Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎สวัสดีค่ะ
‎ดูนี่สิ
‎ดูเจ้านี่สิ
‎นั่นมัน...
‎หมาที่ทำจากสีเทียนทั้งตัวเลยนะ
‎ฉันไม่ได้ต้องการเลย
‎แต่ฉันเข้าไปมีเอี่ยวด้วยแล้วไง
‎นั่นส้วมทองคำของฉัน
‎ฉันไม่ได้คิดที่จะทำมันในอเมริกาเลย
‎นี่ไม่ได้อยู่ในแผนของฉันเลย
‎แต่สิ่งที่เกิดก็คือฉันเขียนการแสดงที่ชื่อ ‎"แนเนตต์" และนั่น...
‎ในตอนนั้น...
‎ชัดเจนใช่ไหมคะ
‎พวกคุณถึงได้มาที่นี่กัน
‎ไม่ใช่เพราะงานเก่าๆ ของฉันเลยใช่ไหมล่ะ
‎ซึ่งนำมาสู่คำถาม ‎ถ้าพวกคุณมาเพราะ "แนเนตต์"
‎เพราะอะไรล่ะ
‎อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ‎มันเป็นการแสดงที่ดี เป็นงานที่ดี
‎ฉันก็ชอบอยู่นะ
‎แต่มันเป็นงานที่มีคนชอบแค่บางกลุ่ม
‎แล้วถ้าเป็นเพราะแบบนั้น ‎พวกคุณจะคาดหวังอะไรกับการแสดงนี้ล่ะ
‎ขอโทษนะถ้ามันเจ็บปวดกว่านั้น ‎ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว
‎ถ้าฉันรู้ว่าความเจ็บปวดจะขายได้ ‎ในวงการตลกแบบนี้
‎ฉันอาจจะตั้งใจทำให้ดีกว่านี้ไปแล้ว
‎จริงๆ นะ
‎ฉันอาจจะใช้มันหาเงินตั้งนานแล้ว
‎อย่างน้อยก็ต้องสามภาค
‎แต่ฉันดันยัดความเศร้าไปในตอนเดียว ‎เหมือนกับคนโง่เลย
‎เราถึงมาอยู่จุดนี้ไง
‎จะเอาอีกเหรอ
‎แค่สงสัยนะ ขอเสียงปรบมือหน่อย
‎ถ้าใครไม่เคยดู "แนเนตต์"
‎ยิ่งไม่รู้เลยว่าพวกคุณมาทำบ้าอะไรกัน
‎คือว่า ยินดีต้อนรับ
‎ดีแล้วล่ะ ลองเสี่ยงดู
‎ไม่ต้องห่วงนะ มันดีแหละ
‎การแสดงนี้ไม่เกี่ยวกับว่า ‎คุณเคยดู "แนเนตต์" ไหม
‎ฉันไม่ได้มั่นหน้าขนาดนั้น แต่...
‎เดี๋ยวเราก็รู้
‎แต่นอกจากความเจ็บปวด
‎ฉันก็ไม่รู้เลยว่าคนดูหวังอะไรจากการแสดงนี้
‎แต่สิ่งที่ฉันตัดสินใจคือ
‎ให้ฉันเป็นคนบอกคุณเอง
‎และมันจะเป็นแบบนั้น
‎ฉันจะทำแบบนั้น ‎ให้สมความคาดหวังของพวกคุณ
‎ด้วยการปรับให้ถูกใจพวกคุณตอนนี้เลย
‎นั่นแหละสิ่งที่พวกคุณจะได้
‎ฉันจะทำได้และคุณจะบอกว่า ‎"เธอเก่งมากเลย" และใช่ แต่ฉันโกง
‎มันจะเป็นแบบนั้นก่อนการแสดงจะเริ่มอีก
‎ฉันจะอธิบายให้พวกคุณฟังอย่างละเอียดยิบเลย
‎ว่าการแสดงนี้จะออกมาแนวไหน
‎ทีนี้ก็เริ่มตั้งความความหวังกัน
‎ฉันต้องหั่นการแสดงจริงๆ เพื่อให้พอดี แต่ว่า...
‎ฉันเชื่อว่ามันคุ้มนะ
‎เพื่อให้สมความคาดหวังของพวกคุณ ‎มันเป็นงานของฉัน
‎ยอมรับเถอะ นี่เป็นอาถรรพ์อัลบั้มที่สองของฉัน
‎นี่ยังเป็นรอบที่สิบของฉัน ส่วนบางคนก็รอบแรก
‎มันมีความกดดันจริงๆ
‎งั้นมาตั้งความคาดหวังของพวกคุณดีกว่า
‎เมื่อการแสดงเริ่มขึ้น เมื่อมันเริ่มขึ้นจริงๆ
‎นี่ยังนะ อย่าตื่นเต้นไป
‎พอเริ่ม ฉันจะเปิดด้วย ‎ตลกในชีวิตประจำวันนิดหน่อย
‎แบบ "คุณเคยสังเกตไหม นั่นมันอะไร"
‎อะไรพวกนั้น ฉันจะเริ่มด้วยแบบนั้น ‎คือมันไม่ได้ดีเลย
‎ฉันจะพูดตามตรงนะ ‎เพราะฉันไม่ใช่คนช่างสังเกต
‎จะพูดให้ถูกคือ ไม่สนสี่สนแปดอะไรเลย
‎ทีนี้ เตือนก่อนนะ ‎การสังเกตของฉันจะเกี่ยวกับชาวอเมริกัน
‎ที่จะพูดกว้างๆ ก็คือพวกคุณ
‎ใช่ไหม งั้น...
‎และโทษที การล้อเลียนชาวอเมริกัน ‎ยังคงเป็นที่ยอมรับอยู่
‎ถึงพวกเขาจะไม่รู้ก็เถอะ
‎จริงนะ
‎เพราะงั้น...
‎ฉันแค่ฉวยโอกาสเอง
‎เพราะฉันพูดรัสเซียไม่ได้ ฉันเลยต้อง...
‎พยายามเท่าที่ทำได้ ไม่รู้สิ
‎ฉันน่าจะเตือนพวกคุณด้วย
‎ในช่วงที่ฉันล้อเลียนชาวอเมริกาอยู่
‎พวกคุณจะรู้สึกเจ็บๆ นะ
‎เพราะว่าฉันจะล้อเลียนพวกคุณ
‎ฉันแค่อยากให้พวกคุณเตรียมใจไว้
‎ฉันจะล้อเลียนบางอย่าง แต่ใช่ว่าคุณจะสนใจนี่
‎และคุณจะนั่งอยู่ตรงนั้น และ...
‎และเข้าใจได้
‎ฉันไม่อยากปฏิเสธความรู้สึกของพวกคุณ
‎มีไปเลยค่ะ ให้มันเกิดขึ้น
‎แต่ที่ฉันจะแนะนำจริงๆ ก็คือ ‎อย่าอินกับความรู้สึกพวกนั้น
‎อย่าให้มันส่งผลกับคุณ ‎เพราะการแสดงนี้เป็นแบบนี้
‎มันเป็นโรแมนติกคอมเมดี้
‎เพราะงั้นมันเลยสำคัญที่เรา ‎ต้องเริ่มแบบป่วนๆ หน่อย
‎เพราะงั้น อย่าอินกับมันนะ
‎รู้สึกได้ แต่อย่าอินไปกับมัน
‎ไปพร้อมฉันก็พอ เชื่อฉัน
‎อย่าเชื่อฉัน
‎อย่าเชื่อคนนั้นด้วย
‎ไงก็ตาม...
‎แบบนั้นใช่ไหม มันจะเริ่มแบบนั้น
‎ตลกในชีวิตประจำวัน
‎ที่ฉันจะทำต่อก็คือฉันจะเล่าเรื่องราวที่
‎น่าสงสัยที่เกิดขึ้นในสวนสำหรับสุนัข ‎กลางวันแสกๆ
‎ทีนี้ มันเป็นเรื่องตลกนะ
‎และตลอดเรื่องนั้น ฉันจะแตะ
‎ธีมหลักส่วนใหญ่ของรายการ ระวังไว้ด้วยนะ
‎แต่มันจะมีสัดส่วนที่พอดี
‎ของสิ่งที่ฉันเรียกว่าความสุภาพและอารมณ์ดี ‎ในการแซะสังคมชายเป็นใหญ่
‎มันมีอยู่ในนั้น
‎มันเลยสำคัญมาก
‎สำคัญจนคุณต้องคาดหวังสิ่งนั้น ‎เพราะมันมีอยู่ในนั้น
‎และถ้าไม่ใช่ทางของคุณ
‎ก็ออกไป
‎ฉันเตือนคุณเยอะแล้วนะ ไปเถอะ
‎ไปได้เลย คนอ่อนไหว ไปเถอะนะ
‎และหลังจากเรื่องนั้น ฉันก็จะเล่าอีกเรื่อง
‎ว่าไงนะ ดูฉันสิ ฉันรู้ คลาสสิก
‎เรื่องที่สองเกี่ยวกับคำวินิจฉัยผิดๆ ที่ฉันได้รับมา
‎และฉันจะโทษมันกับอาการเกลียดผู้หญิงเลย
‎เพราะมันเป็นเรื่องจริง
‎และหลังจาก...
‎หลังจากนั้น มันก็แค่เข็มตำ
‎ถ้าเจ็บมากนัก ก็ออกไปในตอนที่ยังเดินได้ ทีนี้
‎ในตอนท้ายของเรื่องนั้น ‎ฉันจะทำสิ่งที่ฉันเรียกว่า "ดักควาย"
‎ฉันจะล่อคนที่เกลียดฉัน เป็นความคิดที่ซับซ้อนนะ
‎และวิธีที่ฉันจะทำก็คือฉันจะพูดสักอย่าง
‎และฉันจะไม่พยายามเอาฮาเลย
‎ฉันแค่จะพูดและทิ้งมันไปเลย
‎ฉันไม่สนหรอก
‎ทีนี้ฉันขอแนะนำจริงๆ ให้คุณ...
‎อย่าติดกับนั้น
‎อย่าติดกับนั้น มันไม่ใช่ของคุณ
‎มันไม่ดีกับคุณ พวกคุณจะโกรธมากเลย
‎ทิ้งมันไว้ตรงนั้นเลย
‎และสิ่งที่ฉันจะทำคือ ‎ฉันจะไปต่อที่ช่วงมุกตลก
‎ซึ่งคือมุกตลกใช่ไหม
‎ฉันถึงเรียกว่าช่วงมุกตลกไง ‎ก็แค่เล่นมุกไปเรื่อย
‎มัน มันคลาสสิกจริงๆ
‎และทีนี้ ถ้าเกิดคุณไม่พอใจ
‎กับอะไรก็ตามที่ฉันพูดในช่วงนั้น ‎โปรดจำไว้ว่ามันเป็นแค่มุกตลก
‎ถึงคุณจะพบว่าคนรอบตัวคุณกำลังขำ
‎กับบางอย่างที่คุณเห็นว่าไม่น่าพอใจ...
‎โปรดจำกฎเหล็กของตลกไว้
‎ซึ่งก็คือ ถ้าคุณเป็นส่วนน้อย คุณก็ไม่สำคัญ
‎ไม่เลย อย่ามาโทษฉันนะ ฉันไม่ได้เขียนกฎนั้น
‎พวกผู้ชายเขียน โทษไปสิ ฉันก็โทษ โล่งดีนะ
‎ทีนี้
‎เอาล่ะ
‎ช่วงมุกตลกมีเพื่อส่งการแสดงขึ้นไป
‎ในด้านต่างๆ รวมถึง ‎เข็มทิ่มแทงสังคมชายเป็นใหญ่
‎เพราะแบบนั้น เข็มจะกลายเป็นหอก
‎ใช่ และด้วยหอกนั้น
‎ฉันจะเจาะรูตูดใหม่ให้คนที่เกลียดฉันเลย
‎ใช่ รวดเร็วทันใจ
‎ใหม่เอี่ยมอ่อง
‎และวิธีที่ฉันจะทำก็คือ ‎ทำในสิ่งที่พวกนั้นหาว่าฉันทำ
‎ซึ่งก็คือการบรรยาย
‎ในระหว่างการแสดง ฉันจะบรรยายเป็นตุเป็นตะ
‎หักมุมน่ะเหรอ มันตลกนะ
‎โคตรตลกเลยล่ะ ใช่ไหม
‎ซึ่งคือสิ่งที่พวกนั้นหาว่าฉันไม่ทำ
‎นั่นจะทำให้พวกนั้นวนเป็นวง จนอาจตายได้ สาธุ
‎และบนเวทีนี้ คุณอาจจะสงสัย
‎ว่าทำไมฉันถึงสนใจคนพวกนั้นนัก
‎ฉันทำแบบนั้นทำไม นั่นมันเอาแต่ใจนะ ใช่
‎และใช่ ฉันได้อ่านงานทุกชิ้นของเทย์เลอร์ สวิฟต์
‎ฉันรู้จักนักปราชญ์ในยุคของเรา
‎ฉันเข้าใจว่าคนเกลียดก็จะเกลียดๆ
‎เกลียด
‎เกลียดๆ
‎เธอก็พูดถูกนะ แต่ซ้ำไปหน่อย
‎แล้วทำไมฉัน...
‎ทำไมฉันต้องไม่ทำตามเธอ แล้วสะบัดไปล่ะ
‎ทำไมต้องไม่ทำล่ะ สะบัดไปๆ
‎เป็นเหตุผลหนึ่ง
‎เหตุผลอีกข้อคือ ‎เพราะฉันไม่เชื่อว่าเทย์เทย์ เพื่อนของเรา
‎จะเคยเป็นเหยื่อในเหตุความเกลียดจริงๆ
‎แต่ฉันเคย
‎งั้นก็ไม่แปลกที่วิธีการรับมือ ‎การเกลียดออนไลน์ของเราจึงต่างกัน
‎ฉันชอบกินจุบจิบ
‎ใช้ ง่ำๆ หุ่นนี้ไม่ได้มาง่ายๆ นะ
‎ฉันล่ะเกลียดสาวสวยๆ
‎ทีนี้หลังจากฉันจัดการพวกคนที่เกลียด
‎ส่งพวกนั้นเข้าก้นหอยแล้ว
‎ที่ฉันทำหลังจากนั้นคือเปลี่ยนเกียร์ในการแสดง
‎และฉันจะทำด้วยการบอกทุกคน ‎ว่าฉันเป็นออทิสติก
‎และฉันจะบอกคุณในแบบว่า ‎มันจะเป็นการเปิดตัวครั้งใหญ่
‎แต่มันไม่น่าออกมาแบบเซอร์ไพรส์นะ
‎ฉันเพิ่งบอกคุณไป และ...
‎และเพราะทุกอย่างในการแสดงจนถึงตอนนั้น
‎เป็นลำดับสำคัญของคำเตือนว่าฉันเป็นออทิสติก
‎พูดตามตรง ฉันได้ทิ้งเบาะแสไว้แล้ว
‎มีอยู่เต็มไปหมด
‎แต่เพราะฉันสปอยล์ไปแล้ว
‎เพื่อจะทำให้มันดูยิ่งใหญ่อีกครั้ง
‎ฉันต้องหวังพึ่งเทคนิคทางเวทีและแสงไฟ
‎เพื่อทำให้คุณพูดว่า "เปิดตัวยิ่งใหญ่มาก"
‎แสงไฟจะสองเข้ามา ฉันจะนั่งเก้าอี้สูงตรงนี้
‎และจะแบบว่า "ตอนนี้..."
‎แต่มันไม่ได้ผลหรอกเพราะว่าพวกคุณไม่ได้โง่
‎และหลังจากนั้นสักนิด
‎ฉันจะทำการเคลื่อนไหวต่อต้านวัคซีนสักหน่อย
‎ฟังตัวคุณเองสิ ลองฟังตัวคุณสิ
‎นี่มัน พวกคุณก็ธรรมดาทั่วไป
‎ใช่ ฉันทัวร์กับการแสดงนี้มารอบโลกแล้ว
‎และฉันบอกได้ว่าไม่มีคนดูที่ไหน
‎ที่รู้วิธีโต้ตอบกับการพูดถึงการเคลื่อนไหว...
‎ต่อต้านวัคซีนเลย
‎ส่วนใหญ่เวลาพูดว่า "ต่อต้านวัคซีน" ‎คนอื่นก็จะ "ฮ่าๆ ไม่นะ"
‎มันจะต้องสนุกแน่
‎ทีนี้ การต่อต้านวัคซีนของฉัน ‎ต่างออกไปจากช่วงอื่นของการแสดง
‎และตอนจบพวกคุณจะพูดว่า
‎"เธอก็แค่ต้องระบายออกมานะ"
‎และเป็นความจริง และฉันจะพูด
‎แต่มันเป็นแบบนี้
‎ฉันไม่ชอบกิน...
‎เพราะมันทำให้ฉันไม่หิว
‎ฉันไม่ชอบกิน...
‎หวัดดี
‎ฉันไม่...
‎มุกมึนน่ะ เล่นคำไง
‎ตามให้ทันนะ ใช่ไหม
‎นี่เป็นการแสดงที่เล่นคำเยอะมาก ‎คุณต้องคาดหวังไว้ให้มากเลย
‎และคุณยังต้องคาดหวังมุกของหลุยส์ ซี.เค. ด้วย
‎ฟังดูสิ
‎เขาเหมือนพวกต่อต้านวัคซีนในวงการตลกใช่ไหม
‎ตอนนี้ฉันมีมุกหนึ่ง ที่ไม่ใช่มุกนั้นนะ
‎เรายังไม่เริ่ม นี่ยังเบิกโรงกันอยู่
‎มุกหนึ่ง มุกนี้ดีนะ
‎ขอแค่มุกเดียว เป็นมุกที่ดีนะ
‎เป็นวันหยุด วางปากกา กินบิสกิต ‎วันที่ฉันเขียนมุกนั้น
‎มุกนี้โคตรดี
‎ฉันมั่นใจมาก มุกหลุยส์ ซี.เค. ‎มันเป็นช่วงตั้งใจหยุดพูด
‎และฉันจะปล่อยไมค์เลย
‎ไม่ว่าพวกคุณจะมีท่าทียังไง ฉันจะ...
‎ปล่อยไมค์
‎แต่ฉันจะไม่ปล่อยไมค์
‎เพราะคุณยังไม่รู้เรื่องนี้ แต่ก็รู้แล้ว
‎ฉันเป็นออทิสติก ‎และฉันพบว่าเสียงดังๆ ทำให้กังวลใจ
‎ที่ฉันจะทำก็คือฉันจะค่อยๆ วางมันลงกับพื้น
‎วางมันตอนนี้เลย
‎นั่นจะลดความตื่นเต้นลงแน่นอน
‎แต่อย่าเหยียดคนพิการเลยนะ
‎เรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับมุกหลุยส์ ซี.เค.
‎คือว่ามันเกิดขึ้นตอนท้ายเลย
‎ช้ามากจนคุณจะลืมไปเลยว่า ‎ฉันบอกให้คุณรอมุกหลุยส์ ซี.เค.
‎ซึ่งแปลว่าฉันเพิ่งเพิ่มความสุขอีกชั้น
‎บนเค้กเสียงหัวเราะของคุณ
‎ใช่ เพราะเมื่อคุณขำมัน และจะขำแน่ มันดีมาก
‎เมื่อคุณขำมันอยู่
‎คุณจะจำได้ว่าฉันบอกให้ ‎รอมุกหลุยส์ ซี.เค. แล้ว
‎และนึกได้ว่าคุณลืมไป
‎ซึ่งแปลว่าคุณจะขำแบบนี้
‎แปลว่าฉันเพิ่งเพิ่มชั้นที่สามลงไป
‎เพราะเมื่อคุณนึกออก คุณจะพูด ‎"เธอบอกว่าจะทำแบบนั้นเลยนี่"
‎คุณก็จะขำ...
‎ผู้หญิงที่ดีที่สุดทำแบบนั้นได้ เข้าใจนะ
‎ด้วยมือขวานะ ใช่
‎ด้วยมือขวา และคุณก็ต้องมีมือ
‎ใครจะรู้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ไง
‎ทีนี้...
‎หลังจากต่อต้านวัคซีนแล้ว
‎ที่ฉันจะทำก็คือฉันจะพยายาม ‎ให้คุณได้สัมผัสประสบการณ์ออทิสติก
‎และฉันจะทำโดยการเล่าเรื่อง ‎ความสัมพันธ์ของฉันกับเพนกวิน
‎ที่อาจหรืออาจจะไม่อยู่ในกล่อง
‎ฉันก็สัญญาไม่ได้นะว่ามันจะเข้าท่า
‎และฉันจะปิดท้ายด้วยการบรรยายอีกอย่าง
‎ว่าไงนะ บรรยายอีกเหรอ ใครจะรู้ล่ะ
‎ฉันรู้ คุณก็รู้แล้ว มันจะเกิดขึ้นที่นี่
‎และฉันจะขอยอมรับ ในช่วงท้ายของการแสดง
‎ฉันจะน่ารักกว่าในช่วงแรกๆ เยอะเลย
‎เส้นแบ่งความน่ารัก
‎ทีนี้คุณอาจจะสงสัย
‎ว่าทำไมฉันไม่เริ่มแบบดีๆ
‎น่ารักๆ ล่ะ ทำไมถึงไม่ทำแบบนั้น
‎ทำไมจะต้องเริ่มแบบไม่น่ารักด้วย
‎เพราะว่านี่เป็นการแสดงเกี่ยวกับออทิสติกไงล่ะ
‎และคนที่เป็นออทิสติก ‎สร้างความประทับใจแรกพบไม่เก่งนัก
‎และคนส่วนใหญ่มักจะมองข้ามเราเพราะแบบนั้น
‎เพราะงั้นนี่เป็นการแสดงที่ให้รางวัล ‎กับคนที่พยายาม
‎ที่ก้าวข้ามความลำบากใจของพวกเขา ‎เพื่อจะดูสิ่งที่อยู่อีกด้านหนึ่ง
‎สำหรับคนพวกนั้น ‎การแสดงนี้เป็นเหมือนกับโรแมนติกคอมเมดี้
‎ในทางทฤษฎี เพราะทฤษฎีน่ะเซ็กซี่
‎ทีนี้ แค่นั้น วันนี้มีแค่นั้น
‎คุณหวังได้แค่นั้นแหละ ‎ความคาดหวังถูกกำหนดแล้ว
‎เพราะงั้นการแสดงก็จะเริ่ม ณ บัดนี้
‎พวกคุณเคยสังเกตไหมว่า...
‎ทำไมชาวอเมริกัน
‎ถึงได้ไม่โง่
‎มันอะไรกัน
‎พวกคุณไม่โง่นะ
‎ฉันล่ะผิดหวังจริงๆ ที่รู้เรื่องนั้น
‎เพราะว่าฉันถูกทำให้เชื่อมาตลอด โดยพวกคุณ
‎ว่าพวกคุณน่ะโคตรโง่เลย
‎และพอฉันได้เจอพวกคุณ มันก็ไม่ใช่นี่
‎คือพวกคุณมีโควตาน่ะนะ ‎เราก็มีกันหมด แต่พวกคุณไม่...
‎รู้ไหมว่าพวกคุณเป็นไง ‎พวกคุณมั่นใจในทางวัฒนธรรม
‎เป็นเรื่องดีนะ
‎ดีนะ และรู้ไหมว่าใคร ‎มีความสามารถแบบนั้นอีก
‎พวกโรมันโบราณไง
‎และมันก็ดีกับพวกเขานิดหน่อยด้วยนะ
‎อย่าอิน ไม่เป็นไร
‎ถูกแล้ว คุณไม่เป็นไร อเมริกา อดทนไว้
‎อินนิดๆ พอ
‎ฉันคิดว่าความมั่นใจพวกนั้นแหละ ‎ที่ทำให้พวกคุณดูโง่
‎ทนกับฉันหน่อย อย่าอินนะ
‎ฉันคิดจริงนะ เพราะความมั่นใจ...
‎ความมั่นใจทำให้คุณโง่
‎และฉันมั่นใจกับความเห็นนั้นจริงๆ
‎เพราะว่าพวกคุณมั่นใจมาก ‎ในความเป็นอเมริกันของพวกคุณ
‎จนยึดติดสิ่งต่างๆ แค่เพราะมันเป็นอเมริกัน ‎และมันต้องถูกสิ ใช่ไหม
‎พวกคุณยึดติดแค่เพราะมันเป็นอเมริกัน
‎ถึงแม้สิ่งที่พวกคุณยึดติด ‎จะเป็นหลักฐานของความโง่แท้ๆ
‎ฉันจะยกตัวอย่าง สักข้อพอ
‎เราใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล
‎ในออสเตรเลียเราก็ใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล ‎กับรถยนต์เหมือนกัน
‎เราใช้น้ำมันปิโตรเลียม ‎"น้ำมันปิโตรเลียม" มีหลายพยางค์มาเลย
‎เราไม่มีเวลานะ เรายุ่งกันจะตาย ‎ไม่มีเวลามาพูดหรอก
‎แอลโอแอล เราอยู่กันจุดนี้แหละ
‎เราย่อคำว่า "น้ำมันปิโตรเลียม" ‎อย่างฉลาดใช่ไหม
‎ในออสเตรเลียเราย่อ ‎"น้ำมันปิโตรเลียม" เป็น "น้ำมัน"
‎ฉันไม่ได้อวดนะ เปล่าเลย ‎เราก็แค่หยุดพูดกัน
‎มันเป็นแบบนั้น เราก็พูด "น้ำมัน"
‎พวกคุณขุดลงไปลึกกว่าในหมวกแห่งจินตนาการ
‎เพื่อย่อคำว่า "น้ำมันปิโตรเลียม"
‎เพราะพวกคุณย่อเป็น "แก๊ส"
‎ทีนี้เรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับน้ำมันปิโตรเลียม ‎ก็คือมันเป็นของเหลว
‎และเรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับแก๊ส ‎จากความหมายของมัน...
‎ก็คือมันไม่ใช่ของเหลว
‎แต่พวกคุณก็ชอบทำให้คนอื่นสงสัย ‎ในความปกติของตัวเอง
‎ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าในหัวพวกคุณคิดอะไรอยู่
‎แต่พวกคุณก็จะไม่เปลี่ยน
‎พวกคุณก็จะ "มันถูกแล้ว ‎เพราะว่าเราคิดและเราเป็นอเมริกัน"
‎แต่มันไม่ถูก มันโคตรจะโง่เลย
‎เมื่อฉันมาทัวร์ที่นี่ครั้งแรก ‎มีคนบอกให้ฉันปรับสัมเนียงเป็นอเมริกัน
‎ซึ่งฉันตอบไปว่า
‎"บ้านเอ็งสิ 'สำเนียง' ไม่ใช่ 'สัมเนียง'"
‎พูดตามตรง อเมริกันเป็นเหมือนกับ ‎วัฒนธรรมของพวกคนขาวแท้ๆ
‎พวกคุณพูด "โท-เม-โท" และสนแค่นั้น
‎บ้านเอ็งสิ ฉันไม่ยอมให้กับความมั่นใจนั้นหรอกนะ
‎ฉันจะไม่พูดว่า "สเวตเตอร์"
‎ฉันจะพูดว่า "จัมเปอร์" และพวกคุณก็ทำใจซะ
‎ฉันไม่ได้บอกว่า "จัมเปอร์" เข้าท่านะ ‎แม่งไม่ได้เข้าท่าเลย
‎แต่ที่มันทำคือมันฟังสนุกดี
‎"ฉันจะใส่จัมเปอร์นะ"
‎"พวก นายจะโชคดีแน่ ไปเถอะ"
‎พวกคุณใส่สเวตเตอร์กัน
‎"ใช่ นี่คือเสื้อตัวบนที่ฉันใส่ ‎เพื่อซับเหงื่อของฉัน"
‎บิสกิต
‎ทำใจเถอะ
‎ฉันเรียกบางคนว่าดิคบิสกิตในรายการ ‎และเมื่อฉันพูด...
‎เพราะฉันโตแล้วนะ
‎และเมื่อ...
‎ฉันพูดว่า "บิสกิต" ‎ฉันหมายถึงสิ่งที่พวกคุณเรียกว่าคุกกี้
‎และไม่ใช่สิ่งที่พวกคุณเรียกว่าบิสกิต ‎ซึ่งฉันเรียกว่าโ้ร้กสโคน
‎ซึ่งก็คือสโคนที่ไร้มารยาท
‎เกินจะควบคุมแล้ว
‎แต่ฉันจะไม่พูดว่า "ดิคคุกกี้" แน่
‎ไม่พูดแน่ ฉันขอปฏิเสธ มันไม่ได้อารมณ์
‎เมื่อคุณเรียกบางคนว่าดิคบิสกิต ‎แปลว่าเราไม่อยากจะชอบพวกนั้น
‎และ "ดิคบิสกิต" ได้อารมณ์นั้น
‎มันฟังเหมือนพวกเขาอยู่บ้านสลิธีริน
‎ดิคบิสกิต
‎ดิคคุกกี้เหรอ
‎บ้านเรเวนคลอ
‎ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาเป็นไง ‎แต่พวกเขาดูโอเคดี ดูสบายดี
‎และฉันเลือกดร.ค็อก บิสกอตติ...
‎ฮัฟเฟิลพัฟ
‎นั่นมันฮัฟเฟิลพัฟชัดๆ เลย
‎ดร.ค็อก บิสกอตติ
‎และฉันไม่ได้คิดถึงกริฟฟินดอร์เลย ช่างแม่งเถอะ
‎พวกเขาเหมือนพวกคนขาวแท้ๆ แห่งฮอกวอตส์
‎"แล้วเฮอร์ไมโอนี่ล่ะ" เธออาจเป็น ‎เฟมินิสต์ที่ไม่ยอมรับหญิงข้ามเพศ ไปตายซะ
‎ยอมรับได้นะ
‎ฉันยอมพวกคุณนะ ฉันไม่ใช่ปีศาจมาจากไหน
‎ฉันจะพูดว่า "วอลโด" "วอลโดอยู่ไหน"
‎ฉันรู้จักเขาในชื่อวอลลี่มาตลอด ‎มันก็ไม่ยากขนาดนั้น
‎"วอลโด" ง่ายๆ
‎เทคนิคก็คือ ถ้าคุณเจอวอลโด คุณก็เจอวอลลี่
‎มันคนเดียวกันนี่
‎และฉันยินดีรับการใช้คำของพวกคุณนะ
‎มีคำมากมายของพวกคุณที่ฉันชอบ
‎อย่าง "อะรูกูล่า"
‎ใช่จ้ะ
‎เราเรียกมันว่า "จรวด"
‎ช่างหัวจรวดสิ ฉันอยากได้อะรูกูล่า ‎มันฟังดูเหมือนแตรของตัวตลกเลย
‎ใช่ อะรูกูล่า
‎และอะลูมินัม
‎ใช่ เรามีคำเดียวกัน แต่เราเรียกว่าอะลูมิเนียม
‎จะพูดอะลูมิเนียมทำไมล่ะ ในเมื่อคุณเล่นกับมันได้
‎"อะลูมินัม"
‎"พอเลย อเมริกา"
‎และคำว่า "ยอล" ใช่เลย
‎"ขอบใจมากทุกคน"
‎"ฉันรับทุกคน ฉันรักทุกคน"
‎เพราะ "ยอล" เป็นสรรพนามพหูพจน์บุรุษที่สอง
‎ที่ดีที่สุด ครอบคลุมที่สุดในโลกภาษาอังกฤษแล้ว
‎ขอบคุณทางใต้ มิตรแท้จริงๆ
‎ฉันลังเลกับคำว่า "บั้นท้าย"
‎พูดถึงคำนะ
‎เพราะที่นี่ "บั้นท้าย" ก็คือก้น ตูด สะโพก
‎แต่ในออสเตรเลีย "บั้นท้าย" ‎จะหมายถึง "บั้นหน้า" น่ะ
‎ใช้ศัพท์รวมๆ นะ ฉันไม่รู้เหมือนกัน
‎ตอนแรกที่ฉันได้ยินว่าทุกคนในอเมริกามีบั้นท้าย ‎ฉันก็คิดเลยว่า "เจ๋ง"
‎เจ๋งดีๆ
‎ฉันจะไปเกาะแห่งเลสเบี้ยน ควบไปเลย
‎เป็นแค่มุกนะ มันไม่เข้ากับตรงนั้น
‎คงจะหลุดมาจากช่วงมุกตลก ขอโทษที
‎ไม่หรอก ฉันรู้ถึงความต่างกัน ‎ของสองอย่างนี้มานานแล้ว
‎ฉันจะไม่มีทางลืมวันที่
‎ฉันได้พบว่าที่นี่ "บั้นท้าย" หมายถึงคนละอย่างกัน
‎ฉันอยู่ที่โรงเรียน อ่านหนังสืออยู่ ‎เป็นหนังสืออเมริกัน ไม่ได้แปล
‎ฉันมีพรสวรรค์ด้านภาษามาตลอด
‎มันเป็นแค่หนังสือเด็กเล่มหนึ่ง ‎เกี่ยวกับเด็กสี่คนออกผจญภัย
‎และการผจญภัยหนึ่ง...
‎เด็กสี่คนสไลด์ลงเขา
‎ด้วย "บั้นท้าย" ของพวกเขา
‎และฉันก็เสียเวลาไปทั้งบ่ายเลย
‎ฉันเสียไปทั้งบ่าย ‎พยายามนึกภาพการทำแบบนั้น
‎เพราะนั่นไม่ใช่วิธีที่เราลงเขากันนะ
‎ถ้าคุณลงเขาด้วยท่านั้น ‎คุณไม่ได้เลือก คุณสะดุดต่างหาก
‎แล้วจะมีโอกาสแค่ไหนที่ ‎เด็กสี่คนจะสะดุดพร้อมกัน...
‎และผู้บรรยายไม่พูดถึงเลยล่ะ
‎ไม่มีเลย
‎ทำไมถึงเลือกจะลงเขาด้วยวิธีนั้นล่ะ
‎มันไม่ลู่ลมนะ
‎ฉันไม่สนด้วยว่าจะเรียกอะไร ‎แต่ตรงนี้มันบอบบาง
‎แล้วคุณจะลงทางไหนก่อน หัวเหรอ เท้าเหรอ
‎ไม่มีทางไหนลู่ลมเลย ‎แล้วคุณจะทำยังไงกับเข่าล่ะ
‎ฉันน่าจะบอกความหมายของ ‎"ดักลาส" กับพวกคุณนะ
‎เพราะที่นี่หมายถึงคนละเรื่องกับที่บ้านฉันเลย
‎ในออสเตรเลีย ดักลาสเป็นคำสแลง ‎แปลว่ามดลูกจิงโจ้
‎ซะเมื่อไหร่
‎ทำไมเราต้องมีคำสแลงของมันด้วย
‎ให้ตายสิ
‎คนออสเตรเลียก็ไม่ ‎ออสเตรเลียขนาดนั้นนะ ไม่เอาน่า
‎มันเป็นแค่ชื่อหมาของฉัน
‎ฉันตั้งชื่อการแสดงตามหมาของฉัน
‎มันชื่อดักลาส
‎แปลกนะที่พวกคุณปรบมือกันเรื่องนั้น เจ๋งดี
‎"ดีมาก คุณตั้งชื่อหมา ‎และชื่อการแสดงเหมือนกัน...
‎คุณไม่ได้แปลกมากแล้ว"
‎ดักลาสเป็นหมาตัวแรกของฉัน
‎ในตอนโตนะ ตอนเด็กๆ ฉันมีหมาเยอะเลย
‎บ้านเราลำบากกับพวกมันนิดหน่อย ‎เราอยู่บนถนนที่วุ่นวาย
‎เอาล่ะ คุณอยู่ตรงนั้นแหละ มันแค่...
‎ทำให้นึกถึงช่วงเวลาและสถานที่
‎ดักลาสสบายดี ฉันไม่ได้อยู่บนถนนที่วุ่นวายอีกแล้ว
‎ฉันดูแลมันอย่างดี พามันไปสวนสุนัข
‎และใครก็ตามที่ไปสวนสุนัขเป็นประจำ
‎รู้ว่าไม่เคยมีบทสนทนาดีๆ เกิดขึ้น
‎ที่สวนสุนัข
‎มันมีแต่การคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ
‎และนั่นไม่ใช่ที่ของฉันเลย
‎คุณยังไม่รู้ว่าทำไม แต่คุณรู้นะ
‎ทีนี้ฉันจะเล่าเรื่องหนึ่ง
‎เกี่ยวกับบทสนทนาแย่ๆ ที่ฉันเคยมีที่สวนสุนัข
‎ชายคนนี้เดินเข้ามาหาฉัน
‎คือเขามีหมา เขาไม่ได้น่ากลัวเฉยๆ ‎เขามีบริบทด้วย
‎ฉันอยากเล่าเรื่องนี้
‎ไม่ได้เกี่ยวกันหรอก แต่ฉันอยากให้รู้
‎หมาของเขาใส่รองเท้าด้วย
‎และหมาของเขาไม่อยากจะใส่รองเท้า
‎มันทำแบบนี้...
‎เหมือนเป็นหมาวิปเพ็ท พวกมันสั่นแบบสุดๆ เลย
‎เราไม่รู้ว่าทำไม พวกมันหนาวเหรอ ‎ตื่นเต้นเหรอ
‎แต่มันแบบ สั่นเป็นเจ้าเข้า
‎มันไม่ได้สำคัญกับเรื่องนะ แต่มันสำคัญกับฉัน
‎ฉันเลยอยากให้รู้ไว้
‎ความเครียดที่เพิ่มขึ้น
‎ทีนี้ นี่คืออุบายให้สนิทกันของเพื่อนฉัน
‎เราไม่เคยเจอกัน นี่เป็นอุบายของเขา ‎เขาบอก "รู้ไหม...
‎การยิ้มใช้กล้ามเนื้อน้อยกว่าการขมวดคิ้วนะ"
‎ทีนี้คุณผู้ชายที่นั่งดูอยู่ก็จะพูด
‎"ผ่านประสบการณ์อย่างอื่นมาสินะ"
‎และคุณผู้หญิงที่นั่งตรงนั้นก็จะ ‎"โอ้ ปัดโธ่"
‎และกลุ่มที่ไม่ใช่ทั้งสองจะพูด ‎"นั่นถือว่าลำบากแล้วเหรอ"
‎เมื่ออุบายดำเนินไป มันห่วยแตกเลย
‎ที่เขาจะพูดก็คือ ‎"หน้าผิดแล้ว ช่วยเปลี่ยนได้ไหม"
‎พูดจริงๆ
‎ถึงฉันจะยอมเชื่อเขาทั้งที่สงสัย
‎และเชื่อจริงๆ ว่าการใช้พลังงาน ‎เป็นสิ่งที่เขาห่วงที่สุด
‎เขาแค่มองมาที่ฉันและพูดว่า "ถ้าเธอรู้ล่ะก็
‎เธอคงมีชีวิตที่ดีแล้ว
‎เธอคงกอบโกยได้มากกว่านี้เยอะถ้าเธอรู้"
‎ถึงฉันจะเชื่อแบบนั้น ‎ฉันก็ไม่ได้ทั้งยิ้มหรือขมวดคิ้ว
‎หน้าฉันนิ่ง ซึ่งใช้กล้ามเนื้อแม่งทุกมัดเลย
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าหน้านิ่งๆ ของฉัน ‎ไม่ได้ดูมีความสุขเลย
‎ฉันดูเหมือนกับคนที่ใช้ช้อนแบบกลับหัวแทงมันฝรั่ง
‎พูดจริงๆ นะ
‎ไม่มีกล้ามเนื้อเลย
‎นิ่งมาก ตอนนี้ฉันหน้าหยิ่ง มันเรียกแบบนั้น
‎มันเป็นที่รู้จักในชื่อนั้น หน้าหยิ่ง
‎มีแต่ผู้หญิงที่มีหน้าหยิ่ง
‎พวกผู้ชายมีความคิดที่สำคัญมาก ‎ที่คุณไม่ควรไปกวนเลย
‎จริงๆ นะ ไม่มีใครเข้าไปหาคนแปลกหน้า
‎และพูด "สู้ๆ นะที่รัก มันไม่เกิดขึ้นหรอก" ไม่มี
‎เมื่ออุบายดำเนินไป มันแย่นิดหน่อย
‎รู้ไหมว่าฉันมีท่าทียังไง
‎ฉันเริ่มขมวดคิ้ว
‎ฉันเริ่มใช้กล้ามเนื้อ ‎ที่เมื่อกี้นี้ไม่คิดที่จะใช้เลย
‎แต่ฉันว่ามันออกมาดีมาก ‎เขาเลยพยายามคุยต่ออีก
‎และเขาพูดว่า "หมาคุณชื่ออะไรครับ"
‎คลาสสิก และฉันตอบไปว่า "ดั๊ก"
‎ฉันจะเรียกดักลาสในตอนที่มันซวยเท่านั้น ‎ฉันค้นพบ
‎และเมื่อฉันพูดว่า "ดั๊ก" ‎ท่าทีของชายคนนี้ก็เยอะไปหน่อย
‎เขาก็ ฉันพูด "ดั๊ก" และเขาก็...
‎"ชื่อดี"
‎และฉันบอก...
‎"ไม่เลย"
‎ไม่รู้ว่าทำไม ฉันคงยังอารมณ์ไม่ดีอยู่
‎ฉันตอบไป "มันไม่ใช่ชื่อที่ดี"
‎และเขาก็ตอบ "ดีสิ"
‎ฉันเลยตอบ "ไม่ดี"
‎งั้นเรา นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ฉันกำลังเถียงกับคนแปลกหน้าในสวนสุนัข
‎ในเรื่องที่ว่าชื่อหมาของฉันดีไหม
‎และฉันไม่ได้อยู่ฝั่งที่คุณคิดว่าฉันจะอยู่ด้วย
‎และหมาของเขาก็ใส่รองเท้า
‎เรามีเรื่องสำคัญกว่านั้นให้พูดนะ
‎แต่เรากลับ "เป็นชื่อที่แย่" "เป็นชื่อที่ดี"
‎จนในที่สุดเขาก็พูด "ฟังนะ
‎มันเป็นชื่อที่ดี เพราะว่าดั๊ก...
‎หมาชอบขุด
‎ดั๊ก
‎และในฐานะตลกอาชีพ ‎มันเป็นช่วงที่น่าอายอย่างน่าประหลาด
‎ที่ได้ฟังคำอธิบายมุกของตัวเอง ‎ที่ฉันไม่เคยคิดเลย
‎เหมือนกับว่าฉันเคยคิด แต่ว่าลืมไปแล้ว
‎เหมือนฉันไม่ได้สังเกต
‎ฉันเลี้ยงดั๊กมากว่าหนึ่งปี ‎ไม่ได้สังเกตเลยว่าชื่อของมันเป็นการเล่นคำ
‎น่าอายจริงๆ
‎ฉันเลยทำสิ่งที่ผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลทำกัน
‎โกหก ฉันพูดไปว่า "ไม่"
‎มันชื่อดักลาสต่างหาก
‎และฉันตั้งชื่อมันตามแอ่งลึกดักลาส ‎ขอบอกให้รู้ไว้
‎และเขาตอบว่าแอ่งอะไรนะ
‎เป็นคำถามที่ดี
‎เพราะแอ่งลึกดักลาส ‎เป็นสถานการณ์ที่คลุมเครือ
‎ฉันเลยอธิบายไป
‎ฉันบอก "สิ่งนั้นก็คือพื้นที่เล็กๆ ที่มีอยู่...
‎และมันอยู่ระหว่างรูก้น...
‎กับมดลูกในพื้นที่สืบพันธุ์ทางชีวภาพของผู้หญิง
‎ที่สวนสุนัข
‎และชายคนนี้ไม่กะพริบตาเลย
‎เขาตัวแข็งไป และเริ่มขมวดคิ้ว
‎และจู่ๆ เขาก็เริ่มทำงานหนัก
‎และฉันเอาภาพความกลัวนั้น ‎มาผสมกับความไม่ชอบ
‎และเข้าใจผิดว่ามันเป็นความสงสัยจริงๆ
‎และฉันคิดว่า "ชายคนนี้อยากจะรู้อีก"
‎เลยอธิบายต่อว่า ‎"ไม่ได้อยู่ข้างหน้า หรือข้างหลัง
‎อยู่ตรงกลางเลย
‎มันเป็นพื้นที่ตรงกลาง ‎เราเรียกว่าบั้นหน้าสวิตเซอร์แลนด์
‎และมันไม่มีทางเข้าของตัวเอง
‎ฉันพูดเหมือนกับว่ามันจะทำให้ดีขึ้น
‎"แบบว่า คุณ...
‎คุณไปไม่ถึงหรอก
‎ถึงคุณจะยัดนิ้วโป้งเข้าทางก้น
‎และอีกนิ้วเข้าทางจิ๊มิก็เถอะ
‎และหนีบเข้า
‎ชิ้นส่วนในนั้น...
‎นั่นแหละแอ่งลึกดักลาส ในนั้น
‎ที่สวนสุนัข
‎เพราะมันไม่ใชเรื่องปกติ
‎มันเป็นช่องสำหรับเรื่องฉุกเฉิน...
‎นี่คือทางที่ดีที่สุดที่จะอธิบายได้
‎คุณมีกระเป๋าเดินทางและคุณอยากเปิดมัน
‎คุณรูดซิปรอบกระเป๋า
‎แต่พอคุณเปิดกระเป๋า มันก็เปิดไม่ออก
‎เพราะคุณไม่ได้ใช้กระเป๋าซิป
‎คุณใช้ซิปหลอก ที่วนได้รอบกระเป๋า
‎แต่เปิดไม่ได้ มันเป็นแค่ของปลอม
‎เพราะงั้นเมื่อคุณจะเปิดกระเป๋า มันก็แค่...
‎ตอนนี้คุณเปิดกระเป๋าไม่ได้
‎แต่สิ่งที่คุณทำคือ ‎สร้างพื้นที่เพิ่มเติมในนั้นนิดหน่อย
‎และคุณมองไม่เห็น คุณเปิดมันไม่ได้
‎แต่คุณรู้ว่ามันอยู่ในนั้น
‎นั่นแหละแอ่งลึกดักลาส
‎ขอบคุณ ฉันดีใจมากจริงๆ
‎ฉันดีใจที่พวกคุณชอบคำอธิบาย ‎ของแอ่งลึกดักลาสนะ
‎เพราะเพื่อนฉันที่สวนสุนัขไม่ชอบ
‎ฉันแค่ยังลืมไม่ได้ ในตัวฉันยังมีบางอย่าง
‎ในบางส่วนในตัวฉัน
‎ที่เรียกว่าแอ่งลึกดักลาส
‎มันโคตรแปลกเลย
‎แต่มันก็เป็นเครื่องเตือนให้เรารู้ว่าเราอยู่ในโลก
‎ที่ทุกสิ่งอย่างตั้งชื่อโดยผู้ชาย
‎ทุกอย่างเลย
‎ทุกอย่าง
‎และนั่นก็ตั้งชื่อตามดร.เจมส์ ดักลาสนะ
‎ที่เป็นหมอตำแยชายชาวสกอตแลนด์ ‎ในศตวรรษที่ 18
‎มันเป็นกลุ่มเป้าหมายที่น่าอึดอัดจริงๆ
‎อย่าตั้งชื่อลิงก์อินของคุณด้วยชื่อนั้นนะ ‎นั่นเป็นความผิดพลาด
‎มันถูกตั้งชื่อตามดร.เจมส์ ดักลาส ‎เพราะเขาพบมันเป็นคนแรก
‎วันอะไรเนี่ย เขาต้องมีวันแบบไหนกัน
‎แค่รื้อค้นซากศพผู้หญิง
‎รื้อค้น ตอนนั้นงานอดิเรกคงต่างกัน
‎เขาคงเจอซิปหลอกของเธอ
‎และเห็นมันตั้งอยู่ ไม่มีชื่อ
‎ซึ่งคงเป็นตอนที่ดร.เจมส์ ดักลาสคิดว่า ‎"นี่แหละ
‎นี่แหละมรดกของฉัน"
‎จริงๆ นะ มันไม่เคยหยุดทำให้ฉันทึ่งเลย
‎กับวิธีที่ผู้ชายตัวเล็กๆ ทำเพื่อจะเป็นที่จดจำ
‎เขาเจออะไรไม่รู้และจองไว้
‎เราคงได้อยู่ในโลกที่ต่างไปมาก
‎ถ้าผู้หญิงมีส่วนร่วมในการตั้งชื่อสิ่งต่างๆ
‎คุณผู้ชายเชื่อจริงๆ ไหมว่าจะมีลูกบอลต่างๆ
‎ถ้ามีผู้หญิงเข้าร่วมประชุมด้วย
‎ไม่หรอก เพราะแบบนี้
‎ผู้หญิงไม่คิดว่าลูกป๋องแป๋งของคุณเป็นกีฬาหรือเกม
‎คุณชอบเล่นกับพวกมัน ‎มันเป็นสิ่งที่คุณชอบทำและทำคนเดียวด้วย
‎เจ๋งดีนะ
‎แต่คุณจะชอบไหมถ้าเราจับแบบเต็มไม้เต็มมือ
‎คุณจะชอบแม่งได้ยังไง
‎มีผู้หญิงแก่ๆ มาจับเป้าของคุณอยู่ทั้งวัน
‎คุณจะชอบลงได้ยังไง
‎ขอโทษที ฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ นี่มันอะไรน่ะ
‎ขอโทษนะ
‎ในสายตาของฉัน คาเรนเป็นหุ่นกระบอก แค่...
‎"นี่มันอะไร..."
‎ฉันเคยต้องไปหาหมอ
‎เรื่องมันนานแล้วล่ะ
‎เพราะฉันมีปัญหาบางอย่างแถวๆ พื้นที่ดักลาส
‎พูดกว้างมากๆ
‎และหมอประจำของฉันไม่อยู่ ‎ฉันเลยตรวจกับหมอที่มาแทน
‎หมอที่มาแทนไม่ใช่คนที่ฉันจะเลือกเองแน่
‎เราไม่เข้ากันเลย เข้ากันไม่ได้ตั้งแต่แรก
‎เขาเป็นพวกโคตรโง่อวดดี
‎แต่ก็เป็นหมอที่มีความสามารถนะ ใช่ แน่นอน
‎แต่มันคือแผนภาพของเวนน์ที่ซ้อนกันไปมา
‎เราจะเรียกเขาว่าดร.ดิค บิสกิตแล้วกัน
‎โอเค เอาล่ะ
‎ทีนี้ ดร.ดิค บิสกิตตัดสินใจ ‎หลังจากไม่ได้ตรวจอะไรเลย
‎ว่าทางแก้ของปัญหาที่ดักลาสฉัน...
‎คือฉันต้องใช้ยาคุมกำเนิด
‎ยา ยังมีหลักฐานอีกว่าผู้ชายตั้งชื่อมันทุกอย่าง
‎"ยา" โคตรคลุมเครือเลยใช่ไหม
‎"ของส่วนใหญ่ที่หมอสั่งจ่ายไป เรียกว่ายาก็ได้"
‎เขาก็แบบ "ใช่ แต่นี่ก็คือยานะ"
‎ฟังดูเหมือนว่ามันเป็นยาเม็ดยักษ์ ‎ที่จัตุรัสกลางเมือง
‎ที่เราทุกคนต่างรีบออกไปแทะ ‎"วันจันทร์แล้ว"
‎"มันช่วยอะไร" ‎"เวทมนตร์ หุบปาก เรียกมันว่ายาซะ"
‎ฉันบอกดร.ดิค บิสกิต ‎"ฟังนะ ฉันไม่อยากกินยา
‎ฉันเคยกินยาแล้ว ‎และยาจะทำให้ฉันคิดฆ่าตัวตายค่ะ"
‎คงคิดว่าฉันไม่เหลือความเจ็บปวดแล้วสิ
‎ทีนี้ดร.ดิค บิสกิตไม่ชอบให้ฉันพูดเรื่องนั้นที่โต๊ะ
‎โต๊ะที่เป็นการปรึกษาเรื่องร่างกายฉัน
‎เขาก็แบบ "ไม่ๆ ขอบคุณมากครับ"
‎และรู้ไหมว่าเขาทำอะไร เขาบอกให้ฉันเงียบ
‎เขาบอก "คุณจะฟังผมได้ดีนะ"
‎นั่นเป็นการเปิดศึกของเรา
‎และฉันทำสิ่งที่ทำเสมอเวลาเกิดความขัดแย้ง
‎ฉันเล่นมุก ฉันเล่นมุกนี้ไป
‎ฉันบอก "แทนที่จะเรียกมันว่ายา ‎ให้ตัดมดลูกไปเลยดีไหม"
‎ใช่ คุณเข้าใจแต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาไม่เข้าใจ
‎เมื่อมุกเล่นไป คลาสสิกเลย
‎ฉันก็...
‎คิดออกแต่บริบทที่เป็นมุกตลกได้
‎มันอะไรกัน ฉันจะคุมตัวเองได้ไหมเนี่ย
‎ไม่ใช่ครั้งนี้แน่
‎ชัดเจนว่า มันเป็นมุกตลก
‎และมันก็ควรจะชัดเจน ‎เพราะฉันใช้คำที่เป็นมุกเลย
‎ไม่ได้ใช้ศัพท์เฉพาะนะ
‎ฉันไม่ได้พูดว่า "การตัดมดลูก"
‎ที่ฉันพูดคือ "ทำไมไม่เอาออกไปให้หมดเลยล่ะ"
‎ถ้ามันยังไม่ชัดพอ ฉันก็พูดต่อด้วย
‎"เห็นว่าการตัดส่วนที่ไม่จำเป็นออก ‎กำลังมาแรงนะ หมอ
‎และนี่มันก็ไม่สปาร์กจอยเลย"
‎ขอบคุณ ฉันดีใจมากจริงๆ
‎ฉันดีใจมากที่พวกคุณชอบมุกนั้นกัน
‎เพราะว่าดร.ดิค บิสกิตไม่ชอบเลย
‎เขาไม่เข้าใจมุกฉันเลย
‎ฉันเองก็ไม่เข้าใจความเป็นมนุษย์ของเขา
‎และหลายอย่างก็เพิ่มจากจุดนั้น ‎และเขาก็เริ่มขึ้นเสียง
‎และตอนที่เขาพูดใส่ฉันไม่หยุด ฉันก็เริ่มร้องไห้
‎แล้วดร.ดิค บิสกิตก็ใช้ความเศร้าของฉัน
‎เป็นตัวยืนยันคำวินิจฉัยของเขา
‎ชัดเจนว่าเป็นเพราะฮอร์โมนฉัน
‎ชิ่งได้ดีมาก ดิค บิสกิต
‎บ้านเอ็งสิ ผู้ชายเรียกผู้หญิงว่ามีฮอร์โมน
‎มันน่าจะเป็นงานอดิเรกอันดับหนึ่งตลอดกาล ‎ของพวกผู้ชายเลย
‎เหมือนว่าผู้ชายมีสิทธิ์บอกว่าผู้หญิงฮอร์โมนมา
‎ทุกครั้งที่ผู้หญิงพูดหรือทำอะไร ‎ที่ผู้ชายคาดเดาไม่ถูก
‎แค่นั้นแหละ
‎เหมือนว่า "ผมไม่ได้คิดไว้แบบนั้นเลย
‎ชัดเลยว่าคุณแค่ล้มเหลวด้านความปั่นป่วนภายใน
‎ที่คุณสร้างเป็นยัยตัวแสบ"
‎ผู้ชายบอกว่าผู้หญิงฮอร์โมนมา ‎อย่างกับพวกเขาไม่มีฮอร์โมน
‎นั่นเป็นสิ่งที่กวนใจฉัน
‎เพราะข่าวล่ามาแรง พวกคุณก็มีฮอร์โมนนะ
‎บางครั้งพวกคุณก็หัวร้อนด้วย
‎ใช่ จริงนะ
‎บางครั้งคาเรนแค่บีบนิดๆ หน่อยๆ
‎พวกคุณก็โมโหแล้ว
‎ก็ยุติธรรมดี คุณเป็นแค่มนุษย์ ‎คนดีๆ ก็เจอแบบนั้นทั้งนั้น
‎หลายคนรู้ว่าฉันอยากเล็มดาร์กช็อกโกแลต ‎ในวันพระจันทร์เต็มดวง
‎เวทมนตร์
‎แต่ฉันไม่เคยต้องต่อยประตู
‎เราต่างมีมุมของตัวเอง
‎จริงๆ นะ พวกคุณคิดว่า ‎"เด็กผู้ชายก็แบบนี้" แปลว่า...
‎ผู้ชายเก่งเรื่องปรับฮอร์โมนตัวเองนักเหรอ
‎มันไม่ใช่คำแก้ตัวที่ดีนักสำหรับการข่มขืน
‎ที่คนมากมายอยากให้มันหมายความแบบนั้น
‎รู้ไหมว่า "เด็กผู้ชายก็แบบนี้" แปลว่าไง
‎มันแปลว่า เราไม่ได้เตรียมพวกเด็กผู้ชาย ‎ให้พร้อมเข้าสู่โลกที่แท้จริงเลย
‎มันแปลว่าเรารู้
‎เรารู้ว่าพวกเด็กผู้ชาย ‎อยู่ใต้การควบคุมของฮอร์โมน
‎แต่เราให้พวกเขารับผิดชอบ ‎การกระทำของตัวเองไม่ได้
‎เราเลยโยนความรับผิดชอบมาให้ผู้หญิง
‎หยุดได้แล้ว
‎มันเป็นเหยื่อล่อ ไอ้พวกโง่ ‎มันเป็นเหยื่อ อย่าไปยุ่งกันมัน
‎มันไม่ใช่สำหรับพวกคุณ
‎ไม่ใช่การชุมนุมนะ
‎แม่งเอ๊ย
‎ทุกครั้งที่ทำแบบนั้น ‎ฉันรู้สึกว่าต้องเดินรอบเหยื่อล่อ
‎ฉันไม่ต้องการให้ฮอร์โมนของฉันไร้เหตุผล
‎ฉันอยากให้พวกผู้ชายรู้ไว้
‎ฉันไม่อยาก ฉันไร้เหตุผลได้ถ้าฉันอยากทำ
‎ฉันมีสิ่งที่เรียกว่า "โมเมนต์ปลาปักเป้า"
‎รู้จักปลาปักเป้าใช่ไหม ‎พวกปลาที่ตกใจและ "นี่แหละทางแก้"
‎ซะเมื่อไหร่
‎นั่นแหละที่เกิด ‎ฉันเต็มไปด้วยความโกรธที่ไร้พลัง
‎และฉันทำอะไรไม่ได้กับอะไรก็ตามที่ฉันโกรธ ‎เพราะว่าฉันแค่...
‎"ถ้าแกกินฉัน แกตายแน่ ‎ไม่งั้นฉันก็จะอยู่แบบนี้"
‎และเป็นแค่เรื่องเล็กๆ ที่กระตุ้นปลาปักเป้าได้
‎ไม่ใหญ่เลย แค่เรื่องเล็กๆ อย่างอาหารยุคหิน
‎อย่ามองฉันด้วยสายตาไม่เชื่อแบบนั้นสิ
‎เพราะการโต้ตอบของฉันมันคุมไม่ได้
‎มันไม่ได้สัดส่วน
‎บางคนจะพูดแบบซื่อๆ ว่า ‎"ฉันกินอาหารยุคหิน" ฉันก็ตอบ "จริงเหรอ"
‎ข้อแรก ฉันไม่สน สอง คุณปากเหม็น
‎กินผักบ้างเถอะแม่คุณ
‎สาม เราไม่รู้ว่าพวกเขากินอะไร
‎เราไม่รู้เลยว่าคนยุคหินจริงๆ กินอะไรกัน
‎แต่เราบอกได้เลยว่าพวกเขาไม่ได้กิน ‎ป๊อปคอร์นดอกกะหล่ำแน่ ไอ้โง่เอ๊ย
‎และมันไม่ได้สำคัญเลยว่า ‎ฉันอยู่ตรงไหนของวงโคจร
‎โกรธพอๆ กัน
‎"วอลโดอยู่ไหน" เป็นอีกเรื่อง
‎ไปตายซะ
‎เพราะทำไมต้องวอลโดล่ะ ทำไม
‎ทำไมเราต้องเสียเวลามากมาย
‎จากชีวิตของเด็กๆ หลายยุคตามหาเจ้าบ้านั่นด้วย
‎เพราะคุณมองหาไม่หยุด ‎และการมองหาคือการลงทุน
‎คุณเป็นห่วงและก็เริ่มกังวล ‎"หวังว่าเขาจะไม่เป็นไรนะ"
‎และคุณก็หาเขาและก็ไม่มีอะไรสำคัญเลย สักนิด
‎เขาแค่กำลังมีช่วงเวลาที่ดีในวันหยุดเท่านั้น
‎ไปตายซะ วอลโด
‎เขาควรหาตัวเองสิ เหมือนที่เราทุกคนทำกัน
‎จริงๆ นะ
‎ถ้าคุณอยากจะดูภาพประกอบหนังสือเด็ก ‎ที่เป็นชาวผิวขาวที่มีอภิสิทธิ์
‎ก็หมอนั่นแหละ
‎เพราะว่าเขาเป็นคนที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย
‎ไม่พยายามช่วยเหลือตัวเองเลย
‎แต่ยังหวังให้ทุกคนบนโลก
‎สนใจว่าเขาอยู่ที่ไหนตลอดเวลาอีก
‎เปลี่ยนจัมเปอร์น่าเกลียดๆ ของนายซะเถอะ
‎พูดจริงๆ มันผันแปร ‎ตามพระจันทร์และกระแสน้ำนะ
‎แต่สุดท้ายแล้ว อารมณ์ฉันสูญเปล่าจริงๆ
‎ฉันยังเสียพวกมันไปกับ "เต่านินจา" ด้วย
‎ปัญหาใหญ่เลย
‎โดนาเทลโล ฉันจะบอกให้
‎ก็ถ้าคุณไม่รู้จัก เต่านินจาเป็นแก๊งข้างถนน
‎และแปลกนะที่มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน
‎มันเป็นหนังสือการ์ตูน รายการทีวี แฟรนไชส์หนัง
‎และกลุ่มเป้าหมายของมันคือเด็กผู้ชายรุ่นๆ
‎ทีนี้เต่านินจาก็มีหลายชื่อ
‎ไมเคิลแองเจโล ลีโอนาร์โด ‎ราฟาเอลและโดนาเทลโล
‎พวกมันได้ชื่อตามศิลปินยุคเรเนสซองส์
‎เพราะไม่มีอะไรที่บอกว่าภาพบนผนังปูน ‎เหมือนกระบองสองท่อน ถูกไหม
‎ฉันไม่ถูกหรอก
‎ทีนี้ เรื่องน่าสนใจเกี่ยวกับเรเนสซองส์
‎สิ่งที่เราเข้าใจกันว่าเป็นเรเนสซองส์
‎คือยุคทองของเรเนสซองส์ ‎และมันเป็นการเคลื่อนไหวทางศิลปะช่วงสั้นๆ
‎ยี่สิบปี จบ
‎ตั้งแต่ปี 1500 ถึง 1520 จบ
‎ไมเคิลแองเจโล ลีโอนาร์โด ราฟาเอล
‎อยู่จุดสูงสุดทางศิลปะในช่วง 20 ปีนั้น
‎โดนาเทลโล ไม่เลย
‎ไม่ๆ เขาตายไปแล้ว
‎ตายเมื่อปี 1465
‎เขาไม่เข้ากับแก๊งข้างถนนแก๊งนี้
‎เขาตายไปแล้ว
‎รู้ไหมว่าใครเข้ากับแก๊งนี้
‎ทิเชียน โดยสิทธิ์แล้ว มันควรเป็นทิเชียน
‎รู้ไหมว่าทำไมทิเชียนไม่ได้เข้าแก๊งนั้น
‎เพราะกลุ่มเป้าหมายของรายการนั้น
‎รับมือกับชื่อที่ขึ้นต้นแบบนั้นไม่ไหว ‎เพราะฮอร์โมนของพวกเขาไง
‎เราไม่ได้เตรียมพวกเด็กผู้ชาย ‎ให้พร้อมเข้าสู่โลกที่แท้จริงเลย
‎ประวัติศาสตร์ที่พวกเขาเขียนด้วย ประหลาด
‎และพวกเขาเป็นเต่าบก
‎ไม่ใช่เต่าทะเล
‎พวกเขาเป็นเต่าบก
‎เต่าบกเดินเสียงดัง เต่าทะเลจะว่ายน้ำ
‎ทีนี้ฉันเข้าใจว่า...
‎ฉันเข้าใจว่าพวกเขาเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ ‎ฉันเข้าใจ
‎แต่พวกเขาใช้กระบองสองท่อน
‎แปลว่าพวกเขาต้องมีความเชี่ยวชาญทางบกแน่
‎และนี่มันก็ไม่พอ
‎เราไม่ได้เตรียมพวกเด็กผู้ชาย ‎ให้พร้อมเข้าสู่โลกที่แท้จริงเลย
‎ถ้าพวกเขาไปกาลาปาโกสกันล่ะ ซวยแน่
‎ปลาปักเป้าล่าสุดของฉัน
‎เป็นช่วงระหว่างการคุยกับชายคนนี้
‎ที่พยายามจะบอกฉันว่ากอล์ฟไม่ใช่กีฬา
‎เพราะว่ามันไม่ทำให้ระบบหัวใจหลอดเลือดสูบฉีด
‎น่าสนใจไหมล่ะ
‎ไม่สำคัญว่าคุณจะหมุนมันยังไง โง่
‎มันแย่ลงเพราะว่าเขาพูดไม่หยุด
‎เขาบอกว่า "ถ้าคุณเข้าร่วมอะไรสักอย่าง
‎และมันไม่ทำให้ระบบหัวใจหลอดเลือดสูบฉีด
‎ก็ถือว่าไม่ได้เล่นกีฬา
‎คุณก็แค่เล่นเกมเท่านั้น"
‎และบทสนทนานั้นทำให้ฉันโกรธมากจริงๆ
‎ก็มันเหมือนกีฬานี่
‎ฉันหวังว่าจะไม่มีใครที่นี่พูดว่า "ในที่สุด
‎ก็มีคนปกป้องเกียรติของกอล์ฟสักที"
‎นั่นมันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่
‎ที่จริง ฉันหวังว่ากอล์ฟจะเศร้า
‎ฉันหวังว่ากอล์ฟจะอยากบ่นนะ
‎เพราะฉันโคตรเกลียดกอล์ฟ ‎ด้วยความโกรธอย่างมีเหตุผลที่ฉันสะสมมา
‎โคตรเสียที่ดิน เวลาและน้ำเลย
‎ให้ตายเถอะ
‎จริงๆ นะ
‎พวกผู้ชายที่มีครอบครัวและเล่นกอล์ฟ
‎คือพวกหน้าหมี
‎คุณไม่มีเวลา คุณมีครอบครัวแล้ว
‎ไม่ใช่เอาเวลาหกชั่วโมง ‎ไปเดินรอบสวนกับเพื่อนๆ
‎ในขณะที่เมียคุณทำงานฟรีอยู่
‎โตสักที
‎ยังมีหลักฐานอีกว่าผู้ชายตั้งชื่อทุกอย่าง
‎อะไรแย่ที่สุดที่คุณจะเรียกคนอื่นได้
‎หน้าหมี
‎มันอ้างถึงของลับของผู้หญิง และฉันจะไม่ทนนะ
‎เวลาที่ฉันใช้คำนี้ ฉันพูดจริงๆ
‎ฉันหมายถึงสิ่งที่แย่ที่สุดที่จะเรียกบางคนได้
‎แต่ฉันไม่เชื่อมโยงมันกับ ‎ชีววิทยาของฉันหรือของใครทั้งนั้น
‎คุณรู้ไหมว่าฉันคิดอะไรตอนที่พูดคำนั้น
‎นักกอล์ฟจริงๆ
‎ก็แค่พวกรวยตัวขาวใส่กางเกงชิโน ‎และถุงมือหนึ่งข้าง
‎หน้าหมีจริงๆ
‎จริงๆ นะ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ‎ที่พวกมันถูกเรียกว่า "คันทรีคลับ"
‎ไม่เอาน่า
‎จะบอกให้ รายการล่าสุดของฉัน "แนเนตต์" ‎มอบปลาปักเป้าให้คนเยอะเลย
‎แบบว่า คุณรู้ว่าคุณทำ
‎ฉันบอกว่าคนเยอะเลย ไม่ใช่แค่ผู้ชาย
‎แฮชแท็ก "ไม่ใช่ผู้ชายทุกคน" โอเคนะ
‎แหงล่ะ ไม่ใช่ผู้ชายทุกคน
‎มันไม่เคยเป็นผู้ชายทุกคน
‎พูดรวมๆ คือ มีแค่ผู้ชายที่ใช้แฮชแท็กนั้น
‎กลุ่มเดียวเลย
‎แบบว่า ผู้ชาย ออกเสียงว่า "ฉัน"
‎พวกเขาเป็นกลุ่มที่ออกไป
‎เพื่อให้ฉันรู้ว่า "แนเนตต์" น่ะไม่ตลก
‎"เพราะว่ามันไม่ได้ทำให้ฉันขำตลอด"
‎ข้อแรกเลย ดีแล้ว
‎ถ้าการแสดงนั้นทำให้คุณขำตลอดเวลา ‎คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย
‎ข้อสอง ใช่ ฉันปิดก๊อกหัวเราะนั่นเอง
‎เป็นการตัดสินใจ ฉันยืนข้างมัน
‎ไม่ใช่ว่าไปได้ครึ่งทางและคิดว่า ‎"ซวยแล้ว มุกตัน
‎งั้นเล่าเรื่องเศร้าแล้วกัน"
‎ฉันรู้ดีกว่าใครว่าสิ่งที่ฉันทำกับ "แนเนตต์" ‎โดยหลักการแล้วมันไม่ตลก
‎แต่ฉันก็ไม่ได้โง่นะ
‎ฉันอยากให้รายการนั้นมีคนดู และคนดูเยอะๆ
‎และถ้ามันจะต้องหลอกล่อคน...
‎ด้วยการเรียกมันว่าคอมเมดี้...
‎โดยหลักการมันก็คือมุกนะ
‎แต่ฉันต้องพูดว่า...
‎ฉันต้องบอกว่า มุกที่ไม่ขำ ‎ทำให้ผู้ชายหลายคนเดือดข้างในมาก
‎ฉันแปลกใจนะที่ไม่มีใครหาว่าฉันเขียนเรื่องกีฬา
‎ฟังนะ ก่อนอื่นเลย มันไม่ได้กวนใจฉัน
‎นี่ไม่ได้กวนใจฉัน ฟังนะๆ
‎นี่เสียงดังนะ ฉันไม่ได้กลัวอะไร
‎ที่จริงฉันชอบความเกลียด
‎นอกจากคำขู่ฆ่า มันสนุกนะ ง่ำๆ
‎ใช่ไหม แต่ที่จริงก็คือ ทุกครั้งเป็นปลาปักเป้า...
‎ฉันมักจะทำงานภายใต้สมมติฐาน
‎ว่าปัญหาส่วนใหญ่คือฉัน โอเคนะ
‎ถ้าฉันแบบ มันดูไม่ใช่ที่ที่ดีในการเริ่มคุยนะ
‎ฉันไม่เคยเขียนจดหมายหา ‎โดนาเทลโลหรือวอลโดเลย
‎ไม่มีประโยชน์ คนหนึ่งตายแล้ว ‎อีกคนไม่เคยอยู่บ้าน
‎แต่ว่าฉัน...
‎ไม่เคยเกิดกับฉันนะ
‎แต่ถึงวันนี้ ก็ยังมีพวกผู้ชายดีเอ็มมาหาฉัน
‎เพื่อย้ำกับฉันว่าพวกเขาไม่เคยรู้จักฉัน
‎เกมปริศนาน่ะ
‎พวกเขารู้ได้ไง
‎ฟังนะ ฉันไม่ได้รู้สึกขายหน้า ‎อย่างที่พวกเขาอยากให้ฉันรู้สึก
‎เพราะว่าฉันทำได้แค่เป็นห่วงพวกเขา
‎เพราะนั่นเป็นชีวิตที่โหดนะ
‎ถ้าสิ่งใหม่ๆ มันเจ็บปวดนัก...
‎นั่นเป็นความยากของการเรียนรู้
‎ลองนึกภาพโรงเรียนสำหรับคนแบบนั้นสิ
‎การหารยาว
‎"แม่งไม่เห็นจะรู้จักเลย"
‎ฉันถูกหาว่าทำเรื่องชั่วร้ายทุกอย่าง ‎แทนที่จะเล่นตลก
‎จริงๆ นะ เหมือนบทพูดคนเดียว
‎ชั่วร้ายมาก ถ้าจริงนะ
‎เท็ดทอล์กที่น่ายกย่อง
‎รายการโดยผู้หญิงคนเดียว
‎การบรรยาย การบรรยายบ้าๆ
‎คุณเชื่อไหมล่ะ หยาบคายจริงๆ การบรรยาย
‎"แนเนตต์" ไม่ใช่การบรรยายนะ ‎ไม่ใช่บทพูดคนเดียวด้วย
‎ไม่ใช่ว่าฉันนั่งบนเก้าอี้อยู่กลางแสงไฟนี่
‎มันไม่ใช่บทพูดคนเดียวเลย
‎และเท็ดทอล์กที่น่ายกย่องเหรอ ‎พวกเขาจะต้องการให้ยกย่องทำไม
‎พวกเขาโอเคแล้ว
‎และรายการโดยผู้หญิงคนเดียวล่ะ
‎ไม่เอาน่า ให้ตายสิ
‎และมันก็ไม่ใช่การบรรยายด้วย
‎อยากให้บรรยายเหรอ เดี๋ยวฉันจัดให้เลย
‎นี่แหละการบรรยาย
‎ทีนี้มีการดีเบต...
‎ว่ายุคทองของเรเนสซองส์เริ่มขึ้นเมื่อไหร่กันแน่
‎บ้างก็บอกว่าปี 1490
‎ในขณะที่คนอื่นก็แย้งว่าเริ่มปี 1500
‎ไม่ว่าจะยังไง โดนาเทลโลก็ตายไปอยู่ดี
‎ย้อนกับไปในศตวรรษที่ 16 ‎คาเรนมีมือที่เย็นมากๆ
‎ลูบๆ มันหน่อย คาเรน เถอะน่า
‎และนี่คือภาพ "สำนักแห่งเอเธนส์" ‎ของราฟาเอล
‎นี่คือที่ที่ราฟาเอลวาดรูปพวกผู้ชาย
‎ที่ตั้งชื่อของทุกสิ่งอย่าง
‎ทีนี้...
‎พูดให้ชัด คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ยุคเดียวกับราฟาเอล
‎ถึงเขาจะใช้ภาพเหมือนของพวกเขา
‎แต่ทั่วไปแล้ว คนพวกนี้คือคนกรีกโบราณ
‎และช่วงเวลาที่ราฟาเอลวาดมัน ‎ชาวกรีกตายไปหมดแล้ว
‎ไม่ใช่ชาวกรีกทุกคน ขอโทษที
‎ยังมีชาวกรีกอีกเยอะเลยที่ยังอยู่ ‎และรุ่งเรืองในโลกปัจจุบัน
‎สวัสดีและยินดีต้อนรับ
‎ไม่ แค่ชาวกรีกโบราณ พวกเขาตายไปหมดแล้ว
‎พวกเขาอยู่บนถนนที่วุ่นวาย ‎ที่ถูกสร้างโดยชาวโรมันโบราณ
‎และนี่เรามีใครกัน เรามีพีทาโกรัส
‎เขามัวแต่ยุ่งอยู่กับการตั้งชื่อสามเหลี่ยม
‎นั่นมุมแหลมนะ
‎เรามีโสกราตีสตรงนี้
‎เขาเกลือกกลิ้งอยู่ตรงนี้ โสกราตีสจริงๆ
‎หัวดีแต่เดินไม่เป็น ลุกเถอะเพื่อน อะรูกูล่า
‎แล้วพวกผู้หญิงทำอะไร
‎ในขณะที่พวกผู้ชายกำลัง ‎ทำการตั้งชื่อแสนสำคัญกันอยู่
‎จากการค้นคว้าของฉัน
‎ส่วนใหญ่แล้วพวกผู้หญิงจะ ‎อยู่กันเป็นกลุ่มสามคน แก้ผ้า
‎แค่รอให้ผู้ชายตั้งชื่อสิ่งต่างๆ
‎คุณจะเห็นมันเกิดขึ้นกับหุ่นตรงกลางนี้
‎เธอพูดว่า "อะไรอยู่ในมือน่ะ คาเรน"
‎"แค่อะไรไม่รู้สองสามชิ้นน่ะ"
‎ผู้หญิงแค่ถือของเฉยๆ ‎ยืนรอ หวังว่ามันจะไม่เป็นพิษ
‎รอให้พวกผู้ชายตั้งชื่อสิ่งต่างๆ
‎ภาพนี้ถูกวาดขึ้นก่อนที่เตียงจะมีชื่อ
‎คุณจะเห็นผู้หญิงพยายามจะจัดที่นอน
‎ด้วยการเหวี่ยงผ้าลินินไปที่ต้นไม้อย่างมั่วๆ
‎พูดว่า "ไม่รู้สิ มาสร้างป้อมปราการกัน
‎เราจะสร้างป้อมปราการสวยๆ
‎เย่ ป้อมปราการของเราเสร็จแล้ว"
‎จับกลุ่มสามสาวเต้นแก้ผ้าในป่า
‎เป็นงานอดิเรกยอดนิยมของสาวๆ ตลอดกาล
‎และเราไม่ได้แค่รักมัน
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ปลอดภัยที่สุด ‎ที่คุณเคยได้ยินเหรอ รักเลย
‎นี่อาจดูเหมือนการปราศจากข้อผูกมัดในป่า
‎ในวันหยุด ไม่มีดราม่า
‎แต่ฉันขอดึงความสนใจมาที่กลุ่มนี้หน่อย
‎มันแคบเกินกว่าจะสนุกคนเดียว
‎มันสร้างความเครียด
‎เกิดอะไรขึ้นล่ะ มีใครพูดถึงยุคหินหรือเปล่า
‎ไม่นะ
‎สิ่งที่เกิดขึ้นคือหุ่นตัวกลางได้รู้
‎ว่าเศษผ้าก๊อซชิ้นน้อยนี้
‎ที่อาจเป็นป้อมปราการนี้ ถ้าคุณ...
‎ได้เข้าไปในก้นเธอแล้ว
‎เข้าไปในก้นเธอแล้ว มันมีแก้มก้นปิดไว้อยู่
‎และเธอหงุดหงิด
‎มันคุ้มที่จะเจาะลงไป นี่ไม่ใช่ภาพถ่าย
‎นี่ไม่ใช่ภาพถ่ายโดยบังเอิญ...
‎ที่ถ่ายในโมเมนต์โชคร้าย อึดอัดเลย
‎ไม่ สิ่งนี้คือภาพวาด
‎ซึ่งทำให้สิ่งนี้เป็น...
‎การตัดสินใจ
‎เป็นการตัดสินใจที่ผู้ชายเลือกและใช้เวลากับมัน
‎ฉันเป็นออทิสติก
‎เป็นบทพูดคนเดียวสั้นๆ
‎ฉันได้รับการวินิจฉัยช้ามาก เมื่อสี่ปีก่อนเอง
‎วินิจฉัยเมื่อสี่ปีก่อนเอง
‎แต่ฉันวินิจฉัยตัวเองก่อนนะ
‎ซึ่งเป็นวิธีที่ดีมากเพื่อเข้าหาหมอของฉัน
‎พวกเขาชอบมาก
‎พวกเขาพูดว่า "บอกสิ่งที่คุณคิดอีกสิ"
‎เหตุผลเดียวที่ฉันคิดวินิจฉัยตัวเอง
‎ก็เพราะหลายคนเอาแต่บอกฉัน
‎ส่วนใหญ่จะหลังแสดงจบ
‎หลายคนจะมาบอกฉันว่า ‎"ฉันว่าคุณเป็นออทิสติกนะ"
‎เพื่อให้เป็นธรรมกับทุกคน ‎ที่เคยพูดแบบนั้นกับฉัน
‎ฉันก็คิดว่าพวกเขาเป็นออทิสติกนะ
‎เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เราทำ
‎ประมาณว่า "ฉันมีข้อมูล ‎ที่เหมือนคุณจะพลาดไปนะ
‎ไม่รู้ว่าคุณพร้อมฟังข้อมูลนี้ไหม ‎แต่ฉันก็จะบอกอยู่ดี
‎เพราะความรู้คือพลัง ความโง่คือกรง ‎และความรู้สึกจัดการได้
‎โชคดีนะ"
‎ปัญหาของฉันก็คือฉันไม่เข้าใจออทิสติกดีพอ
‎ที่จะเข้าใจว่าฉันอาจเป็นออทิสติก
‎เพราะสิ่งที่เราเข้าใจออทิสติกก็คือ
‎มันเป็นสิ่งที่มีผลกับเด็กผู้ชาย ‎ที่ชอบวิชาเลขมากๆ เท่านั้น
‎และจนถึงวันนี้ ไม่มีอะไรที่ใช้กับฉันได้เลย
‎หลายคนบอกฉันว่า ‎"ฉันว่าคุณเป็นออทิสติก"
‎ฉันก็แบบ "ทำไมคุณคิดแบบนั้นล่ะ"
‎แน่นอนว่าตอนเด็กฉันฉีดวัคซีน แต่นอกจากนั้น...
‎มาแล้วไง
‎รัดเข็มขัดให้พร้อม
‎จากความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับออทิสติกทั้งหมด ‎เรื่องนั้นต้องเป็นที่สุดเลย
‎ไม่ใช่แค่เพราะเรารู้...
‎ว่าการฉีดวัคซีนไม่ได้ทำให้เป็นออทิสติก
‎รู้ไหมว่าอะไรทำให้เป็นออทิสติก
‎ไม่ คุณแม่งไม่รู้เลย
‎แล้วถ้า...
‎ถ้าคุณคิดจริงๆ ว่ารู้
‎ความมั่นใจของคุณก็ทำให้คุณโง่แล้ว
‎ฉันยังรู้ด้วยว่าไม่มีอะไรที่ฉันพูดได้
‎ที่จะเปลี่ยนความคิดกลุ่มต่อต้านวัคซีนได้
‎ฉันรู้ดี เพราะความคิดที่ปิดทำงานแบบนั้น
‎พวกมันไม่ทำงาน
‎พวกมันปิดทำการใช่ไหม
‎เพราะงั้นเพื่อเปิดความคิดที่ปิดอยู่นั้น ‎มันต้องเป็นงานภายใน
‎ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรไม่ได้ ‎เพื่อเปลี่ยนความคิดพวกเขา
‎แต่ฉันจะลองทำอยู่ดี
‎เพราะทฤษฎีของฉันคือ ‎ด้วยการหาว่าพวกเขาไม่เปิดใจ
‎พวกเขาจะตอบกลับมาว่า "ไม่ เปล่านะ" ‎และฉันก็จะเข้าไป
‎และในห้องนี้คงจะมีคนที่ต่อต้านวัคซีนแน่
‎ไม่ต้องเผยตัวนะ อย่า ‎มันจะไม่เกิดขึ้นที่นี่
‎พวกคุณมีจำนวนมากกว่า
‎และฉันรู้ว่าพวกคุณชอบจงใจจัดการตัวเลข
‎แต่นี่มันมากกว่านั้น
‎และ...
‎จะมีคนที่ต่อต้านวัคซีนในห้องนี้ มั่นใจได้เลย
‎เพราะกลุ่มเป้าหมายของฉัน ‎เป็นผู้หญิงขาวที่รวยและมีสิทธิ
‎และนั่นคือแผนภาพของเวนน์ที่ซ้อนกันไปมา
‎แต่ถ้าคุณต่อต้านวัคซีน
‎ฉันการันตีได้เลย คุณจะไม่ชอบช่วงต่อไปแน่
‎แต่ถ้าคุณหัวเราะท้องแข็งมาตลอด
‎และจู่ๆ ก็มาหยุดเอาตอนนี้
‎ทุกคนก็จะรู้
‎ถ้าคุณไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...
‎ก็ให้ทำแบบนี้นะ
‎คุณจะไม่ชอบหรอก แค่ทำไปก็พอ
‎เอาล่ะ ชาวต่อต้านวัคซีน ‎สมมติว่าพวกคุณคิดถูกนะ
‎แต่ไม่หรอก
‎การสมมติไม่เป็นวิทยาศาสตร์ แต่มา...
‎สมมติว่าพวกคุณคิดถูก ‎การฉีดวัคซีนทำให้เป็นออทิสติก
‎เปล่าเลย
‎แล้วยังไงล่ะ
‎เพราะในขณะที่บางคนเป็นออทิสติก
‎ฉันขอบอกแบบนี้นะ
‎ฉันขอยอมรับความลำบากไว้คนเดียว
‎และฉันไม่ได้บอกว่าออทิสติกเป็นเรื่องง่ายนะ
‎ไม่เลย มันยาก
‎ฉันจะไม่ปฏิเสธและปฏิเสธไม่ได้ด้วย
‎แต่ก็เหมือนที่ชีวิตยากนั่นแหละ ‎มันดีที่ได้มีชีวิต
‎และมันยิ่งดีไปใหญ่ที่มีชีวิตนั้น ‎ในโลกที่ไม่มีโรคโปลิโอ
‎โปลิโอน่ะแย่
‎และนั่นคือความจริง ไม่ใช่ความรู้สึก
‎และฉันขอเป็นออทิสติกดีกว่า ‎ที่จะเป็นพวกต่อต้านสังคมแบบคุณ
‎ขออธิบายนะ
‎ถ้าคุณคิดจริงๆ ว่าลูกของคุณ ‎ลูกน้อยคนเดียวของคุณ
‎สำคัญกว่าลูกของคนอื่นๆ รวมกัน
‎คุณไม่ได้ทำเพื่อทีม
‎ถ้าคุณไม่อยากทำเพื่อทีม ‎จะมีลูกหลายคนหาพระแสงอะไร
‎ไปหาหินมาเลี้ยงไป และลบบล็อกของคุณด้วย
‎ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย
‎ฉันรู้เรื่องนั้น เมื่อนี่ฉายออกไป
‎มันจะเปิดตัวฉันไปยัง ‎โลกแห่งการรณรงค์ความเกลียด
‎จากกลุ่มต่อต้านวัคซีน
‎เพราะว่า มั่นใจได้เลย พวกเขาทำงานร่วมกัน
‎พวกเขาไม่ได้มั่ว พวกเขาเป็นลัทธิ
‎และฉันก็แค่...
‎ฉันบอกเรื่องนี้ทีละห้องเท่านั้น
‎และความเกลียดก็ค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามา
‎มันถูกเพ่งเล็งและเต็มไปด้วยความเกลียด
‎แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจ ไม่ต้องห่วง ฉันกินมันเลย
‎มันไม่เป็นไรจริงๆ
‎รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันทำแบบนั้น ‎ทำไมฉันถึงกินความเกลียด รู้แล้วใช่ไหม
‎นั่นแหละวิธีสร้างภูมิคุ้มกัน ‎เรียกว่าใช้ยาปริมาณน้อย
‎ใช่ ความเกลียดของคุณคือวัคซีนของฉัน
‎คุณจะทำยังไงล่ะ ฉันเป็นออทิสติกไปแล้ว
‎ฉันเป็นแบบที่เรียกว่า ‎กลุ่มออทิสติกที่มีศักยภาพสูง
‎ซึ่งเป็นชื่อที่แย่สำหรับสิ่งที่ฉันเป็น
‎เพราะมันให้ภาพว่าฉันมีศักยภาพสูง
‎ฉันเปล่าเลย
‎เพื่อให้คุณนึกภาพออกว่า ‎การเป็นออทิสติกเป็นยังไง
‎ทั่วไปแล้วมันจะรู้สึกเหมือนคนที่มีสติคนเดียว ‎ในห้องที่มีแต่คนเมา
‎หรือไม่ก็กลับกัน
‎ทั่วไปแล้วทุกคนจะปฏิบัติการ ‎ในความยาวคลื่นเดียวกันที่คุณเข้าไม่ได้
‎เพื่อให้คุณเห็นภาพ
‎ผู้หญิงคนนี้...
‎เป็นออทิสติก ซึ่งก็คือ...
‎เรื่องราวชีวิตของฉันเอง
‎จริงๆ นะ "มันเป็นงานศพ ‎ที่เดิม เวลาเดิม เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
‎ทำไมฉันถึงไม่ได้ข้อความเตือนล่ะ
‎พวกเขาจูบกันทำไม ฉันไม่ชอบเสียงเลย"
‎ไม่เคยมีใครบอกฉันเลย ไม่เคยเลย ‎ฉันพลาดทุกครั้ง
‎ฉันจำได้ว่าฉันเปลี่ยนจากคนโปรดของครู
‎ไปเป็นศัตรูของครูในคาบเรียนเดียว
‎และจนถึงวันที่ฉันได้รับการวินิจฉัย ‎ฉันไม่เคยเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลย
‎คาบเรียนนั้นเป็นเรื่องบุพบท ‎รัดเข็มขัดให้พร้อมสำหรับเรื่องนี้นะ
‎คือ ฉันชอบครูของฉันนะ เธอเป็นครูที่ดี
‎ฉันชอบวิธีที่เธออธิบายสิ่งต่างๆ ‎แต่เราแตกหักกันแบบนี้
‎เธอเริ่มคาบเรียนแบบนี้ ‎"ลองนึกภาพกล่องใบหนึ่งนะ"
‎และฉันทำได้ เรื่องนั้นฉันเก่งมาก
‎คนช่างนึกภาพ กล่องสวยเชียว
‎สามมิติ ไม่หรูหรา แต่อยู่ตรงนั้น
‎แล้วเธอก็พูดว่า "คำบุพบท
‎เป็นคำที่อธิบายความสัมพันธ์ของเธอกับกล่อง"
‎และนั่นเป็นตอนที่ความคิดฉันพังทลาย
‎เพราะฉันคิดว่า "ฉันเป็นญาติกับกล่องเหรอ"
‎แล้วเธอก็พูดว่า "ทีนี้ เธออยู่หลังกล่องได้
‎มีใครรู้ไหมว่ามีคำบุพบทอะไรอยู่"
‎ไม่ พวกเขาไม่รู้ แต่ฉันมีคำถาม
‎ฉันถาม "หนูทำมาจากกล่องเหรอคะ"
‎ฉันขอพูดให้คุณตามทันนะ
‎ฉันคิด ถ้าฉันเป็นญาติกับกล่อง ‎เราก็ต้องมีดีเอ็นเอร่วมกัน
‎และมันเข้าท่ากว่าในหัวฉัน
‎ว่าตัวฉันทำจากกล่อง ‎มากกว่าที่กล่องจะทำจากฉัน
‎แต่ครูของฉันไม่เคยรู้ถึง
‎ความคิดระดับพรสวรรค์ที่อยู่ในหัวฉัน
‎เธอเลยตกใจนิดหน่อยและพูดว่า ‎"ไม่ แฮนนาห์ เธอไม่ได้ทำจากกล่อง
‎ครูแปลกใจนะที่เธอต้องถามแบบนั้น
‎โอเค งั้นเธออยู่ข้างหน้ากล่องได้"
‎มีใครรู้ไหมว่ามีคำบุพบทอะไรอยู่
‎ไม่ พวกเขาไม่รู้ แต่ฉันมีอีกคำถาม
‎ฉันตอบ "กล่องมีชื่อไหมคะ"
‎ฉันคิด ถ้ามันมีชื่อ ‎ฉันก็คงรู้ได้ว่าเราเกี่ยวข้องกันยังไง
‎เราอาจจะเป็นญาติกันก็ได้
‎และเธอตอบ "ไม่จ้ะ มันเป็นกล่อง
‎กล่องไม่มีชื่อ แฮนนาห์
‎เธอรู้จักกล่องที่มีชื่อเหรอ"
‎แล้วฉันก็เริ่มร่ายชื่อกล่องซีเรียล
‎เธอก็ตอบ "เอาล่ะ โอเค
‎เธออยู่ข้างกล่องได้ ‎มีใครรู้ไหมว่ามีคำบุพบทอะไรอยู่"
‎ไม่ พวกเขาไม่รู้ แต่ฉันมีอีกคำถาม
‎ฉันจำไม่ได้ว่าคิดอะไรอยู่ ‎ตอนที่ถามคำถามนี้
‎แต่ฉันจำได้ว่าถามเพราะว่า ‎ตอนที่ฉันถาม ทุกคนขำกัน
‎และฉันไม่รู้เหตุผลเลย
‎แต่ฉันจำได้ว่าชอบอารมณ์นั้นมาก
‎ฉันถามคำถามนี้
‎ฉันถามว่า "หนูกินกล่องได้ไหมคะ"
‎ใช่ แหงล่ะ ทุกคนขำกัน ยกเว้นฉันกับครู
‎มองย้อนไป ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอไม่ขำ
‎เมื่อมุกเล่นไป คลาสสิกเลย
‎เลสเบี้ยนเด็กเพิ่งถามว่าเธอกินจิ๊มิได้ไหม
‎เธอไม่ได้คิดว่ามันตลก ‎เธอแค่พูดว่า "เอาล่ะ โอเค
‎ใจเย็นก่อน โอเค เราอาจจะมาผิดทางกัน
‎เรามานึกภาพอย่างอื่นที่เกี่ยวข้องกับกล่องดีไหม
‎โอเคนะ งั้นเพนกวินเป็นไง
‎ตอนนี้เพนกวินอยู่ในกล่องได้
‎มีใครรู้ไหมว่ามีคำบุพบทอะไรอยู่"
‎ไม่ พวกเขาไม่รู้ แต่ฉันแม่งก็มีคำถาม ‎เกี่ยวกับเพนกวินอีก
‎ฉันถาม "เพนกวินทำจากอะไรคะ"
‎และคำถามนั้นทำให้ครูฉันเหลืออด
‎คุณรู้ว่าคุณทำครูเหลืออด
‎เมื่อครูที่ไม่เคยสบถสบถหยาบเลย
‎ฉันเลยถามไป "เพนกวินทำจากอะไรคะ"
‎เธอก็ตอบ "เพนกวินเหรอ ครู...
‎แม่งก็ทำจากเพนกวินไงล่ะ"
‎และเมื่อคำตอบออกมา มันก็...
‎แบบว่า ปิดสนิทเลย
‎เป็นคำตอบที่น่าทึ่งมาก
‎คุณใช้เหตุผลกับคำตอบนั้นไม่ได้เลย ‎มันเป็นคำตอบที่ดี
‎ตอนนั้นฉันก็คิดว่า "ฉันอาจจะมาผิดทาง"
‎ฉันมีอีกคำถามเก็บไว้
‎แต่ก็คิดว่า "ตอนนี้คงไม่ใช่เวลา ‎เธอดูโกรธมาก"
‎ที่ฉันคิดก็คือ "ฉันคงเก็บคำถามไว้ก่อนได้"
‎ฉันคิดแบบนั้น และฉันคิดผิด
‎ฉันน่าจะถามคำถามนั้นไปตอนนั้นเลย...
‎ไม่ก็ไม่ถามเลย
‎เพราะฉันได้ทำสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไป
‎ฉันรอจนกระทั่งเธอรู้สึกปลอดภัย
‎แล้วฉันก็ถามออกไป
‎แต่ฉันรออยู่นานจนไม่ได้อยู่ในคาบเดิมแล้ว
‎ถัดออกไปนานเลย ระหว่างอ่านหนังสือเงียบๆ
‎ฉันรอมานานจนมันไม่ใช่คำถามอีกต่อไป
‎มันเป็นเหมือนทฤษฎีมากกว่า ‎และนั่นยิ่งแย่ไปใหญ่
‎ฉันถามว่า "ถ้า...
‎เพนกวินกินกล่องล่ะคะ
‎งั้นจะบอกว่าเพนกวินทำจากกล่องไม่ได้เหรอคะ"
‎เธอพูด "ออกไปเลย"
‎และนั้นเป็นครั้งแรก ‎แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ฉันถูกไล่
‎ด้วยเหตุผลที่ฉันไม่เข้าใจเลย
‎เรื่องของเรื่องคือ ‎ฉันชอบคาบเรียนนั้นจริงๆ นะ
‎ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าคำบุพบทคืออะไร
‎ฉันไม่ได้พูดว่า"คำบุพบทเหรอ
‎แม่งไม่เห็นจะรู้จักเลย"
‎แต่เมื่อครูอธิบายหลังจากนั้น
‎เธอบอกว่า "เธอนี่จงใจหัวป้านจริงๆ"
‎"แต่หนูไม่ใช่สามเหลี่ยมนะ"
‎วันนั้นฉันเลยไม่ได้รู้ว่าคำบุพบทคืออะไร
‎ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะ ฉันผ่านมาแล้ว
‎และฉันก็เข้าใจด้วยว่า ถ้าเพนกวินกินกล่อง...
‎เพนกวินก็จะอยู่รอบกล่อง
‎จริงๆ นะ วันที่ฉันได้รับการวินิจฉัย ‎ว่าเป็นออทิสติกถือเป็นวันที่ดีเลย
‎เพราะมันรู้สึกเหมือนว่า ‎ฉันได้ถือกุญแจประตูเมืองของตัวฉันเลย
‎เพราะว่าฉันสามารถหาเหตุผล
‎ของหลายๆ เรื่องที่ฉันเคยสับสนมาก่อนได้
‎อย่างเช่น ทำไมฉันที่ฉลาดขนาดนี้ ‎แต่กลับทิ้งหลักฐานได้ยากนัก
‎ทำไมฉันกรอกแบบฟอร์มต่างๆ ไม่ได้ ทำไม...
‎ทำไมฉันถึงรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมากมาทั้งชีวิต
‎ทั้งที่พยายามอย่างมากเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของทีม
‎และนั่นเป็นเรื่องใหญ่ของ ‎การเป็นออทิสติก มันเหงานะ
‎ฉันพบว่าการเชื่อมโยงกับคนอื่นเป็นเรื่องยาก
‎เพราะว่าสมองฉันพาฉันไปที่ต่างๆ ที่ไม่มีใครอยู่
‎และคุณก็เริ่มคุยกับคนอื่นในเรื่อง
‎แอ่งลึกดักลาสที่สวนสุนัขไม่ได้
‎คนอื่นไม่ชอบมัน และฉันลองทำมากกว่าหนึ่งครั้ง
‎แต่ฉันไม่ได้มาขอความสงสาร ‎ฉันมาเพื่อสกัดความมั่นใจของพวกคุณ
‎เพราะว่าฉันหาวิธีในการแชร์ความคิดฉันได้แล้ว
‎ใช่ไหมล่ะ
‎คุณจะเรียกสิ่งนี้ว่าอะไรก็ช่างหัวคุณ
‎บทพูดคนเดียว การบรรยาย
‎คุณเรียก "มะเขือเทศ" ฉันเรียก "ซอสมะเขือ"
‎ฉันจะพูดให้ง่ายๆ นะ
‎การแสดงนี้ก็คือ คำบุพบทเชิงเปรียบเทียบ ‎ที่อธิบายความสัมพันธ์
‎ระหว่างสิ่งที่คุณคิดว่าฉันคิด
‎กับสิ่งที่ฉันคิดได้จริงๆ
‎เพราะว่าฉันชอบวิธีที่ฉันคิด
‎ถ้าโลกนี้ถูกต้องและฉันอยู่ในนั้น
‎ฉันเจอซิปหลอกและความคิดฉันไปต่อได้อีก
‎มีความงามอยู่ในมุมที่ฉันคิด
‎ฉันไม่คิดนอกกรอบนะ
‎แต่กลายเป็นว่า ถ้าฉันขอดีๆ
‎ใช่ ฉันก็กินกล่องได้
‎ดูสิ
‎สปอนเซอร์จากแมคโดนัลด์
‎เห็นเขาไหม
‎หน้าหมีจริงๆ
‎และนี่คือนักบุญเบอร์นาร์ด
‎นั่นนักบุญเบอร์นาร์ด นั่นพระนางแมรี่
‎นั่นพระเยซูตอนเด็ก และนั่นสิงโตจิ๋ว
‎คุณเห็นการกระทำในภาพนี้ไหม ‎เห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พระนางแมรี่
‎กำลังให้น้ำนมใส่หน้าเขา
‎ว่าไง
‎ส่วนเจ้านี่ก็ "ฉันน่ะประหลาดที่สุดในรูปนี้แล้ว
‎ฉันเป็นสิงโตจิ๋วนะ"
‎แต่ไม่ใช่เลย
‎เพราะพระนางแมรี่กำลังให้น้ำนมใส่หน้าเขา
‎ภาพนี่เล่าที่มาว่าเบอร์นาร์ด ‎กลายเป็นนักบุญเบอร์นาร์ดได้ยังไง
‎วันหนึ่งเขายังเป็นเบอร์นาร์ดแก่ๆ
‎แต่แล้วก็เกิดนิมิต
‎และในนิมิตนั้น พระนางแมรี่ปรากฏต่อหน้าเขา
‎และให้น้ำนมใส่หน้าเขา
‎ฉันไม่ได้จะตัดสินหมอนั่นนะ ‎เราต่างก็ฝันกัน
‎เราต่างฝัน ที่เราตื่นขึ้นและพูดว่า ‎"ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย"
‎ไม่เป็นไร
‎แต่ที่แปลกก็คือเขาไม่ตื่นมา
‎และพูดว่า "ฉันคงเก็บมันเป็นความลับ"
‎ไม่ เขาไม่ได้ทำแบบนั้น
‎เขาตื่นขึ้นมาและพูดว่า ‎"ฉันน่าจะบอกเพื่อนๆ นะ"
‎และเพื่อนๆ ก็ประชุมกันและพูดว่า ‎"นี่ยอดไปเลย
‎เราต้องเรียกหมอนี่ว่านักบุญ"
‎เขาเป็นนักบุญแล้วเพราะ ว่าไงนะ
‎อะไรนะ
‎เขาเป็นนักบุญเพราะว่าฝันเปียกเหรอ
‎แล้วกลับได้เป็นนักบุญน่ะนะ
‎เขาได้เห็นปาฏิหาริย์แห่งการให้นม ‎และได้เป็นนักบุญเหรอ
‎เขาฝันเปียกและตอนนี้ก็เป็น...
‎มาตรฐานต่ำเตี้ยเรี่ยดินจริงๆ
‎นี่แหละข้อพิสูจน์ว่าผู้ชายตั้งชื่อให้ทุกสิ่งอย่าง
‎และโกงในเกมนี้
‎ยังไม่หมดนะ
‎มาคุยเรื่องคุณธรรมนิยมกันดีกว่า
‎และนี่คือนักบุญเซซิเลีย
‎เธอเคยเรียนเชลโลด้วย
‎แล้วเบอร์นี่ทำอะไรล่ะ
‎ยังไม่พอนะ
‎ไม่แปลกเหรอที่เชลโลถูกประดิษฐ์ขึ้น
‎ไม่ใช่ขาตั้งวางโน้ตเพลง
‎ทำไมพวกเขายังใช้เด็กน้อยแก้ผ้าอีกล่ะ
‎นี่เป็นรูปโปรดของฉัน
‎รูป "ดัชเชสแห่งอัลบา" โดยโกยา ‎ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ชาวสเปน
‎ฉันชอบมันเพราะว่าเธอคงจ่ายหนักอยู่เพื่อภาพนี้
‎และเธอจ่ายเงินนั้น
‎เพื่อที่จะบอกคนอีกหลายร้อยปีต่อมาได้...
‎ว่าเธอมีรองเท้า
‎"ฉันใส่รองเท้านะ ดูสิ ฉันมีรองเท้า"
‎ฉันก็คิดว่าเจ้าวิปเพ็ทพูดแบบนี้ที่สวนสุนัข
‎"ฉันมีรองเท้านะ"
‎ผู้หญิงติดอยู่กับก้อนหิน
‎เป็นงานอดิเรกยอดนิยมอันดับสอง ‎ของสาวๆ ตลอดกาล
‎ตลอดกาล
‎นี่อยู่ข้างใต้ นี่ทำจากหินเลย
‎พวกเธอติดอยู่ ดูสิ่งที่เกิดตรงนี้สิ
‎แบบว่า อะไรน่ะ
‎นั่นมันน้ำเค็มๆ นะ
‎เธอไม่ได้ว่ายน้ำ เธอแค่ไถลไปบนผิวน้ำ ‎ด้วยจิ๊มิของเธอ
‎แล้วเข่าเธอล่ะ
‎แมวเป็นลม
‎หมอนี่พูดว่า "ขอบคุณพระเจ้าที่คุณโป๊ ‎แต่ผมวาดภาพวิวอยู่"
‎เด็กตัวโตนะนั่น
‎ตัวยักษ์เลยล่ะ
‎เธอคงต้องดึงสายชูชีพที่ ‎แอ่งลึกดักลาสเพื่อให้พอดีตัวเด็ก
‎นี่คือ "วีนัสแห่งวิลเลนดอร์ฟ"
‎เธอมาก่อนความงามในอุดมคติของกรีกโบราณ ‎รู้ไหมว่ามันทำขึ้นเมื่อไหร่
‎ในยุคหินเลย
‎ฉันกินอาหารยุคหิน ไอ้เวร
‎ฉันกินอาหารยุคหิน
‎ชายคนนี้อยู่บ้านสลิธีริน
‎ชายคนนี้อยู่บ้านฮัฟเฟิลพัฟ
‎ดูสิ หมอชื่อดังเลยนะ
‎"ผมดร.ค็อก บิสกอตติ ผมใส่หมวกสองใบ"
‎ทุกคน นี่คือคาเรน เธออยู่นี่ นี่แหละ
‎นั่นไง เก็บไปเต็มตะกร้าเต็มมือเลย ‎ดีแล้ว คาเรน
‎ยังอ่อนอยู่นะ
‎เก็บให้สดนานๆ กว่านี้นะ
‎ทำไมตัดสินใจแบบนี้
‎นั่นแหละการตัดสินใจ
‎เด็กนั่นอาจอยู่บนกล่องได้
‎เขาอยู่ข้างกล่องได้ แม่งยังเป็นเพนกวินได้ด้วย
‎ทำไมล่ะ นั่นแหละการตัดสินใจ
‎มันยังเป็นภาพวาดแรกของหลุยส์ ซี.เค. ด้วย
‎คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี