Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(พิตต์สเบิร์ก)
‎ตอนนี้เราอยู่ในช่วงเวลา ‎แห่งการตัดสินใจเกี่ยวกับอนาคตของเรา
‎และผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อเรา ‎ที่ได้เห็นว่าอดีตของเราเป็นยังไง
‎(ออกัสต์ วิลสัน 1945-2005)
‎ที่เราเป็นเราทุกวันนี้ในสังคม
‎เพราะสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
‎(ออกัสต์ วิลสัน)
‎(นครนิวยอร์ก)
‎แต่เรามีชีวิตอยู่ในสังคม ‎ที่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีตได้อย่างง่ายดาย
‎และในการที่จะรู้ว่าคุณเป็นใครและควรทำอะไร
‎คุณต้องรู้ก่อนว่าประวัติศาสตร์ของคุณคืออะไร
‎(ออกัสต์ วิลสัน)
‎เราขอต้อนรับพวกคุณ ‎ผู้เข้ารอบสุดท้ายประจำปี 2018
‎ในการแข่งขันบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน
‎มีใครกันบ้าง เรามีสมาชิกจากพิตต์สเบิร์ก ‎สมาชิกจากพิตต์สเบิร์ก
‎พิตต์สเบิร์ก!
‎เรามีสมาชิกจากซีแอตเทิล ‎เรามีสมาชิกจากบอสตัน
‎แล้วแอตแลนตาล่ะ นิวยอร์ก พอร์ตแลนด์
‎นิวเฮเวน แดลลัส ชิคาโก
‎ลอสแอนเจลิส สุดยอด
‎เราจัดงานนี้ในระดับประเทศมาสิบปีแล้ว
‎เราเริ่มจัดการแข่งขันนี้ ‎หลังจากคุณวิลสันเสียชีวิตได้หนึ่งปี
‎เราเสียใจต่อการสูญเสีย ‎นักเขียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอเมริกา
‎นี่คือรายการสารพันข่าวของสถานีวิทยุ ‎กระจายเสียงแห่งชาติโดยเด็บบี้ เอลเลียต
‎ออกัสต์ วิลสัน นักเขียนบทละคร ‎รางวัลพูลิตเซอร์ได้เสียชีวิตในวันนี้
‎ที่โรงพยาบาลในซีแอตเทิล เขามีอายุ 60 ปี
‎และป่วยด้วยโรคมะเร็งตับ
‎วิลสันเป็นที่รู้จักจากบทละครชุดสิบเรื่อง ‎ที่ยิ่งใหญ่ของเขา
‎ที่รวมถึงละครเรื่องรั้วใดมิอาจกั้น ‎และบทเพลงแบล็ก บอตทอมของมา เรนีย์
‎ผลงานชิ้นสุดท้ายของเขาคือเรื่องเรดิโอ กอล์ฟ ‎ที่เพิ่งเปิดตัวไปเมื่อเดือนเมษายนนี้
‎บทละครของวิลสันเป็นเรื่องราวชีวิต...
‎ของชาวอเมริกันผิวดำ ‎ในทุกทศวรรษของศตวรรษที่ 20
‎รูปแบบซ้ำๆ อันเกิดจาก ‎ผลกระทบที่ยืดเยื้อของระบบทาส
‎ที่มีผลต่อชาวอเมริกันผิวดำรุ่นต่อๆ มา
‎(บทเรียนเปียโน)
‎(กีตาร์เจ็ดตัว)
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)
‎บทละครทั้งสิบเรื่องบอกเล่าเรื่องราวเดียวกัน
‎ที่ว่าอเมริกานั้นเป็นของคุณ
‎หากคุณมาที่นี่ด้วยเรือทาส...
‎หากคุณมาที่นี่เพื่อแสวงหา ‎เสรีภาพทางศาสนา เสรีภาพทางการเมือง
‎ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ‎อเมริกานั้นเป็นของเราทุกคน
‎ด้วยศักดิ์และสิทธิ์ทุกประการ
‎นี่คือวิถีของอเมริกา
‎และพวกคุณคืออนาคตของผม
‎สำหรับคนรุ่นใหม่ที่จะได้เข้าสู่วงการ ‎ผ่านการแข่งขันนี้
‎มันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด มันจะเผยให้พวกเขาเห็น
‎ถึงสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
‎มันเป็นเรื่องราวที่ดี
‎มันเป็นบทละครที่ดี
‎ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างก็ชอบมันเมื่อได้รับชม
‎และพวกเขาเข้าถึงมันได้
‎พวกเขาเข้าถึงมันได้ ‎โดยเฉพาะชาวอเมริกันผิวดำ
‎ออกัสต์เป็นนักเขียนที่เข้าใจฉัน
‎และฉันที่ว่าก็คือตัวฉันเอง
‎แต่ก็หมายถึงคนที่เหมือนฉันด้วย
‎เขาเป็นแรงบันดาลใจสำหรับฉัน
‎สำหรับเขาแล้ว ชีวิตคือการเขียน ‎และการเขียนคือชีวิต
‎เขากำหนดงานให้กับตัวเอง
‎ในการเขียนบทละครสำหรับแต่ละทศวรรษ ‎ของศตวรรษที่ 20
‎และมันไม่ได้เปิดตัวตามลำดับ
‎มันถูกกลั่นออกมาราวกับว่า ‎เทพแห่งศิลปะบอกเล่าเรื่องราวกับเขา
‎มันคือบทละครเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของผู้คน ‎แต่มีประวัติศาสตร์แฝงอยู่
‎ดังนั้นเมื่อคุณได้อ่านมัน
‎คุณจะรู้สึกว่าคุณอยู่ในช่วงนั้นของศตวรรษ
‎(สิงหาคม ปี 1911 ที่หอพักในพิตต์สเบิร์ก)
‎(ในปี 1957)
‎เขาไม่ได้สนใจที่จะเขียน ‎เกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญทางประวัติศาสตร์
‎(ตัวละคร - เมมฟิส วูลฟ์ ริซ่า ฮอลโลเวย์)
‎ผมไม่คิดว่าเขาจะเขียนให้มี ‎เฟรเดอริก ดักกลาสอยู่บนเวที
‎เขาเขียนถึงชายเก็บขยะ ‎ที่เคยอยู่ในทีมกีฬาของคนผิวดำ
‎และนักเล่นทรัมเป็ตที่ไม่มีวันดัง
‎นั่นคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่บนโลกเป็นอยู่
‎ออกัสต์เขียนเรื่องราวของทุกคน
‎แม่ พ่อ พี่สาว พี่ชายของเขา
‎ทุกคนที่มีแม่ พ่อ พี่สาว พี่ชาย ‎บทละครนี้เขียนถึงคุณ
‎ถ้าคุณมีเพื่อนรัก มันเขียนถึงคุณ
‎ถ้ามันทำให้คุณปวดใจ มันปวดใจในทุกภาษา
‎(การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน)
‎(นักเรียนกว่าพันคนจาก 12 รัฐ ‎ได้ทำการแสดงบทพูดคนเดียว
‎จากบทละคร 10 เรื่องแห่งศตวรรษ ‎ของออกัสต์ วิลสัน
‎เพื่อโอกาสที่จะได้เข้าสู่ ‎วงการละครเวทีบรอดเวย์)
‎(หกเดือนก่อน)
‎(ชิคาโก)
‎(การแข่งขันรอบแรกได้เริ่มขึ้น
‎มีนักเรียนเข้าร่วมมากกว่า 400 คน
‎20 อันดับแรกจะได้ไปแข่งรอบสุดท้ายที่ชิคาโก)
‎ใช้เวลานี้ในการซ้อมบทพูดคนเดียว ‎ของพวกเธอซะ
‎ทีนี้พาเพื่อนนายออกไปคว้าผู้หญิงสักคน
‎คิดเสียว่าเขาได้ของขวัญ ‎เพราะเธออ่อนหวานและนุ่มนวลเมื่อสัมผัส
‎"พวกผู้ชายสร้างเด็กเหล่านี้มา
‎แล้วหนีไป ปล่อยให้พวกเธอดูแลลูก
‎โดยอ้างว่าพวกเขาอยากเห็นโลกกว้าง"
‎ฉันอยากได้รับความเคารพ
‎เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังแหยมกับคิง เฮดลีย์ที่สอง
‎ถอดเสื้อโค้ทออกได้ตามสบาย ผ่อนคลายสักหน่อย
‎เชิญส่งเสียงดังได้
‎เท่าที่ต้องการ ก่อนที่จะเข้าไปข้างใน
‎ปีที่แล้วฉันนั่งตรงนี้และตกรอบไป
‎งั้นฉันจะนั่งตรงโน้น
‎ผมรู้ว่ามีเด็กๆ จำนวนมาก
‎และพวกเขาต่างก็กังวลและตื่นเต้น ‎ที่จะได้แสดงต่อหน้าพวกคุณ
‎หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด
‎หมุนมาด้านหน้าอีกครั้งแล้วไปทางด้านหลัง
‎เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
‎ไม่!
‎ฉันจะไม่รอคอยวินนี่และวินนี่ วิลเลี่ยมส์
‎ที่วิลเลี่ยมส์เบิร์กและวิลเลี่ยมส์ทาวน์
‎ฉันจะไม่รอคอยวินนี่...
‎และพบว่า ยิ่งพวกเธอเหนี่ยวรั้งชายพวกนี้ไว้...
‎มันยิ่งง่ายสำหรับหญิงอื่นที่จะมาแย่งพวกเขาไป
‎ที่ฉันรู้คือหล่อนโตขึ้น ‎ในแง่ของความเป็นสาวเป็นแส้
‎แค่เพราะหล่อนนอนถ่างขาให้ผู้ชายได้
‎ไม่ได้ทำให้หล่อนเป็นสาวขึ้นหรอก ‎ฉันพยายามบอกหล่อน
‎เธอคิดว่าฉันจะคอยคาบกระดูก ‎และกระดิกหางให้เหรอ
‎คนผิวดำไม่ใช่หมานะ
‎ถ้าคุณเข้มงวดกับการให้คะแนน
‎ก็เข้มงวดเข้าไว้
‎ถ้าคุณสายโหดหรือประเภท "ไม่ได้ ไม่ผ่าน" ‎ก็คงมันไว้อย่างนั้น
‎พวกเธอรู้ว่าต้องทำอะไร รู้ว่าต้องทำอย่างไร
‎ให้พวกเขาเข้าแถวเลยและ...
‎- เข้าแถวเหรอ ได้ ‎- ใช่
‎ตามผมมา
‎ได้เวลาแล้ว ทุกคน
‎หวัดดีครับ ผมฟรีดอม มาร์ติน
‎ผมจะพูดบทไบนัม วอล์คเกอร์ ‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์
‎นายจะมองมันอย่างนั้นไม่ได้
‎นายต้องมองในภาพรวมสิ
‎ผมแขวนไว้หลายอย่างเลย
‎พวกของกระจุกกระจิกที่เกี่ยวกับละครเวที ‎นิตยสารเพลย์บิล
‎ผมย้ายจากโอคลาโฮมา มาที่โรงเรียนนี้
‎โรงเรียนศิลปะชิคาโก
‎เพราะไม่ได้มีโอกาสด้านการแสดงมากนัก
‎ในเมืองโบรกเกน แอร์โรว์ โอคลาโฮมา
‎เราทำละครเวทีเรื่องแม็คเบ็ธ ‎ผมเล่นเป็นแบงโกว
‎มีฉากที่แบงโกวกลับมาด้วยชุดที่เต็มไปด้วยเลือด
‎และนั่นคือเสื้อที่เราใช้จริงๆ ในฉาก
‎ผมเป็นเด็กโอคลาโฮมาที่สูงหกฟุต
‎ผมเล่นบาสเก็ตบอล
‎นั่นเป็นอะไรที่คนคิดว่าผมทำได้ที่นั่น
‎นั่นคือสิ่งแรกที่ผู้คนเห็นเมื่อพวกเขาเจอผม
‎นั่นคือฟรีดอม เขาเป็นเด็กผิวดำในชั้นเรียน
‎ปกติแล้วผมจะถูกเรียก
‎โดยศัพท์สแลงที่หลายคนใช้เรียกกันอย่างโอรีโอ้
‎เป็นการที่คนผิวขาวอยู่ในร่างของคนผิวดำ ‎อะไรเทือกนี้
‎ผมสนใจละครเวทีตอนที่อยู่ประมาณ ม.1
‎นั่นคือภาพแนะนำตัวภาพแรกของผม
‎สำหรับเรื่อง หรรษาราตรี ‎ละครเวทีเรื่องแรกที่ผมไปทดสอบบท
‎บทของผมน้อยมาก มีแค่สองบรรทัด
‎ผมถือดาบและพูดว่า...
‎"เราจับกุมเจ้าในนามของท่านขุนนางออร์ซิโน"
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักเชกสเปียร์
‎และรู้ตัวว่าผมชอบมาก
‎ก่อนหน้านั้นผมคิดว่าการแสดงคือการใช้กล้อง
‎เดนเซล วอชิงตัน วิล สมิธ
‎ผมไม่รู้เลยว่าโรงละครเป็นสถานที่...
‎ที่คุณสามารถทำงานในนั้นเป็นอาชีพ
‎ผมชอบ โอเทลโล มาก
‎บทละครของเชกสเปียร์ที่มีตัวเอกเป็นคนผิวดำ
‎และไม่ใช่แค่นั้น ‎เขาเป็นตัวเองที่มีความรู้ความสามารถ
‎จำได้ว่าผมมักจะมีทีท่าแปลกๆ
‎ครูฝึกของผมมักจะถามว่าผมเป็นอะไรไป
‎ทำไมผมถึงโดดการฝึกเพื่อไปซ้อมบทละคร
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึง... ไม่มีความสุข
‎ผมมีแม่ พ่อ น้องชาย
‎และผมมีผลการเรียนที่ดี ผมอยู่ในทีมบาสเก็ตบอล
‎ผมเป็นผู้เล่นใหม่ในทีมบาสเก็ตบอล
‎แต่ผมอธิบายไม่ถูก... ‎ผมคงไม่มีของพวกนี้ติดไว้ในห้อง
‎คุณเข้าใจใช่ไหม คือมัน...
‎คงไม่มีของพวกนี้ถ้าผมไม่ชอบจริงๆ
‎มันเป็นบุญเมื่อนายมองผู้หญิงและเห็นได้
‎แม้ผมของเธอเพียงแค่ไม่กี่เส้น
‎ความโค้งมนของแก้มเธอ
‎ทุกสิ่งไม่มีความหมายเท่ากับการเห็นได้เช่นนั้น
‎มันเป็นบุญที่นายมองผู้หญิงได้อย่างนั้น
‎- เด็กคนเมื่อกี้ใช่ไหม ‎- ใช่
‎ฉันล่ะแบบ... เขารู้จักทำแบบนั้นได้ไงนะ
‎นี่คือสิ่งที่ผมอยากทำ
‎ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ นี่เป็นสถานที่ใหม่
‎รัฐใหม่ เมืองใหม่
‎โรงเรียนใหม่
‎แต่ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ
‎ฉันฝากความหวังไว้กับคุณและรอคอยที่จะเบ่งบาน
‎คุณพยายามที่จะบอกฉัน
‎ออกไปให้พ้น
‎ฉันชื่อเนีย ซาร์โฟ ‎และฉันจะแสดงบทมอลลี่ คันนิ่งแฮม
‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์
‎ฉันไม่เชื่อผู้ชายพวกนี้เลยสักคน
‎นี่คือเลดี้บั๊กตัวจ้อยของฉัน
‎นี่คือตุ๊กตาสัตว์ของฉัน
‎การใช้ห้องร่วมกับแม่ก็ดีนะคะ
‎แต่ฉันก็อยากมีพื้นที่ของตัวเอง
‎ฉันคงจะตกแต่งห้องทั้งหมดด้วยสีชมพู
‎โรงเรียนประถมของฉัน ‎อยู่ในย่านที่ผู้คนส่วนใหญ่เป็นคนผิวขาว
‎และเด็กคนอื่นจะเข้ามาจับผมฉัน
‎พวกผู้ปกครองก็จ้องฉันเหมือนฉันเป็นแค่...
‎ไม่รู้สิ วัตถุแปลกปลอมมั้ง
‎ฉันรู้ว่าฉันเด่น
‎แต่ฉันรู้สึกเหมือนว่าอะไรก็ตามที่ฉันทำจะถูกตัดสิน
‎ไปในทางที่โหดร้ายและฉันก็กลัวอย่างมาก
‎นี่คือตู้เสื้อผ้าของฉันและข้างในนี้ ‎มีกระดานเขียนความฝันของฉัน
‎มันมีความปรารถนาและเป้าหมายทั้งหมดของฉัน
‎แต่คุณดูไม่ได้นะ มันสำคัญ
‎ฉันกลายเป็นเด็กที่ขี้อายมากๆ ‎ถึงขนาดที่ว่าตอนที่อยู่โรงเรียน
‎ฉันไม่พูดอะไรเลยสักคำจนกระทั่งกลับถึงบ้าน
‎ฉันรู้ว่าละครเวทีเป็นสิ่งที่ฉันอยากลองมาตลอด
‎ตอน ม.1 ฉันได้แสดงเรื่องเมาคลีลูกหมาป่า
‎ฉันรับบทเป็นแชร์คาน
‎อย่าขอดูวิดีโอเลยนะคะ
‎ฉันได้ซ้อมบทและฉันก็หลงรักมันในทันที
‎อยู่นี่รึเปล่า
‎ฉันซ่อนมันเหรอ ฉันว่าฉันไม่ได้ซ่อนนะ
‎อยู่นี่รึเปล่านะ
‎เธอหามันเจอด้วย
‎ละครเวทีสามารถเปลี่ยนฉันได้จริงๆ ‎จริงแท้แน่นอน
‎ข้าบอกว่านางดุร้ายไม่ใช่เหรอ
‎ใช่
‎งั้นทำไมข้าถึงได้เป็นเจ้าป่า
‎ทำไมมนุษย์จากนอกป่าจึงมาตามหาพวกเขา
‎ฉันรู้สึกว่ามีคนรับฟัง ฉันรู้สึกสวยงาม
‎ฉันรู้สึกว่าผู้คนเห็นตัวตนของฉันเป็นครั้งแรก
‎ฉันเริ่มเข้ากับคนอื่นได้ง่าย
‎เป็นอีกคนไปเลย
‎ฉันไม่กลัวที่จะทำอะไรก็ตาม
‎พวกเขาพูดว่า ‎"เนีย ไม่ยักรู้เลยว่าเธอมีพรสวรรค์นี้"
‎และฉันก็แบบ "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
‎นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ไว้ใจใคร ‎นอกจากพระเจ้าผู้ประเสริฐ
‎และฉันจะไม่รักใครนอกจากแม่ของฉัน
‎ขอบคุณค่ะ
‎วันหนึ่งฉันกลับมาที่บ้าน ‎และตระหนักว่านี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ
‎ไปตลอดชีวิตของฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันอยากเป็น
‎ฉันอยากอยู่บนเวที ฉันอยากแสดง
‎นี่คือภาพหน้าจอของฉัน
‎เหมือนสิ่งที่คอยย้ำเตือนว่าฉันอยากไปเรียนที่ไหน
‎และไม่ว่ายังไง ฉันจะทำมันให้สำเร็จ
‎เราจะได้รู้กัน
‎เธอแสดงรึยัง
‎ฉันสนุกกับมัน
‎- ฉันก็สนุก ‎- งั้นเหรอ เธอแสดงดีมากๆ
‎มันยากเพราะแสงไฟ มันส่องหน้าเราเลย
‎บทพูดเลยหลุดลอยออกไป
‎เรารู้ว่าจะพูดอะไรแต่มันนึกไม่ออก
‎ฉันหยุดไป แล้วฉันเลยเริ่มใหม่
‎อย่าร้องไห้ อย่าแสดงด้านที่อ่อนแอ ‎จิตใจเธอเข้มแข็ง
‎โคดี้
‎หวัดดีครับ ผมชื่อโคดี้ เมอร์ริดิธ ‎ผมจะแสดงบทคิง เฮดลีย์ที่สอง
‎ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน
‎เขากรีดมันด้วยใบมีดโกนและฉันตะลึงงัน
‎พวกนายต้องดูโคดี้นะ ‎พวกนายต้องดูโคดี้แสดงเดี่ยว
‎โอพระเจ้า
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งคุณเกิดเบื่อขึ้นมา
‎ผมเกิดมาในบ้านแฟลต
‎มีการยิงกันทุกคืน
‎มันมีชื่อเรียกว่าอิ๊กกี้ส์
‎และไม่มีใครอยากอาศัยอยู่ในที่ที่เรียกว่าอิ๊กกี้ส์
‎ฉันมีรางวัลแขวนไว้บนนี้
‎นายว่าฉันเรื่องนี้ไม่ได้หรอก
‎ฉันมีรางวัลนะโว้ย เอกสารแห่งความสำเร็จ
‎เกียรติบัตรจากสมาคมเกียรติยศแห่งชาติ
‎นี่อะไร เกียรติบัตรจากองค์กรวันโกล
‎เกรดเอทั้งหมด ไม่ต้องห่วงเลย
‎รายงาน เอกสารทั้งหมดทั้งมวล
‎พ่อผมไม่ได้อยู่ด้วย
‎และไม่มีพี่น้องของผมคนไหนที่มีพ่ออยู่ด้วย
‎ผมอยู่ในกล่องที่รายล้อมไปด้วยคนที่...
‎ชอบใช้กำลัง ไม่เอาไหน
‎หรือหาเงินจากเรื่องผิดกฎหมายและอะไรแบบนั้น
‎ผมอยากเข้าใจว่า...
‎ทำไมผมถึงเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป
‎ฉันซื้อหนังสือเล่มนี้มาในราคา 25 ดอลลาร์
‎ฉันทำข้อสอบฝึกหัด ‎ที่อยู่ส่วนหลังของหนังสือเสร็จทั้งหมดแล้ว
‎ผมโตขึ้นมาโดยเห็นพี่ๆ ของผมทำเรื่องผิดพลาด
‎และผมไม่อาจลงเอยแบบนั้น
‎ผมจึงบอกตัวเองว่า ‎ "เอาล่ะ ฉันต้องเรียนรู้จากมัน"
‎ในคราวนั้น ฉันหลบหนีข้อหาไปไม่ได้
‎แต่ฉันฉลาดขึ้น
‎ในคราวหน้า มันจะเป็นการป้องกันตัว
‎ในคราวต่อไป ฉันจะไม่ต้องรับโทษใดๆ
‎ขอบคุณครับ
‎ผมไม่ได้มีต้นทุนมากนัก
‎ในการผลักดันตัวเองให้เป็นนักแสดงชั้นเยี่ยม
‎ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยฝึกการออกเสียงมาก่อน
‎เช้าฟาดผัดฟัก เย็นฟาดฟักผัด
‎แล้วก็... เช้าฟาดผัดฟัก
‎เช้าฟาดผัดฟัก...
‎แต่ถ้ามีคนทำได้ดีกว่าคุณ
‎หรือมีคนที่มีข้อได้เปรียบเหนือคุณ
‎คุณต้องทำให้ตัวเองอยู่ในระดับเดียวกันนั้นให้ได้
‎มีบางอย่างที่น่าสนใจ เพราะเขาแบบว่า...
‎เขาดูเพ่งสมาธิ
‎เพ่งสมาธิแต่...
‎ข่มอารมณ์มากแต่ในลักษณะที่น่าเชื่อได้
‎- เขาแสดงได้น่าเชื่อในแบบชวนขนลุก ‎- แต่น่าเชื่อถือ ใช่ ชวนขนลุก
‎มันไม่ใช่เฮดลีย์แบบดั้งเดิม
‎แต่ผมคิดว่า "เดี๋ยวนะ นั่นน่ากลัวกว่าอีก"
‎ซึ่งการเปลี่ยนพลังงานนั้นมันได้ผลดีจริงๆ
‎- การเปลี่ยนที่เขาทำในตอนท้าย ใช่ ‎- ในตอนท้าย
‎- มันคือชายบ้าคนนั้น ‎- ใช่
‎นั่นน่าจะเป็นการแสดงที่ดีที่สุดของผม
‎- เท่าที่เคยมี ‎- ดีมาก
‎เขาผนึกกับตัวละครในแบบที่...
‎ใกล้เคียงกับชีวิตจริง ‎โดยเฉพาะถ้าคุณอาศัยอยู่ในชุมชนในชิคาโก
‎นี่คือสิบอันดับแรกของเรา
‎ด้านบน เริ่มจากตรงนี้ซึ่งเป็นคะแนนสูงสุด
‎คำกล่าวนั้น "จงกล้าหาญ เป็นนักปฏิวัติ ‎มองโลกในแง่ดี"
‎มาจากสุนทรพจน์วันรับปริญญา ‎ของโรงเรียนจูลลีอาร์ด
‎ของนักแสดงที่ชื่อสตีเฟ่น แมคคินลีย์ เฮนเดอร์สัน
‎เขากล่าวสุนทรพจน์ที่น่าทึ่งนี้
‎จำได้ว่าผมดูมันจากยูทูปและมันโดนใจผม
‎เขากล่าวมันเพื่อให้พวกเราศิลปินรุ่นใหม่ ‎ออกไปเปลี่ยนแปลงโลก
‎เราต้องมีความความกล้าหาญ เป็นนักปฏิวัติ ‎มองโลกในแง่ดีอย่างแรงกล้า
‎ปกติแล้วเราจะไม่แตะสิบอันดับแรก
‎ถ้าพวกเขาอยู่ในสิบอันดับแรกได้
‎พวกเขาเจ๋งจริง
‎ปีที่แล้วฉันเข้าไปถึงรอบสุดท้ายแต่ฉันไม่ชนะ
‎และฉันบอกตัวเองว่า
‎ปีหน้าเราต้องได้อันดับหนึ่งแน่นอน
‎- ไม่แย้ง ผมโอเคกับผลลัพธ์นี้ ‎- ใช่
‎ดี เอาล่ะ เก็บสิบอันดับแรกไปได้ ‎เราจะได้มาดูอันดับด้านล่าง
‎เด็กผู้ชายที่เราเพิ่งเห็นอยู่ที่ไหน
‎- เขาได้อยู่ใน... ‎- 153
‎ไม่ ไม่ เขาได้คะแนนต่ำกว่า 162
‎ใช่ ผมว่าคะแนนมันเบี่ยงเบนเล็กน้อย
‎ผมรู้สึกว่ากำลังเสียเปรียบ
‎แต่ผมจะพยายาม จะพยายามเสมอ
‎ผมจะไม่หยุดพยายาม
‎จนกว่าคุณจะยอมรับ ‎ว่าผมอยู่ในระดับเดียวกันหรือเหนือกว่านั้น
‎เขามีครูฝึกรึเปล่า
‎หรือเขามาคนเดียว
‎ไม่ เขาเรียนมาหกสัปดาห์
‎ก็หกครั้ง
‎เขาทำได้ดีถึงเพียงนั้น โดยที่ไม่มีครูฝึก
‎ใช่
‎เขาเรียนบทพูดคนเดียวแค่หกสัปดาห์
‎แค่หกวัน
‎ผมคิดว่าเด็กคนนี้มีศักยภาพ
‎(ลอสแอนเจลิส)
‎ครั้งแรกที่ผมมาโรงเรียนนี้ ‎การได้เห็นสนามทั้งหมด
‎ผมรู้สึกว้าว
‎ผมโตมาในย่านเซาท์ เซนทรัล ลอสแอนเจลิส
‎ในละแวกชุมชมที่ผมเติบโต
‎ผู้คนไม่พูดถึงละครเวทีเท่าไหร่
‎และพวกเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้ดูละครเวที
‎แต่ผมเด็กมากและผมรู้ว่า ‎การแสดงมีความหมายต่อผม
‎เรามักจะไปที่บริษัทคัดเลือกนักแสดง
‎ที่ประกาศข่าวผ่านทางวิทยุ
‎หรืออะไรแบบนี้ และมีหลายครั้ง ‎ที่มันเป็นการหลอกลวง
‎เพราะพวกเขาต้องการจะ... ‎หลายครั้งที่พวกเขาเรียกเก็บเงิน
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่เราไม่มี
‎ผมโตมาท่ามกลางภาพยนตร์และทีวี
‎และผมอยากเป็นนักแสดงโทรทัศน์
‎ผมคิดว่ามันเป็นเพราะบรรทัดฐานที่ผมเติบโตมา
‎และมันมีละครเวทีที่เป็นละครเวทีของเด็ก
‎ผมไม่ชอบละครเวที
‎ตอนม. 2 ผมไม่เคยคาดคิดเลยว่า
‎ในปีต่อมาผมจะอยากเล่นละครเวที
‎- ผมไม่เคยซ้อมกับดนตรีเลยครับ ‎- โอเค
‎- งั้นลุยเลย ‎- และ... ก็ได้ครับ
‎เสียงที่ไพเราะที่สุดที่ข้าเคยได้ยิน
‎- มา... มาเรีย ‎- มาเรีย
‎มาเรีย มาเรีย มาเรีย
‎การแสดงที่โรงเรียนได้เปิดโลกทัศน์ของผม
‎ผมตระหนักได้ว่าสิ่งสำคัญคือการเล่าเรื่อง
‎มาเรีย!
‎พูดให้ดังเหมือนดนตรีที่บรรเลง
‎พูดให้นุ่มนวลเหมือนบทสวดมนต์
‎ผมไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับออกัสต์ วิลสันมากนัก
‎แต่ผมมีเพื่อนที่เคยเข้าร่วมการแข่งขัน
‎และมันน่าทึ่งมาก
‎ผมจึงบอกตัวเองว่าปีต่อไปผมต้องลงแข่ง ‎ผมต้องทำให้ได้
‎การแสดงบทละครของออกัสต์ วิลสันนั้น ‎แม้ว่าผมจะไม่ใช่ชาวอเมริกันผิวดำ
‎หรือพยายามที่จะเป็น หรืออะไรอย่างนั้น
‎ผมรู้สึกราวกับว่าเขาเขียนมัน
‎ให้กับทุกคนที่ไม่ใช่คนผิวดำด้วย
‎ผมเห็นเช่นนั้นมาตลอด
‎ผมเป็นชาวเม็กซิโก เชื้อสายฮิสแปนิก
‎เรียนที่โรงเรียนศิลปะ
‎ชอบละครเวที แม้ผู้คนจะบอกว่า
‎โอกาสที่จะทำสำเร็จมีแค่เจ็ดเปอร์เซ็นต์
‎ผมยังคงมุ่งมั่นที่จะเป็นในสิ่งที่ผมอยากจะเป็น
‎คุณได้รับโอกาสน้อยมากในชีวิตนี้ ‎ที่จะได้แสดงตัวตนออกมา
‎ชีวิตคือการสวมหน้ากาก
‎คุณมีหัวโขนมากมายที่ต้องสวมใส่
‎และมีตัวตนที่แท้จริงของคุณซ่อนอยู่ในนั้น
‎ถ้าไม่มีใครยอมให้คุณได้แสดงมันออกมา
‎ถ้าไม่มีใครเปิดทางให้คุณ มันจะปะทุอยู่ภายใน
‎(แอตแลนตา)
‎ผมมาจากเมืองเล็กๆ ที่ชื่อเชอร์รี่วิลล์ ‎รัฐนอร์ทแคโรไลนา
‎ที่นั่นมีจำนวนวัวมากกว่าคนซะอีก
‎มันเล็กมากๆ เลยล่ะครับ
‎ไม่มีอะไรจะดีไปกว่า ‎กลิ่นของระบบรถสาธารณะอีกแล้ว
‎พ่อแท้ๆ ของผมอาศัยอยู่ที่แอตแลนตา
‎เขาบอกว่า "แอรอน ที่นี่มีโอกาสเยอะกว่ามาก
‎ลูกต้องมาที่นี่และเคี่ยวเข็ญตัวเอง"
‎ผมมาที่นี่และเริ่มเข้าร่วมคลับ ‎ที่เรียกว่าโทสต์มาสเตอร์
‎มันเกี่ยวกับการพูด
‎พ่อพยายามเตรียมพร้อมให้ผมเป็นนักการเมือง
‎ให้ผมพร้อมสำหรับการนั้น
‎จากนั้นเขาก็บอกว่า ‎"โรงเรียนของลูกมีหลักสูตรการแสดง
‎พ่อว่ามันดีต่อลูกนะ"
‎ผมก็แบบ "ไม่รู้สิ... ผมชอบกีฬา"
‎นี่เป็นทางลัดของผม ผม ‎จะโยนกระเป๋าออกทางช่องนี้
‎ลอดผ่านไป
‎และเดินข้ามทางรถไฟ
‎จากนั้นผมก็แบบ "ก็ได้ ผมจะลองดู"
‎ผมไปที่ห้องเรียนและพวกเขาเล่นโยคะกัน
‎แล้วผมก็แบบ "โว้ อะไรเนี่ย"
‎และครูของผมเลยอธิบายว่า "เธอต้องเป็นอิสระ
‎แสร้งเป็นใครก็ได้ที่เธออยากเป็น"
‎และผมก็แบบว่า "โอ้ จริงเหรอ"
‎นั่งเงียบงันอยู่ที่ท่าเรือมืดทึมทึบ
‎คุมขังในคุกที่เคล้าด้วยความโสโครกชั่วชีวิต
‎ตั้งแต่นั้นมาผมก็สนใจมันอย่างมาก คุณคงเห็นได้
‎การได้รำลึกถึงความรักที่แสนหวานของเจ้า ‎นำมาซึ่งความสุข
‎ฉะนั้น ข้าจะไม่เปลี่ยนชีวิตข้ากับฝ่าบาท
‎จากนั้นพวกเขาบอกผมว่ามีการแข่งออกัสต์ วิลสัน
‎ผมพูดว่า "เจ๋ง! ผมเอาด้วย ลุยเลย"
‎ผมพบบทพูดคนเดียวที่ผมคิดว่ามันฟังดู
‎ใกล้เคียงกับผู้คนในบ้านเกิดของผม
‎ที่ผมแบบว่า "ใช่เลย นี่คือฉัน" ‎เมื่อผมแสดงมันให้ครอบครัวดู
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ชอบเลย"
‎ผมก็ถามว่า "อะไรกัน ทำไมล่ะ"
‎พวกเขาบอกว่า "เพราะเธอแสดงมัน"
‎มันทำให้ผมผิดหวังมากๆ
‎ผมก็แบบว่า "โอเค ผมควรเปลี่ยนมันเหรอ ‎ผมควรทำยังไง"
‎ผมไปหาครู แล้วก็ถามเธอว่า
‎"ทีนี้ผมควรใช้วิธีไหน"
‎ครูบอกว่า "เธอพูดเรื่องอะไร ‎มันยอดเยี่ยมแล้ว"
‎ผมก็เลย "โอเค"
‎พ่อแม่ผม พวกเขาจะ...
‎พวกเขาไม่ได้พาผมไปในทิศทางที่ถูกต้อง
‎ดังนั้นผมต้องเชื่อในตัวตนที่แท้จริงของผม
‎มันเข้มข้น
‎ผมรักงานนี้ ผมรักที่จะทำสิ่งนี้
‎พวกเขาไม่ชอบมัน
‎ลอเรน แฮนส์เบอร์รี่กล่าวว่า ‎ "คุณต้องจองหองมากพอ
‎ที่จะคิดว่าตัวเองเป็นศิลปิน"
‎มันเป็นความจริง เพราะมันต้องใช้พลังอย่างมาก
‎ที่จะคิดว่าคุณทำอะไรที่สร้างสรรค์ ‎และสร้างความแตกต่างได้
‎(ฮุสตัน)
‎แสงแดดในฮุสตัน
‎แม่คือบุคคลต้นแบบคนแรกของฉัน
‎ทุกอย่างที่ฉันเป็นวันนี้ ก็เพราะแม่ทั้งนั้น
‎อรุณสวัสดิ์ ขอบคุณมากค่ะ
‎เธอคือแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎และตอนที่ฉันเป็นเด็ก
‎ฉัน น้องสาวและพี่ชายของฉัน ‎ต่างเรียนโรงเรียนเอกชน
‎มันเป็นชีวิตที่ยอดเยี่ยม ‎แม่ทำงานกับบริษัทที่มีชื่อเสียง
‎จากนั้นเธอก็ตรวจพบเนื้องอก
‎และเธอลาออกจากบริษัทเพราะว่ามันเป็น...
‎หมอบอกว่ามันเป็นเนื้องอกที่เกิดจากความเครียด
‎พระผู้เป็นเจ้า เราขอขอบคุณ
‎ขอบคุณที่ทรงยินยอมให้เรา...
‎จากนั้นก็เกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยในปี 2008
‎และแม่ต้องดูแลเราสามคน
‎เราต้องย้ายไปอยู่อพาร์ตเมนต์ที่เล็กลง
‎แม้แต่เงินที่จะใช้หยอดเหรียญซักผ้า
‎ก็แทบจะไม่มี
‎และรักของแม่ไม่เคยกลวง
‎เต็มไปด้วยความรักอยู่เสมอ
‎พวกคุณผ่านอะไรมาที่...
‎ฉันบอกแม่ว่า "แม่ หนูอยากเรียนเต้น"
‎และแม่ไม่มีเงินพอ แต่ท่านพาฉันมาที่โบสถ์
‎และฉันได้เต้นรำนมัสการ ‎นั่นทำให้ฉันได้เรียนเต้นท่าพีรูเว็ท
‎ท่านทำให้มันเป็นไปได้เสมอ
‎- เป็นไงบ้างครับ ‎- ดีจ๊ะ
‎- ดีใจที่ได้เจอนะ ‎- สุดยอดคุณแม่
‎ฉันเข้าเรียนม. ปลาย ‎ที่โรงเรียนการแสดงและทัศนศิลป์
‎และตอนม. 3 ฉันเริ่มหลงรักละครเวที
‎และสนุกกับการแสดงและละครเพลง
‎ละครเวทีทำให้ฉันประหลาดใจ
‎วันหนึ่ง ฉันได้รู้ว่ามีการแข่งขัน
‎ฉันไปเจอบทละครเรื่อง บทเรียนเปียโน
‎และฉันก็ตกหลุมรักเบอร์นิซ
‎แค่มีมารีธาก็เพียงพอแล้ว
‎ฉันมีคนให้รักและดูแล
‎เธอเป็นเสาหลักของครอบครัว ‎เธอทำให้ฉันนึกถึงแม่ของฉัน
‎นั่นเป็นคุณสมบัติที่ฉันต้องการ ‎ได้เป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากๆ
‎ได้เติบโตเป็นคนที่รู้จักตัวเองในฐานะหญิงสาว
‎และสิ่งนี้คงดึงดูดฉัน
‎มันคือการที่คุณเป็นส่วนหนึ่งบนโลก
‎นั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่าพวกเขาได้รับ ‎จากบทละครของออกัสต์ วิลสัน
‎คุณคู่ควร คุณเป็นส่วนหนึ่ง
‎คุณส่งเสริมมันได้ คุณโอเค
‎เข้าใจไหม คุณโอเค
‎(ชิคาโก)
‎(เซาท์ไซด์ โรงเรียนมัธยมเพอร์สเปคทีฟส์)
‎(จอห์น เมอร์ฟี่ ครูวิชาภาษาอังกฤษ)
‎- อรุณสวัสดิ์ ‎- อรุณสวัสดิ์โคดี้
‎คุณรู้ไหมว่าทำไมทีมถ่ายทำถึงมาที่นี่
‎- ไม่ครับ ‎- มานี่สิ
‎อรุณสวัสดิ์
‎มานี่สิ
‎"ยินดีด้วย เรามีความยินดีอย่างยิ่ง ‎ที่จะแจ้งให้คุณทราบ
‎ว่าคุณผ่านเข้ารอบการแข่งขันชิงชนะเลิศ
‎บทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน
‎ปีนี้มีการขยายเวลาฝึกสอนส่วนตัวฟรีหนึ่งชั่วโมง"
‎เราจะอีเมลหาพวกเขาวันนี้
‎จากนั้นคุณจะมีสิทธิ์
‎เข้ารับการฝึกสอนส่วนตัวหนึ่งชั่วโมง
‎เพื่อให้การแสดงบทพูดคนเดียวของคุณ ‎ดียิ่งขึ้นก่อนเข้าชิง
‎- ก็ดีแล้ว ‎- ผมแค่พร้อมแล้ว
‎ดี ดีแล้ว นั่นเป็นปฏิกิริยา ‎ที่ดีที่สุดของคุณแล้วใช่ไหม
‎คุณพร้อมแล้ว พร้อมลุย
‎มันบ้ามาก มันบ้ามาก
‎ไง ทุกอย่างเรียบร้อย ‎ฉันผ่านเข้ารอบชิงที่ชิคาโก
‎ยินดีด้วย
‎จริงหรอ
‎คิดว่าพวกเขามาถ่ายทำเพราะฉันตกรอบเหรอ
‎ในโรงเรียนและพื้นที่โดยรอบ
‎เป็นคนผิวดำ 99 เปอร์เซ็นต์ ‎เป็นผู้ยากจน 96 เปอร์เซ็นต์
‎หวัดดีครับ คุณมาสคาร่า
‎- ไง โคดี้ วันนี้สบายดีไหม ‎- ดีครับ ผมมีตากล้องส่วนตัวด้วย
‎เราไม่มีชมรมมากนัก
‎เราไม่มีชมรมการละคร ดนตรี ศิลปะ
‎เขาเป็นหนึ่งในนักเรียนสองคน ‎ที่ไม่ได้มาจากสถาบันศิลปะและเข้ารอบ
‎เราไม่มีหลักสูตรละครเวทีด้วยซ้ำ ‎นี่คือชั้นเรียนภาษาอังกฤษ
‎เรามีความคิดที่ตรงกันว่า
‎บทพูดคนเดียวของโคดี้ ‎เป็นภาพสะท้อนให้เห็นว่ายุค 1980
‎และนโยบายของเรแกนผนวกกับการระบาด ‎ของยาเสพติดส่งผลต่อใจกลางเมืองยังไง
‎สิ่งที่ผมทำอยู่คือ ‎สร้างโลกของชาวอเมริกันผิวดำ
‎สร้างสภาพแวดล้อมและแสดงให้เห็น
‎ว่ามันมีการสนับสนุนซึ่งกันได้
‎ดังนั้นเมื่อคุณออกจากบ้าน ‎คุณไม่ได้ออกไปเผชิญโลกเพียงลำพัง
‎คุณมีความเป็นผู้เป็นคนและมีวิถีชีวิต...
‎ที่ไม่เหมือนใครและเป็นลักษณะเฉพาะของคุณ ‎ในฐานะคนอเมริกันผิวดำ
‎(กีตาร์เจ็ดตัว)
‎มีความรู้สึกบางอย่าง
‎เหมือนคำพูดนั้นหยั่งรากอยู่ในตัวฉัน
‎โดยเฉพาะวิธีการใช้คำของเขา ‎ศัพท์แสงที่เขาใช้
‎การไหลลื่นของภาษา จังหวะของภาษา
‎มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก
‎มันฟังดูเหมือนคำพูดที่ผู้ชาย ‎ที่อยู่ตรงร้านหัวมุมถนน
‎ใช้พูดอยู่ตลอด
‎มันฟังดูคล้ายคำพูดของพ่อเลี้ยงผมด้วย
‎ผมเลยคิดว่า "ฉันต้องทำมัน มันสนุกดี"
‎ไบนัมทำให้ผมประทับใจ เขาเข้าใจในทุกสิ่ง
‎ผมอยากเดินตามรอยเท้า
‎คนที่เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างได้
‎ผมเขียนบทสนทนาไม่ได้ ‎เหตุผลที่ผมเขียนบทสนทนาไม่ได้เพราะ
‎ผมไม่เห็นความงามในวิธีการพูดคุยของคนผิวดำ
‎ผมรู้สึกว่าผมต้องเปลี่ยนมัน ‎เพื่อให้มีความเป็นศิลปะ
‎และผมถามเพื่อนที่เป็นนักเขียนบทละครว่า ‎"จะทำให้ตัวละครพูดได้ยังไง"
‎เขาบอกว่า "ไม่ต้อง แค่ฟังพวกเขาก็พอ"
‎ผมคิดว่าเขาแค่พูดให้ดูดีไปงั้น
‎และหลังจากนั้นห้าหรือหกปี ผมก็เริ่มฟัง
‎และเข้าใจสิ่งที่เขาบอก
‎ถ้าคุณฟัง คุณจะได้ยิน
‎แต่คุณต้องรู้คุณค่าของสิ่งที่คุณได้ยินซะก่อนนะ
‎(เธอเกิดมาก็เสียสไตรค์ไปสองครั้ง ‎ก่อนที่จะมายืนบนแท่นซะอีก)
‎(เธอต้องตั้งใจตีให้ดี ‎สังเกตลูกโค้งจากมุมด้านในอยู่เสมอ)
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)
‎(ทอนย่า : มันคือชีวิตฉันด้วย ‎นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เห็น)
‎(คิง เฮดลีย์)
‎(คิง : ชีวิตเธอคือชีวิตฉัน ‎นั่นคือสิ่งที่เธอไม่เห็น)
‎(ไบนัม : ตอนนี้ผมเห็นคุณแล้ว คุณลูมิส
‎(การมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์)
‎ลืมว่ามันร้องยังไง)
‎(เมมฟิส : เสรีภาพนั้นหนักอึ้ง)
‎(รถไฟคู่ขนาน)
‎นายต้องแบกเสรีภาพไว้บนบ่า
‎ใช้บ่าแบกมันไว้ ‎และหวังว่าหลังของนายจะรับไหว)
‎ออกัสต์ วิลสันคือบลูส์ เขาคือเพลงเศร้า
‎ดังนั้นสิ่งที่คุณต้องทำคือฟังเพลงเศร้านั้น
‎บทละครของเชกสเปียร์จะเป็นแบบ...
‎และออกัสต์ วิลสันจะเป็นแบบ...
‎มันเป็นท่วงทำนองการพูดที่คุณได้ยินที่บ้าน
‎เขาพูดกับพวกเรา
‎เขาพูดกับผม ผมคิดว่า "โอ้ นั่นป้าผมเลย"
‎(มอลลี่ : ฉันไม่ไว้ใจชายพวกนี้
‎เพราะตัวละครใกล้เคียงกับพวกเขามาก
‎มันง่ายที่จะแสดงเป็นตัวละครนั้น
‎บางครั้งคุณต้องใช้การแสดงท่าทาง ‎เพื่อสื่อจินตนาการหรือความเป็นคุณ
‎มอลลี่คือสาวในยุคเก่า
‎คุณรู้จักเพลงนี้ไหม
‎เธอเป็นสาวหุ่นสะบึ้ม
‎เพลงนี้แหละ มันเหมือนเพลงประจำตัวของมอลลี่
‎มอลลี่เป็นสาวสวย
‎ผมจำได้ว่าอ่านบทตอนที่เขากำลังจะไปเอารูป
‎(คิง เฮดลีย์)
‎และเจ้าของร้านบอกว่าเขารับรูปไม่ได้
‎ถึงแม้เขาจะมีใบรับรูป
‎เขาโกรธมากในเรื่องนั้น
‎เขารู้สึกว่าโลกไม่ควรซับซ้อน
‎ทุกอย่างที่พวกเขาระบุไว้ ก็ควรจะเป็นตามนั้น
‎และผมรู้สึกเหมือนกันกับเขาในเรื่องนี้
‎(คิง เฮดลีย์ที่สอง ออกัสต์ วิลสัน)
‎ช่วงเวลาไหนที่คุณบอกกับตัวเองว่า
‎"ตอนนี้ฉันคือนักเขียนบท"
‎ผมเขียนบทละครเรื่องจิตนีย์ขึ้นมา
‎ซึ่งผมส่งมันไปที่ศูนย์ละครเวทียูจีน โอนีล
‎มันมีการประชุมนักเขียนบทละครแห่งชาติ
‎และพวกเขาส่งมันกลับมา
‎(โรงละครอาเธเนียม)
‎จิตนีย์เป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร
‎จิตนีย์เป็นเหมือนแท็กซี่เถื่อน ‎ซึ่งเกิดจากสถานีรถแท็กซี่เถื่อน
‎ในพิตต์เบิร์กในยุค 70 ซึ่งเรารื้อ...
‎จากอาคารที่เคยเป็นสถานีรถแท็กซี่มาก่อน
‎จากนั้นหนึ่งในบทละครของคุณได้รับการยอมรับ
‎- เรื่องอะไร ‎- เพลงแบล็ก บอตทอมของมา เรนีย์
‎และการประชุมนักเขียนบทละครแห่งชาติโอนีล
‎มีโครงการทดลองเล่นบทละครใหม่ในช่วงฤดูร้อน
‎- ใช่ครับ มัน... ‎- มันเป็นหนึ่งในเรื่องที่เป็นที่รู้จัก
‎และมันเป็นโอกาสที่คุณได้เข้าใจว่า ‎อะไรใช้ได้ผลและไม่ได้ผล
‎ใช่ครับ ผมไปถึงจุดนั้นและผมคิดว่า...
‎"ผมเป็นนักเขียนบทละคร ‎เพราะผมได้ร่วมงานกับพวกเขา"
‎(ศูนย์ละครเวทียูจีน โอนีล ‎จุดศูนย์กลางละครเวทีแห่งชาติอเมริกา)
‎ที่ศูนย์โอนีล จะมีการอ่านบทละครที่ส่งเข้ามา
‎โดยไม่มีการแบ่งแยก
‎คุณจะไม่รู้ชื่อผู้เขียนหรือมีอคติใดๆ กับบทละคร
‎คุณแค่ต้องเลือกเรื่องราวที่จับใจคุณ
‎นักเขียนบทละครเป็นอาชีพที่สันโดษในหลายแง่มุม
‎และการอยู่ในสถานที่ที่มีกลุ่มนักเขียนเก่งๆ ‎จำนวนแปด สิบหรือสิบสองคน
‎ที่รู้ว่าความโดดเดี่ยวนั้นมันยากแค่ไหน
‎ได้แบ่งปันเรื่องราวของคุณกับทั้งโลก ‎ซึ่งผมคิดว่ามันสำคัญมาก
‎ผมรู้ว่าออกัสต์รู้ซึ้งถึงคุณค่า ‎ที่ได้ค้นพบคนแบบเดียวกับเขา
‎ออกัสต์มีละครเวทีกับเราหกเรื่อง
‎เราไม่เปิดให้มีการวิจารณ์ใดๆ ‎เพราะมันเป็นผลงานในช่วงพัฒนา
‎เราต้องการปกป้องนักเขียนและผลงานเอาไว้
‎แต่แน่นอนว่าเรายังคงเชิญ ‎บุคคลในวงการมาชมผลงาน
‎นำไปสู่การวิจารณ์ของหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทม์
‎เกี่ยวกับการห้ามวิจารณ์ของเรา
‎โดยเขียนชื่นชมเกี่ยวกับนักเขียนหน้าใหม่
‎ของศูนย์โอนีลและการเปิดตัวออกัสต์
‎(ศูนย์โอนีลได้ค้นพบนักเขียนบทละคร ‎ผู้ไม่ธรรมดา)
‎(วิลสันเปล่งประกาย ‎ด้วยพลังขับเคลื่อนด้านละครเวทีของเขา)
‎(เรื่องราวของมา เรนีย์)
‎(นักเขียนบทละครเด่นด้วยดนตรี)
‎และรางวัลโทนี่อวอร์ด ‎สาขาบทละครยอดเยี่ยมคือ รั้วใดมิอาจกั้น
‎(บทละครยอดเยี่ยม รั้วใดมิอาจกั้น ‎ผู้เขียน ออกัสต์ วิลสัน)
‎รางวัลนี้สำหรับซากิน่า ลูกสาวของผม ‎ครอบครัวผม
‎และผู้ที่เหมือนทรอย แมกซ์สันทุกคน
‎เขาได้รับรางวัลเกียรติยศจำนวนมากได้แก่ ‎รางวัลนักวิจารณ์แห่งนิวยอร์ก
‎ดราม่าเดสก์ อวอร์ด โทนี่อวอร์ด ‎และรางวัลพูลิตเซอร์สองรางวัล
‎ซึ่งทำให้เขาเป็นหนึ่งในนักเขียนบทละคร ‎ที่โดดเด่นที่สุดของอเมริกา
‎เขายิ่งใหญ่ในวงการ ‎นักเขียนบทละครของอเมริกา
‎มันเป็นบทละครที่จะถูกนำไปแสดงเหมือน...
‎การแสดงบทละครของเชกสเปียร์ทั่วโลก
‎แกอาศัยอยู่ในบ้านฉัน ‎แกนอนบนที่นอนหมอนมุ้งของฉัน
‎แกมีข้าวกินอิ่มท้องเพราะแกเป็นลูกของฉัน
‎แกเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ‎ไม่ใช่เพราะฉันชอบแก
‎แต่มันเป็นบุญที่นายมองผู้หญิงเป็น
‎และได้เห็นเส้นผมของเธอแม้เพียงไม่กี่เส้น
‎แค่เพราะเธอนอนถ่างขาให้ผู้ชายได้...
‎ไม่ได้ทำให้เธอเป็นผู้หญิงหรอกนะ ฉันบอกเธอ
‎เธอเป็นเด็ก เธอไม่รู้จักชีวิตหรอก
‎เธอต้องรู้อะไรบ้าง ใครจะสอนเธอ ‎ฉันจะจัดการเอง
‎ความจริงที่ว่าตัวละคร ‎และเรื่องราวที่ออกัสต์เขียนขึ้นมา
‎ช่วยให้นักแสดงที่แสดงบทนั้น ‎ทำให้เสียงเหล่านี้มีพลัง
‎(รางวัลโทนี่ 1987 นักแสดงชายยอดเยี่ยม ‎เจมส์ เอิร์ล โจนส์)
‎(รางวัลโทนี่ 1992 นักแสดงยอดเยี่ยม ‎ลอเรนซ์ ฟิชเบิร์น)
‎(รางวัลโทนี่ 2001 นักแสดงยอดเยี่ยม ‎วิโอลา เดวิส)
‎(รางวัลโทนี่ 2010 นักแสดงยอดเยี่ยม ‎เดนเซล วอชิงตัน รั้วใดมิอาจกั้น)
‎(จิตนีย์)
‎จากนั้นนักแสดงรุ่นใหม่ผู้มีความมุ่งมันก็เห็น
‎ว่ามันเป็นไปได้ที่จะเข้าสู่วงการละครเวที
‎เพื่อให้เรื่องราวของพวกเขามีคุณค่า
‎มันน่าทึ่งมาก โอพระเจ้า
‎ผมอยากบอกว่าผมได้อะไรเยอะมาก ‎และมันเป็นแรงบันดาลใจให้กับผม
‎ดี ดี
‎ออกัสต์ทำสำเร็จ
‎อ่านบทละครทั้งหมดของเขาด้วยล่ะ
‎- ครับ ‎- เขาเขียนไว้สิบเรื่อง
‎เขาเป็นนักเขียนบทละคร ‎ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของประเทศ
‎ใช่ ไม่มีใครทำได้ เทนเนสซีก็ทำได้ไม่ถึง
‎ไม่มีช่วงที่กร่อยเลย...
‎เราละสายตาไม่ได้เลย
‎- ดีใจที่นายสนุกกับมันนะ ‎- ผมสนุกมาก
‎- นายมาแข่งด้วยรึเปล่า ‎- ครับ
‎ผมเข้ารอบสุดท้าย ‎หวังว่าจะได้รางวัลระดับประเทศ
‎- เรื่องไหน ‎- คิง เฮดลีย์ที่สองครับ
‎- เยี่ยม ‎- ครับ
‎ผมชอบมันมาก เป็นเรื่องที่ผมอยากดู
‎มันเป็นบทละครและพูดคนเดียวที่บทยาวมาก
‎นายทำได้ แค่สนุกไปกับมัน
‎การแสดงเป็นเรื่องยอดเยี่ยม ‎แค่อย่าให้คนดูจับได้
‎- เข้าใจไหม ‎- ชอบจัง
‎ใช่ นายมีบทพูดแล้ว ‎จงตั้งผลลัพธ์สุดท้ายไว้ในใจ
‎คุณหมายความว่ายังไง ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม
‎ได้สิ นายต้องรู้ว่าตอบจบของมันจะเป็นยังไง
‎นายต้องรู้ว่านายต้องการผลลัพธ์แบบไหน
‎นายต้องเริ่มตรงนั้น
‎ผู้ชมไม่รู้หรอก ‎เพราะนายเป็นผู้นำเสนอให้กับพวกเขา
‎แต่นายต้องตั้งผลลัพธ์ในใจตั้งแต่ต้น
‎- ผมจะได้ควบคุมการแสดงได้ใช่ไหม ‎- นั่นคือวิธีการแสดง
‎มันเยี่ยมมากครับ ขอบคุณ
‎ตอนนี้ผมได้มุมมองการแสดงใหม่แล้ว ขอบคุณมาก
‎- นายเข้าใจใช่ไหม ‎- แน่นอน
‎นักแสดงใช้ชีวิตต่างออกไป
‎เพราะเราต้องเป็นนักสังเกต
‎ฉักมักจะพูดเสมอว่าเราเป็นนักสังเกต ‎และหัวขโมย
‎คุณต้องเห็นในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ตลอดเวลา
‎การที่มีคนคอตก เมื่อคุณพูดอะไรบางอย่างกับเขา
‎และคุณคิดว่า "ทำไมพวกเขาทำอย่างนั้น
‎มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขาในอดีตเหรอ
‎พวกเขาเจ็บปวดเหรอ ‎พวกเขาไม่ชอบฉันเหรอ"
‎ฉันต้องสังเกตแม่ของฉัน
‎ฉันต้องสังเกตผู้หญิงผิวดำทุกคนที่ฉันเห็น
‎ไม่ว่าจะตอนอยู่บนรถเมล์ รถไฟ เดินอยู่ตามถนน
‎เขานั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์
‎แต่ดูสิว่าเขากินอะไรอยู่และเขากินมันยังไง
‎คุณเห็นวิธีการยิ้มของเขาไหม
‎คุณเห็นหน้าที่บึ้งของเขารึเปล่า
‎ผมอาจเดินเข้าไปในร้านสตาร์บัค
‎และสังเกตความแตกต่าง ‎ของผู้คนที่อยู่ในนั้น
‎มีคนที่ถูกสัมภาษณ์อยู่ด้านนี้
‎มีคนที่กำลังคุยกับแม่ของเขา ‎นั่นอาจจะเป็นข่าวร้าย
‎มีบาริสต้าที่ไม่ชอบงานของเธอ
‎ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ ฟังบทสนทนา ‎และการใช้ชีวิตของพวกเขา
‎พอเข้าใจไหม และมันทำให้ผมคิด
‎คุณสังเกตความสุดขั้วของมนุษยชาติ
‎และมันตลกดีที่ออกัสต์ วิลสันก็ทำแบบเดียวกัน
‎เขาจะไปที่ร้านกาแฟและจดบันทึก
‎และเขียนสิ่งที่ผู้คนรอบๆ ตัวเขาพูด
‎ผมถามถึงวิธีการเขียนของเขา
‎และเขาบอกว่าเขาจะปิดประตู
‎ปิดผาม่านและทุกๆ อย่าง
‎แล้วตัวละครจะเข้ามาในห้อง ‎และบอกเขาว่าต้องเขียนอะไร
‎ผมเริ่มเขียนบทละครของยุค 80
‎ซึ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับชาวอเมริกันผิวดำ
‎เด็กหนุ่มที่มีปืนในปี 1984
‎ผมเริ่มเขียนตัวละครที่มีรอยแผลเป็นบนหน้า
‎โดยทั่วไปผมจะเริ่มด้วยบทสนทนาสักบรรทัด
‎บรรทัดที่ผมเริ่มผมมันเป็นฉากที่อยู่ในคุก
‎เขาถาม "นายได้แผลเป็นมาจากไหน"
‎ไม่ใช่ "ได้มายังไง" แต่เป็น "ได้มาจากไหน"
‎แบบว่าเดินบนถนนแล้วได้มันมาเหรอ
‎หรือ "นายไปได้มาจากไหน"
‎เขาอาจคิดว่าเขาอยากมีเหมือนกัน
‎ผมเลยหัวเราะ
‎และหยิบใบมีดโกนออกมา ‎และตวัดไปที่หน้าของเขา
‎และพูดว่า "ตอนนี้นายมีแล้ว"
‎ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน
‎เขากรีดหน้าฉันด้วยใบมีดโกนและฉันตกตะลึง
‎มันเหมือนมีคนเปิดไฟจ้า
‎ทุกอย่างนิ่งงันและฉันเห็นเขายิ้ม
‎ฉันนึกอะไรออก
‎ฉันอยากให้นายพูดบทให้ดีและเสียงดังมาที่ฉัน
‎จากจุดที่นายยืน
‎เพอร์เนลทำให้ฉันฆ่าเขา
‎เพอร์เนลเรียกฉันว่าไอ้มืด
‎ฉันบอกว่า "ฉันชื่อคิง"
‎ดี ดี ดี
‎แล้วนายได้มันมายังไง
‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน ‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน
‎แล้ว บูม! นายโดนกรีด
‎แล้วนายคิดว่าความรู้สึกนึกคิดของเขาเป็นยังไง ‎เป็นไปอย่างช้าๆ ไหม
‎หรือเป็นขั้นเป็นตอนหรือเป็นไปอย่างรวดเร็ว
‎จังหวะเป็นยังไง
‎มันดูกระแทก
‎- ใช่ ‎- หวดอย่างแรง
‎ใช่ แล้วจากนั้นเขาก็อะไร
‎เขาคิดอะไรบางอย่างใช่ไหม
‎- ดี มาเริ่มอีกที ‎- ครับ
‎ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก ‎ฉันก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างร้อนๆ บนหน้า
‎- ดี ‎- ความร้อนผ่าว
‎จากนั้นก็มีบางอย่างที่เปียกและอุ่น
‎- ดี ‎- ชายผิวดำคนนี้กรีดหน้าฉัน
‎- ดี ‎- เขากรีดหน้าฉันด้วยใบมีดโกนและฉันตะลึงงัน
‎- ใช่แล้ว ‎- ฉันบอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไร
‎ไม่เป็นไร คิงยังคงอยู่"
‎ประกาศออกไปชัดๆ แก่คนทั้งโลก
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร
‎คิงยังคงอยู่"
‎- ว่าไงนะ ‎- คิงยังคงอยู่
‎หวังว่าผมจะได้ไปนิวยอร์ก
‎เพราะผมไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน
‎หวังว่านี่จะเป็นโอกาสแรกของผม ‎ที่จะได้ขึ้นเครื่องบิน
‎ผมอยากจะชนะการแข่งขันนี้มาก
‎ผมอยากแสดงให้ทุกคนเห็นจริงๆ ‎ว่าผมมีคุณสมบัติ
‎(โรงเรียนศิลปะชิคาโก)
‎ถึงผมจะมั่นใจอย่างมาก
‎ว่านี่คือสิ่งที่ผมอยากทำและผมอยากอยู่ที่นี่
‎มันก็ยังเป็นการตัดสินใจที่ยากยิ่งที่จะเดินทางนี้
‎เพราะผมรู้ว่า... พ่อและพี่ชายของผม
‎พวกเขาจะไม่เข้าใจผมไปอีกสี่ปี
‎กางแขนแบบนี้
‎โอเค ก้มหน้า พร้อมนะ
‎ด้วยเหตุนี้จึงมีความรู้สึกเร่งด่วนในตัวของผม
‎ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง มันควรเกิดขึ้นโดยเร็ว
‎จะต้องมีเหตุผลในการที่ผมจะทิ้งมันไป
‎ผมไม่ได้มาที่นี่โดยไม่มีเหตุผล
‎ฉันอยากชนะจริงๆ
‎ฉันอยากเล่นละครบรอดเวย์ ฉันอยากทำมันมาก
‎ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม
‎หากฉันสนใจมันแล้ว ฉันจะทำมันให้ได้
‎ฉันต้องการมากกว่านี้
‎พ่อแม่แท้ๆ ของผมไม่สนับสนุนความฝันของผม ‎ในการเป็นนักแสดง
‎พวกเขาไม่เห็นว่าความบันเทิง ‎เป็นหนทางสู่ความสำเร็จ
‎ดังนั้นผมจึงต้องออกจากบ้านพ่อแม่แท้ๆ ของผม
‎พวกเขาให้ผมออกมา
‎เมียของเขาคือผู้ที่ผลักดันให้เขาไปถึงจุดสูงสุดนี้
‎บางครั้งผมรู้สึกว่าผมต้องทำมัน ‎เพราะพวกเขาบอกว่าผมทำไม่ได้
‎แต่ความทะเยอทะยานของผมก็เกิดขึ้น ‎เพราะผมอยากทำมันด้วย
‎เพราะผมรักมัน
‎- รู้สึกยังไงบ้าง ‎- ดีครับ
‎- คิดอะไรอยู่ ‎- ผมไม่รู้เลย
‎กลัวอะไรไหมหรือรู้สึกค่อนข้างดี
‎ทุกอย่างเลย ผมกลัวทุกอย่าง
‎เมื่ออยู่บนเวที มันตื่นเต้นมาก
‎ผมลุ้นมาก ครอบครัวของผมลุ้นตัวโก่ง
‎เพื่อที่จะได้ไปต่อ
‎ฉันอยากแสดง เพื่อส่งผลต่อผู้คน ‎สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้อื่น
‎และมุมมองที่ฉันสามารถดึงออกมาได้
‎ทำให้ฉันมีคุณค่ามากขึ้น ‎ในฐานะคนๆ หนึ่งและศิลปิน
‎เกิดมายากจนข้นแค้น
‎โตขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ ‎เป็นครอบครัวผิวดำเพียงครอบครัวเดียว
‎ที่อยู่ในเซนทรัล ฟอลส์และรู้สึกเหมือนไร้ตัวตน
‎โตขึ้นมาในความไม่ปกติ
‎การแสดงยื่นมือให้ฉัน
‎เหมือนมันช่วยฉัน
‎มันช่วยฉันไว้
‎(รอบชิงแชมป์ระดับภูมิภาค)
‎(ในแต่ละเมือง ‎นักเรียน 20 อันดับแรกจะแข่งกัน
‎ผู้ชนะ 2 อันดับแรกจะได้เข้าแข่งรอบสุดท้าย ‎ระดับประเทศที่บรอดเวย์)
‎(ชิคาโก)
‎เฮ้
‎มันแปลกๆ ที่มาคนเดียว
‎ผมจะเป็นตัวแทนที่ดีของโรงเรียน
‎โอพระเจ้า
‎มันใหญ่มาก
‎(พอร์ตแลนด์)
‎จำไว้ว่า พวกเธอเป็นผู้ที่มอบบางอย่างให้ผู้ชม
‎มันเป็นสิ่งที่น่าสรรเสริญ
‎- ในแต่ละวัน... ‎- ในแต่ละวัน...
‎- เราจะดึขึ้นเรื่อยๆ ‎- เราจะดึขึ้นเรื่อยๆ
‎- จนไม่มีผู้ใดเอาชนะได้ ‎- จนไม่มีผู้ใดเอาชนะได้
‎- ไม่มีใครเอาชนะได้ ‎- ไม่มีใครเอาชนะได้
‎- เอเมน ‎- เอเมน
‎หนึ่ง สอง สาม!
‎ออกัสต์ วิลสัน!
‎พระเจ้า ข้าขอภาวนาให้ท่าน ‎ช่วยปัดเป่าความเครียด...
‎ให้วันนี้เราสนุกและมีความสุขด้วยเถิด
‎- เอเมน ‎- เอเมน
‎ฉันทิ้งเธอไว้กับแม่เธอเพื่อความปลอดภัย
‎- นิวยอร์กไม่เหมือนใคร ‎- นิวยอร์กไม่เหมือนใคร
‎คุณรู้ว่าคุณต้องการนิวยอร์กที่ไม่เหมือนใคร
‎(นิวยอร์ก)
‎(ลอสแอนเจลิส)
‎(การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน)
‎เริ่มเลย ได้เวลาแล้ว
‎ขอต้อนรับสู่การแข่งบทพูดคนเดียว ‎ของออกัสต์ วิลสันประจำปี 2018
‎วันนี้เรามาเพื่อสรรเสริญออกัสต์ วิลสัน ‎และผลงานของเขา
‎นักแสดงเหล่านี้จะตีความบทบาท ‎จากบทละครเหล่านี้
‎ในแบบที่จะสะท้อนวิธีการ ‎ที่เหมาะสมของพวกเขากับตัวละคร
‎เธอจะทำได้ดี อยากกอดไหม
‎- อยากสิ ฉันกังวล ‎- เธอจะทำได้ดี
‎ไม่ใช่เพราะบทละครหรอก ‎แต่เป็นผู้คนที่ทำให้ฉันประหม่า
‎ผมขอเสียงเชียร์ให้กับนักเรียนหน่อยครับ
‎ฟังดูเหมือนเสียงคนเยอะมาก
‎และขอแจ้งให้คุณรู้ว่า สองในสามของผู้ชนะ
‎จะได้ไปแสดงที่โรงละครออกัสต์ วิลสัน ‎ในบรอดเวย์
‎ที่การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน ‎ระดับประเทศในนครนิวยอร์ก
‎ทุกคนพร้อมนะ
‎ผู้เข้ารอบชิง 20 คนในการแข่งบทพูดคนเดียว ‎ของออกัสต์ วิลสันแห่งชิคาโก ประจำปี 2018
‎เชิญเข้ามาได้
‎คนแรกของเราคือฟรีดอม
‎สวัสดีครับ ผมชื่อฟรีดอม มาร์ติน
‎ผมจะแสดงบทไบนัม วอร์คเกอร์ ‎จากเรื่องการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์
‎เธอพยายามบอกฉันว่า ‎ผู้หญิงทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย
‎แต่เธอไม่เป็นไรงั้นสิ
‎เธอเดินไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีฉัน โดยไม่มีผู้หญิง
‎และเธอยังคงเป็นผู้ชาย
‎มันเป็นบุญที่นายรู้จักการมองผู้หญิง
‎และเห็นได้แม้เพียงผมไม่กี่เส้น
‎หรือแก้มที่โค้งมนของเธอ
‎มีทุกอย่างที่สมควรจะมี
‎คณะลูกขุนเป็นชายผิวขาวเก้าคน ‎และหญิงผิวขาวสามคน
‎พวกเขาตัดสินว่าฉันผิด
‎พวกเขาไม่มองฉันด้วยซ้ำ
‎ฉันบอกให้พวกเขามองฉัน มองที่แผลเป็นนี้
‎ฉันไม่เคยเจอผู้ชายที่ไม่มีเจตนาร้ายต่อผู้อื่น
‎พวกผู้ชายสร้างเด็กพวกนี้ขึ้นมา
‎แล้วจากนั้นก็หนีไปปล่อยให้พวกเธอดูแลเด็กพวกนี้
‎แฟนของสาวคนนี้
‎ดึงมีดยาวเป็นฟุตออกมาอย่างช้าๆ
‎หมอใช้เวลาสี่ชั่วโมง
‎เย็บแผลให้ฉัน 112 เข็ม
‎ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร
‎คิงยังคงอยู่"
‎ขอบคุณครับ
‎เราจะขอให้ผู้ชมยังคงนั่งอยู่กับที่
‎ในขณะที่คณะกรรมการของเรากำลังหารือกัน
‎เขายอดเยี่ยม
‎ใช่ เขาทำได้ดี
‎เขามีความชัดเจนมากจริงๆ
‎นี่คือโครงการที่พยายามผลักดัน
‎ให้มีบทละครของออกัสต์ วิลสัน ‎สอนในโรงเรียนรัฐบาล
‎พวกเขาอ่านเชกสเปียร์ได้
‎พวกเขาก็ควรอ่านออกัสต์ วิลสัน ‎ในโรงเรียนได้ จริงไหม
‎งั้นมาตกลงกันที่อันดับหนึ่งและสองก่อนดีไหม
‎ผมต้องการมอบ
‎ชุดบทละครเวทีแห่งศตวรรษของออกัสต์ วิลสัน ‎ให้กับโรงเรียนของคุณ
‎เพื่อที่นักเรียนคนอื่นๆ จะได้เข้าถึงผลงานเหล่านี้
‎ผมเห็นด้วยกับสองคนที่ได้อันดับหนึ่งและสอง
‎- พวกคุณพร้อมไหม ‎- พร้อม!
‎ผู้ชนะอันดับสองที่จะได้ไปแข่งที่นครนิวยอร์ก
‎และได้รับเงินรางวัล 250 ดอลลาร์คือ
‎เจอราโด นาวาร์โร!
‎และผู้ชนะอันดับหนึ่งของเรา
‎แอรอน กาย
‎ผู้ชนะอันดับหนึ่ง
‎การแข่งบทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน ‎ระดับภูมิภาคแห่งรัฐชิคาโก ปี 2018
‎เนีย ซาร์โฟ
‎นั่นลูกผมเอง
‎(เจอราโดได้อันดับสองของลอสแอนเจลิส)
‎(เนียได้อันดับหนึ่งของชิคาโก)
‎ฉันประหลาดใจมาก ‎ฉันหวังว่าพวกเขาจะไม่ได้ทำพลาด
‎ฉันหวังว่าในกระดาษใบนั้นจะมีชื่อฉันอยู่จริงๆ
‎มันไม่ใช่อุบัติเหตุ
‎(แอรอนได้อันดับหนึ่งของแอตแลนตา)
‎ครอบครัวของผมไม่เคยคาดคิด ‎ว่าผมจะชนะการแข่งขัน
‎ผมก็แบบ "เอ่อ ผมชนะ"
‎เข้าใจไหมครับ ‎ผมแบบว่า "ทีนี้พูดได้รึยังว่าผมเป็นนักแสดง"
‎"ทีนี้พวกคุณจะว่ายังไง"
‎และคำตอบของพวกเขาก็คือ ‎"นี่อาจเป็นเรื่องบังเอิญ"
‎พวกเขาบอกว่า "แกโชคดี"
‎นั่นมันยิ่งตอกย้ำผม
‎และผมก็ตอบ "โอเค ผมโชคดี"
‎เนียสมควรได้ที่หนึ่งด้วยบทพูดนั้น
‎แต่มันก็ยังคงยาก
‎ทุกครั้งที่ผมลงแข่งบทพูดของออกัสต์ วิลสัน
‎ผมได้เรียนรู้มากยิ่งขึ้นเกี่ยวกับตัวเอง
‎ผมรู้สึกว่าประสบการณ์ในฐานะชายผิวดำของผม
‎นั้นแตกต่างจากประสบการ์ของชายผิวดำคนอื่นๆ
‎ผมคิดว่าออกัสต์ วิลสันตั้งใจจะบอกว่า
‎นี่ก็คือคนผิวดำ ไม่ว่าพวกเขาจะผ่านอะไรมา
‎ซึ่งเป็นคำพูดที่เปลี่ยนชีวิต
‎เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกสบายใจกับตัวเอง
‎แค่รู้สึกสบายใจ
‎ใช่ แค่รู้สึกสบายใจ
‎ฟรีดอม ปีหน้ามาอีกไหม
‎มาแน่นอน
‎ทุกคนบอกว่าผมทำได้ดี แต่ผมน่าจะทำได้ดีกว่านี้
‎มีคนที่มีพรสวรรค์มากมายในห้องนั้น ‎ผมเห็นได้เลย
‎พวกเขาถูกขัดเกลามาแล้ว มัน...
‎คุณจะเห็นได้ถึงความพยายามที่พวกเขาใส่เข้าไป
‎และพรสวรรค์ ทั้งคู่เลย
‎ดังนั้นมันไม่ใช่แค่ห้อง ‎สำหรับคนที่มีแค่พรสวรรค์ล้วนๆ
‎หลายครั้งที่ผมได้ยินคนบอกว่า ‎ผมมี "พรสวรรค์ล้วนๆ"
‎แต่ก็นะ มันอย่างเดียว
‎ไม่มีใครต้องการพรสวรรค์อย่างเดียวหรอก
‎มันสำคัญว่าคุณเผชิญความล้มเหลวยังไง
‎คุณจะยอมแพ้เมื่อเจอความผิดหวัง
‎หรือคุณจะยังอยู่ในเส้นทางนั้น ‎เมื่อเจอความผิดหวัง
‎หรือพยายามต่อไป
‎มีคนรอบข้างผมหลายคนเดินเส้นทางที่ผิด
‎โดยเฉพาะพี่ชายของผม
‎ผมเสียพี่ชายของผมไปเมื่อเดือนตุลาคม
‎มันเกิดจากความรุนแรง ‎ที่ผู้คนคิดว่าเราเป็นอย่างนั้น
‎ผมนับถือออกัสต์ วิลสันที่นำเสนอแง่มุมชีวิต ‎ของชาวอเมริกันผิวดำ
‎เพราะบางครั้งมันก็ยาก
‎บางครั้งสิ่งต่างๆ ในชีวิตก็ไม่เป็นไปอย่างที่คุณคิด
‎บางอย่างไม่เป็นอย่างที่มันดูเป็นเช่นนั้น
‎และผมดีใจที่เขาตีแผ่ ‎เรื่องของชายผิวดำที่พยายามหา...
‎ตัวตนของเขาภายในสิ่งที่เขาถูกมอบให้
‎ดังนั้นผมจึงดีใจมาก รู้สึกซาบซึ้งมาก
‎(สามเดือนต่อมา)
‎(ทางเข้าเฉพาะคนพิเศษ)
‎วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดครบรอบ 17 ปีของผม
‎พ่อผมสร้างเวทีเล็กๆ ที่หลังบ้าน
‎เราจะได้มีการร้องเพลง
‎และบทพูดคนเดียว
‎นี่คือเตียงนอนของผม
‎และนี่คือเตียงของน้องชายสองคนของผม
‎ผมรอที่จะมีห้องของตัวเองอยู่
‎ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นในเร็วๆ นี้หรอก
‎นี่คือกระเป๋าเดินทางสำหรับการแข่งที่นิวยอร์ก
‎เสื้อตัวนี้อยู่ในตู้ที่บ้านยายผม
‎มันเป็นของตาผมที่เสียไปเมื่อสองสามปีก่อน
‎เขาเป็นที่รักของเรามาก
‎นี่คือภาพของเขา
‎- สุขสันต์วันเกิดจ้ะ ‎- ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณ
‎นี่เป็นของขวัญจากลุงพอนโช
‎เธอยังคงคิดถึงฉัน
‎ผมมีเข็มกลัดคิง เฮดลีย์
‎ที่ผมอยากสวมมันตอนที่อยู่บนเวที
‎ผู้ชนะระดับภาคทุกคนถ่ายรูปกัน
‎และพวกเขาติดเข็มกลัดนี้
‎ผมเลยคิดว่ามันคงเจ๋งดีที่จะ...
‎มีมันในกระเป๋าตรงนี้
‎มีคิง เฮดลีย์
‎เหมือนผู้ชนะระดับภาคคนอื่นๆ
‎ผมจะได้นำมันขึ้นไปบนเวทีกับผม
‎เพราะมันสร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างมาก
‎และได้พาตาของผมขึ้นไปด้วย
‎ผู้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผม
‎ดังนั้นมันจะถูกใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทาง
‎เขาคงจะภูมิใจมากที่ผมได้ไปนิวยอร์ก
‎(นิวยอร์ก)
‎เราทำสำเร็จ
‎มาไกลขนาดนี้ ฉันล่ะแบบ "ว้าน นี่มันตลกชะมัด"
‎ที่ได้มาเห็นมันกับตา
‎โอพระเจ้า ฉันจะเป็นลม
‎- ไง ‎- สบายดีไหม
‎- ต้องการให้ช่วยไหม ‎- ขอบคุณค่ะ
‎เขามีสำเนียงนิวยอร์กด้วย เจ๋งชะมัด
‎หากคุณอยู่นอกห้องหลังเคอร์ฟิว ‎คุณจะไม่ได้รับอนุญาตให้แข่งขัน
‎- เราไม่ต้องการอย่างนั้น ‎- ไม่เลย
‎มันเร็วไปไหมถ้าฉันถามว่า ‎พวกเธอแสดงบทพูดอะไรกัน
‎ฉันแสดงบทของเรน่า จากเรื่องจิตนีย์
‎ฉันแสดงบทของบอย วิลลี่ ‎จากเรื่องบทเรียนเปียโน
‎ฉันแสดงบทคัทเลอร์ ‎จากเรื่องเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์
‎คืนนี้เราจะได้ดูละครเวที ‎เรื่องวันซ์ ออน ดิส ไอส์แลนด์
‎ได้ทักทายเฮลีย์ คิลกอร์กันเล็กน้อย
‎เธอเป็นผู้เข้าแข่งขัน ‎บทพูดคนเดียวของออกัสต์ วิลสัน
‎เธอไม่ชนะ แต่เธอได้เป็นส่วนหนึ่ง ก็นี่แหละจ้ะ
‎ฉันตื่นเต้นกับละครบรอดเวย์ ‎ฉันตื่นเต้นที่จะได้ชมการแสดง
‎ฉันอยากดูเรื่องชิลเดรน ออฟ เลสเซอร์ ก็อด
‎ใช่ ฉันด้วย โทษนะฉันชอบแตะตัว
‎- แต่ใช่ ฉันด้วย ‎- ไม่เป็นไร ฉันชอบกอด
‎ฉันด้วย
‎- ฉันชอบกอด ‎- ฉันชอบกอดมาก
‎ฉันแค่อยากขอบคุณพวกคุณ
‎และทุกคนที่อยู่เบื้องหลังการจัดการแข่งขันครั้งนี้
‎เพราะอย่างที่ฉันบอกกับโค้ชของฉัน
‎ฉันไม่เคยคิดว่าคนอย่างฉัน ‎เด็กจากห้องแฟลตในเซาท์ บอสตัน
‎จะมีโอกาสได้มาแสดงบนเวทีบรอดเวย์
‎ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณ
‎จงเจาะลึกว่าคุณเป็นใคร
‎ผมเป็นเด็กบ้านนอกจากแทลลาแฮสซี ฟลอริดา
‎นั่นคือผม
‎และยิ่งผมขุดลึกลงไปมากเท่าไหร่ ‎และยอมรับและยินดีในสิ่งนั้น
‎ผมจะใช้ชีวิตตามโชคชะตาของผม
‎คุณต้องพูดว่า "ผมมาจากซีแอตเทิล ‎ผมมาจากที่นั่น
‎ผมกำลังทำสิ่งที่ผมรัก"
‎จงเป็นตัวคุณ นั่นเพียงพอแล้ว
‎เมื่อผมมองคุณ ผมอยากร้องไห้
‎ผมอยากร้องไห้เพราะเมื่อผมบอกคุณว่า ‎ตอนที่เราเริ่มมัน
‎มีโรงเรียนเข้าร่วมโรงเรียนเดียว ‎และเราทำสำเร็จเพราะเราจะเสียออกัสต์
‎เขามีเวลาอยู่แค่ห้าเดือนแล้วเขาก็เสียชีวิต
‎และเขามอบทุกอย่างที่เขามี ‎ในฐานะผู้ชายและศิลปินให้แก่อเมริกา
‎นั่นคือเป้าหมายทั้งหมดของโครงการนี้ ‎และผมดีใจที่พวกคุณมาที่นี่
‎ดังนั้นใช้เวลาทำความรู้จักกับผู้คน ‎อย่าเอาแต่คุยกับกลุ่มของคุณเอง
‎จงสนุกกับช่วงเวลานี้ สนุกกับการพบปะผู้คน
‎สนุกกับการถามคำถามกันและกัน
‎พูดคุยเรื่องออกัสต์ วิลสัน เรื่องชีวิต
‎มาสนุกกันเถอะ
‎การช้อปปิ้งในนิวยอร์กดูหรูหรามาก ‎โดยเฉพาะสำหรับคนที่มาจากชิคาโก
‎เธอดัง แต่คอร์ทนีย์ดีกว่า
‎เอาจริงๆ แล้ว โคลอี้...
‎ฉันชอบโคลอี้ที่สุด
‎(ละครเพลง วันซ์ ออน ดิส ไอส์แลนด์)
‎- มันดีมาก ‎- ดีมาก
‎พวกเธอมีคำถามไหม มันดูเป็นทางการจัง ‎ฉันไม่ได้ถือตัวแบบนั้นเลย
‎คุณใช้บทพูดคนเดียวบทไหนตอนที่แข่ง
‎ฉันแข่งสองครั้ง
‎ฉันชนะระดับภูมิภาคครั้งหนึ่ง ‎และครั้งที่สองที่ได้เข้ารอบ
‎ครั้งแรกฉันแสดงบทมา เรนีย์ ‎จากเรื่องเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์
‎และจากนั้นก็แสดงเป็นโรส ‎จากเรื่องรั้วใดมิอาจกั้นเป็นครั้งที่สอง
‎- คุณอายุเท่าไหร่ ‎- ฉัน 19
‎อะไรคือคำแนะนำที่ดีที่สุด ‎ที่คุณพอบอกกับเพื่อนนักแสดงรุ่นเยาว์ได้
‎เป็นตัวของตัวเองเสมอ แค่เป็นตัวเอง
‎เพราะเธอเป็นคนอื่นไม่ได้ เข้าใจใช่ไหม
‎สำหรับพวกเธอทุกคนที่มาได้ไกลถึงขนาดนี้ ‎หลังจากที่พยายามอย่างหนัก
‎เป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก
‎ขอให้สนุกนะ โชคดีทุกคน
‎เธอแสดงบทอะไร
‎- คิงเฮดลีย์ที่สองครับ ‎- คิง เฮดลีย์เหรอ
‎- ตัวละครนี้ก็ยากทีเดียวนะ ‎- ครับ
‎(ออกัสต์ วิลสัน)
‎(หนึ่งวันก่อนวันแข่งรอบตัดสิน)
‎หวัดดีทุกคน
‎นี่เป็นก้าวแรกที่พวกเธอได้แสดงในบรอดเวย์
‎ที่นี่แหละ
‎ออกัสต์มีบทละครหนึ่งเรื่องที่ถูกแสดง ‎ในโรงละครนี้ ซึ่งก็คือคิง เฮดลีย์ที่สอง
‎และเมื่อเขาเริ่มป่วย
‎เราก็ดำเนินการ ไม่ใช่แค่ความพยายามที่จะ
‎หาวิธีที่ดีที่สุดในการเปลี่ยนชื่อโรงละครนี้
‎ซึ่งจบด้วยการใช้ไฟนีออน ‎รูปลายเซ็นของออกัสต์ที่ด้านหน้า
‎แต่ยังคำนึงถึงว่าจะใช้โรงละครนี้อย่างไร ‎เพื่อให้เกียรติตำนานของเขาด้วย
‎และนั่นนำไปสู่การสร้าง ‎ห้องที่พวกคุณนั่งอยู่ในตอนนี้
‎ซึ่งเป็นการสรรเสริญบทละครทั้งสิบเรื่องของเขา
‎คุณสามารถเดินไปรอบๆ ‎เพื่อชมสิ่งที่น่าจดจำต่างๆ ของผลงานเหล่านั้น
‎(เพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์)
‎นั่นวูปี้ โกลด์เบิร์กเหรอ
‎ใช่ นั่นวูปี้
‎เด็กๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขันนี้
‎หลายๆ คนต่างตกใจ ที่ยังมีเสียงนี้ปรากฏ
‎พวกเขาไม่รู้
‎ว่ามีใครบางคนเขียนบทละคร ‎ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พวกเขาจดจำ
‎เกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ที่สำคัญต่อพวกเขา
‎และสำหรับพวกเขาหลายคน มันคือประวัติศาสตร์
‎(มรดกตกทอดของครอบครัวอเมริกัน)
‎(รั้วใดมิอาจกั้น)
‎โลกปัจจุบันของคนอายุ 17 ปี
‎ไม่ใช่โลกของเพลงแบล็กบอตทอมของมา เรนีย์
‎หรือการมาและจากไปของโจ เทิร์นเนอร์
‎แต่ประเด็นก็คือ มันเป็นปัจจุบันมาก
‎ออกัสต์พูดถึงการลงโทษครั้งใหญ่ ‎ของชายผิวดำและหญิงผิวดำ
‎การทารุณของตำรวจ
‎ในทุกๆ วัน ทุกคนยังต้องต่อรองยอมความ ‎ในทุกเรื่องของการดำรงอยู่
‎เนื่องจากโครงสร้างที่ใหญ่ ‎ของการเหยียดเชื้อชาติ
‎บทละครนี้ถูกเขียนไว้นานแล้ว ‎แต่มันยังคงเกิดขึ้นอยู่
‎เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‎เขาเข้าใจว่าการเป็นผู้หญิงมันเป็นยังไง
‎(เบรกกิ้ง แบริเออร์)
‎การถูกกีดกัน
‎การถูกดูแคลน ไม่ให้มีปากเสียง ไม่ให้เกียรติ ‎กลายเป็นเรื่องปกติเมื่อเวลาผ่านไป
‎ชีวิตของผู้หญิงผิวดำนั้น
‎ต้องดิ้นรนเพื่อแค่ให้คนมองเห็นและเป็นที่ยอมรับ
‎แน่นอนว่ามันทำให้คุณพยายามหนักขึ้น
‎มันเหมือนยิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป ‎สิ่งต่างๆ ยิ่งเหมือนเดิม
‎นักเขียนบทละครที่เขียนบทละคร
‎สำหรับแต่ละทศวรรษในศตวรรษที่ 20
‎ต้องการให้คุณรู้บางอย่าง ‎เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และศิลปะ
‎และหากพวกเขาหาเสียง
‎ในยุค 10 ยุค 30 ยุค 20 ยุค 40
‎ที่จุดประกายให้พวกเขาได้
‎และมันมอบความเข้าใจบางอย่างให้กับพวกเขา
‎เกี่ยวกับธรรมชาติที่มีความเป็นสากล ‎และอมตะของจิตวิญญาณมนุษย์
‎ถ้าคุณเข้าใจที่มาของตัวเอง
‎คุณก็มีโอกาสที่ดีกว่าในการก้าวสู่เป้าหมาย
‎มันคือความยืดหยุ่นของจิตวิญญาณมนุษย์
‎ถึงจะมีปัญหาถาโถมเข้ามา ‎ในการเป็นคนผิวดำในอเมริกา
‎ความสามารถในการร้องเพลง ‎เพลงที่มีจิตวิญญาณ
‎ความสามารถในการซึมซับก็ไม่ได้ถูกทำลายไป
‎ผู้คนค้นพบเพลงของพวกเขาได้ยังไง
‎ผมคิดว่าพวกเขามีมันอยู่แล้ว
‎พวกเขาแค่ต้องเข้าใจมัน ‎และจากนั้นก็เรียนรู้ที่จะร้องมัน
‎(วันแข่งขัน)
‎- ไง ‎- หวัดดี
‎ไง
‎ฉันไม่ตื่นเต้นเท่าไหร่ที่จะมีการแข่งขันคืนนี้
‎ฉันไม่ควรพูดว่า "เดี๋ยวนี้" เหรอคะ
‎- ไม่ ‎- โอเค
‎ใช้คำให้ถูกต้อง
‎- ค่ะ ‎- โอเค
‎เธอพูดว่า "ผู้ชายพวกนี้ ยิ่งรั้งไว้มากเท่าไหร่"
‎- ไม่ใช่ "เหล่านี้" "พวกนี้" ‎- ค่ะ
‎เธอยังสามารถสื่อสารกับฉันในแบบเดียวกับ
‎ที่เธอพยายามสื่อสารกับผู้ชม
‎โดยที่ไม่ทำลายจังหวะของประโยค
‎- เธอเข้าใจชัดไหม ‎- ครับ
‎พวกเธอจะได้แสดงในบรอดเวย์
‎(สำหรับกรรมการ)
‎(ประวัติศาสตร์เกิดขึ้นในแมนแฮตตัน)
‎เราขอต้อนรับคุณเข้าสู่ปีที่ 10 ของ
‎การแข่งขันบทพูดคนเดียว ‎ของออกัสต์ วิลสันระดับประเทศ
‎สิบปีแล้ว สิบปี
‎ตรงนี้เป็นจุดคั่นแถว
‎พวกเธอแค่ต้องรอในแถวจนกว่าเราจะพร้อม
‎เราภูมิใจอย่างมาก ‎ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์นี้
‎ที่โรงละครออกัสต์ วิลสันในบรอดเวย์
‎เยาวชนในวันนี้จะถูกตัดสิน ‎จากการแสดงลักษณะตัวละคร
‎สมาธิ พลัง ความเข้าใจในบท ‎และความถูกต้องของบทละคร
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย
‎ผู้เข้ารอบสุดท้าย
‎ของการแข่งบทพูดคนเดียว ‎ของออกัสต์ วิลสันประจำปี 2018
‎พวกเขาอยู่นี่แล้ว!
‎เริ่มเลย
‎เอาล่ะ
‎พลทหารของวิลสันคนแรกของเรา ‎ที่จะขึ้นแสดงคือแคลลี่ ฮอลลีย์
‎เอฟวรี่ ฉันไม่พร้อมที่จะแต่งงานตอนนี้
‎ฉันไม่เคยบอกว่าอยากลงเอยกับใครอีก
‎ฉันยังมีความเป็นผู้หญิงอยู่ในตัวเยอะ
‎แค่ดูแลมารีธาก็ยุ่งพอแล้ว
‎ฉันมีคนมากมายให้รักและดูแล
‎เธอจะบอกว่าผู้หญิงทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย
‎แต่เธอไม่เป็นไรสินะ
‎เธอเดินออกไปจากที่นี่ได้โดยไม่มีฉัน ‎โดยไม่มีผู้หญิง
‎และเธอก็ยังคงเป็นผู้ชาย
‎ไม่เป็นไร
‎ไม่มีใครถามเธอหรอกว่า ‎"เอฟวรี่ มีใครรักเธอรึเปล่า"
‎สำหรับเธอน่ะ ไม่เป็นไรหรอกนะ
‎แต่ทุกคนจะเป็นห่วงเบอร์นีซ
‎"เบอร์นีซจะดูแลตัวเองยังไงนะ"
‎"เธอจะเลี้ยงลูกได้ยังไงโดยไม่มีผู้ชาย"
‎สงสัยว่า "เธอจะทำยังไง"
‎"เธอจะอยู่อย่างนั้นได้ยังไง"
‎ทุกคนมีคำถามทุกด้านเรื่องเบอร์นีซ
‎ทุกคนพูดกรอกหูฉันเสมอ
‎ว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชาย
‎ฉันมองหน้าแกที่งานศพของแม่แก
‎มองแกที่ยืนนิ่งไม่พูดอะไร หน้าบึ้งตึง
‎และตอนนี้แกยังมาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยฉัน
‎เพราะฉันไม่ต่อยนายแรนด์ให้หน้าหงาย
‎แกอยากรู้ไหมว่าทำไม
‎ฉันจะบอกให้
‎เพราะฉันไม่ใช่ไอ้ดำขี้แยของแก
‎วอลเตอร์ เคลลี่สอดมือเข้ามาใต้ชุดของฉัน
‎และเขาแตะฉันตรงนั้น ‎ฉันบอกให้เขาหยุดแต่เขาแค่หัวเราะ
‎เขาดื่มเหล้าจากขวดแก้ว
‎ฉันคว้าขวดมาและทุบมันไปที่เปิดประตูรถ
‎มันบาดมือฉันหนักทีเดียว ‎แต่ฉันจ่อขวดแก้วไว้ที่คอของเขา
‎ฉันบอกเขาว่าฉันจะให้เขาได้ลิ้มรสเลือดของฉัน
‎เพราะถ้าเขาไม่เอามือออกจากชุดของฉัน
‎ฉันจะลิ้มรสเลือดของเขา
‎ครั้งหนึ่งมีการแข่งขันเกิดขึ้น
‎ในเมืองเล็กๆ ที่ชื่อโบลิงโบรก ‎อยู่ห่างจากเมืองเบคอนไปราวๆ ร้อยไมล์
‎เราไปเล่นดนตรีให้กับงานนี้
‎และพวกเขามีรางวัล 20 ดอลลาร์ ‎ให้แก่ผู้ที่เต้นรำได้ดีที่สุด
‎สโลว์แดร้กลงแข่งด้วย
‎เขาเดินลงจากแท่นนักดนตรี
‎คว้าผู้หญิงไปคนหนึ่งและโอบเธอไว้
‎ตัวติดกันเป็นตังเม กว่าจะแงะตัวจากกันได้
‎เจ้านี่พาผู้หญิงส่งเสียง โห่ร้อง
‎ทุกคนต่างก็พากันหยุดดู
‎แล้วก็มีชายคนหนึ่งเข้ามา
‎เป็นเพื่อนชายของแม่สาวคนนี้
‎เขาดึงมีดยาวเป็นฟุตออกมาอย่างช้าๆ
‎จำได้รึเปล่าสโลว์แดร้ก
‎ผู้คนต่างพากันเดินหนี
‎ผลุบซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ คิดว่างานนี้มีสู้กันแหงๆ
‎สโลว์แดร้กมองผ่านไหล่ของหญิงสาว
‎ไปที่ชายคนนั้นและพูดว่า
‎"นี่ ถ้านายเลิกอวดครวญและรอสักหน่อย
‎นายจะเห็นว่าฉันกำลังช่วยนาย
‎ฉันกำลังช่วยให้แม่สาวคนนี้ได้เงินรางวัล ‎เธอจะได้ซื้อนาฬิกาทองให้นาย
‎เขาเป็นผู้จัดการของฉันมาหกปีแล้ว
‎เรื่องการดูแลกันน่ะเหรอ
‎ครั้งเดียวที่เขาพาฉันมาที่นี่
‎ก็เพื่อมาร้องเพลงให้เพื่อนของเขา
‎ถ้าเธอผิวดำ และทำเงินได้
‎เธอถึงจะมีประโยชน์กับพวกเขา
‎ไม่งั้นเธอก็เป็นแค่หมาในซอย
‎ฉันไม่ได้เลี้ยงลูกมาเพื่อให้ใครมายิงเขา
‎ให้เขาโดนเพื่อนยิง
‎ให้เขาโดนตำรวจยิง
‎ทำไมฉันต้องอยากสร้างชีวิตขึ้นมา ‎บนโลกที่ไม่เคารพชีวิตกัน
‎ฉันไม่เสียใจกับสิ่งที่ฉันทำและจะไม่มีวันเสียใจ
‎ฉันจะดูมันเป็นบทเรียนเพราะฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้อง
‎ตลอดไป
‎มันจะไม่เป็นอย่างอื่น
‎ตอนนี้เราอาจจะเห็นไม่ตรงกัน ‎แต่ฉันรู้ว่าอะไรที่ถูกต้องสำหรับฉัน
‎ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ
‎ฉันจะทำสิ่งที่ถูกต้องสำหรับฉัน ‎ฉันจะเสียใจเพื่ออะไร
‎ผู้คนถามว่า "นายไม่เสียใจเหรอที่ฆ่าเพอร์เนล"
‎ฉันไม่เสียใจหรอกที่ฉันฆ่าเพอร์เนล
‎ไอ้มืดนั่นสมควรตาย เขากรีดหน้าฉัน
‎ฉันบอกผู้พิพากษา "ไม่ผิด"
‎พวกเขาคิดว่าฉันล้อเล่น
‎ฉับตอบ "ไอ้ชาติชั่วนั่นกรีดหน้าฉัน
‎แล้วฉันจะผิดในโทษฐานที่ฆ่ามันได้ยังไง ‎มันคือสามัญสำนึก
‎ฉันไม่สนหรอกว่ากฎหมายจะว่ายังไง
‎กฎหมายไม่เข้าใจเรื่องนี้ ไม่เลย
‎พวกเขาต้องการจับฉันขังคุก ‎ไหนล่ะความเข้าใจ
‎ถ้าโจรงัดบ้านชายผิวขาว ขโมยทีวีของเขา
‎และชายผิวขาวยิงเขาตาย ‎พวกเขาไม่ถือว่าเป็นเรื่องผิด
‎กฎหมายเข้าใจเรื่องนั้น
‎พวกเขาจะปลอบเขา ‎และบอกให้เขากลับบ้านไปวะ
‎เข้าใจที่ฉันพูดไหม
‎คณะลูกขุนกลับมาและบอกว่าฉันผิด
‎มีการถามทีละคน พวกเขาทุกคนบอกว่าผิดจริง
‎มีชายผิวขาวเก้าคน หญิงผิวขาวสามคน
‎พวกเขาบอกว่าผิดจริง
‎พวกเขาไม่มองฉันด้วยซ้ำ
‎ฉันบอกพวกเขาให้มองฉัน มองแผลเป็นนี่
‎ฉันเข้าไปใกล้ๆ เพื่อให้พวกเขาเห็นแผลเป็น
‎ผู้พิพากษาโกรธมาก
‎พวกเขาให้เจ้าหน้าที่หกคนมายืนล้อมฉัน
‎บอกว่าฉันจะทำร้ายคณะลูกขุน
‎ฉันแค่เข้าไปใกล้ เพื่อให้พวกเขาเห็นหน้าฉัน
‎พวกเขาพยายามวิ่งหนีออกไปที่ประตู
‎พวกเขาจับฉันไปขังเดี่ยว
‎บอกว่าฉันคุมไม่อยู่
‎ฉันไม่เชื่อผู้ชายคนไหนทั้งนั้น
‎ไม่ว่าแจ็คหรือใครหน้าไหน
‎ผู้ชายพวกนี้ไม่มีความรับผิดชอบ
‎พวกเขารอ
‎จนกว่าจะหาผู้หญิงได้และผูกมัดเธอไว้กับเขา
‎จากนั้นพวกเขาก็เที่ยวหาผู้หญิงอีกคน
‎อย่างฉันน่ะเหรอ ไม่สนใจพวกเขาหรอ
‎ถ้าถามฉัน ผู้ชายก็เหมือนๆ กันทุกคน
‎ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนไม่คิดร้ายกับคนอื่น
‎ผู้ชายพวกนี้สร้างเด็กๆ เหล่านี้ขึ้นมา
‎จากนั้นก็หนีไป ปล่อยให้เธอดูแลพวกเด็กๆ
‎อ้างว่าอยากออกไปเห็นโลกกว้าง
‎แน่ใจได้เลยว่าฉันไม่มีลูกหรอก
‎แม่ฉันสอนมาดี
‎มอลลี่ คันนิ่งแฮมจะไม่ยอดโดนผูกมัดด้วยลูก
‎ครั้งหนึ่งฉันเคยมีผู้ชายที่ฉันคิดว่าฉันรักเขา
‎วันหนึ่งฉันกลับมาบ้านและพบว่าเขากำลังเก็บของ
‎เขาบอกฉันว่าแม้แต่เพื่อนที่รักกันที่สุด ‎ยังต้องพรากจาก
‎เขาบอกฉันว่าเขาจะส่งของขวัญมาให้ฉัน
‎ฉันมองเขาจากหน้าต่าง
‎ตอนที่เขาขนหีบออกไปที่สถานีรถไฟ
‎ฉันพูดว่าถ้าเขาส่งของขวัญมา
‎ฉันคงไม่อยู่รับมันหรอก
‎ฉันค้นพบว่า
‎ยิ่งเธอพยายามเหนี่ยวรั้งชายพวกนี้เอาไว้
‎ก็ยิ่งง่ายที่หญิงอื่นจะมาแย่งเขาไป
‎มอลลี่ได้รับบทเรียนแล้ว
‎และนั่นจึงเป็นเหตุผล
‎ที่ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากพระเจ้าเบื้องบน
‎และฉันไม่รักใครนอกจากแม่ของฉัน
‎ขอบคุณค่ะ
‎คนรุ่นใหม่เหล่านี้
‎เส้นทางที่พวกเขาเดินอยู่นั้นศักดิ์สิทธิ์
‎ออกัสต์สละชีวิตของเขา ‎ให้กับบทพูดบนกระดาษเหล่านี้
‎เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งในปี 2005
‎มันเป็นทางเลือกที่น่ากลัวที่คุณต้องเลือก
‎เมื่อคุณป่วยในระยะสุดท้าย ว่าจะยืดอายุ
‎หรือไม่รับยาหรือไม่เข้ารับการฉายแสง
‎และใช้ชีวิตด้วยความเจ็บปวดแต่ดูเป็นปกติที่สุด
‎และเขาเลือกอย่างหลัง
‎ในตอนนั้น เขาและผู้ช่วยของเขา
‎ทำงานไม่หยุดเพื่อเขียนบท ‎เรื่องเรดิโอกอล์ฟให้เสร็จ
‎และเขาเขียนมันจบพอดี เกือบไม่จบ
‎(ออกัสต์ วิลสัน นักเขียนบทละคร ‎ของคนอเมริกันผิวดำเสียชีวิตในวัย 60 ปี)
‎เมื่อนักแสดงรุ่นเยาว์ ‎แสดงหนึ่งในบทละครเหล่านั้น
‎มันเหมือนกับการหยิบไม้คฑาที่เขาทิ้งเอาไว้ให้
‎เพื่อให้คนรุ่นใหม่ทั้งหมด
‎รับเอาสามัญสำนึกที่เขาส่งต่อให้
‎ทุกคนจะได้รับชุดบทละครทั้งสิบเรื่อง
‎ถ้าคุณไม่ใช่สมาชิกของวัฒนธรรมหรือสังคมนั้น
‎ให้คิดว่าคุณมาเพื่อจะทำความเข้าใจ
‎วัฒนธรรมหรือสังคมอื่นที่แตกต่างจากคุณ
‎ในวิถีที่ลึกซึ้งและสะเทือนอารมณ์
‎ผ่านกลุ่มคนที่คุณรักและเชื่อ
‎และผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่มีค่า ‎ที่ใครก็ตามพอจะทำได้
‎ในการพยายามสร้างสังคมข้ามวัฒนธรรม
‎เพราะออกัสต์มอบเสียงไว้ให้คนเหล่านี้
‎คนหนุ่มสาวเหล่านี้สามารถค้นพบเสียงของตัวเอง
‎มันไม่สำคัญว่าพวกเขาเหล่านี้ ‎จะได้เป็นนักแสดงหรือผู้กำกับ
‎สิ่งสำคัญก็คือการได้รู้ว่าพวกเขา ‎สามารถเป็นอะไรก็ได้ที่พวกเขาอยากเป็น
‎พวกเขาสามารถทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
‎ทุกอย่างเป็นไปได้เสมอ จริงไหม
‎บางคนอาจได้เป็นหมอ ทนายความ นักแสดง
‎ผมไม่รู้ว่าการหาผู้ชนะเป็นสิ่งที่จำเป็นรึเปล่า
‎แค่ได้ขึ้นไปบนนั้น... ก่อนอื่น แค่ได้ขึ้นไปบนเวที
‎เพื่อยืนบนนั้นและแสดง ‎ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก
‎ฉันแน่ใจว่านักแสดงรุ่นเยาว์
‎ที่ได้ขึ้นไปบนเวที
‎และถึงแม้พวกเขาจะไม่อยากเป็นนักแสดง
‎แต่เพราะออกัสต์ วิลสัน และบทพูดเหล่านั้น
‎พวกเขาอาจได้รับแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต
‎และการเยียวยาที่ยิ่งใหญ่
‎และอาจมีศิลปินเกิดขึ้นเพราะสิ่งนี้
‎คนที่พูดได้ว่า "นี่คือสิ่งที่ฉันอยากทำ"
‎ในโลกที่บางครั้งก็ขาดความเมตตา
‎ฉันคิดว่ามันเป็นเกียรติที่อยากเป็นศิลปิน
‎คณะกรรมการได้แจ้งผมว่า
‎นี่เป็นการตัดสินที่ยากที่สุด ‎ที่พวกเขาเคยทำมาตลอดสิบปี
‎เอาล่ะ
‎อันดับสาม
‎เงินรางวัล 1,000 ดอลลาร์ ‎สำหรับเทสลิน จูเนียร์
‎อันดับสอง เงินรางวัล 2,000 ดอลลาร์
‎เนีย ซาร์โฟ
‎อันดับหนึ่ง เงินรางวัลสามพันดอลลาร์
‎เจอราร์โด นาวาร์โร
‎ขอบคุณที่มากันนะครับ เจอกันปีต่อไป
‎วิเศษมาก
‎ผมดีใจมาก
‎- มันเจ๋ง ‎- ใช่
‎บอกตามตรงว่าฉันรู้สึกขอบคุณประสบการณ์นี้มาก
‎สิ่งสำคัญคือการเดินทาง ไม่ใช่จุดหมายปลายทาง
‎และฉันก็ยังต้องทำความเข้าใจ ‎สิ่งต่างๆ สำหรับตัวเอง
‎แต่ฉันพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นแล้วว่า ‎ฉันสามารถทำอะไรได้มากมาย
‎ถ้าคุณมีความกล้าหาญและความทรหดอยู่ในตัว
‎คุณก็สามารถทำได้ทุกอย่าง
‎เมื่อคุณไม่มี ก็จงหามาเพิ่มอยู่เสมอ กระหายมัน
‎นึกออกไหม และผมรู้
‎ผมรู้อยู่เสมอว่าผมเป็นได้มากกว่านั้น
‎มีบางสิ่งรอคอยผมอยู่ ผมรู้
‎เพราะบทละครของเขา
‎ฉันจึงรู้จักตัวเองดีขึ้น
‎ฉันรู้จักบรรพบุรุษของฉันมากขึ้น
‎มันช่วยให้ฉันพัฒนาในฐานะคนๆ หนึ่ง ‎ในฐานะผู้หญิงชาวอเมริกันผิวดำ
‎และจากนั้น ในฐานะศิลปินละครเวที
‎ฉันรู้สึกเข้าใจมากขึ้นว่าฉันเป็นใคร ‎และเข้าใจในสิ่งที่ฉันจะนำเสนอ
‎ฉันซาบซึ้งกับโอกาสนี้
‎ออกัสต์ให้โอกาสฉัน
‎ได้ออกมาเผชิญกับมันเป็นครั้งแรก
‎และแสดงให้ฉันเห็นว่า
‎มันคุ้มค่าที่ได้เห็น
‎แน่นอนว่าชัยชนะเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้คาดหวัง
‎แต่ผมคิดว่ามันบ่งบอกได้ถึงผลงานเขาด้วย
‎ที่เขียนขึ้นเพื่อทุกคน
‎และมันเป็นเสียงให้กับคนที่ไม่ถูกเหลียวแล
‎ผมได้คุยกับหมู่เพื่อนๆ
‎เรื่องของการแสดงที่ตกหล่น
‎และเราคิดว่านั่นเพราะเราคือความเปลี่ยนแปลง
‎เราต้องเป็นความเปลี่ยนแปลง
‎แค่ได้รู้ว่ามีคนใส่ใจ นั่นเป็นงานของเรา
‎เราต้องทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา ‎ให้กำลังใจพวกเขา
‎และยกระดับพวกเขา สร้างพวกเขา ‎และให้โอกาสพวกเขาได้แข่งขัน
‎ไม่ใช่ทุกคนที่จะก้าวสู่อันดับสูงสุด
‎แล้วคำจำกัดความของอันดับสูงสุดคืออะไร
‎คุณต้องจดจำขั้นตอนสุดท้าย ซึ่งก็คือใจความสำคัญ
‎และใจความสำคัญนั้นเป็นสิ่งที่สูงส่งกว่ารางวัล
‎มันคือมรดก
‎สิ่งนั้นที่คุณทิ้งเอาไว้เมื่อคุณตายจาก
‎รางวัลไม่ได้ให้อะไรกับคุณ
‎เพราะทันทีที่คุณมีรางวัลในมือ
‎คำสามพยางค์นี้จะหลอกหลอนคุณไปตลอดชีวิต
‎และคำสามพยางค์นั้นคือ "แล้วไงต่อ"
‎แล้วไงต่อ
‎(หกเดือนต่อมา)
‎ผมยืนอยู่ตรงนี้ ตามรอยเท้าของปู่ผม
‎มันเป็นรองเท้าที่ใหญ่
‎มันเป็นรอยเท้าของผู้ชายทุกรุ่น
‎ผู้ทิ้งชีวิตที่น่ากลัวอย่างไม่อาจบรรยายได้ที่ภาคใต้
‎มายังภาคเหนือ หางานทำ ‎และวิธีดำเนินชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี
‎และสิ่งใดก็ตามที่หัวใจสามารถเรียกร้องได้
‎พวกเขามาจากไร่ฝ้ายในจอร์เจีย
‎และอาร์คันซอและมิสซิสซิปปี
‎จากงานล่ามโซ่ในแอละแบมา
‎จากไร่อ้อยในลุยเซียน่า
‎และในกรณีของปู่ผม ‎มาจากไร่บุหรี่ในนอร์ทแคโรไลนา
‎พวกเขามาพร้อมกับคัมภีร์ไบเบิ้ลและกีตาร์
‎เหล่าชายที่ถูกหมายหัวมองหาหนทางที่จะตบตี
‎และขัดเกลาส่วนที่ปรับได้ง่ายในตัวพวกเขา
‎ให้เป็นตัวตนใหม่ในฐานะผู้เป็นอิสระ ‎ที่มีคุณค่าอย่างชัดเจนและแท้จริง
‎พวกเขามาพร้อมกับรูปแบบและวิถีชีวิต
‎ที่สอดคล้องกับอารมณ์และความรู้สึกของพวกเขา
‎และด้านมารยาทและวิธีการ ‎ของการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม
‎คือศิลปะที่ผมทำอยู่
‎ผมขอขอบคุณพวกคุณ
‎ปูของผมขอบคุณพวกคุณ
‎ที่ให้เกียรติผม ให้เกียรติพวกเขา
‎และด้วยเหตุนี้ คุณได้ให้เกียรติตัวเองด้วย
‎ปีนี้ เธอจะแสดงบทอะไร
‎นี่คือบทที่ผมเสนอ
‎รถไฟคู่ขนาน เมมฟิส องค์ที่หนึ่ง ฉากที่สอง
‎(เนียเรียนคณะการแสดง ‎ที่มหาวิทยาลัยเซาท์เทิร์น แคลิฟอร์เนีย)
‎(ฟรีดอมเรียนคณะการแสดง ‎ที่โรงเรียนจูลลีอาร์ด)
‎(เจอราร์โดเรียนเอกการแสดง ‎ที่มหาวิทยาลัยคาร์เนกี้ เมลลอนในพิตต์สเบิร์ก)
‎(แคลลี่เป็นนักเรียนการละคร ‎ที่โรงเรียนศิลปะทิสช์ เอ็นวายยู)
‎(อารอนเป็นศิลปินของเบนท์ลีย์ เรคอร์ด ‎และกำลังทำอัลบั้มเพลง)
‎(โคดี้ได้เป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์ ‎ในวันรับประกาศนียบัตรจบการศึกษา
‎และเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก)
‎(คำบรรยายโดย เบญจพร มาตย์สุริย์)