Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ODAMDA
Hostes olarak çalışmaya başladığımda,
iyi arkadaşlar edinmeye başladım.
Çünkü aktrislerle, paraları olmadığı için,
ekstra olarak bu işi yapan birçok kızla tanıştım.
Birlikte takıldığım kızlar işte bunlardı.
20 yaşındayken Brossart ile evlenmemiş olsaydım, ve savaş olmasaydı,
ben de bir aktris olmayı deneyebilirdim.
Hoşuma da giderdi.
Çok zor zamanlardı.
Zor zamanlardı evet, ama yine de mutsuz değildik.
Hayır...
Çünkü hayatta başka bir şey görmemiştik.
Tek bildiğin bundan ibaret olunca mutsuz olman imkânsız.
Savaş başladığında 10 yaşındaydım.
Çok küçüktük ve savaşa alışmıştık.
Bize o kadar da kötü gelmiyordu. Pek umursamıyorduk.
Sobamız, yiyeceğimiz, hiçbir şeyimiz yoktu.
Sabahın 8:00'inde, soğukta,
şarkı söyleyerek yüzmeye giden Almanlarla birlikte okula giderdik.
Buz tutmuş kaldırımlarda,
ölü kediler olurdu.
Savaş eğlenceli değildi.
Ama sinema vardı!
Ve şarkı söyleyen annem.
Dramatik bir sopranoydu annem.
Her şarkıyı söyleyebilirdi.
"La Traviata"yı söyledi mi peki?
Elbette. Opera şarkılarını söyleyebilirdi.
- Ya "La Traviata"? - Evet.
Sesi böyle iyi mi?
Bir müzik ziyafeti çekeceğiz kendimize...
Çok güzel. Çok güzel.
Görüyorsun ya, hareket etmeyerek, operaya gitmeyerek,
parayı böyle şeylere harcamayarak yanlış yapıyoruz.
Oraya gitmek için taksiye binmek.
Artık çok yaşlandım. Bunu benim için sen yapmalısın.
- Opera'ya gidebiliriz. - Artık kimse benimle ilgilenmiyor.
Bir şey demiyorum ama...
bilirsin işte, eğlenceli değil.
Ama Opera'ya gidebiliriz.
Hâlâ yürüyebiliyorum.
Opera'da ne olduğuna bakalım mı?
Oraya gidip izlemeyi tercih ederim.
Bakalım. Bakalım.
Kültürel şeyler yapmak için taksiye binmek bana uyar.
Dinle, dinle...
Yaşayacak zamanımız yok.
Ve işte buradayız, hiçbir şey yapmıyoruz, günler geçip gidiyor...
Sevgili Verde Visconti, umarım bu tuhaf zamanlarda,
siz ve aileniz iyisinizdir.
Benden istediğiniz gibi, Bayan Prada için bir özet yazmaya çalışıyorum,
ama benim için doğru kelimeleri bulmak hâlâ zor.
Evde hapis kaldığımız bu günlerde, yapmayı hayal ettiğim tek film,
ölmesinden birkaç ay önce kaydettiğim,
büyükannem Maji'nin plaklarına dayanıyor.
Plaklar, büyükannemim 20 yıl boyunca yalnız ve dışarı çıkmadan yaşadığı,
Paris tarzı apartman dairesinin oturma odasında kaydedilmiş.
Bu materyalleri, karantinanın başladığı günden beri evde gerçekleştirdiğim,
çekimlerin görüntüleriyle harmanlayıp kurgulamak istiyorum.
Miu Miu kıyafetlerini filme nasıl dahil edeceğimi henüz çözemedim,
ama "La Traviata"ya pleybek yaptığım bir sahne çekmeyi düşünüyorum.
Görünce nedenini anlayacaksın.
Filmin adı "Odamda" olacak. Sevgiler, Mati Diop.
Evet Laurent, benim, Bayan Brossart.
Bugün seni görüp görmediğimi gerçekten hatırlayamıyorum.
Bugün günlerden Pazartesi, değil mi?
Evet. O hâlde, bana bugün gelip gelmediğini söyleyebilir misin?
Haplarımı alıp almamam gerektiğini.
Nereye yazıldığını tam olarak hatırlayamıyorum.
Sen dokunmadın, değil mi? Ah, evet, Pazartesi.
Hayır, hayır, ben hiçbir şeye elimi sürmedim.
Görüyorsun ya, hatırlayamadığım zamanlar oluyor.
Pazartesi günü baktığımda, içinde hiçbir şey olmadığını görüyorum.
Bugün Pazartesi değil mi? O hâlde gelmedi.
İşte, daha yüksek sesle.
Böyle iyi, aynen.
Bunu sana ben mi öğrettim? Sana bunu kim dinlettirdi? Evet.
Paris müzik açısından dünyadaki en iyi şehir,
ama yine de bir yere gidemiyoruz.
Ve öleceğiz.
Sence de bu aptalca değil mi?
Özellikle de bizimkisi gibi bir annemiz varken.
Ebeveynlerimiz hep konserdeydi. Anne ve babam.
Bizim gibi aptal değildi onlar.
Çok güzel.
Bense burada küçük makinem ve küçük plaklarımla birlikteyim.
Yaşamaya devam etmeye...
çalışıyorum!
Tanrım, ne güzel!
Pascal geldiğinde bunu koyalım.
Ağlamaz.
Neden Paris'te olmayan bu kadar harika arkadaşım var?
Sylvie öldü. Pascal Kanada'da.
- Ama sen buradasın. - Evet.
MATI, MIU MIU KIYAFETLERİNİ BİR KURYEDEN TESLİM ALIR
Harika, değil mi?
Bak işte gördün mü, sen de müzisyensin ama haberin yok.
Güzel!
Kısacası buralarda takılıp, iş koparmaya çalışıyorsunuz...
Hayır, buradayım çünkü bunu yapmakla görevlendirildim.
"Atanmış Vasi". Evde bakım derneğini yönetiyorum.
Sanırım birinin bir şeyler yapması gerekiyor.
Elimizden geleni yapıyoruz.
Şart değil. Bu mesleği ben kendim seçtim.
- Aferin size! - Sizden aferin almaya gelmedim.
Bunu görev icabı değil, kendi özgür irademle yapıyorum.
Çok ilginç olmalı.
İnsanlarla tanışıp onlara yardım etmeye çalışmak ilginç tabii.
Valla aferin size.
- Bunu kastetmiş olamazsınız. - Benim bir şey düşündüğüm yok.
Hafızam gidip geliyor. Pek iyi hatırlamıyorum.
Onun haricinde bana başka hangi komik hikâyeleri anlatabilirsiniz?
Komik hikâye mi dediniz? Buraya bunun için geldiğimi sanmıyorum.
Sahi mi? Bence hem işinizi yapıp hem de komik olmayı başarabilirsiniz.
Pekâlâ, nezaket gösterip uğramanıza sevindim.
Bunu size bırakabilir miyim? Böylece ismimi hatırlarsınız.
Ona bakacağım anlamına gelmiyor bu.
Hiç bakmasanız da olur.
Beni zehirleyen bu kadından bıktım usandım artık.
Bakın, sanırım ben gideceğim. Bana ihtiyacınız olursa beni arar mısınız?
Asla.
Kimse huzurevinden bahsetmemişti.
Seni huzurevine koymayacağız.
Burada bahsettiğimiz şey evde bakım. Yani evde kalabilirsin.
- Evde yardım bu. - Buna hakkın yok!
Bir banka hesabım var. İyiyim ben!
Gayet iyi idare eden yaşıtım arkadaşlarım var.
Buna hakkın yok.
Endişelenme. İlla ki ciddi bir şey olması gerekmiyor.
Hafıza sorunları da seni tehlikeye atabilir.
Beni rahat bırak! İyiyim ben, burada mutluyum.
Bir şey istemiyorum senden. Beni rahat bırak.
- Beni rahat bırak. - İlgileniyoruz...
Beni rahat bırak. Burada yalnız başıma mutluyum ben.
- Burada kalacaksın - Beni rahat bırak.
Beni rahat bırak!
Maji, sakin ol.
Beni rahat bırak.
- Beni rahat bırak. - Sakin ol.
- Burada mutluyum ben. - Maji...
Beni rahat bırak!
Seni başka bir yere götürdüğümüz yok ki!
Bir yere gitmiyorsun.
Maji, sakin ol...
Sakin ol.
- Yeter, Maji. - Hayır!
- Karşı koyarım! - Kes şunu.
Beni neden rahat bırakmıyorsun? Burada iyiyim ben!
Duygularımın üstesinden gelip gülmeye çalışacağım.
Yarın mutlaka gülmeliyim. Ya şimdi ya hiç.
Güzelce giyinip kuaföre gitmeliyim. Gülmek, bunu yapabilirim!
Endişe verici olan şey, tek başına ölmek, anlıyor musun?
Benim başıma gelecek olan da bu.
Kolay değil.
Annem öldüğü sırada başında biz vardık.
Ölüm döşeğinde yüksek sesle konuştu.
Çok yüksek sesle konuştu.
Neden öyle yüksek sesle konuştuğunu hiç anlayamadım.
Ne söylüyordu?
Saçma sapan şeyler. Ama öyle bir güçle söylüyordu ki!
Bir şey kaybettim. Nerede olduğunu bilmiyorum.
Her şeyi unutuyorum. Unutuyorum, sonra da bulamıyorum.
Maji, hazır ben buradayken, senin için yapmamı istediğin,
bir şey var mı? Markete alışverişe gitmek gibi?
Hayır, asansöre binebiliyorum hâlâ.
Bu hafta temizlikçi kadın Nabila gelecek.
İhtiyacım olan her şey var. O yüzden diğer temizlikçiyi istemiyorum.
Diğer temizlikçinin bir adı var. Adı Aminata.
A - MI - NA -TA.
Hatırlaması o kadar zor değil. Tabii eğer hatırlamak istemiyorsan o başka.
Merak etme, Aminata'nın dönmeyeceğine seni temin ederim.
Onunla öyle bir konuştun ki, bir daha bu eve adımını atmaz.
Nabila'dan başkasına ihtiyacım yok benim.
Sorun ne Maji?
Yalnız başına ölmek zor.
Ama yalnız başına ölmüyorsun, Maji.
Oturma odanda konuşuyoruz. Hava güneşli. Kuşların sesi duyuluyor.
Gökyüzü masmavi.
Aslında dışarı çıkmalıyız Hadi dışarı çıkalım.
Meydana gidip dondurma alalım.
Hadi gel, dışarı çıkalım.
Bir Mati Diop filmi