Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Cześć.
Patrzcie na to!
Zobaczcie!
To…
To pies zrobiony z kredek.
Po co mi on?
Zaczyna mi odbijać.
Wyrzuciłam kasę w błoto.
Nie planowałam odniesienia sukcesu w Ameryce.
Nie było go na liście.
Potem napisałam program Nanette.
Kojarzycie?
No i super.
Wszystko jasne.
Dlatego tu jesteście.
Jesteście tu, bo widzieliście mój poprzedni program.
Skoro jesteście tu przez Nanette, to powiedzcie mi…
dlaczego?
Nie no, to dobry program. Kawał dobrej roboty.
Też go lubię.
Ale to był bardzo specyficzny program.
Jeśli jesteście tu przez niego, to czego oczekujecie, do cholery?
Jeśli chcecie więcej dramatów, to sorry, ale się skończyły.
Gdybym wiedziała, że dramaty będą tak popularne w komedii,
to lepiej bym nimi gospodarowała.
Serio.
Zbudowałabym na nich karierę.
Albo chociaż trylogię.
Ale wrzuciłam wszystkie dramy do jednego kosza jak jakaś idiotka.
I oto jesteśmy.
Chcecie więcej?
Tak z ciekawości.
Proszę o brawa od osób, które nie widziały Nanette.
Ja pierdzielę, a wy co tutaj robicie?
To znaczy witajcie.
Brawo, jesteście odważni.
I spokojnie.
Ten program nie jest kontynuacją Nanette.
Nie jestem taka pewna siebie.
Zobaczymy, co będzie.
Ale nie wiem, co innego niż dramaty
ludzie chcą zobaczyć w tym programie.
Ale wiem, że mogę wam to powiedzieć.
Tak właśnie będzie.
Tak sprostam waszym oczekiwaniom.
Powiem wam, jakie one są.
I znajdziecie je w tym programie.
Potem powiecie: „Jest świetna”.
Tak, jestem, ale oszukuję.
Zrobimy to, zanim program się zacznie.
Powiem wam ze szczegółami,
o czym będę mówić w tym programie.
Ustalanie waszych oczekiwań chwilę zajmie.
Musiałam skrócić program, żeby to zrobić.
Ale wierzę, że warto.
Moim zadaniem jest spełnianie waszych oczekiwań.
Podobno drugi album jest najtrudniejszy.
Dla mnie dziesiąty, dla niektórych pierwszy.
Duża presja.
No to ustalmy wasze oczekiwania.
Gdy program naprawdę się zacznie…
Jeszcze nie teraz, spokojnie.
Gdy się zacznie, opowiem o swoich obserwacjach.
Coś w stylu: „Zauważyliście… Dlaczego tak jest?”.
Zacznę od tego. Uprzedzam, że jestem w tym kiepska.
Przyznam szczerze, że marny ze mnie obserwator.
Jestem zajebiście niespostrzegawcza.
Jasne?
Ostrzegam, że moje obserwacje dotyczą Amerykanów,
czyli was.
Nadążacie?
Wybaczcie, śmiejemy się z Amerykanów, bo macie w życiu lepiej.
Aczkolwiek to się zmienia.
To prawda.
Tak więc…
Kuję żelazo, póki gorące.
Nie mówię po rosyjsku, więc muszę…
korzystać, póki mogę.
Ostrzegam też,
że podczas segmentu o Amerykanach…
urażę wasze uczucia,
bo będę się z was nabijać.
Przygotujcie się na to.
Wystawię was na pośmiewisko, jak to się mówi, ale nieważne.
Będziecie siedzieć i robić…
No i dobrze.
Szanuję wasze uczucia.
Miejcie je. Nie duście w sobie emocji.
Ale sugeruję, żebyście za bardzo się w nie nie angażowali.
Niech nie biorą nad wami góry,
bo ten program jest komedią romantyczną.
Dlatego początek musi być trudny.
Czujcie, ale się nie angażujcie.
Serio, zaufajcie mi.
Nie ufajcie mi.
Nie ufajcie tej osobie.
No dobrze…
Zaczniemy od tego.
Od obserwacji.
Później opowiem wam historię
o dziwnym przypadku psa dzienną porą na wybiegu dla psów.
To zabawna historia.
Podczas opowiadania poruszę, za pozwoleniem,
większość tematów dzisiejszego programu, więc uważajcie.
Będzie w nim również duża dawka
delikatnego i łagodnego drażnienia patriarchatu.
Tego się spodziewajcie.
To bardzo ważne…
To bardzo ważne, żebyście się tego spodziewali, bo będzie.
A jeśli to nie dla was…
to wyjdźcie.
Wiele razy was ostrzegałam. Idźcie sobie.
Niech wszyscy obrażalscy wyjdą. No już.
Potem opowiem kolejną historię.
A to zaskoczenie, no nie?
Druga historia będzie o błędnej diagnozie, którą usłyszałam.
Powiem, że to przez mizoginię,
bo to prawda.
A potem…
To dopiero początek.
Jeśli to dla was za mocne, wyjdźcie, póki możecie.
Na końcu tej historii będzie „wabik na hejt”.
Będę wabić hejterów. To skomplikowane.
Zrobię to, mówiąc jedną rzecz.
Nawet nie będę się starała, żeby było śmiesznie.
Powiem coś i tak zostawię.
Wisi mi to.
Gorąco wam polecam, żebyście…
Żebyście nie dali się zwabić.
Nie róbcie tego. To nie dla was.
Zaszkodzi wam. Bardzo się wkurzycie.
Zostawcie to.
Później przejdę do sekcji żartów.
Będę mówić żarty.
Dlatego mówię na to „sekcja żartów”. Powiem żart po żarcie.
Klasyka.
Jeśli czymś was urażę,
mówiąc żarty, to pamiętajcie, że to tylko żarty.
Nawet jeśli osoby obok was będą się śmiały
z czegoś, co dla was jest obraźliwe.
Oto złota zasada komedii.
Jeśli jesteście w mniejszości, to się nie liczycie.
Nie ja ustalam zasady, tylko faceci.
Obwiniajcie ich, jak ja, lepiej się poczujecie.
No dobra.
Jedziemy dalej. Sekcja żartów ma ożywić program.
Będzie więcej energii i drażnienia patriarchatu.
Na tym etapie będę go drażniła kijem.
Tak. I tym właśnie kijem
moim hejterom zrobię z dupy jesień średniowiecza.
Szybka akcja.
Nowiusieńkim kijem.
I zrobię dokładnie to, o co oskarżają mnie hejterzy.
Dam wam wykład.
Klasyczny wykład w środku programu.
Ale wiecie co? Będzie zabawny.
Będzie zajebiście zabawny.
Hejterzy mówią, że nie jestem zabawna.
No to ich zaskoczę.
Może nawet zabiję? Trzymam kciuki.
Pewnie zastanawiacie się, czemu tak skupiam się na hejterach.
Po co to robię? Bo sprawia mi to przyjemność.
I tak, znam piosenki Taylor Swift.
Wiem, że jest w nich dużo mądrości.
Rozumiem, że hejterzy będą hejtować.
Będą hejtować.
Hejtować, hejtować.
I ma rację, robią to w kółko.
Więc dlaczego…
Dlaczego nie oleję tego jak ona?
Dlaczego? Olej to.
To pierwszy powód.
Drugi jest taki, że nie jestem pewna, czy nasza koleżanka Tay Tay…
była ofiarą nienawiści.
A ja byłam.
Więc inaczej radzimy sobie z hejtem.
Ja lubię się nim delektować.
Tak, mniam, mniam. Dlatego tak wyglądam.
Uwielbiam hejciki.
Po tym, jak rozprawię się z hejterami
i wyślę ich na orbitę,
nastąpi dramatyczny zwrot akcji,
bo powiem wam, że mam autyzm.
Powiem to, jakbym dokonywała wielkiego objawienia.
Nie udawajcie zaskoczonych.
Właśnie wam to powiedziałam.
Poza tym do tego momentu
zobaczycie wiele wskazówek, że mam autyzm.
Jak Jaś i Małgosia będę wam rzucała okruszki.
Będzie to oczywiste.
Sama zepsułam swoją niespodziankę,
więc żeby była wielkim objawieniem,
użyję sztuczek scenicznych, żebyście wiedzieli, że to ten moment.
Oświetlą mnie, usiądę na tym stołku
i to będzie ten moment.
Ale się nie nabierzecie, bo nie jesteście idiotami.
Po tym segmencie
opowiem o ruchu antyszczepionkowców.
Posłuchajcie waszej reakcji.
To typowe zachowanie.
Występowałam na całym świecie
i mogę zgłosić, że żadna widownia nie wiedziała,
jak zareagować na wzmiankę…
o antyszczepionkowcach.
Powiedz: „Antyszczepionkowcy”, a ludzie powiedzą: „O nie!”.
Więc będzie wesoło.
Segment o antyszczepionkowcach różni się od reszty programu.
Gdy skończę, powiecie:
„Musiała to z siebie wyrzucić”.
To prawda. Muszę, więc to zrobię.
Ale słuchajcie.
Wszystkie dowcipy na mecie…
są warte powtórzenia.
Wszystkie dowcipy na mecie…
Gratulacje.
Na mecie dowcipy…
Meta-dowcip. Taka gra słów.
Kapujecie, no nie?
Ten program opiera się na grze słów. Będzie jej dużo.
Będzie też jeden żart o Louisie C.K.
No proszę.
To antyszczepionkowiec świata komedii, prawda?
To nie ten żart, o którym mówiłam.
Program jeszcze się nie zaczął.
Ten żart będzie ekstra.
Wystarczy mi jeden, ale dobry.
Napisałam go, gdy miałam wolne.
Zajebisty żart.
Jest taki dobry, że gdy go powiem, mogę upuścić mikrofon.
Nieważne, jak zareagujecie. Upuszczę…
mikrofon.
Ale tego nie zrobię.
Niby jeszcze o tym nie wiecie,
ale mam autyzm i nie lubię hałasu.
Więc zamiast go upuszczać, położę go na ziemi.
Położę go tutaj.
Będzie to mało dramatyczne,
ale nie dyskryminujcie osób z niepełnosprawnością.
Co ciekawe, żart o Louisie C.K.
pojawi się pod koniec programu.
Do tej pory zapomnicie, że wam go zapowiedziałam.
Dodałam wam właśnie kolejną warstwę radości
do wesołego tortu.
Bo gdy będziecie się z niego śmiać, a będziecie,
zdacie sobie sprawę, że zapowiedziałam wam ten żart,
a wy o nim zapomnieliście.
Zrobicie tak…
A to znaczy, że dodałam trzecią warstwę.
Powiecie wtedy: „Mówiła, że to zrobi!”.
Zaśmiejecie się…
Raz, dwa, trzy, kobieta potrafi.
Oczywiście, gdy jest w dobrych rękach.
Bo większość kobiet wie, że ręce wystarczą.
No dobra.
Po antyszczepionkowcach
opowiem wam o moich doświadczeniach z autyzmem.
Pomoże mi w tym opowieść o moim związku z pingwinem,
który był lub nie był w pudełku.
Później chyba też tego nie zrozumiecie.
A program zakończę kolejnym wykładem.
Wykład? Kto by się spodziewał?
Ja, a teraz wy. Bo wam o tym mówię.
Muszę przyznać, że pod koniec programu
będę fajniejsza niż na początku.
Będę prawie przeurocza.
Pewnie się zastanawiacie,
czemu od tego nie zaczynam.
Czemu od razu nie jestem urocza?
Dlaczego zaczynam od bycia niefajną?
Bo jest to program o autyzmie.
A ludzie z autyzmem robią świetne pierwsze wrażenie.
Większość osób nas przez to przekreśla.
Ten program nagradza ludzi, którzy są wytrwali
i wychodzą poza strefę komfortu,
żeby poznać osobę z autyzmem.
Dla tych osób program będzie komedią romantyczną.
Teoretycznie, bo teorie są seksowne.
I tyle. Tak wygląda ten program.
Tego się możecie spodziewać. Ustaliłam wasze oczekiwania.
Program zaczyna się teraz.
Zauważyliście, że…
Amerykanie…
nie są głupi?
Dlaczego tak jest?
Nie jesteście głupi.
Rozczarowałam się, gdy to zrozumiałam.
Bo cały czas myślałam, i to przez was…
że jesteście głupi jak but.
Ale potem was poznałam i tacy nie jesteście.
Spełniacie pewne normy, jak my wszyscy, ale nie jesteście…
Jesteście pewni siebie pod względem kulturowym.
I bardzo dobrze.
Wiecie, kto też taki był?
Starożytni Rzymianie.
Przez jakiś czas wychodziło im to na dobre.
Nie angażujcie się.
Nic wam nie jest. Trzymajcie się.
Albo reagujcie.
Uważam, że to pewność siebie was ogłupia.
Nie angażujcie się.
Naprawdę tak myślę, bo pewność siebie…
Pewność siebie was ogłupia.
Jestem pewna tego, co mówię.
Jesteście tacy pewni amerykańskości,
że upieracie się przy czymś, bo jest amerykańskie, czyli właściwe.
Upieracie się przy tym,
mimo że to coś jest świadectwem głupoty.
Podam wam jeden przykład.
W Australii…
W Australii tankujemy samochody tym samym co wy.
Tankujemy je ropą naftową. „Ropa naftowa” to długa nazwa.
Nie mamy czasu na tyle sylab, jesteśmy zabiegani.
Jak z „LOL”. Tak już jest.
Więc skróciliśmy nazwę „ropa naftowa”. Wy tak samo.
W Australii mówimy na nią „ropa”.
Nie przechwalam się. Po prostu nie dokończyliśmy nazwy.
Powiedzieliśmy: „Ropa” i koniec.
Wy poszaleliście trochę z waszym skrótem.
Mówicie na nią „gaz”.
Interesujące w ropie naftowej jest to, że jest ona płynem.
Interesujące w gazie jest to, że według jego pieprzonej definicji…
nie jest płynem!
Ale wy wolicie manipulować nauką.
Nie mam pojęcia, co siedzi w waszych głowach.
Ale się nie zmienicie,
bo jesteście Amerykanami i tak ustaliliście.
Nieprawda. To głupie jak cholera!
Gdy zaczęłam tu występować, kazano mi zamerykanizować mój język.
Na co odpowiedziałam:
„Gońcie się! Czasowników nie kończy się na »-ze«”.
Amerykanie są jak biały, heteroseksualny mężczyzna.
Mówicie „to-may-to” i tylko to was obchodzi.
Walcie się. Nie ulegnę wam.
Nie będę mówić „sweter”.
Będę mówić „pulower”. Radźcie sobie z tym.
Nie twierdzę, że „pulower” ma sens. Wcale nie ma sensu.
Ale fajnie brzmi.
„Założę pulower”.
„Będziesz miała dobry dzień”.
Wy chodzicie w swetrach.
„To taka gruba bluzka, w której się pocę”.
Biszkopt.
Biskwit.
Radźcie sobie.
Jeśli nazwę kogoś „oklapniętym biszkoptem”…
Bo jestem dojrzała.
I gdy…
powiem „biszkopt”, chodzi mi o wasze ciastko.
Nie to, co nazywacie biszkoptem, co ja nazywam bułeczką.
Ta bułeczka zapomniała o manierach.
Jest niegrzeczna.
Ale nie powiem „oklapnięte ciastko”.
Nie powiem tak, bo to nie ma sensu.
„Oklapniętym biszkoptem” nazywamy osoby, których nie lubimy.
Ta nazwa świetnie pasuje.
Tak mówią Ślizgoni.
Oklapnięty biszkopt.
Oklapnięte ciastko?
To Krukoni.
Nie wiemy, co z nimi nie tak, ale chyba są w porządku.
A „dr Stwardniały Herbatnik” mówią…
Puchoni.
Tak, zdecydowanie oni.
Dr Stwardniały Herbatnik.
Nie myślałam o Gryfonach, bo mam ich w dupie.
To biały, heteroseksualny facet z Hogwartu.
„A co z Hermioną?” Pewnie jest TERF. Walić ją.
Biję tych u góry.
Ale pójdę na ustępstwa. Nie jestem potworem.
Powiem „Waldo”. Gdzie jest Waldo?
Ja go znam jako Wally’ego, ale niech wam będzie.
„Waldo”. Zrobiłam to.
Jeśli znajdziecie Waldo, znajdziecie Wally’ego.
To ten sam koleś.
Z chęcią przejęłam wiele waszych nazw.
Bardzo podoba mi się wasz język.
Na przykład „rokietta”.
Tak, poproszę.
My mówimy na nią „rukola”.
Walić rukolę, chcę rokiettę. Brzmi jak rakieta.
Tak, rokietta!
I „aluminum”.
Tak, mamy takie samo słowo, ale wymawiamy je „aluminium”.
Po co mówić „aluminium”? To mało seksowne.
„Aluminum”.
„Przestań, Ameryko”.
I „wy wszyscy”? O tak!
„Dziękuję wam wszystkim.
Biorę was wszystkich. Kocham was wszystkich”.
Bo „wy wszyscy” to najlepszy, najbardziej ogólny
zaimek drugiej osoby liczby mnogiej w całym anglojęzycznym świecie.
Dziękujemy Południu, co za sojusznik.
Intryguje mnie „brzoskwinka”.
Takie słowo.
Tutaj „brzoskwinka” to dupa, to, co macie z tyłu.
W Australii „brzoskwinka” to muszelka kobiety,
użyję tutaj eufemizmu.
Gdy usłyszałam, że w Ameryce wszyscy mają brzoskwinkę,
pomyślałam: „Super.
Jadę na wyspę Lesbos. No to wio!”.
Taki żart. Jeszcze nie pora.
Przepraszam, wymknął się z sekcji żartów.
Od dawna wiem o różnym znaczeniu „brzoskwinki”.
Nie zapomnę dnia,
w którym dowiedziałam się, że u was znaczy coś innego.
Byłam w szkole, czytałam amerykańską książkę.
Nie była tłumaczona.
Od zawsze miałam talent do nauki języków.
Była to książka dla dzieci o przygodach czwórki dzieciaków.
Jedną z przygód było…
Dzieci zjeżdżały z górki.
Na swoich brzoskwinkach.
Zmarnowałam całe popołudnie.
Całe popołudnie myślałam, jak to możliwe,
bo nie tak zjeżdża się z górki!
Jeśli zjeżdżasz w taki sposób, to coś jest z tobą nie tak.
Jaka jest szansa, że czwórka dzieci ma coś z głową…
a narrator nic o tym nie wspomina?
Zerowa!
Czemu zjeżdżają w taki sposób?
To nieaerodynamiczne.
I to jest podatne na uszkodzenia.
Zjeżdża się w dół głową czy nogami?
Ani to, ani to nie jest aerodynamiczne.
No i co robisz z kolanami?
Muszę wam powiedzieć, co znaczy słowo „douglas”.
Tutaj znaczy coś innego niż w Australii.
W Australii „douglas” to slangowe określenie macicy kangura.
No przecież żartuję.
Po co mielibyśmy wymyślać takie slangowe określenie?
Bez przesady.
Australijczycy nie są aż tak australijscy.
To imię mojego psa.
Nazwałam program po moim psie.
Nazywa się Douglas.
Dziwne, że bijecie brawo, ale spoko.
„Brawo. Nazwałaś program po swoim psie.
Już nie jesteś dziwna”.
Douglas to mój pierwszy pies w dorosłym życiu.
Gdy byłam mała, mieliśmy ich dużo.
Mieszkaliśmy przy ruchliwej ulicy.
Skoro was to śmieszy.
To dobrze opisuje całą sytuację.
Douglas żyje. Nie mieszkam przy ulicy.
Dbam o niego. Chodzimy na wybieg dla psów.
Jeśli chodzicie na wybiegi dla psów,
to wiecie, że nie prowadzi się tam normalnych rozmów.
Nigdy.
To festiwal gadek szmatek.
To nie jest moje naturalne środowisko.
Jeszcze nie wiecie dlaczego, ale wiecie.
Opowiem wam historię
o strasznej rozmowie, którą odbyłam na wybiegu dla psów.
Podszedł do mnie koleś.
Miał psa, nie był dziwakiem. Miał powód.
I coś wam powiem.
To nic nie wnosi do tej historii,
ale jego pies był w butach.
Ale ten pies nie chciał w nich być.
Robił tak…
To był charcik, a one i tak się trzęsą.
Dlaczego? Zimno im? Denerwują się?
Bardzo się trząsł.
To nieistotne, ale bardzo się trząsł
i chciałam wam to powiedzieć.
Dodało to dramaturgii.
Mój kolega tak do mnie zagadał…
Widzę go pierwszy raz. Mówi: „Wiesz…
że do uśmiechu używamy mniej mięśni niż do grymasu?”.
Faceci na widowni pewnie myślą:
„To był pojedynczy przypadek”.
Kobiety natomiast myślą: „Ja pierdolę”.
A osoby niebinarne myślą: „I to był ciężki dzień?”.
Jeśli chodzi o zagadywanie, to to było beznadziejne.
Powiedział przez to: „Masz złą minę. Zmień ją”.
Serio.
Nawet gdybym mu uwierzyła,
że naprawdę chodzi mu o zużycie energii…
Że spojrzał na mnie i pomyślał: „Gdyby to wiedziała…
jej życie byłoby lepsze.
Mogłaby lepiej wykorzystać tę energię”.
Uwierzyłabym, ale ani się nie uśmiechałam, ani nie krzywiłam.
Moja mina była neutralna, a do tego nie używa się mięśni.
Wiem, że moja neutralna mina nie jest zbyt radosna.
Wyglądam, jakby ktoś dźgnął ziemniaka drugą stroną łyżki.
Serio, o tak…
Zero mięśni.
Neutralny. Czasami mam sukowaty wyraz twarzy.
Tak się mówi na gniewny wyraz twarzy.
Tylko kobiety go mają.
Faceci myślą o czymś ważnym i lepiej im nie przeszkadzać.
Serio, nikt nigdy nie podszedł do nieznajomego faceta,
żeby powiedzieć: „Rozchmurz się, skarbie”.
Więc to było słabe zagadanie.
Wiecie, co zrobiłam?
Zaczęłam się krzywić.
Użyłam mięśni, których chwilę wcześniej nie chciałam użyć.
Koleś pomyślał, że dobrze mu idzie, więc zagadywał dalej.
Zapytał, jak nazywa się mój pies.
Klasyka. Powiedziałam: „Doug”.
Mówię na niego Douglas, gdy coś nabroi.
Gdy powiedziałam: „Doug”, koleś przesadził z reakcją.
Powiedział: „Doug” i…
„A to dobre”.
Ja na to…
„Nieprawda”.
Czemu to zrobiłam? Pewnie byłam w Krainie Grymasów.
„To nie jest dobre imię”.
On na to: „Jest”.
To ja: „Nie jest”.
Tak właśnie było.
Kłóciłam się z nieznajomym o to,
czy imię mojego psa jest dobre,
i to ja mówiłam, że nie jest.
A jego pies był w butach.
To był ciekawszy temat do rozmowy.
Ale kłóciliśmy się o imię mojego psa.
W końcu mówi: „Słuchaj.
To dobre imię, bo Doug…
Twój pies to dog.
Doug”.
W całej swojej karierze nie czułam się bardziej skompromitowana.
Wytłumaczył mi żart, o którym sama nie pomyślałam.
To nie tak, że o tym zapomniałam.
Nie wiedziałam.
Miałam Douga od roku. Nie zaczaiłam, że jego imię jest grą słów.
Co za wstyd.
Zachowałam się jak dojrzała osoba.
Skłamałam. Powiedziałam: „Nie.
Nazywa się Douglas.
Nazwałam go na cześć Zatoki Douglasa”.
On na to: „A co to takiego?”.
Dobre pytanie.
Zatoka Douglasa to skomplikowana sytuacja.
Więc mu wytłumaczyłam.
„Zatoka Douglasa to taka przestrzeń
między odbytnicą…
a macicą w żeńskim układzie rozrodczym”.
Na wybiegu dla psów!
Koleś nawet nie mrugnął.
Zamurowało go. Zaczął się krzywić.
Jego mięśnie zaczęły mocno pracować.
Na jego twarzy wypisany był strach wymieszany z obrzydzeniem,
a ja wzięłam to za ciekawość.
Pomyślałam, że chce wiedzieć więcej.
Tłumaczyłam dalej: „Ani z przodu, ani z tyłu.
Jest po środku.
Jest na neutralnym terytorium brzoskwinki. To taka Szwajcaria.
I nie ma swojego wejścia”.
Chciałam uratować sytuację.
„Nie możesz…
Nie dotkniesz tego.
Ale jeśli wsadzisz kciuk w tyłek,
a palec w pochwę…
i je złączysz…
to to miejsce…
jest Zatoką Douglasa”.
Na wybiegu dla psów!
Bo nie ma czegoś takiego.
To taki korytarz do nagłych wypadków.
Najlepiej wytłumaczę to tak.
Macie walizkę i chcecie ją otworzyć.
Rozsuwacie suwak,
ale walizka nadal się nie otwiera,
bo nie użyliście zamka.
Użyliście suwaka, który idzie wokół walizki,
ale jej nie otwiera. Nabija się z was.
Gdy chcecie ją otworzyć, robi…
Nie otworzyliście walizki.
Ale stworzyliście tu trochę przestrzeni,
której nie widzicie i nie możecie dotknąć.
Ale wiecie, że istnieje. To właśnie Zatoka Douglasa.
Dziękuję, jestem zachwycona.
Cieszę się, że podobało wam się moje wytłumaczenie,
bo koledze z wybiegu się nie podobało.
Ale nie mogę pogodzić się z tym,
że mam w środku siebie…
Zatokę Douglasa.
To trochę popieprzone.
Przypomina też o tym, że żyjemy w świecie,
w którym to faceci wszystko nazywają.
Wszystko.
Tę zatokę nazwano na cześć doktora Jamesa Douglasa,
który w osiemnastym wieku był położnikiem w Szkocji.
Co za niefortunne zestawienie faktów.
Nie rób z tego nagłówka na LinkedIn. Popełnisz błąd.
Nazwano ją na jego cześć, bo on znalazł ją jako pierwszy.
Musiał mieć bardzo ciekawy dzień.
Szperał sobie w zwłokach kobiety.
Ludzie mieli wtedy inne hobby.
Znalazł w niej zamek
i zobaczył tę przestrzeń bez nazwy.
Wtedy doktor Douglas pomyślał: „To jest to.
To będzie moje dziedzictwo”.
Nigdy nie przestanie mnie to zaskakiwać,
jak mało faceci muszą zrobić, żeby ich zapamiętano.
Znalazł taką „nie rzecz” i sobie ją zaklepał.
Żylibyśmy w innym świecie,
gdyby kobiety brały udział w nazywaniu rzeczy.
Panowie, myślicie, że mielibyście klejnoty,
gdybyśmy były na tym zebraniu?
Nie. Wiecie dlaczego?
Kobiety nie myślą tak o waszych jądrach.
Wy myślicie, że są wyjątkowe. I tylko wy.
Fajna historia.
A co, gdybyśmy nazwały je „garstka Karen”?
Co wy na to, do cholery?
Staruszka trzymałaby was za jajka przez cały dzień.
Co wy na to?
Przepraszam, nie znam się. Co to?
Przepraszam.
Wydaje mi się, że Karen jest marionetką.
„Co za jaja…”
Jakiś czas temu musiałam pójść do lekarza.
Miałam problem w okolicy Zatoki Douglasa, bardzo ogólnie mówiąc.
Moja lekarka wyjechała, więc zapisano mnie do innego.
Był to lekarz, którego sama bym nie wybrała.
Od początku się nie dogadywaliśmy.
Był aroganckim dupkiem.
To był bardzo dobry lekarz, bez wątpienia.
Ale to diagram Venna z wieloma przecięciami.
Nazwiemy go dr Oklapnięty Biszkopt.
No to słuchajcie.
Doktor nie zrobił żadnych badań
i zdecydował, że rozwiązaniem moich problemów…
będą pigułki.
Kolejny dowód, że to faceci nadają nazwy.
„Pigułki”. To trochę ogólnikowe, nie?
„Większość rzeczy, które pan przepisuje, to pigułki”.
A on: „Tak, ale to ta pigułka”.
Brzmiało to, jakby na rynku stała wielka pigułka,
którą wszyscy skubiemy.
„Co ona robi?” „Czary. Cicho. Mów, że to pigułka”.
Powiedziałam doktorowi, że ich nie chcę.
Już kiedyś je brałam i myślałam o samobójstwie.
Nie skończyły mi się dramaty.
Doktorowi nie spodobało się, że wyłożyłam karty na stół.
Stołem była rozmowa o moim ciele.
Powiedział: „Nie, dziękuję”.
I wiecie co? Uciszał mnie.
Powiedział: „Lepiej mnie posłuchaj”.
Nasza pierwsza sprzeczka.
Zrobiłam to, co robię w konfliktowej sytuacji.
Zażartowałam, o tak:
„Zamiast brać pigułki, może zrobimy histerektomię?”.
Załapaliście. Czemu on tego nie zrozumiał?
To klasyczny żart.
Nie wiem…
jak można nie uznać tego za żart.
Na jakiej planecie miałabym kontrolę nad swoim ciałem?
Nie na tej.
Więc to był żart.
Mógł się zorientować, bo użyłam zabawnych słów.
Nie użyłam fachowej terminologii.
Nie powiedziałam: „Histerektomia”.
Powiedziałam: „Może wytniemy cały ten kram?”.
Żeby żart był bardziej jasny, dodałam też:
„Poza tym odgracanie jest w modzie.
A to nie sprawia mi radości”.
Dziękuję, jestem zachwycona.
Cieszę się, że spodobał się wam żart.
Doktorowi się nie spodobał.
Nie zrozumiał go, a ja nie rozumiałam jego humanitarności.
Zrobiło się gorąco i zaczął na mnie krzyczeć.
Strasznie mnie zjechał, ja się popłakałam,
a on wziął to za dowód…
że jego diagnoza jest prawidłowa.
To wszystko przez moje hormony.
Klasyczne wytłumaczenie, doktorze.
Faceci zwalają wszystko na kobiece hormony.
To największe hobby ludzkości.
Facet może zwalić wszystko na hormony,
gdy kobieta powie lub zrobi coś, czego on nie przewidział.
I tyle.
„Tego się nie spodziewałem.
Panuje w tobie wewnętrzny chaos,
więc jesteś sukowata”.
Faceci mówią tak, jakby sami nie mieli hormonów.
To mnie wkurza.
Bo wiecie co, panowie? Też macie hormony.
Też bywacie drażliwi.
Tak, serio.
Czasami Karen mocniej chwyci…
a wy się pienicie.
Jesteście ludźmi. Zdarza się najlepszym.
Ja podczas pełni mam ochotę na gorzką czekoladę.
Czarna magia.
Ale nigdy nie walnęłam w drzwi.
Wszyscy reagujemy inaczej.
Co znaczy powiedzenie „chłopcy będą chłopcami”,
skoro faceci tak świetnie panują nad hormonami?
To słabe wytłumaczenie napaści seksualnej,
chociaż niektórzy bardzo tego chcą.
Wiecie, co to znaczy?
Że nie przygotowujemy chłopców do życia.
To znaczy, że wiemy.
Wiemy, że chłopcy są na łasce swoich hormonów.
Nie każemy im brać odpowiedzialności za swoje czyny,
więc obwiniamy za wszystko kobiety.
Przestańcie!
To podpucha! Nie reagujcie!
To nie do was.
To nie wiec.
Kurwa.
Za każdym razem, gdy to robię, chcę obejść podpuchę.
Nie chcę, żeby moje hormony były nieracjonalne.
Fajnie, gdyby faceci to wiedzieli.
Mogę być nieracjonalna tak po prostu.
Na niektóre sytuacje reaguję jak rozdymka.
Ta ryba myśli, że gdy się nadmucha, to rozwiąże problem.
Nieprawda.
Też tak robię. Napełniam się złością
i nie mogę zrobić nic z tym, na co się złoszczę, bo…
„Wkurz mnie, a masz przejebane. Jak coś, to jestem tutaj”.
I to drobnostki wywołują taką reakcję.
Nic ważnego. Drobnostki jak dieta paleo.
Nawet nie chcę o niej słyszeć.
Bo stracę nad sobą panowanie.
Przesadzę z reakcją.
Ktoś mówi niewinnie, że jest na paleo, a ja na to: „Serio?
Po pierwsze wisi mi to, po drugie jedzie ci z buzi.
Ja pierdolę, zjedz trochę błonnika.
Po trzecie nie wiemy, co jedli.
Nie wiemy, co jedli ludzie w paleolicie.
Na pewno nie jedli popcornu z kalafiora, ty kretynie!”.
Widzicie? Nieważne, który to dzień cyklu.
Taka sama złość.
Gdzie jest Waldo? To samo.
Jebać go.
Bo co kogo obchodzi Waldo?
Dlaczego zmarnowaliśmy tyle godzin życia naszych dzieci
na szukanie tego kretyna?
Szukamy go i się angażujemy.
Zaczynamy się o niego martwić. „Oby był cały”.
Potem go znajdujemy i nic mu nie jest! Nigdy!
Jest na wakacjach i miło spędza czas.
Wal się, Waldo!
Powinien sam siebie szukać, jak my wszyscy.
Serio.
Jeśli chcecie zobaczyć portret białego, uprzywilejowanego faceta,
to właśnie Waldo.
Bo to facet, który się nie wysila.
Nie chce sam sobie pomóc,
tylko oczekuje od wszystkich na Ziemi,
że będą przejmowali się, gdzie się podział.
Zmień ten ohydny sweter, kolego.
Powiem szczerze, że ta reakcja zależy od fazy księżyca.
Ale co za marnotrawstwo moich emocji.
Zmarnowałam je też na Wojownicze Żółwie Ninja.
Poważna sprawa.
To Donatello, powiem czemu.
Nie wiem, czy wiecie, ale Wojownicze Żółwie Ninja są gangiem.
Jednak to mi nie przeszkadza.
Są o nich komiksy, bajki i filmy,
które skierowane są głównie do chłopców.
Wojownicze Żółwie Ninja mają imiona.
Michelangelo, Leonardo, Raphael i Donatello.
Nazwano ich na cześć artystów renesansu.
Bo freski kojarzą się z nunczako, no nie?
No nie.
Powiem wam ciekawostkę.
To, co my nazywamy renesansem,
to wysoki renesans, bardzo krótki ruch artystyczny.
Trwał tylko 20 lat.
Od 1500 do 1520 roku. I koniec.
Michał Anioł, Leonardo i Rafael
w czasie tych 20 lat mieli swój najpłodniejszy okres.
Donatello nie.
O nie. Bo nie żył.
Umarł w 1465 roku.
Nie należy do gangu!
Nie żyje!
Wiecie, kto do niego należy?
Powinien to być Tycjan.
A wiecie, dlaczego Tycjan do niego nie należy?
Bo chłopcy, którzy są grupą docelową,
mogliby mieć różne skojarzenia przez swoje pieprzone hormony.
Nie przygotowujemy chłopców do życia.
Ani na historię, którą napisali. Dziwne.
I to są żółwie lądowe.
Nie doprecyzowali nazwy!
To żółwie lądowe.
Są takie, co chodzą, i takie, co pływają.
Rozumiem…
Rozumiem, że są mutantami.
Ale używają nunczako.
To znaczy, że muszą być zręczne na lądzie.
Żółwie wodne jej nie mają!
Nie przygotowujemy chłopców do życia.
Jeśli trafią na Galapagos, mają przejebane.
Napompowałam się jak rozdymka
podczas rozmowy z kolesiem,
który mówił mi, że golf nie jest sportem…
bo nie pobudza układu krążenia.
To nieciekawe, prawda?
Nieważne, jak uderzysz w piłkę. Nuda.
Było gorzej, bo gadał dalej.
Powiedział: „Jeśli robisz coś,
co nie pobudza twojego układu krążenia,
to nie uprawiasz sportu.
Tylko grasz w grę”.
Ta rozmowa tak mnie wkurwiła,
że myślałam, że ćwiczę.
Mam nadzieję, że nikt z was nie myśli,
że będę bronić honoru golfu.
To nie o to chodzi.
Mam nadzieję, że golf jest smutny
i że płacze jak beksa,
bo nienawidzę golfu z całego serca.
Co za marnotrawstwo terenu, czasu i wody.
No ja pierdolę.
Serio.
Faceci, którzy mają rodzinę, a grają w golfa,
to pizdy.
Nie macie na to czasu, koledzy. Macie rodzinę.
Nie spacerujcie sobie z kolegami po polu,
gdy wasze żony wykonują nieodpłatną pracę!
Dorośnijcie!
Kolejny dowód, że faceci wymyślają nazwy.
Najgorsza obelga na świecie?
Pizda.
Nawiązuje do żeńskich genitaliów. Nie podoba mi się to.
Gdy używam tego słowa, mówię serio.
Chcę, żeby była najgorszą obelgą na świecie,
ale nie kojarzę jej ze swoim ciałem ani ciałem innych.
Wiecie, z czym kojarzy mi się to słowo?
Z typowym golfistą.
Bogaty, biały facet w chinosach i jednej rękawiczce.
Co za pizda.
Serio, to nie przypadek, że wyglądają jak picusie.
No bez jaj.
Mój poprzedni program, Nanette, wywołał u wielu osób efekt rozdymki.
Odniosłam sukces.
Te osoby to głównie faceci.
Hasztag „nie tylko faceci”. Jasne?
Jasne, nie tylko faceci.
To nigdy nie są tylko faceci.
Ale ten hasztag używają tylko faceci.
Tylko oni.
Wiecie, jak faceci mówią: „Ja!”.
To oni postarali się,
żeby powiedzieć mi, że Nanette nie jest komedią.
„Bo nie śmiałem się cały czas”.
No i dobrze.
Jeśli śmiałbyś się przez cały program, to co jest z tobą nie tak?
I sama zakręciłam kurek ze śmiechem.
To była moja decyzja.
To nie tak, że w połowie programu skończyły mi się żarty
i powiedziałam coś smutnego.
Dobrze wiem, że program Nanette nie był komedią.
Ale nie jestem głupia.
Chciałam, żeby program obejrzało dużo osób.
Jeśli musiałam ich oszukać…
nazywając go „komedią”…
można to nazwać żartem.
Muszę przyznać…
Ten żart tak wkurzył wielu facetów, że dziwię się,
że nikt nie powiedział, że stworzyłam nowy sport.
I wcale się tym nie przejmuję.
Nic a nic. Patrzcie.
Trzymam mikrofon, nie boję się.
Lubię hejt.
Poza groźbami śmierci jest fajny.
Ale gdy zmieniam się w rozdymkę…
to zawsze zakładam,
że to wszystko moja wina.
Gdy robię… to nie jest to dobry moment na zaczęcie rozmowy.
Donatello i Waldo nie dostali ode mnie listu.
Jeden nie żyje, drugiego nigdy nie ma w domu.
Ale i tak…
Nie myślałam o tym.
Ale ja cały czas dostaję wiadomości od facetów,
którzy wersalikami piszą, że nigdy o mnie nie słyszeli.
To zagadka.
To skąd wiedzą?
Są zdesperowani, żeby mnie upokorzyć, ale im się to nie udaje,
bo ja się o nich martwię.
Mają ciężkie życie. Jeśli nowe rzeczy są takie bolesne…
to mają problem z nauką.
Wyobraźcie sobie ich w szkole.
Dzielenie liczb.
„Nigdy o tym nie słyszałem!”
Oskarżano mnie o przeróżne zbrodnie przeciwko komedii.
Serio. Na przykład monolog.
Co za potwór, jeśli to prawda.
Gloryfikowana prelekcja TED.
Monodram.
Pieprzony wykład.
Dacie wiarę? Ten ktoś pojechał.
Nanette to nie pieprzony wykład. Ani monolog.
Nie siedziałam jak ogłuszona barwena w świetle reflektorów.
To nie był monolog.
Gloryfikowana prelekcja TED? Po co je gloryfikować?
Są w porządku.
Monodram?
Bez jaj, Sherlocku!
I to nie był pieprzony wykład!
Chcecie wykład? To wam go dam!
To jest wykład!
Debatuje się o tym…
kiedy rozpoczął się wysoki renesans.
Niektórzy mówią, że w 1490 roku,
a inni, że w 1500 roku.
Tak czy siak, Donatello już nie żył.
W szesnastym wieku Karen miała bardzo zimne dłonie.
Weź je sobie ogrzej, Kaz.
To Szkoła Ateńska Rafaela.
Rafael był tak miły i namalował wszystkich facetów,
którzy nazwali wszystkie rzeczy.
I słuchajcie…
Nie są to faceci z czasów Rafaela,
mimo że są do nich podobni.
To są starożytni Grecy.
Gdy Rafael to namalował, wszyscy Grecy już nie żyli.
To znaczy nie wszyscy.
Wiele Greków nadal żyje i świetnie im się wiedzie.
Witajcie.
To starożytni Grecy już nie żyją.
Mieszkali przy ruchliwej ulicy zbudowanej przez Rzymian.
Kogo my tu mamy? Jest Pitagoras.
Jest zajęty nazywaniem trójkątów.
To było ostre.
Jest tu też Sokrates.
Przewrócił się. Cały Sokrates.
Świetny umysł, gorzej z chodzeniem. Wstawaj. Rokietta!
A co robiły kobiety,
gdy faceci zajęci byli nazywaniem wszystkiego?
Z tego, co wiem,
kobiety stały wokoło w trzyosobowych grupach, nagie,
i czekały, aż faceci nazwą wszystkie rzeczy.
Widzicie to na tej rzeźbie.
Pyta ją: „Co masz w ręku, Karen?”.
„Jakieś szpargały”.
Kobiety trzymały rzeczy i miały nadzieję, że nie są trujące.
Czekały, aż faceci je nazwą.
To namalowano, zanim nazwano łóżka.
Kobiety próbują je pościelić.
Na chybił trafił rzucają pościel na drzewo.
„Nie wiem, może zbudujemy fort?
To będzie szykowny fort.
Hurra, zbudowałyśmy fort!”
Tańczenie nago w trzyosobowych grupach
jest największym hobby kobiet w każdej epoce.
Uwielbiamy to.
To bardzo bezpieczne zajęcie. Super.
Wygląda to jak beztroskie figle w lesie
w dzień wolny od pracy, zero dramy.
Ale przyjrzyjcie się tej grupie.
To zbyt mocny uścisk jak na zabawę.
Wskazuje na napięcie.
Co się stało? Ktoś wspomniał o paleo?
Nie.
Ta kobieta w środku zdała sobie sprawę,
że ten kawałek materiału,
ta potencjalna ochrona…
wszedł jej w tyłek…
Wszedł tak głęboko, że zakrył jej obie brzoskwinki.
I się wkurzyła.
Warto zaznaczyć, że to nie jest zdjęcie.
To nie jakieś przypadkowe zdjęcie
zrobione w niezręcznym momencie.
To jest obraz.
Czyli to była…
decyzja!
Tę decyzję podjął facet i poświęcił jej czas.
Mam autyzm.
To mały monolog.
Późna diagnoza.
Zdiagnozowano go u mnie cztery lata temu.
Ale najpierw sama go zdiagnozowałam,
co uwielbiają wszyscy lekarze.
Kochają to.
Mówią: „Powiedz więcej, co myślisz”.
Postanowiłam sama się zdiagnozować,
bo ludzie ciągle mi to powtarzali.
Zwykle po programie.
Podchodzili i mówili: „Chyba masz autyzm”.
Ale osoby, które to robiły,
też chyba były w spektrum.
Bo tak się zachowujemy.
Coś w tym stylu: „Wiem coś, o czym nie wiesz.
Może nie jesteś gotowa, ale i tak ci powiem,
bo wiedza to siła, nieświadomość to klatka, a emocje można opanować.
Miłego dnia”.
Wiedziałam za mało o autyzmie,
żeby wiedzieć, że go mam.
Wszyscy myślimy,
że autyzm mają tylko młodzi chłopcy, którzy bardzo lubią matmę.
Ja się w to nie wpisuję.
Ludzie mówili: „Masz autyzm”.
A ja: „Dlaczego?”.
Co prawda byłam szczepiona, ale poza tym…
No właśnie.
Zapnijcie pasy.
Ze wszystkich mitów dotyczących autyzmu ten jest na samej górze.
Nie dlatego, że wiemy…
że szczepionki nie wywołują autyzmu.
Wiecie, co go wywołuje?
Nie wiecie, do kurwy nędzy.
Jeśli…
Jeśli myślicie, że wiecie,
to przez to jesteście głupi.
Wiem, że cokolwiek nie powiem,
nie przekonam antyszczepionkowców.
Wiem to, bo nie tak działają zamknięte umysły.
One nie działają.
Są zamknięte.
Żeby je otworzyć, trzeba to zrobić od środka.
Wiem, że nie przekonam antyszczepionkowców.
Ale i tak spróbuję.
Bo jeśli oskarżę ich, że mają zamknięty umysł,
powiedzą: „Nieprawda”, a ja do niego wejdę.
Na tej sali są antyszczepionkowcy.
Nie pokazujcie się. Nie o to mi chodzi.
Jesteście w mniejszości.
Lubicie manipulować statystykami,
ale tu nie dacie rady.
Tak samo…
Na tej sali są antyszczepionkowcy.
Moją grupą docelową są bogate, białe, uprzywilejowane kobiety.
To diagram Venna z wieloma przecięciami.
Jeśli jesteś antyszczepionkowcem, nie spodoba ci się kolejny segment.
Ale jeśli śmiałeś się przez cały program,
a teraz przestaniesz,
to wszyscy zauważą.
Jeśli nie chcesz, żeby tak było…
to rób tak.
Nie spodoba ci się to. Rób tak.
Załóżmy, że antyszczepionkowcy mają rację.
Nie mają.
Założenia to nie nauka.
Ale załóżmy, że mają rację. Szczepionki wywołują autyzm.
Nieprawda.
I co teraz?
Mam autyzm i coś wam powiem.
Z chęcią poświęcę się dla drużyny.
Nie twierdzę, że autyzm jest łatwy.
Nie jest. Jest trudny.
Nie zaprzeczę temu.
Takie życie jest trudne, ale fajnie jest żyć.
Fajnie jest żyć w świecie,
w którym nie ma polio!
Polio jest złe!
To jest fakt, a nie przeczucie.
I wolę mieć autyzm niż być takim socjopatą jak wy.
Niech to będzie jasne.
Jeśli myślisz, że twoje dziecko, jedno dziecko,
jest ważniejsze niż wszystkie dzieci na świecie…
to nie grasz w zespole.
Skoro nie chcesz grać w zespole, to po chuj masz dzieci?
Kup sobie kamień udający zwierzę i usuń swojego bloga!
Wyrzuciłam to z siebie.
Wiem, że gdy wyemitują ten program,
wyleje się na mnie mnóstwo hejtu ze strony antyszczepionkowców.
Bo oni koordynują ataki.
Nie są przypadkowe. To sekta.
Dopiero…
Dopiero od niedawna o tym mówię,
ale doświadczyłam już hejtu.
Jest zaplanowany i pełen złości.
Ale się tym nie przejmuję. Rozkoszuję się nim.
Wszystko w porządku.
Już wiecie, dlaczego delektuję się hejtem?
Tak się buduje odporność. To mikrodozowanie.
Tak. Wasz hejt jest moją szczepionką.
I co zrobicie? Już mam autyzm.
Ja mam autyzm wysokofunkcjonujący,
co jest okropną nazwą,
bo sugeruje, że funkcjonuję wysoko.
A tego nie robię.
Wiecie, jak się czuje osoba z autyzmem?
Jakby była jedyną trzeźwą osobą w pokoju pełnym pijaków.
Albo odwrotnie.
Wszyscy nadają na innych falach i trudno ci się jest wpasować.
Pokażę wam.
Ta kobieta…
ma autyzm. To właśnie…
historia mojego pieprzonego życia.
Serio. „Tydzień temu był tu pogrzeb.
Czemu nikt mi nie powiedział?
Dlaczego się całują? Okropny dźwięk”.
Nigdy nie dostaję takich informacji. Jest tak od zawsze.
Pamiętam, jak w czasie jednej lekcji
zmieniłam się z pupila nauczycielki w jej wroga.
Póki nie zdiagnozowano u mnie autyzmu, nie mogłam tego zrozumieć.
Była to lekcja o przyimkach, więc przygotujcie się na tę historię.
Lubiłam tę nauczycielkę, była dobra.
Fajnie nam tłumaczyła, ale wtedy coś poszło nie tak.
Kazała nam wyobrazić sobie pudełko.
Umiałam to zrobić. Miałam talent.
Myślałam obrazami. Mam pudełko.
Trójwymiarowe, nic wymyślnego.
Potem mówi: „Przyimek to część mowy,
która określa wasz związek z pudełkiem”.
Trochę się pogubiłam.
Myślę: „Jestem spokrewniona z pudełkiem?”.
Mówiła dalej: „Możecie być za pudełkiem.
Wiecie, które słowo jest przyimkiem?”.
Nie wiedzieli, ale ja miałam pytanie.
Pytam: „Jestem zrobiona z pudełka?”.
Przybliżę wam mój tok myślenia.
Skoro jesteśmy spokrewnieni, to mam jego DNA.
Bardziej logiczne było dla mnie to,
że jestem z pudełka, a nie że ono jest ze mnie.
Ale moja nauczycielka nie doceniła mojego kreatywnego myślenia.
Zmieszana powiedziała: „Hannah, nie jesteś z pudełka.
Zaskoczyłaś mnie tym pytaniem.
No dobrze, możecie być przed pudełkiem.
Które słowo jest przyimkiem?”.
Nie wiedzieli, a ja miałam kolejne pytanie.
„Czy to pudełko ma imię?”
Gdyby miało imię, mogłabym zrozumieć, co nas łączy.
Może to mój kuzyn?
A ona na to: „Nie, to pudełko.
Pudełka nie mają imion.
Znasz pudełko, które ma imię?”.
Zaczęłam wymieniać płatki śniadaniowe.
Ona na to: „No dobrze.
Możecie być obok pudełka. Które słowo jest przyimkiem?”.
Nie wiedzieli. Miałam kolejne pytanie.
Nie wiem, jak je wymyśliłam,
ale pamiętam, że je zadałam, bo wszyscy się śmiali,
a ja nie wiedziałam dlaczego.
Ale podobało mi się to uczucie.
To moje pytanie.
„Mogę zjeść to pudełko?”
Śmiali się wszyscy poza mną i nauczycielką.
Nie rozumiem, dlaczego się nie śmiała.
To klasyczny żart.
Młoda lesbijka zapytała, czy może zjeść pudełko.
Dla niej to nie było śmieszne. Powiedziała: „Dobrze.
Spokój. Chyba się nie zrozumiałyśmy.
Może wyobrazimy sobie coś innego w relacji do pudełka?
Dobrze? Może pingwina?
Pingwin jest w pudełku.
Które słowo jest przyimkiem?”.
Nie wiedzieli, a ja miałam odjechane pytania o pingwina.
„Z czego jest ten pingwin?”
To pytanie rozwaliło moją nauczycielkę.
Wiedziałam, że to zrobiłam,
bo zaczęła przeklinać, a nigdy tego nie robiła.
„Z czego jest ten pingwin?”
A ona: „Pingwin? No nie wiem…
Jest z pieprzonego pingwina!”.
Jeśli chodzi o odpowiedź, to…
Nie do podważenia.
Świetna odpowiedź.
Nie zagniesz jej. Dobra odpowiedź.
Wtedy pomyślałam, że się pomyliłam.
Chciałam zadać kolejne pytania,
ale pomyślałam: „Zła pora, jest wkurzona”.
Postanowiłam chwilę poczekać.
I to było błędem.
Mogłam zadać to pytanie od razu…
albo wcale.
Zrobiłam najgorszą z możliwych rzeczy.
Poczekałam, aż poczuła się bezpiecznie.
I zadałam pytanie.
Czekałam tak długo, że była już kolejna lekcja.
Mieliśmy ciche czytanie.
Czekałam tak długo, że to nie było już pytanie.
Była to teoria, co pogorszyło sprawę.
Powiedziałam: „A co, jeśli…
pingwin zjadł pudełko?
Możemy wtedy powiedzieć, że pingwin jest z pudełka?”.
A ona: „Wyjdź”.
Po raz pierwszy, ale nie ostatni, wyrzucono mnie z sali
i nie wiedziałam dlaczego.
Byłam bardzo zaangażowana w tę lekcję.
Naprawdę chciałam się dowiedzieć, czym jest przyimek.
Nie mówiłam: „Przyimki?
Nigdy o nich nie słyszałam!”.
Ale później mi to wyjaśniła.
„Celowo udawałaś ograniczoną”.
A ja: „Nie jestem figurą geometryczną”.
Nie dowiedziałam się wtedy, czym są przyimki.
Dzisiaj już je rozumiem.
Wiem też, że gdyby pingwin zjadł pudełko…
to byłby wokół pudełka.
Dzień, w którym zdiagnozowano u mnie autyzm, był dobrym dniem.
Czułam się, jakbym dostała klucze do swojego miasta.
Zrozumiałam wiele rzeczy,
których wcześniej nie mogłam zrozumieć.
Czemu jestem taka inteligentna, ale nie przedstawiam dowodów.
Dlaczego mam problem z formularzami.
Dlaczego całe życie czułam się wyizolowana,
mimo że chciałam być częścią grupy.
To właśnie jest autyzm. To samotność.
Trudno mi nawiązywać znajomości,
bo umysł zabiera mnie w miejsca, w których nikt nie mieszka.
I nie można nawiązywać rozmowy,
mówiąc o Zatoce Douglasa na wybiegu dla psów.
Ludziom to się nie podoba. Próbowałam parę razy.
Nie chcę waszej litości. Chcę podłamać waszą pewność siebie.
Bo znalazłam sposób, na dzielenie się przemyśleniami.
Prawda?
Nazywajcie sobie to, jak tam, kurwa, chcecie.
Monolog. Wykład.
Mówicie: „Pomidor”, ja: „Keczup, ruchliwa ulica”.
Uproszczę wam to.
Ten program jest metaforycznym przyimkiem, który wyjaśnia relację
między tym, co myślicie, że myślę,
a tym, co mogę myśleć.
Lubię to, jak myślę.
Jeśli świat ma rację,
to znajdę swój suwak i rozwinę swoje myślenie.
To, jak myślę, jest piękne.
Nie myślę nieszablonowo.
Ale jeśli ładnie poproszę,
to mogę zjeść pudełko.
Patrzcie.
Ufundowane przez McDonald’s.
Widzicie go?
Co za pizda.
To Święty Bernard.
Święty Bernard, to Matka Boska,
to mały Jezus, a to mały lew.
Widzicie, co się dzieje na tym obrazie?
Matka Boska…
wyciska mu mleko na twarz.
Dzień dobry.
Ten mały mówi: „Zwykle jestem najdziwniejszą rzeczą na obrazie.
Jestem małym lwem”.
Ale nie jest,
bo Matka Boska wyciska Bernardowi mleko na twarz.
Na obrazie pokazano, jak Bernard został świętym.
Był zwykłym Bernardem.
Potem miał wizję.
W tej wizji objawiła mu się Matka Boska…
i wycisnęła mu mleko na twarz.
Nie osądzam go. Wszyscy mamy dziwne sny.
Budzimy się i mówimy: „Tego o sobie nie wiedziałem”.
No i dobrze.
Dziwne jest to, że gdy się obudził,
nie zachował tego w tajemnicy.
Nie zrobił tego.
Postanowił pochwalić się swoim kolegom.
Oni zorganizowali zebranie i powiedzieli:
„Super. Musi zostać świętym”.
Został świętym, bo co?
Dlaczego?
Został świętym, bo miał zmazy nocne?
I teraz jest świętym?
Zobaczył odciąganie mleka i został świętym?
Skupił na sobie całą uwagę i został pieprzonym…
To jakaś kpina.
I to dowód na to, że faceci wszystko nazywają.
Ustawili całą grę!
To nie wszystko.
Pomówmy o merytokracji.
To święta Cecylia.
Musiała nauczyć się grać na jebanej wiolonczeli!
A co zrobił Bernard?
To za mało!
Czy to nie dziwne, że wynaleziono wiolonczelę,
ale nie ma statywu na nuty?
Dlaczego nadal wykorzystują małe, nagie dzieci?
To mój ulubiony obraz.
Księżna Alba wielkiego hiszpańskiego malarza, Goi.
Uwielbiam ten obraz, bo zapłaciłaby sporo kasy,
i tyle zapłaciła,
żeby pokazać ludziom w nadchodzących stuleciach…
że ma na nogach buty.
„Mam na nogach buty! Patrzcie wszyscy!”
To mówił charcik na wybiegu dla psów.
„Mam na nogach buty”.
Przyklejanie się do głazów
to drugie ulubione hobby kobiet na świecie.
Od wszech czasów.
Tu jest pod… Ta jest zrobiona ze skały.
Lubią w nich utykać. Patrzcie na to.
Co się tutaj dzieje?
To dopiero słona woda.
Ona nie płynie. Sunie na swojej brzoskwince.
Co robi z kolanami?
Kot miał zawał.
Koleś mówi: „Dobrze, że jesteś goła. Maluję pejzaż”.
Ale duże dziecko.
Grubasek.
Musiała rozerwać sobie Zatokę Douglasa, żeby go wypchnąć.
To Wenus z Willendorfu.
Wyprzedza starożytne greckie ideały piękna. Kiedy ją zrobiono?
W paleolicie.
Jestem na paleo, skurwysyny.
Jestem na paleo.
Ten facet jest w Slytherinie.
Ten facet jest w Hufflepuffie.
Patrzcie, to famoso doktor.
„Jestem dr Stwardniały Herbatnik. Noszę dwie czapki”.
Patrzcie, to jest Karen. Oto Kaz.
Ma w koszyku parę rzeczy. Brawo, Kaz.
Nadal są na winorośli.
Dłużej będą świeże.
Skąd taka decyzja?
To decyzja!
Dziecko mogło być na pudełku.
Mogło być obok pudełka. Mogło być pieprzonym pingwinem!
Dlaczego? To była decyzja!
To też pierwszy portret Louisa C.K.
Napisy: Kamila Krupiński