Downloaded from YTS.MX
‎(กองทัพเรือสหรัฐฯ ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(แอลเอสดี)
‎ผมด็อกเตอร์วอลต์ ไมเนอร์
‎ผมจะมาพูดเรื่องแอลเอสดี
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎เราไม่เคยให้แอลเอสดีกับสิ่งมีชีวิต
‎ที่ไม่มีผลกับยา
‎มันมีผลกับปลา แมงมุม
‎กระต่าย และหมา และแมว
‎บางทีอาจจะน่าสนใจที่สุด ‎ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม
‎เราเคยให้แอลเอสดีกับช้างครั้งหนึ่ง
‎และให้ตายสิ มันทำให้ช้างตาย
‎บางคนมีประสบการณ์เลวร้ายในครั้งแรกที่เสพยา
‎บางคนใช้ 30 หรือ 60 ครั้ง ‎หรือเป็นร้อยครั้งเลยด้วยซ้ำ
‎กว่าจะเกิดอาการกลัวภาพหลอน
‎แล้วอาการกลัวภาพหลอนน่ะเหรอ
‎วิกลจริตฉับพลัน
‎มักจะไปดินแดนมหัศจรรย์ที่ไม่มีวันได้หวนกลับมา
‎ไม่มีอะไรที่เป็นผู้ใหญ่หรือฉลาดเลยสักนิด
‎ในการเมาแอลเอสดี
‎พวกเขาโง่เง่าสิ้นดี
‎มันคือการเล่นรัสเชียนรูเล็ตต์
‎การใช้ยาเสพติดในภาพยนตร์เพื่อการศึกษา ‎มักจะถูกแสดงออก
‎ในแบบที่เกินจริงและตีโพยตีพาย
‎พ่อแม่ตื่นตระหนก เด็กๆ สติแตก
‎ผู้คนกระโดดลงมาจากหน้าต่าง
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะ ยาเสพติดเป็นอันตรายได้
‎แต่มันก็ตลกได้เหมือนกัน
‎คนแบบไหนกันนะที่จะพาตัวเองไปเจอ
‎สิ่งที่เป็นอันตรายและตลกโปกฮา
‎ยังไงซะ
‎ผมก็หวังว่าภาพยนตร์ในค่ำคืนนี้ ‎จะตอบคำถามนั้นได้
‎ขอให้สนุกครับ
‎(สติง นักดนตรี)
‎ผมคิดว่ายาหลอนประสาท ‎ไม่ใช่คำตอบสำหรับปัญหาของโลกนี้
‎แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นได้
‎อัจฉริยะใช้ยาทุกคน
‎ไอน์สไตน์ สตีฟ จอบส์ ‎จิมิ เฮนดริกซ์ เอแซ็พ โคตรพ่อ ร็อคกี้
‎และผมแค่มีคำถามเหล่านี้ ‎"มันต้องมีมากกว่านี้สิ มันต้องมีมากกว่านี้...
‎แล้วพอผมใช้แอซิด ผมก็คิด ‎"เออ นายคิดถูกเว้ย มันมีอีกเยอะเลย"
‎ฉันมองยาเสพติดเปลี่ยนไป
‎ผมเกิดความเข้าใจอย่างมาก ‎เกี่ยวกับวิธีที่ผมมองความเป็นจริง
‎ผมใช้มากกว่า 100 โดสได้สบายๆ...
‎สบายๆ และอาจจะเกือบสองเลยด้วย
‎- แปดทำให้นายเพี้ยนไปเลยไม่ใช่เหรอ ‎- เขาว่ากันอย่างนั้น...
‎ผมคิดว่าผมกินเห็ดเมาไป 12 ครั้ง...
‎ผมน่าจะเคยกินเห็ดเมา 12 ครั้ง
‎ห้าสิบครั้งจริงๆ
‎ฉันใช้แอซิดเยอะมาก
‎ใช้แอซิดเยอะมาก
‎ผมใช้แอซิดเยอะมาก
‎ผมน่าจะเสพมา 500 ครั้งแล้ว
‎ผมเคยใช้แอซิดครั้งนึง
‎บางทีอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้มันเลยด้วย
‎แค่ดูสารคดีเรื่องนี้ก็พอแล้ว
‎ทุกคนเข้ามาหรือยัง
‎หนังกำลังจะเริ่มฉายแล้ว
‎(แอลเอสดี ปีโยตี อะยาวัสกา ‎เห็ดเมา ดีเอ็มที)
‎(กลุ่มคน/ฉาก)
‎(การรับรู้)
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ยาทางจิตเวชอยู่ในหมวดหมู่ที่กว้างมาก
‎ที่ผมเคยทดลองคือพวกยาหลอนประสาท
‎และมันทำให้คุณอยู่ในภาวะมีสติที่เปลี่ยนไปมาก
‎ซึ่งความเข้าใจของคุณ ความรู้สึกนึกคิดของคุณ
‎การรับรู้ของคุณจะเปลี่ยนไปมาก
‎ตอนแรกมันจะรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
‎แต่พอคุณสร่างเมาแล้ว ‎คุณจะสงสัยว่าอะไรคือความจริง
‎ผมไม่อยากให้มันเป็นการรณรงค์ ‎แบบ "แค่พูดว่าไม่"
‎ป้องกันไม่ให้คนมีประสบการณ์นี้
‎เพราะผมคิดว่ามันเป็นประสบการณ์ที่มีค่า
‎และเวลาที่ผมเกิดอาการกลัวภาพหลอน
‎ซึ่งผมก็เป็นมาหลายครั้ง
‎ผมคิดเสมอว่ามันคือสิ่งที่ผมต้องการ
‎บางครั้งมันก็เล่นงานเรา
‎และบางครั้งเราก็ต้องลดอัตตาลงบ้างนิดหน่อย
‎ในทางกลับกัน
‎คุณอาจได้รับประสบการณ์ที่คุ้มค่ามหาศาล
‎เต็มไปด้วยความรักและกำลังใจ
‎และความรู้สึกร่าเริง
‎และความรู้สึกในทางศาสนาที่เชื่อมโยงกับโลก
‎ดังนั้นความรู้สึกของผมคือ มันช่วยให้สมดุล
‎(สติง)
‎(จักรวาลเปิดออก)
‎ผมจำได้ว่ามีวันหนึ่ง เพื่อนผมเอาปีโยตีแห้งให้ผม
‎ซึ่งผมไม่เคยใช้มาก่อน
‎ผมอยู่ในไร่ที่อังกฤษ
‎ผมกินมันตอน 11 โมง
‎และระหว่างทางกลับไปที่บ้าน
‎ผมก็เริ่มเกิดความรู้สึกนี้
‎และทุกอย่างก็มีชีวิตชีวาขึ้น
‎หญ้าเริ่มพูดคุยกับผม
‎สติง!
‎แล้วผมก็เข้าสู่ดินแดนประสาทหลอน ‎อย่างรวดเร็วมาก
‎ต้นไม้โบกมือเป็นท่วงทำนองให้ผม
‎สติง
‎แล้วผมก็เดินเลยไร่ไป
‎และมีผู้ชายคนหนึ่งที่ดูแลไร่ให้ผม ชื่อจอห์น
‎เขาร้องทักผมแบบเร่งรีบมาก
‎"เร็วเข้า ผมมีเรื่องให้ช่วย"
‎ผมบอก "จอห์น ผมยุ่งมาก"
‎เขาบอก "ไม่ได้ คุณต้องช่วยผม" ‎ผมถาม "มีอะไร"
‎เขาบอก "วัวตัวหนึ่งคลอดลูกไม่ได้
‎และผมอยากให้คุณช่วย
‎เพราะถ้าคุณไม่ช่วย มันจะตาย อาการมันแย่มาก
‎และระหว่างที่เขาพูด ผมก็เมามากขึ้นเรื่อยๆ...
‎และลำบากใจ
‎ผมเลยเดินเข้าไปหาเขา
‎และมันเจ็บปวด มันร้องไห้ มันเจ็บมาก
‎ประสบการณ์นั้นทำให้คุณเห็น
‎แนวคิดของความตายชัดเจนมากอยู่ตรงหน้านี้
‎และคุณหลบมันไม่ได้เลย
‎มันคือความตายของคุณเอง ‎ความตายของโลกใบนี้
‎ความตายของลูกวัวน้อย ‎ที่กำลังจะเกิดและแม่ของมัน
‎ดังนั้นเราจะหลบเลี่ยงมันไม่ได้
‎นั่นคือปัญหาสำคัญของความมีสติ
‎วันหนึ่งเราจะไม่มีตัวตน
‎เราจะรับมือมันยังไง
‎เราก็เลยเอาเชือกพันขาหน้าและจมูกของวัวไว้
‎และผมมีหน้าที่ดึง
‎ระหว่างที่เขาควบคุมการทำคลอด
‎และตัวเราเลอะน้ำคร่ำเต็มไปหมด
‎การทำคลอดนี้ใช้เวลาประมาณ 20 นาที
‎มันเหมือนดึงปลาวาฬอยู่บนเรือหาปลา
‎และผมก็เมาขึ้นเรื่อยๆ
‎แล้วในที่สุดเราก็เอาลูกวัวออกมาได้
‎แม่มันถอนหายใจโล่งอก ส่วนผม...
‎จักรวาลทั้งจักรวาลเปิดออกเลย
‎มันเหมือนความหมายของชีวิต
‎ผมคิดว่าสิ่งที่ประสบการณ์ประสาทหลอนให้เรา
‎คือมันเอา...
‎"มัน" ออกมาจาก "ผมและมัน"
‎มันกลายเป็นผมกับคุณ
‎ทุกอย่างเลย ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้
‎หรือแม่น้ำ หรือก้อนหิน
‎เรารู้ว่าเราเชื่อมโยงกัน
‎เราสร้างมาจากสิ่งเดียวกัน
‎ผมคิดว่าเวลาคุณทำกับโลกเหมือนมันเป็นวัตถุ
‎คุณก็จะทำไม่ดีกับมัน
‎ถ้าคุณมองว่าโลกเป็นส่วนหนึ่งของคุณ
‎คุณก็จะดีกับมันมากขึ้น
‎มันไม่ใช่อะไรที่คุณอยากทำทุกวันหรอก
‎คุณต้องเตรียมพร้อม
‎คุณต้องการความตั้งใจ
‎คุณบอก "โอเค ฉันจะมีประสบการณ์นี้
‎และผมหวังว่าด้วยประสบการณ์นี้
‎ผมจะสามารถแต่งเพลงได้
‎หรือผมจะเขียนนิยาย
‎หรือผมจะทำรัก
‎หรือผมจะทำดีกับครอบครัวมากขึ้น ‎ผมจะเป็นพลเมืองที่ดีขึ้น"
‎ถ้าคุณมีเป้าหมาย
‎จากนั้นคุณมีประสบการณ์ คุณก็จะได้รับสิ่งตอบแทน
‎ถ้าเป้าหมายของคุณเป็นแค่การพังพินาศ
‎คุณก็จะพังพินาศ
‎ดังนั้นผมแนะนำว่าอย่าทำแบบนั้น
‎บอกตรงๆ ว่าฉันจำไม่ได้ว่าเคยพูดถึงมัน
‎ฉันจำอะไรไม่ได้นอกจากเขาส่งมันให้เรา
‎และเราก็แค่ "ป้าบ" เอาเข้าปากทันที
‎ไม่ได้หยุดคิดเลยแม้แต่นิดเดียว
‎ไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิดเดียว
‎อาจเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิตเลยละ
‎(ซาราห์ ซิลเวอร์แมน)
‎(จุดหักเห)
‎ตอนนั้นฉันเป็นตลกสาวในนครนิวยอร์ก
‎เรามักจะไปนั่งเล่นกันตอนกลางคืน
‎นักแสดงตลกทุกคนจะไปนั่งเล่นที่ร้านอาหารร้านนี้
‎ชายผิวขาวแนวฮิปปี้สูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามา
‎เขาถือเศษกระดาษสีขาวมาด้วย
‎สี่สิบห้านาทีต่อมา
‎"มันคืออะไรน่ะ ใช่แอซิดรึเปล่า
‎ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"
‎และเวลาเราพูดว่า "ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย"
‎มันมักจะเป็นจุดหักเห
‎ฉันรู้สึกอะไรรึเปล่านะ
‎ความรู้สึกคืออะไร
‎ความรู้สึกคืออะไร การรู้สึกอะไรคืออะไร
‎อ๋อ การเมาแอซิดมันเป็นแบบนี้นี่เอง
‎แล้วช็อกโกแลตร้อนก็ไหลมา
‎และโฟมของวิปครีมก็เหมือนหายใจอยู่
‎มันมีชีวิตเกินกว่าจะดื่มได้
‎เราลอยไปที่สวนวอชิงตันสแควร์
‎กับผู้คนที่ส่งเสียงดังซึ่งเราไม่เคยเจอมาก่อน
‎อาจจะเป็นพวกคนไร้บ้านทำนองนั้น
‎และเรากำลังสัมผัสใบหน้ากันและกัน
‎และหัวเราะ และร้องไห้ และเข้าใจสิ่งที่ยิ่งใหญ่
‎ฉันจำได้ว่าพูดว่า ‎"กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ฉันกันดีกว่า"
‎-แจ่มเลย ‎- ไปสิ
‎แล้วเราก็วิ่งเลย
‎แล้วเราก็ขึ้นรถเขา แล้วเขาก็ขับออกไป
‎แล้วเราก็ติดไฟแดง
‎แล้วไฟแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียว
‎แล้วเปลี่ยนเป็นไฟเหลือง แล้วก็แดง แล้วก็เขียว
‎แล้วก็เหลือง แล้วก็แดง แล้วก็เขียว ‎แล้วก็เหลือง แล้วก็แดง
‎เขาลืมวิธีการขับรถไปแล้ว
‎ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ‎เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาขับออกมาได้ไง
‎มันเป็นความจำของกล้ามเนื้อ
‎จากนั้น เขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ‎รถแล่นได้ยังไง
‎เรารู้ด้วยเหรอว่ารถแล่นได้ยังไง
‎อย่าขับรถครับ
‎ไปกับเพื่อนที่ไม่เมาจะดีกว่า
‎ห้ามขับรถครับ มันบ้ามาก
‎คุณต้องนั่งที่นั่งข้างคนขับ
‎คุณไม่อยากเป็นคนขับรถหรอก
‎ผมอยากขับรถนะ
‎ผมไม่อยากนั่งคิดว่า
‎"คนคนนั้นกำลังเห็นทุกอย่างที่ผมเห็นอยู่
‎ผมว่าผมขับรถดีกว่า"
‎เวลาที่คุณเห็นเส้นสีขาวพวกนั้น
‎ถ้าคุณมองไกลๆ ‎มันแทบจะดูเหมือนมันกำลังลอยขึ้น
‎ผมจำได้ว่านั่งขับรถอยู่
‎แล้วมือผมก็ทำแบบนี้ของมันเอง
‎มันเหมือนผมนั่งเฉยๆ และมองออกไป ‎นอกหน้าต่างหรืออะไรก็ได้
‎เพราะร่างกายผมกำลังขับรถอยู่
‎ในที่สุดผมก็หยุดได้ ผมจอดได้นิ่งสนิทเลยจริงๆ
‎เพราะมันชันมาก
‎แต่รถผมไม่ถอยกลับ
‎และผมไม่รู้ว่ามันเป็นไปได้ยังไง ‎จากนั้นผมก็คิดได้
‎ผมไม่ได้เหยียบคันเร่งอยู่
‎ผมแค่แล่นไปเรื่อยๆ เพื่อจอด
‎บนทางหลวงฮอลลีวูด
‎ถนนมันวืด...
‎และหายไป
‎และผมมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดสนิท
‎จากนั้นก็มีหัวกะโหลกจิ๋วอยู่ตรงปลายความมืด
‎แล้วมันก็เคลื่อนมาข้างหน้า
‎และในหัวกะโหลกคือถนน
‎แล้วปากก็อ้าอยู่ และง่ำ ผมถูกกลืนเข้าไป
‎อย่าขับรถตอนเมาแอซิด
‎(ยิ่งคุณเมามากเท่าไหร่)
‎(อย่าขับรถตอนเมาแอซิด)
‎(สนใจเรื่องแอลเอสดี/ยาหลอนประสาท)
‎สวัสดีครับ ผมทอมมี่ โร
‎ตอนนี้มันคงชัดเจนสำหรับคุณแล้ว ‎เหมือนที่มันชัดเจนสำหรับผม
‎ว่าแอลเอสดีเป็นสิ่งที่ทรงพลังมาก
‎และมันเป็นแค่นั้นแหละ สิ่งของ
‎แอซิดและเห็ดเมาคือโค้กและเป๊ปซี่ ‎ของยาหลอนประสาท
‎แต่มีอะไรหลายอย่างที่ทำให้คุณเมา
‎อะยาวัสกา
‎ดีเอ็มที
‎เมสคาลีน
‎แต่นี่เป็นแค่การเริ่มต้น ‎ของรายการของสารประกอบ
‎ที่ทำให้สมองของมนุษย์สัมผัสประสบการณ์
‎ภาวะของความเป็นจริง ‎และอาการประสาทหลอนที่เปลี่ยนแปลง
‎ผมตัดสินใจว่าผมจะ...
‎ทำพิธีเข้ากลุ่มปีโยตีอย่างถูกต้อง
‎ผมเลยนั่งเครื่องบินไปเม็กซิโกซิตี
‎จากนั้นเราก็นั่งรถตู้ขึ้นเขา
‎แล้วเราก็เจอกลุ่มคน ‎ที่จะทำพิธีรับผมเข้ากลุ่มปีโยตี
‎ขั้นแรกเลย พวกเขายัดปีโยตี ‎จำนวนมากใส่ปากเรา
‎เยอะมากจริงๆ พร้อมด้วยสตริกนิน
‎และเรามองดูสารนั้นและบอก "นี่มันเป็นพิษ"
‎ยัดมันเข้าไปเรื่อยๆ
‎แล้วผมก็เมามากอย่างรวดเร็ว
‎ทะเลทรายก็คือประสบการณ์ ‎ประสาทหลอนที่เกินจริงแล้ว
‎แค่ต้องมองไปที่ต้นกระบองเพชรยักษ์พวกนี้สักต้น
‎คุณอยู่ในโลกของเอเลี่ยนยุคแรก
‎สติง...
‎จากนั้นพวกเขาก็ปิดตาผม ‎พร้อมทำพิธีรับเข้ากลุ่มอีกสามพิธี
‎เวลาตาเราถูกปิด
‎เราอยู่ในโลกของการ์ตูนสามมิติ
‎เราอยู่ในหนังอวกาศ
‎และเราถูกบังคับให้ปีนภูเขาศักดิ์สิทธิ์
‎ผมลืมชื่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว แต่ปิดตา
‎และเมาปีโยตีอยู่
‎กลางแดดเปรี้ยง
‎แล้วผมก็เดินโซเซขึ้นภูเขาลูกนั้น ‎และมันเป็นการเดินเท้าที่ลำบากทีเดียว
‎แต่สุดท้ายเราก็ไปถึงยอดเขาตอนหัวค่ำ
‎และผมรู้สึกมีน้ำปรอยๆ บนหัวผม
‎ผมคิด "โอ้ พวกเขากำลังอาบน้ำให้ผม" ‎เพราะพวกเราสกปรกมาก
‎ผมลืมตาขึ้น มันคือเลือด
‎ผมถาม "อะไรเนี่ย" ‎"อ๋อ เลือดกวางน่ะ เป็นส่วนหนึ่งของพิธี"
‎ผมโดนเทเลือดกวางใส่หัวผม
‎และตอนนั้นเป็นช่วงดาวหางแฮลลีย์
‎ดาวหางแฮลลีย์เป็นอะไรที่เจ๋งมาก ‎โดยเฉพาะเวลาที่เราเมาปีโยตี
‎เพราะมันดูเหมือนมังกรไฟ
‎น่ากลัวมาก
‎แต่ผมไม่ได้กลัวมันมากเท่าแนวคิดของความตาย
‎ซึ่งอยู่ในใจผมตลอด
‎นี่เป็นอะไรที่...
‎ยาก และผมคิดว่ามีความหมาย
‎(แอลเอสดีหลังเลิกเรียน ตอนพิเศษ)
‎ยาเสพติดมันเจ๋งครับ
‎ยาหลอนประสาทก็แจ่มมาก
‎ผมชอบยาหลอนประสาทมาก
‎เอาให้ผมบ้างสิ เดี๋ยวนี้เลย
‎นี่คือสิ่งที่คุณจะได้ยิน
‎ในสนามเด็กเล่นทั่วไปทุกวันนี้
‎มันทำให้คุณกลัวไหมครับ
‎ควรจะกลัวนะ
‎เพราะเด็กสมัยนี้เปิดรับ ‎ผูกสัมพันธ์ และละวางเพิ่มขึ้น
‎แล้วเราจะทำความเข้าใจ ‎กระแสที่น่ากลัวนี้ได้ยังไง
‎เราดูคลิปวิดีโอพวกนี้ไงครับ เช่นคลิปนี้
‎เกี่ยวกับสาวน้อยคนหนึ่ง ‎เรียกเธอว่าเอมิลี่แล้วกัน
‎เพราะนั่นคือชื่อของเธอ
‎และอาการ...
‎อาการกลัวภาพหลอนของเธอ
‎(อาการกลัวภาพหลอน)
‎ไง ทุกคน เป็นไงบ้าง
‎เอมิลี่ ฉันจะจัดปาร์ตี้คืนนี้แหละ
‎ถ้าเธอไปก็จะแจ่มมาก
‎ไม่นะ จำได้ไหมว่าเราจะไปสนุกกันที่บ้านเธอ
‎ทำเรื่องที่ปลอดภัยภายใต้การดูแลของแม่เธอ
‎พ่อแม่อาจมีชื่อเสียงไม่ดี แต่...
‎ก็ไม่ได้แย่เกินจะคบหาหรอกนะ
‎ไปเถอะ เอมิลี่ สนุกแน่นอน มียาเพียบเลยนะ
‎โอเค ฉันอาจจะไปนะ
‎มันจะแย่แค่ไหนกันเชียว
‎ใครพร้อมเมายาแล้วบ้าง
‎มีแอลเอสดี
‎มีเห็ดเมา
‎แอซิด บลูเฮเวน เพอร์เพิลเฮซ...
‎มีบลูสกายออนมาร์ส
‎มีแกรนด์มาส์เดนเจอร์
‎มีแพ็ก-แมน...
‎มีซูเปอร์มาริโอ มีลุยจิ
‎มีเรแกน และมีออเรนจ์ ซันไชน์
‎เอาด้วยสิ
‎ออเรนจ์ซันไชน์ก็ฟังดูไม่เลวนะ
‎มันมีหลายชื่อเลย เอมิลี่
‎แต่ไม่ต้องเป็นเด็กบ้าเลขอย่างมายา ‎ก็รู้ได้ว่ามันเท่ากับอะไร...
‎อาการกลัวภาพหลอนไง
‎เถอะน่า เอมิลี่ ลองดูสักอันนะ
‎อาจจะแค่อันเดียวนะ
‎- อย่าลองนะ เอมิลี่ ‎- คิดถึงอนาคตของเธอสิ เอมิลี่
‎ฉันว่าฉันกำลังเมาละ...
‎แปลกจัง...
‎นั่นคือการเมาแอซิดในหนัง
‎พวกเขาไม่เคยทำได้ดีเลยจริงๆ
‎ในหนังมักจะใช้เลนส์ฟิชอาย
‎พวกเขามักจะปรับเสียงคนให้ต่ำ
‎ทุกอย่างจะได้ดูบูดเบี้ยว และคนคนนั้นก็...
‎"เฮ้ย พวก ฉันเมาแอซิด!
‎โอ้ พระเจ้า ฉันรู้สึกถึงจิตวิญญาณของฉันเลย"
‎สิ่งหนึ่งที่ผมเห็นในหนังที่ใกล้เคียงมาก
‎คือในเรื่องเละตุ้มเปะที่ลาสเวกัส
‎มีฉากที่จอห์นนี เดปป์อยู่ในบ่อน
‎และพื้นก็เหมือนขยับไปรอบๆ
‎ตอนที่ผมเห็นฉากนั้น ‎ผมคิดเลย "ใช่ แอซิดต้องแบบนี้
‎ผมไม่รู้ว่าคุณใช้แอซิดไปเท่าไหร่
‎แต่หนึ่งในสิ่งที่เกิดขึ้นตลอด ‎ในการเมาส่วนใหญ่ของผมในช่วงนั้น
‎คืออะไรๆ มักจะเกิดขึ้นขณะเมาแอซิด
‎ซึ่งในสถานการณ์ปกติจะไม่เกิดขึ้น
‎แปลก และในกรณีนี้เป็นสิ่งที่แย่ด้วย
‎(แอนโทนี บอร์เดน)
‎(สิ่งที่แปลกและแย่)
‎สวัสดีครับ ผมแอนโทนี บอร์เดน
‎ผมชอบแอลเอสดีมาก
‎ผมเป็นวัยรุ่นหลังจากหมดยุค 60
‎และผมผิดหวังมากที่ผมพลาด
‎ยุคฮิปปี้ทั้งหมด
‎ผมเคยอ่านเรื่องของฮิปปี้ในนิตยสารไลฟ์
‎ตอนผมอายุเก้าขวบ สิบขวบ ‎และมันดูดีมาก
‎ผมคิด "อยากโตพอที่จะไปซานฟรานซิสโกได้
‎และเสพแอซิดจะแย่แล้ว"
‎ผู้คนกระโดดลงมาจากหน้าต่าง ‎มันต้องน่าสนใจแน่ๆ
‎และพ่อแม่ผมกลัวมาก มันเลย...
‎ยิ่งเป็นการสนับสนุน
‎ผมรู้ว่าผมโดนงานของฮันเตอร์ เอส. ทอมป์สัน ‎ครอบงำจิตใจเต็มๆ
‎และคำว่าครอบงำจิตใจเต็มๆ ผมหมายถึง...
‎เราคิดว่าฮันเตอร์ ทอมป์สันคือสิ่งที่เจ๋งที่สุดแล้ว
‎และเราอยากเป็นเหมือนเขาเลย
‎มันมีภาพลักษณ์ของทอมป์สันที่
‎คุณกำลังเกิดอาการกลัวภาพหลอน ‎เวลาคุณมองลงไป
‎แล้วเห็นยายของคุณที่ตายไปแล้ว
‎คาบมีด คลานขึ้นมาบนขาคุณ
‎เรามองว่ามันตลก และเรา...
‎เราอยากจะ... ถ้าไม่ได้อยากเจอมัน ‎เราก็อยากจะรอดจากมัน
‎สำหรับสุดสัปดาห์นี้ เราเตรียมตัว ‎ไปขับรถเล่นเวอร์ชั่นแรกกัน
‎ผมบอกพ่อแม่ผมว่าผมจะไปอยู่บ้านเพื่อน
‎เพื่อนอนค้างช่วงสุดสัปดาห์
‎เขาเคยใช้รถ และผมคิดว่า ‎ผมมีใบอนุญาตเรียนขับรถ
‎นี่คือโครงสร้างพื้นฐาน ‎ที่แผนการหลักของเรามารวมตัวกัน
‎ขั้นแรก เราหายาเสพติดมา
‎แอซิดเยอะมาก กัญชา กัญชาเลบานอน
‎จินกอร์ดอน ‎และเบียร์แม็กซิมัสสองลัง
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมเราถึงเลือกยี่ห้อนั้น
‎แล้วก็... เรื่องนี้สำคัญมาก
‎เควลูดส์เล็กน้อย
‎และเดินหน้าสู่การเสพยาจำนวนมาก ‎รวมทั้งแอลเอสดี
‎คุณมุ่งหน้าสู่หัวใจอันมืดดำแห่งแคตสกิลส์
‎แล้วเราก็ขับรถไปตามทาง เมาแอซิดกัน
‎แล้วเราก็เจอคนโบกรถสองคน
‎หญิงสาวหน้าตาดี ‎พวกเธอเป็นนักเต้นจากต่างแดน
‎คนหนึ่งเรียกตัวเองว่าปานามา เรย์
‎สองสาวมากประสบการณ์ของโลกนี้ ‎หารถนั่ง
‎เราก็หลุดปากไปทันทีเหมือนกันว่ารถเราแน่นมาก
‎เต็มไปด้วยสารมึนเมาที่ถูกควบคุมอย่างเพียบ
‎ไม่แปลกใจเลย ‎คำพูดนี้ทำให้สองสาวแรกแย้มสนใจ
‎เรากลับไปที่ห้องเธอ
‎และเราสูบกัญชา เราสูบกัญชาอัดก้อน...
‎ระวังนะ เขาจะโจมตี
‎แล้วเธอก็เตือนเราว่าเราเคยพูดถึงเควลูดส์
‎ผมเอาให้เธอหนึ่งเม็ด
‎และเธอแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ปลื้ม
‎เธอต้องการสองเม็ด
‎พาเรสต์สองเม็ดเท่ากับ 400 มก. ‎ไอ้ยาพวกนี้คือ...
‎เมทาควาโลนที่แรงมากๆ
‎ปานามากินเข้าไป โดยมีเหล้าพวกนั้นเป็นตัวช่วย
‎เธอเริ่มเมาเควลูดส์อย่างหนักเมื่อกินเข้าไป
‎พวกเรา ณ ตอนนั้น ‎เรากำลังสุดขั้วเลย โอเคนะ
‎ตอนนั้นแหละ อะไรๆ เริ่มจะไม่ดี
‎ทุกอย่างผิดพลาดเร็วมาก
‎ปานามาใส่เสื้อผ้าสมัยที่เธอ ‎อยู่เวกัสแรกๆ โชว์เรา
‎แล้วอยู่ๆ ปานามาก็เดินก้าวไม่สุด ตาเหลือกสุดๆ
‎แล้วเธอก็ลงล้มลงแน่นิ่งอยู่บนพื้น
‎เธอเสพยาเกินขนาด เธอตายแล้ว
‎และเราเอายาที่ฆ่าเธอให้เธอกิน
‎ผมนึกภาพไปแล้ว ‎เฮลิคอปเตอร์ของตำรวจพร้อมไฟส่องหา
‎จะโฉบมาเหนือโรงแรมได้ทุกเมื่อ
‎จะมีหน่วยพิเศษมาพร้อมกับเครื่องกระทุ้ง
‎เข้ามาทางหน้าต่างและประตู
‎เอาไงกันดีล่ะทีนี้
‎พ่อแม่ผมคิดว่าผมไปนอนค้างบ้านคุณ
‎และเราเมา เราเมามากๆ
‎ระหว่างทางมาที่นี่
‎ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีสัน ‎และวงกลมที่มีศูนย์กลางร่วมกัน
‎และสิ่งที่แปลก และสิ่งวิเศษ
‎ตอนนี้มันคือความอุบาทว์และหวาดระแวง
‎ความเป็นจริงบุกรุกเข้ามาในแบบที่อุบาทว์มากๆ
‎ก่อนที่เราเกือบจะคิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เธอขยับตัวและกระตุ้นตัวเอง
‎ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
‎เธอลุกขึ้นยืนราวกับว่าเธอล้มลงบนพื้นเป็นประจำ
‎เราดื่มจินกันเยอะมาก ‎และเสพโคเคนบนพระคัมภีร์มอรมอน
‎ผมจำได้ว่ามีตอนหนึ่งผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
‎และมองไปที่กระจกและเห็น
‎ผู้นำอินเดียนแดงที่เขียนหน้า ‎พร้อมออกรบทั้งหน้าในกระจก
‎ผมมองขึ้นไป และการส่องกระจก ‎เวลาเมาแอซิดไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‎แต่ในกรณีนี้เป็นความคิดที่แย่มากๆ
‎อย่าส่องกระจกเด็ดขาด
‎อย่าส่องกระจกเด็ดขาด ปิดกระจกไปเลย
‎การส่องกระจกไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย
‎โอ้ พระเจ้า การส่องกระจกเนี่ย แย่สุดแล้ว
‎การส่องกระจกคือแบบ ‎ฉันเป็นใคร ฉันเห็นใครเนี่ย
‎คุณจะเห็นทะลุผิวหนังคุณเลย
‎ผิวหนังของคุณจะโปร่งแสงมากขึ้นเวลาที่คุณเมา
‎คุณจะเห็นเลือดไหลผ่าน ‎เส้นเลือดแดง เส้นเลือดดำของคุณเลย
‎โดยเฉพาะถ้าคุณมีปัญหาเรื่องการนับถือตนเอง
‎ผมเคยเห็นหน้าตัวเองกลายเป็นแพะ
‎ไม่สำคัญว่าคุณดูเหมือนอะไร ปิดกระจกไปซะ
‎(ยิ่งคุณเมามากเท่าไหร่)
‎(อย่าส่องกระจก)
‎อย่าส่องกระจกนะ
‎ผม ดร.ชาลส์ โกรบ สะกด โ-ก-ร-บ
‎ผมเป็นจิตแพทย์
‎ผมเป็นนักวิจัย
‎ค้นคว้าแนวโน้มของ ‎รูปแบบการรักษาด้วยยาหลอนประสาท
‎เพื่อเยียวยาอาการป่วยทางจิต...
‎หรือเยียวยาการติดยาเสพติด
‎ผมยังทำการศึกษาที่ได้รับการรับรองจากเอฟดีเอ ‎ซึ่งเราได้รับอนุญาต
‎ให้ใช้แอลคาลอยด์ของเห็ดเมา ซิโลไซบิน
‎ในรูปแบบการรักษาสำหรับบุคคล ‎ที่เป็นมะเร็งระยะลุกลาม
‎ซึ่งมีความกังวลที่ทำให้เกิดปฏิกิริยา
‎โดยรวมแล้ว คุณภาพชีวิตของพวกเขา ‎ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
‎ไม่มีใครเกิดอาการกลัวภาพหลอน
‎ไม่มีใครมีการตอบสนองทางกายภาพที่รุนแรง
‎ก็คือเราพบว่าอย่างน้อยที่สุด
‎ก็มีแนวโน้มที่ดีในรูปแบบการรักษานี้
‎และคุ้มค่าที่จะค้นคว้าแบบควบคุมต่อไป
‎มาฟังคนหนุ่มสาวที่มีเหตุผล ‎ให้ไม่ชอบแอลเอสดีกันดีกว่า
‎มาฟังความเห็นจากหมอ นักจิตวิทยา ‎และผู้เชี่ยวชาญด้านอื่นๆ
‎ที่เคยลองใช้แอลเอสดีด้วยตัวเองกันด้วย
‎ครั้งเดียวที่ผมคิดว่าผมสามารถเข้าใจตัวเอง
‎คือตอนที่เมาแอซิด
‎จากนั้นทุกอย่างก็ชัดเจนมาก
‎ฉันไม่เคยมีอาการกลัวภาพหลอนเลยสักครั้ง
‎ฉันเคยมีความสุขกับภาพหลอนนานมากครั้งหนึ่ง
‎ฉันมีชุดที่เอาไว้ใส่เสพแอซิด
‎ฉันมีเพลงที่เอาไว้เปิดตอนเสพแอซิด
‎การแต่งหน้าที่เข้ากับการเสพแอซิด
‎สำหรับฉัน มันคือ...
‎ยาแห่งพิธีกรรม
‎คุณอยากดูบ้านฉันไหมล่ะ
‎บ้านฉันคือบ้านแอซิดเลยละ
‎มันส่งผลต่อทุกอย่าง
‎(แคร์รี่ ฟิชเชอร์)
‎(ภาวะปกติตอนเมาแอซิด)
‎ฉันว่ามันตลกมากที่มีเกร็ดประวัติของยาเสพติด
‎ธรรมชาติของสิ่งที่คุณถามอยู่เนี่ย...
‎ถ้าคุณเสพยาถูกวิธี ‎คุณจะเล่าเรื่องเป็นลำดับขั้นตอนไม่ได้
‎สวัสดีค่ะ ฉันแคร์รี่ ฟิชเชอร์ และ...
‎ฉันเคยใช้แอลเอสดีเยอะมาก
‎ฉันว่าฉันได้ยินเรื่องของแอซิด ‎น่าจะจากจอห์น เบลุชี
‎แต่ฉันไม่ได้มีปัญหากับ...
‎ในตอนนั้นฉันไม่ได้มีปัญหากับยาเสพติด
‎ฉันไม่เคยเข้าไปในขอบเขตยาเสพติด
‎ที่สุดท้ายแล้วจะเป็นความตกต่ำของฉัน
‎ซึ่งก็คือยาเข้าฝิ่น
‎มันยากที่จะ...
‎คุณจะติดแอซิดเนี่ยนะ ไม่เลย
‎และมันเป็นยาที่เสพยากด้วย
‎ฉันเลยจัดการเดินทาง
‎ไปที่ต่างๆ ในโลกนี้ เพื่อเสพแอซิดที่นั่น
‎ฉันจะทำสิ่งเหล่านี้และลืมว่า...
‎ฉันดูเหมือนใครคนหนึ่ง
‎ที่ชื่อเจ้าหญิงเลอา ‎หรืออะไรก็ตามที่ฉันเป็นสำหรับคนอื่น
‎และมันไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย ‎ที่จะเสพแอซิดแล้ววิ่งไปทั่ว
‎และใช่ ฉันไปประเทศเซเชลส์
‎และเราเสพแอซิด และ...
‎โอ้ พระเจ้า ฉันอยู่บน...
‎บนชายหาด และบนชายหาดไม่มีคนอื่นเลย
‎และฉันอยู่กับซูเปอร์เอทของฉัน
‎กล้องถ่ายหนังน่ะ มันคือช่วงนั้นแหละ
‎และฉันกำลังถ่ายเพื่อนฉันอยู่
‎และขณะที่มันกำลังดำเนินไปด้วยดี อยู่ๆ...
‎ฉันก็รู้สึกว่า
‎มีพลังบางอย่างซ่อนอยู่
‎ช่วยตัดออกด้วยนะ
‎แต่นั่นแหละ แล้วฉันก็หันไป แล้วฉัน...
‎ฉันนึกไม่ออกว่าฉันเปลือยอยู่รึเปล่า ‎แต่ไม่ได้ใส่เสื้ออยู่แน่นอน
‎แล้วเราก็หันไป
‎แล้วก็มีรถบัสที่มีคนญี่ปุ่นเต็มคันรถเพิ่งเข้ามา
‎และปรากฏว่าที่ที่เราอยู่
‎คือที่ที่พวกเขาพาทัวร์ ‎มากินมื้อเที่ยงจากทุกโรงแรม
‎ฉันในตอนนั้น ฉันเชื่อว่า ‎ฉันคือเจ้าหญิงเลอา แบบลึกซึ้ง
‎และไม่ใส่เสื้อผ้า
‎ฉันใช้แอซิดและคิดว่า
‎"โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว มันสมเหตุสมผลดี"
‎และความจริง ‎ครั้งแรกที่ฉันได้รับแจ้งว่าฉันเป็นไบโพลาร์
‎ฉันไปหาหมอและฉันพูดว่า
‎"ฉันรู้สึกปกติเวลาเสพแอซิด"
‎สาเหตุที่เธอรู้สึกปกติเวลาใช้แอลเอสดี ‎ในช่วงที่เธอมีชื่อเสียงสุดๆ...
‎มันอาจเกี่ยวข้องกับการที่รู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ
‎ในการเป็นบุคคลสาธารณะ
‎ความไม่เชื่อมโยงกับตัวเธอเองที่เธออาจจะเป็น
‎และการที่ประสบการณ์ ‎การใช้แอลเอสดีอาจทำให้เธอ
‎สามารถเข้าถึงองค์ประกอบหลัก ‎ตัวตนหลักของเธอได้
‎และทำให้เธอรู้สึกจริงแท้มากขึ้นในเรื่องนั้น
‎แต่นั่นแหละ สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ‎เราเสพแอซิดอาวสลีย์เข้าไป
‎เราเมามาก
‎เราอยู่ที่เซ็นทรัลพาร์ก
‎ฉันเกาะพื้นอยู่
‎เพราะการยืนอยู่บนโลกนั้นยากมาก
‎และฉันมองดูลูกโอ๊กลูกหนึ่ง
‎และมันขยับเยอะมาก
‎ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่ไม่มีอยู่ตรงนั้น
‎ฉันเห็นแต่สิ่งที่อยู่ตรงนั้น ทำตัวไม่ดี
‎แม่เจ้า คุณคือแคร์รี่ ฟิชเชอร์นี่นา
‎คุณแม่งคือเจ้าหญิงเลอา
‎ตายแล้ว ผมเป็นติ่งคุณขนานแท้เลยนะเนี่ย
‎และมันทำตัวไม่ดี...
‎ดูนี่สิ ผมซื้อมาจากการเปิดท้ายขายของ
‎และทำตัวไม่ดี...
‎ผมคุยกับคุณเพราะคุณกำลังเมายา
‎ไม่นะ ไม่ๆ
‎ฉันเลยต้องดูเจ้าลูกโอ๊กนั่น
‎สอนท่าเต้นให้ตัวมันเอง
‎คุณอยู่วงการบันเทิง ‎ผมขอแสดงอะไรให้คุณดูได้ไหม
‎คิดว่าไง บอกผมนะ
‎ผมเป็นถั่ว
‎ผมเป็นถั่วๆๆ
‎ผมเป็นบ้า
‎ผมเป็นถั่ว
‎- คิดว่าไง ผมยังแบบว่า... ‎- หุบปากซะ!
‎อ้าว ไม่ชอบเหรอ
‎ในตอนนั้นเอง
‎ลูกโอ๊กเกือบจะกลับไปเป็นตัวเองแล้ว
‎อย่าบอกใครนะว่าคุณเห็นอะไรที่นี่
‎อย่าพูดอะไรเชียวนะ
‎ในฐานะนักจิตวิทยา
‎ผมต้องขอบอกคุณว่า ‎ความเข้าใจที่คุณคิดว่าคุณมี
‎ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงเลย
‎ความเข้าใจที่แท้จริงอย่างเดียวที่คุณมีได้
‎จะมาจากเรื่องน่าผิดหวัง จากนั้นก็วิเคราะห์มัน
‎ซึ่งแปลว่าคุณจะต้องพยายามพบเรื่องผิดหวัง
‎จากนั้นก็พยายามเข้าใจมัน
‎ในแบบที่นักจิตวิทยาวิเคราะห์ความฝัน
‎ซึ่งถ้าคุณไม่ได้ฝึกมาอย่างดี
‎คุณจะทำเองไม่ได้
‎ยาเสพติดเปลี่ยน ‎สถานะของความมีสติของคุณอย่างมาก
‎คุณจึงเสี่ยงที่จะวิกลจริต
‎หรือที่เรียกว่าอาการกลัวภาพหลอน
‎อาการกลัวภาพหลอนทำให้ ‎การควบคุมกลุ่มคนและฉากของคุณน้อยลง
‎"กลุ่มคน" คือบุคคลที่มีประสบการณ์นั้น
‎ชุดความคิด ความเปราะบาง ‎เจตนาของพวกเขา
‎"ฉาก" คือสถานที่ที่คุณทำมัน ฉากปลอดภัยแค่ไหน
‎อย่าใช้แอซิดกับคนแปลกหน้า
‎หรือคนที่แสร้งทำเป็นเพื่อนคุณ
‎หรือเพื่อนของเพื่อน
‎เลือกเพื่อนให้ดีๆ
‎อย่าได้เสพแอลเอสดีกับไอ้พวกงั่งเด็ดขาด
‎คุณไม่อยากให้ใครมา "โอ้ สติแตกไหม"
‎"โอ้ รู้สึกใช่ไหมล่ะ
‎รู้สึกเหมือนสติจะหลุดใช่ไหม"
‎มันบ้ามาก...
‎"เห็นช้างสีชมพูไหมพวก เห็นช้างสีชมพูไหม"
‎ถ้าคุณเสียใจหรือมีปัญหาอย่างหนัก
‎มันจะยิ่งหนักหน่วงอย่างอันตราย
‎คุณไม่อยากให้เรื่องบ้าๆ อยู่ในหัวคุณหรอก
‎เรื่องแย่ๆ ที่คุณกำลังรับมือ ‎เช่น ฉันเพิ่งจะเลิกกับแฟนมา
‎ฉันโดนจับได้ว่าช่วยตัวเองกับเครื่องชงกาแฟ
‎เพราะความรู้สึกผิดและอายแบบนั้น
‎มันจะยิ่งมากขึ้น
‎ดังนั้นคุณต้องจิตแข็งจริงๆ
‎มันคือการเดินทางที่ทุกคนต้องเดินทางเอง...
‎กับเพื่อนๆ
‎อยู่กับเพื่อนดีๆ สองสามคน ในพื้นที่ที่ปิดล้อม
‎ไม่ปิดล้อม ก็เปิดโล่ง สนุกกับพื้นที่เปิดโล่ง
‎ผมขอแนะนำป่า ใช่แล้ว ป่า
‎มีน้ำใกล้ๆ แม่น้ำไหลผ่าน
‎ต้นไม้ และความงาม
‎คนเรามักพูดว่า
‎คุณควรเมาในทุ่งหญ้าหรือที่ที่เป็นธรรมชาติ
‎มันอาจจะเจ๋งก็ได้ แต่ฉันไม่เคยทำแบบนั้น
‎ฉันอยู่ในนิวยอร์กตลอด
‎ครั้งแรกที่ผมไปนิวยอร์ก และเมายา
‎ผมคิดว่าแท็กซี่ออกมาฆ่าผม
‎อยู่ให้ห่างเมืองเข้าไว้
‎(ยิ่งคุณเมามากเท่าไหร่)
‎(ควบคุมกลุ่มคนและฉากของคุณให้ดี)
‎และตอนนี้กลับไปที่อาการกลัวภาพหลอน
‎ทุกคนจะบอกคุณว่าการเมาเป็นเรื่องดี
‎ตราบใดที่คุณควบคุมกลุ่มคนและฉากของคุณได้
‎แต่สิ่งเดียวที่แน่นอน
‎คือคุณพร้อมที่จะออกเดินทางไปกับ...
‎อาการกลัวภาพหลอน
‎(อาการกลัวภาพหลอน)
‎"ส้ม" ไม่ดีใจเหรอที่เราเป็นเพื่อนกัน
‎ไม่รู้สิ เธอ "ส้ม" ไงล่ะ
‎พวกนายทำตัวประหลาดมากนะ
‎ใช่ พวก หยุดได้แล้ว ไม่ตลกเลยนะ
‎รู้ไหมว่าอะไรจะตลก ‎ถ้าฉันโดดออกนอกหน้าต่างไง
‎ฟังดูเข้าท่ามาก
‎ใช่ เอาเลย
‎โอเค
‎อะไรนะ ไม่นะ
‎อย่าโดดหน้าต่างนะ
‎ยาเสพติดคือเรื่องโคตรตลก... ‎จนกระทั่งมันไม่ตลก
‎สวัสดีครับ ผมนิค โครลล์
‎และผมอยากจะบอกเล่าคำเตือนเกี่ยวกับการเมา
‎มันสนุกสุดๆ ครับ ผมแค่อยากเตือนผู้คน
‎(นิค โครลล์)
‎(ผมรักเพื่อนผม)
‎สองสามปีก่อน
‎ที่ปาร์ตี้สละโสดของเพื่อนผม
‎เช่าบ้านที่มาลิบู
‎และผมเป็นคนจัดหาเห็ดเมามางานนี้
‎เพราะหนุ่มๆ ในวัย 30 ปลายๆ
‎กำลังมองหาการหลบหนี
‎ทุกคนสูบซัลเวีย มันเป็นเรื่องปกติ
‎เราอยู่ที่ชายหาดส่วนตัวในมาลิบู
‎เรากินเห็ดเมากันทุกคน
‎ผมกินเข้าไปอีกหน่อย เพื่อให้แบบว่า ‎"เออ เจ๋ง เจ๋งเลย
‎ฉันรักเพื่อนฉัน
‎พวกเราสนุกกัน
‎ผมคิด "ฉันอยู่ในน้ำ ฉันเมา
‎ฉันมีโอกาสจมน้ำได้ 90 เปอร์เซ็นต์
‎แต่มันรู้สึกดีที่ได้เป็นหนึ่งเดียวกับพื้นโลก"
‎เราขึ้นจากน้ำ ตอนนี้ผมอยู่บนหาดแล้ว
‎ผมเริ่มเดินโซเซมาก
‎แล้วผมก็นั่งลง ‎และผมกินเห็ดเมาไปมากกว่าทุกคน
‎ผมเห็นเพื่อนๆ ผม ‎พวกเขากำลังเก็บสาหร่ายทะเลกัน
‎ผมเห็นภาพนั้นและผมเข้าใจ ‎ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาขึ้นมาจากทะเล
‎พวกเขาโผล่ขึ้นมา ‎พร้อมสาหร่าย 40 ถึง 50 ปอนด์
‎และผมเห็นพวกเขายกมันขึ้น
‎แล้วเอาสาหร่ายทะเลทั้งหมดนั้นโยนใส่ตัวผม
‎และผม...
‎ตื่นเต้นมาก
‎แล้วสาหร่ายทะเลก็เริ่มขยับบนตัวผม
‎และผมคิด "ฉันคือสัตว์ประหลาดสาหร่าย"
‎ฉันคือสัตว์ประหลาดสาหร่าย
‎ผมไม่รู้สึกอยากจะเอาไอ้เศษซาก...
‎จากท้องทะเลพวกนี้ออกด้วยซ้ำ...
‎สัตว์ประหลาดสาหร่าย
‎วันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมา
‎พร้อมรอยยาวสีแดง
‎เพราะผม...
‎โดนสาหร่ายทะเลบ้านั่นปกคลุม
‎ตั้ง 45 นาที
‎ฉันไม่ได้ชอบเสพยาหรอกนะ ‎แต่แอซิดนี่มันเมาได้โล่จริงๆ
‎ใช่ แต่เธอก็อาจจะผิดหวังสุดๆ ได้เหมือนกันนะ
‎เวลามันมีอยู่สี่มุมหรืออะไรก็ตาม และ...
‎คุณได้รับการฝึกให้อ่านสัญญาณไฟจราจร
‎หรือป้ายข้ามถนน และห้ามข้าม หรืออะไรก็ตาม
‎และฉันจำได้ว่าอยู่ๆ
‎"อุ๊ย ฉันอยากไปตรงนั้น..."
‎และแทนที่จะไปจากจุดที่หนึ่ง ไปจุดที่สอง ‎ไปจุดที่สาม ฉันกลับคิดว่า...
‎"ฉันเดินจากจุดที่หนึ่งไปจุดที่สามเลยก็ได้นี่"
‎และมันฟังดูงี่เง่ามาก
‎แต่เวลาเมาแอซิดจะเป็นแบบนั้น
‎และในชีวิตฉัน ฉันทำแบบนั้นตลอดเวลา ‎แบบว่า
‎"ถ้าไม่มีใครดูอยู่ ฉันก็ตรงไปจุดที่สามได้เลย
‎โดยไม่ต้องไปจุดที่สองไร้สาระอะไรนั่น"
‎(อดัมและแคทลีน)
‎(นกฮูกขาว)
‎ฉันชื่อแคทลีน
‎และนี่อดัม เราแต่งงานกัน เราเป็นนักดนตรีทั้งคู่ ‎เล่าเรื่องเธอสิ
‎เรื่องของผมที่ผมอยากเล่า...
‎ไม่ได้...
‎ผมไม่ได้มีอาการกลัวภาพหลอน ‎จากแอซิดหรือเห็ดเมาเลย
‎ไม่เคยสติแตกเลย
‎ปลายยุค 80 ผมอยู่กับเพื่อนสามคน ‎เรากำลังขับรถไปที่...
‎มันนีย์ มาร์ก เพื่อนผมบอกว่า ‎"นายต้องไปสถานที่แห่งนี้ในบาฮาให้ได้"
‎มีผมกับผู้หญิงสามคน
‎และเราอยู่ในที่ที่ไกลมาก
‎ในเม็กซิโก
‎เพื่อนผมบอก "ฉันมีแอซิดสองแผ่น...
‎เราควรจัดซะ"
‎เราเลยเอามันใส่ขวดสแนปเปิล เราดื่มมันทุกคน
‎แล้วยางก็แตก
‎โดยที่มีผมกับผู้หญิงสามคน ‎และเราอยู่ในที่ที่ห่างไกลผู้คนมาก
‎ผมเปลี่ยนยางไม่เป็น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามียางอะไหล่
‎ขณะที่ผมพูดอยู่นี่ ผมก็ไม่...
‎เขาเปลี่ยนยางไม่เป็นอะ!
‎ผมไม่รู้ว่าเราได้ดูว่ามียางอีกเส้นรึเปล่าด้วย
‎ขณะที่เราคิด "นี่มันโคตรโหดเลย..."
‎นกฮูกสีขาวก็บินมาเหนือหัวพวกเขา
‎และเราคิด "มันคือสัญญาณ...
‎เรื่องเจ๋งๆ กำลังจะเกิดขึ้น"
‎รถตู้สองคัน มีคนเต็มคันรถ
‎เป็นผู้ใหญ่
‎มาจอด และเราแบบว่า "โห เจ๋งเลย
‎เวรละ ดูแปลกๆ นะ"
‎ผู้ชายทุกคนออกมา
‎พวกเขาเดินวนไปรอบรถ ดูพวกเรา...
‎มีสาวแซ่บสามคนอยู่ในรถ
‎ถ้าผมไปกับพวกเขา
‎พวกเขาจะพาผมไปหาคนที่มียาง
‎ผมบอก "นี่ ฉันไม่รู้ว่าจะได้กลับมารึเปล่านะ"
‎เราเลยกอดกันสี่คนและบอก
‎"โชคดีนะ"
‎แล้วเราก็ขับรถไป ขับไป ‎แล้วก็เลี้ยวขึ้นเขาไปไกลขึ้น
‎มันเหมือนในหนังเลย
‎มีผู้ชายแก่ๆ นั่งล้อมแคมป์ไฟอยู่
‎และมันมีกระท่อมอิฐบล็อกอยู่สองหลัง
‎ผมถาม "ตรงนั้นเหรอ"
‎คนที่ออกมาจากกระท่อมตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็น
‎ภาพรวมนะ ไม่ใส่เสื้อ
‎ไฟส่องเขาจากด้านหลัง
‎และถือค้อนอันใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นในชีวิต
‎ยิ่งผมสติแตก พวกเขาก็ยิ่งขำผม
‎เขาหันกลับไปแล้วก็ทุบประตู
‎เขาเปิดประตู ผมคิด...
‎"เอาละ ตอนนี้แหละ...
‎ผมจะต้องสู้กับทุกคนที่นี่เพื่อหนีออกไป ‎หรือไม่ก็ได้เห็นว่าอะไรอยู่ในห้อง
‎พอเปิดไฟ ห้องนั้นมียางเต็มไปหมด
‎ยางเต็มไปหมดเลย
‎มันคือกลุ่มโบสถ์
‎รถตู้สองคันนั้นมาจากกลุ่มโบสถ์
‎และพวกเขาบอกทางให้เรา
‎พวกเขาบอกเรา "กลับไปทางนี้นะ..."
‎ทุกอย่างจบลงด้วยดี
‎เป็นเพราะนกฮูก
‎นี่คือสมองคุณ
‎นี่คือสมองคุณเวลาเสพยา
‎นี่คือสมองคุณในแซนด์วิชของผม
‎อร่อยดี
‎เรื่องเกี่ยวกับแอลเอสดีแบบเดิมตลอด ‎พวกคุณเคยเห็นกันแล้ว
‎ชายหนุ่มเมาแอซิด คิดว่าตัวเองบินได้ โดดตึก
‎เศร้าอะไรอย่างนี้
‎บ้องตื้นชะมัด ช่างเขาสิ
‎เขาโง่เองนี่
‎ถ้าเขาคิดว่าเขาบินได้ ‎ทำไมเขาไม่บินขึ้นจากพื้นก่อนล่ะ
‎มีเรื่องของคนโดดจากที่สูงเยอะมาก
‎นั่นแหละประเด็น
‎มันมีอะไรหลายอย่างที่จะเกิดขึ้น
‎เวลาที่เราเสพมันจริงๆ ที่จะทำให้เรากลัว
‎พ่อแม่ผมเป็นจิตแพทย์ทั้งคู่
‎และพวกเขาทำงานอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช
‎และผมเดาว่าวิธีการที่พ่อแม่ผม ‎บอกผมว่าอย่าเสพยา
‎ก็ด้วยการกลับบ้านและเล่าว่า
‎เด็กๆ ที่โรงพยาบาลย่ำแย่มากแค่ไหน
‎แม้จะเสพยาแค่ครั้งเดียว
‎แม่ผมจะเล่า
‎"เด็กคนนี้สูบกัญชา และมันผสมกับพีซีพี
‎และตอนนี้เขาเป็นบ้า เขาไม่รู้จะทำยังไงดี
‎เขาเอากำปั้นยัดก้นเขา เขาทำอยู่แค่นั้นเลย"
‎นั่นคือเรื่องราวที่แม่เล่าให้ผมฟัง
‎ผมเลยมีความกลัวพระเจ้าอยู่ในตัวผม ‎เกี่ยวกับการเสพยาใดๆ ก็ตาม
‎ผมไม่เคยเสพยาเลย ‎จนกระทั่งผมไปอัมสเตอร์ดัม
‎(พอล เชียร์)
‎(เห็ดเมาไม่ได้ผล)
‎สวัสดีครับ ผมพอล เชียร์
‎และนี่คือเรื่องราวของผม ‎เกี่ยวกับการเมายาสุดฮา
‎ผมไปอัมสเตอร์ดัมกับเพื่อนนักแสดงตลกหลายคน
‎เพื่อทำการแสดง
‎และมันแบบว่า "ว้าว อัมสเตอร์ดัม ‎กัญชาถูกกฎหมาย...
‎โห เห็ดเมาก็กินได้ ต้องเจ๋งแน่ๆ
‎เราต้องจัดวันเห็ดเมาซะแล้ว"
‎แล้วเราก็ไปร้านค้าร้านหนึ่ง
‎พวกเขาหยิบมันออกมา ‎เหมือนหยิบเพชรที่ร้านทิฟฟานีส์
‎พวกเขามีเห็ดเมาหลายแบบมากๆ
‎และเราเลือกมัน...
‎ผมจำได้ว่าผมเลือก "ฮาวายเอียน-ซัมธิง"
‎ผมคิด ฮาวาย เออ เจ๋ง มีโต้คลื่น
‎เป็นการเมาที่ผมต้องการ
‎แล้วเราก็เลือกกันว่าไปเมากันที่ไหนดี
‎และมันต้องเป็นพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะเลย
‎เราก็เลยเข้าไปในพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะกัน
‎แล้วเราก็กินเห็ดพวกนี้กัน..
‎พวกเขาบอก "อย่ากินทีเดียวหมดนะ " ‎"โอเคได้"
‎แล้วผมก็กินเห็ดพวกนี้
‎และผ่านไปประมาณห้านาที ผมแบบว่า...
‎"ไม่รู้สึกอะไรเลย
‎เห็ดพวกนี้ไม่ได้ผลเลย"
‎เอาละ
‎ผมพอล เชียร์ในอัมสเตอร์ดัม
‎และผมคิดว่าเห็ดพวกนี้ไม่ได้เรื่องนะ
‎ผมเลยกินมันเข้าไปอีก แล้วก็กินเข้าไปอีก
‎ผมว่าผมสนุกกับศิลปะดีกว่า
‎ผมพอล เชียร์ในอัมสเตอร์ดัม
‎ผมมองไปที่ภาพวาดภาพหนึ่ง
‎ซึ่งเป็นภาพอีกาบนทุ่งข้าวโพด
‎และมันดึงความสนใจผมได้ เพราะอะไรก็ไม่รู้
‎"โห น่าสนใจมาก โห ดูนั่นสิ!
‎ผมมองเห็นใต้อีกาด้วย"
‎ผมเริ่มพลิกตัว...
‎เพราะผมเชื่อว่าถ้าผมพลิกตัว
‎ผมจะเห็นบางส่วนของงานศิลปะที่ไม่มีอยู่จริง
‎แม่เจ้าโว้ย
‎ดูข้าวโพดพวกนี้สิ
‎ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่านกพวกนี้จะออกมาหาผม
‎และผมอยู่กลางทุ่งข้าวโพด
‎อะไรวะเนี่ย
‎นี่คือพิพิธภัณฑ์ที่เป็นที่นิยม
‎ครอบครัว คนอยู่ที่นั่นกันหมด...
‎และผมยืนอยู่ อาจจะห่างจากภาพวาดสี่นิ้วได้
‎แทบจะกลับหัวกลับหางแล้ว
‎แบบนี้ "ใช่เลยๆๆ"
‎ภาพมันเปลี่ยนไปและเคลื่อนไหว ‎ผมคิด "แวนโก๊ะ อัจฉริยะ!"
‎ฉันเข้าใจแวนโก๊ะ
‎แล้วผมก็รู้สึกร้อนนิดๆ ‎ผมคิด "ในนี้ร้อนจัง เหงื่อแตกแล้ว
‎ต้องออกจากพิพิธภัณฑ์นี่ซะแล้ว"
‎ผมเลยกลับไปที่บ้านที่เราพักกัน
‎แล้วผมก็บอก "ทุกคน...
‎เราต้องกินแมคโดนัลด์"
‎แล้วทุกคนก็บอก "เยี่ยม!"
‎และผมคิดว่าแผนการของผม ‎เกิดจากการที่เราอยู่ต่างประเทศ
‎และเราอยากให้ตัวเองอยู่กับสิ่งที่เป็นอเมริกัน
‎ดังนั้นแมคโดนัลด์คือทางออก
‎แล้วผมก็ไปที่แมคโดนัลด์
‎พวกเขาหยิบเบอร์เกอร์ใส่ถุงให้ผม
‎ผมหยิบมันกลับบ้าน
‎และแจกให้ทุกคน
‎ทุกคนเริ่มกินเบอร์เกอร์
‎และเหมือนเรื่องอลิซในแดนมหัศจรรย์ ‎ตอนเธอกินยาเลยครับ
‎เราทุกคนกินเบอร์เกอร์หมดแล้ว
‎และยาหมดฤทธิ์
‎เรากลับเป็นปกติ
‎และผมคิด "ขอบคุณแมคโดนัลด์ คุณช่วยเราไว้"
‎ไม่เคยมีประสบการณ์ในแมคโดนัลด์ ‎เพราะผมไม่ใช่ไอ้งั่ง
‎ถ้ามีอะไรที่ตรงกันข้าม
‎กับการเมาแอลเอสดีล่ะก็ มันคือแมคโดนัลด์
‎เหมือนหยินกับโคตรหยาง
‎คุณเดินเข้าไปในนั้น คุณรู้แล้ว...
‎"ฉันอยู่ในท้องของโคตรอสูร
‎ฉันมีจิตวิญญาณ และฉันอยู่ในกรงที่ไร้จิตวิญญาณ"
‎(ร็อบ คอร์ดดรีย์)
‎(ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน)
‎สวัสดีครับ ผมร็อบ คอร์ดดรีย์
‎เป็นนักจิตวิทยาเสพติด
‎สมาคมนักแสดงภาพยนตร์
‎มีครั้งหนึ่ง พวกเราเมาเห็ด
‎และผมนั่งอยู่หน้ากระจก
‎กำลังเมาเลย
‎เมาสุดๆ
‎เอาแต่นั่งจ้องตัวเองในกระจก
‎ผมถอดเสื้อออก
‎ซึ่งมักจะเป็นเรื่องที่กวนใจผม
‎แต่ตอนนั้น ร่างกายคุณไม่ได้ผิดรูปร่างนะ
‎คุณเห็นสิ่งต่างๆ อย่างที่มันเป็นจริงๆ
‎ไม่ว่ามันจะแวววาวและหายใจแค่ไหน
‎ยังไงร่างกายคุณก็หายใจอยู่แล้ว
‎และผมก็ส่องดูร่างกายผมและหน้าผม
‎ดูสิ่งที่มันเป็นจริงๆ
‎หน้าผมดูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
‎ร่างกายผม ผมเข้าใจว่ามันคือเปลือก
‎และผมรู้สึกในตัวผม ตัวผมจริงๆ ‎ไม่ใช่ในกระจก
‎ผมรู้สึกใหญ่กว่าตัวผมและรู้สึกตัวกว้างขึ้น
‎และผมรู้สึก "นี่แหละ"
‎"เราคือส่วนหนึ่งของทุกอย่าง ‎ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน"
‎จากนั้นผมก็มองที่กระจก
‎และผมมองเห็น มันเหมือนกับ...
‎โลกทั้งใบคือตัวผม
‎ผมมองเห็นทุกอย่าง ทุกอย่างเชื่อมโยงกัน
‎ทุกอย่างดีหมด
‎คนมักจะบอกว่าอย่าส่องกระจกเวลาเมา
‎แต่ผมคิด "อย่าไปจากกระจกเชียวนะ"
‎(ยิ่งคุณเมามากเท่าไหร่)
‎(จงส่องกระจก)
‎จงส่องกระจก!
‎ผมจำตอนที่ส่องกระจกได้
‎หน้าผมกลายเป็นการ์กอยล์
‎ยานั่นเมาดีแท้ ผมคิด "เช็ดเข้"
‎การโตมาในชุมชนเมือง
‎ในสลัมอะไรแบบนั้น
‎เรามองแอซิดว่าเป็น...
‎"พวก มันเหมือนโคเคนผลึก หรือเหมือนพีซีพี ‎แองเจิลดัสต์ ยาไอซ์อะไรแบบนั้น
‎จะใช้แอซิดไปทำไมวะ"
‎แล้วพอคุณโตขึ้น
‎เราก็เริ่มกินเห็ดเมาอะไรแบบนั้น และเรารู้ว่า
‎ทั้งหมดนี้ พวกเชื้อรา
‎มันเป็นอะไรที่เจ๋งมาก
‎(เอแซ็พ ร็อคกี้)
‎(รักกัน)
‎ผมจำครั้งแรกที่ใช้แอซิดได้
‎มันคือเมื่อสองสามปีก่อน
‎ผมรู้สึกพร้อมแล้ว
‎พร้อมเป็นส่วนหนึ่งของโลก
‎ของจักรวาลแล้ว
‎มันบ้ามาก ตอนนั้นผมอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
‎เธอเป็นคนแนะนำให้ผมใช้มัน
‎สิ่งเดียวที่ผมจำได้คือเธอแปะมันไว้บนแครกเกอร์
‎โชคไม่ดี ตอนที่ผมรู้จักกับเธอ
‎คือตอนที่แอซิดกำลังเป็นที่นิยมพอดีเป๊ะ
‎แล้วเราก็มีอะไรกัน
‎มันรู้สึกดีมาก
‎ทุกอย่างรู้สึกรุนแรงขึ้น
‎ผมเห็นทุกอย่างเลย
‎ผมรู้สึกทุกอย่างเลย
‎สีเคลื่อนไหว ผมได้ยินเสียงของสี
‎ผมสัมผัสรสชาติของสีได้
‎สีมันรสชาติเป็นไงวะ นึกออกไหม
‎และเพราะอะไรบางอย่าง
‎ทุกอย่างที่เธอทำให้ผมมันรู้สึก...
‎วิเศษ
‎คูณสองกันไปเลย
‎ไม่ธรรมดาเลย
‎และมันค่อนข้างชัดเจน
‎มันค่อนข้างหยาบคาย ‎ค่อนข้างลามก เข้าใจใช่ไหม
‎เข้าใจนะ แต่...
‎จะพูดไงดี ชีวิตก็แบบนี้
‎ไม่ได้โกหกเลย
‎สายรุ้งพุ่งออกมาจากจู๋ผมเลย
‎และมันมีเสียงด้วย ‎เหมือนเสียงเปียโนหรืออะไรแบบนั้น
‎ผมไม่รู้เลยว่าทำไมถึงมีสายรุ้ง
‎ออกมาจากจู๋ผม
‎ผมไม่ได้ชอบสายรุ้งด้วยซ้ำ
‎แล้วผมตื่นมาวันรุ่งขึ้น และผมบอก...
‎ผมบอกเพื่อนผม ผมบอก "โย่
‎ฉันรู้แล้วว่าคำตอบของชีวิตคืออะไร"
‎และผมพูดว่า...
‎"มันคือการรักกัน"
‎เขาแบบว่า...
‎"สุดยอด"
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมใช้แอซิด
‎แต่ก็แล้วแต่ชอบอะนะ เพราะว่า...
‎ผมก็ไม่ใช่ผู้สนับสนุนยาหลอนประสาท
‎ผมสนุกกับมัน
‎มันไม่ได้เหมาะกับทุกคน พูดงี้ละกัน
‎ผมเป็นศิลปิน มันคือวิถีชีวิตของผม
‎ผมใช้ยาหลอนประสาทเหมือน
‎ร็อกยุค 1960 น่ะ เหมือนพวก...
‎วงเดอะแคสต์อะเวย์...
‎เจฟเฟอร์สัน แอร์เพลน...
‎เดอะโรลลิงสโตนส์ก็น่าทึ่ง บีเทิลส์ด้วยแน่นอน
‎จิมิ...
‎ใครร้องเพลงเฮอร์ดี้เกอร์ดี้แมนนะ ‎ใช่โดโนแวนไหม
‎ประสบการณ์ยุค 1960 ที่แท้จริง...
‎คือ "มีคำตอบให้กับ ‎ความทุกข์ทรมานของโลกไหม"
‎เพราะก่อนหน้าเดือนตุลาคม ปี 1966
‎แอลเอสดีเป็นของถูกกฎหมาย
‎และใช้ในแบบที่มีประโยชน์ ไม่ธรรมดา ‎อย่างที่เราทุกคนรู้
‎ตอนนี้เรารู้แล้ว จากเอกสาร
‎ว่ามันช่วยคนมากมายไว้ได้ยังไง
‎คลายความกังวล
‎คนที่กำลังจะตาย คนที่ได้รับดีเอ็มที ‎คุณรู้เรื่องราวดี...
‎พวกเขาได้รับซิโลไซบิน
‎แล้วความกังวลก็หายไปทันที
‎เพราะตอนนี้พวกเขารู้สึกว่า...
‎นี่คือเรื่องธรรมชาติ
‎ไม่เคยลองอะยาวัสกาหรือดีเอ็มที
‎ผมกลัวน่ะ พวก
‎แต่วันหนึ่งผมอาจจะไปถึงจุดนั้นก็ได้
‎เมื่อผมรู้สึกกล้าพอที่จะลอง
‎ดีเอ็มทีคือตั๋วทางด่วน...
‎สู่การไหลซึมของยุคกำเนิดโลก
‎ถ้าคุณอยากเห็นว่าการเป็นสิ่งมีชีวิตมันเป็นยังไง
‎ดูอัตตาของคุณกระจายไปกับการไร้ความหมาย
‎สูบดีเอ็มที แล้วคุณจะไปถึงจุดนั้น
‎คุณจะไปถึงจุดนั้นทันที และคุณจะ
‎ติดต่อโดยตรงกับมนุษย์ต่างดาวได้ และสี
‎และรูปแบบโบราณ ‎และเรขาคณิตศักดิ์สิทธิ์ และ...
‎มันเจ๋งมาก
‎ผมชื่อแซค แลรี่
‎และผมโตมากับทิโมที แลรี
‎เขาเป็นนักปรัชญาและนักจิตวิทยาชาวอเมริกัน ‎ของปลายศตวรรษที่ 20
‎ครั้งแรกที่ผมใช้ซิโลไซบินในเม็กซิโก
‎คำกล่าวที่โด่งดังจากประสบการณ์ของเขาคือ
‎"ผมเรียนรู้จากสี่ชั่วโมงที่เมาเห็ด
‎มากกว่าที่ผมเรียนจิตวิทยามา 20 ปีก่อนหน้านี้
‎(ทิโมที แลรี)
‎นักจิตวิทยาและจิตแพทย์ต้องการใช้แอลเอสดี
‎ในการรักษาอาการป่วยทางจิต
‎ผมคิดว่าแอลเอสดีจะเป็นยารักษา
‎อาการป่วยทางจิตอันดับหนึ่ง
‎เมื่อนักจิตวิทยารู้ว่าต้องใช้มันยังไง
‎และในปี 1963 เขาก็โดน...
‎ไล่ออกจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ‎อย่างเป็นทางการ
‎ที่ทำการทดลองยาหลอนประสาทกับนักศึกษา
‎ทิโมที แลรี และรัม ดาสส์ และ...
‎เทอเรนซ์ แมคแคนนา และทุกคนเหล่านี้ที่...
‎ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อเสาะหาดินแดนเหล่านั้น
‎และพวกเขายังมีความรู้ ‎และมีความอัจฉริยะที่จะศึกษามันได้
‎ถูกปิดกั้นหมดเลย
‎และเราทำมันพังจริงๆ
‎ผมคิดว่าน่าเสียดายที่คนรุ่นก่อน
‎ที่ค้นคว้าเรื่องยาหลอนประสาท
‎ถูกหยุดกลางคัน
‎เพราะพวกเขากำลังจะค้นพบสิ่งที่สำคัญมากๆ
‎และพวกเขากำลังพัฒนารูปแบบการรักษาใหม่
‎ซึ่งทุกวันนี้เรารู้สึกว่ายังต้องสำรวจ
‎เพราะพวกเขาอาจมีคำสัญญา ‎หรือความหวังที่ยิ่งใหญ่
‎ให้กับคนที่ทุกข์ทรมานจากอาการป่วยก็ได้
‎แบบที่จิตวิทยากระแสหลักไม่สามารถให้ได้
‎มีคำถามทั่วไปเกี่ยวกับแอลเอสดี ‎ซึ่งยังคงไม่ได้คำตอบ
‎มีงานต้องทำมากมาย
‎ข้อเสนอที่ดีของการวิจัยที่สำคัญอยู่ในอนาคต
‎หวังว่าสักวันหนึ่งเราจะพบคำตอบ
‎ผู้คนมักจะถาม...
‎ประสบการณ์การใช้ยาหลอนประสาทกับพ่อ ‎ที่ดีที่สุดของผมคืออะไร
‎เราพอจะมีประสบการณ์ที่ดีกัน ‎ในคอนเสิร์ตเกรตฟูลเดด
‎ภาพมันแบบว่า...
‎พระเจ้า ผมจำได้ว่า ‎หัวของเจอร์รี การ์เซียบวมขึ้นสิบเท่า...
‎การไปดูโชว์ของเกรตฟูลเดด ‎โดยไม่ใช้ยาก็โอเคนะ
‎แต่ถ้าใช้ยาด้วย มันดีมาก
‎โชว์ของเกรตฟูลเดด
‎ที่ที่ดีที่สุดในการเมา เพราะมันปลอดภัยมาก
‎มันมีสถานที่
‎และเหมือนกับพื้นที่ชั่วคราว
‎สำหรับคนที่กำลังเมายา
‎พอๆ กับที่ผมไม่ได้สนใจเพลง
‎ผมน่าจะไปดูเดอะเดดมา...
‎ผมว่า 11 หรือ 12 ครั้งได้
‎ผมชอบเจอร์รี การ์เซีย
‎ผมกล้ายอมรับอย่างเปิดเผย ผมไม่อายเลย
‎ผมชื่นชอบเดอะเกรตฟูลเดด ‎คือผมเรียนวิทยาลัย ผมผิวขาว...
‎ฉันเคยขึ้นเวทีกับเดอะเกรตฟูลเดด
‎และหลับตรงหน้าลำโพงตัวหนึ่ง
‎คุณจะเห็นคนที่คอนเสิร์ตกำลังมีความสุข ‎กับภาพหลอนแบบนี้ พวกเขาเดินกันแบบนี้
‎เพราะพวกเขาจะเอาหัวนำหน้าแบบ... ‎"พบกับชีวิตข้างหน้า"
‎และคุณจะเห็นคนที่เกิดอาการกลัวภาพหลอนแบบนี้
‎เขาเดินเอาเข่านำ แบบว่า...
‎เขาต้องการให้เข่า ‎ต้องการให้ทุกอย่างยกเว้นหัว
‎ไปเจอกับภาพแย่ๆ ข้างหน้า
‎มีครั้งหนึ่ง ผมคำนวณปริมาณผิด
‎และผมเสพมากไปจนผมหันไปหามิกกี้และพูดว่า
‎"ฉันเล่นไม่จบโชว์แน่ ฉันต้องไปห้องแต่งตัวแล้ว"
‎ฉาบของผมกำลังละลาย
‎คุณอาจเสพมากเกินไปได้ และนั่นคือพลาดครับ
‎ผมกลับบ้านและยังเมามาก
‎คุณไม่สร่างเมาทันทีอยู่แล้ว
‎แล้วผมก็นั่งลงอย่างสุภาพ ‎ที่โต๊ะในห้องกินข้าวของพ่อแม่ผม
‎มันคือเวลาอาหารเช้า พระอาทิตย์เพิ่งขึ้น
‎และแม่กำลังเสิร์ฟอาหารเช้า
‎และเสิร์ฟไข่ให้ผมหนึ่งจานที่ดูเหมือน
‎มันกำลังเต้นโมเดิร์นแดนซ์อยู่บนเวที
‎หมุนติ้วๆ แบบแนวใหม่กันอยู่
‎ทุกอย่างเคลื่อนไหวไปหมด ไส้กรอกก็เต้นรำ
‎ต่อตัวกัน
‎"อาหารเช้าเป็นไงบ้าง บิลลี่" "ก็ดีครับ..."
‎กินไม่ได้เลย
‎และตอนนี้ กลับไปที่อาการกลัวภาพหลอนกัน
‎คุณชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ‎ที่คุณไม่อยากให้เกิดขึ้นกับคุณไหมครับ
‎ต้องไม่ชอบอยู่แล้ว
‎นั่นคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเวลาที่คุณไปปาร์ตี้ยา
‎เพราะที่ทุกปาร์ตี้ยา จะมีพวกคนพิเรนทร์
‎ภารกิจของเขาคือทำให้คุณเมา ‎ไม่ว่าคุณจะอยากเมาหรือไม่ก็ตาม
‎แผนการของเขา...
‎ปริมาณยา
‎(อาการกลัวภาพหลอน)
‎- ทุกคน ‎- เร็วเข้า
‎น้ำส้ม
‎- จิบสิ ‎- ดื่มเลย
‎- จิบสิ
‎ถ้าพวกเขาจะไม่ดื่มน้ำอัดลมพวกนี้ ฉันดื่มเอง
‎ใช่ ฉันด้วย
‎โห ทำไมทุกอย่างเหมือนสายรุ้งไฟฟ้านะ
‎ใช่ ฉันเห็นจักรวาลทั้งหมดเลย
‎ดูเหมือนพวกเธอจะเมานะ
‎เปล่านะ เราไม่ได้เสพยาซะหน่อย
‎ฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นอยู่แล้ว
‎เธอเห็นมังกรตัวนั้นไหม
‎แน่ใจนะว่านายไม่ได้เมา
‎ฉันเชื่อว่าพวกเขากำลังเมา
‎เพราะพวกเขาโดนวางยา
‎ฉันใส่แอลเอสดีลงไปในน้ำอัดลมสิบเม็ด
‎ฉันไม่เคยอยากเสพเลยนะ
‎ฉันไม่มีวันเหมือนเดิมแล้ว
‎ผมว่าการวางยาคนอื่นเนี่ยผิดมาก
‎เพราะคุณกำลังยึดครองจิตวิทยาคนอื่น
‎คุณต้องรับผิดชอบว่าพวกเขาจะเป็นยังไง ‎เป็นเวลา 12 ชั่วโมง
‎และถ้าพวกเขาไม่เคยใช้แอซิดมาก่อน ‎คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นเลย
‎ตอนที่เราใช้ยามหัศจรรย์สุดฉาวโฉ่ ‎อย่างแอลเอสดี
‎คือตอนที่กำลังกินข้าวเย็นกับหมอฟันของเรา
‎และเขาใส่ยาในกาแฟของเรา และไม่บอกเรา
‎และเราไม่เคยรู้จักมันมาก่อนเลย
‎มันเป็นเรื่องดีนะที่เราไม่เคยรู้จักมัน
‎เพราะมันมีความหวาดระแวงอย่างมาก...
‎เกิดขึ้นกับยา ซึ่งถ้าเดี๋ยวนี้คนเสพเข้าไป
‎พวกเขาจะมีอาการกลัวภาพหลอน ‎ก่อนเริ่มเห็นภาพซะอีก
‎พอรู้ว่าฉันเมาแอซิด...
‎เกิดอาการกลัวภาพหลอนเลย ‎เหมือนอุโมงค์มืดๆ ฉันหยุดนิ่งเลย
‎(โรซี่ เปเรซ)
‎(โดนวางยา)
‎สวัสดีค่ะ ฉันโรซี่ เปเรซ ‎ฉายาเปอร์โตริกันไอคอน ดีจ้า!
‎มันคือวันสิ้นปีช่วงปลายปียุค 80
‎ฉันกับน้องสาวคนหนึ่ง เราไปคลับปิดนอกเวลากัน
‎ในอัลฟาเบตซิตี้
‎ที่คลับนี้ไม่เคยขายแอลกอฮอล์หรืออะไรเลย
‎มันมีแต่...
‎"เราทุกคนชอบแค่เพลงและการเต้น
‎เราสนใจร่างกายของเราและสุขภาพ ‎และอะไรก็ตาม"
‎พวกเขาก็เลยมีน้ำพันช์หรือผลไม้ไว้ให้
‎เราก็เลยไปที่บาร์ เราเห็นบาร์เทนเดอร์
‎และเขาทัก "ไง สาวๆ
‎อยากหาคู่ควงเหรอ" เราตอบ "ใช่แล้ว"
‎และเขาถาม "เหรอ" ฉันก็บอก "ใช่ ใช่เลย"
‎แล้วเขาก็เอาน้ำพันช์ให้ฉัน
‎แล้วเราก็ดื่มมัน แล้วเราก็เริ่มเต้น
‎เหงื่อออก กลับไป...
‎"ขอน้ำพันช์อีกได้ไหม"
‎เขาถาม "จริงเหรอ"
‎ฉันบอก "จริงสิ มันอร่อยมาก"
‎เขาบอก "ได้เลย..."
‎เราดื่มไปอีกแล้ว
‎แล้วทันใดนั้น...
‎ไนต์คลับทั้งหมดก็เริ่มขยายใหญ่
‎พื้นกระดาน พื้นไม้กระดาน
‎เป็นคลื่นราวกับมันคือน้ำทะเลในทะเลลึก
‎และฉันมองดูมัน
‎พูดว่า "สวยจังเลย โอ้ พระเจ้า"
‎ฉันก็เลยหงายหลัง
‎และเริ่มว่ายน้ำท่ากรรเชียงบนพื้นกระดาน
‎เพราะมันเป็นคลื่นนี่นา ใช่ไหมล่ะ
‎และทุกอย่างสวยมาก ทุกคนมองฉันอยู่
‎และฉันลั้นลามาก
‎แล้วอยู่ๆ แซลลี่ น้องสาวฉันก็เดินมา
‎และพูดว่า "นมหกแล้ว" ‎แล้วฉันก็ "โอ๊ะ..."
‎แล้วฉันก็ก้มลงดู และฉันแบบว่า "ตายแล้ว!
‎มันดูดีมาก"
‎และมันดูสวยมาก
‎และฉันอึ้งในความงามและขนาดของมัน
‎แต่แล้วฉันก็เริ่มมองไปรอบๆ
‎และฉันคิดว่าทุกคนกำลังจ้องฉันอยู่
‎แล้วฉันก็รู้สึกหวาดระแวง
‎ฉันเลยพยายามปิดมันเพราะฉันหาเสื้อไม่เจอ
‎เพราะเสื้อฉันลอยไปกับน้ำพื้นไม้ใช่ไหมล่ะ
‎ฉันเลยปิดนมฉันแบบนี้
‎และเต้านมฉันก็ปลิ้นออกมาระหว่างนิ้วฉันอยู่ได้
‎มันเลยเป็นแบบว่า...
‎น้องสาวฉันเข้ามา แล้วเธอก็หัวเราะ
‎เธอบอก "เร็วเข้า ไปจากที่นี่กันเถอะ"
‎เรากลับบ้าน ขึ้นไปข้างบน
‎แล้วพอฉันนอนลงบนเตียง ฉันก็กลายเป็นเตียง
‎ตัวฉันคือเตียง
‎และฉันพยายามพลิกตัว
‎เหมือนตัวฉันคือที่นอน
‎และฉันเดินเป๋ไปเป๋มาตามทางเดิน
‎ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าฉันเมาแอซิดอยู่
‎แล้วฉันก็ไถลตัวไป
‎และฉันคิดว่าทางเดินเป็นทางลาด
‎ฉันไถลลงไปตามทางเดิน ลงไปเรื่อยๆ
‎ฉันตะโกน "ฉันคือเตียง!"
‎และฉันไถลไป และฉัน...
‎กระแทกข้อเท้าเข้ากับอ่างอาบน้ำพอร์ซเลน
‎แล้วฉันก็คิดว่าเท้าฉันคือสิ่งที่ใหญ่ขนาดนี้
‎และมันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‎ฉันมองขึ้นไป และแฟนฉัน
‎เขาบอกฉัน "เธอเมาแอซิดนะ"
‎ความคิดแรกของฉันไม่ใช่ ‎"โอ้ พระเจ้า ฉันเมาแอซิด"
‎ความคิดแรกของฉันคือ "โอ้ พระเจ้า
‎หวังว่าพระเจ้าจะไม่ลงโทษฉัน ‎เพราะฉันเมาแอซิดนะ"
‎เพราะฉันคิดว่า ฉันต้องตกนรกแน่ๆ
‎ฉันตกนรกหมกไหม้แน่
‎ก่อนหน้านั้นฉันไม่ดื่มเหล้า
‎ไม่ปุ๊นกัญชา
‎ไม่สูบบุหรี่
‎ฉันไม่เสพอะไรเลย ฉันสนุกกับการเต้น
‎เวลาคุณไปไนต์คลับแล้วมีใครเลี้ยงเครื่องดื่มคุณ
‎ถามก่อนนะว่าในนั้นมีอะไร
‎นั่นแหละ
‎อีกส่วนหนึ่งที่ฉันได้มาจากมัน
‎คือฉันต้องการการบำบัดมากๆ
‎เนื่องจากการเลี้ยงดูแบบคาทอลิกของฉัน
‎ขออย่าให้เกิดขึ้นอีกเลย ‎ฉันไม่อยากรู้สึกผิดมากขนาดนั้น
‎อีกเลยในชีวิต
‎เพราะฉะนั้น
‎ฉันว่าการเมาแอซิด ‎ก็มีประโยชน์กับฉันเหมือนกันนะ
‎ผลกระทบด้านจิตใจของสสารนี้ ‎มีความแปรปรวนอย่างมาก
‎มันคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ
‎คุณเห็นใครแล้วบอกไม่ได้หรอก
‎ว่าเขาจะมีความสุขกับภาพหลอน ‎หรือมีอาการกลัวภาพหลอน
‎ผมไม่คิดว่าพวกเขาสามารถระบุจุดสำคัญในสมอง
‎ที่อาจเป็นตัวรับผิดชอบอาการกลัวภาพหลอนได้
‎แต่สิ่งที่เกิดขึ้นภายในคือความรู้สึกงุนงง
‎สับสน
‎ความรู้สึกท่วมท้นไปด้วยยากระตุ้น
‎ระดับความกังวลสูง ถึงขั้นปิดกั้น ‎หรือเข้าสู่ภาวะหวาดระแวงเลยก็ได้
‎ผมใช้แอซิดมาเยอะมาก ‎ผมเคยกินเห็ดขี้ควาย ผมเคยใช้สปีด...
‎ผมไม่รู้ว่านี่คืออะไร
‎มันไวมาก
‎- ไวมาก ‎- ใช่เลย
‎แต่คุณก็เห็นภาพหลอนเหมือนกัน
‎- มันเปลี่ยนโลกรอบตัวคุณ... ‎- ใช่
‎- ให้กลายเป็นโอเปราแห่งฝันร้ายของคุณ ‎- ใช่
‎ทุกอย่างในสมองผมสลับสับเปลี่ยน
‎และทุกอย่างดิ่งลงอย่างรุนแรง
‎ในอัตราที่เหลือเชื่อ
‎ทุกอย่างจะกลายเป็นแก้วและคริสตัล ‎แล้วมันจะแตก
‎แล้วมันจะรวมกันกลับขึ้นมาต่อหน้าคุณ ‎จากนั้นก็แตกอีก
‎ขาผมเริ่มชา
‎ผมเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นเร็วมากในอกผม
‎และผมรู้สึกเหมือนมันจะเต้น ‎ทะลุซี่โครงออกมาเลย
‎ผมไม่อยากพูดอะไรกับภรรยาผม
‎เพราะผมไม่อยากให้เธอยืนยันว่ามันแรงแค่ไหน
‎แล้วผมก็จะยิ่งหวาดระแวงหนักขึ้นไปอีก
‎ทำให้ฝันร้ายรุนแรงขึ้นไปอีก
‎ผมเห็นความรุนแรง ผมเห็นการนองเลือด
‎ผมเห็นการสู้รบ ผมเห็นลัทธิก่อการร้าย
‎ผมเห็นการตัดหัว
‎ผมเห็นนรก
‎มีตอนหนึ่ง ผมจำได้ว่ามองออกไปทางหน้าต่างรถ
‎และมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ‎นั่งอยู่เบาะหลังของรถที่อยู่ข้างๆ
‎จ้องผมอยู่แบบเอาเป็นเอาตาย
‎เด็กผู้หญิงคนนี้ช่วยผมได้ ‎เด็กผู้หญิงคนนี้ตามคนมาช่วยได้
‎เธอช่วยผมออกไปจากสถานการณ์นี้ได้
‎เธอเป็นเด็ก เธอไร้เดียงสา
‎ผมจำได้ว่าผมพยายาม ‎สื่อสารกับเธอด้วยดวงตาผม
‎เหมือนผมเป็นตัวประกัน ‎แบบว่า "ช่วยฉันออกไปจากที่นี่ที"
‎ผมไม่อยากพูด ‎เพราะไม่อยากให้เพื่อนได้ยินและฆ่าผม
‎ผมเลยแบบว่า...
‎ผมมองเห็นความหวังรางๆ
‎สุดท้ายเด็กคนนั้นก็ชูนิ้วกลางใส่ผม
‎จากนั้นในหัวผมก็คิด...
‎"เฮ้ย ทุกคนมีเอี่ยวในเรื่องนี้
‎ทุกคนกำลังพยายามฆ่าผม"
‎บางคน...
‎จะไปถึงจุดสูงสุดของผลกระทบด้านจิตใจตรงนี้
‎และจะหยุดอยู่ระดับนั้น
‎จากจุดนี้ไป คนพวกนี้จะเป็นบ้าแล้ว
‎ผมลูอิส แบล็ก
‎และผมยังคงเป็นลูอิส แบล็ก
‎ผมอยากพูดแค่นั้นแหละ "ผมชื่อลูอิส แบล็ก"
‎(ลูอิส แบล็ก)
‎(ผมเป็นใคร)
‎ผมใช้แอซิดตอนอายุประมาณ 20
‎ผมเสพในอะพาร์ตเมนต์ของผม ‎ในที่ที่ชื่อว่าไฮแอตส์วิลล์ แมรีแลนด์
‎เมื่อคุณไปถึงจุดนี้ คุณหลุดโลกแล้ว
‎และจุดที่ผมไปถึงคือผมจำชื่อตัวเองไม่ได้
‎และผมจำชื่อตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ
‎สิ่งหนึ่งที่ยึดคุณกับสิ่งรอบตัวคุณเอาไว้
‎ก็คือชื่อคุณ
‎มันสำคัญมากนะ
‎ระยะทางที่สั้นที่สุดระหว่างสองจุด
‎คือการที่ผมหันไปหาพวกเขาคนหนึ่ง ‎และพูดว่า "ฉันชื่ออะไร"
‎แต่คุณทำไม่ได้ ในระหว่างที่คุณเมาแอซิด
‎คุณหันไปหาเพื่อนคุณ ‎และถามพวกเขาไม่ได้ว่าคุณชื่ออะไร
‎ผมไม่รู้ว่ามารยาทของการเสพแอซิดคืออะไร
‎แต่ผมแค่คิดว่าถามไม่ได้
‎พวกเขาสนุกกันอยู่ ไม่มีเหตุผล ‎ที่ผมควรจะทำลายความสนุกพวกเขา
‎และผมไม่ควรพูดอะไร ‎ที่แสดงว่าผมกำลังมีปัญหาด้วย
‎ทำให้พวกเขารู้สึกว่าต้องดูแลผม
‎ซึ่งอาจจะยิ่งแย่ลง
‎ผมเลยนั่งลงกับพจนานุกรมเล่มหนึ่ง
‎เปิดหาคำใบ้ว่าผมอาจจะชื่ออะไร
‎เป็นแบบนั้นอยู่ครึ่งชั่วโมง
‎ซึ่งในช่วงเวลาของแอลเอสดี ‎น่าจะเท่ากับ 26 ปี
‎ผมล้วงกระเป๋า
‎เพราะผมรู้ว่าผมมีกระเป๋าสตางค์
‎และผมจะหาชื่อผมเจอ
‎และบอกตรงๆ ความคิดต่อไปของผมคือ
‎ผมกลัวที่จะเปิดกระเป๋าสตางค์ของผม ‎เพราะผมคิดว่า
‎"ถ้าในนั้นไม่มีอะไรนอกจากไพ่โมโนโพลีล่ะ"
‎ไม่!
‎ตอนแรกผมกลัว จากนั้นผมก็หยุดหัวเราะไม่ได้
‎จากนั้นผมก็เจอชื่อผมอีกครั้ง
‎แล้วทุกอย่างก็เริ่มกลับเข้าที่
‎ทุกคน
‎ฉันชื่อลูอิส แบล็ก
‎ผมเคยเห็นคนรีบเผ่นกลับ
‎นั่นคือเหตุผลที่ผมไม่แนะนำให้ทุกคนใช้
‎ผมคงโกหกถ้าบอกว่ามันเหมาะกับทุกคน ‎มันไม่เหมาะ
‎เอามาให้ผมเลย ผมพร้อมแล้ว ลุยกันเลย
‎ผมไม่พร้อมที่จะใช้แอซิดเท่าไหร่หรอก
‎มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่
‎(เบน สติลเลอร์)
‎(สติแตก)
‎พอนึกย้อนแล้ว ผมไม่ค่อยรู้หรอก ‎ว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตผมมากแค่ไหน
‎เพราะมันเปลี่ยนชีวิตผมจริงๆ เป็นเวลานานเลย
‎ผมแค่คิด "เอาละ มาเลย มันต้องเจ๋งแน่"
‎ผมคิดว่าเราได้ดูหนังเรื่องแฮร์ ‎ก่อนหน้านั้นไม่นาน ซึ่งมีอิทธิพลมาก
‎ผมหวังว่าจะมีการเปิดเผยความลับ ‎ที่ทำให้ประสาทหลอน
‎เหมือนหนังเรื่องแฮร์
‎เป็นมโนภาพเจ๋งๆ
‎และมีการเปิด
‎ไปสู่ความมีสติรูปแบบอื่น
‎และมัน... มันไม่ใช่แบบนั้นเลย
‎มันมีแต่ความกลัวและความกังวล
‎มีแต่การขยายใหญ่
‎ซึ่งใครจะไปต้องการอะไรแบบนั้น
‎ใครจะอยากเสพยาเพื่อให้เป็นแบบนั้น
‎ผมกินไปหนึ่งเม็ด
‎ครึ่งชั่วโมงผ่านไป 45 นาทีผ่านไป
‎หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
‎เรานั่งเล่นกัน และแน่นอนว่าไม่เกิดอะไรขึ้น
‎อีกครึ่งชั่วโมงผ่านไป
‎ตอนนี้ก็ชั่วโมงครึ่งแล้ว และไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎ดังนั้น แน่นอน
‎ผมบอกเขาว่าเราต้องกินอีกเม็ด
‎เราเลยกินเข้าไปอีกเม็ด
‎แล้วบางอย่างก็เกิดขึ้น
‎ผมเริ่มสติแตกและกลัวมากทันที
‎ผมมองดูมือผม
‎ทำแบบที่ใครๆ ก็ทำ ‎เพราะอยากรู้ว่ามือผมจะเป็นยังไง
‎มันมีอะไรแบบนี้เสมอใช่ไหมล่ะ ‎ที่จ้องมือคุณน่ะ
‎หรือนิ้วโป้งคุณ ‎และเห็นทั้งจักรวาลอยู่ในนิ้วโป้งคุณ
‎อะไรแบบนั้นน่ะ
‎เกิดอะไรขึ้นในสมองคุณเวลาที่คุณเมา
‎ราวๆ สิบเปอร์เซ็นต์ของสมองคุณ ‎ถูกใช้ไปกับเสียงและสี
‎อีกสิบเปอร์เซ็นต์ ใช้ไปกับแนวคิดของเวลา
‎ซึ่งรู้กันว่าเป็นการเร่งให้เร็วขึ้นหรือช้าลง
‎แล้วอีก 80 เปอร์เซ็นต์ล่ะ
‎จ้องมือคุณไงล่ะ
‎เจ๋งแฮะ
‎ผมสติแตก ผมบอก "ไปบ้านผมกันเถอะ"
‎และเราเดินผ่านตรงที่มีการเป่าลูกโป่งรูปสัตว์
‎เพื่อขบวนพาเหรดวันขอบคุณพระเจ้า
‎แล้วผมก็เริ่มสติแตกกับแนวคิดนั้น
‎ตัวการ์ตูนเป่าลมยักษ์แสนชั่วร้าย ‎กำลังเหวี่ยงขึ้นไป
‎และโผล่ออกมาจากถนนสาย 77
‎ผมเป็นแฟนหนังเรื่องบริษัทกำจัดผี
‎ภาพของสเตย์พัฟต์ มาร์ชเมลโลว์แมน
‎ที่ออกมาจากเซ็นทรัลพาร์กตะวันตก ‎ก็เลยแว้บเข้ามาในหัวผม
‎จากนั้นอยู่ๆ ผมก็ไม่รู้เลยว่าผมอยู่ที่ไหน
‎ผมเป็นใคร
‎หรือบริบททั้งหมดของชีวิตคืออะไร
‎ผมตัดสินใจว่าผมต้องคุยกับพ่อแม่ผม
‎เพื่อบอกพวกเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม
‎และพ่อแม่ผมไปนอกเมือง ‎เพื่อถ่ายเรื่องเดอะเลิฟโบ้ต
‎(เดอะเลิฟโบ้ต)
‎(นักแสดงรับเชิญ)
‎(แอนน์ เมียร่า)
‎(เจอร์รี สติลเลอร์)
‎ผมโทรหาเจอร์รี สติลเลอร์กับแอนน์ เมียร่า
‎และผมบอก "พ่อ ผมใช้แอซิด"
‎และเขาบอก "อะไรนะ อะไรคือแอซิด"
‎ผมคิดว่าเขาคงนึกว่า ‎ผมดื่มน้ำกรดเติมแบตเตอรีเข้าไป
‎เพราะพ่อผมไม่ใช่เจอร์รี การ์เซีย
‎เขาคือเจอร์รี สติลเลอร์
‎และผมบอกว่า "แอลเอสดีไง"
‎และเขาบอก "อ๋อ แอลเอสดี"
‎และผมได้ยินเสียงเขาทำความเข้าใจ
‎ผมว่าความคิดที่เกิดขึ้นทันทีคือ
‎ผมคิดว่าเขากำลังผิดหวังในฐานะพ่อ
‎ผมคิดว่าเขาอาจจะคิดเรื่องนั้น
‎จากนั้นพ่อผมก็พูดว่า
‎"พ่อเข้าใจนะว่าแกกำลังเจออะไร
‎ตอนพ่อสิบขวบ พ่อสูบบุหรี่พาลล์มอลล์
‎และพ่อไม่สบายไปสองวัน"
‎และผมบอก "ไม่ พ่อ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมเจออยู่
‎นี่เป็นประสบการณ์คนละแบบกันเลย"
‎ผมพยายามอธิบายให้เขาฟังว่ามันคืออะไร ‎และเขาก็พูดว่า
‎เขาแค่บอกว่ามันจะไม่เป็นไร ‎ซึ่งจริงๆ แล้วก็น่ารักมาก
‎เวลาที่ใครเสพยาเข้าไป ‎และรู้สึกว่ากำลังจะเป็นบ้า
‎สิ่งที่กลัวที่สุดคือ "โอ้พระเจ้า
‎ฉันจะไม่ได้กลับไปเป็นตัวเองอีกแล้ว
‎ฉันจะเป็นบ้าตลอดเวลา"
‎สมองฉันกำลังพัง ‎และฉันจะไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม
‎บางทีอาจเป็นแค่ที่สมองฉันตอนนี้
‎และจริงๆ แล้วตอนนี้โลกอาจจะเป็นแบบนี้อยู่
‎และมันน่ากลัวนะ
‎มันไม่ดีเลย
‎ผมอยากให้มันจบ จะทำยังไงให้มันจบดี
‎โอ้ พระเจ้า
‎มันต้องไม่มีวันจบแน่ๆ
‎ฉันจะต้องไปอยู่โรงพยาบาลบ้า
‎จากนั้นฉันจะได้เห็นหน้าแม่ ‎ทางหน้าต่างห้องขังบุนวม
‎ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
‎คุณเกลี้ยกล่อมให้คน ‎หยุดอาการกลัวภาพหลอนไม่ได้
‎และเมื่อมันอยู่ในระบบของพวกเขาแล้ว ‎มันใช้เวลาของมันเอง
‎การแทรกแซงสำคัญสุดที่คุณทำได้
‎คือทำให้พวกเขาแน่ใจ ‎ว่าพวกเขากำลังเจอสิ่งนั้นในภาวะที่เปลี่ยนไป
‎ที่มันน่ากลัวแบบนั้น
‎แต่พวกเขาเห็นมัน ‎เพราะพวกเขากินสารประกอบเข้าไป
‎ข่าวร้ายก็คือ พวกเขาอยู่ในที่ที่น่ากลัว
‎แต่ข่าวดีก็คือมันจะมีการจำกัดเวลา
‎ผมคิดว่าครั้งแรกที่ผมมีประสบการณ์แบบนั้น
‎ผมมีความรู้สึกไร้เดียงสาน่ะ
‎"ผมอาจไม่ได้เป็นปกติอีกแล้ว"
‎แต่ผมมีประสบการณ์มากพอที่จะรู้ว่ามันไม่จริง
‎เวลาสงสัย ถอยออกมา
‎ถ้าคุณกลัวอะไร คุณแค่ต้องถอยห่างออกมาจากมัน
‎จะได้เห็นบริบทที่กว้างขึ้นและคิดว่า ‎"โอเค มันไม่ใช่เรื่องใหญ่"
‎ทุกอย่างเริ่มน่ากลัว
‎คุณถึงต้องจำเอาไว้ว่าคุณกำลังเมา
‎มันไม่ใช่ความจริง
‎ผมตกอยู่ในห้วงความคิดผมจริงๆ
‎ผมคิด "ผมต้องไปห้องฉุกเฉินแล้ว
‎ผมรับมือไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว"
‎มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าผม
‎คุณมักจะเห็นพวกเขาได้ที่โชว์ของเดด
‎ชัดเจนว่าพวกเขาผ่านการเมามามาก
‎พวกเขาเต้นที่ความถี่ต่างจากคนอื่นๆ
‎พวกเขาแบบว่า "ไง พวก" ‎พวกเขาท่าทางแปลกๆ นึกออกไหม
‎ผมเลยสะกิดไหล่เขา ผมมองเขาและพูดว่า
‎"อีกไม่นาน เจอร์รีจะออกมา
‎และเขากับกีตาร์ของเขา ‎จะเหมือนเป็นหนึ่งเดียว"
‎แล้วผู้ชายคนนี้ก็แค่มองผมและพูดว่า
‎ใจเย็นไว้ พวก
‎แล้วเขาก็หันกลับไป และผมคิด "โอเค"
‎และนั่นคือคำแนะนำที่ดีที่สุดที่ผมเคยได้
‎และผมใช้มันจนทุกวันนี้
‎(ยิ่งคุณเมามากเท่าไหร่)
‎ใจเย็นไว้ พวก
‎ขอบคุณฮะ เฟร็ด
‎มาถึงบทสรุปสุดสยอง ‎ของอาการกลัวภาพหลอนกันแล้ว
‎ก๊อกๆๆ
‎นั่นใครน่ะ
‎นี่คือคนพเนจรสุดเพี้ยน
‎ที่อยากทรมานแกไปอีก 12 ชั่วโมง
‎ด้วยการค่อยๆ ถลกหนังแกออกมาจากร่างแก
‎จากนั้นก็ควักลูกตา ‎ที่เต็มไปด้วยความกลัวของแกออกมา
‎และใส่ไปซอฟต์เพรตเซลโรลให้แกกิน
‎ซึ่งทำมาจากหนังกำพร้าของแกเอง
‎ได้เลย เยี่ยม
‎เข้ามาเลย
‎ฟังดูบ้าใช่ไหมล่ะ
‎นั่นคือสิ่งที่คุณทำ
‎เวลาที่คุณเปิดสมองคุณ เปิดประตู
‎สู่ยาเสพติดหลอนประสาท คนพเนจรสุดเพี้ยน
‎ไปดูเอมิลี่กับเพื่อนๆ ของเธอกัน
‎ตอนนี้พวกเขายินดีที่จะให้สมอง ‎ของพวกเขาสึกกร่อนแล้ว
‎แค่เปรียบเปรยนะ
‎ด้วยโรคจิตสุดเพี้ยนแห่งยาหลอนประสาท
‎(อาการกลัวภาพหลอน)
‎เราตัดสินใจถูกสุดๆ ที่ออกมาจากปาร์ตี้นั่น
‎พวกเขาไม่ให้เรากลับเข้าไปแน่ ‎หลังจากเราทำหน้าต่างแตกหมด
‎พระเจ้า เรากำลังจะตาย
‎โอ้ ไม่นะ ไม่เอาหน้าต่าง
‎(อาการกลัวภาพหลอน)
‎คุณได้เห็นคำถามเกี่ยวกับ ‎ยาหลอนประสาทแอลเอสดีทั้งสองด้านแล้ว
‎แต่ถ้าคุณคิดดูให้ดี
‎มันมีคำถามอยู่ตั้ง 20 ด้าน
‎ในขณะที่มีความเป็นไปได้ว่าบางอย่างถูกทิ้งไว้
‎เราได้ฟังสิ่งที่สำคัญที่สุดและความเห็น ‎ที่แน่ชัดที่สุดเกี่ยวกับแอลเอสดีไปแล้ว
‎ทีนี้ตาคุณแล้ว
‎คุณเลือกเอง
‎สิ่งที่เราเรียกว่าความเป็นจริงของทุกวัน
‎คือการออกแบบของสติ
‎ในความเป็นจริง ไม่มีสีหรือเสียง
‎หรือผิวสัมผัส หรือรสชาติ หรือกลิ่นแบบนั้น
‎ในสิ่งที่เรียกว่าโลกแห่งความจริง
‎โลกแห่งความจริงคือควอนตัมซุป ‎ที่ไม่ชัดเจนโดยรากฐานและไหลล้นไม่รู้จบ
‎มันคือการผันแปรของพลังงานและข้อมูล ‎ในความว่างเปล่าไร้ที่สิ้นสุด
‎ท้องฟ้าที่แมลงเห็นไม่ใช่ท้องฟ้าที่คุณกับผมเห็น
‎ผึ้งมองเห็น
‎แสงอัลตราไวโอเล็ต
‎ผมไม่รู้หรอกว่ามันหน้าตาเป็นยังไง
‎ดังนั้นเมื่อผึ้งมองดูดอกไม้
‎มันไม่ได้เห็นดอกไม้แบบที่คุณกับผมเห็น
‎ถึงแม้มันจะรู้สึกได้ถึงน้ำผึ้งในระยะไกลก็ตาม
‎งูจับรังสีอินฟราเรดได้
‎ค้างคาวได้ยินเสียงสะท้อนของอัลตราซาวด์
‎ลูกตาของกิ้งก่าหมุนไปคนละทิศคนละทาง
‎คุณนึกไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่ากิ้งก่ารู้สึกยังไง
‎แล้วความเป็นจริงคืออะไร
‎และคำตอบคือไม่มีหรอก
‎สารประกอบพวกนี้ ‎เมื่อใช้ภายใต้สภาพที่เหมาะสม
‎ดูเหมือนจะมีคุณสมบัติที่ค่อนข้างโดดเด่น
‎ในการกระตุ้นประสบการณ์ระดับจิตวิญญาณ
‎ซึ่งด้วยธรรมชาติของมัน
‎อาจมีศักยภาพ ‎ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากได้
‎มันเพิ่มศักยภาพของผมในการจัดการโลกนี้
‎ในการอยู่ในครอบครัว
‎ในการสร้างสัมพันธ์กับลูกผม
‎ในการสร้างสัมพันธ์กับภรรยาผม ‎กับเพื่อนร่วมงานผม
‎มันสอนผมเรื่องชุมชน
‎และมันสอนผมเรื่องสาระสำคัญ ‎ของแนวคิดของทุกศาสนาว่าควรจะเป็น...
‎"จงปฏิบัติกับผู้อื่น ‎เหมือนที่อยากให้ผู้อื่นปฏิบัติกับเรา"
‎เวลาที่มีความสุขกับภาพหลอน
‎ผมจะคิดว่า "โอ้ พระเจ้า ‎เราทุกคนคือหนึ่งเดียว
‎(เบรตต์ เจลแมน)
‎ความตายไม่ใช่เรื่องที่ต้องกลัว
‎ความเป็นและความตายเดินจับมือกันไป
‎และมันเจ๋ง"
‎ครั้งแรก หรือสองสามครั้งแรกที่ผมเมา
‎ผมเชื่อจริงๆ ว่าทุกคน โลกนี้
‎จะเป็นโลกที่ดีขึ้นถ้าทุกคนได้เสพแอซิดสักครั้ง
‎มันทำให้ผมฉลาดขึ้นรึเปล่า
‎ผมรู้แจ้งเลยรึเปล่า
‎ผมไม่รู้ แต่ผมคิดว่ามัน...
‎(แอนโทนี บอร์เดน)
‎ก่อนหน้านี้มันทำให้ผมเข้าใจความเห็นมุมอื่น
‎มุมมองอื่น
‎ผมคิดว่ามันทำให้ผมเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ทั้งในทางสร้างสรรค์และในทางอื่นๆ ด้วย
‎ผมอยากเป็นคนที่เคยเสพมันในอดีต
‎ดีกว่าเป็นคนที่พลาดมันไป
‎แม้แต่ตอนนี้ที่เป็นผู้ใหญ่ ‎ฉันก็ยังได้เจอมันอยู่เรื่อยๆ
‎เป็นการผจญภัยยาหลอนประสาทมากๆ
‎ที่เหมือนกับปริศนาไร้สาระชวนงง
‎ยอมรับเถอะ เราทุกคนต้องตาย
‎มันเหมือนการโดดออกนอกเครื่องบิน
‎ประมาณหนึ่งวินาทีครึ่งที่โดดก็คิดได้
‎"โอ้ ฉันจะไม่มีวันอยากทำแบบนี้อีกเลยในชีวิตนี้
‎ฉันจะไม่อยากทำแบบนี้อีกเด็ดขาด"
‎นั่นคือประสบการณ์ของผมกับแอซิด ‎ที่เสพมันแค่สองสามนาที
‎แต่มันคงอยู่แบบนั้นไปหกชั่วโมง
‎นั่นแหละปัญหา
‎ผมคิดว่าสิ่งที่ผมจะบอกทุกคน
‎ที่เมาเป็นครั้งแรกคือจงเมาแต่พอควร
‎มันคือทฤษฎีการตัดผม คุณตัดเพิ่มได้เสมอ
‎แต่ถ้าคุณตัดมากเกินไปปุ๊บ ‎เมื่อคุณเสพมากเกินไปปุ๊บ
‎คุณเอามันคืนมาไม่ได้แล้ว
‎ฉันเคยคิดว่าจะไม่ใช้มันอีกแล้ว
‎แต่ก็เสพ อีกสองสามครั้ง
‎คุณไม่ควรใช้มันอย่างจองหอง ‎ฉันไม่รู้ว่าคุณควรใช้มันรึเปล่า
‎ผมเห็นซิปยักษ์บนท้องฟ้า
‎(ลูอิส แบล็ก)
‎แล้วซิปก็เริ่มรูดเปิดออก
‎ทีนี้ถ้าคุณเออออไปตามน้ำ
‎คุณต้องปล่อยให้ซิปเปิดออก
‎แล้วก็รับมือมัน
‎ไม่ว่าจะเป็นค้างคาว ไม่ว่าจะเป็นกระปู๋พระเจ้า ‎หรืออะไรก็ตาม
‎คุณต้องรับมือกับมัน
‎ไม่ว่าคุณมีความรู้สึกอะไรก็ตาม ‎เมื่อเป็นเรื่องของยาเสพติด
‎คุณต้องอย่าหยุดรูดซิป
‎ผมอยากจะเป็นมนุษย์ที่มีวิวัฒนาการอยู่เสมอ
‎ผมคิดว่าเราทำแบบนั้นด้วยการคิดนอกกรอบ
‎เราต้องยอมรับว่ากล่องเป็นแค่โครงสร้าง
‎มันเป็นอะไรที่เราถูกกำหนดให้ยอมรับ
‎แต่มันไม่ได้มีประโยชน์เป็นพิเศษ
‎ทุกอย่างอยู่ในวิกฤต
‎เราจะรอดจากวิกฤตไปได้ยังไง
‎เราจะข้ามกำแพงไปอีกฝั่งได้ยังไง
‎เราจึงต้องใช้เครื่องมืออะไรก็ตามที่ต้องใช้
‎เพื่อข้ามไปอีกฝั่ง
‎มันเหมือนขั้นบันไดที่ใช้มองข้ามกำแพงอิฐ
‎ที่สูงไปหน่อยสำหรับคุณ
‎คุณใช้ขั้นบันได คุณได้เห็นทิวทัศน์ที่บ้าคลั่ง
‎ที่คุณรู้สึกเฉลียวใจทุกครั้งที่เดินผ่านกำแพงนี้ไป
‎จากนั้นอาจมีคนนั่งหน้ากำแพง
‎และทำสมาธิ แล้วกำแพงก็โปร่งแสง
‎และพวกเขาเห็นทะลุมันไปได้
‎ฉะนั้น มีช่องทางมากมายที่จะไปถึง ‎ความตระหนักเดียวกันได้
‎มันคือสินทรัพย์ที่ดีเยี่ยม
‎มีอิสระที่จะศึกษามัน
‎และไม่มีรัฐบาลมาหยุดยั้งเรา ‎ไม่ให้เรียนรู้สิ่งต่างๆ
‎ที่อาจเหมือนกับกัญชามากๆ
‎พวกเขาเอาการค้นพบที่เป็นไปได้ทั้งหมด
‎ของยาทั้งหมดที่เป็นไปได้ออกไป
‎สิ่งที่ผมจะจินตนาการถึง
‎คงเป็นศูนย์เยียวยาที่ได้รับการรับรอง
‎ถ้าใกล้ชิดกับธรรมชาติก็จะดี
‎ที่ที่คนเราสามารถไปรับการรักษาได้
‎และให้มีผู้ให้บริการที่เชี่ยวชาญคอยแนะนำ ‎ให้พวกเขาผ่านประสบการณ์ไปได้
‎และหลังจากนั้นก็ช่วยพวกเขาผสมผสาน ‎ประสบการณ์นั้นกับชีวิตของพวกเขา
‎ถ้าจะให้ผมพูดล่ะก็ ‎วิวัฒนาการทั้งหมดของความมีสติ
‎ที่เริ่มต้นในยุค 60
‎ซึ่งนำไปสู่การเคลื่อนไหวอื่นๆ
‎การเคลื่อนไหวเพื่อสิทธิสตรี
‎การเคลื่อนไหวเพื่อระบบนิเวศน์
‎การเคลื่อนไหวเพื่อสันติสุข
‎กรีนพีซ ทั้งหมดนั้น
‎เริ่มต้น...
‎ด้วยการใช้ยาหลอนประสาท
‎หลายคนคิดว่ามันถึงจุดสูงสุดและหายไปแล้ว
‎ผมต้องขอโทษที่จะแจ้งคุณว่า การตื่นตัวยังคงมีอยู่
‎เราเมากันตลอดเวลา
‎ตอนนี้เราก็เมาอยู่ใช่ไหม ชีวิตคือการเมา
‎(ผจญภัยหลุดโลกกับยาหลอนประสาท)
‎(หลังจากที่ยาหลอนประสาท ‎ผิดกฎหมายในสหรัฐฯ มา 50 ปี)
‎(ไม่นานมานี้เอฟดีเอได้อนุมัติการศึกษาวิจัย ‎เพื่อหาผลกระทบเชิงบวกของมัน)
‎(ในการรักษาโรคซึมเศร้า พีทีเอสดี ‎การติดยาเสพติด และอื่นๆ)
‎(การผจญภัยเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น)
‎แน่นอนว่าหลายๆ คนดื่มกาแฟก่อนไปทำงาน
‎คนอื่นๆ เชื่อไหมครับ พวกเขาเสพแอซิด
‎และนี่คือเหตุผลที่จิตแพทย์และนักวิจัย
‎กลับมาพิจารณายาหลอนประสาทอีกครั้ง
‎ว่าอาจเป็นวิธีในการรักษาโรคซึมเศร้า ‎และอาการป่วยทางจิตบางอย่างได้
‎มันถูกใช้รักษาอาการซึมเศร้า ‎ความกังวล และการติดยาเสพติด
‎ผลลัพธ์ในช่วงแรกน่าทึ่งมาก
‎มันไม่มีสารพิษเจือปน เป็นพิษน้อยกว่าแอลกอฮอล์
‎ไม่ทำให้เสพติด
‎ดีอีเอกล่าวว่า ‎ได้อนุญาตให้นักวิจัยมากกว่า 50 คน
‎ศึกษาผลกระทบในการรักษาโรคของแอลเอสดี
‎เดนเวอร์กลายเป็นเมืองแรกในอเมริกา
‎ที่ให้เห็ดเมาหลอนประสาทถูกกฎหมาย
‎ตอนนี้โอกแลนด์เป็นเมืองที่สองในสหรัฐฯ
‎ที่ให้ผู้ใหญ่ใช้และครอบครองเห็ดขี้ควาย ‎ได้อย่างถูกกฎหมาย
‎สภาเมืองซานตาครูซมีมติเห็นชอบเป็นเอกฉันท์
‎ให้การใช้ การครอบครอง และการปลูกพืช ‎ที่ออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทถูกกฎหมาย
‎ถ้าคุณใช้ยาเสพติดได้ ซึ่งตอนนี้ใช้ได้แล้วด้วย
‎ยาเสพติดที่ช่วยให้คุณเลิกสูบบุหรี่หรือติดเหล้าได้
‎ได้ผลอาจจะ 80 เปอร์เซ็นต์ ‎อย่างน้อยก็ในช่วงแรก
‎ครับ
‎เราต้องวิเคราะห์นะว่ามันเป็นไปได้ยังไง
‎คุณกับผมมากินเห็ดเมากันดีกว่า
‎- เอาสิ ‎- มากินเห็ดกัน
‎โชคดีครับ
‎ราตรีสวัสดิ์ครับ
‎(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล