Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Χαίρετε.
Κοιτάξτε εδώ!
Κοιτάξτε εδώ.
Αυτό...
Είναι ένα σκυλί φτιαγμένο από κηρομπογιές.
Δεν το χρειάζομαι.
Είμαι μέρος του προβλήματος.
Η χρυσή τουαλέτα μου.
Δεν σκόπευα να τα καταφέρω στην Αμερική.
Δεν το είχα προσχεδιάσει.
Και μετά έγραψα μια παράσταση, το Νανέτ, και...
Να, ξέρετε...
Καταλάβατε, έτσι;
Γι' αυτό είστε εδώ.
Δεν ήρθατε για την υπόλοιπη δουλειά μου.
Άρα, αν ήρθατε εδώ εξαιτίας του Νανέτ...
γιατί;
Μη με παρεξηγείτε, ωραίο ήταν. Καλή δουλειά.
Μου άρεσε.
Αλλά ήταν για πολύ συγκεκριμένα γούστα.
Και αν ήρθατε για εκείνο, τι σκατά περιμένετε να δείτε απόψε;
Γιατί αν θέλετε κι άλλα ψυχικά τραύματα, μας τελείωσαν.
Αν ήξερα πόσο δημοφιλή θα ήταν τα τραύματα στο κωμικό συγκείμενο,
θα είχα κάνει καλύτερη διαχείριση.
Ειλικρινά.
Θα το είχα κάνει καριέρα.
Έστω μια τριλογία.
Αλλά έβαλα όλα μου τα τραυματικά αυγά σε ένα καλάθι, σαν ηλίθια,
και να πού φτάσαμε.
Θέλετε κι άλλο;
Από περιέργεια, για χειροκροτήστε
όσοι δεν έχετε δει το Νανέτ;
Εσείς κι αν δεν ξέρω γιατί ήρθατε.
Δηλαδή, καλώς τους.
Μπράβο σας, το δοκιμάζετε.
Μην ανησυχείτε, δεν πειράζει.
Δεν χρειάζεται να έχετε δει το Νανέτ.
Δεν είμαι τόσο σίγουρη, αλλά...
Βλέπουμε.
Εκτός από τραύμα,
δεν μπορώ να ξέρω τι περιμένετε για απόψε.
Αλλά αυτό που αποφάσισα ότι μπορώ,
είναι να σας το πω, έτσι απλά.
Και αυτό θα κάνω.
Θα εκπληρώσω τις προσδοκίες σας.
Αφού σας τις προσαρμόσω.
Άρα θα είναι αυτό που θα δείτε.
Θα τις καλύψω, και θα λέτε: "Είναι πολύ καλή". Ναι, αλλά κλέβω.
Αυτό θα γίνει πριν ξεκινήσει η παράσταση.
Θα σας δώσω μια λεπτομερή περιγραφή
για το πώς θα πάει η παράσταση.
Αυτή η ρύθμιση προσδοκιών τραβάει λίγο.
Έπρεπε να κόψω την παράσταση για να χωρέσει, αλλά...
πιστεύω ότι αξίζει, έτσι;
Η δουλειά μου είναι να μπορώ να ανταποκριθώ.
Αυτό είναι το δύσκολο δεύτερο άλμπουμ μου.
Και το δέκατο, αλλά πρώτο για κάποιους.
Είναι μεγάλη η πίεση.
Ας ρυθμίσουμε τις προσδοκίες σας.
Όταν ξεκινήσει η παράσταση... Όταν αρχίσει όντως…
Δεν ξεκινάει. Μην τρομάζετε.
Όταν ξεκινήσει, θα αρχίσω με αστεία παρατήρησης.
Έτσι; Σε στιλ "Έχετε δει ποτέ αυτό; Τι παίζει;"
Τέτοιες μαλακίες. Έτσι ξεκινάω. Δεν είναι πολύ καλό.
Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Επειδή δεν είμαι παρατηρητική.
Ας πούμε γάμησέ τα ασαφής. Έτσι;
Σας προειδοποιώ, οι παρατηρήσεις μου θα είναι για Αμερικάνους,
δηλαδή, γενικά για εσάς εδώ.
Εντάξει; Άρα...
Συγγνώμη, αλλά το να κοροϊδεύω Αμερικάνους είναι κωμικά αποδεκτό.
Αν και χάνεται η ευκαιρία.
Όντως.
Έτσι λοιπόν...
ας το εκμεταλλευτώ, σωστά;
Γιατί δεν μιλάω Ρωσικά, οπότε πρέπει...
να χωθώ όσο μπορώ. Δεν ξέρω.
Να σας προειδοποιήσω,
όσο θα κοροϊδεύω Αμερικανούς...
θα ενοχληθούν τα αισθήματά σας
επειδή θα κοροϊδεύω εσάς.
Θέλω να είστε έτοιμοι, εντάξει;
Θα σας δουλέψω ψιλό γαζί, που λέμε, όχι ότι σας νοιάζει.
Και θα κάθεστε και θα λέτε "Ωχ"...
Και εντάξει.
Δεν μειώνω όσα νιώθετε.
Να τα νιώσετε. Να τα βιώσετε πλήρως, βεβαίως.
Προτείνω όμως, να μην σας κυριεύσουν αυτά τα συναισθήματα.
Μην σας καταλάβουν, γιατί η παράσταση,
αν είναι κάτι, είναι ρομαντική κομεντί.
Έτσι, είναι σημαντικό να κάνουμε αβέβαιη αρχή.
Αυτό είναι όλο. Μην σας κυριεύσουν.
Νιώστε, αλλά κρατηθείτε.
Ακούστε με. Πιστέψτε με.
Μην με εμπιστεύεστε. Ούτε κι εκείνον.
Τέλος πάντων.
Ωραία; Έτσι θα ξεκινήσει.
Με παρατηρήσεις.
Κατόπιν, θα σας πω μια ιστορία
για ένα παράξενο περιστατικό στο πάρκο των σκύλων, μέρα μεσημέρι.
Βασικά, είναι αστεία ιστορία.
Και κατά την ιστορία, θα αγγίξω, με πλήρη συναίνεση,
τα πέντε θέματα της παράστασης, άρα να έχετε το νου σας.
Και θα έχει και μια καλή δόση
από αυτό που λέω καλοσυνάτη πρόκληση ενάντια στην πατριαρχία.
Έχει και από αυτό.
Είναι σημαντικό...
Είναι σημαντικό να το περιμένετε, γιατί θα έρθει,
και αν δεν σας αρέσει...
φύγετε.
Σας προειδοποίησα αρκετά. Φύγετε.
Άντε, αντρονιφάδες. Στο καλό, να μας γράφετε.
Μετά την ιστορία, θα πω κι άλλη ιστορία.
Πώς; Δεν σταματάω. Το ξέρω. Κλασικά.
Η δεύτερη ιστορία είναι για μια λάθος διάγνωση που έλαβα
και θα κατηγορήσω ξεκάθαρα τον μισογυνισμό,
αφού φταίει.
Και μετά...
Ήταν μόνο βελονιά.
Αν σας πόνεσε αυτό, φύγετε όσο περπατάτε ακόμα.
Στο τέλος της ιστορίας, θα κάνω "πρόκληση μίσους".
Προκαλώ όσους με μισούν. Είναι περίπλοκη ιδέα.
Και θα το κάνω ως εξής, θα πω ένα πράγμα.
Και δεν θα προσπαθήσω να φανεί αστείο.
Θα το πω και θα το αφήσω έτσι.
Δεν με νοιάζει.
Θα συνιστούσα εντόνως να μην...
να μην τσιμπήσετε.
Μην τσιμπήσετε. Δεν είναι για σας.
Θα σας κάνει κακό. Θα βγάζετε αφρούς.
Αφήστε το χάμω.
Στη συνέχεια, θα περάσω στο τμήμα με τα αστεία,
δηλαδή στα αστεία, έτσι;
Γι 'αυτό το λέω τμήμα με αστεία. Έχει όλο αστεία.
Είναι κλασικό.
Αν, σε αυτό το κομμάτι, προσβληθείτε
από όσα λέω στο τμήμα αστείων, να θυμάστε ότι είναι μόνο αστεία.
Ακόμα κι αν όλοι γύρω σας γελάνε,
κι εσείς έχετε ενστάσεις...
θυμηθείτε τον χρυσό κανόνα:
αν είσαι μειονότητα, δεν μετράς.
Μην με κατηγορείτε. Δεν γράφω εγώ τους κανόνες.
Οι άντρες τους έγραψαν. Άρα αυτοί φταίνε.
Λοιπόν...
εδώ είμαστε.
Τα αστεία δίνουν στην παράσταση
τόνο, ρυθμό, ενοχλούν την πατριαρχία.
Πλέον, η βελόνα θα έχει γίνει λόγχη.
Ναι. Και με αυτή τη λόγχη,
θα ανοίξω καινούρια κωλότρυπα σε όσους με μισούν.
Ναι. Χωρίς αναμονή.
Ολοκαίνουργια.
Και θα το κάνω ακριβώς όπως με κατηγορούν όσοι με μισούν,
με διάλεξη.
Στη μέση της παράστασης έχει διάλεξη.
Και η ανατροπή; Είναι αστείο.
Είναι πολύ αστείο. Σωστά;
Που με κατηγορούν ότι δεν είμαι.
Θα τους στείλει λίγο. Μπορεί να τους σκοτώσει. Μακάρι.
Μάλλον αναρωτιέστε, και ορθώς, γιατί ασχολούμαι με όσους με μισούν;
Γιατί το κάνω; Για πάρτη μου. Ναι.
Ναι, διάβασα τα άπαντα της Τέιλορ Σουίφτ.
Γνωρίζω την σοφή της εποχής μας.
Καταλαβαίνω ότι όσοι σε μισούν, θα σε μισούν, μισούν, μισούν.
Μισούν.
Θα σε μισούν, μισούν, μισούν.
Έχει δίκιο. Επαναλαμβάνονται.
Άρα γιατί να μην...
Γιατί να μην αδιαφορήσω, όπως λέει;
Γιατί να μην κάνω αυτό; Να κουνηθώ...
Είναι ένας λόγος. Είναι.
Ο άλλος λόγος είναι ότι δεν έχω πειστεί ότι η φίλη μας η Τέι...
έχει υπάρξει θύμα σε έγκλημα μίσους.
Ενώ εγώ, ναι.
Άρα το πώς αντιμετωπίζουμε το μίσος στο διαδίκτυο θα διαφέρει.
Μου αρέσει να το τσιμπολογάω.
Ναι. Δεν έχω κατά τύχη αυτό το σώμα.
Μία γλύκα όλο μίσος.
Αφού καθαρίσω όσους με μισούν
και τους δώσω μια παράκρουση,
θα αλλάξω ταχύτητα απότομα
και θα το κάνω λέγοντας ότι πάσχω από αυτισμό.
Και θα σας το πω έτσι που θα ακουστεί σαν αποκάλυψη
Αλλά δεν πρέπει να σας εκπλήσσει.
Μόλις σας το είπα. Και...
Και επειδή μέχρι στιγμής, όλα στην παράσταση
είναι σημάδια ότι έχω αυτισμό.
Ειλικρινά, τύφλα να έχει ο Κοντορεβιθούλης.
Είναι όλα εκεί.
Αλλά επειδή χάλασα την έκπληξη,
για να ξαναγίνει αποκάλυψη,
πρέπει να κάνω κόλπα με τα σκηνικά και τα φώτα
ώστε να πείτε "Τι αποκάλυψη".
Θα ανάψουν τα φώτα, θα κάθομαι στο σκαμνί,
και θα πω "Ναι, λοιπόν..."
Και δεν θα πιάσει, επειδή δεν είστε βλάκες.
Και μετά από αυτό,
θα πω λίγα για το κίνημα των αντιεμβολιαστών.
Ακούστε πώς κάνετε.
Αυτό... Δεν είστε ασυνήθιστοι.
Έκανα παγκόσμια περιοδεία
και σας αναφέρω ότι κανένα ακροατήριο
δεν ήξερε να ανταποκριθεί συλλογικά στην αναφορά και μόνο
των αντιεμβολιαστών.
Φτάνει να πεις "αντιεμβολιαστές" και όλοι λένε "Όχι!"
Οπότε, πλάκα θα έχει.
Το υλικό μου κατά των αντιεμβολιαστών είναι διαφορετικό σε ύφος.
Στο τέλος, όλοι θα πείτε,
"Ήθελε να τα πει να ξαλαφρώσει".
Και είναι αλήθεια. Αυτό θα το κάνω.
Αλλά ακούστε.
Δεν έχω δει ποτέ αστείο
που να μην το ήθελα και μετά.
Δεν έχω δει ποτέ αστείο...
Καλημέρα.
Δεν έχω αστείο μετά...
Μετα-αστείο. Να ένα λογοπαίγνιο.
Να παρακολουθείτε. Έτσι;
Θα έχει πολλά λογοπαίγνια. Να είστε προετοιμασμένοι.
Και να περιμένετε και ένα αστείο για τον Λούι Σι Κέι.
Ακούστε εδώ.
Είναι σαν αντιεμβολιαστής της κωμωδίας, έτσι;
Έχω ένα αστείο μόνο. Δεν ήταν αυτό.
Δεν άρχισε ακόμα η παράσταση.
Το αστείο... είναι καλό.
Ένα θέλω. Είναι καλό αστείο.
Όταν το έγραψα, άφησα το στυλό και έφαγα μπισκότο.
Γαμάτο αστείο.
Μετά το αστείο με τον Λούι Σι Κέι θα ρίξω το μικρόφωνο.
Θα το ρίξω.
Ό,τι και να κάνετε, εγώ θα ρίξω...
το μικρόφωνο.
Δεν θα το ρίξω,
επειδή δεν το ξέρετε,
αλλά έχω αυτισμό, και οι δυνατοί θόρυβοι με ενοχλούν κάπως.
Άρα, θα το ακουμπήσω το γαμημένο εδώ κάτω.
Θα το αφήσω απλά.
Θα μειωθεί η ένταση της στιγμής, φυσικά,
αλλά ας μην κάνουμε διακρίσεις.
Το καλό με το αστείο του Λούι Σι Κέι
είναι ότι συμβαίνει αργά.
Τόσο που θα ξεχάσετε ότι είπα για ένα αστείο με τον Λούι Σι Κέι
δηλαδή έχω προσθέσει μία στρώση ευθυμίας
στην τούρτα γέλιου.
Γιατί όταν γελάσετε... Θα γελάσετε. Είναι καλό.
Καθώς θα γελάτε,
θα θυμηθείτε ότι είπα για τον Λούι Σι Κέι
και ότι το ξεχάσατε.
Άρα θα γελάσετε έτσι.
Άρα έβαλα και τρίτη στρώση.
Όταν το καταλάβετε, θα πείτε "Αυτό ακριβώς είπε!"
Και θα γελάτε...
Μία κυρία μπορεί να το κάνει μία, δύο, τρεις φορές. Έτσι;
Στα σωστά χέρια, φυσικά.
Στα σωστά χέρια. Και χέρι θέλει.
Οι γυναίκες ξέρουν.
Λοιπόν...
Μετά από αυτά,
θα προσπαθήσω να μεταδώσω τις εμπειρίες μου με τον αυτισμό.
Και θα το κάνω με μια ιστορία για τη σχέση μου με έναν πιγκουίνο
που είναι μέσα σε ένα κουτί, ή και όχι.
Δεν υπόσχομαι ότι θα βγάζει νόημα και τότε.
Και η παράσταση τελειώνει με διάλεξη.
Τι; Πάλι διάλεξη; Ανήκουστο!
Αλλά το είπα. Και το ακούσατε. Και θα συμβεί.
Παραδέχομαι ότι στο τελευταίο μέρος της παράστασης
θα είμαι πιο συμπαθητική από την αρχή.
Οριακά αξιολάτρευτη.
Τώρα θα αναρωτιέστε
γιατί δεν κάνω μια καλή αρχή, να είμαι
καθολικά αξιολάτρευτη. Γιατί όχι;
Γιατί να είμαι λίγο αντιπαθής στην αρχή;
Γιατί είναι παράσταση για τον αυτισμό.
Και όσοι έχουν αυτισμό, σπάνια κάνουν καλή πρώτη εντύπωση.
Και οι περισσότεροι μας ξεγράφουν εξαιτίας αυτού.
Είναι μια παράσταση που ανταμείβει όσους επιμένουν.
Που ξεβολεύονται λίγο για να δουν την άλλη πλευρά του φάσματος.
Για αυτούς, η παράσταση είναι σαν ρομαντική κωμωδία.
Θεωρητικά, γιατί οι θεωρίες είναι σέξι.
Και τέλος. Να η παράσταση.
Αυτό είναι όλο. Οι προσδοκίες σας ρυθμίστηκαν.
Τώρα λοιπόν, ξεκινάει η παράσταση.
Έχετε προσέξει ποτέ...
ότι οι Αμερικάνοι...
δεν είναι χαζοί;
Τι τρέχει;
Δεν είστε ηλίθιοι.
Απογοητεύτηκα πολύ όταν το ανακάλυψα.
Επειδή με είχαν κάνει να πιστέψω ότι είστε
πιο χαζοί από τσιμεντόλιθα.
Και μετά σας γνώρισα, και μετά δεν είστε χαζοί.
Έχετε ένα ποσοστό χαζομάρας, όπως όλοι μας, αλλά...
Ξέρετε τι είναι; Έχετε πολιτισμική αυτοπεποίθηση.
Και μπράβο σας. Και ποιοι άλλοι είχαν τέτοιες ικανότητες;
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι.
Και όλα τους πήγαιναν καλά για λίγο.
Μη σας κυριεύει. Όλα καλά.
Κρατηθείτε. Όλα καλά, Αμερική. Υπομονή.
Νιώστε λίγο.
Νομίζω ότι η αυτοπεποίθησή σας σάς κάνει χαζούς.
Υπομονή. Κρατηθείτε.
Αλήθεια, το πιστεύω, η αυτοπεποίθηση σας κάνει χαζούς
και το λέω με αυτοπεποίθηση.
Επειδή είστε τόσο σίγουροι για την Αμερικανότητά σας
που κολλάτε κάπου επειδή είναι Αμερικανικό και άρα σωστό, έτσι;
Κολλάτε σε κάτι Αμερικάνικο
ακόμα κι αν αυτό είναι κυριολεκτικά απόδειξη ηλιθιότητας.
Ένα παράδειγμα. Ένα χρειάζομαι.
Τα ορυκτά καύσιμα...
είναι τα ίδια όπως στην Αυστραλία, έτσι;
Πετρέλαιο. Αλλά το πετρέλαιο έχει βαριές συλλαβές.
Έχουμε δουλειές. Δεν έχουμε χρόνο για συλλαβές.
ΛΟΛ. Εκεί φτάσαμε.
Οπότε, έχουμε συντομεύσει το πετρέλαιο.
Στην Αυστραλία, λέμε "πέτρολ".
Δεν καυχιέμαι. Όχι. Σαν να σταματήσαμε να μιλάμε.
Αυτό ήταν. Λέμε "πέτρολ".
Εσείς βάλατε πιο πολλή φαντασία
όταν κάνατε τη συντόμευση
και το είπατε "γκάζι".
Το πετρέλαιο έχει ένα ενδιαφέρον, επειδή είναι υγρό.
Και το ενδιαφέρον που έχει το γκάζι, βάσει ορισμού...
Είναι ότι δεν είναι υγρό!
Αλλά εσείς κοροϊδεύετε την επιστήμη, την κατακλύζετε.
Δεν ξέρω πώς το σκέφτεστε στο μυαλό σας!
Αλλά δεν αλλάζετε,
λέτε "Είναι σωστό, το σκεφτήκαμε εμείς οι Αμερικάνοι".
Αλλά δεν είναι σωστό. Είναι εντελώς χαζό!
Όταν ξεκίνησα την περιοδεία, μου είπαν να Αμερικανοποιήσω τη γλώσσα μου.
Στο οποίο απάντησα,
"Άντε γαμηθείτε. Δεν Αμερικανοποιώ τίποτα, καριόληδες".
Καλά, οι Αμερικάνοι είναι οι λευκοί στρέιτ των πολιτισμών.
Επειδή προφέρετε τις λέξεις διαφορετικά.
Άντε και γαμηθείτε. Δεν υποκύπτω στην αυτοπεποίθησή σας.
Δεν θα πω "Φόρμα".
Θα πω "Φούτερ" και κάντε ό,τι θέλετε.
Δεν λέω ότι βγάζει νόημα το "Φούτερ". Μηδέν νόημα.
Αλλά ακούγεται διασκεδαστικό.
"Θα βάλω ένα φούτερ".
"Καλή σου μέρα. Άντε στο καλό".
Ενώ εσείς, φοράτε φόρμα.
"Το φοράω για να ρουφάει την υγρασία μου".
Μπισκότο.
Αυτό είναι.
Λέω κάποιον πουτσομπισκότο μετά, και όταν λέω…
Τόσο ώριμη.
Και όταν...
Όταν λέω "Μπισκότο", εννοώ αυτό που εσείς λέτε κουλουράκι.
Και όχι το δικό σας το μπισκότο, δηλαδή τις φρυγανιές.
Μια φρυγανιά χωρίς τρόπους.
Είναι εκτός ελέγχου.
Δεν θα πω "πουτσοκουλουράκι".
Δεν θα το κάνω. Αρνούμαι, γιατί δεν πιάνει.
Όταν λες κάποιον πουτσομπισκότο, τον αντιπαθείς.
Αυτό σημαίνει το "πουτσομπισκότο".
Φαίνεται ότι είναι Σλίθεριν.
Πουτσομπισκότο.
Πουτσοκουλουράκι;
Ρέιβενκλοου.
Κανείς δεν ξέρει τι παίζει, αλλά εντάξει. Καλά φαίνεται.
Και αποφάσισα ότι ο δρ Πουτσοφρυγανιά...
Είναι Χάφλπαφ.
Σίγουρα Χάφλπαφ.
Δρ Πουτσοφρυγανιά.
Και δεν έχω κάτι για τους Γκρίφιντορ, να πάνε να γαμηθούνε.
Είναι οι λευκοί στρέιτ του Χόγκουαρτς.
"Και η Ερμιόνη;" Μάλλον τρανσφοβική φεμινίστρια. Γάμα την.
Αποδεκτό.
Έκανα κάποιες παραχωρήσεις. Δεν είμαι τέρας.
Λέω "Γουόλντο". Πού είναι ο Γουόλντο;
Εγώ τον ήξερα ως Γουόλι, αλλά δεν είναι τόσο δύσκολο.
"Γουόλντο". Ορίστε.
Να. Αν βρεις τον Γουόλντο, βρήκες τον Γουόλι.
Είναι ο ίδιος τύπος.
Με χαρά μου υιοθέτησα πολλές λέξεις.
Μου αρέσει η γλώσσα σου, Αμερική.
Όπως το "αρούγκουλα".
Ναι, παρακαλώ.
Εμείς το λέμε "ρόκα".
Άντε γαμήσου, ρόκα. Αρούγκουλα θέλω. Σαν κόρνα αυτοκινήτου κλόουν.
Ναι. Αρούγκουλα!
Και αλουμίνα.
Ναι. Έχουμε την ίδια λέξη, αλλά λέμε, "Αλου-μίν-ιο".
Γιατί να πεις "Αλουμίνιο";
"Αλουμίνα".
"Σταμάτα, Αμερική".
Και το "σας"; Ναι, παρακαλώ!
"Σας ευχαριστώ για σας.
Σας παίρνω όλους. Σας αγαπώ όλους".
Επειδή το "σας" είναι η καλύτερη, πιο πλήρης
αντωνυμία δευτέρου προσώπου πληθυντικού στον κόσμο.
Ευχαριστώ, Νότιοι. Τι σύμμαχος.
Δεν ξέρω για το "μαλακά".
Για τη λέξη.
Εδώ, "μαλακά" είναι ο πισινός σας. Ο πάτος, ο κώλος.
Στην Αυστραλία, μαλακά λέμε το μπροστά των γυναικών,
ας πούμε. Δεν ξέρω.
Όταν άκουσα ότι στην Αμερική έχουν όλοι μαλακά, σκέφτηκα "Ωραία.
Ωραία.
Πάω στη νήσο Λέσβο. Ντέι αλογάκι".
Αστείο ήταν. Δεν ανήκει εδώ.
Μάλλον έφυγε από το τμήμα αστείων. Συγγνώμη.
Ήξερα για τη διαφορά στα μαλακά από καιρό.
Δεν θα ξεχάσω
τότε που έμαθα ότι "μαλακά" σήμαινε κάτι άλλο εδώ.
Στο σχολείο, διάβαζα κάτι. Ένα Αμερικάνικο βιβλίο. Αμετάφραστο.
Πάντα είχα ένα χάρισμα με τις γλώσσες.
Ήταν ένα άσχετο παιδικό βιβλίο με τέσσερα παιδιά σε μία περιπέτεια
και στην περιπέτεια...
Τα παιδιά γλίστρησαν σε μια πλαγιά.
Έπεσαν στα μαλακά.
Και έχασα ένα απόγευμα.
Έχασα ένα απόγευμα προσπαθώντας να το δω στο μάτι του μυαλού μου,
γιατί δεν κατεβαίνεις έτσι από τον λόφο!
Αν κατέβεις έτσι από έναν λόφο, δεν το αποφάσισες. Σκόνταψες.
Πόσο πιθανό είναι τέσσερα παιδιά να σκοντάψουν συγχρονισμένα...
και να μην το πει ο αφηγητής;
Μηδέν, γαμώτο.
Άρα, γιατί να κατέβουν έτσι;
Μηδέν αεροδυναμική, και ανεξαρτήτως προσδιορισμού, πονάει.
Και πώς πέφτεις; Με το κεφάλι; Τα πόδια;
Ούτε αυτά είναι αεροδυναμικά. Και με τα γόνατα τι σκατά κάνεις;
Πρέπει μάλλον να σας πω τι σημαίνει "Ντάγκλας".
Γιατί σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό εδώ.
Στην Αυστραλία, Ντάγκλας λέμε τη μήτρα των καγκουρό.
Όχι ρε γαμώτο, όχι.
Γιατί να το λέμε έτσι αυτό;
Για όνομα.
Οι Αυστραλοί δεν είναι τόσο Αυστραλοί. Ελάτε τώρα.
Ο σκύλος μου ήταν.
Την ονόμασα από έναν σκύλο.
Λέγεται Ντάγκλας.
Περίεργο που χειροκροτάτε γι' αυτό.
"Έτσι λες το σκυλί και την παράσταση...
δεν είσαι πια παράξενη".
Ντάγκλας λέγαμε τον πρώτο μου σκύλο.
Ως ενήλικας! Είχα πολλά σκυλιά μικρή.
Αλλάζαμε συχνά σκύλους. Πολυσύχναστος δρόμος.
Εντάξει. Εκεί είστε. Κοιτάξτε...
ζωγραφίζει την εικόνα μιας εποχής.
Ο Ντάγκλας είναι καλά. Ζω σε ήσυχο δρόμο.
Τον φροντίζω. Τον πάω στο πάρκο.
Κι όποιος πάει τακτικά στο πάρκο
ξέρει ότι δεν πιάνεις καλές συζητήσεις...
στο πάρκο σκύλων.
Είναι φεστιβάλ φλυαρίας
και δεν είναι το φυσικό μου περιβάλλον.
Δεν ξέρετε γιατί, αλλά το ξέρετε.
Θα σας πω μια ιστορία
για μια απαίσια συζήτηση που είχα στο πάρκο.
Έρχεται ένας τύπος.
Είχε σκύλο. Δεν ήταν τρομακτικός. Είχε λόγο ύπαρξης.
Και να σας πω.
Δεν έχει σχέση, αλλά να το ξέρετε.
Ο σκύλος φορούσε παπούτσια.
Και ο σκύλος του δεν ήθελε να φοράει παπούτσια.
Έκανε έτσι, κάπως...
Ήταν ράτσας γουίπετ και τρέμουν έτσι κι αλλιώς.
Γιατί. Κρυώνουν; Έχουν άγχος;
Αλλά ήταν... πολύ.
Δεν είναι σημαντικό, αλλά το έβλεπα,
και ήθελα να το ξέρετε.
Πρόσθετο άγχος.
Και να πώς έσπασε τον πάγο.
Δεν γνωριζόμασταν. Και λέει, "Ξέρεις ότι...
χαμογελάς με λιγότερους μύες από ότι συνοφρυώνεσαι;
Τώρα οι άντρες στο ακροατήριο λένε
"Ένα μεμονωμένο περιστατικό".
Και οι γυναίκες λένε "Έλεος ρε γαμώτο".
Και οι μη δυαδικοί λένε "Αυτό σε δυσκόλεψε; Αυτό;"
Σαν σπάσιμο πάγου, ήταν εντελώς σκατά.
Βασικά είπε "Το πρόσωπό σου είναι λάθος. Το αλλάζεις;"
Ειλικρινά.
Ακόμα κι αν έδειχνα κατανόηση,
και πίστευα ότι ενδιαφερόταν για την εξοικονόμηση ενέργειας...
Με κοιτούσε και σκεφτόταν "Αν ήξερε μόνο.
Θα ζούσε καλύτερα.
Θα έκανε περισσότερα κάθε μέρα αν ήξερε".
Ακόμα κι αν το πίστευα, δεν χαμογελούσα ή κάτι.
Το πρόσωπό μου ήταν ουδέτερο, που απαιτεί μηδέν μύες, γαμώτο.
Ξέρω ότι το ουδέτερο πρόσωπό μου δεν είναι χαρούμενο.
Είναι σαν πατάτα μαχαιρωμένη με ένα κουτάλι ανάποδα.
Ειλικρινά...
Μηδέν μύες.
Ουδέτερο. Τώρα, έχω κακιασμένη φάτσα. Έτσι λέγεται.
Έτσι είναι γνωστό. Κακιασμένη φάτσα.
Την έχουν μόνο οι γυναίκες.
Οι άντρες έχουν πολύ σημαντικές σκέψεις, μην τους διακόπτεις.
Ειλικρινά, κανείς δεν έχει πάει σε έναν άγνωστο άντρα,
και να πει "Χαλάρωσε, καλή μου". Ποτέ!
Σαν πρώτη ατάκα, ήταν μάλλον σκατά.
Ξέρεις πώς απάντησα;
Άρχισα να συνοφρυώνομαι.
Άρχισα να χρησιμοποιώ μύες που δεν είχα σκοπό να χρησιμοποιήσω.
Αλλά του φάνηκε ότι πήγε πολύ καλά, οπότε ανέβασε επίπεδο τη συζήτηση
και είπε "Πώς λένε το σκυλί σου;"
Κλασικό. Και του απαντάω, "Νταγκ".
Ντάγκλας τον λέω όταν κάνει αταξίες.
Όταν είπα "Νταγκ", η αντίδραση του άντρα ήταν υπερβολική.
Και... Λέω "Νταγκ" και μου λέει...
"Καλό".
Και του λέω...
"Δεν είναι".
Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον ήμουν στην κατσουφοχώρα.
"Δεν είναι καλό όνομα".
Και αυτός λέει, "Είναι".
Και λέω, "Δεν είναι".
Έτσι... Να τι συμβαίνει.
Διαφωνώ με έναν άγνωστο στο πάρκο για το αν είναι καλό το όνομα του σκύλου,
και δεν είμαι στη μεριά που θα περιμένατε.
Και ο σκύλος του φορούσε παπούτσια.
Είχαμε πιο σημαντικά πράγματα να πούμε.
Και λέγαμε "Κακό όνομα". "Καλό όνομα".
Τελικά, λέει "Κοίτα.
Είναι καλό όνομα το Νταγκ...
του αρέσει.
Ντάγκλα".
Ήταν μια μοναδική εξευτελιστική στιγμή για επαγγελματία κωμικό
να μου εξηγεί το δικό μου αστείο, που δεν το είχα σκεφτεί καν.
Σαν να το είχα σκεφτεί και να ξέχασα.
Δεν το πρόσεξα.
Είχα τον Νταγκ πάνω από έναν χρόνο. Δεν είχα σκεφτεί το όνομά του.
Ταπείνωση.
Έκανα αυτό που θα έκανε κάθε λογικό, ώριμο άτομο.
Είπα ψέματα. Είπα, "Όχι.
Λέγεται Ντάγκλας.
Τον ονόμασα από τον Χώρο Ντάγκλας, αν θες να ξέρεις".
Και λέει, "Χώρος του Ντάγκλας;".
Δίκαιο ερώτημα,
γιατί ο Χώρος Ντάγκλας είναι άγνωστο θέμα.
Και του εξήγησα.
Είπα, "Ο Χώρος του Ντάγκλας είναι ένας χώρος που υπάρχει
μεταξύ της πρωκτικής κοιλότητας...
και της μήτρας στο θηλυκό αναπαραγωγικό βιολογικό περιβάλλον.
Στο πάρκο των σκύλων!
Δεν κουνήθηκε καθόλου ο τύπος.
Απλά πάγωσε. Και συνοφρυώθηκε.
Και ξαφνικά άρχισε να δουλεύει έντονα.
Και νόμιζα ότι το βλέμμα φόβου και αηδίας
όταν λόγω ειλικρινούς απορίας.
Και σκέφτομαι, "Θέλει να μάθει".
Και εξηγώ, "Δεν είναι ούτε μπροστά ούτε πίσω.
Είναι στο κέντρο.
Είναι σε ουδέτερη περιοχή. Ας πούμε σαν την Ελβετία.
Και δεν έχει είσοδο",
του λέω, όλο καλοσύνη.
"Δεν μπορείς...
Να πας ως εκεί.
Αν βάλεις τον αντίχειρα στον πισινό
και το δάχτυλο στον κόλπο...
και σφίξεις...
αυτό εκεί...
είναι ο Χώρος του Ντάγκλας."
Στο πάρκο των σκύλων!
Δεν είναι κάτι αληθινό.
Ένας χώρος για επείγοντα. Η καλύτερη...
Να η καλύτερη εξήγηση που έχω.
Θέλεις να ανοίξεις μια βαλίτσα.
Παίρνεις το φερμουάρ και το πας γύρω,
αλλά πας να ανοίξεις και δεν ανοίγει,
γιατί δεν ήταν το σωστό.
Ήταν το άλλο φερμουάρ, που πάει γύρω στη βαλίτσα,
αλλά δεν ανοίγει. Σε κοροϊδεύει.
Όταν πας να ανοίξεις τη βαλίτσα, κάνει…
Τώρα, δεν άνοιξες τη βαλίτσα.
Αλλά απλά έφτιαξες επιπλέον χώρο.
Δεν τον βλέπεις, και δεν τον φτάνεις.
Αλλά είναι εκεί.
Είναι ο Χώρος του Ντάγκλας.
Ευχαριστώ. Χαίρομαι.
Χαίρομαι που σας άρεσε η εξήγηση για τον Χώρο του Ντάγκλας,
γιατί στον φίλο μου στο πάρκο δεν άρεσε.
Εγώ δεν μπορώ να ξεπεράσω ότι κάτι μέσα μου,
ένα συγκεκριμένο μέρος μου,
είναι ο Χώρος του Ντάγκλας.
Είναι περίεργο, οριακά απαράδεκτο.
Είναι μια υπενθύμιση ότι στον κόσμο μας
τα έχουν ονομάσει όλα άντρες.
Τα πάντα.
Έχει όνομα άντρα. Του δρ Τζέιμς Ντάγκλας,
ένας Σκοτσέζος άντρας μαία του 18ου αιώνα.
Τι άβολο σύνολο δημογραφικών κατηγοριών.
Μην το βάλετε στο LinkedIn σας. Θα είναι λάθος.
Ονομάστηκε από τον δρ Τζέιμς Ντάγκλας, που προφανώς το ανακάλυψε.
Τι μέρα. Τι μέρα θα ήταν.
Έψαχνε στο πτώμα μιας κυρίας.
Είχαν άλλα χόμπι τότε.
Θα βρήκε το φερμουάρ της
και το κοιτούσε, κενό, χωρίς όνομα.
Και λέει ο δρ Τζέιμς Ντάγκλας "Αυτό είναι.
Αυτό θα με απαθανατίσει".
Ειλικρινά, πάντα με εντυπωσιάζει
πόσο λίγα κάνουν οι άντρες και έχουν φήμη.
Βρήκε κάτι που δεν υπάρχει και το κατοχύρωσε.
Θα ήταν αλλιώτικος ο κόσμος
αν συμμετείχαν και οι γυναίκες στις ονομασίες.
Ειλικρινά, πιστεύετε θα είχατε μπαλάκια,
αν τα είχαν ονομάσει γυναίκες;
Όχι. Και να το γιατί.
Για τις γυναίκες, οι όρχεις δεν είναι σπορ ή παιχνίδι.
Σας αρέσει να τα παίζετε. Γούστο σας, και μόνο για σας.
Καλή φάση.
Πώς θα σας φαινόταν αν είχατε τη "Χούφτα της Κάρεν";
Θα σας άρεσε αυτό, ρε γαμώτο;
Να έχεις μια γριά να σου χουφτώνει τα μέζεα όλη μέρα.
Θα σας άρεσε αυτό;
Λυπάμαι. Προφανώς δεν είμαι ειδικός. Τι είναι;
Συγγνώμη.
Νομίζω, στο μυαλό μου, η Κάρεν είναι μαριονέτα. Να...
"Τα μπαλάκια;"
Χρειάστηκα γιατρό...
Πάει καιρός από τότε.
Είχα θέματα με το χώρο Ντάγκλας,
γενικά μιλώντας.
Η γιατρός μου έλειπε, οπότε έβλεπα τον αντικαταστάτη της.
Ο γιατρός δεν ήταν γιατρός που θα επέλεγα για μένα.
Δεν ταιριάζαμε. Δεν τα πηγαίναμε καλά.
Ήταν ένας αλαζόνας μαλάκας.
Φυσικά ήταν και πτυχιούχος, γιατρός. Ναι, απολύτως.
Αλλά αυτά τα υποσύνολα συμπίπτουν πολύ.
Θα τον λέμε δρ Πουτσοπισκότο.
Ωραία, εδώ είμαστε.
Ο δρ Πουτσομπισκότο αποφάσισε, χωρίς εξετάσεις,
ότι η λύση για το θέμα με το Ντάγκλας μου
ήταν να πάρω το χάπι.
Το χάπι. Οι άντρες τα ονόμασαν όλα.
"Το χάπι". Είναι λίγο αόριστο, έτσι;
"Χάπια είναι τα περισσότερα, Γιατρέ μου".
"Αλλά αυτό είναι το χάπι".
Σαν να είναι ένα γιγάντιο χάπι στην κεντρική πλατεία
και τρώμε από λίγο, "Δευτέρα".
"Τι κάνει;" "Μαγικά. Σκάσε. Πες το χάπι".
Λέω του δρ Πουτσομπισκότου, "Δεν το θέλω.
Το έπαιρνα παλιά το χάπι, και μου φέρνει αυτοκτονικούς ιδεασμούς".
Νομίζατε τέλος τα τραύματα;
Δεν του άρεσε του δρ Πουτσομπισκότου.
Ενώ συζητούσαμε για το σώμα του.
Λέει "Όχι. Όχι, ευχαριστώ".
Και ξέρετε τι έκανε; Μου είπε σουτ.
Είπε "Καλά θα κάνεις να με ακούσεις".
Ο πρώτος μας καβγάς.
Και έκανα ό,τι κάνω πάντα σε μια σύγκρουση.
Είπα ένα αστείο. Αυτό εδώ.
Είπα "Αντί να πάρω στο χάπι, να κάνω υστερεκτομή;"
Εσείς το πιάσατε. Αυτός δεν το έπιασε.
Για αστείο, είναι κλασικό.
Δεν μπορώ...
να σκεφτώ πού δεν είναι αστείο.
Σε ποιον πλανήτη δεν έχω έλεγχο στο σώμα μου;
Όχι σε αυτόν.
Άρα προφανώς είναι αστείο.
Και ήταν ξεκάθαρο, είπα αστείες λέξεις.
Δεν χρησιμοποίησα ορολογία.
Δεν είπα "Υστερεκτομή".
Είπα "Δεν το πετάμε όλο έξω, μία και καλή;"
Κι αν δεν ήταν ακόμα ξεκάθαρο ότι ήταν αστείο,
λέω "Είναι στη μόδα το ξεσκαρτάρισμα, Γιατρέ.
Κι αυτό δεν μου φέρνει χαρά".
Ευχαριστώ. Χαίρομαι.
Χαίρομαι που το απολαύσατε.
Ο δρ Πουτσομπισκότο όχι.
Δεν έπιασε το αστείο μου.
Και δεν μου φέρθηκε ανθρώπινα.
Τα πράγματα ξέφυγαν από εκεί και άρχισε να μου φωνάζει.
Μου χώθηκε κανονικά, και άρχισα να κλαίω.
και ο δρ Πουτσομπισκότο είπε πως ήταν απόδειξη
του ότι έκανε σωστή διάγνωση.
Προφανώς είχα ορμόνες.
Κλασική μαλακία, Πουτσομπισκότο.
Γαμώτο. Οι άντρες να λένε για ορμόνες.
Είναι το νούμερο ένα χόμπι της ανθρωπότητας, πάντα.
Οι άντρες λένε ότι έχουμε ορμόνες
όποτε λέει μια γυναίκα κάτι απρόβλεπτο.
Αυτό είναι.
Λέει "Δεν το περίμενα αυτό,
οπότε είσαι ένα χάλι εσωτερικοποιημένου χάους
και είσαι μια σκύλα".
Οι άντρες λένε για ορμόνες λες και οι άντρες δεν έχουν ορμόνες.
Αυτό με τρελαίνει.
Ενημέρωση, μάγκες, έχετε ορμόνες.
Και έχετε νευράκια.
Ναι, έχετε.
Μερικές φορές, η Κάρεν σφίγγει λίγο...
και θυμώνετε.
Και εντάξει, άνθρωποι είστε. Συμβαίνει.
Κι εγώ τσιμπολογάω μαύρη σοκολάτα όταν έχει πανσέληνο.
Μαγεία.
Αλλά δεν σπάω πόρτες ποτέ.
Ο καθένας τα δικά του.
Τι νομίζετε ότι σημαίνει το "έτσι είναι τα αγόρια"
αν οι άντρες εξουδετερώνουν τις ορμόνες τους;
Δεν είναι το βολικό άλοθι
που τόσοι έχουν ανάγκη.
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι δεν προετοιμάζουμε τα αγόρια για τον κόσμο.
Σημαίνει ότι το ξέρουμε.
Ότι τα αγόρια είναι έρμαια των ορμονών τους.
Είμαστε πολιτισμικά ανίκανοι να τα κάνουμε να λογοδοτήσουν
οπότε λογοδοτούν οι γυναίκες.
Σταματήστε!
Είναι δόλωμα, ρε βλακέντιοι. Δόλωμα. Αφήστε το!
Δεν είναι για σας.
Δεν είναι συγκέντρωση. Γαμώτο!
Κάθε φορά που το κάνω, κάνω γύρω από το δόλωμα.
Δεν χρειάζομαι τις ορμόνες για να είμαι παράλογη.
Θέλω να το ξέρουν οι άντρες.
Μπορώ να είμαι παράλογη επειδή απλά δεν θέλω κάτι.
Είμαι σαν φουσκόψαρο, έτσι;
Τα ξέρετε; Τα ψάρια που τρομάζουν και λένε "Να μια λύση".
Δεν είναι.
Αυτό συμβαίνει. Γεμίζω με αδύναμη οργή
και δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό που με θυμώνει...
"Αν με φας, θα σε γαμήσω, αλλά θα είμαι εδώ".
Και το φουσκόψαρο το ενοχλούν κάτι μικρά.
Όχι τα μεγάλα. Τα μικρά, όπως η παλαιολιθική δίαιτα.
Μη με κοιτάτε πλάγια εμένα.
Η απόκρισή μου είναι ανεξέλεγκτη.
Είναι δυσανάλογη.
Λέει κάποιος, "Κάνω παλαιολιθική δίαιτα". Κι εγώ: "Ναι;
Ένα, δεν με νοιάζει. Δύο, βρωμάει η ανάσα σου.
Φάε λίγες ίνες, γαμώτο.
Τρία, δεν ξέρουμε τι έτρωγαν.
Δεν έχουμε ιδέα τι έτρωγαν οι παλαιολιθικοί άνθρωποι.
Αλλά σίγουρα δεν έτρωγαν ποπ κορν κουνουπίδι, ρε αρχίδι!"
Δεν έχει σημασία πού είμαι στον κύκλο μου.
Ίδιο μένος.
Πού είναι ο Γουόλντο; Να.
Γάμα τον.
Γιατί είναι ο Γουόλντο; Γιατί;
Γιατί σπαταλήσαμε τόσες ώρες
από τις ζωές γενεών παιδιών να ψάχνουμε αυτόν τον μαλάκα;
Κοιτάμε συνέχεια, και είναι μια επένδυση.
Νοιάζεσαι, ανησυχείς. "Ελπίζω να είναι καλά".
Και μετά τον βρίσκεις και είναι καλά. Πάντα!
Όλο διακοπές πάει, περνάει καλά.
Άντε γαμήσου, Γουόλντο!
Να πάει να βρει τον εαυτό του, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι.
Ειλικρινά.
Αν θες ένα παιδικό βιβλίο για τα ανδρικά προνόμια,
αυτός είναι.
Είναι ένας άντρας που δεν προσπαθεί.
Καμία προσπάθεια να ξεμπλέξει,
αλλά περιμένει από τους άλλους
να νοιαστούν για το πού είναι, πάντα.
Γαμώτο, άλλαξε αυτό το άθλιο φούτερ, ρε φίλε.
Ας είμαι ειλικρινής, κυμαίνεται με το φεγγάρι και τις παλίρροιες.
Τελικά, όμως, τι σπατάλη των συναισθηματικών πόρων μου.
Τους σπαταλάω και στα Χελωνονιντζάκια.
Μεγάλο θέμα.
Ο Ντονατέλο. Να γιατί.
Τα Χελωνονιτζάκια είναι μια συμμορία
και δεν έχω πρόβλημα με αυτό.
Υπάρχουν σε κόμικ, τηλεόραση, ταινίες,
και απευθύνονται σε νεαρά αγόρια.
Τα Χελωνονιντζάκια έχουν ονόματα.
Μικελάντζελο, Λεονάρντο, Ραφαέλ και Ντονατέλο.
Καλλιτέχνες της Αναγέννησης.
Νωπογραφίες και νουντσάκου, ταιριάζουν. Σωστά;
Λάθος.
Τώρα, το ενδιαφέρον με την Αναγέννηση,
αυτό που κοινά αντιλαμβανόμαστε
είναι η Ιταλική Αναγέννηση και ήταν σύντομο διάστημα.
Είκοσι χρόνια, τέλος.
Από το 1500 ως το 1520. Πάει.
Μιχαήλ Άγγελος, Λεονάρντο, Ραφαήλ, στο μέγιστο των ικανοτήτων τους τότε.
Ο Ντονατέλο, όχι.
Όχι. Ήταν νεκρός.
Νεκρός το 1465.
Δεν ανήκει στη συμμορία τους!
Είναι νεκρός!
Ξέρεις ποιος ανήκει στη συμμορία;
Ο Τιτσιάνο. Δικαιωματικά, ο Τιτσιάνο.
Ξέρετε γιατί δεν είναι ο Τιτσιάνο στη συμμορία;
Γιατί ο δημογραφικός στόχος τους
δεν θα άντεχε το όνομα από "τιτσ" επειδή έχει ορμόνες, γαμώτο.
Δεν προετοιμάζουμε τα αγόρια μας για τον κόσμο.
Ή την ιστορία που έγραψαν.
Και είναι χελώνες.
Δεν είναι θαλάσσιες!
Είναι χελώνες.
Χελώνες ντουπ. Όχι θαλάσσιες πλατς.
Καταλαβαίνω ότι...
είναι μεταλλαγμένες. Το καταλαβαίνω.
Αλλά έχουν νουντσάκου.
Πρέπει να έχουν εμπειρία επίγειας επιδεξιότητας
και αυτό δεν αρκεί!
Δεν ετοιμάζουμε τα αγόρια μας για τον κόσμο.
Κι αν πήγαιναν στα Γκαλαπάγκος; Γαμώτο.
Το πιο πρόσφατο ψάρι μου...
ήταν σε μια συζήτηση με έναν τύπο
που ήθελε να μου πει ότι το γκολφ δεν είναι άθλημα...
γιατί δεν πιέζει το καρδιαγγειακό σύστημα.
Δεν είναι ενδιαφέρον;
Δεν έχει σημασία η διατύπωση. Βαρετό.
Χειροτέρεψε, δεν σταματούσε.
Είπε "Αν συμμετέχεις σε κάτι
και δεν πιέζει το καρδιαγγειακό σου,
δεν συμμετέχεις σε άθλημα.
Απλώς παίζεις ένα παιχνίδι".
Και η συζήτηση με θύμωσε τόσο πολύ,
που ήταν σαν άθλημα.
Ελπίζω να μην πει κανείς, "Επιτέλους.
Κάποιος υπερασπίζεται το γκολφ".
Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου.
Ελπίζω να είναι λυπηρό.
Ελπίζω το γκολφ να είναι χάλια,
γιατί σιχαίνομαι το γκολφ, με όλο το μένος που διαθέτω λογικά.
Τι μνημειώδη σπατάλη γης, χρόνου και νερού.
Για όνομα.
Ειλικρινά.
Οι άντρες με οικογένειες που παίζουν γκολφ
είναι μουνιά.
Δεν προλαβαίνετε, ρε. Έχετε οικογένεια.
Όχι έξι ώρες για βόλτα με τα φιλαράκια σου
ενώ οι γυναίκες εργάζονται χωρίς πληρωμή!
Σοβαρευτείτε!
Υπάρχουν κι άλλες αποδείξεις.
Ποια είναι η χειρότερη βρισιά;
Μουνί.
Είναι κάτι γυναικείο, δεν το ανέχομαι.
Όταν το λέω, το εννοώ!
Είναι η χειρότερη βρισιά,
αλλά δεν το συνδέω με τα βιολογικά μου, ούτε και με κανενός.
Ξέρεις τι βλέπω στο μυαλό μου όταν λέω τη λέξη;
Έναν που παίζει γκολφ.
Ένα πλούσιο, λευκό κορόιδο με παντελόνι και ένα γάντι.
Τι μουνί.
Ειλικρινά, δεν είναι σύμπτωση που είναι μουναχικό άθλημα.
Ελάτε τώρα.
Η τελευταία μου παράσταση, το Νανέτ, προκάλεσε πολλά φουσκόψαρα.
Έτσι ξέρεις ότι τα κατάφερες.
Προκάλεσε πολλούς άντρες.
#ΌχιΟλοιΟιΆντρες Εντάξει;
Φυσικά, όχι όλοι οι άντρες.
Ποτέ δεν ήταν όλοι.
Γενικά, μόνο οι άντρες που χρησιμοποιούν το χάσταγκ.
Αυτοί είναι.
Ξέρετε, οι άντρες με ύφος.
Αυτοί που βάζουν τα δυνατά τους
για να μου πουν ότι το Νανέτ δεν ήταν κωμωδία.
"Επειδή δεν με έκανε να γελάω συνέχεια".
Πρώτα απ' όλα, ωραία.
Αν γελούσες συνέχεια με εκείνη την παράσταση, πας καλά;
Δεύτερον, ναι, έκλεισα μόνη μου τη γαργαλιέρα.
Απόφασή μου. Επιμένω.
Δεν πήγα στα μισά και είπα "Ξέμεινα από αστεία.
Θα πω μια θλιβερή ιστορία".
Ξέρω πολύ καλά ότι το Νανέτ δεν ήταν ουσιαστικά κωμωδία.
Αλλά δεν είμαι ηλίθια.
Θελα να έχει κοινό, και μάλιστα ευρύ,
κι αν έπρεπε να κοροϊδέψω
και να το πω κωμωδία...
κατά βάθος είναι αστείο.
Αλλά πρέπει να πω...
ένα κακό αστείο εξόργισε τόσους άντρες
και κανείς δεν μου είπε ότι έγραψα άθλημα, ειλικρινά.
Πρώτον, δεν με ενοχλεί. Σωστά;
Δεν με ενοχλεί. Να.
Κρατάω μικρόφωνο. Δεν νιώθω απειλή.
Μου αρέσει το μίσος.
Πέρα από τις απειλές, έχει πλάκα.
Αλλά το θέμα είναι, όταν είμαι σαν φουσκόψαρο,
πάντα δουλεύω νομίζοντας
ότι εγώ είμαι που έχω πρόβλημα, έτσι;
Αν είμαι... Δεν μου φαίνεται καλό σημείο για διάλογο.
Δεν έχω γράψει ποτέ στον Ντονατέλο ή τον Γουόλντο.
Ο ένας είναι νεκρός και ο άλλος λείπει.
Αλλά και πάλι...
Δεν μου έρχεται.
Μέχρι σήμερα, όμως, διάφοροι άντρες μου στέλνουν
για να μου πούνε, με κεφαλαία, ότι δεν με έχουν ακουστά.
Είναι γρίφος.
Πώς το έμαθαν;
Δεν μπορώ να νιώσω τον εξευτελισμό που θέλουν απεγνωσμένα να νιώσω
επειδή ανησυχώ γι' αυτούς.
Τα περνάνε δύσκολα.
Αν τους πονάει να μάθουν...
έχουν μαθησιακή δυσκολία.
Φανταστείτε τους στο σχολείο.
Στη διαίρεση.
"Δεν την έχω ακουστά!"
Με κατηγόρησαν ότι έκανα διάφορα ύποπτα πράγματα, αντί για κωμωδία.
Τα έκανα. Μονόλογους, ας πούμε.
Τι τέρας, αν ισχύει.
Σαν ομιλία TED.
Μια σόλο παράσταση.
διάλεξη. Γαμημένη διάλεξη.
Το πιστεύετε; Άκου εκεί, διάλεξη.
Το Νανέτ δεν ήταν διάλεξη. Ούτε και μονόλογος.
Δεν καθόμουν σε ένα σκαμνί σαν χαίτη στους προβολείς.
Δεν ήταν μονόλογος.
Και οι ομιλίες TED;
Μια χαρά είναι.
Σόλο παράσταση;
Έλα, ρε Σέρλοκ!
Και δεν ήταν διάλεξη.
Θέλετε διάλεξη; Θα σας κάνω διάλεξη, γαμώτο.
Να μια διάλεξη.
Υπάρχουν διαφωνίες...
το πότε ξεκίνησε όντως η Αναγέννηση.
Κάποιοι λένε 1490,
ενώ άλλοι λένε ότι ξεκίνησε το 1500.
Όπως και να 'χει, ο Ντονατέλο ήταν νεκρός.
Τον 16ο αιώνα, η Κάρεν είχε πολύ κρύα χέρια.
Τρίψε τα, ρε Καζ. Έλα.
Να η Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ.
Ο Ραφαήλ ζωγράφισε όλους τους άντρες
που τα ονόμασαν όλα.
Τώρα...
δεν είναι σύγχρονοι του Ραφαήλ,
αν και τους ζωγράφισε.
Αλλά είναι οι αρχαίοι Έλληνες
και όταν το ζωγράφισε αυτό ο Ραφαήλ, είχαν πεθάνει όλοι.
Όχι όλοι οι Έλληνες.
Υπάρχουν πολλοί Έλληνες σήμερα.
Και γεια σας.
Οι αρχαίοι Έλληνες μόνο. Είναι όλοι νεκροί.
Ζούσαν σε πολυσύχναστο δρόμο. Των αρχαίων Ρωμαίων.
Ποιον έχουμε εδώ; Έχουμε τον Πυθαγόρα.
Ονοματίζει όλα τα τρίγωνα.
Είναι ωραίος.
Να ο Σωκράτης.
Έφαγε μια τούμπα. Κλασικός Σωκράτης.
Σκεφτόταν, αλλά έπεφτε. Αρούγκουλα.
Και οι γυναίκες
τι έκαναν όσο οι άντρες ονομάτιζαν τα πάντα;
Από ότι έμαθα,
οι γυναίκες καθόταν ανά τριάδες, γυμνές...
και περίμεναν να βγουν τα ονόματα.
Φαίνεται από την κεντρική μορφή.
Λέει "Τι έχεις στο χέρι σου, Κάρεν;"
"Δύο άσχετα πράγματα".
Οι γυναίκες κρατούσαν πράγματα. Όχι δηλητηριώδη, ελπίζω.
Περίμεναν να βγουν τα ονόματα.
Αυτό πριν ονομαστούν τα κρεβάτια.
Γυναίκες που προσπαθούν να στρώσουν
και πετάνε τα σεντόνια στα δέντρα αδιακρίτως.
Λένε "Δεν ξέρω. Ας φτιάξουμε κάστρο.
Θα γίνει ωραίο κάστρο.
Ναι, τελειώσαμε το κάστρο!"
Ο γυμνός χορός ανά τριάδες στο δάσος
είναι το νούμερο ένα χόμπι των γυναικών.
Και το λατρεύουμε.
Και πόσο ασφαλές είναι; Το λατρεύουμε.
Είναι σαν χαλαρή βολτίτσα στο δάσος
ημέρα αργίας, ήρεμα.
Αλλά προσέξτε αυτήν την ομάδα εδώ.
Πιάνει πολύ σφιχτά για απλή διασκέδαση.
Υποδηλώνει ένταση.
Τι έγινε; Είπε κανείς παλαιολιθική δίαιτα;
Όχι.
Εδώ, η κεντρική μορφή κατάλαβε
ότι αυτό το κομμάτι ύφασμα
το πιθανό κάστρο, αν θέλετε...
έχει ανέβει τόσο στον ποπό της...
Τόσο ψηλά, που καλύφθηκαν τα πισινά της.
Και ταράχτηκε.
Τώρα αξίζει να επισημάνουμε ότι δεν βλέπουμε φωτογραφία.
Δεν είναι τυχαία φωτογραφία...
που τραβήχτηκε σε άτυχη στιγμή. Άβολο.
Όχι, βλέπουμε ζωγραφικό πίνακα.
Άρα αυτό είναι...
μία απόφαση!
Μια απόφαση που πήρε ένας άντρας και τη σκέφτηκε για ώρα.
Έχω αυτισμό.
Ένας μονόλογος.
Διαγνώστηκε αργά. Μόλις τέσσερα χρόνια πριν.
Τέσσερα χρόνια πριν.
Αλλά διαγνώστηκα μόνη μου,
να τρόπος να σε συμπαθούν οι γιατροί.
Το λατρεύουν.
Λένε "Πες μου κι άλλα, τι σκέφτεσαι".
Ο μόνος λόγος που έκανα την αυτοδιάγνωση
ήταν επειδή μου το έλεγαν όλοι.
Μετά τις παραστάσεις.
Ερχόταν και έλεγαν, "Νομίζω έχεις αυτισμό".
Για να είμαι δίκαιη με όσους μου το έχουν κάνει
νομίζω ότι όλοι ήταν στο φάσμα.
Γιατί έτσι είμαστε εμείς.
Σαν να λέω "Έχω μια πληροφορία που σου λείπει.
Κι αν δεν είσαι έτοιμος να την ακούσεις, θα σου πω,
γιατί η γνώση είναι δύναμη, η άγνοια κλουβί.
Και καλημέρα".
Το θέμα ήταν ότι δεν καταλάβαινα αρκετά
για να καταλάβω το πώς.
Γιατί αυτό που καταλαβαίνουμε
είναι κάτι για αγόρια που γουστάρουν μαθηματικά.
Και τίποτα από αυτά δεν ισχύει για μένα.
Μου έλεγαν "Έχεις αυτισμό".
Κι έλεγα "Γιατί το λες αυτό".
Σίγουρα, εμβολιάστηκα, αλλά εκτός από αυτό...
Να, έρχεται.
Προσδεθείτε.
Από τους τοξικούς μύθους για τον αυτισμό, είναι ο κορυφαίος.
Επειδή ξέρουμε...
ότι οι εμβολιασμοί δεν προκαλούν αυτισμό.
Ξέρετε τι τον προκαλεί;
Όχι. Δεν ξέρετε, γαμώτο.
Και αν...
νομίζετε ειλικρινά ότι ξέρετε,
έχετε χαζέψει από την πολλή αυτοπεποίθηση.
Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να πω κάτι
για να πείσω έναν αντιεμβολιαστή.
Το ξέρω, γιατί δεν λειτουργούν έτσι τα μυαλά.
Δεν λειτουργούν.
Είναι κλειστά. Έτσι;
Το να ανοίξει ένα μυαλό πρέπει να γίνει από μέσα.
Δεν θα αλλάξω γνώμη στους αντιεμβολιαστές.
Αλλά θα το δοκιμάσω.
Η θεωρία μου είναι ότι αν τους πεις κλειστά μυαλά,
θα αντιδράσουν, θα πουν "Όχι", και θα μπω.
Και έχουμε αντιεμβολιαστές εδώ μέσα. Απολύτως.
Μην προδίδεστε. Όχι. Δεν θέλουμε αυτό.
Είστε λιγότεροι.
Κι ας πειράζετε τα στατιστικά,
αυτό σας ξεπερνάει.
Επίσης..
Θα έχει αντιεμβολιαστές εδώ, σίγουρα,
γιατί το κοινό μου είναι πλούσιες, λευκές γυναίκες
και αυτά τα υποσύνολα συμπίπτουν πολύ.
Αν είστε αντιεμβολιαστές,
εγγυημένα δεν θα σας αρέσει το επόμενο.
Αλλά αν γελούσατε ως τώρα
και σταματήσετε ξαφνικά
θα το μάθουν όλοι.
Αν δεν θέλετε να συμβεί αυτό,
κάνε λίγο έτσι.
Δεν θα το απολαύσετε. Κάνετε έτσι.
Εντάξει, αντιεμβολιαστές. Ας πούμε ότι έχετε δίκιο.
Που δεν έχετε.
Η υποκριτική δεν είναι επιστήμη.
Αλλά ας προσποιηθούμε. Οι εμβολιασμοί προκαλούν αυτισμό.
Όχι.
Και τώρα;
Επειδή, ως άτομο στο φάσμα του αυτισμού,
θα σας πω αυτό.
Με χαρά μου θα κάνω τη θυσία.
Δεν υπονοώ ότι ο αυτισμός είναι εύκολος.
Δεν είναι. Είναι δύσκολα.
Δεν θέλω, δεν μπορώ να το αρνηθώ.
Όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή η ζωή,
είναι πιο ωραίο να τη ζεις
σε έναν κόσμο χωρίς πολιομυελίτιδα!
Η πολιομυελίτιδα είναι κακή!
Κι αυτό είναι γεγονός. Όχι συναίσθημα.
Και προτιμώ να έχω αυτισμό παρά να είμαι κοινωνιοπαθής σαν εσάς.
Να εξηγήσω.
Αν νομίζεις ότι το παιδί σου, το μονάκριβό σου παιδί,
είναι σημαντικότερο από όλα τα παιδιά μαζί
δεν παίζεις ομαδικά.
Αν δεν θέλεις να παίξεις για την ομάδα, γιατί κάνεις παιδιά;
Πάρε έναν κατοικίδιο βράχο και σβήσε το μπλογκ σου, γαμώτο!
Ξαλάφρωσα.
Μόλις ανέβει η παράσταση στο δίκτυο, αυτό το τμήμα
θα προκαλέσει εκστρατείες μίσους εναντίον μου από τους αντιεμβολιαστές.
Μην ξεγελιέστε, συνεννοούνται.
Δεν είναι τυχαίοι. Είναι αίρεση.
Κι εγώ...
τα λέω σε μία αίθουσα τη φορά,
και το μίσος έρχεται ήδη
και με σημαδεύει και είναι δηλητηριώδες.
Αλλά δεν με ενοχλεί. Τσιμπολογάω.
Αλήθεια... όλα καλά.
Καταλάβατε γιατί το κάνω; Γιατί τσιμπολογάω μίσος;
Αναπτύσσω ανοσία. Λέγεται μικρο-δοσολογία.
Ναι. Το μίσος σας είναι το εμβόλιο μου.
Τι θα κάνετε; Έχω ήδη αυτισμό.
Έχω υψηλά λειτουργικό αυτισμό,
απαίσιο όνομα για αυτό που έχω,
γιατί δίνει την εντύπωση ότι λειτουργώ πολύ.
Όχι.
Για να έχετε μια ιδέα του πώς είναι
νιώθω σαν να είμαι νηφάλια σε μια αίθουσα με μεθυσμένους.
Ή το αντίθετο.
Βασικά, όλοι λειτουργούν σε ένα μήκος κύματος που δεν πιάνεις.
Ένα οπτικό βοήθημα,
αυτή η γυναίκα
είναι στο φάσμα. Αυτή είναι
η ιστορία της ζωής μου.
Ειλικρινά. "Είχαμε κηδεία στο ίδιο μέρος, την προηγούμενη βδομάδα.
Γιατί δεν με ενημέρωσαν;
Γιατί φιλιούνται; Χάλια ήχος".
Δεν με ενημερώνουν. Ποτέ. Πάντα χάνω την ενημέρωση.
Θυμάμαι ότι ήμουν η χαϊδεμένη της δασκάλας
και στο ίδιο μάθημα με μισούσε.
Και μέχρι τη διάγνωση, δεν καταλάβαινα τι γινόταν.
Το μάθημα ήταν για τις προθέσεις, οπότε προσδεθείτε.
Μου αρέσει η δασκάλα μου. Ήταν καλή.
Μου άρεσε το πώς εξηγούσε, αλλά να πώς χανόμασταν.
Ξεκινούσε το μάθημα. "Φανταστείτε ένα κουτί".
Το έκανα. Ήμουν χαρισματική.
Ωραίο κουτί, στιβαρό.
Τρισδιάστατο, απλό, αλλά εκεί.
Και μετά έλεγε, "Η προθέσεις
είναι λέξεις που εξηγούν τη σχέση σας με το κουτί".
Και τότε έχασα τη σκέψη μου,
γιατί σκέφτηκα "Έχω οικογενειακή σχέση με ένα κουτί;"
Και μετά είπε, "Ίσως είσαι πίσω από το κουτί.
Ξέρει κανείς ποια πρόθεση θέλει;"
Δεν ήξεραν, αλλά είχα μια ερώτηση.
Είπα, "Είμαι φτιαγμένη από κουτί;"
Να εξηγήσω τη σκέψη μου.
Αν είχα σχέση με το κουτί, έχουμε κοινό DNA
και στο μυαλό μου
εγώ θα ήμουν από κουτί παρά το κουτί από εμένα.
Μα η δασκάλα μου δεν ήξερε
για τις σκέψεις στο μυαλό μου.
Εξεπλάγη λίγο και είπε, "Όχι, δεν είσαι από κουτί.
Εκπλήσσομαι που το ρώτησες αυτό.
Μπορείς να είσαι μπροστά από το κουτί.
Ξέρει κανείς ποια πρόθεση θέλει;"
Όχι. Αλλά είχα κι άλλη ερώτηση.
Είπα, "Έχει όνομα το κουτί;"
Σκέφτηκα ότι αν είχε όνομα, θα καταλάβαινα τη σχέση μας.
Ίσως ήμασταν ξαδέλφια.
Και είπε "Όχι, είναι κουτί.
Δεν έχουν ονόματα, Χάνα.
Ποια κουτιά ξέρεις που έχουν ονόματα;"
Και άρχισα να λέω κουτιά δημητριακών.
Λέει "Εντάξει.
Ας είσαι δίπλα στο κουτί. Ξέρει κανείς ποια πρόθεση θέλει;"
Όχι. Αλλά είχα κι άλλη ερώτηση.
Δεν θυμάμαι το σκεπτικό μου,
αλλά θυμάμαι ότι ρώτησα, γιατί γέλασαν όλοι
και δεν ήξερα γιατί.
Θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ το συναίσθημα.
Να η ερώτηση.
Είπα "Μπορώ να φάω το κουτί;"
Γέλασαν όλοι, εκτός από εμένα και τη δασκάλα.
Δεν ξέρω γιατί δεν γέλασε, γαμώτο.
Για αστείο, είναι κλασικό.
Μια μικρή λεσβία τη ρώτησε αν μπορεί να φάει το κουτί.
Δεν το βρήκε αστείο. Είπε "Εντάξει. Καλά.
Ήρεμα. Ίσως είμαστε σε λάθος δρόμο.
Να φανταστούμε κάτι άλλο σε σχέση με το κουτί;
Εντάξει; Έναν πιγκουίνο;
Ο πιγκουίνος είναι μέσα στο κουτί.
Ξέρει κανείς ποια πρόθεση θέλει;"
Δεν ήξεραν, αλλά είχα ερωτήσεις για τον πιγκουίνο.
"Από τι είναι φτιαγμένος ο πιγκουίνος;"
Αυτή η ερώτηση διάλυσε τη δασκάλα μου.
Ξέρεις ότι τσάκισες μια δασκάλα
όταν μια δασκάλα που δεν βρίζει, βρίζει άσχημα.
"Από τι είναι φτιαγμένος ο πιγκουίνος".
Και λέει "Ο πιγκουίνος; Να...
από πιγκουίνο, γαμώτο!"
Σαν απάντηση, είναι...
αεροστεγής.
Εκπληκτική απάντηση.
Δεν μπορείς να ξεγλιστρήσεις. Είναι καλή απάντηση.
Λέω "Ίσως είμαι σε λάθος δρόμο".
Είχα κι άλλες ερωτήσεις,
αλλά είπα "Όχι τώρα. Φαίνεται αναστατωμένη".
Είπα, "Ας κρατήσω την ερώτησή μου".
Αυτό σκέφτηκα, κι ήταν λάθος.
Έπρεπε να ρωτήσω όσο ήμασταν στη φάση,
ή καθόλου.
Γιατί πήγα και έκανα το χειρότερο.
Περίμενα μέχρι να νιώσει ασφαλής.
Και μετά ρώτησα.
Αλλά περίμενα τόσο που ήταν άλλο μάθημα.
Ήταν πολύ αργότερα, στη σιωπηλή ανάγνωση.
Περίμενα τόσο που δεν ήταν πια ερώτηση.
Ήταν σαν θεωρία, και ήταν χειρότερο.
Είπα, "Κι αν...
ο πιγκουίνος έτρωγε το κουτί;
Δεν θα λέγαμε ότι ο πιγκουίνος είναι λίγο φτιαγμένος από κουτί;"
Και λέει "Έξω".
Ήταν η πρώτη, αλλά όχι τελευταία φορά που βγήκα έξω.
για λόγους που δεν καταλάβαινα.
Γιατί το θέμα είναι ότι με ενδιέφερε το μάθημα.
Θελα πολύ να μάθω τι ήταν οι προθέσεις.
Δεν καθόμουν. "Προθέσεις;
Δεν τις έχω ακουστά!"
Όπως μου εξήγησε μετά,
είπε "Δεν σκέφτεσαι ορθά επίτηδες".
Και είπα "Δεν είμαι τρίγωνο".
Δεν έμαθα τις προθέσεις εκείνη τη μέρα.
Τώρα καταλαβαίνω. Το έχω.
Και ότι αν ο πιγκουίνος έτρωγε το κουτί
θα ήταν γύρω από το κουτί.
Ειλικρινά, η μέρα που διαγνώστηκα με αυτισμό ήταν πολύ καλή μέρα.
Γιατί ένιωθα ότι μου έδωσαν τα κλειδιά της πόλης μου.
Επειδή κατάφερα να καταλάβω
τόσα πράγματα που με μπέρδευαν.
Γιατί ήμουν έξυπνη, αλλά δεν είχα αποδείξεις.
Γιατί δεν μπορώ να συμπληρώσω έντυπα.
Γιατί ένιωθα τέτοια απομόνωση όλη μου τη ζωή,
παρά το ότι προσπαθούσα.
Και είναι μεγάλο μέρος του φάσματος. Είναι μοναχικά.
Δυσκολεύομαι να συνδεθώ με άλλους,
επειδή το μυαλό μου με πάει σε μέρη ακατοίκητα.
Και δεν μπορείς να μιλάς σε κόσμο
για τον Σάκο του Ντάγκλας στο πάρκο.
Δεν αρέσει στον κόσμο. Και προσπάθησα αρκετές φορές.
Δεν ήρθα για λύπηση. Θα διαταράξω την αυτοπεποίθησή σας.
Γιατί προφανώς έχω βρει τρόπο να μοιραστώ σκέψεις.
Έτσι δεν είναι;
Πείτε το όπως σκατά θέλετε.
Μονόλογος. Διάλεξη.
"Ντομάτα", "Κέτσαπ, πολυσύχναστος δρόμος".
Ας το πω λιανά.
Αυτή η παράσταση είναι μια μεταφορική πρόθεση που εξηγεί τη σχέση
του τι σκέφτεστε ότι σκέφτομαι
και του τι μπορώ να σκεφτώ.
Γιατί μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτομαι.
Αν ο κόσμος έχει δίκιο και είμαι μέσα
βρίσκω το φερμουάρ, ανοίγει η σκέψη μου.
Σκέφτομαι με όμορφο τρόπο.
Δεν σκέφτομαι έξω από το κουτί.
Αλλά, αν το ζητήσω ευγενικά,
επιτρέπεται να φάω το κουτί.
Για δείτε.
Χορηγία των McDonald's.
Τον βλέπετε;
Τι μουνόπανο.
Αυτός είναι ο Άγιος Βερνάρδος.
Άγιος Βερνάρδος, Παρθένος Μαρία,
ο μικρός Χριστός και ένα λιονταράκι.
Βλέπετε τη βασική δράση στην εικόνα; Βλέπετε τι συμβαίνει;
Η Παρθένος Μαρία...
βγάζει γάλα στα μούτρα του, γαμώτο.
Καλημέρα.
Ο άλλος λέει "Συνήθως είμαι το πιο περίεργο πράγμα στους πίνακες.
Ένα λιονταράκι".
Δεν είναι,
γιατί η Παρθένος Μαρία βγάζει γάλα στα μούτρα του αλλουνού.
Ο πίνακας δείχνει πώς ο Βερνάρδος έγινε Άγιος.
Από απλός Βερνάρδος.
Είδε ένα όραμα.
Και σ' αυτό το όραμα, είδε την Παρθένο Μαρία
να ρίχνει γάλα από το μαστό της στα μούτρα του.
Δεν τον κατακρίνω. Όλοι είδαμε όνειρα.
Τα είδαμε, και είπαμε "Δεν το ήξερα αυτό για μένα".
Δεν πειράζει.
Αλλά παραδόξως, δεν ξύπνησε
να πει "Αυτό θα μείνει μυστικό".
Δεν έκανε αυ΄το.
Είπε "Καλύτερα να το πω στα παιδιά".
Και μετά όλοι είπαν "Καταπληκτικό.
Ας τον πούμε Άγιο, καλύτερα".
Και είναι Άγιος επειδή... τι;
Ορίστε;
Είναι Άγιος επειδή είχε ονείρωξη;
Και είναι άγιος, γαμώτο;
Είδε το θαύμα της γαλουχίας και τώρα είναι άγιος;
Το γύρισε στον εαυτό του και τώρα, γαμώτο...
Χαμηλό κριτήριο.
Μια απόδειξη ότι οι άντρες ονόμασαν τα πάντα
και το παιχνίδι είναι στημένο.
Και δεν αρκεί.
Ας πούμε για αξιοκρατία.
Αυτή είναι η Αγία Κικιλία.
Χρειάστηκε να μάθει τσέλο!
Και ο Μπερνι;
Δεν είναι αρκετό.
Δεν είναι περίεργο που εφευρέθηκε το τσέλο
αλλά όχι το αναλόγιο;
Γιατί βασίζονται σε μικρά, γυμνά μωρά;
Να ο αγαπημένος μου.
Η Δούκισσα της Άλμπα του μεγάλου Ισπανού καλλιτέχνη Γκόγια.
Μου αρέσει επειδή θα πλήρωνε καλά για το πορτρέτο
και πλήρωσε
ώστε να λέει στον κόσμο για αιώνες...
ότι φοράει παπούτσια.
"Φοράω παπούτσια! Φοράω παπούτσια, ρε σεις".
Αυτό νομίζω έλεγε το γουίπετ στο πάρκο.
"Φοράω παπούτσια".
Οι γυναίκες που κολλάνε σε πέτρες
είναι το νούμερο δύο χόμπι των κυριών, ανά τους αιώνες.
Όλων των εποχών.
Κάτω από πέτρα... Αυτό είναι φτιαγμένο από πέτρα.
Απλώς κολλάνε. Για μισό, τι συμβαίνει εδώ;
Δηλαδή... Να... Τι;
Ένα σώμα αλμυρού ύδατος.
Δεν κολυμπάει. Γλιστράει στην επιφάνεια.
Τι κάνεις με τα γόνατα;
Γάτα με εγκεφαλικό.
Αυτός λέει "Καλά που είσαι γυμνή. Ζωγραφίζω τοπίο.
Ένα μεγάλο μωρό.
Είναι χοντρούλιακας.
Θα άνοιξε τον Σάκο του Ντάγκλας για να το χωρέσει.
Η Αφροδίτη του Βίλεντορφ.
Πριν τα ιδεώδη των αρχαίων Ελλήνων. Ξέρετε πότε φτιάχτηκε;
Στην παλαιολιθική εποχή.
Κάνω παλαιολιθική δίαιτα, καριόληδες.
Εγώ κάνω παλαιολιθική.
Αυτός εδώ είναι στο Σλίθεριν.
Αυτός εδώ στο Χάφλπαφ.
Δείτε, ο διάσημος γιατρός.
"Είμαι ο δρ Πουτσοφρυγανιάς. Φοράω δύο καπέλα".
Να η Κάρεν. Ορίστε. Η Καζ.
Εδώ είναι, τα μαζεύει στο καλάθι. Μπράβο σου, Καζ.
Φρέσκα από το τσαμπί.
Μένουν φρέσκα πιο πολύ.
Γιατί αυτή η απόφαση;
Να μία απόφαση.
Το μωρό θα ήταν πάνω στο κουτί.
Ή και δίπλα στο κουτί. Ή θα ήταν πιγκουίνος, γαμώτο!
Γιατί; Είναι απόφαση!
Και είναι το πρώτο γνωστό πορτρέτο του Λούι Σι Κέι.
Υποτιτλισμός: Νικόλαος Μαυραντζάς