Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
San Francisco, mam zaszczyt przedstawić wam
głos mojego pokolenia.
Oto mój wielki ziomek,
najwspanialszy
George Lopez.
Qué chingados.
Powiedziałem „qué chingados”.
Dla tych, którzy nie rozumieją...
Ten sam szajs.
Opowiem wam trochę o sobie.
Nazywam się George Lopez.
Mam jedną nieswoją nerkę...
a moja rodzina cierpi na demencję,
więc nie przyjechałem tu się opierdalać.
Coś kiepsko wygląda ten burdel.
Tak nazywam politykę.
Powiem wam, jak wygląda ten burdel.
Latynoscy weterani, którzy służyli temu krajowi,
zostali deportowani z USA. Tak się nie robi!
To absurd.
Każdy, kto jest gotowy umrzeć za ten kraj, powinien móc żyć w tym kraju. Słyszycie?
Słyszycie, co mówię?
Jeśli zajmujesz się czyimiś dziećmi i spędzasz z nimi więcej czasu
niż z własnymi…
powinieneś mieć prawo tu mieszkać.
Ścieżka do uzyskania obywatelstwa? Już ją mamy.
Nazywa się panocha.
Jak się tu urodziłeś, tu zostajesz.
Ścieżka waginy…
Obywatelstwo… A cesarskie cięcie?
Również.
Nie jesteśmy złymi ludźmi.
Ciężko pracujemy. Nie demonizujcie nas.
Urząd Imigracyjny
i Departament Bezpieczeństwa...
Jeśli chcą deportować ludzi...
Przestańcie.
Jestem po waszej stronie.
Ja to pisałem. Wiem, co będzie dalej.
Nie chodźcie do naszych miejsc pracy ani do szkół.
Niech rodzina zdecyduje. Pozwólcie Latynosom zdecydować,
kto zostanie deportowany.
Bo wszyscy mamy krewnych, których lubimy,
i takich, których...
Czwarta rano. „Ciociu, obudź się.
Przyszli po ciebie”.
- „Kto?” - „Meksyk”.
- „Meksyk po mnie przyszedł?” - ”Tak.
Wuju, po ciebie też przyszli”.
- „Salwador?” - „El Salvador. Rusz się.
Ciociu, stanik ci nie potrzebny”.
„Cholerne ropy w oczach”.
Teraz Latynosi muszą być sprytniejsi.
Kiedyś udawaliśmy, że nie znamy angielskiego.
Dziś policjant cię zatrzymuje i nie pyta o dokumenty,
ale od razu wypala: „Mówisz po angielsku?”.
Nie możesz wydusić słowa...
„Tak.
Mogę zostać?
Boże święty!”
Kiedyś było inaczej.
Kiedyś gdy gliniarz cię zatrzymywał i kazał wysiąść, mówiło się:
- „No entiendo”. - „A jedź w cholerę.
Nie wiem, co gada”.
Udawaliśmy, że nie znamy angielskiego i nas puszczali. Teraz tłuką pałką.
- „Wysiadaj z auta”. - „Pero no entiendo...
Aha, mam wysiąść z auta?
O Boże!
Hijo de la chingada. Rozumiem.
Dzięki tej śliwie na czole...”
Ludzie z innych krajów są wspaniali.
Nie my. My przywykliśmy, że tu jesteśmy.
Jeden gość naprawiał mi dach.
Spadł.
Wylądował na plecach.
Kiedy wyszedłem, zaczął mnie przepraszać.
Za to, że spadł z mojego dachu. Pytam: „Wszystko w porządku?”.
On na to: „Ay, perdón”.
„O czym ty gadasz?”
- „Nie zwalniaj mnie!” - „Że co?”
Potem bredzi: „Odpracuję ten czas, kiedy byłem w powietrzu”.
Że, kurwa, co?
Pytam: „Skąd wziąć 10 takich jak ty?”. On: „Zatrąb”.
Mówią, że Rzymu nie zbudowano w jeden dzień.
Ja mówię: „Zatrudnili niewłaściwych ludzi”.
Pozwolenia nie byłyby potrzebne.
O 9.30 rano by meldowali:
„Skończyliśmy Koloseum. Co teraz?”.
Inni mogliby odpoczywać.
Te całe bzdury z murem...
Może czekają na pozwolenia.
Ja i pięciu Latynosów byśmy go zbudowali w trymiga!
Już by stał.
I nie byłby ciężki,
żeby nasze tunele się nie zapadły.
Pásale!
Wiecie...
Gnębi się teraz ulicznych sprzedawców i żebraków.
Gość pyta: „Masz drobne?”.
Zawsze go bronią: „Może jest chory psychicznie?”.
A Latynos sprzedający pięć kilo owoców za pięć dolców nie jest chory?
- „Po ile to?”. - „Pięć dolców”.
„Estás loco?
Szajbus”.
Latynosi mają niesamowite poczucie humoru,
bo nasi krewni
bywają najzabawniejsi na świecie.
Miałem wujka. Mój tío był kompletnym świrem.
Został potrącony przez samochód.
Kobieta uciekła. Wezwano policjantów.
Proszą, żeby ją opisał, na co wujek odpowiada...
„Wiecie, bzyknąłbym ją”.
Estaba buena. Co nie, George?
Zapisz to.
„Była z niej niezła laska”.
Z gwiazdką, żeby zapamiętać.
Wszystko obracał w żart.
Lekarz go pyta:
„Chorował pan na chorobę weneryczną?”.
„A jak pan sądzi?
Doktorku, jak pan sądzi?
Raz kiedyś miałem wysypkę.
Proszę nie zapisywać”.
Nie słuchał lekarzy. Powiedzieli mu:
„Ma pan powiększoną wątrobę i marskość wątroby.
I gangrenę w stopie.
Picie pana zabije”. Mój wujek podszedł do lekarza i zrobił...
„Walić go. Idziemy.
Widzi mnie raz i myśli, że mnie zna. Jebać go.
A jak się napiję? I tak nie będzie wiedział.
Nie marnujmy czasu na bzdury”.
Wszystko się zmienia. Nie chcemy żyć wiecznie.
Nie chcemy słyszeć od lekarza, że jesteśmy chorzy. Wiemy to.
Wiem, jak to brzmi.
W środku nocy.
Kiedy rano nie możesz włożyć buta, to wiesz.
Chyba masz wysokie ciśnienie.
Za dużo soli.
Solimy jedzenie, jak tylko ląduje na talerzu, bez próbowania.
I jemy.
Nie chcemy wiedzieć.
Rak prostaty...
Tu faceci przestają słuchać.
Rak prostaty to najczęstsza przyczyna zgonów Latynosów,
bo bada się go…
od tyłu.
Ojcowie i wujkowie mówią: „Mowy nie ma.
Prędzej umrę, niż pozwolę się macać po tyłku.
Na trzeźwo? Nie.
Nie na trzeźwo.
Może w domu, gdy będę się przebierał przed snem”.
Wciąż piją i robią te bzdury.
Chodził do ubikacji dziesięć razy w nocy.
Po dziesięciu latach ciotka mówi: „Musisz iść do lekarza”.
Lekarz mu mówi: „To rak prostaty”.
On do żony: „Słyszysz, co mówi?
Słyszysz? Powiedz jej pan.
Mam raka prostaty.
Kazałaś mi iść do lekarza i teraz mam raka prostaty.
Wczoraj nie miałem, a, kurwa, dzisiaj...
już mam. Wciąż czuję ten...
dotyk…”
Nie chcemy żyć wiecznie.
Nie dbamy o to, żeby jeść zdrowo.
W meksykańskiej restauracji, widać...
jak gotujemy. Spójrzcie na nas.
Już w trzeciej klasy dzieci zaliczają bazę otyłości.
„Narka, otyłość. Wyprzedziłem cię”.
Latynosi są grubi.
Próbuję poprawić im nastrój.
Mówię: „Miałaś być bliźniaczkami. Dlatego tak wyglądasz.
Nie słyszysz głosu, który mówi, że się najadłaś?
To może być twoja siostra. Spróbuj posłuchać”.
Ma 11 lat, a piersi największe w rodzinie.
„Biuściasta, chodź tu”.
Tak zyskuje się przezwisko. Raz się zesrasz w gacie
i do końca życia jesteś Kaka.
Nawet jako dorosły facet.
- „Zgadnij, kto się żeni”. - „Kto?”
- „Kaka”. - „Kurwa!
Kaka się żeni?”
„A jego żona jest w ciąży.
Będą mieć małe Kaki”.
„Kaka się żeni... Cholera.
Jebany. Brawo Kaka”.
Wszyscy wiemy.
Nasi rodzice nas upokarzali.
Nie obchodził ich nasz wiek.
Wychodząc do pracy, mówili: „Ej, wy dwa tłuste fajfusy!
Macie nie gnić na tej kanapie cały dzień. Grubas Jeden i Grubas Dwa, słyszycie?”.
„Tak”.
„Umyjcie się.
Przymierzcie, czy buty pasują. Minęły już dwa dni”.
Wychowała mnie babcia. Dożyła 89 lat.
Dopadła ją demencja.
Latynosi są niemożliwi.
Lekarz mówi: „Ma pani Alzheimera”. A ta wstaje i chce wyjść.
Mówię: „Babciu, słyszałaś?”.
Ona na to: „Kurwa, ty to masz czy ja?
Poprosiłam, żebyś mnie podwiózł, a nie mówił, co myślisz”.
Spytaliśmy, co dalej. Lekarz tłumaczy:
„Zacznie pani zapominać miejsca i ludzi”.
Babcia na to: „Chwila. Nie zna pan mnie…
ani mojego życia. To się tyczy was obu.
Nie mogę się, kurwa, doczekać, żeby zapomnieć o ludziach”.
Spojrzała na mnie i powiedziała: „Spierdalamy stąd!”.
Współczucia nie znajdziesz...
wśród Latynosów.
Kiedy widzą, że płaczesz, pytają: „Co się stało?”
„Lekarz mówi, że mam raka”. A oni wtedy:
„Kurwa, myślałem, że powiesz, że ja go mam.
Nie płacz. Spójrz na mnie.
Kurwa!
Ile czasu ci dał?”.
„Trzy miesiące”.
„To na Walentynki cię nie będzie?
I na moich urodzinach też nie?
Nie chcesz przyjść
czy to przez to, co mówi lekarz?
Weź się w garść. Pieprzyć to”.
To inna kultura.
Biali faceci marzą o tym, żeby poprowadzić córkę do ołtarza.
„Chcę uczestniczyć…
w tym ważnym dla Kelsey dniu”.
A Latynosi: „Chcę przeżyć wszystkich, którzy mnie nienawidzą”.
Tak jest.
Mam to gdzieś.
Babcia przyłapała mnie z listą osób, które chcę zabić.
Mówi: „Co, kurwa? Pokaż. Co to jest?
Lista osób, które chcesz zabić?
Pierwsze dwie już nie żyją.
Ostatnie dwie są też na mojej liście. Pomogę ci”.
To inny...
To inny klimat.
Wiecie...
Nie chcemy żyć wiecznie. Chcemy żyć tu i teraz.
Mój wujek szybko się wścieka.
Wystarczy wymyślić jakąś sytuację.
„Wujku, kto by wygrał walkę...
między...
Annabelle...
i La Lloroną?”
„A jak ci się zdaje?
La Llorona złoiłaby tyłek tej jebanej Annabelle.
To pieprzona lalka.
Utopiłaby własne dzieci.
Myślisz, że nie wpieprzy lalce?
Kurwa, zmieniłeś się”.
Ja ratuję...
Ratuję psy.
Nie mówię, że je kocham, tylko że ratuję.
To różnica.
Latynosi wściekają się, kiedy pies szczeka.
„Zamknij ryja!”
Są przysmaki z CBD.
Dla psów. CBD.
Dałem je swoim psom jakieś pół roku temu.
Cisza jak makiem zasiał.
Siedziały w domu i...
Psy okazują szacunek.
Kochają. Nie obchodzi je, jak wyglądasz.
Mógłbyś być najbrzydszy na świecie.
Są niesamowite.
Źle się obchodzimy ze zwierzętami.
To nie jest...
mocna strona naszej kultury.
Mój wujek chodził z kozą. Sądziłem, że to...
jego zwierzę przewodnik.
Trzymał ją pod pachą.
Kiedyś zniknęła. Pytam: „Gdzie koza?”.
„Kurwa, była przepyszna.
Była moją przewodniczką. Wszyscy czuliśmy...
miłość po tym, jak skończyliśmy jeść”.
Tacy jesteśmy.
Wraz z upływem lat trzeba być
świadomym tego, co się z tobą dzieje.
Kiedy faceci się starzeją...
W młodości ciało jest sprężyste. Nie wydajesz żadnych dźwięków.
Tyłek… zaciśnięty.
Masz 18 lat.
Nieźle.
Kiedy jesteś starszy
i próbujesz otworzyć słoik z ogórkami...
Przekręcasz...
Ktoś wchodzi do kuchni... „Co to?
Kupiłeś ogórki, które cuchną gównem!
Odnieś je.
I powiedz im, że cuchną gównem”.
Młodość bezpowrotnie mija.
Pierdzisz, kiedy chodzisz.
W ubikacji myślisz, że skończyłeś sikać, a tu leci dalej.
Jakbyś uczył się jeździć z manualną skrzynią biegów.
Kiedy jesteście młodzi, żyjcie tak,
jakby każdy dzień był najwspanialszy.
Żyjcie!
Nie czekajcie, aż zachorujecie. Żyjcie, gdy jesteście zdrowi.
Wtedy naprawdę się żyje. Nie martwisz się o nikogo innego.
Robisz swoje.
Starzejesz się, dzieci dorastają.
Kochają cię, już się nie kłócicie.
Nie chlejesz do nieprzytomności.
W każde święta
komuś urywa się film.
Następnego ranka ktoś ma podbite oko. Pytasz:
„Co ci się stało?”.
„Pieprzony dupek”.
Pewnie o to chodziło. Nieuprzejme zachowanie…
Gdy ktoś się tak odzywa, dostaje wpierdol.
Ale tacy jesteśmy.
Właśnie tak żyjemy.
Dzieciaki tego nie rozumieją.
One wolą...
W Halloween nie można nosić maski,
żeby nie przestraszyć dzieci.
Jeśli twoje dziecko jest tak głupie, że nie wie, że to...
nie prawdziwy wilkołak siedzi obok niego...
zabierz skurwiela ze szkoły.
Marnujesz pieniądze. Ucz go w domu.
Niech mieszka w garażu i utrzymuje tam porządek.
Pieprzone Halloween to ostatnie święto...
Latynosi chodzą po domach nawet w wieku 50 lat.
Nie chcemy słodyczy.
Chcemy zajrzeć do domu.
„Ładnie tu, ja pierdolę.
Po co wam tyle lamp?
Kurwa, ale mają sprzętu”.
Kostiumy domowej roboty.
Buty ojca.
Rękawiczki do zmywania.
Okulary do squasha.
Pukasz do drzwi. Otwierają. „Kurwa, chingados!
- „Kim jesteś?” - „Jestem sobą.
Cukierek albo psikus. Może coś naprawić?
Na podjeździe kafelki odpadają.
Tak czy nie?”
W innych rodzinach rodzice są mili. Prawie jakby się miało dwie matki.
„Możesz robić, co chcesz. Ostrożnie”.
Nasi rodzice...
są jednocześnie mili i wredni. „Mam do ciebie prośbę.
Wypierdalaj stąd.
Dziękuję”.
Dlatego radzę wam:
uczcie dzieci odróżniać dobro od zła.
Uczcie, co jest właściwe, a co nie.
A co najważniejsze, wpajajcie tym kretynom różnicę
między fajerwerkami
a wystrzałami.
My wiemy.
Już wiemy.
Znamy odgłos zimnych ogni.
A kiedy słyszymy...
spieprzamy.
Jest różnica.
Jedno trzeba nam przyznać: szanujemy rodziców.
Tak było zawsze.
Macochy i ojczymów też. O nich też wspomnę.
Nie pyskujemy.
Na lotnisku jeden dzieciak powiedział do mamy:
„Nienawidzę cię”.
Wszyscy na lotnisku zrobili...
Kobieta się rozpłakała, a my na to: „Co jest, kurwa?
Wpieprz mu.
Tylko tak się nauczy. Wpieprz mu”.
Wszyscy na lotnisku skandowali: „Wpieprz mu!
Wpieprz mu!
Wpieprz mu!”. Potem przyszli Latynosi.
Powiedziała,
że nigdy go nie uderzyła.
Ja na to: „Wsiadaj do samolotu.
My mu wpieprzymy.
Musi dostać w dupę.
Lepiej od ludzi, którzy z nim lecą”.
Kiedy miałem osiem lat, powiedziałem babci:
„Nienawidzę cię”.
Najwyraźniej ją do ubodło.
„Nienawidzisz mnie?
Ja nienawidziłam cię pierwsza.
Dawaj! Mów!
Zniosę to. Ulżyj sobie.
Kiedy się urodziłeś, poszłam do szpitala
i spytałam: »Który to mój wnuk? Ten trzeci?«
Dawaj.
Wyrzuć to z siebie.
Nienawidziłam cię, gdy cię robili.
W domu słyszałam…
Wiesz, co powiedziałam? »Połykaj!«”.
Tak zyskuje się szacunek.
Te wszystkie brednie...
Latynoskie wdowy nie wychodzą ponownie za mąż.
Chcą czuć ból.
„Dziś mój świat się skończył”.
„O czym ty mówisz?”
„Dziś jest dzień,
w którym miłość mojego życia
trafiła do nieba”.
„Że kto?
Kot?”
„Mój mąż, idioto”.
Za życia mógł być najgorszym draniem,
ale po śmierci staje się kimś innym.
- „O kim mówisz?” - „O swoim mężu”.
„Ciociu,
czy on cię nie podpalił?”
„Kolacja nie była gotowa. Nie jego wina”.
„Ciociu, w parku uderzył cię…
w plecy…
łopatą”.
Bo się nie uchyliłam, mądralo”.
Nie bądźcie sami. Znajdźcie kogoś,
kogo kochacie. Nie spędzajcie reszty życia w pojedynkę.
Wszyscy mamy tę smutną ciotkę.
Nawet już nie dba o brwi.
Tylko pusta twarz.
„Tak się cieszę.
Nie widać tego.
Narysujcie mi tu kreski”.
Zawody miłosne nie są dla starszych,
tylko dla młodych.
Mój wuj zerwał z dziewczyną. Ma 63 lata.
Wpatruje się w jej okno.
Kobieta wychodzi: „Kto tam jest?". A on...
„Cholerna stopa”.
„Cuchnie gównem. Kto tam jest?”.
Bo gdy się zestarzejesz,
zwieracze zawodzą pierwsze.
Smutne.
Kiedy kobiety rodzą dzieci…
Pochwa, z którą się kochałeś,
to ta sama, która jest na porodówce, ale...
nie są do siebie podobne.
Ta druga jest spuchnięta i ma inny kolor.
- Pielęgniarka: „Wygląda jak pan”. - „Suko, ja tak nie wyglądam.
Jestem umazany gównem?
Mam ubezpieczenie, więc nie mów tak do mnie”.
Kiedy…
się kochaliście, była maleńka. Idealna.
Dla białego to kawałek ciasta marchewkowego.
Dla czarnego – czerwony aksamit.
Dla Chińczyka – ciasteczko z wróżbą.
Dla Latynosa – flan.
Najpyszniejszy flan pod słońcem.
Zero bąbelków. Najlepszy...
flan, jaki miałem w ustach.
Dzieciaki dorastają. Nie zabezpieczamy przed nimi domu.
Siedzisz w salonie, a z kuchni dobiega...
Pieprzony dzieciak dotknął gorącego piekarnika.
„Patrz, tutaj dotknąłeś rok temu.
Widzisz skórę z zeszłego roku?
A tu dotknąłeś teraz.
Tyle urosłeś
od zeszłego roku.
Nie zmądrzałeś, bo znowu to zrobiłeś.
Ale jesteś wyższy”.
Dzieci jadły wszystko.
Wszystko, co przygotowali rodzice.
Dzieci w kołysce wcinały papryczki chilli.
Miały ser owinięty wokół głowy.
„Upuściłem piwo!
Upuściłem piwo”.
Przez elektroniczną nianię mówi innym dzieciom:
„Powiedzcie im, że upuściłem piwo.
Szybko! Nie potrzebujecie pieluch”.
Całe to gówno.
Latynoski to piękne kobiety, może najpiękniejsze.
Najpiękniejsze na świecie.
Ale nie chciałbym takiej za żonę.
Nie czekają na komplementy. Same je sobie prawią.
Ubierają się i mówią:
„Wyszczuplałam, nie?
Prawda?
I spójrz na moje włosy...”
Tak.
Wychodzisz z kumplem. Idą za tobą do samochodu.
„Masz, kurwa, szczęście, że cię puszczam.
Nie rozmawiam z tobą. Zjeżdżaj.
Zjeżdżaj, zanim zmienię zdanie.
Zjeżdżaj.
A jak za dużo wypijesz, masz nie brać ubera.
Wracaj do domu jak człowiek”.
Zatrzymuje cię policjant.
Każe powiedzieć alfabet od tyłu. Kumple w aucie: „Kurwa, już po nim”.
„Alfabet od tyłu?
A.
B.
Ile mam czasu?
C”.
W końcu stajemy się opiekunami swoich krewnych.
Żaden nie chce iść do domu opieki.
Żaden nie chce opuścić domu.
Siedzisz w domu, oglądasz telewizję
i słyszysz hałas na piętrze...
„Ciociu, wszystko w porządku?”
„Upadłam.
Upadłam. Nie przychodź.
Obsrałam się.
Narobiłam w majtki”. A wtedy ty...
Jeszcze nie czujesz, ale...
Niepotrzebnie...
„Nie gadaj...
Wszędzie to czuję”.
Idziesz do niej!
„Gdzie jesteś?”
System Life Alert to porypana sprawa.
Jeśli jesteś biała i dajesz matce Life Alert,
mówisz jej: „Hej, mamo.
Oficjalnie cię porzuciliśmy.
Kiedy upadniesz, nie będzie nikogo, kto cię podniesie.
Dlatego musisz zadzwonić”. „Pomocy.
Upadłam”.
Dyspozytor mówi: „Słuchaj, kobieto, upadłaś...
już piąty raz w tym tygodniu.
Twój mąż i syn
zapłacili tylko za trzy upadki
w tygodniu.
Więc nie możemy cię podnieść,
aż do następnego okresu rozliczeniowego.
Chcesz rozmawiać z menadżerem? Dobra”.
Nie.
Gdy ktoś upadnie w naszej rodzinie, gdy przestaniemy się śmiać,
podnosimy go
i odsyłamy z powrotem do kuchni.
„Jak wyszłaś z kuchni?
Twoje miejsce jest przy garach”.
Nie potrafimy
przyjmować komplementów.
Matka pyta twoją dziewczynę: „Za co kochasz George'a?”.
„Kocham jego śmiech.
Jest uroczy”.
Ty na to: „Że co? Nie mam uroczego śmiechu”.
„Jest taki szczodry”.
„On?”
I nie lubią twoich dziewczyn.
Pokazujesz im zdjęcia kobiet.
Kiedyś radziłem się babci: „Co sądzisz o tej?”.
„Dziwka”.
„Dobra. A ta druga?”
„Też kurew.
Spójrz, jak chodzi. Tak chodziłam w dzieciństwie.
A byłam dziwką, więc wiem.
To ten krok”.
Kiedy się starzejesz, masz dzieci...
Narodziny dziecka
to najlepszy dzień
w życiu.
To zależy.
Bo niektóre to wstrętne bachory.
Okropna cena za zostanie w środku do końca!
„Na jak długo to? Na zawsze?
Teraz mi mówisz. Wyciągnąłbym go!”
Jedliśmy to, co było w lodówce. Niektóre rzeczy leżały tam latami.
Patrzyłeś na mleko. „Co?
To mleko jest z lipca”.
A matka na to: „W szkole
nie chcesz się uczyć.
Ale w domu bez przerwy czytasz.
Pieprzyć to! Pieprzony Kamień z Rosetty.
Nie możesz przestać…
Ciągle się uczysz, co?”
Nie mogłeś powiedzieć, że nie ma co jeść, bo zawsze coś ci znaleźli.
Z tyłu lodówki w paczce
jedna pieprzona parówka
pokryta tłuszczem, zasuszona.
Wyciągają ją. „Jedz”.
„Jest tłusta”.
„A ty nie jesteś?
Sukinsyn.
Słuchaj.
Idź do łazienki, zdejmij koszulę i spójrz w lustro.
Potem wróć i przeproś parówkę.
Przeproś parówkę”
„Mam przepraszać parówkę?”
Każdego dnia ktoś przychodzi i mówi coś głupiego.
W windzie nikt nie chce rozmawiać.
Dlatego ludzie stoją tak.
Człowiek się uczy.
Mówię do faceta: „Jutro wracam do domu”.
A ten na to: „Czyli masz dość czasu, żeby się odpierdolić”.
I tak się uczysz nie rozmawiać w windzie.
Ktoś mnie spytał, czy jeżdżę na rowerze stacjonarnym...
Ja na to: „Słuchaj.
Jeśli Meksykanin jedzie rowerem,
godzinę później nie może być w tym samym miejscu.
Musimy być godzinę dalej”.
A tu po godzinie jesteś w tym samym miejscu, a dupa boli.
- „Gdzie byłeś?” - „Jechałem rowerem”.
- „Czekaliśmy na ciebie!” - „To przez rower”.
„Mówiłem, że na nim nie dojedziesz”.
Tak już jest. Próbujemy jeść zdrowo.
Żaden Latynos nie chce żyć wiecznie, ale jedzenie to przyjemność.
Nie będziemy żyć wiecznie,
więc cieszcie się jedzeniem i jedzcie, co chcecie.
Pieprzyć to, kurwa!
Teraz trochę absurdów.
Dziś w meksykańskiej restauracji można usłyszeć:
„Witam, señor”.
Kelner pracuje tam od 40 lat. I czeka.
„Witam, te tacos z kurczakiem...
Czy kurczak został uśmiercony humanitarnie?”
- „Qué?” - „Czy został...
uśmiercony humanitarnie?”
„Tak.
Głaskaliśmy go, aż zdechł”.
Nie próbujemy żyć wiecznie.
Nie badamy cholesterolu. Pierwszy raz mierzymy
ciśnienie krwi na rynku.
Mają tam darmową maszynę.
Wkładasz rękę i naciskasz guzik. Zaczyna się wypełniać powietrzem.
Wszyscy próbują podejrzeć wynik.
„Odsunąć się. To mój wynik”.
- „Ile?” - „Tyle, co w zeszłym roku. 280 na...
125.
Tu piszą, że jestem trupem...
Mam sporo na głowie. Nie mogę umrzeć”.
Unikamy lekarzy, nie chcemy wiedzieć.
Najbardziej szalonym elementem
w dzisiejszej kulturze są
imprezy
ujawniające
płeć.
To mogli wymyślić tylko biali.
Robienie imprez
ujawniających
płeć.
Rodzina się zbiera...
„Przebij balony, Dylan!”
Latynosów nie obchodzi: niebieski czy róż.
Ważne, czy nasze.
„Jest moje? Przynieś je tu.
Lepiej, żeby miał ciemniejszą skórę,
bo tam wygląda dosyć jasno”.
Nie bawimy się w to gówno.
Ludzie, którzy fotografują jedzenie...
w restauracji, a potem przysyłają ci zdjęcie.
Ty nie jesteś w restauracji. Jesteś w domu
i dostajesz zdjęcie pieprzonego steku.
A ty tam nie jesteś.
Więc robisz zdjęcie kupy i odsyłasz.
- „Co to ma być?” - „Przed i po, skurwielu.
Ja ci pokażę stek”.
Potem wysyłasz fotkę fiuta. „To na deser. Są chętni?
Mogę podać z sosem”.
Wszyscy mają to gdzieś.
Byłem w Nowym Jorku. Oczywiście jadłem hot doga.
Wszyscy się gapią. Jeden facet mówi:
„Gdybyś wiedział, z czego jest hot dog,
to byś go nie tknął”.
„Tak? Wiem, z czego jest pochwa, a tykam ją chętnie.
Pilnuj swoich spraw, kolego”.
Jeśli spędzacie czas z dzieckiem
i czytacie mu bajki na dobranoc, które nie trzymają się kupy,
wykorzystajcie ten czas, aby mu wpoić,
że może być kimkolwiek zechce.
Że się liczy.
Że jego głos jest słyszalny.
I żeby było szczęśliwe.
Ponieważ
jeśli już opowiadacie mu bajkę, opowiedzcie tę.
Rodzice nie przygotowali nas do życia w domu.
Przygotowali nas do życia na zewnątrz.
Wiecie.
Jesteśmy gotowi na każdą sytuację.
Uczcie dzieci szacunku. Uczcie je, jak zachowywać się wśród ludzi.
Napady złości? Nie my.
Ja pierwszy napad złości miałem w wieku 53 lat...
Moja babcia nie żyła od siedmiu lat.
Wciąż się rozglądam.
„Czuję Oil of Olay. Ona tu gdzieś jest?”
Takie są kobiety. Kurwa!
W tym roku
pierwsze kobiety poleciały w kosmos.
Spacerowały w kosmosie.
Pierwszy raz w historii.
Ale ich mężowie pewni mówili: „Wciąż nie są dość daleko.
Cholera.
Dajcie znać, gdy wejdą w atmosferę Ziemi. Zaczniemy sprzątać.
I przewiniemy dziecko”.
Myślę,
że za naszego życia Latynos może zostać prezydentem.
Jeśli ten gnój jest prezydentem, każdy może nim być.
Pieprzony tío.
„Wszystko jest za darmo. Nie? Dobra”.
Oby Latynos został prezydentem. A jeszcze lepiej Latynoska.
Faceta nigdy nie zobaczycie. Nie wyjdzie z Białego Domu.
„Wracaj. Wyszedłeś wczoraj.
Nie wolno ci wychodzić dwa razy z rzędu.
Jak chcą z tobą gadać, mogą przyjść tu.
Nie jedziesz. Dawaj telefon. Powiem im, że nie jedziesz”.
Tacy jesteśmy. Ten kraj może być lepszy
niż to, jaki jest teraz.
Ludzie nie mogą
dzwonić po policję,
dlatego że nie podoba im się, że jakiś człowiek gdzieś przebywa.
Musimy znowu zacząć pilnować własnych spraw
i pozwolić innym robić swoje.
Biali wzywają policję,
bo widzą czarnego w Starbucksie. Są przerażeni.
„Są tutaj. Błagam o pomoc.
Nie mogę rozmawiać.
Użyję kawowego szyfru.
Widzę cztery espresso.
Weszły dwie horchatas.
I trzy micheladas. Pośpieszcie się!
Sos sojowy! Szybko!”
Pieprzyć to.
To idiotyzm.
Żadnego aktu terroryzmu, do którego doszło w tym kraju,
nie dokonał
Afroamerykanin czy Latynos.
Masowe strzelaniny?
Nie my.
Nie lubimy sal, w których nikogo nie znamy.
Wchodzimy...
„Spoko. Nic nie trzeba.
Szukam ciotki. Wrócę”.
Nie my.
Masakry w szkołach? Nigdy.
A szkoły nienawidzimy...
Powinniśmy być pierwsi do strzelania w szkole.
- „Dziś klasówka”. - „Nic z tego”.
I my nie strzelalibyśmy do dzieci. Tylko tam, gdzie trzymają listy obecności.
„Są tam”.
Wracasz po szkole.
„Pamiętasz, jaką miałeś średnią ocen?”
„Ja?
Wysoką.
Bardzo wysoką.
Zdaje się, że...
21...
21 koma pięć. Mnie więcej.
Cztery albo pięć.
21,5.
To moja średnia...
arytmetyczna?
Arytmiczna?
Mniej więcej.
Posłuchajcie.
Co tydzień w wiadomościach donoszą,
że nauczycielkę aresztowano
za seks z uczniem.
A żadna z nauczycielek…
nie jest brzydka.
Są śliczne. Nie takie, jak nasze. Nasze były...
Gdyby nauczycielka chciała mnie zaliczyć, spojrzałbym na nią i powiedział:
„Pani Smith, wybieram jedynkę.
Wolę jedynkę.
Proszę spróbować latem, ale nie wiem”.
Nie.
Te dzieciaki donoszą na nauczycielki.
Tak bardzo się od nas różnią. Donoszą na nauczycielki.
My?
Nikt nie spóźniałby się do szkoły. O 5.30 rano...
Długa kolejka.
„Muszę do domu. Zaraz wracam”.
Gdybyśmy komuś powiedzieli, i tak by nie uwierzył.
„Nauczycielka mi obciągnęła”.
„Nie pierdol!
Kłamca. Gówno prawda!
Gówno prawda.
Czemu pani Anderson miałaby obciągnąć grubemu Meksykaninowi?”
„Też jej to mówiłem, ale się uparła.
Jej to powiedz”.
Idziesz...
do gabinetu dyrektora.
Jest tam dyrektor.
Pani Anderson.
Policja.
Twoja mama.
Twój tata.
Twój ojczym.
„Wejdź, George. Czy pani Anderson
wykonała fellatio?
Doprowadziła cię do ejakulacji?”
„La cosa es que yo no hablo inglés.
Pa mi? Yo no sé. Pa mi? Pompis? No”.
Tak.
Pompis, no”.
Słuchajcie.
Kochamy ten kraj. Zrozumcie to.
Dobrze?
Czy wysadzilibyśmy budynek federalny?
Nie.
Stamtąd przychodzą czeki.
Nie jesteśmy głupi. „Co jest? Oni nam płacą...”
„Myślałem, że nie”.
Nie zostawiajcie dzieci z dziadkami.
Próbujesz je dyscyplinować,
a twoja matka mówi:
„Nie mów tak do mojego wnuka.
Póki żyję, masz mu okazywać szacunek.
Jasne? Okaż szacunek!”
- „Ty na mnie krzyczałaś”. - „To co innego. On jest mądry.
Nie tak jak ty. Nie nosi kasku cały dzień”.
Nie pyskowaliśmy. Mogli nas zostawić w aucie w lecie.
Siedzieliśmy przy zamkniętych oknach.
Przychodził gliniarz. „Nie trzeba. Wpakuje mnie pan w kłopoty.
Jestem tu tylko półtorej godziny. Luz.
Proszę szukać prawdziwych przestępców”.
Wiecie...
Taka jest przyszłość tego kraju.
Latynosi i pozostali.
Chińczycy, Latynosi, czarni, biali. Jak tutaj. Pełna różnorodność.
Nigdzie się nie wybieramy!
Żyjcie szczęśliwie. Nie pozwólcie nikomu sobą rządzić.
Nie czekajcie, aż się rozchorujecie.
Żyjcie szczęśliwie.
Kochajcie się.
Doceńcie chwile. Jeśli macie starszych w rodzinie,
zróbcie im zdjęcia, trzymajcie ich za ręce, czeszcie włosy.
Niech sobie pierdną.
Tak to robimy.
Kocham swoich ludzi.
Kocham Latynosów na całym świecie.
Nie znamy się.
Ale kierujemy się prostą zasadą.
Zadrzesz z jedną fasolką,
zadzierasz z całym burrito.
Dziękuję, że przyszliście. Kocham was.
Dziękuję. Gracias.
Dziękuję wszystkim!
Napisy: Przemysław Rak