.
Ο διευθυντής είναι εκεί.
Η κυρία Άντερσον.
Η αστυνομία.
Η μαμά σου.
Ο μπαμπάς σου.
Ο πατριός σου.
"Περάστε, κύριε Λόπεζ. Η κυρία Άντερσον
προέβη σε πεολειχία;
Σας έκανε να εκσπερματίσετε;"
"Το θέμα είναι ότι δεν μιλάω αγγλικά.
Εγώ; Δεν ξέρω. Κωλαράκια; Όχι.
Κωλαράκια, όχι.
Όχι κωλαράκια".
Ακούστε.
Την αγαπάμε τη χώρα. Καταλάβετέ το.
Εντάξει;
Τα περί ανατίναξης δημόσιου κτιρίου είναι μαλακίες.
Όχι.
Από εκεί παίρνουμε τα επιδόματα.
Δεν είμαστε ηλίθιοι.
"Τι στον διάολο; Από εκεί παίρνουμε...
Νόμιζα ότι συμφώνησες".
Μην αφήνετε τα παιδιά με τους παππούδες αν μένετε με τη μάνα σας.
Προσπαθείς να τα μάθεις πειθαρχία κι η μάνα σου μπαίνει στη μέση.
"Μη μιλάς στον εγγονό μου έτσι.
Όσο ζω εγώ, θα του δείχνεις σεβασμό.
Εντάξει; Θα τον σέβεσαι".
-"Εσύ μου φώναζες". -"Άλλο αυτό. Αυτός είναι έξυπνος.
Δεν είναι σαν εσένα. Δεν φοράει κράνος όλη μέρα".
Δεν αντιμιλούσαμε. Μας άφηναν στο αμάξι το καλοκαίρι.
Τώρα απαγορεύεται. Μας άφηναν μέσα με κλειστά παράθυρα.
Βλέπεις τους μπάτσους. "Όχι. Θα μπλέξουμε. Το 'χω. Μια χαρά είμαι.
Μόνο μιάμιση ώρα είμαι εδώ. Το 'χω.
Πιάστε κανέναν εγκληματία. Το 'χω".
Ξέρετε.
Αυτό είναι το μέλλον. Αυτό είναι το μέλλον της χώρας.
Ο πλουραλισμός.
Κινέζοι, ισπανόφωνοι, μαύροι, λευκοί. Είναι απόψε εδώ.
Το αποκορύφωμα του πλουραλισμού.
Δεν πάμε πουθενά!
Να είστε ευτυχισμένοι. Μην αφήνετε να σας κάνουν κουμάντο.
Μη φτάσετε να αρρωστήσετε για να θέλετε να ζήσετε.
Να είστε ευτυχισμένοι.
Ερωτευμένοι κι ευτυχισμένοι!
Ζήστε την κάθε στιγμή. Αν έχετε γηραιά άτομα στην οικογένεια,
βγάλτε τους φωτογραφία,
κρατήστε τους το χέρι, χτενίστε τους, αφήστε τους να κλάσουν μια ακόμη φορά.
Έτσι το κάνουμε.
Αγαπώ την κοινότητά μου.
Αγαπώ τους ισπανόφωνους σε όλον τον κόσμο. Δεν γνωριζόμαστε.
Αλλά ακολουθούμε έναν απλό κανόνα.
Αν τα βάλεις με ένα φασόλι,
τα βάζεις με ολόκληρο το μπουρίτο.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε να με δείτε. Σας αγαπώ.
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ, όλους! Γουστάρω!