Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Teşekkür ederim.
Çok teşekkürler.
Merhaba.
Şuna bakın!
Şuna bakın.
Bu...
Bu tamamen boya kalemlerinden yapılmış bir köpek.
Buna ihtiyacım yok.
Artık sorunun bir parçasıyım.
O benim altın klozetim.
Amerika'da başarılı olma planım yoktu.
Gündemimde değildi.
Sonra Nanette adında bir şov yazdım, evet...
Pekâla...
Bu belli, değil mi?
Bu yüzden buradasınız.
Ondan önceki işlerim nedeniyle gelmediniz, değil mi?
Buradan da şu soru çıkıyor: Eğer Nanette yüzünden buradaysanız...
Neden?
Yanlış anlamayın. İyi bir şovdu. Ciddi bir emekti.
Çok memnunum.
Ama çok özel bir zevke hitap eden, çok özel bir şovdu
ve sizi getiren buysa... Bu şovdan ne sikimi bekliyorsunuz?
Çünkü beklediğiniz daha fazla travmaysa, üzgünüm, taze bitti.
Travmanın komedi içeriği içinde bu kadar popüler olacağını bilseydim,
işimin bütçesini daha iyi ayarlayabilirdim.
Gerçekten.
Bununla ciddi bir kariyer yapabilirdim.
En azından bir üçleme.
Ama tüm travma yumurtalarımı salak gibi tek sepete koydum
ve işte şimdi buradayız.
Fazlasını mı istiyorsunuz?
Merakımdan soruyorum, alkışlarınızla gösterin.
Kimler Nanette'i izlemedi?
Neden burada olduğunuza dair daha da az fikriniz var yani.
Yani, hoş geldiniz.
Şansınızı denediğiniz iyi olmuş.
Merak etmeyin, sorun yok.
Bu şov, Nanette'i izlemiş olmanıza dayanmıyor.
O kadar özgüvenli değilim ama...
Olacakları göreceğiz.
Ama insanların
bu şovdan beklediklerini anlatmanın travmadan başka bir yolu yok.
Ama bunu söylemenin
mümkün olduğuna karar verdim.
Olacak olan da bu.
Beklentilerinizi böyle karşılayacağım.
Onları sizin için ayarlayarak.
Böylece tam olarak onları alacaksınız.
Beklentinizi karşılayacağım, "O çok iyi." diyeceksiniz. Evet, ama hile yapıyorum.
Daha şov başlamadan olacak olan bu, tamam mı?
Size şovun nasıl devam edeceğine dair çok detaylı
ve adım adım ilerleyen bir tarif yapacağım.
Bu beklenti ayarlama işi biraz devam ediyor.
Onu araya sokmak için asıl şovu kesmem gerekti ama...
...buna değeceğine inanıyorum.
Beklentilerinizi karşılamak benim işim.
Kabul edelim ki, bu zor olan ikinci albümüm.
Aynı zamanda benim için onuncu, bazıları için ilk.
Çok baskı yaratan bir şey.
O yüzden beklentilerinizi belirleyelim.
Şov başlarken... Şov daha başlıyorken...
Bu o değil. Panik yapmayın.
Başında biraz gözleme dayalı komediyle başlayacağım.
Tamam mı? "Hiç fark ettiniz mi? Bu ne alaka?" gibi şeyler.
O boklar. Onlarla başlayacağım. Bakın, bu çok iyi değil.
Size karşı dürüst olacağım. Çünkü çok gözlemci değilimdir.
Genel olarak çok belirsiz diyebiliriz, değil mi?
Adil bir uyarı. Gözlemlerim Amerikalılar hakkında olacak,
yani genel olarak sizden bahsedeceğim.
Tamam mı? Yani...
Üzgünüm, ama Amerikalılar'la dalga geçmek teknik olarak hâlâ revaçta.
Gerçi o pencere kapanıyor.
Öyle.
Ve...
Ben de akarken dolduruyorum.
Çünkü Rusça bilmiyorum, yani yapabiliyorken
yapmam gerek. Bilmiyorum.
Sizi de uyarayım,
Amerikalılarla dalga geçtiğim bölüm boyunca...
...duygularınız incinecek
çünkü orada sizinle dalga geçeceğim.
Bunu beklemeniz gerek, tamam mı?
Bizim oralarda dediğimiz gibi, acayip taşak geçeceğim, umurunuzda da değildir.
Orada oturup böyle yapacaksınız...
Ve bu adil.
Hislerinizi yok saymak istemem.
Onları hissedin lütfen. İçinizde dolaşmalarına izin verin.
Ama size bu hislere yatırım yapmamanızı öneririm.
Sizi yakalamalarına izin vermeyin, çünkü bu şov
aksine, bir romantik komedi.
Bu amaçla, biraz zayıf bir başlangıç yapmamız önemli.
Hepsi bu... Yatırım yapmayın.
Hissedin, ama yatırım yapmayın.
Benimle devam edin. Güvenin bana.
Bana güvenmeyin.
O insana güvenmeyin.
Her neyse...
O bölüm, değil mi? Onunla başlayacak.
Biraz gözleme dayalı komedi.
Daha sonra yapacağım şey de, size gündüz vakti
köpek parkında yaşanmış olan bir hikâye anlatmak.
Bu eğlenceli bir hikâye.
Ve bu hikâye boyunca, karşılıklı rızayla bu şovun
büyük temalarına dokunacağım, yani bunlara dikkat edin.
Bu aynı zamanda ataerkilliğe dair
nazik ve iyi huylu bazı iğnelemeler de barındıracak.
Bu da içinde.
Yani şu çok önemli...
Bunu beklemeniz çok önemli, çünkü bu da içinde
ve eğer size göre değilse,
gidin.
Size bir sürü uyarı verdim. Gidin.
Hadi bakalım, tatlı su erkekleri. Gidin hadi. Devam edin.
Bu hikâyeden sonra da, başka bir hikâye anlatacağım.
Ne? Nasıl yaptığıma bakın. Biliyorum. Klasiktir.
İkinci hikâyem de, bana koyulmuş olan yanlış bir teşhisle ilgili
ve bu yanlış teşhis için de mizojiniyi suçlayacağım,
çünkü bu doğru.
Ve ondan...
Ondan sonra... Bu sadece iğne.
Canınızı yaktıysa, hâlâ şansınız varken çıkın. Şimdi...
O hikâyenin sonunda, biraz "nefret yemlemesi" dediğim şeyi yapacağım.
Benden nefret edenleri yemlediğim kısım. Çok karmaşık bir fikir.
Bunu bir şey söyleyecek yapacağım.
Ve bunu eğlenceli hale getirmek için çaba harcamayacağım.
Söyleyip öylece bırakacağım.
Umurumda değil.
Size önerim, bu yemi...
Bu yemi yutmayın.
Yemi yutmayın. Bu sizin için değil.
Sizin için kötü. Köpürüp kalacaksınız.
Orada bırakın.
Daha sonra yapacağım şey, şakalar olan şaka bölümüne
geçmek, değil mi?
Bu yüzden şaka bölümü diyorum. Şaka ardına şaka.
Gerçekten... Klasiktir.
O bölümde söylediğim herhangi bir şeyden
alınırsanız, lütfen sadece şaka olduklarını unutmayın.
Kendinizi, size uygunsuz gelen bir şeye
gülen insanlarla çevrili bulsanız da, komedinin
altın kuralını hatırlayın.
Yani, azınlıksanız, bir öneminiz yoktur.
Yoktur. Beni suçlamayın. Komedi kurallarını ben yazmadım.
Erkekler yazdı. Onları suçlayın. Ben öyle yapıyorum, bağırsakları temizliyor.
Şimdi...
İşte başlıyoruz.
Şaka bölümü gösteriyi hareketlendirsin,
hız katsın diye var ve ayrıca ataerkilliğe dair iğnelemeler yapıyorum.
O noktada iğne bir kavga sopası haline geliyor.
Evet. Kavga sopası demişken,
benden nefret edenlere yeni bir göt deliği de açacağım.
Evet. İstediğiniz kadar hızlı.
Gıcır gıcır yeni.
Ve bunu, benden nefret edenlerin beni yapmakla suçladıkları şeyle yapacağım.
Size nutuk çekmekle.
Gösterinin ortasında bir nutuk çekeceğim.
Sürpriz sonu mu? Komik.
Gerçekten çok komik. Tamam mı?
Benden nefret edenler de beni öyle olmamakla suçluyor.
Bu onları bir döngüye sokacak. Belki ölürler. Dua edelim.
Şu aşamada neden benden nefret edenlere odaklandığımı
haklı olarak merak ediyorsunuzdur.
Neden yapayım? Bu, rahatına düşkünlük. Evet.
Ve evet, Taylor Swift'in tüm eserlerini okudum.
Çağımızın büyük bilgesinin farkındayım.
Nefret edenlerin nefret, nefret, nefret, nefret edeceklerini biliyorum.
Nefret.
Nefret, nefret, nefret, nefret, nefret, nefret.
Ve yanılmıyor da. Çok tekrarcılar.
Peki neden...
Peki neden dediğini yapıp bunu üzerimden atmıyorum?
Bunu neden yapmayayım? At, at, at...
Bir sebebi var. Tek bir neden.
Diğer nedeni de, dostumuz Tay Tay'in gerçek bir nefret suçu kurbanı
olduğuna ikna olmamam.
Ve ben oldum.
Doğal olarak, çevrim içi nefretle başa çıkma şeklimiz farklı olacaktır.
Şahsen, bununla atıştırmayı seviyorum.
Evet, nam nam nam. Bu vücut kendiliğinden olmadı.
Gerçek bir nefret götüm var.
Benden nefret edenlerle yüzleşip
onları döngülerine gönderdikten sonra,
yapacağım şey, dramatik şekilde vites değiştirmek olacak.
Bunu da bende otizm olduğunu söyleyerek yapacağım.
Bunu öyle bir şekilde söyleyeceğim ki, sanki büyük bir habermiş gibi olacak.
Ama aslında sürpriz olmamalı.
Size demin söyledim. Ve...
Ve o noktaya kadar şovdaki her şey
bende otizm olduğuna dair birer uyarı işareti olduğundan.
Açıkçası bunu çok Hansel ve Gretel'ledim.
Hepsi ortada.
Ama kendi sürprizimi mahvettiğim için
bu büyük paylaşımı yaparken
sahne ve ışık numaralarına baş vurmam gerekecek,
böylece "Büyük bir haber" olacak.
Işıklar gelecek, ben de şu taburede oturacağım
ve şöyle diyeceğim: "Şu anda..."
Ve işe yaramayacak, çünkü siz aptal değilsiniz.
Sonra, o kısmı da geçince,
aşı karşıtlığı hareketiyle ilgili bir şeyler söyleyeceğim.
Kendinizi dinleyin.
Bu... Alışılmadık değilsiniz.
Evet, bu şovla dünyayı dolaştım
ve hiçbir yerde kolektif tepki vermeyen
izleyicilere sadece aşı karşıtlığı hareketinden...
söz ediyorsunuz.
"Aşı karşıtlığı" diyorsunuz ve insanlar "Hayır!" diyorlar.
Yani bu eğlenceli olacak.
Benim aşı karşıtlığı konusunda söyleyeceklerim şovun devamından farklı.
Sonunda, orada otururken,
"İçini dökmeye ihtiyacı varmış." diyeceksiniz.
Ve bu doğru, var. Ve dökeceğim.
Ama şöyle bir şey var.
Geri aramak istemediğim
hiçbir şakayla tanışmadım.
Hiç şakayla karşılaşmadım...
İyi günler.
Hiç böyle bir...
Böyle bir şaka yapmadım. Bu bir ima.
Yakalayın. Tamam mı?
Bu bir sürü ima içeren bir şov. Çok fazla ima beklemelisiniz.
Aynı zamanda bir Louis C.K. şakası da beklemelisiniz.
Şunu dinleyin.
Komedinin aşı karşıtı gibi, değil mi?
Tek bir şakam var. Bu arada, bu o değildi.
Şov henüz başlamadı. Hâlâ girişteyiz.
Tek şaka... Çok iyi.
Sadece bir taneye ihtiyacım var. Güzel bir şaka.
O şakayı yazdığım gün, kalemi bırakıp bisküvi yediğim, izinli bir gündü.
Gerçekten çok iyi bir şaka.
Louis C.K. şakama o kadar güveniyorum ki, mikrofon bıraktıracak cinsten.
Ve mikrofonu bırakacağım.
Nasıl tepki verdiğinizin önemi yok, mikrofonu...
...bırakacağım.
Ama mikrofonu bırakmayacağım,
çünkü henüz bilmiyorsunuz, ama biliyorsunuz,
bende otizm var ve yüksek sesleri tedirgin edici buluyorum.
Onun yerine pisliği direkt yere koyacağım.
Şimdi indireyim.
Bu, anın teatral yanını bozacak elbette,
ama bu konuda ayrımcılık yapmayalım.
Louis C.K. esprisinin ilginç olan yanı,
şovun sonlarına doğru yapılması.
O kadar geç ki, Louis C.K. şakası beklemeniz gerektiğini unutacaksınız,
yani bu, gülme pastanıza bir kat daha neşe kattığım
anlamına geliyor.
Evet, çünkü buna güldüğünüzde... Ki güleceksiniz. Çok iyi.
Güldüğünüz sırada,
bir Louis C.K. şakası beklemenizi söylediğimi hatırlayacak
ve unuttuğunuzu fark edeceksiniz.
Yani böyle güleceksiniz.
Yani üçüncü bir katman daha eklemiş oldum.
Çünkü fark ettiğinizde, "Tam olarak bunu yapacağını söylemişti!" diyeceksiniz.
Yani güleceksiniz...
Bir, iki, üç kere, bir kadın bunu yapabilir. Hey!
Doğru ellerdeyken elbette.
Doğru ellerdeyken. Ve bunun için sadece el lazım.
Kim bilirdi? Çoğu kadın.
Şimdi...
Aşı karşıtlığı bölümünden sonra
yapacağım şey, otizmle deneyimlerimi paylaşmaya çalışmak olacak.
Bunu, bir kutunu içinde olan ya da olmayan bir penguenle ilişkim
hakkındaki bir hikâye anlatarak yapacağım.
O zaman daha mantıklı geleceğine dair size söz veremem.
Sonra da şovu başka bir vaazla bitireceğim.
Ne? Bir vaaz daha mı? Kim bilirdi ki?
Ben. Artık siz de biliyorsunuz. Burada olan şey bu.
Şimdi, itiraf edeyim, şovun son bölümünde,
başında olduğumdan çok daha sempatik olacağım.
Aşırı sevimli.
Şimdi, muhtemelen neden
en iyi halimle, muhteşem sevimliliğimle
başlamadığımı merak ediyorsunuzdur. Bunu neden yapmıyorum?
Neden biraz antipatik şekilde başlıyorum?
Çünkü bu otizmle ilgili bir şov.
Ve otistik insanlar nadiren iyi bir ilk izlenim bırakırlar.
Çoğu insan bizi bu yüzden gözden çıkarır.
Yani bu, sebat edenlerin ödüllendirildiği bir gösteri.
Spektrumun diğer yanında ne olduğunu görmek için rahatlarını bozanların.
Bu insanlar için gösteri bir romantik komedi gibi.
Teorik olarak, çünkü teoriler seksidir.
İşte bu kadar. Şov bundan ibaret.
Bekleyebileceğiniz her şey bu kadar. Beklentiler belirlendi.
O halde şov şimdi başlıyor.
Amerikalıların...
...aptal olmadıklarını...
...hiç fark ettiniz mi?
Ne var bunda?
Aptal değilsiniz.
Bunu keşfettiğimde çok hayal kırıklığına uğramıştım.
Çünkü sizin tarafınızdan...
...çok aptal olduğunuza inandırıldım.
Sonra sizinle tanıştığımda da öyle olmadığınızı gördüm.
Sizin de hepimizde olduğu gibi bir kotanız var, ama aptal...
Nesiniz biliyor musunuz? Kültürel olarak özgüvenli.
Aferin size.
Aferin. Bu yetenek başka kimde vardı biliyor musunuz?
Antik Romalılar'da.
Ve işler onlar için bir süreliğine iyi gitti.
Yatırım yapmayın. Sorun yok.
Doğru kalın. İyisiniz Amerika. Dayanın.
Biraz yatırım yapın.
Bence sizi aptal yapan şey özgüveniniz.
Bana sabır gösterin. Yatırım yapmayın.
Cidden, bence öyle çünkü özgüven...
Özgüven insanı aptallaştırır
ve bu konuda çok özgüvenliyim.
Amerikan'lığınız konusunda o kadar özgüvenlisiniz ki, bazı şeylere
sadece Amerikan olduğu için tutunmaya çalışıyorsunuz ve bu iyi olmalı, değil mi?
Bazı şeylere, tutunduğunuz şey gerçek aptallığın
kanıtı olsa bile, sadece Amerikan olduğu için tutunuyorsunuz.
Size bir örnek vereceğim. Bir tane yeter.
Fosil yakıtı...
Avustralya'da arabalarımız için sizin gibi fosil yakıtı kullanıyoruz.
Petrolyumla fosil yakıtı kullanıyoruz. Petrolyum çok uzun bir kelime.
Zamanımız yok. Meşgul insanlarız. Hecelemeye zaman yok.
LOL. Geldiğimiz nokta bu.
Biz de, "Petrolyum"u bilgece bir şekilde kısalttık, tamam mı?
Avustralya'da "Petrolyum"u, "Petrol" olarak kısalttık.
Övünmüyorum. Bu... Konuşmayı bıraktık.
Olan şey buydu. "Petrol." dedik.
Siz "Petrolyum"u kısaltırken hayal gücünüzün daha
derinine inmişsiniz,
çünkü bunu "gaz" diye kısaltmışsınız.
Petrolyumun ilgi çekici olan yanı, sıvı olması.
Ve gazın ilginç olan yanı da, tanımı dolayısıyla
sıvı olmaması!
Ama siz gazlamayı ya da yönlendirmeyi tercih edersiniz.
Kafanızdaki düşünce süreci nasıl bilmiyorum!
Ama değişmeyeceksiniz
çünkü, "Bu doğru, çünkü bunu biz düşündük ve Amerikalı'yız." diyeceksiniz.
Ama bu doğru değil. Resmen aptallık!
Burada turneye başladığımda, dilimi Amerikan'laştırmam gerektiğini söylediler.
Buna, "Siktirin gidin.
Amerikan'laştırmak öyle yazılmaz, salaklar." dedim.
Açıkçası, Amerikalılar kültürlerin heteroseksüel, beyaz erkekleri gibi.
Sizin için önemli olan domatese ne dediğiniz.
Siktirin gidin. Öz güveninize boyun eğmeyeceğim.
"Süveter" demeyeceğim.
"Kazak" diyeceğim, üstesinden gelebilirsiniz.
"Kazak" mantıklı demiyorum. Hiçbir anlamı yok.
Ama kulağa daha eğlenceli geliyor.
"Bir kazak giyeceğim."
"Dostum, sana iyi günler. Hadi bakalım."
Siz gidip süveter giyin.
"Evet, bedenimin ıslaklığını alması için giydiğim üst bu."
Bisküvi.
Aşın bunu.
Şovun devamında birine sik bisküvisi diyeceğim ve bunu dediğimde...
Çünkü olgunum.
Ve...
"Bisküvi" dediğimde, sizin kurabiye dediğiniz şeyden söz ediyorum.
Benim küçük ekmek dediğim, sizin bisküvi dediğiniz şeyden değil.
O, terbiyesiz bir küçük ekmektir.
Kontrolden çıkmış.
Ama "sik kurabiyesi" demeyeceğim.
Demeyeceğim. Reddediyorum, çünkü işe yaramıyor.
Birine sik bisküvisi dediğinde, bu ondan hoşlanmak istemediğimiz anlamına gelir.
"Sik bisküvisi" bunu karşılıyor.
Kulağa Slytherin öğrencisi gibi geliyorlar.
Sik Bisküvisi.
Peki, sik kurabiyesi?
Bu Ravenclaw tarzı.
Kimse ne olduklarını bilmiyor, ama iyi görünüyorlar. Fena değiller.
Doktor Sik Biscotti de..
Hufflepufflar'dan.
Bu kesinlikle Hufflepuff.
Doktor Sik Biscotti.
Gryffindor için bir şey düşünmedim, çünkü siktirsinler.
Hepsi Hogwarts'ın heteroseksüel beyaz erkekleri gibi.
"Peki Hermione?" Muhtemelen tutucu feministlerden. Siktir et onu.
Revaçta olan bu.
Sizin için bazı tavizler verdim. Bir canavar değilim.
Mesela, "Waldo." diyeceğim. Waldo Nerede?
Onu hep Wally olarak tanıdım, bakın, o kadar da zor değil.
Bunu "Waldo" yaptı.
İşin numarası bu. Waldo'yu bulursanız, Wally'i bulmuş oluyorsunuz.
Aynı adam.
Laf kalabalığınızın çoğunu memnuniyetle benimsedim.
Dilinizde sevdiğim çok şey var Amerika.
"Roka" gibi.
Evet lütfen.
Biz ona "Roket" diyoruz.
Siktir git, roketmiş. Ben roka istiyorum. Bir palyaçonun araba kornası gibi.
Evet, lütfen. Roka!
Ve alüminyum.
Evet. Bizde de aynı kelime var, ama "Alu-min-yum" diye okuyoruz.
Flört edebilecekken neden "Alüminyum" diyesiniz ki?
"Al-u-minum."
"Kes şunu, Amerika."
Ve, "Millet?" Evet, lütfen!
"Teşekkürler millet.
Alıyorum millet. Sizi seviyorum millet."
"Millet", İngilizce konuşan dünyadaki
en iyi, en kapsayıcı topluluk isimlerinden biri.
Teşekkürler Güney. Ne müttefik ama.
"Fanny" kelimesiyle ilgili ikilemdeyim.
Sadece kelimeyle ilgili.
Çünkü burada, "popo" anlamına geliyor. Arka tarafınız, poponuz.
Avustralya'da özellikle hanımların ön tarafı anlamına gelir
ve kapsayıcı biçimde kullanılır. Bilmiyorum.
Amerika'da herkesin bir "Fanny"si olduğunu duyunda, "Harika.
Harika.
Lezbolar Adası'na gidiyorum. Hadi bakalım." diye düşündüm.
Bu sadece bir şakaydı. Oraya ait değil.
Şaka bölümünden kaçmış olmalı. Bunun için özür dilerim.
Hayır, Fanny uyuşmazlığından uzun zamandır haberdarım.
"Fanny" kelimesinin buradaki
anlamının farklı olduğunu öğrendiğim günü asla unutmayacağım.
Okuldaydım, kitap okuyordum. Bir Amerikan kitabıydı. Çevrilmemiş.
Dil konusunda hep biraz yetenekliydim.
Bu, macera yaşayan dört çocuğun hikâyesini anlatan bir kitaptı
ve maceralarının bir kısmında da...
Anlaşılan, bu çocuklar bir tepeden kayarak inmiş.
"Fanny"lerinin üzerinde.
Ve bir öğleden sonramı kaybettim.
Bunu zihnimde canlandırmaya çalışmakla bir öğleden sonramı kaybettim
çünkü bir tepeden böyle inilmez!
Bu şekilde iniyorsan, bu bir seçim değildir. Ayağın kaymıştır.
Ve dört çocuğun senkronize şekilde ayağı kaysa,
anlatıcının bunu anlatmama ihtimali nedir?
Siktiğimin sıfırı!
Peki neden tepeden öyle inmeyi seçtiler?
Aerodinamik değil
ve bunu nasıl tanımlarsanız tanımlayın, savunmasız bir durum.
Ve ne taraftan gidersin? Önce kafa mı? Önce ayak mı?
İkisi de aerodinamik değil. Dizlerinizle ne bok yiyeceksiniz?
Muhtemelen size "Douglas"ın anlamını anlatmalıyım.
Çünkü burada, evdekinden çok daha farklı bir anlama geliyor.
Avustralya'da kanguru rahmine argoda Douglas denir.
Tabii ki denmez.
Neden bunun için argo olsun ki?
Tanrı aşkına.
Avustralyalılar o kadar Avustralyalı bile değil. Hadi ama.
Sadece köpeğimin adıydı.
Bu şova köpeğimin adını verdim.
Adı Douglas.
Alkışladığınız şeyin bu olması tuhaf, ama olsun.
"Aferin. Köpeğinle şovuna aynı ismi vermişsin...
Artık o kadar da tuhaf değilsin."
Douglas ilk köpeğim.
Yetişkinlik dönemimdeki. Büyürken çok köpeğim oldu.
Ailem onları yaşadı. İşlek bir caddede oturuyorduk.
Pekâlâ. Oradasın. Bakın, bu...
Aslında bir dönemi ve bir yeri anlatıyor.
Douglas iyi. Artık işlek bir caddede yaşamıyorum.
Ona iyi bakıyorum. Onu köpek parkına götürüyorum.
Ve köpek parkına düzenli olarak giden herkes,
bir köpek parkında asla iyi bir sohbet edilemeyeceğini
çok iyi bilir.
Onlar kısa sohbet festivalleridir
ve bu benim doğal habitatım değil.
Henüz nedenini bilmiyorsunuz, ama biliyorsunuz.
Size bir keresinde
köpek parkında ettiğim berbat sohbetle ilgili bir hikâye anlatmak istiyorum.
Adamın biri bana doğru geldi.
Yani, bir köpeği vardı. Sadece ürkütücü değildi. Bir içeriği vardı.
Anlatmak istiyorum.
Hikâyeyle alakalı değil ama bilmenizi istiyorum.
Köpeğinin ayakkabıları vardı.
Ve köpeği ayakkabı giymek istemiyordu.
Böyle yapıyordu...
Bir tazı cinsiydi ve zaten genelde titrek oluyorlar.
Neden bilmiyoruz. Üşüyorlar mı? Gerginler mi?
Ama bu... Çok fazlaydı.
Hikâyeyl alakalı değil, ama çevremde çok hareket vardı,
ben de bilmenizi istedim.
Fazladan stres.
Bu arkadaşımın sohbet başlatma şekliydi.
Tanışmamıştık. Sohbete böyle başladı. "Gülümsemek için
somurtmaktan daha az kas kullanıldığını biliyor muydun?"
İzleyicilerin arasındaki erkekler,
"Münferit bir olay yaşamışsın." diyorlardır.
Kadınlar da, "Tanrı aşkına." diyor olmalılar.
İkili olmayanlar da, "Senin için zor bir gün mü? Öyle mi?" diyorlardır.
Sohbet başlatma diyalogları açısından, bu oldukça boktandı.
Temel olarak şunu diyordu: "Yüz ifaden yanlış. Değiştirebilir misin?"
Cidden.
Ben bile şüphelerimi adamın lehine yorumladım
ve asıl endişesinin enerji tüketimi olduğuna gerçekten inandım.
Bana bakıp, "Keşke bilseydi.
En iyi hayatını yaşayabilir.
Bunu bilseydi, gününden çok daha fazlasını alabilirdi." dediğini düşündüm.
Buna inansaydım bile, ne gülümsüyordum, ne somurtuyordum.
Nötr bir ifadem vardı ve bu bütün siktiğimin kaslarını çalıştırır.
Nötr yüzümün pek neşeli görünmediğinin farkındaydım.
Bir patatesi, bir kaşıkla yukarıdan bastırmışsın gibi görünüyorum.
Cidden, yani...
Kas yok.
Nötr. Bende dinlenen sürtük suratı var. Bu ifadeye öyle deniyor.
Halk arasında böyle bilinir. Dinlenen sürtük suratı.
Sadece kadınlarda dinlenen sürtük suratı vardır.
Erkekler sadece önemli şeyler düşünüyordur ve en iyisi onları rahatsız etmemektir.
Cidden, kimse tanımadığı bir adama gidip
"Neşelen dostum. Bir daha olmayabilir." dememiştir. Hayır!
Biraz boktan bir başlangıç cümlesiydi.
Nasıl tepki verdim biliyor musunuz?
Somurtmaya başladım.
Birkaç dakika önce kullanmaya niyetimin olmadığı kasları kullanmaya başladım.
Ama çok iyi gittiğini düşündü ve sohbeti biraz daha ilerletip
"Köpeğinin adı ne?" diye sordu.
Tipik. Ben de, "Doug." dedim.
Çünkü fark ettim ki, sadece başı beladayken "Douglas" oluyor.
"Doug." dediğimde, adam biraz fazla tepki verdi.
Şöyle... "Doug." dedim ve şöyle yaptı...
"İyiymiş."
Ben de dedim ki,
"Değil."
Neden bilmiyorum. Sanırım kendimi hâlâ Suratı Asıklar Ülkesi'nde sanıyordum.
"İyi bir isim değil." dedim.
"Öyle." dedi.
Ben de, "Öyle değil." dedim.
Yani işte... Olan şey şu.
Köpek parkında bir yabancıyla köpeğimin
adının iyi olup olmadığını tartışıyorum
ve tahmin edeceğiniz tarafta değilim.
Ve adamın köpeğinin ayakkabıları var.
Konuşmamız gereken daha önemli şeyler vardı.
Onun yerine, "Kötü bir isim.", "İyi bir isim." diyorduk.
Sonunda dedi ki, "Bak.
İyi bir isim, çünkü Doug...
Köpekler kazar.
Doug."
Profesyonel bir komedyen olarak üzerinde düşünmediğim kendi şakamın
bana açıklanmış olması, resmen utanç verici bir andı.
Sanki aklıma gelmiş ama unutmuşum gibi.
Fark etmedim sanki.
Doug bir yıldan uzun süredir bendeydi. Adındaki imayı fark etmemiştim.
Utandım.
Ben de her mantıklı ve olgun insanın yapacağı şeyi yaptım.
Yalan söyledim. "Hayır." dedim.
"Adı Douglas.
Ve bilmelisin ki, adını verirken Douglas Kesesi'nden esinlendim."
"Douglas kesesi de ne?" diye sordu.
Adil bir soru,
çünkü Douglas Kesesi az bilinen bir şey.
Ben de açıkladım.
"Douglas Kesesi, kadınların biyolojik üreme sistemlerinde
anal boşluk ve rahim arasında bulunan
boşluğa denir." dedim.
Köpek parkında!
Ve adam gözünü kırpmadı.
Dondu kaldı. Kaşlarını çatmaya başladı.
Ve aniden çok çalışıyordu.
O korkuyla karışık, belirsiz dehşet bakışını yanlış anladım
ve bunu samimi merak olarak algıladım.
"Daha fazla bilmek istiyor." diye düşündüm.
Ben de açıkladım, "Ne önde, ne arkada.
Tam ortada.
Vajinanın tarafsız bölgesinde. Ona Vajina İsviçre'si diyoruz.
Kendi girişi de yok."
Sanki her şey daha iyi olmuş gibi.
"Yani...
Oraya girilemiyor.
Ama başparmağını popona,
diğer parmağını da vajinana sokar
ve parmakları birleştirirsen...
...oradaki kısım...
senin Douglas Kesen. İçeride."
Köpek parkında!
Çünkü gerçek bir şey değil.
Acil durumlar için olan bir alan. En iyi...
En iyi şu şekilde açıklayabilirim.
Bir valiziniz var ve valizi açmak istiyorsunuz.
Fermuarı valizin etrafını dolaşarak kapatıyorsunuz,
ama valizi açmak istediğinizde açılmıyor
çünkü küçük fermuarları kullanmadınız.
Valizin etrafını dolaşan fermuarı kullandınız
ve açılmıyor. Sizinle dalga geçiyor.
Valizi açmak istediğinizde de, böyle yapıyor...
Yaptığınız şey valizi açmak değil.
Yaptığınız şey, orada fazladan bir alan yaratmak
ve onu göremiyor veya ona ulaşamıyorsunuz.
Ama orada olduğunu biliyorsunuz.
İşte Douglas Kesesi budur.
Teşekkür ederim. Çok sevindim.
Douglas Kesesi açıklamamdan keyif almış olmanıza çok sevindim
çünkü köpek parkındaki dostum almadı.
Hâlâ içimde, vücudumun özel bir yerinde,
Douglas Kesesi adında
bir şey olduğuyla başa çıkamıyorum.
Çok tuhaf, aşırı derecede kabul edilemez.
Ama aynı zamanda, her şeyin erkekler tarafından
isimlendirildiği bir dünyada yaşadığımızın hatırlatıcısı.
Her şeyin.
Buna da bir erkek isim vermiş. 18. yüzyılda yaşamış
erkek bir ebe olan Doktor James Douglas.
Ne kadar rahatsız edici bir istatistik koleksiyonu.
LinkedIn hesabınıza böyle başlık atmayın. Bu bir hata olur.
Ona Doktor James Douglas'ın adı verilmiş, çünkü anlaşılan o ki, ilk o bulmuş.
Ne gün ama. Kim bilir nasıl bir gün olmuştur.
Bir kadın kadavrasını kurcalıyorsun.
Altını üstüne getiriyorsun. O zamanlar hobiler farklıydı.
Kadının tuhaf fermuarını bulmuş olmalı
ve sonra orada durduğunu fark etmiş. Bomboş, isimsiz.
O noktada Doktor James Douglas, "İşte bu. Geriye bir şey
bırakma fırsatım bu." diye düşünmüş olmalı.
Açıkçası, erkeklerin hatırlanmak için ne kadar az şey
yapmak zorunda olduklarını görmek beni hep şaşırtıyor.
"Bir şey olmayan bir şey" bulmuş ve üstünde hak iddia etmiş.
Bir şeylerin isimlendirilmesinde
kadınların da rolü olsaydı, farklı bir dünyada yaşıyor olurduk.
Sizce kadınlar o toplantıda olsaydı,
sizin toplarınız olur muydu?
Hayır. Çünkü konu şu.
Kadınlar testislerinizi spor ya da oyun olarak görmüyor.
Onlarla oynamayı seviyorsunuz. Bunu yapmaktan hoşlanıyorsunuz.
Güzel hikâye.
Peki ona, "Karen'ın Avucu" adını verseydik hoşunuza gider miydi?
Bu nasıl olurdu sizce?
İhtiyar bir kadın bütün tün kasıklarınızı avuçluyor olsa.
Nasıl bulurdunuz?
Çok üzgünüm. Uzman olmadığım belli. Nedir bu?
Özür dilerim.
Sanırım Karen benim için bir kukla. Yani...
"Toplar ne...?"
Bir doktorla görüşmeliyim.
Bu bir süre önceydi.
Çünkü genel olarak konuşursak, Douglas bölgemde
bazı sorunlarım vardı.
Düzenli gittiğim doktorum yoktu, onun yerine gelen kişiyle görüştüm.
Yerine gelen doktor, kendim için seçeceğim bir doktor değildi.
Uyumlu değildi. En başından beri iyi anlaşamadık.
Kibirli, pislik herifin tekiydi.
Yani, o da iyi bir doktordu. Evet, elbette.
Ama bu, karşılıklı geçişin çok olduğu bir Venn Diyagramı.
Ona "Doktor Sik Bisküvisi" diyeceğiz.
Tamam, işte böyle.
Doktor Sik Bisküvisi, herhangi bir tahlil yapmadan,
Douglas rahatsızlığımın çözümü olarak
hapa başlamam gerektiğine karar verdi.
Hap. Her şeyi erkeklerin isimlendirdiğinin başka bir kanıtı.
"Hap." Çok belirsiz değil mi?
"Reçete ettiğiniz birçok şeye hap denebilir, Doktor."
"Evet, ama bu 'o' hap." dedi.
Şehir merkezinde hepimizin kemirdiği devasa bir hap
varmış gibi, "Bugün Pazartesi."
"Ne yapıyor?" "Cadılık. Kapa çeneni. Hap diyelim."
Doktor Sik Bisküvisi'ne, "Bakın, hap almak istemiyorum.
Daha önce hap kullandım ve bende intihar düşünceleri uyandırıyor." dedim.
Bir de travmam bitti sanmıştınız.
Doktor Sik Bisküvisi bu konuyu masaya yatırmamdan hoşlanmadı.
Masa da, bedenimle ilgili aldığım bir danışmanlık bu arada.
"Hayır. Hayır, çok teşekkürler." dedi.
Ne yaptı biliyor musunuz? Beni susturdu.
"Beni iyi dinleyeceksin." dedi.
Bu ilk kavgamızdı.
Ben de ufak çatışmalar sırasında hep yaptığım şeyi yaptım.
Espri yaptım. Şakam buydu.
"Neden hapa başlamak yerine histerektomi yaptırmıyorum?" dedim.
Evet, anladınız. O neden anlamadı bilmiyorum.
Bu klasik bir espridir.
Bunun...
...espri olmadığı bir ortamı düşünemiyorum.
Hangi gezegende, kendi bedenim üzerinde kontrolüm var ki?
Bunda değil.
Yani belli ki, bu bir espri.
Ayrıca çok açık olmalıydı, çünkü esprili kelimeler kullandım.
Resmi terminoloji kullanmadım.
"Histerektomi" demedim.
"Neden bütün teçhizatı sökmüyoruz ki?" dedim.
Daha sonra, espri yaptığım anlaşılmadıysa, böyle devam ettim,
"Ayrıca düzenleme yapmanın moda olduğunu duydum doktor.
Ve bu kesinlikle içimdeki neşeyi ateşlemiyor."
Teşekkür ederim. Çok sevindim.
Bu şakadan keyif almanıza sevindim.
Çünkü Doktor Sik Bisküvisi almadı.
Şakamı anlamadı.
Ben de onun insanlığını alamadım.
İşler o noktadan sonra tırmanışa geçti ve bana bağırmaya başladı.
Bana bağırdığı sırada ağlamaya başladım
ve Doktor Sik Bisküvisi de bu durumumu teşhisinin
doğruluğunun kanıtı olarak kullandı.
Belli ki, sorunum hormonaldı.
Tipik sorumluluktan kaçan Sik Bisküvisi.
Hadi oradan. Bir de erkekler kadınlara hormonal davranıyorsun diyor.
İnsanoğlunun tarihin başından beri bir numaralı hobisi.
Bir kadın ne zaman bir erkeğin öngöremediği
bir şey yapsa, adamın ona hormonal davrandığını söyleme hakkı var.
Bu kadar.
"Bunu beklemiyordum,
yani belli ki, sürtük olmak için içselleştirdiğin kaosun
yansıması olan karmaşadan ibaretsin."
Erkekler kadınlara sanki kendi hormonları yokmuş gibi böyle diyor.
Beni sinir eden kısım da bu.
Çünkü önemli haber beyler, sizin de hormonlarınız var.
Siz de bazen testissel olabiliyorsunuz.
Evet, oluyorsunuz.
Bazen, Karen biraz sıkıyor
ve üzülüyorsunuz.
Ve elbette siz de insansınız. Bu hepimizin başına gelir.
Benim de dolunayda biraz siyah çikolata kemirmek istediğim olmuştur.
Cadılık.
Ama hiç kapı yumruklamak zorunda kalmadım.
Yani hepimizin kendimize göre bir şeyi var.
Peki madem erkekler hormonlarını etkisizleştirmekte bu kadar iyi,
"Erkektir yapar" cümlesi ne anlama geliyor sizce?
Bu en makul cinsel saldırı nedeni
ve birçok kişi böyle olmasını çaresizce istiyor.
"Erkektir yapar" ne demek biliyor musunuz?
Oğullarımızı gerçek dünyaya hazırlamıyoruz demek.
Bildiğimiz anlamına geliyor.
Erkeklerin hormonlarının merhametine kaldığını biliyoruz.
Kültürel olarak onları eylemlerinden dolayı sorumlu tutamadığımız için
kadınları sorumlu tutuyoruz.
Kesin şunu!
Bu yem, sizi lanet sersemler. Bu yem. Bırakın!
Sizin için değil.
Bu bir yarış değil.
Siktir.
Bunu her yapışımda, yemin etrafından dolaşmam gerektiğini hissediyorum.
Bakın, hormonlarımın mantıksız olmasına ihtiyacım yok.
Erkeklerin bunu bilmesini isterdim.
İhtiyacım yok... Mantıksız olabilirim, çünkü öyle olmak istiyorumdur.
"Balon balığı anı" dediğim şeyden sıklıkla yaşarım. Tamam mı?
Balon balığını bilir misiniz? Ürkütüldüğünde, "Çözüm bu." diyen balık.
Öyle değil.
Olan şey şu. Kontrol edemediğim bir öfkeyle doluyum
ve öfkeli olduğum konuda bir şey yapamıyorum çünkü...
"Beni yersen seni mahvederim, ama onun dışında sadece duracağım."
Balon balığını hep ufak tefek şeyler sinirlendirir.
Büyük resim değil. Paleo diyeti gibi küçük şeyler.
O bokla bana göz ucuyla bakma.
Çünkü benim tepkim kontrolden çıkıyor.
Orantısız oluyor.
Biri masumca, "Paleo yapıyorum." diyor, ben de, "Öyle mi?
Birincisi, umurumda değil. İkincisi, nefesin kokuyor.
Tanrı aşkına, biraz lif ye.
Üçüncüsü, ne yediklerini bilmiyoruz.
Paleolitik insanların gerçekte ne yediğini bilmiyoruz.
Ama fırında karnabahar yemedikleri kesin, geri zekâlı!" diyorum.
Ve döngümün neresinde olduğumun da önemi yok.
Aynı öfke.
"Waldo nerede?" de bunlardan biri.
Siktirsin.
Peki neden Waldo? Neden?
Neden nesiller boyunca çocukların
o geri zekâlıyı bulmaları için hayatlarından saatler harcadık?
Çünkü arayıp duruyorsunuz ve aramak bir yatırımdır.
Önemsiyorsunuz ve endişelenmeye başlıyorsunuz. "Umarım iyidir."
Sonra onu buluyorsunuz ve hiçbir şey olmuyor. Asla!
Sadece tatile çıkmış iyi zaman geçiriyor olur.
Siktir git Waldo!
O da hepimiz gibi kendini bulmalı.
Gerçekten.
Beyaz erkek önceliği olan bir çocuk kitabı görmek isterseniz,
bu odur.
Çünkü hiç çaba harcamayan bir adam var.
Kendisi için hiç çaba harcamıyor,
ama Dünya üzerindeki herkesten
sürekli onun yerini önemsemesini bekliyor.
O iğrenç tulumunu değiştir dostum.
Dürüst olmak gerekirse, o aya ve gelgitlere bağlı olarak dalgalanıyor.
Ama nihayetinde, duygusal kaynaklarım boşa harcandı.
Onları Ninja Kaplumbağalar için de boşa harcıyorum.
Büyük bir mesele.
Sorun Donatello. Nedenini anlatayım.
Bilmiyorsanız, Ninja Kaplumbağalar bir sokak çetesi
ve tuhaf bir şekilde, bu benim sorunum değil.
Bu bir çizgi roman, televizyon ve film serisi
ve hedef kitlesi de genel olarak genç erkekler.
Ninja Kaplumbağaların isimleri var.
Michelangelo, Leonardo, Rafael ve Donatello.
Rönesans ressamlarının isimleri verilmiş.
Çünkü freskleri mınçıkalar kadar hatırlatan bir şey olamaz, haklı mıyım?
Haklı değilim.
Rönesans'ın ilgi çekici olan yanı,
genel olarak Rönesans dendiğinde, İtalyan Yüksek Rönesansı'nı
anlıyor olmamız ve bu çok kısa süreli bir sanat hareketi olmuştu.
21 yıl, tamam.
1500'den 1520'ye çıktı. Bitti.
Michelangelo, Leonardo, Rafael,
hepsi bu 20 yıl boyunca sanatsal hünerlerinin zirvesindeydi.
Donatello, hayır.
Hayır. O ölmüştü.
1465'te öldü.
Onların sokak çetelerine ait değil!
O öldü!
O sokak çetesine kim yakışır biliyor musunuz?
Titian. O Titian olmalıydı.
Titian'ın neden o sokak çetesinde olmadığını biliyor musunuz?
Çünkü o televizyon dizisinin hedef kitlesi,
siktiğimin hormonları yüzünden "tit" hecesini kaldıramıyordu.
Oğullarımızı gerçek dünyaya hazırlamıyoruz.
Ya da kendi yazdıkları tarihe. Tuhaf.
Ayrıca onlar tosbağa.
Kaplumbağa değiller!
Onlar tosbağa.
Tosbağalar patır kütür, kaplumbağalar fışır fışır.
Şimdi, anlıyorum.
Mutant olduklarını anlıyorum. Bunu anlıyorum.
Ama mınçıka kullanıyorlar.
Bu, karasal maharet konusunda deneyimli olmaları gerektiği anlamına geliyor
ama bu yeterli değil!
Erkek çocuklarımızı gerçek dünyaya hazırlamıyoruz.
Ya Galapagos'a gitseler? Siktir.
En son balon balığı anımı...
...bana, kardiyovasküler sistemde
stres oluşturmadığı için golfün spor olmadığını
anlatmaya çalışan bir adamla ettiğim sohbette yaşadım.
Bu ilgi çekici değil, değil mi?
Neresinden bakarsanız bakın. Sıkıcı.
Ve daha da kötüleşiyor çünkü konuşmaya devam etti.
"Eğer bir şeye katıldığında,
kardiyovasküler sistemine stres yüklemiyorsa,
bir sporda yer almıyorsundur.
Sadece oyun oynuyorsun demektir."
Ve bu konuşma beni o kadar öfkelendirdi ki,
spor gibi geldi.
Umarım burada, "Sonunda. Biri golfün
onurunu koruyor." diye düşünmüyordur.
Burada olan şey o değil.
Hatta umarım golf üzgündür.
Umarım golf ağlak bir şeydir,
çünkü içimde toplayabildiğim tüm mantıklı öfkeyle golften nefret ediyorum.
Ne kadar büyük bir arazi, zaman ve su kaybı.
Tanrı aşkına.
Gerçekten.
Ailesi olan ve golf oynayan
erkekler amcıktır.
Zamanınız yok beyler. Bir aileniz var.
Kadınlarınız ücret almadan emek harcarken
bir parkta arkadaşlarınızla dolaşarak geçirebileceğiniz altı saatiniz yok.
Büyüyün!
Her şeye erkeklerin isi verdiğine dair daha fazla kanıt var.
Birine söyleyebileceğiniz en kötü şey nedir?
Amcık.
Bu kadın cinsel organına için kullanılan bir referans ve buna katlanmayacağım.
A ile başlayan kelimeyi kullanırken ciddiyim.
Yani, bir insana söylenebilecek en kötü şeydir,
ama bunu kendi biyolojimle ya da başkasınınkiyle ilişkilendirmiyorum.
A ile başlayan kelimeyi kullandığımda zihnimde ne görüyorum biliyor musunuz?
Bir golfçü.
Dokuma pantolon giyip tek eldiven takan, zengin ve beyaz bir salak.
Ne amcık ama.
Country Kulübü denmesi tesadüf olamaz.
Hadi.
Son şovum Nanette'in neden birçok kişiyi balon balığına çevirdiğini söyleyeyim.
Bunu yaptığınızı biliyorsunuz.
Ve insanlar diyorum, ama sadece erkeklerdi.
Etiket "bütün erkekler deği.", tamam mı?
Elbette tüm erkekler değil.
Hiçbir zaman tüm erkekler olmadı.
Genel olarak, sadece bu etiketi kullananlar.
Onlar işte.
"Ben" diye okunan erkekler.
Bana, Nanette'in komedi olmadığını
hatırlatmak için uğraşanlar onlar.
"Çünkü beni bir kere bile güldürmedi."
Öncelikle, güzel.
O şov sizi baştan sona güldürdüyse, sizin derdiniz nedir?
İkincisi, evet, kahkaha musluğunu kendim kapattım.
Bu bir karardı. Arkasındayım.
Şovun yarısında, "Siktir, şakalarım bitti.
Üzücü bir hikâye anlatayım." demedim.
Nanette'te yaptığım şeyin teknik olarak komedi olmadığını en iyi ben biliyorum.
Ama lanet bir aptal da değilim.
O şovun geniş bir izleyici kitlesi olsun istedim
ve buna komedi diyerek...
...insanları kandırdıysam,..
...bu teknik olarak bir şaka.
Ama söylemeliyim ki...
Şunu söylemeliyim, kötü bir şaka birçok erkeği öfkelendirdiyse,
kimsenin beni spor yazmakla suçlamamasına şaşırdım.
Bakın, öncelikle bu beni rahatsız etmiyor. Tamam mı?
Bu beni rahatsız etmiyor. Bakın.
Ses yükselten sopa hâlâ bende. Kendimi tehdit altında hissetmiyorum.
Aslında, bu nefretten hoşlanıyorum.
Ölüm tehditleri bir yana, bu eğlenceli. Nam nam nam.
Ama şöyle ki, ne zaman bir balon balığı olsam...
...her zaman sorunun genelde
benden kaynaklandığını düşünürüm.
Böyle olurum... Bu bir diyalog başlatmak için iyi bir nokta değildir.
Donatello'ya ya da Waldo'ya hiç mektup yazmadım.
Yani, anlamı yok. Biri ölü, biri hiç evde değil.
Ama yine de...
Hiç aklıma gelmedi.
Ama bugün bile, hâlâ bana özel mesaj yazan erkekler
büyük harflerle beni hiç duymadıklarını söylüyorlar.
Bu bir bilmece.
Nereden biliyorlar?
Hissetmemi çaresizce istedikleri o utancı deneyimleyemiyorum
çünkü onlar için endişelenmeden edemiyorum.
Çünkü bu zor bir hayat.
Yeni şeyler bu kadar acı veriyorsa,
bu bir öğrenme güçlüğüdür.
Böyle biri için okulun nasıl olduğunu düşünsenize.
Kalanlı bölme.
"Bunu hiç duymadım!"
Komedi yerine haince şeyler yapmış olmakla suçlandım.
Gerçekten. Bir monolog gibi.
Doğruysa, ne canavarlık.
Övülmüş bir TED Konuşması.
Tek kişilik bir şov.
Bir vaaz. Siktiğimin vaazı.
İnanabiliyor musunuz? Şu cürete bakın. Vaazmış.
Nanette lanet bir vaaz değildi. Monolog da değildi.
Bir taburenin üzerinde tekir balığı gibi sahne ışığında oturmuyordum.
Lanet bir monolog değildi.
Övgü dolu bir TED Konuşması mı? Neden övgüye ihtiyaç duyuyorlar ki?
İyiler.
Peki ya tek kişilik kadın gösterisi?
Hadi canım, nasıl anladın Sherlock?
Ve bu lanet bir vaaz da değildi.
Vaaz mı istiyorsunuz? Vaaz vereyim.
Vaaz budur!
Yüksek Rönesans'ın
ne zaman başladığıyla ilgili bazı tartışmalar var.
Bazıları 1490 diyor,
diğerleri 1500'lerde başladığını savunuyor.
Her şekilde, Donatello ölüydü zaten.
16. yüzyılda Karen'ın çok soğuk elleri vardı.
Okşa onları Kaz. Hadi.
Bu, Rafael'in Atina Okulu.
Rafael burada, her şeye isim vermiş olan tüm adamları
nazikçe resmetmiş.
Şimdi...
Kesin konuşmak gerekirse, onları istediği gibi kullanmış olsa da,
bunlar Rafael'in çağdaşları değil.
Ama temel olarak, Antik Yunanlar
ve Raffael bu resmi yaptığında, tüm Yunanlar ölmüştü.
Tüm Yunanlar değil. Çok üzgünüm.
Günümüzde ve dünyada hâlâ yaşayan Yunanlar var.
Merhaba ve hoş geldiniz.
Hayır, onlar Antik Yunanlar'dı. Hepsi öldü.
İşlek bir yolda yaşıyorlardı. Antik Romalılar tarafından inşa edilmişti.
Burada kim var peki? Pisagor var.
Üçgenleri isimlendirmekle meşgul.
Bu çok dar.
Sokrat burada.
Biraz tepe taklak olmuş. Tipik Sokrat.
Düşüncelerinde iyi, yürüyüşünde iş yok. Kalk dostum. Roka.
Peki erkekler her şeyi
isimlendirmek gibi çok önemli bir şey yaparken, kadınlar ne yapıyordu?
Araştırmalarıma göre,
kadınlar üçlü gruplar halinde ve çıplak şekilde
erkeklerin her şeyi isimlendirmesini bekliyormuş.
Mesela bu heykelde bunu görüyorsunuz.
"Elindeki nedir Karen?" diye soruyor.
"Ivır zıvır işte."
Kadınlar sadece bir şeyleri tutuyormuş. Bekleyip, zehirli olmadıklarını umuyorlar.
Erkeklerin bir şeyleri isimlendirmesini bekliyorlar.
Bu, yataklar isimlendirilmeden önce yapılmış.
Kadınların çaresizce ve gönülsüzce
çarşafları ağaçlara fırlattıklarını görebilirsiniz.
"Bilmiyorum. Bir kale inşa edelim.
Gösterişli bir kale yapalım.
Yaşasın, kale bitti!" diyorlar.
Ormanda, üçlü gruplar halinde, çıplak dans etmek
tüm zamanlarda kadınların bir numaralı hobisi olmuştur.
Buna bayılmıyor muyuz?
Bu duyduğunuz en güvenli şey değil mi? Buna bayılırız.
Bu, resmi tatilde ormanda kafasına göre takılan,
drama olmayan bir şey gibi.
Ama dikkatinizi şu gruba çekmek istiyorum.
Bu, yalnız geçen eğlenceli zamanlar için fazla sıkı fıkı.
Gerginliğe işaret ediyor.
Ne oldu? Biri Paleo'dan mı söz etti?
Hayır.
Bu figürde, bu kumaş parçasının,
bu bez parçasının,
hatta bu potansiyel kalenin
kıçının deliğine kadar çıktığını görüyoruz...
Kıçının deliğine kadar çıkmış ve kıçının iki yanağını da kapatmış.
Ve kadın sinirli.
Şimdi bu noktada, bunun bir fotoğraf olmadığını belirtmeliyim.
Bu, talihsiz bir anda kazara
çekilmiş olan bir fotoğraf değil. Tuhaf.
Hayır, bu aslında bir tablo.
Bu durumda bu aslında...
...bir karar!
Bu, bir adamın verdiği ve üzerinde zaman harcadığı bir karar.
Bende otizm var.
Bu küçük bir monolog.
Çok geç teşhis aldım. Sadece dört yıl önce.
Dört yıl önce teşhis edildi.
Ama önce kendime teşhis koydum
ve bu, bir uzmana yaklaşmanın harika bir yoludur.
Buna bayılıyorlar.
"Bana daha çok düşüncenden söz et." diyorlar.
Kendi kendime teşhis koymayı düşünmemin nedeni,
insanların sürekli bunu söylemesiydi.
Genelde bir şovdan sonra.
İnsanlar bana gelip, "Bence sende otizm var." diyorlardı.
Adil olmak gerekirse, hayatım boyunca bunu yapan insanların
bazı davranışsal sorunları olduğunu düşünürdüm.
Çünkü biz böyleyizdir.
Daha çok, "Bende sende olmadığı belli olan bir bilgi var.
Bu bilgiyi duymak için hazır olabilirsin veya olmayabilirsin, ama söyleyeceğim
çünkü bilgi güçtür, cehalet kafestir ve duygularla başa çıkılabilir.
İyi günler dilerim." gibidir.
Benim sorunum, nasıl otistik olabileceğimi
anlamayacak kadar otizmi anlamamamdı.
Çünkü bizim otizmden anladığımız, bunun
matematiği çok seven küçük çocukları etkileyen bir şey olduğudur.
Bugüne kadar, bunların hiçbiri bana uymadı.
İnsanlar, "Sanırım sende otizm var." derdi.
"Nasıl anladığını anlamıyorum." derdim.
Elbette aşı oldum, ama bunun dışında...
İşte geliyor.
Hazır olun.
Otizmle ilgili mitlerle ilgili listenin başındaki şey bu olmalı.
Sadece bu değil, çünkü
aşıların otizme neden olmadığını biliyoruz.
Otizme neyin sebep olduğunu biliyor musunuz?
Hayır. Bilmiyorsunuz.
Ve eğer...
Eğer gerçekten bildiğinizi düşünüyorsanız,
öz güveniniz sizi aptallaştırıyordur.
Aynı zamanda, söyleyebileceğim hiçbir şeyin
bir aşı karşıtının fikrini değiştiremeyeceğini biliyorum.
Bunu biliyorum, çünkü kapalı zihinler böyle çalışmaz.
Çalışmıyorlar.
Dükkânları kapalı. Değil mi?
Kapalı bir zihni açmak için içeriden çalışmak gerek.
Bir aşı karşıtının fikrini değiştirmek için yapabileceğim bir şey yok, biliyorum.
Yine de deneyeceğim.
Çünkü benim teorime göre, onları kapalı zihinli olmakla suçlayınca,
buna tepki verip, "Hayır, öyle değilim." diyecekler ve araya gireceğim.
Elbette burada da aşı karşıtları vardır. Elbette.
Kendinizi tanıtmayın. Yapmayın. Burada yaptığımız bu değil.
Sayınız az.
Ve istatistikleri kasten yönlendirmeyi sevdiğinizi biliyorum,
ama bu sizi bile aşıyor.
Ve ayrıca...
Burada aşı karşıtları olacaktır, ama sakın yanılmayın,
çünkü benim istatistiklerime göre zengin, beyaz, yetkin kadınlar
ve bu da çok fazla geçişi olan bir Venn Diyagram'I.
Ama aşı karşıtıysanız,
sıradaki kısmı beğenmeyeceğinizi garanti ederim.
Ama şovun başından beri durmadan gülüp
şimdi aniden durursanız,
herkes bunu anlar.
Bunun olmasını istemiyorsanız,
biraz böyle yapın.
Hoşunuza gitmeyecek. Biraz böyle yapın.
Tamam, aşı karşıtları. Haklı olduğunuzu varsayalım.
Değilsiniz.
Varsaymak bilim değildir, ama...
Haklı olduğunuzu varsayalım. Aşıların otizme neden olduklarını.
Olmuyorlar.
Şimdi ne olacak?
Çünkü otizm spektrumunda olan biri olacak,
şunu söyleyeyim.
Takım için kendimi feda etmekten memnunum.
Otizmin kolay olduğunu söylemiyorum.
Değil. Çok zor.
Bunu inkâr edemem de, etmem de.
Ama bu hayat ne kadar zor olsa da, bir hayatının olması güzel
ve özellikle çocuk felci olmayan bir dünyada yaşamak çok güzel!
Çocuk felci kötüdür!
Ve bu bir gerçek. Bir duygu değil.
Ve sizin gibi sosyopat olacağıma, otistik olmayı tercih ederim.
Açıklayayım.
Çocuğunuzun, tek çocuğunuzun
diğer tüm çocuklardan daha önemli olduğunu düşünüyorsanız,
takım için oynamıyorsunuz demektir.
Takım için oynamıyorsanız, ne bok yemeye çocuk yapıyorsunuz?
Evcil hayvan olarak bir taş alın ve lanet internet günlüğünüzü silin!
Bu konuda içimi döktüm.
Biliyorum ki, bu yayınlanmaya başladığında, o kısım
beni aşı karşıtlığı hareketi nedeniyle bir nefret kampanyasıyla
karşı karşıya bırakacak.
Çünkü sakın aldanmayın, çok organizeler.
Rastgele bireyler değiller. Onlar bir tarikat.
Ve bunu...
Bunları her şovumda anlatıyorum
ve nefret şimdiden birikmeye başladı
ve bu hem hedef gösteriyor, hem de düşmanca.
Ama beni rahatsız etmiyor. Endişelenmeyin. Bununla atıştırıyorum.
Bu gerçekten... Sorun değil.
Bunu neden yaptığımı anladınız mı? Neden nefretten atıştırdığımı?
Bağışıklık böyle kazanılır. Buna mikro dozlama denir.
Evet. Nefretiniz, benim aşım.
Ne yapacaksınız? Zaten otistiğim.
Bende, yüksek işlevli otizm denen şey var
ve bu sahip olduğum şey için berbat bir isim
çünkü yüksek bir işlevim varmış izlenimi yaratıyor.
Ama yok.
Otistik olmanın nasıl bir his verdiğini şöyle örneklendirebilirim:
Temel olarak, sarhoşlarla dolu bir odadaki tek ayık kişi olmak gibi.
Ya da tam tersi.
Herkes sizin uyum sağlayamadığınız bir dalga boyunda çalışıyor.
Görsel olarak anlatayım...
Bu kadın...
...otistik. Bu...
...lanet hayatımın hikâyesi.
Açıkçası. "Geçen hafta aynı yerde cenaze vardı.
Benim neden haberim yok?
Neden öpüşüyorlar? Sesten hoşlanmadım."
Benim hiç haberim yoktur. Asla olmaz. Hep haberleri kaçırırım.
Öğretmenin en sevdiği öğrenciyken,
tek derste öğretmenin düşmanı olduğumu hatırlıyorum.
Teşhis konulana kadar olanları hiç anlamadım.
Ders ilgeçler hakkındaydı, bu hikâyeye kendinizi hazırlayın.
Öğretmenimi severdim. İyi bir öğretmendi.
Bir şeyleri anlatma şeklini severdim, ama birbirimizi bu şekilde kaybettik.
Derse şöyle başladı. "Bir kutu hayal edin." dedi.
Bunu yapabildim. Bir noktaya kadar yetenekliydim.
Görsel düşünürüm. Kutu, tamam.
Üç boyutlu, gösterişli değil, ama orada.
Sonra, "İlgeçler, o kutuyla olan
ilişkinizi açıklayan kelimelerdir." dedi.
O anda düşüncelerim paramparça oldu,
çünkü "Kutuyla akraba mıyım?" dedim.
"Kutunun arkasında olabilirsiniz.
Oradaki ilgecin ne olduğunu bilen var mı?" diye sordu.
Yoktu, ama benim bir sorum vardı.
"Ben kutudan mı yapıldım?" dedim.
Size düşüncemi açıklayayım.
Bir kutuyla akrabalığım varsa, DNA paylaşıyor olmalıydık
ve kutunun benden değil,
benim kutudan yapılmış olmam o sırada bana daha mantıklı geldi.
Ama öğretmenim,
aklımdaki bu tip düşüncelere yabancı değildi.
Biraz şaşırdı ve "Hayır, Hannah, kutudan yapılmadın.
Bunu sormana şaşırdım.
Peki, o zaman kutunun önünde olabilirsin.
Oradaki ilgecin ne olduğunu bilen var mı?" diye sordu.
Hayır, yoktu. Ama benim başka bir sorum vardı.
"Kutunun bir adı var mı?" diye sordum.
Elimde bir isim olursa, nasıl akraba olduğumuzu çözebilirim diye düşündüm.
Belki kuzendik.
"Hayır, o bir kutu.
Kutuların isimleri olmaz, Hannah.
Adı olan kaç kutu tanıyorsun?" dedi.
Ben de kahvaltılık gevrekleri listelemeye başladım.
"Pekâlâ, tamam.
Kutunun yanında olabilirsiniz. Hangi ilgeç olduğunu bilen var mı?" dedi.
Hayır, bilmiyorlardı. Ama benim başka bir sorum vardı.
Soruyu sorarken ne düşündüğümü bilmiyordum,
ama sorduğumu hatırlıyorum, çünkü sorduğumda herkes güldü
ve nedenini anlamadım.
Ama bu histen hoşlandığımı hatırlıyorum.
Soru şuydu:
"Kutuyu yiyebilir miyim?"
Elbette ben ve öğretmen dışında herkes gülüyordu.
Düşününce, neden gülmüyordu bilmiyorum.
Şakalar konusunda, bu bir klasiktir.
Bebek bir lezbo, kutuyu yiyip yiyemeyeceğini soruyor.
Komik olduğunu düşünmedi. "Pekâlâ. Tamam.
Sakin olun. Yanlış yolda olabiliriz.
Kutu yerine başka bir şeyle olan ilişkinizi düşünmeye ne dersiniz?
Tamam mı? Mesela bir penguenle.
Penguen kutunun içinde olabilir.
Bunun hangi ilgeç olduğunu bilen var mı?"
Hayır, yoktu. Ama benim penguenle ilgili birkaç lanet sorum vardı.
"Penguen neyden yapılmış?" diye sordum.
Ve bu, öğretmenimi bozan soru oldu.
Hiç küfretmeyen bir öğretmen
fena bir küfür edince, o öğretmeni bozduğunuzu anlarsınız.
"Penguen neyden yapılmış?" diye sordum.
"Penguen mi? Yani...
Siktiğimin pengueninden işte!" dedi.
Cevaplar konusunda, bu...
Bu su sızdırmaz.
Bu muhteşem bir cevap.
Bu cevabı mantıkla çözemezsin. Çok iyi bir cevap.
O anda, "Yanlış yolda olabilirim." diye düşündüm.
Aklımda başka sorular da vardı,
ama "Şimdi zamanı değil. Sinirli görünüyor." dedim.
"Soruma tutunabilirim." diye düşündüm.
Bunu düşündüm ve hatam da bu oldu.
Konunun ortasındayken sormalı
ya da hiç sormamalıydım.
Çünkü olabilecek en kötü şeyi yaptım.
Kendini güvende hissedinceye kadar bekledim.
Sonra sorumu sordum.
Ama o kadar çok bekledim ki, aynı ders bile değildi.
Günün sonraki saatlerinde, sessiz okuma sırasında.
O kadar uzun süre beklemiştim ki, artık soru bile değildi.
Daha çok bir teori gibiydi ve bu durumu kötüleştirdi.
"Peki ya...
...penguenler kutuyu yediyse?
O zaman penguenler biraz kutudan yapılmış olmaz mı?" dedim.
"Çık dışarı." dedi.
Bu, neden olduğuna dair hiçbir fikrimin olmadığı ilk dışarı
gönderilişimdi, ama sonuncu değildi.
Çünkü o dersle hakikaten ilgileniyordum.
İlgecin ne olduğunu bilmeyi gerçekten istiyordum.
Orada oturup, "İlgeç mi?
Hiç duymadım." demiyordum.
Ama bana daha sonra açıklarken,
"Kasten kalın kafalılık ediyordun." dedi.
"Ama ben bir üçgen değilim ki."
O gün ilgeçlerin ne olduğunu öğrenmedim.
Şu anda ne olduklarını anlıyorum. Her yerlerindeyim.
Aynı zamanda, penguen kutuyu yerse,
onun kutunun çevresinde olacağını da anlıyorum.
Açıkçası, resmen otizm teşhisi aldığım gün, çok güzel bir gündü.
Çünkü kendimi şehrin anahtarı bana verilmiş gibi hissettim.
Çünkü benim için kafa karıştırıcı
olan birçok şey artık anlamlı geliyordu.
Bu kadar zeki olduğum halde geride kanıt bırakmakta zorlanmamın nedeni.
Form dolduramamamın nedeni.. Neden...
Hayatım boyunca takımın parçası olmak için çok uğraşsam da,
derin bir tecrit duygusuna sahip olmamın nedeni.
Bu, otistik olmanın en önemli yanlarından biri. Yalnız kalıyorsunuz.
Başkalarıyla iletişim kurmakta çok zorlanıyorum
çünkü beynim beni başka kimsenin yaşamadığı yerlere götürüyor.
Köpek parkında dolaşırken
insanlarla Douglas Kesesi hakkında sohbet etmeye başlayamazsın.
İnsanlar bundan hoşlanmıyor. Bunu birden çok kez denedim.
Ama bana acıyın diye burada değilim. Öz güveninizi dağıtmak için buradayım.
Çünkü belli ki, düşünme tarzımı paylaşmanın bir yolunu buldum.
Değil mi?
Buna ne sikimi demeniz gerekiyorsa diyebilirsiniz.
Bir monolog. Bir vaaz.
Siz, "domates" dersiniz, bense, "ketçap, işlek yol".
Aptalların anlayacağı şekilde açıklayayım.
Bu şov, düşündüğünüzle, düşündüğümü gördüğünüzü sandığınız şeyle
ve aslında benim düşünebildiğim şey arasındaki
ilişkiyi açıklayan mecazi ilgeçtir.
Çünkü düşünme şeklimi seviyorum.
Çünkü dünya doğruysa ve ben de içindeysem,
komik fermuarımı bulup, düşüncemi genişletebilirim.
Benim düşünme şeklimde bir güzellik var.
Kutunun dışından bakmıyorum.
Ama anlaşılan, nazikçe sorarsam,
evet, kutuyu yiyebilirim.
Baksanıza.
McDonald's sponsorluğunda.
Onu görebiliyor musunuz?
Ne amcık ama.
Bu, Aziz Bernard.
Bu Aziz Bernard, bu Bakire Meryem,
bu Bebek İsa ve bu da minik bir aslan.
Bu resimde aslında ne olduğunu görebiliyor musunuz? Görüyor musunuz?
Bakire Meryem...
...lanet yüzüne süt fışkırtıyor.
Merhaba.
Bu adam da, "Genelde bir resimdeki en tuhaf şey ben olurum.
Ben minik bir aslanım." diyor.
Ama değil,
çünkü Bakire Meryem lanet yüzüne süt fışkırtıyor.
Bu resim, Bernard'ın Aziz Bernard olma hikâyesini anlatır.
Bir gün, bildiğimiz Bernard'mış.
Sonra bir rüya görmüş.
Rüyasında Bakire Meryem ona görünmüş
ve lanet yüzüne süt fışkırtmış.
Şimdi, herifi yargılamıyorum. Hepimiz bu rüyalardan gördük.
Hepimiz gördük ve uyanıp "Bu yönümü bilmiyordum." dedik.
Sorun değil.
Ama asıl tuhaf olan şey, uyanıp
"Bunu 'Sır' adı altında saklayayım." dememesi.
Hayır, yaptığı bu değildi.
Uyandı ve "Arkadaşlara anlatayım." dedi.
Sonra arkadaşlar bir toplantı yapıp "Bu harika.
Ona 'Aziz' desek daha iyi olur." dediler.
Artık aziz, çünkü... Ne? Efendim?
Ne?
Islak bir rüya gördüğü için mi aziz?
Şimdi aziz mi oldu yani?
Emzirme mucizesine tanıklık etti ve şimdi aziz mi oldu?
Konuyu kendine getirdi ve şimdi...
Bu düşük bir standart.
Bu, her şeyi erkeklerin isimlendirip
oyuna şike karıştırdıklarının kanıtı.
Bu yeterli değil.
Bir meritokrasiden bahsedelim
Bu, Aziz Cecilia.
Siktiğimin çellosunu öğrenmek zorunda kalmış!
Bernie ne yapmış peki?
Bu yeterli değil.
Çellonun icat edilip, nota sehpasının
icat edilmemiş olması tuhaf değil mi?
Neden hâlâ küçük, çıplak bebeklere yükleniyorlar?
Bu en sevdiğim tablodur.
Bu, en büyük İspanyol ressam Goya'nın Siyah Düşes'i.
Bunu seviyorum, çünkü kadın bu portre için çok para vermiş olmalı
ve bu parayı da sonraki
yüzyıllar boyunca insanlara ayakkabı giydiğini
söyleyebilmek için vermiş.
"Ayakkabı giydim! Millet, ayakkabı giydim."
Köpek parkındaki tazı da böyle diyor olmalıydı.
"Ayakkabı giydim."
Kayalara yapışmak
tüm zamanlar boyunca kadınların ikinci hobisi olmuştur.
Her zaman.
Bu şeyin... Bu kayadan yapılmış.
Sadece yapışıp kalıyorlar. Burada ne oluyor?
Yani... Bu... Ne?
Bu tuzlu bir su kütlesi.
Yüzmüyor. Sadece vajinasının yüzeyi üzerinde kayıyor.
Dizlerinle ne yapıyorsun?
Kedi felç geçirmiş.
Adam, "Şükürler olsun ki çıplaksın. Manzara resmi yapıyorum." demiş.
Bu büyük bir bebek.
Yarma gibi.
Bunu sığdırabilmek için Douglas Kesesi'nin paraşüt ipini çekmiş olmalı.
Bu Willendorf Venüsü.
Antik Yunan'ın güzellik anlayışından önce. Ne zaman yapılmış biliyor musunuz?
Paleolitik zamanlarda.
Asıl ben Paleo'dayım, sersemler.
Ben Paleo'dayım.
Bu adam Slytherin'de.
Bu adam Hufflepuff'ta.
Bakın, bu o famoso doktor.
"Ben Doktor Çük Biscotti. İki şapka takıyorum."
Bu Karen, millet. İşte bu o. İşte Kaz.
İşte, avuç dolusu meyveleri sepete dolduruyor. Aferin sana Kaz.
Hâlâ asma yaprağında.
Daha uzun süre taze tutuyor.
Neden bu karar?
Bu bir karar!
Bu bebek kutunun üzerinde olabilirdi.
Kutunun yanında olabilirdi. Siktiğimin pengueni olabilirdi!
Neden? Bu bir karar.
Aynı zamanda Louis C.K.'in de bilinen ilk portresi.
Alt yazı çevirisi: Öyküm Mutlusoy