Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Eddie i Jean poznali się i zakochali w sobie.
Eddie i Jean pobrali się i kupili dom.
Eddie i Jean mieli mieć dziecko,
ale nie mieli.
Więc Eddie co rano całuje Jean
i wychodzi z domu...
a Jean zostaje sama.
Twoja kobieta
Pieprzony Eddie. No nie.
Gdzie są nożyczki, Eddie? Ja...
Założyłaś ją.
Dobrze w niej wyglądasz.
Kto to?
Nasze dziecko.
Wciąż były metki.
Nic nie powiesz?
To jakiś głupi żart, Eddie? Nie jestem w nastroju.
Nie.
To dziecko, Jean.
Widzę.
Wszystko się ułożyło.
To nasz synek.
Chodź spojrzeć.
Trzymaj, możesz...
Skąd wziąłeś...
Nie teraz, Jean.
To twoje dziecko.
Jak ma na imię?
Jak zechcesz.
Coś się przypala?
Tak.
A drugie jajko?
Na podłodze.
Otworzę.
Nie wrócę dziś na noc. Poradzisz sobie?
Moja mała petarda.
Eddie...
Tak?
Już nic.
Nie martw się tym.
Jajka i tak wychodzą ci fatalnie.
Wchodźcie. Dobrze was widzieć.
Ralph.
Dalej, śmiało. Jestem zajebiście...
Język! Tu są dzieci.
Dobra, dobra. Przecież wiem.
Zaraz przyjdę.
Jimmy.
Wszystko w porządku?
Tak. Czemu?
Co robisz?
Jesteś sama?
O czym ty mówisz?
Coś się stało. Musimy iść. Ruchy!
Chodźmy.
-Jimmy, co tu robisz? -Tędy, korytarzem.
Czego szukasz w szafie Eddiego?
Nie ma czasu na pakowanie. Wszystko kupisz po drodze.
Zwolnij. Nie wiem, co się dzieje.
Ustalisz z Calem, dokąd się udacie.
Kim jest Cal? Gdzie Eddie?
Tu masz 200 tysięcy.
Cal będzie nimi rozporządzał.
Co z Eddiem?
Dasz mu od razu dziesięć tysięcy, potem zobaczysz,
-jeśli z wami zostanie. -Kazał ci to powiedzieć? Co...
Jimmy, zaczekaj.
Jimmy, to ja, Jean.
Powiedz, co się dzieje.
Weź tę torbie, skarbie.
Budź dzieciaka.
Jestem Cal.
Eddie mówił, że nie wróci na noc, ale ciągle tak mówi.
Nagle budzę się w nocy, a on jest obok.
Nie wiem, co się dzieje ani kim jesteś,
ani dlaczego to się dzieje.
Nigdy tak nie robi.
Jakby wiedział, że coś jest nie tak.
Płacze, gdy jest głodny, ale właśnie zjadł.
Dzieci tak nie mają?
Wyczuwają energię,
nawet gdy się ją ukrywa. Wiedzą, jak się naprawdę czujesz.
Masz dzieci?
Nie.
Każą mi opuścić własny dom i, co gorsze, wysyłają tu z kompletnie obcym...
-Wiesz, kim jest Eddie, nie? -Zarabia kradzieżą na życie?
-Tyle wiem. -No to wiesz, co się dzieje.
Nie wiem, kim jesteś, ale...
Dzięki mnie jesteście bezpieczni.
Harry.
-Proszę? -Dziecko.
Jeśli chciałbyś znać jego imię.
Co z nim?
Nie wiem.
Pracujecie razem?
Kiedyś tak.
Jimmy mówił, że ustalimy, dokąd iść.
-Mogę zadzwonić do siostry. -Żadnych ludzi.
-Jak długo nas nie będzie? -Nie wiem.
Mam mieszkać nie wiadomo gdzie,
nie wiadomo jak długo, a ty nie wiesz, co z Eddiem.
-Zadzwonię do niego, niech to wyjaśni. -Nie.
-To mój mąż. -Nie wiadomo, gdzie jest.
Nie zadzwonisz, bo nie wiadomo, gdzie jest.
Ktoś go szuka?
Wszyscy.
Ciebie też.
Ładny dom.
Niedaleko parku.
Lubię spacerować z wózkiem.
Czemu go nie odpalisz?
Podobno szkodzą.
No to po co to robisz?
Pomaga.
Dzięki Bogu.
Wydaje się...
Już dobrze.
Ważne, że pije.
Jeśli łatwiej ci karmić go...
Mogę wyjść.
O co ci chodzi?
Karmić...
Wszystko w porządku. Widzisz?
-Cal? -Co jest?
Chodzi o Harry'ego.
Coś jest nie tak. Gorączkuje. Spójrz.
Musimy jechać do szpitala.
Nie, żadnych ludzi. Ludzie zadają pytania.
Szpitale potrzebują informacji.
Czego nie rozumiesz w tym, że wszyscy cię szukają? Nie możemy.
Jean.
Proszę pana?
Proszę pani?
Proszę pana?
Przepraszam.
Nie odwracaj się.
Wszystko u pani w porządku?
Co?
Spójrz.
Spadła.
Proszę?
Dziecko gorączkowało, ale już jest lepiej...
Proszę wysiąść.
O co chodzi?
Proszę wysiąść.
Proszę pana, dziecko śpi.
Czekaj. Cal!
-Nie rozumiem. -Rób, co każe.
-Na pewno wszystko w porządku? -Tak.
Ten mężczyzna pani nie niepokoi?
Co pani robi w jego towarzystwie?
To mój mąż.
Jakiś problem?
Dlaczego spała pani w aucie?
-Przykro nam, panie władzo. Mieliśmy... -Nie pytam ciebie.
Przeprowadzamy się.
Z tej ekscytacji chcieliśmy jechać całą noc i spać już na miejscu.
Ale około...
Która to była godzina, kochanie?
Koło pierwszej? Drugiej?
Racja. Właśnie wtedy poczuł znużenie,
a ja martwiłam się o dziecko, bo miało gorączkę,
więc poprosiłam, by zjechał. Nie chciałam nawet jechać do motelu.
To moja wina, panie władzo.
Ma pan dzieci?
Więc wie pan, jakie potrafią być matki.
To się już nie powtórzy. Obiecuję.
Oby tak było.
Nie wiedziałam, że potrafię tak kłamać.
Co?
No co?
Spłodziłem białe dziecko.
W kuchni są zapasy.
Mleko, jajka,
chleb,
banany, jakieś ciastka,
makaron.
Jadalnia.
Telewizor.
Wasze pokoje są przygotowane na górze.
Chciałaś mleko w proszku, pieluchy i lekarstwa, gdyby znów coś się działo.
Telefon jest w szafce koło łóżka.
Gdyby coś się działo, wyjmij go,
podłącz i zadzwoń na ten numer.
Jasne?
Z nikim nie rozmawiaj.
Żadnych koleżanek ani znajomych.
Zawsze zamykaj drzwi na klucz.
-Czemu mi to wszystko mówisz... -Wrócę, gdy będę mógł.
Kiedy będziesz mógł?
-Kiedy wrócimy do domu? -Cierpliwości.
-Jimmy mówił, że pomożesz nam... -Jean.
A ja nigdy nie byłam zdana na siebie.
-Potrzebuję chwili, żeby... -Tak musi być.
-Eddie chciałby, żebyś z nami został. -Robię, co mogę!
Oboje róbmy, co możemy.
Kto to wszystko przygotował?
Najwyraźniej Eddie wciąż ma przyjaciół.
Jak to „wciąż”?
Cal.
Co z parkiem?
Nie ma.
Halo?
Halo? Sąsiadka.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Oczywiście.
Nie chciałam cię przestraszyć.
Wcześniej przez lata mieszkali tu moi przyjaciele.
Dobrze widzieć tu kogoś nowego.
Jestem Evelyn.
Mary.
Miło cię poznać, Mary.
Mieszkam dwa domy stąd.
Mój mąż odszedł kilka lat temu.
Jeśli będziesz czegoś potrzebować...
Dziękuję.
Jasne.
Do widzenia.
-Jak ma na imię twoje dziecko? -Harry.
Harry.
Harry i Mary.
Niespodzianka.
Po wyprowadzce córki znów było gorzej.
Z włączonym telewizorem zapominam o samotności.
Przepyszne.
Łatwizna. Dam ci przepis.
Fatalnie gotuję.
Mogę o coś spytać? Jak sypia Harry?
Przepraszam. Słychać, jak płacze?
-Próbuję go... -Nie, nie.
Po prostu...
Wyglądasz na wyczerpaną.
Jestem taka zmęczona.
Cały czas jestem zmęczona.
Nawet gdy śpi, słyszę jego płacz.
Co się stało z twoim mężem?
Jestem wścibska.
Po prostu...
Gdzie łazienka?
Na górze na końcu korytarza.
Mówiłaś, że mieszkali tu twoi przyjaciele.
Proszę?
Mieszkali tu twoi przyjaciele. Łazienka.
Boże, masz rację.
Starzeję się szybciej, niż myślałam.
Evelyn?
Evel...
W porządku?
Dobranoc.
Odbierz.
Halo?
Cholera.
Evelyn?
Evelyn, wiem, że to...
Jean?
Siadaj.
Gdzie Eddie?
Wiemy, że wiesz.
Nic nie wiem.
Ucisz dziecko.
-Co z nim? -Muszę wstać.
-Siedź. -Muszę go ukołysać.
-Nie, to... -Tylko wstanę.
-Już dobrze. -Zasłoń mu uszy.
Czekaj...
-Nie można tak po prostu kogoś zabić. -Kogo, Jean?
-Nie chciałem tego. -Mogliśmy to wyjaśnić.
-Widziała, jak zabijam! -Była niewinna.
-Skąd wiesz? -Skąd wiem co?
-Mogła być z nimi. -Niemożliwe.
Nie przeszło ci to przez myśl?
A jeśli była niewinna?
Była martwa w momencie, gdy ją zaprosiłaś!
Mówiłem, żadnych ludzi.
-Spróbuj palcem. -Nie działa.
-Zawsze działa. -Nie, jeśli chce jeść.
-Jest głodny? -Tak.
-To go, kurwa, nakarm! -Nie mogę!
-To nic, czego bym nie widział. -Nie mogę!
Nie mogę mieć dzieci.
Eddiemu to nie przeszkadzało.
Nie dlatego chciał ze mną być.
Mówił, że mnie kocha i że coś wymyślimy.
Adopcja nie wchodziła w grę
przez jego kartotekę.
Nic dziwnego.
Aż pewnego dnia wrócił do domu z dzieckiem.
Zapytałam, co to za dziecko.
Uśmiechnął się i odpowiedział:
„Nasze”.
Dziewczyna była w tarapatach.
Eddie za wszystko zapłacił.
Najlepsi lekarze. Wszystko.
Ojciec chciał ją wydziedziczyć, ale Eddie go naprostował.
Mówił, że tego dnia ocalono wiele żyć.
Myślę o jego matce.
Nieustannie.
Masz kogoś?
Słucham?
I tak mi nie powiesz.
Gdy wyszło, że nie mogę mieć dziecka,
przestałam go pragnąć.
Myślałam, że tak będzie lepiej.
To nie jest życie dla dziecka.
Eddie jest kryminalistą.
Tłumaczyłam sobie, że dlatego je tracę.
Dlatego ze mną nie zostają.
Ale naprawdę go chciałam.
Najbardziej na świecie.
Ale musiałam jakoś żyć.
Więc pogrzebałam to pragnienie.
Pogrzebałam je najgłębiej, jak się da.
I wtedy Eddie wszedł z dzieckiem.
To nie miejsce dla dziecka.
Śmieje się?
Proszę?
Czy go rozśmieszasz?
O co ci chodzi?
Czy słyszałaś, jak się śmieje.
Oczywiście.
No to już wiesz.
Śmieje się.
Zwłaszcza kiedy...
Tak?
Kiedy co?
Kiedy robię coś, gdy śpiewam.
Sama nie wiem, ale to lubi.
Zrobiłam tak raz i zadziałało, więc tak robię.
To nawet nie jest piosenka o dzieciach.
Właśnie zdałam sobie sprawę, że to trochę dziwne.
Pokaż.
Śpi.
Zobaczę, o co chodzi.
Nie ma mowy.
Skoro taki z ciebie tchórz...
Wyglądałam w deszczowy poranek
Nic mnie nie kręciło
Kiedy wiedziałam Że czeka mnie kolejny dzień
Boże, ależ byłam zmęczona
Zanim cię poznałam
Życie mnie nie oszczędzało
Jesteś mym spokojem w głowie
Bo sprawiasz, że czuję się
Sprawiasz, że czuję się
Jak prawdziwa kobieta
Kobieta
Jasne?
Zawsze musi być ten pierwszy raz.
W spiżarce jest trochę puszek, gdy to się skończy.
W szafie są ubrania. Na zewnątrz pompa.
Z drugiej strony jest drewno. Powinno starczyć.
Nie ma telefonu.
Nigdy tu nie było problemów, ale w razie czego...
Odsuń krzesło.
To do tyłu.
Weź stół i przesuńmy w tę stronę.
To była moja kryjówka...
za dzieciaka.
Dom należał do twojej rodziny.
Niedługo wrócę.
-Chyba mnie nie zostawisz... -Masz lepszy pomysł?
A co z pieniędzmi w tamtym domu?
Przepadły, Jean.
Nie masz pieniędzy? Jak Eddie?
Pracowałem dla niego.
Nie jestem nim.
Czyli co, jestem obowiązkiem?
Nie chodzi o ciebie, Jean.
Tej nocy, gdy uciekliśmy, Eddie zabił bossa, Marvina.
Ludzie Marvina przyszli do waszego domu,
zabili Jimmy'ego.
Nikt nic nie wie.
W mieście panuje chaos.
Tyle wiem.
Eddie nikogo by nie zabił.
Eddie jest zabójcą, Jean.
Od dawna.
Gdzie jest teraz?
Nie wiem.
Przysięgasz?
Naprawdę nie wiem.
Masz kogoś.
Kogoś, kto powiedział ci, że palenie szkodzi.
A to dlatego, że ta osoba cię kocha.
Nie miał imienia.
Harry.
To ja go tak nazwałam.
Bez powodu. Spodobało mi się.
Podczas swojej najdłuższej ciąży nazwałam dziecko Harry.
Nikomu tego nie mówiłam.
Ile czasu potrwa, zanim...
Ogień.
Gorące.
Właśnie.
Ogień.
Gorące.
Ja to zrobiłam.
To ja.
Mamo!
Znalazła moją kryjówkę.
No raczej.
Jestem Teri. To Paul, a to Art.
Przepraszam, kto?
Teri. Żona Cala?
Wyłaź stamtąd i pomóż nam się rozpakować.
Chodź, pomóż mi.
A to...
Ojciec Cala.
Jesteś żoną Eddiego.
Znasz go?
Tak. Znam Eddiego.
Paul, leć sprawdzić drewno na opał.
A... Eddie pracował z Calem?
Nie chciał mi nic mówić.
Cal nie jest głupi.
Czy Cal...
-Przyjedzie tu. -Czy on...
Nie martw się nim.
Już prawie nie ma!
Po prostu chcę spać.
Już wiem, kto tego nauczył Cala.
Radzi sobie z dzieckiem?
Teri mówiła, że jej pierwszy mąż był do niczego.
-Miałam go nakarmić. -Nie.
Nie karmimy w środku nocy.
Niech się tego nauczy.
Wszystko w porządku?
Tak. Śpij.
Kiedy Paul był mały,
musieliśmy zamieszkać w małym, starym hotelu w mieście.
-W Świętym Franciszku. -Pamiętam.
Dlaczego?
Dla bezpieczeństwa.
To hotel czarnych,
gdzie ludzie mogą naprawić swoje życie.
Takie miejsce przejściowe.
Jeszcze nie to, ale już nie tamto, z którego się wyrwali.
„Siejemy nadzieję tam, gdzie panuje rozpacz”.
Znasz modlitwę św. Franciszka?
To pamiętam z katolickiej szkoły.
Wszystko było stare, a toalety często nie działały.
Paulowi się podobało.
W korytarzu był telefon, a gdy dzwonił, Paul biegł go odebrać.
Mała automatyczna sekretarka na paluszkach.
Ukrywaliście się.
Paul, jedz groszek.
Co z nim zrobiłaś?
Coś nie tak?
To ten z puszki?
Tak.
Jest pyszny.
Sól, pieprz, trochę masła
i miłości.
Jadłaś go prosto z puszki?
Fatalnie gotuję.
Karmisz swoją rodzinę?
Tak, ale...
No to jesteś wspaniałą kucharką.
Kupiłem ten domek, gdy Cal miał pięć lat.
Jesteś żonaty?
Byłem.
Odeszła cztery lata temu.
Cal nie chciał o niczym mówić.
O rodzinie, o niczym.
Ryzyko zawodowe.
Za chwilę wyjmę broń.
Jest pusty.
Strzelałaś kiedyś?
Faceci i ich pukawki.
Mąż nie pozwalał mi nawet prowadzić auta.
Każdy może się nauczyć strzelać.
Trudność polega na tym, co zrobisz, kiedy nadejdzie ten moment.
A gdy ćwiczysz,
naciskasz spust...
robisz to świadomie, z wyczuciem, celujesz,
ale musisz się przygotować na to,
co się stanie, kiedy to nie będzie ćwiczenie.
Trzymaj.
Przyzwyczaj się do wagi.
Dlaczego Art pokazał mi, jak używać broni?
Paul, poszukasz dziadka?
Przed naszym mieszkaniem byli jacyś faceci.
Mieszkacie w mieście?
Tak. Myślałam, że Calowi się zdawało,
ale dwie noce później spakował nas i odesłał.
Miał do nas zaraz dojechać.
Powinnaś być gotowa na to, co będzie.
A co będzie?
Jeszcze nie wiem,
ale już to przerabiałam.
Art w nocy coś mówił.
Co?
Eddie był twoim pierwszym mężem.
Powiedział ci?
Domyśliłam się.
Eddie zrobił ci to samo?
Przed Calem?
Ale teraz jest gorzej, bo mamy dziecko.
Wcale nie masz gorzej.
Tego nie wiesz.
Wiem.
Eddie nie mówił, że był żonaty.
Wielu rzeczy mi nie mówił.
Tacy już są.
Teri.
Śpisz?
Coś jest nie tak.
Powinnyśmy poszukać Cala. Jego i Eddiego.
Przestań się martwić o...
Mam tego dość, że każdy mówi mi, co mam robić.
Co?
No co?
Zamierzałam wyjechać.
Miałam wyjechać, gdy spaliście.
Oczywiście, że wiem, że Cal ma kłopoty.
Przepraszam.
Art miał ci powiedzieć rano.
Jadę z tobą.
Nie możesz mnie zatrzymać.
Nikt nie potrafi mi jasno powiedzieć, co mam robić,
bo nikt tego nie wie.
Nikt nic nie wie,
więc z tobą jadę.
Jadę.
Już?
-Tak. -Dobra.
Dobra, jadę?
Już przecież mówiłaś.
Okej.
Te dwa ciemne okna.
To nasze mieszkanie.
Światło jest zwykle zapalone.
Schowaj do kieszeni.
Żebyś wiedziała, że tam jest.
Musimy pojechać w pewne miejsce,
a tam masz mnie słuchać. Jasne?
Nie mów nikomu, kim jesteś. Nie będziemy tam bezpieczne.
Potrzebujemy innych ciuchów.
Witaj, piękna.
Chcesz?
Nie.
Dziękuję.
Widzisz tego gościa? To Mike.
Zostań tu. Z nikim nie gadaj.
-Czy to nie moja stara petarda? -Nie mów, że jestem stara, dupku.
Chodź do mnie. Jak się masz?
Nie sądziłem, że ją jeszcze zobaczę.
Skąd ją znasz?
Była żoną gościa, którego znam.
Eddiego?
Znasz Eddiego?
Właśnie mi o nim opowiedziała.
Ale to była historia.
Co?
Nie wiesz?
Uważaj na nią.
Zabrała mu wszystko.
Dosłownie wszystko.
Ale on zaczął nowe życie i założył nową rodzinę...
I trzymał ich z dala od tej dziury.
Nie spodziewałem się, że ją jeszcze zobaczę.
Coś tu nie gra. Wychodzimy.
Paul to syn Eddiego.
Nie teraz, Jean.
Czemu mi nie powiedziałaś? Eddie też nic nie mówił.
Niby żeby mnie chronić,
jak ty i Cal, ale ja w to nie wierzę.
Mówiłaś prawdę czy jesteś jak reszta?
Kurwa! Mike!
Chodź.
Co robisz?
Zostań tu.
W porządku?
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Już dobrze.
Dziękuję.
HOTEL ŚWIĘTEGO FRANCISZKA
Pokój 12.
Wróciłam po ciebie.
Ale cię nie było.
Cześć.
Paul urodził się nam zaraz po ślubie.
Później dowiedziałam się, czym zajmuje się Eddie.
Chciałam odejść,
ale obiecał mi, że to jego ostatnia robota.
Ale żadna nie była ostatnia.
Cal pracował dla Eddiego,
ale tego nie chciał. Nie tak, jak widział to Eddie.
Trochę się tego bał.
Ale zawsze tam był. Zawsze był w porządku.
Zbliżyliśmy się i w końcu
zakochaliśmy.
To przed Eddiem się tu ukrywałaś.
Nie mieliśmy planu.
Mieliśmy dość i uciekliśmy.
Wtedy nas znalazł Eddie.
Kochał nas zbyt mocno, by skrzywdzić,
ale nie zamierzał tego odpuścić bez niczego w zamian.
Zawarliśmy umowę.
My mogliśmy być razem,
odsunąć się od tego wszystkiego,
ale pewnego dnia Eddie miał zadzwonić,
a Cal nie mógłby mu odmówić.
To byłam ja.
To byłaś ty.
Pracuję na uniwersytecie,
a Cal w firmie przeprowadzkowej.
Paul myśli, że to jego ojciec.
A to bardzo dobry ojciec.
Czas mijał, a my myśleliśmy, że to koniec.
Że naprawdę udało nam się wyrwać.
Przeszłość trafiła do pudełka,
a potem do sekretnej szuflady.
Myśleliśmy, że po prostu...
zniknie.
Tak mi przykro.
Mike, facet z klubu, to prawdziwy dupek.
Od zawsze. Wiedziałam, że tam jest niebezpiecznie.
Jest tak, odkąd Eddie zabił Marvina.
Ale to była nasza najlepsza opcja.
To znaczy?
O ile się nie mylę, wieść, że jestem w mieście, dotrze do Cala.
Wtedy nas znajdzie.
Mike pracuje z Eddiem?
Robili razem parę rzeczy.
Potem Eddie odstrzelił mu ucho.
Mike nazwał cię „petardą”.
Czy to...
Nie mów, że...
Co teraz?
Czekamy.
Halo?
Teri, przed wejściem są jacyś mężczyźni.
Wyjdźcie tyłem.
Dzięki.
Spotkamy się tam.
Jean, bez względu na to, co usłyszysz,
nie zatrzymuj się.
Teri, zaczęłaś gadać, co?
Dokąd idziesz, Teri?
Gdzie Teri?
Ma się tu z nami spotkać.
Paul i Harry?
Z twoim ojcem w domku.
Co podać?
-Kawę. -Dwie.
W porządku?
Eddie nie żyje.
Proszę.
Przynajmniej już nie pada, co?
Coś jeszcze?
Nie, dziękuję.
Znajdę pracę.
Co?
Może i mieszkanie.
Daleko stąd.
Harry tam dorośnie.
Nic nie będzie pamiętał.
Wiem wszystko, Cal.
Potrzebujesz pomocy?
W porządku.
Gdzie ona jest?
Przyjdzie.
Eddie to zrobił?
Był martwy, gdy go znalazłem.
-Jedź mostem na Wilson. -Będzie dalej.
-Z dala od Central. -Czemu? Porzuciliśmy wóz.
-Teri. -Musimy wracać do dzieci.
Mówiłaś, że ludzie Mike'a byli przed hotelem. Nie ufam mu.
Nie wierzę, że ten dupek wciąż żyje.
A Eddie nie.
Chyba o tym nie wie.
Ktoś nas śledzi.
Nie ma go.
Cal?
Teri?
Nie. Teri? Cal?
Nie! Teri!
Cal!
To ona?
Zamknij mordę.
-Co się dzieje? -Stul, kurwa, pysk!
-To Jean? -Tak!
Żona Eddiego?
Jezu Chryste!
Mówiłem mu, żeby się, kurwa, zamknął.
Miło cię w końcu poznać, Jean.
Przepraszam, ale w klubie nie wiedziałem, że to ty.
Gdzie Eddie?
Eddie nie żyje.
Jean.
Nie rób tego.
Nie okłamuj mnie.
Wiesz, że teraz możemy wszystko to zakończyć?
Musisz tylko...
Teri?
Dobrze.
Nic mi nie jest.
Dobra.
Jedź.
Zabiłam Mike'a.
Jean...
Nie ruszę się.
Nie ruszę.
Art!
Już dobrze. Mama i tata są na zewnątrz.
Już dobrze, skarbie.
Mamusia już tu jest.
Zagrajmy w grę, dobrze?
Musisz zamknąć oczy, dopóki nie powiem, żebyś otworzył.
Jasne?
A kiedy je otworzysz, nie oglądaj się za siebie. Rozumiesz?
No dobra, Paul.
Zamknij oczy.
Zaraz będzie stopień.
Teraz. Jeszcze jeden.
Nie otwieraj oczu.
Już możesz.
Nie wolno oglądać się za siebie.
Twoja kobieta
Napisy: Krzysztof Zemsta
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger