Downloaded from YTS.MX
ABD DONANMASI SUNAR
Official YIFY movies site: YTS.MX
Adım Doktor Walt Miner.
Size LSD'den bahsedeceğim.
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
LSD verdiğimiz tüm canlı varlıklar
bunun etkisini hissetti.
Balıkları etkiliyor, örümcekleri etkiliyor,
tavşanları, köpekleri, kedileri etkiliyor.
Bunlar arasında en ilginci
bir keresinde nedense bir file LSD verilmesiydi.
İşe bakın ki LSD fili öldürdü.
Bazı insanlar ilacı ilk aldığında kötü bir deneyim yaşar.
Bazıları da 30, 60 hatta 100 kere kullandıktan sonra
bad tribe girer.
Peki bad trip nedir?
Anlık delilik.
Çoğunlukla dönüşü olmayan bir hayal âlemi.
LSD tribine girmek
ne yetişkinlere yakışır ne de sofistike bir yanı vardır.
Bunların yaptığı sırf ahmaklık.
Bu, Rus ruleti oynamaktır.
Eğitim filmlerinde uyuşturucu kullanımı
daima biraz abartılı ve histerik biçimde gösterilir.
Aileler paniğe kapılır, çocuklar balatayı yakar,
insanlar kendini camdan aşağı atar.
Yanlış anlamayın, uyuşturucular tehlikeli olabilir
ama eğlenceli de olabilir.
Peki ne tür insanlar kendilerini tehlikeli ve eğlenceli bir duruma sokar?
Bu filmin
en azından bu soruya cevap vereceğini umuyorum.
İyi seyirler.
MÜZİSYEN
Bence psikedelikler dünyanın dertlerine çare değil
ama başlangıç olabilirler.
Tüm dâhiler kullanmıştır.
Einstein, Steve Jobs, Jimi Hendrix, A$AP Rocky.
Aklımda hep bir soru vardı. "Daha fazlası olmalı." derdim.
Sonra asit alınca kendime dedim ki "Haklıymışsın. Çok daha fazlası var."
Uyuşturucuya bakış açım değişti.
Gerçekliğe bakışım hakkında çok şey öğrendim.
Kuşkusuz 100 kereden fazla almışımdır.
Hatta muhtemelen 200'e yakındır.
-Sekiz kez alınca resmen delirmiyor musun? -Öyle derler.
Sanırım 12 kere falan mantar yemişimdir.
Muhtemelen 12 kez mantar yemişimdir.
Tam tamına 50 kere.
Çok asit kullandım.
Çok asit aldım.
500 kere tribe girmişimdir.
Bir kere asit aldım.
Belki de gerçekten almama gerek bile yoktu.
Bu belgeseli seyretsem yeterdi.
Herkes hazır mı?
Film başlamak üzere.
LSD, PEYOTE, AYAHUASCA, MANTAR, DMT
ZİHİN/ÇEVRE
ALGI
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Psikotropik maddeler çok geniş bir kategoridir.
Ben halüsinojenleri denedim.
Bunlar sizi değişik bir bilinç düzeyine sokuyor.
Bu durumdayken algınız, bilişselliğiniz,
bilgi düzeyiniz çok farklı oluyor.
Başlangıçta gerçek değilmiş gibi geliyor
ama etkisinden çıkınca gerçeğin ne olduğunu düşündürüyor.
Bunun uyuşturucudan caydırma kampanyasının bir parçası olmasını,
insanları bu deneyimden soğutmasını istemem.
Çünkü bence bu değerli bir deneyim.
Ne zaman bad trip yaşasam,
ki az da yaşamadım,
buna ihtiyacım olduğunu fark etmişimdir hep.
Bazen insanın canına okur,
bazen egonun biraz törpülenmesi gerekir.
Öte yandan
muazzam ölçüde tatmin edici deneyimler edinebilirsin.
Pür sevgi ve destek,
canlılık hissi
ve gezegenle aranda dini türden bir bağ.
Yani bana göre durumu dengeliyor.
EVRENİN SIRRINA ERMEK
Bir gün bir arkadaşım bana kurutulmuş peyote vermişti.
Daha önce hiç denememiştim.
İngiltere'de bir çiftlikte yaşıyordum.
Sabah 11.00'de aldım.
Çiftliğin ana binasına dönerken
etkisini hissetmeye başladım.
Her şey canlanmaya başlamıştı.
Otlar benimle konuşuyordu.
Sting!
Çok hızlı şekilde psikedelik âleme girdim.
Ağaçlar müzik eşliğinde bana el sallıyordu.
Sting!
Çiftlikten geçerken
çiftliğimi işleten John
telaşla bana seslendi
"Gel! Yardımın lazım!"
"Çok meşgulüm John." dedim.
"Yok, yardımın şart." dedi. "Ne var?" dedim.
"İneklerden biri doğum yaparken sorun çıktı,
yardımına ihtiyacım var,
yardım etmezsen inek ölecek. Kötü durumda." dedi.
O konuştukça benim kafam daha iyi oluyordu
ve huzurum kaçıyordu.
Ben de yanına gittim,
inek çok kötü durumdaydı, ağlıyordu, büyük acı içindeydi.
Yaşadığın deneyim
ölümlülük fikrini çok net biçimde gözünün önüne getiriyor,
o fikirden kaçamıyorsunuz.
Kendi ölümlülüğünüz, bu gezegenin ölümlülüğü,
doğmakta olan küçük dananın ve annesinin ölümlülüğü.
Bundan kaçınamıyorsunuz.
Bilincin ana meselesi bu.
Bir gün var olmayacağız.
Bununla nasıl başa çıkarız?
Dananın ön ayaklarına ve burnuna ip sardık.
Benim görevim ipi çekmekti,
John da operasyonu yönetiyordu.
Üstümüz başımız amniyotik sıvı ve öbür şeylere bulanmıştı.
Operasyon yaklaşık 20 dakika sürdü.
Balıkçı teknesinden balina çekmek gibiydi.
Üstelik kafam daha da iyi oluyordu.
Sonunda danayı çıkarttık.
Annesi rahat bir nefes aldı, benim içinse
bu, tüm evrenin sırrına ermekti.
Hayatın anlamını bulmak gibiydi.
Bence psikedelik deneyimin yaptığı şu,
bu deneyim...
..."ben ve o"daki o'yu alıyor.
Ben ve sen oluyor.
Çevrenizdeki her şey, ister ağaç olsun ister bir nehir isterse bir taş parçası
aranızda bir bağ olduğunu,
aynı maddeden yapıldığınızı fark ediyorsunuz.
Bence dünyaya bir nesne gibi davrandığında
ona kötü davranma eğilimin oluyor.
Dünyayı kendinden bir parça gibi görürsen
o zaman daha iyi davranırsın.
Bu, her gün yapmak isteyeceğin bir şey değil.
Hazırlanman lazım.
Bir amacın olmalı.
"Bu deneyimi yaşayacağım.
Bu deneyimi yaşayarak
bir şarkı yazmayı
veya romanımı yazmayı
veya sevişmeyi
veya aileme daha iyi davranmayı, daha iyi bir yurttaş olmayı umuyorum."
Yani bir amacın varsa
bu deneyimi yaşadığında karşılığını alırsın.
Amacın sırf arızaya bağlamaksa
o zaman arızaya bağlarsın.
Yani bunu yapmamanızı tavsiye ederim.
İşin doğrusu, bu konuda konuştuğumuzu hatırlamıyorum.
Sadece bize verdiğini hatırlıyorum.
Biz de doğrudan ağzımıza attık.
Hiçbir şey düşünmeden.
En ufak düşünce olmadan.
Hayati bir karar olabilirdi.
KOPMA NOKTASI
New York'ta genç bir komedyendim.
Gecenin sonunda birlikte takılırdık.
Tüm komedyenlerin takıldığı bir restoran vardı.
Hippi görünüşlü yaşlı, beyaz bir adam içeri girdi.
Adamda çok güçlü, beyaz kâğıt parçaları vardı.
45 dakika sonra
"Neydi o, asit mi aldık biz?
Bir şey hissetmiyorum."
"Bir şey hissetmiyorum" dediğiniz an
genelde kopma noktasıdır.
Bir şey hissediyor muyum?
Hissetmek nedir?
Bir şey hissetmek ne demek?
Demek asit kafası böyle oluyor.
Sıcak çikolata geldi,
üstündeki köpük veya köpük krema sanki nefes alıyordu.
Resmen canlıydı, içilemezdi.
Uçarak Washington Square Park'a gittik.
Yanımızda hiç tanımadığımız bir sürü insan vardı.
Yarı evsiz tipli insanlar.
Bir de baktık birbirimizin yüzüne dokunuyoruz,
gülüyoruz, ağlıyoruz, çok önemli şeylerin farkına varıyoruz.
"Hadi bana gidelim." dediğimi anımsıyorum.
-Evet! -Evet!
Biz de kaçtık.
Arkadaşımın arabasına bindik, yola çıktık,
kırmızı ışıkta durduk.
Kırmızı ışık yeşile döndü,
sonra sarıya, sonra kırmızıya, sonra yine yeşile,
sonra sarı, kırmızı, yeşil, sarı, kırmızı.
Araba kullanmayı unutmuştu.
Oraya kadar nasıl sürdüğünü de hiç bilmiyordu.
Kas hafızası sayesindeydi.
Bir anda ne yaptığını, arabaların nasıl çalıştığını unutmuştu.
Araba nasıl çalışır?
Nasıl çalıştıklarını biliyor muyuz?
Araç kullanmayalım. Yanımızda ayık bir arkadaş olsun.
Araba kullanmak yok, kaçıklık olur.
Yolcu koltuğunda olsanız iyi olur.
Şoför olmasanız iyi olur.
Kullanmak isterim.
Şunu düşünmek istemem,
"Bu insan benim gördüklerimi görüyor, arabayı ben kullansam daha iyi."
Yolda beyaz çizgiler vardır ya,
uzağa bakınca onları havalanır gibi görürsün.
Bir keresinde araba kullanırken
ellerim kendine kendine böyle yapıyordu.
Neredeyse öyle oturup manzara izler gibiydim,
arabayı süren vücudumdu.
Sonunda durdum. Tamamen durdum.
Çünkü çok dikti
ama geri de düşmüyordum.
Nasıl mümkün olmuştu, bilemiyordum. Sonra fark ettim ki ayağım gazda değil.
Hollywood otoyolunda arabayı durma noktasına getirmiştim.
Yol şöyle oldu...
Sonra ortadan kayboldu.
Tek gördüğüm zifirî karanlıktı.
Karanlığın sonunda ise minicik bir kafatası vardı.
Sonra öne çıktı,
yol, kafatasının içine giriyordu.
Sonra ağzı açıldı ve beni yuttu.
Asit aldıysanız araç kullanmayın.
TRİP DERSLERİ
ASİTLİYKEN ARAÇ KULLANMAYIN
LSD/PSİKEDELİKLERE ODAKLANMA
Merhaba, ben Tommy Roe.
Siz de şimdiye kadar benim gibi fark etmişsinizdir,
LSD çok güçlü bir madde.
Aynen bu, o bir madde.
Asit ve mantarlar, halüsinojenlerin Coca Cola'sı ve Pepsi'sidir.
Ama sizi tribe sokacak çok şey vardır.
Meskalin.
Ama bunlar insan beyninin değiştirilmiş gerçeklik durumlarını
ve halüsinasyonları deneyimlemesine yol açabilecek bileşikler listesinin
sadece başlangıcıdır.
Kararımı vermiştim,
peyote'yi doğru şekilde kullanacaktım.
Ben de uçağa atlayıp Mexico City'ye gittim.
Sonra bir minibüsle dağların yolunu tuttuk.
Beni peyote tarikatına kabul edecek kişilerle tanıştık.
İlk olarak ağzına çok fazla miktarda peyote tıkıyorlar.
Dünya kadar peyote. İçinde striknin de var.
Bakıyorsun, "Bu resmen zehir." diyorsun.
Tıkmaya devam ediyorlar.
Çok hızlı şekilde kafam bir dünya oldu.
Yani çölün kendisi bir tür psikedelik deneyim zaten.
O devasa kaktüslerden birine baksan yeter.
Sanki ilkel ve yabancı bir dünyadasın.
Sonra benim ve diğer üç yeni kişinin gözlerini bağladılar.
Gözlerin kapalı olunca
üç boyutlu bir çizgi film dünyasındasın.
Sanki bir uzay filmindeymişsin gibi.
Sonra bizi zorla kutsal dağa tırmandırdılar.
Kutsal dağın adını unuttum. Gözlerim bağlı,
peyote'den kafam bir dünya,
öğlen güneşi altındayım.
Düşe kalka tırmanıyordum, çok zorlu bir yürüyüştü.
Neyse, sonunda akşam olurken zirveye ulaştık.
Kafamdan aşağı doğru ıslandığımı hissettim.
"Beni yıkıyorlar." diye düşündüm. Leş gibi olmuştuk.
Gözümü bir açtım, kandı.
"Bu nedir?" dedim. "Geyik kanı, olayın bir parçası."
Kafamdan aşağı geyik kanı döküyorlardı.
Tam Halley kuyruklu yıldızının geçtiği sıradaydı.
Halley kuyruklu yıldızı peyote kafasıyla çok acayip görünüyordu.
Çünkü ateş çıkaran bir ejderhayı andırıyordu.
Hayli korkutucu, endişe vericiydi.
Ama beni ölümlülük kavramı kadar korkutmamıştı.
Sürekli aklımda olan oydu.
Yaşadığım şey...
...zor ve anlamlıydı bence.
LSD ETÜDÜ
Uyuşturucular müthiştir.
Psikedelikler süperdir.
Halüsinojenleri severim.
Biraz versene. Hemen ver.
Bugünlerde bu cümleleri tipik bir oyun parkında sık duyarsınız.
Bu sizi ürkütüyor mu?
Ürkütse iyi olur.
Çünkü günümüz çocuklarının zihinleri gittikçe açılıyor,
uyum sağlıyorlar ve arınıyorlar.
Peki biz eski kafalılar bu dehşet verici akımı nasıl anlarız?
Böyle videolar izleriz.
Bu videoda bir kız var, adı Emily olsun.
Çünkü adı bu.
Emily...
...ve onun bad tribi.
Selam millet, ne haber?
Emily, bu gece parti veriyorum.
Sen de gelirsen süper olur.
Olmaz, unuttun mu, senin evine gidip
annenin gözetimi altında güvenli şeyler yapacaktık.
Ebeveynlerin adı çıkmış,
aslında onlarla takılmak o kadar kötü değil.
Hadi be Emily, çok eğleniriz. Bir sürü ağır uyuşturucu olacak.
Tamam, belki gelirim.
Yani ne kadar kötü olabilir ki?
Ağır uyuşturucuya kimler hazır?
Biraz LSD var,
mantar var,
asit var, mavi cennet, mor duman var...
Mars'ta mavi gökyüzü var.
Büyükannemin Takma Dişleri.
Pac-Man var...
Super Marios var, Luigis var.
Regans var, turuncu gün ışığı var...
Ben varım!
-Turuncu gün ışığı çok kötü değil sanki. -Bir sürü adı var Emily.
Ama Maya gibi matematik delisi olmadan da sonucu görebilirsin.
Bad trip.
Hadi Emily, bir tane dene.
Belki sadece bir tane.
-Yapma Emily. -Geleceğini düşün Emily!
Galiba tribe girdim...
Tuhaf...
Filmlerde asit tribi böyle olur.
Gerçeği bir kere bile yansıtamadılar.
Filmlerde hep balık gözü lens kullanırlar.
İnsanın sesini boğuklaştırırlar,
böylece her şey bozulmuş görünür. Kullanan da
"Asit kafası yaşıyorum.
Tanrım, ruhumu hissedebiliyorum!"
Durumu gerçeğe en yakın yansıtan film
Vegas'ta Korku ve Nefret'ti.
Johnny Depp'in kumarhanede olduğu bir sahne var.
Zemin sanki hareket ediyor.
Onu görünce "Evet, bu asit." dedim.
Siz ne kadar asit aldınız bilmem
ama benim o dönemde yaşadığım triplerin çoğunda
asit kullanıp kafam iyi olduğunda daima bir şeyler olurdu.
Normal koşullar altında olmayacak şeyler.
Tuhaf şeyler, anlatacağım gibi berbat şeyler.
TUHAF VE BERBAT ŞEYLER
Merhaba, adım Anthony Bourdain.
LSD'yi çok severdim.
Yeni yetmeliğim 60'lı yılların sonuna denk geldi.
Koca bir hippi dönemini kaçırdığım için aşırı derecede hüsrana uğramıştım.
Dokuz on yaşlarındayken Life dergisinde
onlara dair yazılar okurdum, çok hoş görünüyordu.
Büyüyüp San Fransisko'ya gitmek ve asit kullanmak için
sabırsızlanıyordum.
İnsanlar camdan falan atlıyordu, çok ilginç olmalıydı.
Ailem dehşete kapılıyordu,
bu da iyiye delaletti.
Hunter S. Thompson'ın eserlerine tapıyordum.
Tapmak derken,
onu gelmiş geçmiş en müthiş adam olarak görüyorduk,
onun gibi olmak istiyorduk.
Thomson'la ilgili şöyle bir imaj var,
bad trip yaşarken bir bakıyorsun,
ölmüş büyükannen geliyor,
ağzında bir bıçakla bacağına tırmanıyor.
Bu bize komik geliyordu.
Bunu yaşamak, o deneyimden sağ çıkmak istiyorduk.
O hafta sonu kendimizi yol yapmaya hazırlamıştık.
Aileme o hafta sonu arkadaşımın evinde kalacağımı söyledim.
Arabayı o kullanmıştı, bende acemi ehliyeti vardı.
Planımızın dayandığı temel çerçeve buydu.
Önce uyuşturucu bulduk.
Çok miktarda asit, biraz ot, biraz Lübnan haşhaşı,
Gordon's cin ve iki kasa Maximus Super bira.
Neden o markayı seçtik, bilmem.
Ayrıca, burası önemli,
biraz da Quaalude.
Sonra LSD dâhil bir sürü uyuşturucu aldık.
Catskills dağlarının ıssızlığına doğru yola koyulduk.
Asitle uçmuş şekilde yolda giderken
iki otostopçuyla karşılaştık.
Çok çekici genç kadınlardı. Striptizciymişler.
Kadınlardan biri adının Panama Ray olduğunu söyledi.
Ulaşıma ihtiyacı olan deneyimli genç kadınlar.
Yanımızda hayli zengin bir yasak mal zulası olduğunu
ağzımızdan kaçırmakta hiç gecikmedik.
Bekleneceği gibi, bu durum bu iki nazenini pek ilgilendirdi.
Kızın kaldığı yere gittik.
Biraz ot, biraz haşhaş içtik.
Dikkat edin, saldıracak!
Sonra kız, Quaalude'den bahsettiğimizi hatırlattı.
Ona bir tane verdim,
bir tanesinin yetmeyeceğini, iki tane istediğini
söyledi.
400 mg'lık iki Parest.
O halt resmen insanüstü güçteydi, sıçtığımın metakuanolu.
Panama, içtiği onca içkinin de etkisiyle
fena uçmaya başladı, Quaalude etkisini gösteriyordu.
O noktada, zirveye ulaşmıştık.
O andan sonra işler kötü gitmeye başladı.
Son hızla ters gitmeye başladı.
Panama, eskiden Vegas'ta giydiği kostümleri sergilemeye başladı.
Aniden, tam şovunun ortasında gözleri yuvalarında döndü
ve pat diye düşüp öldü.
Overdoz olup ölmüştü,
onu öldüren uyuşturucuları da biz vermiştik.
Kafamda, polis helikopterlerinin arama ışıklarıyla
otelin üstünde gezinmesi an meselesiydi.
Özel harekât, koçbaşıyla gelip pencerelerden ve kapıdan dalacaktı.
Şimdi ne yapacağız?
Ailem beni arkadaşımın evinde sanıyor,
kafamız çok iyi. Öyle böyle değil.
Buraya gelirken
gökyüzü rengârenkti, eş merkezli çemberlerle,
tuhaf ve harika şeylerle doluydu.
Ama şimdi çirkin ve paranoya dolu.
Gerçek çok çirkin bir şekilde işin içine girmişti.
Daha ne olduğunu doğru düzgün anlamadan
kız cin gibi uyandı ve ayağa fırladı.
Hiçbir şey olmamış gibi.
Sanki hep yere devrilirmiş gibi ayaklandı.
Çok cin içtik, Gideon İncili'nden kokain çektik.
Bir ara tuvalete gittiğimi hatırlıyorum,
aynada kendime baktığımda
savaş boyalarını sürmüş yerli bir şef gördüm.
Bana bakıyordu. Asitliyken aynaya bakmak hiç iyi bir fikir değildir.
Hele o durumda çok kötü bir fikirdi.
Aynaya bakmayın. Bakmayın. Aynaların üstünü kapatın.
Aynaya bakmak iyi bir fikir değil.
Aynaya bakmak en berbatıdır.
Aynaya bakınca kimim, kimi görüyorum gibi sorular.
İçinizi görebilirsiniz.
Kafanız iyi olduğunda cildiniz daha şeffaf görünür.
Damarlarınızda akan kanı görebilirsiniz.
Hele öz saygı sorunlarınız varsa...
Yüzümün keçiye dönüştüğünü gördüm ben.
Nasıl göründüğünüzü boş verin, aynaları kapatın.
TRİP DERSLERİ
AYNAYA BAKMAYIN
Aynaya bakmayın!
Ben Dr. Charles Grob. G-R-O-B.
Psikiyatristim.
Araştırma konum,
psikiyatrik hastalıkların ve bağımlılığın tedavisinde
halüsinojenle tedavi modelinin
potansiyelini anlamak.
Ayrıca FDA onaylı bir çalışma yürüttüm.
Bu çalışmada halüsinojenik mantarların alkaloidi psilosibin,
reaktif anksiyetesi olan ileri evre kanserli kişilerde
tedavi modeli olarak kullanıldı.
Genel olarak yaşam kalitelerinde gözle görülür iyileşme oldu.
Hiçbiri bad trip yaşamadı.
Kimsede ciddi fizyolojik reaksiyon olmadı.
Bulgularımıza göre bu tedavi modelinin
en azından potansiyeli fazlaydı,
daha çok kontrollü araştırma yapmaya değerdi.
Gelin, LSD kullanan gençlerin neden kullandıklarına kulak verelim.
Bir de LSD'yi bizzat deneyen doktorları, psikologları
ve öbür uzmanları dinleyelim.
Sanırım kendimi anlayabildiğim tek zaman asit tribi yaşadığım andı.
Her şey çok netleşmişti.
Bir kez bile küçük çaplı bad trip yaşamadım.
Çok uzun, sağlam bir trip yaşadım.
Aside uygun giysilerim vardı.
Aside uygun müziğim vardı.
Aside uygun makyajım...
Bana göre...
...ritüel uyuşturucusuydu.
Evime göz atmak ister misiniz?
Evim asit evidir.
Her şeyi etkiledi.
ASİT ALINCA NORMAL OLMAK
Benim için uyuşturucu anekdotları çok komik.
Sorduğun şeyin doğası gereği...
Uyuşturucuyu doğru kullanıyorsan akıllı uslu hikâyen olmaz.
Merhaba, ben Carrie Fisher...
...ve çok LSD kullandım.
Galiba asidi ilk kez John Belushi'den duymuştum.
Ama bir sorunum yoktu...
O zamanlar uyuşturucu sorunum yoktu.
Uyuşturucu dünyasına girmemiştim,
sonrasında beni çöküşe götüren opiatlar oldu.
Yani elde etmesi zor olan...
Ne yani, asit bağımlısı mı olacaksın? Hayır.
Ayrıca alması zor bir ilaç.
Ben de sırf asit alabilmek için
dünyanın çeşitli yerlerine geziler düzenliyordum.
Böyle şeyler yapıyordum ama unuttuğum şey...
...Prenses Leia diye birine
veya o insanların beni tanıdığı kişiye benzediğimdi.
Yani asit alıp ortalarda sürtmek pek akıllıca bir fikir değil.
Seyşeller'e gittim.
Asit aldık...
Tanrım... Plajdaydım,
başka hiç kimse yoktu.
Yanımda Super 8 film kameram vardı,
bu o zamandı.
Arkadaşımı çekiyordum,
bu sırada aniden...
...hissettim ki...
Güç'te bir dalgalanma hissettim.
Bu kısmı atın.
Neyse, döndüm, bu arada...
Çırılçıplak olduğumu sanmam ama kesinlikle üstsüzdüm.
Arkamızı bir döndük ki
bir otobüs dolusu Japon gelmiş.
Meğer bizim olduğumuz yer
bütün otellerdeki turistleri öğle yemeğine getirdikleri yermiş.
Sanırım o anda kendimi yoğun biçimde Prenses Leia gibi hissediyordum.
ve çıplaktım.
Asit alınca
"Anladım, şimdi anlam kazandı." diyordum.
Aslında bana ilk kez bipolar olduğum söylendiğinde...
Doktora gitmiştim, dedim ki
"Asit alınca normal hissediyorum."
Ününün doruğundayken LSD aldığında kendini normal hissetmesi
göz önünde olan biri olmanın ona çok yapay gelmesiyle
ilgili olabilir.
Kendi benliğinden çok kopuk hissetmekle ilgili olabilir.
LSD deneyimi sayesinde
özündeki bir şeylere, öz benliğine ulaşmış
ve kendini daha hakiki hissetmiş olabilir.
Neyse, Owsley asidi almıştık.
Kafamız çok iyi oldu.
Central Park'taydık.
Yere tutunuyordum.
Çünkü gezegende kalmak zordu.
Bir meşe palamuduna bakıyordum,
sürekli hareket ediyordu.
Orada olmayan hiçbir şey görmedim.
Gördüğüm şeyler hep oradaydı ama tuhaf davranıyordu.
Vay anasını! Sen Carrie Fisher'sın!
Sen Prenses Leia'sın lan!
Amanın, sana öyle hayranım ki...
Tuhaf davranıyordu...
Şuna bak. Garaj satışından aldım.
Tuhaf davranıyordu...
Seninle konuşuyorum, çünkü tribin bokunu çıkarmış durumdasın!
Hayır... Yapma!
Sonra bu meşe palamudunun
gösterisini izlemek zorunda kaldım.
Şov dünyasındasın. Bir şey gösterebilir miyim?
Düşünceni söyle, tamam mı?
Ben bir yemişim.
Yemişim, yemiş.
Kafayı yemişim.
Ben bir yemişim.
-Ne diyorsun? Tabii daha çalışıp... -Kes sesini!
Demek beğenmedin.
O noktada
meşe palamudu neredeyse özüne dönecekti.
Burada gördüklerini kimseye anlatma.
Sakın anlatma!
Bir psikolog olarak
yaşadığını söylediğin idrak hissinin gerçeklere uymadığını söylemek zorundayım.
Yaşayabileceğin tek gerçek idrak
bir hüsran yaşayıp bunu analiz etmekle olur.
Yani farklı hüsranlar yaşamayı denemek istemen
sonra da onları anlamaya çalışman gerek.
Tıpkı psikologların rüya analizi gibi.
Düzgün bir eğitim almadan
bunu kendi kendine yapamazsın.
Uyuşturucular bilinç durumunuzu büyük ölçüde değiştirir.
Yani psikoz veya bad trip dediğimiz şeyi
yaşama riskiniz vardır.
Zihninizi ve çevrenizi kontrol edersiniz bad trip yaşama riskiniz azalır.
Zihin, bu deneyimi yaşayan kişinin
düşünce yapısı, zaafları, niyetidir.
Çevre, uyuşturucuyu aldığınız yerdir. Oranın ne kadar güvenli olduğudur.
Yabancılarla asit almayın.
Dostunuzmuş gibi davrananlarla veya dostlarınızın dostlarıyla da.
Yanınızdakileri iyi seçin.
Asla dallamalarla LSD almayın.
"Arızaya bağladın mı?" diyen biri olmasın.
"Hissediyor musun? Zihninin açıldığını hissediyor musun?"
Çok manyak bir şey...
"Pembe filler görüyor musun? Pembe fil var mı?"
Derin bir hüznünüz veya sorununuz varsa bu genelde tehlikeli biçimde büyür.
Kafana bir sürü çılgınca fikrin dolmasını istemezsin.
Başa çıkmaya çalıştığın kötü şeyler. Mesela birinden ayrılmışım
veya kahve makinesine attırırken yakalanmışım.
Çünkü bu suçluluk ve utanç
daha da büyür.
Yani zihnen güçlü olsanız iyi olur.
Bu herkesin tek başına çıkması gereken bir yolculuk...
...arkadaşlarıyla.
Kapalı bir alanda birkaç iyi dostunuzla takılın.
Yok, kapalı değil. Açık alan. Açık havanın tadını çıkarın.
Ormanı öneririm. Budur. Orman.
Yakında su olsun, bir nehir.
Ağaç mağaç. Güzel bir ortam.
İnsanlar hep kırlarda veya doğal bir yerde tribe girmeli, der.
Muhtemelen harikadır ama hiç yapmadım.
Hep New York'taydım.
New York'a ilk gittiğimde ve kafam iyiyken
taksilerin beni öldürmeye çalıştığını düşündüm.
Şehirlerden uzak durun.
TRİP DERSLERİ
ZİHNİNİZİ VE ÇEVRENİZİ KONTROL EDİN
Şimdi sırada yine Bad Trip var.
Herkes size diyecektir ki zihninizi ve çevrenizi kontrol ederseniz
tribe girmekte sorun yoktur.
Ama kesin olan şudur,
zihniniz sizi çevreden koparıp
bad tribe sokacak.
Portakal, orada kal, tamam mı?
Portakal, sen orada kal!
Cidden bir tuhaf davranıyorsunuz.
Evet, çocuklar, kesin. Artık komik değil.
Ne yapsak komik olur, biliyor musun? Camdan atlarsam.
Harika fikir!
Evet, hadi yap!
Tamam!
Ne? Hayır!
Camdan atlamak olmaz!
Uyuşturucular insanı gülmekten kırar, ta ki öyle olmayana kadar.
Selam, ben Nick Kroll.
Tribe girmeye dair ibretlik bir hikâyem var.
Acayip eğlenceli bir şey, bu konuda uyarmak isterim.
ARKADAŞLARIMI SEVİYORUM
Birkaç yıl önce
arkadaşımın bekârlığa veda partisi için
Malibu'da bir ev kiralamıştık.
Ben de bir sürü mantar temin ettim.
Çünkü bildiğiniz gibi 30'lu yaşlarının sonlarındaki adamların
tek istediği şey kaçmaktır.
İnsanlar salvia içiyordu, yani pek klas bir ortamdı.
Malibu'da özel bir plajdaydık.
Hepimiz mantar yedik.
Ben birkaç tane daha yedim, "Süper, bu mantarlar iyiymiş."
Arkadaşlarımı seviyorum!
İyi vakit geçiriyorduk.
Şöyle düşündüm, "Sudayım, tripteyim,
boğulma ihtimalim yüzde 90
ama dünyayla bir bütün olmak harika bir his.
Sudan çıktık, kıyıdaydık,
fena olmaya başladım, ben de oturdum. Herkesten çok yemiştim.
Kankalarımı izliyordum, yosun toplamaya başlamışlardı.
Bunu görünce ne olacağını anladım.
Sudan çıktılar.
15-20 kilo yosunla geliyorlardı.
Ellerindeki yosunları kaldırıp
hepsini üstüme boca ettiler.
O an ben...
...coştum.
Yosunlar üstümde kıpır kıpırdı.
"Yosun canavarıyım." diyordum.
Yosun canavarıyım ben!
Üzerimden atmayı düşünmedim bile.
O boktan deniz artıklarını...
Yosun canavarı!
Ertesi gün uyandığımda
her yanım kırmızı çizgilerle kaplıydı.
Çünkü...
...45 dakika boyunca
o boktan yosunlarla kaplıydım.
Hapa pek düşkünlüğüm yok ama en acayip trip asitle oluyor.
Ama en acayip bunalımları da yaşayabilirsin.
Hani dört yol ağızlarında falan...
...kırmızı ışıkla veya tabelalar sayesinde
ne yapacağınızı bilirsiniz.
Hatırlıyorum da birdenbire
"Oraya gitmek istiyorum." dedim.
A noktasından, B noktasına, oradan C noktasına gitmek yerine
"A noktasından C noktasına gidebilirim!" dedim.
Çok aptalca geliyor
ama asit bana bunu verdi.
Hayatımda bunu hep kullanıyorum,
"Kimse bakmıyorsa doğrudan C noktasına gidebilirim.
B noktası saçmalığına gerek yok."
BEYAZ BAYKUŞ
Ben Kathleen, bu da Adam. Evliyiz, ikimiz de müzisyeniz.
Anlatsana.
Anlatmak istediğim hikaye...
...aslında...
Ben hiç asit bad tribi veya mantar bad tribi yaşamadım.
Arızaya bağlamadım.
80'lerin sonlarında üç arkadaşımla arabayla gidiyorduk.
Arkadaşım Money Mark "Baja'da bir yer var, gidin." demişti.
Ben ve üç kadın
Meksika'da ıssızlığın ortasındaydık.
İçlerinden biri "İki seferlik asidim var." dedi.
"Alalım." dedim.
Asitleri Snapple içine koyup içtik.
Sonra lastik patladı.
Ben ve üç kadın kuş uçmaz kervan geçmez bir yerdeydik.
Lastik değiştirmeyi bilmem, yedek var mıydı bilmiyorum.
Şimdi anlatırken düşünüyorum da...
Lastik değiştirmeyi bilmiyormuş!
Yedek var mı diye baktık mı onu bile hatırlamıyorum.
Tam ne tatsız bir durum diye düşünürken
üstümüzden beyaz bir baykuş geçti.
"Bu, bir işaret." dedik.
"Müthiş bir şey olacak!"
İçi adamla dolu iki minibüs yanaştı.
Koca koca adamlar.
Onlar gelince "Harika!" dedik.
Sonra "Siktir, durum biraz tuhaf."
Adamlar arabanın etrafında dolanıp bizi süzüyordu.
Arabada üç tane seksi kız.
Onlarla gidersem
beni lastikçiye götüreceklerdi.
"Geri döner miyim bilmiyorum." dedim.
Dördümüz birbirimize sarıldık. Birbirimize iyi şanslar diledik.
Gittik, gittik. Daha da gidip dağlara çıktık.
Film sahnesi gibiydi.
Kamp ateşi başında oturan yaşlı adamlar vardı.
İki tane de briketten yapılma baraka.
"Orası mı?" dedim.
Barakadan hayatta görebileceğiniz en iri yarı insan çıktı.
Tulum giymişti, gömleksizdi.
Arkadan ışık vuruyordu.
Elinde görüp görebileceğin en büyük çekiç vardı.
Ben korktukça daha çok gülüyorlardı.
Adam dönüp kapıya vurmaya başladı.
Kapıyı açtı, dedim ki
"Tamam, buraya kadarmış.
Ya kaçmak için herkesle dövüşeceğim ya da odada ne var bakacağım.
Adam ışığı açtı, oda tıka basa lastik doluydu.
Lastik doluydu!
Bir kilise grubuymuş.
O iki minibüs, kilise grubununmuş.
Bizi uğurladılar,
yolu tarif ettiler.
Hiç sorun çıkmadı.
Baykuş sayesinde.
Bu, beyniniz.
Bu, uyuşturucu almış beyniniz.
Bu da sandviçimdeki beyniniz.
Çok leziz.
Hep aynı LSD hikâyesi, hepiniz bilirsiniz.
Asit alan genç uçabileceğini sanıp binadan atladı.
Ne trajedi ama.
Hıyara bak! Siktir edin onu.
Gerzeğin tekiymiş.
Uçabileceğini sanıyorsa niye yerden havalanmamış?
Atlayan insanlarla ilgili çok hikâye var.
Hep o söylenirdi.
Biz ilk kullanmaya başladığımız zaman
korkutmak için anlatılan saçma hikâyelerin bini bir paraydı.
Annem de babam da terapistti,
psikiyatri hastanesinde çalışıyorlardı.
Sanırım ailemin, uyuşturucu kullanmamam için
bulduğu yol
hastanedeki gençlerin bir kere uyuşturucu kullanmakla
ne hâle geldiğini anlatmaktı.
Annem derdi ki
"Çocuk marihuana içmiş, içine PCP katmışlar,
şu an çocuk delirmiş durumda, ne yapacağını bilmiyor.
Yumruğunu kıçına sokuyor, tek yaptığı bu."
Annem bana resmen bu hikâyeyi anlattı.
O yüzden her tür uyuşturucudan ödüm kopuyordu.
Hiç kullanmadım. Ta ki Amsterdam'a gidene kadar.
MANTARLAR İŞE YARAMIYOR
Selam, ben Paul Scheer.
Size kafamın acayip güzelleşmesinin hikâyesini anlatacağım.
Birkaç komedyen arkadaşla gösteri yapmak için
Amsterdam'a gittik.
"Vay, Amsterdam, burada marihuana yasal.
Vay be! Mantar da yiyebilirsin. Müthiş olacak.
Bir mantar günü yapalım." dedik.
Sonunda o kafelerden birine gittik,
Tiffany's mağazanın elmas getirmesi gibi getiriyorlar.
Farklı mantar türleri var,
arasından seçiyorsun.
Adında "Hawaii" geçen bir şey seçtim.
"Hawaii, süper, sörf yapmak gibi. Tam istediğim trip." dedim.
Sonra mantarları yemek için en iyi yerin
Van Gogh Müzesi olacağına karar verdik.
Van Gogh Müzesi'ne gittik,
mantarları yedik.
"Hepsini birden yemeyin." dediler. "Tamam."
Neyse, mantarları yedim. Beş dakika geçti geçmedi,
"Bir şey hissetmiyorum. Bu mantarlar hiç işe yaramıyor."
Evet...
Ben Paul Scheer, Amsterdam'dayım, galiba bu mantarların bir numarası yok.
Ben de daha çok yedim. Sonra biraz daha yedim.
O zaman resimlerin tadını çıkarayım.
Ben Amsterdam'da Paul Scheer'im.
Tablolardan birine baktım.
Mısır tarlasındaki kargalar.
Nedense çok ilgimi çekti.
"Vay canına, amma ilginç. Şuna bak!
Kargaların altını görebiliyorum!"
Dönmeye başladım.
Çünkü düşünceme göre, dönersem
resmin olmayan kısımlarını görebiliyordum.
Ha siktir!
Şu mısırlara bakın!
Birden kuşların bana doğru geldiğini hissettim,
-mısır tarlasının ortasındaydım. -Ne oluyor lan?
Orası çok popüler bir müze.
Ailelerle, insanlarla dolu.
Bense tabloya belki on santim mesafede,
neredeyse baş aşağı duruyordum.
"Evet, evet..." diyordum.
Resim şekil değiştiriyor, kıpırdıyordu. "Van Gogh tam bir dâhi."
Van Gogh'u anladım!
Sonra sıcaktan yanmaya başladım. "Burası sıcak, terliyorum.
Müzeden çıkmalıyım."
Kaldığımız eve döndüm.
Dedim ki "Arkadaşlar...
McDonald's almamız lazım."
Herkes "Evet!" dedi.
Galiba bu planı yapmamın nedeni, yabancı bir ülkede olduğumuzdan
Amerika'ya ait bir şeyler hissetmekti.
McDonald's doğru karardı.
McDonald's'a gittim.
Koca bir torba dolusu hamburger aldım.
Eve getirip
herkese dağıttım. Hamburgerleri yemeye başladılar.
Tıpkı Alice'in Harikalar Diyarı'nda yuttuğu hap gibi
hamburgerlerimizi bitirdikten sonra mantarın etkisi geçti.
Normale döndük.
"Teşekkürler McDonald's. Bizi kurtardın." dedim.
McDonald's'ta hiç deneyimim olmadı çünkü salak değilim.
LSD tribine en zıt şey
McDonald's'tır.
Yin ve yang gibiler lan.
Oraya gidince fark edersin ki
"Bu boktan sisteme hapsolmuş durumdayım.
Bir ruhum var ama ruhsuz bir kafesteyim."
HER ŞEY BİRBİRİYLE BAĞLANTILI
Merhaba, ben Rob Corddry.
Psikonotum.
Ekran Oyuncuları Birliği.
Bir keresinde mantar yemiştik,
aynanın karşısına oturdum
kafam bin beş yüz, fena uçmuş durumdaydım.
Aynada kendime bakıyordum.
Gömleğimi çıkarmıştım,
genelde bundan rahatsız olurum
ama o noktada insanda beden algı bozukluğu olmuyor.
Her şeyi olduğu gibi görüyorsun.
Ne kadar parlasalar ve soluk alıp verseler de öyle.
Vücudun soluk alıyor zaten.
Orada vücudumu ve yüzümü
gerçekten olduğu gibi gördüm.
Yüzüm tamamen farklı görünüyordu.
Bedenimin bir kabuk olduğunu anladım.
Aynada olan değil ama onun içindeki gerçek ben olarak
bedenimden daha büyük ve geniş olduğumu hissettim.
"İşte budur." dedim.
"Her şeyin parçasıyız, her şey birbirine bağlı."
Sonra aynaya baktım,
gördüğüm şey şuydu...
Tüm dünya bendim.
Her şeyi görebiliyordum, her şey birbirine bağlıydı.
Sorun yoktu.
Kafan iyiyken aynaya bakmamanı söylerler
ama bence aynanın önünden ayrılmayın!
TRİP DERSLERİ
AYNAYA BAKIN
Aynaya bakın.
Aynaya baktığımı hatırlıyorum.
Yüzüm hilkat garibesine dönmüştü.
Çok acayip bir olaydı. "Siktir!" dedim.
Şehrin varoşlarında büyürken,
fakir mahallerde yaşarken
aside bakışımız şöyleydi,
"Oğlum, bu crack gibi, PCP gibi, melek tozu, meth gibi bir bok.
Asit alınır mı lan?"
Sonra yaşlandıkça
mantar gibi şeyleri kullanmaya başlayınca
her şeyin aslında mantar ve küf olduğunu,
bunların rahatlatıcı şeyler olduğunu anlıyorsun.
BİRBİRİNİZİ SEVİN
İlk asit kullanışımı hatırlıyorum.
Birkaç yıl önceydi.
Kendimi hazır hissettim,
gezegenle, evrenle bütünleşmeye
hazırdım.
Çok acayipti. Güzel bir kadınla yaptım.
Bana asidi öğreten oydu.
Tek hatırladığım, krakerlerin üstüne koyduğuydu.
Ne yazık ki tam onunla yakınlaşacağım sırada
asidin etkisi vurmaya başladı.
Yani tam işi pişirmek üzereydik.
Çok iyi hissediyordum. Her şey yoğunlaşmıştı.
Her türlü boku görüyordum.
Her türlü boku hissediyordum.
Renkler kıpırdıyordu. Onları duyuyordum. Renkleri tadabiliyordum.
Ne oluyor lan, rengin tadı mı olur?
Bir şekilde
kadının bana yaptığı her şey
muhteşem geliyordu.
İki kat zevk veriyordu.
Alışılmışın dışındaydı.
Daha sansürsüz gibi,
daha edepsiz, daha müstehcen, anlıyor musunuz?
Anlarsınız ya...
Ne diyebilirim? Hayat işte.
Yalan yok.
Çükümden bir gökkuşağı çıktı.
Üstelik sesi de vardı. Piyano falan gibi bir şey.
O gökkuşağı neden penisimden çıktı,
hiç bilmiyorum.
Gökkuşağı sevmem bile.
Ertesi gün uyanınca
kankama anlattım, dedim ki
"Hayatın anlamını biliyorum oğlum."
Dedim ki
"Birbirini sevmek."
Kankam da dedi ki
"Ağzına sağlık."
İlk kez asit alışım böyle oldu.
Ama herkesin fikri kendini bağlar,
ben psikedelik savunucusu değilim.
Kullanıp iyi vakit geçiriyorum.
Ama şunu söyleyeyim, herkese göre değil.
Ben sanatçıyım, bu benim yaşam tarzım.
Psikedelik kullandığımda
1960'ların rock'ı gibi hissediyorum.
Castaways,
Jefferson Airplane,
Rolling Stones fena değildi, bir de tabii ki Beatles.
Jimi...
"Hurdy Gurdy Man"i kim söylüyordu, Donavan mı?
Gerçek bir 1960'lar deneyimi
"Dünyanın acılarına bir çözüm var mı?" sorusuydu.
Çünkü Ekim 1966'ya kadar
LSD aslında yasaldı.
Hepimizin bildiği gibi sıra dışı ve yararlı yollarla kullanılıyordu.
Şu an belgeler sayesinde biliyoruz ki çok insana yararı dokunmuş.
Anksiyeteyi azaltır.
Ölmek üzere olan insanlara DMT verildiğinde olanları bilirsiniz.
Bu kişilere psilosibin verilince
aniden kaygıları ortadan kalkar.
Çünkü artık bunun doğal olduğunu hissederler.
Hiç ayahuasca veya DMT kullanmadım.
Ödüm kopuyor.
Belki bir gün o noktaya gelip kullanacak kadar cesur hissederim.
DMT ekspres bilet gibidir.
Sizi direkt en ilkel balçığa götürür.
Sadece organik bir varlık olmanın nasıl olduğunu,
egonuzun hiçliğe dönüştüğünü görmek isterseniz DMT için.
Sizi oraya götürür.
Anında oraya gidersiniz.
Uzaylılarla, renklerle,
kadim desenlerle, kutsal geometriyle temasa geçersiniz.
İnanılmazdır.
Adım Zach Leary,
Timothy Leary ile büyüdüm.
20. yüzyıl sonlarında yaşamış Amerikalı bir filozof ve psikologdur.
Babam Meksika'da ilk kez psilosibin aldığında
yaşadığı deneyimi anlatan sözü ünlüdür:
"Mantar etkisinde geçirdiğim dört saatte
20 yıllık psikoloji bilgimden fazlasını öğrendim."
Psikolog ve psikiyatr doğal olarak LSD'yi tedavide kullanmak ister.
Bence psikologlar LSD kullanmayı öğrendiğinde
LSD, akıl hastalıkları için bir numaralı tedavi olacak.
Kendisi 1963'te
Harvard Üniversitesinden törenle kovuldu.
Lisansüstü öğrencilerle psikedelik deneyler yaptığı için.
Timothy Leary ve Ram Dass...
...Terence McKenna ve tüm bu insanlar
hayatlarını bu gerçeklikleri keşfetmeye harcamış.
Bu konuda bilgileri var, bu bilgiler üzerine çalışacak dehaları var
ama engellenmişler.
Yani resmen içine sıçmışız.
Bence bir önceki nesil psikedelik araştırmacılarının
araştırmalarının yarıda kesilmesi
çok yazık oldu.
Çünkü önemli keşiflerin eşiğindeydiler.
Yeni tedavi modelleri geliştiriyorlardı.
Bugün hâlâ bunlar keşfedilmeli diye düşünüyoruz.
Çünkü ana akım psikiyatrinin fazla bir şey sunamadığı
rahatsızlıklar yaşayan kişiler için
büyük umut vadediyor.
LSD hakkında cevapsız kalan birçok temel soru var.
Yapacak çok iş var.
Gelecekte yapılacak çok önemli araştırmalar var.
Umarım bir gün cevapları alırız.
İnsanlar
babamla psikedelik kullandığımda yaşadığım en iyi deneyimleri soruyor.
Hoş deneyimlerdi. Grateful Dead konserleri gibi.
İmgeler gerçekten...
Jerry Garcia'nın kafasının on kat büyüdüğünü hatırlıyorum.
Grateful Dead konserine ayık gitmek fena değildi.
Ama uyuşturucuyla epey iyi olurdu.
Grateful Dead konserleri.
Tribe girmek için en iyi yer. Çünkü çok güvenliydi.
Sadece tribe girenler için
özel yerler
ve ayrılmış alanlar vardı.
Müziklerinin çok hayranı olmasam da
muhtemelen
11-12 kere konserlerine gitmişimdir.
Jerry Garcia'yı severim.
Bunu açık açık utanmadan söyleyebilirim.
Grateful Dead'i severim. Yani üniversite okudum, beyazım...
Grateful Dead'le sahneye çıktım
ve hoparlörlerden birinin önünde uyuyakaldım.
Bir konserde kafası güzel birini şuradan tanırsınız, böyle yürürler...
Çünkü kafaları önden gider. "Hayatla kafa kafaya gelmek!"
Bad trip yaşayan birini ise şuradan tanırsınız,
dizleri önden gider. Şöyle...
Boktan şeylerle en son kafasının karşılaşmasını ister.
Bir keresinde miktarı yanlış ayarlamıştım.
O kadar çok almışım ki Mickey'ye bakıp şöyle dedim,
"Konseri bitiremeyeceğim, kulise gitmem lazım."
Zillerim eriyordu.
Çok fazla almak bir hata.
Eve geldim, kafam hâlâ bir dünyaydı.
Etkisi anında geçmiyor tabii.
Ailemin yemek masasında uslu uslu oturdum.
Kahvaltı zamanıydı, güneş yeni doğmuştu.
Annem kahvaltı hazırlıyordu.
Bana verdiği tabakta yumurta vardı.
Modern dans gösterisi gibi görünüyordu.
Yeni dönme hareketleri vardı.
Her şey hareketliydi, sosisler dans ediyordu.
Bir şeyler inşa ediyorlardı.
"Kahvaltı nasıl Billy?" "İyi."
Yemem lazım.
Şimdi sırada Bad Trip var.
Başınıza gelmesini istemeyeceklerinizin başınıza gelmesi hoşunuza gider mi?
Tabii ki gitmez.
Uyuşturucu partisine gittiğinizde tam da bu olur.
Çünkü her uyuşturucu partisinde bir afacan vardır.
Görevi isteseniz de istemeseniz de kafanızı iyi yapmaktır.
Bunu yapma planı da
habersiz vermektir.
-Çocuklar. -Hadi.
Portakallı gazoz!
-Bir yudum alın! -İçin şunu!
-İç. -Bir yudum al.
Bu mis gibi gazozu içmeyeceklerse ben içerim.
Evet. Ben de.
Niye her şey elektrikli gökkuşağı gibi?
Evet! Tüm evreni görebiliyorum.
Galiba tribe girdiniz.
Hayır. Uyuşturucu almadık ki!
Hayatta yapacağım şey değil.
Ejderhayı gördün mü?
Tribe girmediğinden emin misin?
Girdiklerine eminim
çünkü içtiklerinde vardı.
Gazozlarına on tane LSD koydum.
Bunu hiç istemedim.
Asla aynı olmayacağım!
Birine habersiz doz vermek çok yanlış
çünkü psikolojilerini ele geçiriyorsun.
12 saat boyunca yaşayacaklarından sorumlu olursun,
ayrıca daha önce asit almadılarsa bunu yapmaya hakkın yok.
Ünlü mucize ilaç LSD'yi aldığımızda
dişçimizle akşam yemeği yiyorduk.
Bizden habersiz kahvemize koymuş.
Daha önce hiç duymamıştık.
İyi ki de duymamışız
çünkü LSD'ye dair çok fazla paranoya vardı.
LSD alırsan daha başlamadan
bad tribe gireceğin söyleniyordu.
Asit aldığımı anladığım anda
karanlık bir tünele girer gibi bad tribe girdim. İptal oldum.
HABERSİZ VERME
Merhaba, ben Rosie Perez. Namıdiğer Porto Rikolu ikon. Hola!
80'lerin sonunda bir yılbaşı gecesiydi.
Kız kardeşlerimden biriyle Alphabet City'de
bir gece kulübüne gidiyorduk.
Bu kulüpte alkol falan satılmazdı.
O kulübün olayı
"Biz müzikle, dansla ilgileniyoruz.
Bedenimiz, sağlığımız önemlidir." gibi şeylerdi.
O yüzden orada sırf meyve kokteyli ve meyve vardı.
Bara gittik, barmenle selamlaştık,
"Ne haber kızlar?" dedi.
"Beleş içecek vereyim mi?" "Tabii!" dedik.
"Öyle mi?" dedi. "Tabii ki." dedim.
Bize bir kokteyl verdi.
Kokteyli içip dans etmeye başladık.
Ter içinde kalmıştık. Geri gidip
"Bir kokteyl daha." dedik.
"Cidden mi?" dedi.
"Evet, çok iyiymiş!" dedim.
"Peki." dedi.
Bir bardak daha içtik.
Birdenbire
gece kulübü büyümeye başladı.
Ahşap döşemeler
denizdeki dalgalar gibi oynuyordu.
Ben de bakıyordum,
"Bu çok güzel. Aman Tanrım!" dedim.
Sonra yere yatıp
zeminde sırtüstü yüzmeye başladım,
çünkü gördüğüm şey dalgaydı.
Her şey çok güzeldi, herkes beni izliyordu,
ihtişamımın doruğundaydım.
Sonra birdenbire kardeşim Sally geldi
"Memelerin dışarıda." dedi. Kalakaldım.
Aşağı baktım "Amanın!" dedim.
"Muhteşem görünüyorlar!"
Çok güzel görünüyorlardı.
Güzellikleri ve büyüklükleri karşısında dilim tutulmuştu.
Sonra etrafıma bakınmaya başladım,
herkes bana bakıyor diye düşündüm.
Tam bir paranoyaydı.
Kapatmaya çalışıyordum, çünkü bluzumu bulamıyordum.
Çünkü bluz ahşap denizinde yüzüyordu.
Memelerimi böyle kapatıyordum
ama memelerim parmaklarımın arasından çıkıp duruyordu.
Yani şöyleydi...
Kardeşim yanıma geldi, o da dağılmaya başlamıştı.
"Buradan çıkmalıyız!" diyordu.
Eve döndük, yukarı çıktık,
yatağa uzandığımda yatağa dönüştüm.
Vücudum yataktı.
Dönmeye çalışıyordum,
şilte olan vücudumla.
Koridorda badi badi yürüyordum.
Hâlâ asit kafası yaşadığımı anlamamıştım.
Kaydım,
koridorun kaydırağa dönüştüğünü sanıyordum
ve koridordan aşağı kayıyordum.
"Ben yatağım!" diye bağırıyordum.
Kaydım...
...ve ayak bileğimi seramik küvete çarptım.
Sonra ayağımın devasa bir şeye dönüştüğünü,
sürekli büyüdüğünü sandım.
Kafamı kaldırdım, erkek arkadaşım
"Asit almışsın, uçuyorsun." dedi.
İlk düşüncem, "Aman Tanrım, asit kafası bu." değildi.
İlk düşüncem şuydu, "Aman Tanrım,
umarım Tanrı beni asit aldığım için cezalandırmaz."
Çünkü cehenneme gideceğimi düşündüm.
Direkt cehenneme gideceğim.
Ondan önce ağzıma içki sürmemiştim,
ot içmemiştim,
sigara bile içmemiştim.
Hiçbir şey. Dans ederek kafa yapıyordum.
Bir gece kulübünde biri beleş içki teklif ederse
içinde ne halt olduğunu sorun.
Evet.
Bu olaydan çıkardığım diğer ders
Katolik terbiyemle ilgili olarak
terapi görmemin şart olduğuydu.
Tanrı korusun, hayatımda bir daha asla öyle bir suçluluk yaşamak istemem.
Biliyor musunuz?
Asit almak bana bir anlamda yararlı oldu.
Bu maddenin zihinsel etkileri inanılmaz derecede değişken.
Kesinlikle tahmin edilemez.
Bir insanın iyi bir trip mi yoksa bad trip mi
yaşayacağını bilmek mümkün değil.
Beyinde bad tripten sorumlu olan odak noktalarını
henüz tespit edebildiklerini sanmam.
Ama içte yaşanan şey bir tür yönelim bozukluğu,
kafa karışıklığı,
uyaranlar tarafından boğulma hissi,
yüksek seviyede kaygı, paranoya sınırında olma veya paranoya.
Çok asit aldım, çok mantar yedim, çok speed kullandım.
Bu neydi bilmiyorum.
Çok hızlıydı.
-Çok hızlıydı. -Evet!
Ama halüsinasyon da görüyordun.
-Etrafındaki dünyayı dönüştürüyordu. -Evet.
-Dünyan kâbuslarının operası oluyordu. -Evet.
Beynimdeki her şey birden değişti
ve her şey inanılmaz bir hızla
dibe vurdu.
Her şey cama ve kristale dönüşüp sonra kırılıyordu,
sonra gözünün önünde tekrar oluşup tekrar kırılıyordu.
Bacaklarım uyuşmaya başladı.
Kalbim, göğsümün içinde çok hızlı atıyordu,
kaburgalarıma çarpacak gibiydi.
Karıma bir şey söylemek istemedim,
çünkü bunun ne kadar güçlü olduğunu teyit etmesini istemedim.
O zaman paranoyam daha da artardı,
yaşadığım kâbus daha korkunçlaşırdı.
Şiddet gördüm, kan döküldüğünü gördüm.
Savaş gördüm, terör gördüm.
Kesilen kafalar gördüm,
cehennemi gördüm.
Bir ara arabanın camından dışarı baktığımı hatırlıyorum,
yanımızdaki aracın arka koltuğunda küçük bir kız vardı,
bana derin bir şekilde bakıyordu.
Bu küçük kız beni kurtarabilir. Bu küçük kız yardım getirebilir.
Beni bu durumdan çıkarabilir.
Çocuktu. Masumdu.
Bakışlarımla onunla iletişim kurmaya çalıştım,
rehineymişim gibi "Beni buradan kurtar." diyordum.
Konuşmak istemedim çünkü arkadaşım duyup beni öldürebilirdi.
O yüzden böyleydim...
Bir umut ışığı görüyordum.
Sonunda kız bana hareket çekti.
Kafamdan geçen şuydu,
"Herkes bu işin içinde.
Herkes beni öldürmeye çalışıyor!"
Bazı insanlar...
...bu zihinsel etkilerin zirvesine şurada ulaşır
ve orada kalır.
O andan itibaren o insanlar akli dengesini yitirmiştir.
Ben Lewis Black.
Hâlâ Lewis Black'im.
Söylemem gereken tek şey bu. "Ben Lewis Black."
BEN KİMİM?
20 yaşlarındayken asit aldım.
Maryland'de, Hyattsville denen bir yerde bir apartman dairesinde.
O noktaya geldiğinizde kafanız gitmiş oluyor.
Ben öyle bir noktaya geldim ki adımı hatırlayamadım.
Adımı hiç hatırlamıyordum.
Seni çevrendeki insanlarla bağlantılı tutan şeylerden biri
adındır yahu!
Cidden biraz önemlidir yani.
O iki nokta arasındaki en kısa mesafe
dönüp içlerinden birine "Adım ne?" diye sormaktı.
Ama soramazsın. Asit tribinin ortasında
arkadaşlarına dönüp adını soramazsın.
Asit görgü kurallarını bilmem
ama sorulmaz diye düşündüm.
Eğleniyorlar. Eğlencelerini bozmaya gerek yok.
Sorun yaşadığımı gösterecek bir konuyu da açamam.
Benimle ilgilenmek zorunda hissederler,
bu da daha kötü olabilir.
Ben de elime bir sözlük alıp
adımın ne olabileceğine dair ipuçları aradım.
Bu, yarım saat boyunca devam etti.
Bu da LSD zamanında herhâlde 26 yıla denktir.
Cebime uzandım,
çünkü cüzdanım olduğunu ve adımı bulabileceğimi fark ettim.
Bir sonraki düşüncem ise şuydu,
cüzdanı açmaya korkuyordum.
"Ya içinde sırf Monopoly kartları varsa?"
Hayır!
Önce dehşete kapıldım, sonra gülmekten katıldım,
en sonunda adımı yeniden buldum.
Sonra işler tekrar yoluna girdi.
Çocuklar!
Adım Lewis Black.
Kafayı yiyenler gördüm.
Sırf bu yüzden herkese önermem.
Herkese uygundur desem yalan olur.
Ver bakalım, hazırım, hadi bakalım!
Asit almaya hiç hazır değildim.
Büyük bir hataydı.
KAFAYI SIYIRMAK
Şimdi düşününce, hayatımı ne kadar değiştireceğini anlamamışım.
Çünkü uzun süre boyunca hayatımı çok değiştirdi.
Düşündüm ki "Tamam, bu harika olacak."
Kısa süre önce Hair'ı izleyip çok etkilenmiştim.
Hair'daki gibi psikedelik bir aydınlanma yaşamayı umuyordum.
İnanılmaz bir imgelem,
başka türden bir bilince
bir tür açılma falan.
Hiç ilgisi yoktu.
Sadece korku ve kaygı vardı.
Hem de artmış şekilde.
Yani bunu kim ister ki? Bunu yaşamak için kim uyuşturucu alır?
Bir tane aldım.
yarım saat geçti, 45 dakika geçti,
bir saat geçti.
Öyle takılıyorduk, tabii ki hiçbir şey olmuyordu.
Bir yarım saat daha geçti.
Bir buçuk saat geçmişti, bir şey yoktu.
Tabii ki
bir tane daha alalım dedim.
Bir tane daha aldık,
sonra bir şey oldu.
Anında kafayı sıyırmaya ve korkmaya başladım.
Elime bakmaya başladım,
elin ne olduğunu merak etme klişesiydi.
Hep öyle olmaz mı, eline gözünü dikersin.
Ya da başparmağına. Başparmağında tüm evreni görürsün.
Öyle şeyler işte.
Tribe girdiğinizde beyninizde neler olur?
Beyninizin kabaca %10'u ses ve renkle kafayı bozar.
%10'u zaman kavramıyla.
Tripteyken zamanın hızlandığı veya yavaşladığı bilinir.
Peki kalan %80'i?
Eline bakar.
Vay, süper.
Kafayı yemiştim. "Bana gidelim." dedim.
Şükran Günü geçit töreni için balondan hayvanları şişirdikleri
yerden geçiyorduk.
Bu fikirle daha da tribe girdim.
Devasa şeytani karakterler şişerek
77. Cadde'den geliyordu.
Hayalet Avcıları hayranıydım.
Stay Puft Marshmallow Man'in
Central Park'ın batı yönünden geldiği imgesi kafamdaydı.
Sonra birden nerede olduğumu bilmediğimi fark ettim.
Kim olduğumu,
hayatın bağlamını bilmiyordum.
Ailemle konuşmam gerektiğine karar verdim.
Başıma gelenleri anlatacaktım.
Annemle babam şehir dışında bir Aşk Gemisi bölümü çekiyordu.
AŞK GEMİSİ
KONUK YILDIZLAR
Jerry Stiller ve Anne Meara'yı telefona çağırdım,
dedim ki "Baba, biraz asit aldım."
"Ne? Asit nedir?" dedi.
Sanırım akü asidi falan içtiğimi düşünmüş olabilir.
Sonuçta babam Jerry Garcia değildi.
Jerry Stiller'dı.
"LSD." dedim.
"Demek LSD." dedi.
Hazmetmeye çalıştığını duyabiliyordum.
Bence ilk aklına gelen
ebeveyn olarak başarısız olduğuydu.
Muhtemelen aklından bu geçiyordu.
Sonra dedi ki
"Neler yaşadığını anlıyorum.
On yaşındayken bir Pall Mall sigarası içmiştim,
sonra iki gün kusmuştum."
Ben de dedim ki "Hayır, baba böyle bir şey yaşamıyorum.
Bu, bambaşka bir deneyim."
Ona ne olduğunu açıklamaya çalıştım,
o da her şeyin yoluna gireceğini söyledi, bence çok tatlıydı.
Biri uyuşturucu aldığında ve çıldıracağını düşündüğünde
en büyük korku "Tanrım,
bir daha eski ben olmayacağım. Artık deli biri olacağım." korkusudur.
Beynim iflas etti, bunun geri dönüşü yok.
Belki de beynim artık böyledir.
Dünya da aslında artık böyledir.
Bu korkutucu olabilir.
Hiç iyi gitmiyor.
Bitmesini istiyorum. Nasıl bitirebiliriz?
Aman Tanrım.
Bu asla bitmeyecek.
Akıl hastanesine kapatılacağım,
yastıklı hücrenin penceresinde annemin yüzünü göreceğim,
iki gözü iki çeşme.
Birini bad tripten çıkmaya ikna edemezsin.
Bunu yaşıyorlarsa kendi zamanlaması olur.
Yapabileceğiniz en önemli müdahale
korkutucu görünen bu değişken bilinci yaşamalarının nedeninin
bir madde aldıkları için olduğuna dair güvence vermektir.
Kötü haber, korkutucu bir şey.
Ama iyi haber, bunun süresi sınırlı.
Sanırım böyle bir deneyimi ilk yaşadığımda
naif hislerim vardı.
"Belki bir daha normal olmayacağım."
Ama bunun doğru olmadığını anlayacak kadar tecrübem oldu.
Şüphe duyarsanız geniş açıdan bakın.
Bir şeyden korkuyorsanız ondan uzaklaşıp
büyük bağlamı görüp "Çok önemli değilmiş." diyebilirsiniz.
İşler korkutucu oluyor.
O yüzden kafanızın iyi olduğunu hatırlamak önemli.
Bunlar gerçek değil.
Zihnimde resmen yıkılmıştım,
"Acile gitmem lazım. Daha fazla kaldıramam." dedim.
Önümde biri oturuyordu.
Onu Dead konserlerinden tanırdım.
Çok trip yaşadığı belliydi.
Öbür insanlardan farklı frekanstaydı.
"Hey, dostum." Tuhaf hâlleri vardı.
Ben de omzuna dokundum ve ona bakıp dedim ki
"Birazdan Jerry çıkacak.
O ve gitarı bir bütün olacak."
Adam bana bakıp dedi ki...
Dayan dostum.
Sonra önüne döndü. "Tamam." dedim.
Aldığım en iyi tavsiyeydi. Bugün bile yararlanıyorum.
TRİP DERSLERİ
Dayan dostum.
Teşekkürler Fred.
Şimdi de karşınızda Bad Trip'in korkunç sonu.
Tık tık.
Kim o?
Meczup bir serseri,
sana 12 saat boyunca işkence yapıp
derini yavaşça yüzerek
dehşet dolu göz bebeklerini söküp
onları sana kendi derinden yapılmış
bir çörek üstünde sunacak.
Harika!
İçeri gelsene!
Saçma geliyor, değil mi?
Beyninizi yani kapınızı
halüsinojenlere yani meczup serseriye açarak tam da bunu yapıyorsunuz.
Gelin Emily ve arkadaşlarına bakalım,
ne de olsa beyinlerinin meczup sapık psikedelikler tarafından
mecazi anlamda
parçalanmasına razı oldular.
O partiden ayrılarak doğru kararı verdik.
Tüm camlarını kırdığımız için bizi almazlar bir daha.
Tanrım! Öleceğiz!
Camlar!
LSD psikedelik sorusunun iki yanını da gördünüz.
Ama cidden düşünürseniz
bu sorunun yaklaşık 20 yanı var.
Bazı şeyler dışarıda bırakılmış olsa da
LSD hakkındaki en önemli ve en güçlü görüşleri duyduk.
Şimdi sıra sizde.
Karar sizin.
Günlük gerçeklik dediğimiz şey
bilincin bir yansımasıdır.
Gerçekte, gerçek dünya denen yerde renkler, sesler,
dokular, tatlar veya kokular gibi şeyler yoktur.
Gerçek dünya, çok belirsiz ve durmadan akan bir kuantum çorbasıdır.
Sonsuz bir boşlukta enerji ve bilgi dalgalanmasıdır.
Bir böceğin gördüğü gök, sizin ve benim gördüğümüz gök değildir.
Bir bal arısı
ultraviyole radyasyonu yaşar.
Neye benzediği konusunda hiç fikrim yok.
Yani bal arısı bir çiçeğe bakınca
sizin ve benim gördüğüm şekilde görmez.
Ama balı uzaktan algılayabilir.
Yılan, kızıl ötesi radyasyon yaşar.
Yarasa, ultrason yankısı yaşar.
Bukalemunun gözleri iki farklı eksende döner.
Bukalemunun nasıl göreceğini hayal bile edemezsiniz.
Peki gerçeklik nedir?
Cevabı, böyle bir şey olmadığıdır.
Bu bileşikler en uygun şartlarda kullanıldığında
ruhsal düzeydeki deneyimleri harekete geçirmekte
önemli fayda gösterdi.
Bu deneyimler doğaları gereği
dönüştürücü olma potansiyeli taşır.
Dünyayı keşfetme yeteneğimi geliştirdi,
bir ailede olma,
çocuklarımla, eşimle,
iş arkadaşlarıma bağ kurma yeteneğimi.
Bana topluluk duygusunu öğretiyor,
tüm dini düşüncelerin özünün şu olduğunu öğretiyor,
"Nasıl muamele görmek istiyorsam başkalarına öyle davranayım."
İyi bir trip yaşadığımda
"Aman Tanrım, hepimiz biriz." derim.
"Ölüm korkulacak bir şey değil.
Yaşam ve ölüm gerçekten kol kola,
bu da müthiş."
İlk veya ilk birkaç kez tribe girdiğimde
herkes bir kere olsun asit alsa gezegenin daha iyi bir gezegen olacağını
ciddi ciddi düşündüm.
Beni daha mı akıllı yaptı?
Aydınlandım mı?
Bilmiyorum. Ama sanırım...
...çok erken yaşta başka bir bakış açısını düşünmemi sağladı.
Başka bir perspektifi.
Bence beni daha iyi bir insan yaptı.
Hem yaratıcılık açısından hem de diğer açılardan.
Bu deneyimi kaçırmış biri olmak yerine
geçmişte yaşamış biri olmayı tercih ederim.
Şimdi, yetişkin hayatımda bile deneyimliyorum.
Psikedelik bir deneyim olarak,
afallatan absürt bir bilmece olarak.
Kabul edelim, hepimiz öleceğiz, yani...
Uçaktan atlamak gibi bir şeydi.
Yaklaşık bir buçuk saniye sonra fark ettim ki
hayatım boyunca bir daha bunu yapmama gerek yok.
Hiç yapmak istemiyorum.
Asidi denedikten birkaç dakika sonra yaşadığım buydu
ama etkisi altı saat sürdü.
Sorun buydu.
İlk kez trip yaşayan birine tavsiyem dengeli olması.
Saç kesme teorisi gibi. Her zaman daha çok kesebilirsin.
Ama bir kere çok kestiysen, bir kere ucunu kaçırdıysan
geri dönüşü olmaz.
Bir daha asla yapmam diye düşündüm.
Ama birkaç kez daha yaptım.
Düşüncesizce kullanmamalısınız. Kullanmanız şart mı bilmem.
Gökyüzünde dev bir fermuar görüyorum.
Fermuar açılmaya başlıyor.
Kendini akışa bırakırsan
açılmasına izin verirsin. Sonucuna da katlanırsın.
Artık yarasa mı olur Tanrı'nın penisi mi olur bilmem.
Katlanırsın.
Uyuşturucu konusunda birazcık sağduyunuz varsa
fermuarı durdurmazsın.
İnsan olarak hep gelişmeye çalışıyorum.
Bence bunu sınırlarımızın dışına çıkarak yaparız.
O sınırların kurgu olduğunu kabullenmeliyiz.
Kabullenmeye şartlandığımız bir şey ama bu ille faydalı olacak demek değil.
Her şey krizde.
Bu krizi nasıl atlatacağız? Duvarın öbür yanına nasıl geçeceğiz?
O yüzden bizi diğer tarafa ulaştıracak tüm araçları kullanmamız gerek.
Bir duvarın arkasına bakmaya yarayan merdiven gibi.
Duvar size göre çok yüksek.
Merdiven kullanırsan o müthiş manzarayı görürsün.
O duvarın yanından her geçişte görmek için can attığın manzarayı.
Bazıları duvarın önünde oturup
meditasyon yaparak duvarı şeffaf hâle getirebilir.
Böylece arkasını görür.
Yani aynı tasavvura ulaşmanın birçok yolu var.
Bu muazzam bir kazanç.
Bilgi alma özgürlüğü
ve devletin bizi öğrenmekten alıkoymaması.
Bu tıpkı marihuana gibi olabilir.
Yani dönüştürülebileceği tüm ilaçların
olası keşfini elimizden alıyorlar.
Benim kafamda canlanan şey
lisanslı bir tedavi merkezi.
Tercihen doğaya yakın.
Kişiler oraya gidip tedavi olabilir,
uzman yetkililer onlara bu deneyimde ve sonrasında
bu deneyimi yaşamlarına katma konusunda rehberlik edebilir.
Söylememde sakınca yoksa tüm bu bilinç devrimi
60'larda başlayarak diğer hareketlere öncülük etti.
Feminist hareket,
ekoloji hareketi,
barış hareketi.
Greenpeace ve diğer her şeyin
başlangıcı...
...halüsinojenik maddelerin kullanımıdır.
Çoğu kişi o dönemde zirveye çıkıp sonra vazgeçildiğini düşünür.
Kusura bakmayın ama uyanış devam ediyor.
Sürekli tripteyiz.
Şu an da bir tripteyiz tamam mı? Hayat bir triptir.
İYİ TRİPLER
Psikedeliklerin ABD'de 50 yıldır yasa dışı olmasının ardından
FDA kısa süre önce depresyon, TTSB, bağımlılık ve dahası için
pozitif etkilerini araştıran çalışmaları onayladı.
Macera yeni başlıyor.
Çoğu kişi işe gitmeden önce kahve içer.
İster inanın ister inanmayın bazıları asit atıyor.
Bazı psikiyatristler ve araştırmacılar
depresyon ve bazı akıl hastalıklarının tedavisinde
psikedelik uyuşturuculara ikinci bir şans veriyor.
Depresyon, anksiyete ve bağımlılık tedavisinde kullanılıyor.
İlk sonuçlar etkileyici.
Görece nontoksikler. Alkolden daha az toksikler.
Bağımlılık yapmıyor.
Uyuşturucuyla Mücadele Dairesi LSD'nin terapötik etkilerini
araştırmak için 50'den fazla araştırmacıya izin verdi.
Denver, Amerika'da psikedelik mantarları
suç kapsamından çıkaran ilk şehir oldu.
Oakland, sihirli mantarların yetişkinlerce kullanılmasına
ve bulundurulmasına izin veren ikinci ABD şehri.
Santa Cruz belediye meclisi kararı oy birliğiyle onayladı.
Psikoaktif bitki kullanmak, bulundurmak ve yetiştirmek suç değil.
Seni sigara içmekten ve alkoliklikten kurtaracak
bir uyuşturucu kullanabilseydin
ve bu en azından başlangıçta %80 işe yarasaydı...
Evet.
Bunun nasıl mümkün olduğu araştırmalı.
Gel, seninle mantar yiyelim.
-Tamam. -Hadi.
İyi şanslar!
İyi akşamlar.
DİKKAT ISLAK ZEMİN
DEVAM EDECEK...
Alt yazı çevirmeni: Ece Eroğlu