Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Κοίτα.
ΓΟΥΜΠΛΕΪ ΕΙΣΟΔΟΣ ΗΘΟΠΟΙΩΝ
-Τζακ! -Τζακ!
Τζακ, μου το υπογράφεις;
Τζακ...
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ
ΕΙΣΠΡΑΞΕΙΣ
ΗΛΕΚΤΡΟΔΟΤΗΣΗ
Κάντε πίσω.
Κυρίες και κύριοι,
παρακαλώ, ξετρελαθείτε και υποδεχτείτε στη σκηνή
τον κύριο Τζακ Γουάιτχολ!
Γεια σου, Γουέμπλεϊ!
Δεν υπάρχει τίποτα πιο διακεκριμένο απ' αυτό.
Έχω πολύ άγχος.
Θα είμαι ειλικρινής.
Τα κάνω μαντάρα σε διακεκριμένες παραστάσεις.
Η μεγαλύτερη πατάτα μου επί σκηνής
ήταν στο χριστουγεννιάτικο πάρτι του Πρίγκιπα Καρόλου.
Ήταν τόσο περίεργο όσο ακριβώς ακούγεται.
Το πρώτο περίεργο σ' εκείνη την παράσταση ήταν ότι βγήκα
κι ο Κάρολος με την Καμίλα ήταν στην πρώτη σειρά
σε καρέκλες με ψηλή πλάτη.
Σκεφτόμουν "Ξέρετε ότι αυτή είναι η πραγματικότητα,
κι όχι το Game of Thrones;"
Και μην κάθεστε στην πρώτη σειρά.
Η πρώτη σειρά του κωμικού είναι το εισιτήριο απόδρασης.
Αν τα αστεία δεν πιάνουν, ρωτάς την πρώτη σειρά με τι ασχολούνται.
Δεν θα ρωτήσω τον πρίγκιπα Κάρολο με τι ασχολείται.
Είναι ο πιο διάσημος άνεργος στον πλανήτη.
"Με τι ασχολείσαι;" "Εδώ, περιμένω να πεθάνει ο γονιός μου".
"Κι εγώ".
Δεν μπορώ να ρωτήσω για τη δουλειά τους.
Η πρώτη μου σειρά ζει με επιδόματα.
Χαίρομαι που γελάσατε.
Εκείνο το βράδυ, αυτό το αστείο δεν πήγε καλά.
Μόνο η Μέγκαν γέλασε, οπότε έγινε χειρότερο.
Το άλλο περίεργο τότε
ήταν ότι δεν μου έδωσαν μικρόφωνο.
Είναι το μόνο πράγμα που χρειάζομαι ως κωμικός.
Είναι το μόνο πράγμα που μου δίνει κύρος απέναντί σας.
Χωρίς αυτό,
είμαι απλώς ο τρελός που φωνάζει στον δρόμο!
Με αυτό, "Γεια, ήρθα να σας μιλήσω για πολιτική".
Χωρίς αυτό, "Ήρθα να σας μιλήσω για τον Χριστό!"
Χωρίς μικρόφωνο, αυτοί στην πρώτη σειρά.
Έπρεπε να κάνω 45 λεπτά.
Να χορεύω επί 45 λεπτά μπροστά στη βασιλική οικογένεια,
σαν κωλο-γελωτοποιός της αυλής.
Η τελευταία μου απρέπεια συνέβη μετά την παράσταση.
Ως κωμικός, ξέρεις πότε είχες χάλια παράσταση.
Δεν χρειάζεται να σου το πουν.
Και κυρίως, δεν χρειάζεσαι κουβεντολόι
με τον μελλοντικό Βασιλιά της Αγγλίας.
Με σύστησαν στον Πρίγκιπα Κάρολο.
Ξέρεις ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε;
"Λέω του χρόνου να πάρουμε ταχυδακτυλουργό".
Θρασύτατε μαλάκα!
Όλα καλά.
Του έκανα κονέ με φίλους απ' το Magic Mike.
Η Καμίλα ξετρελάθηκε!
Πρέπει να ξέρεις το κοινό σου. Αυτό έμαθα τότε.
Πρέπει ως κωμικός. Είναι δύσκολο να ταξιδεύεις.
Ζω στην Αμερική λίγο καιρό. Έχουμε Αμερικανούς;
Μάλιστα.
Ναι, σίγουρα Αμερικανοί.
Μην πυροβολήσετε.
Όχι. Χειροκροτήστε όσο θέλετε. Μάλιστα.
Ας χειροκροτήσουν. Θέλω να κατακτήσω την Αμερική.
Αποκλείεται αυτό το σχόλιο να μπει στη μαγνητοσκόπηση.
Πάνω από το πτώμα μου.
Τρόπος του λέγειν.
Έρχομαι ειρηνικά. Αγαπώ την Αμερική. Καταπληκτική.
Ξέρεις τι έχω καταλάβει;
Αμερικανοί, κάνετε ό,τι ακριβώς κι εμείς,
αλλά πιο μεγάλο
και καλύτερα.
Ας πούμε, κι εδώ έχουμε χαζούς....
αλλά οι δικοί σας χαζοί είναι άλλου επιπέδου.
Δεν εννοώ ότι όλοι οι Αμερικανοί είναι χαζοί.
Η Αμερική έχει και τους πιο έξυπνους στον πλανήτη.
Λέω απλώς ότι, όταν η Αμερική έχει χαζούς,
δεν υπάρχουν οι χαζοί σας.
Ο ηλίθιος του χωριού εδώ είναι στο πάρκο και φωνάζει στα σύννεφα.
Ο δικός σας είναι Πρόεδρος.
Ο κόσμος αποβλακώνεται εκεί.
Το καταλαβαίνεις από τις ταμπέλες, εντάξει;
Θα σας δώσω παράδειγμα.
Ήμουν στο Τούσον της Αριζόνα.
Κατέβηκα για πρωινό στο ξενοδοχείο.
Η φρυγανιέρα του ξενοδοχείου είχε μια ταμπέλα που έλεγε
"Παρακαλούμε να βουτυρώσετε το ψωμί...
μετά τη χρήση".
Αν δεν ξέρεις
ότι πρέπει να βουτυρώσεις το φρυγανισμένο ψωμί
αφού έχει φρυγανιστεί,
δεν θα έπρεπε να σε αφήνουν να πλησιάζεις φρυγανιέρα!
Εκτός κι αν είναι να την πάρεις στην μπανιέρα.
Για να είμαι δίκαιος.
Η ταμπέλα είχε μπει στη χειρότερη εφεύρεση
που έφτιαξε ποτέ η ανθρωπότητα.
Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω την ξενοδοχειακή...
φρυγανιέρα εργοστασιακής γραμμής παρασκευής.
Κανείς μέσα σ' αυτό το στάδιο χωρητικότητας 10.000 ατόμων
δεν έχει φτιάξει ποτέ φρυγανισμένο ψωμί της προκοπής
σε ξενοδοχειακή φρυγανιέρα γραμμής παρασκευής.
Αδιανόητα σκατά.
Και πολύ βολικά εξοπλισμένη με ένα μικρό παράθυρο,
για να βλέπεις τη δυστυχία σου να εκτυλίσσεται σε αργή κίνηση.
Πρώτη φορά που περνάει.
Ακόμα ψωμί.
Δεύτερη φορά που περνάει.
Μετά βίας ζεστό.
Τρίτη φορά που περνάει.
Και βγαίνει κάρβουνο!
Πραγματικά, δεν υπάρχει ρύθμιση για να βγει σωστά.
Σαν να βάζεις κοκκινομάλλη για ηλιοθεραπεία. Αδύνατον!
Και πάντα υπάρχει ουρά στο λόμπι,
επειδή κόλλησες πίσω από ένα γέρο
που θεώρησε καλή ιδέα να βάλει μπέιγκελ.
Μπέιγκελ;
Σου 'στριψε τελείως, ρε παππού;
Αν ήθελες να φας για πρωινό ψημένο μπέιγκελ σε τέτοια μηχανή,
έπρεπε να το βάλεις πριν μια βδομάδα!
Μέχρι να ψηθεί αυτό, εσύ μπορεί να τα 'χεις κακαρώσει!
Και μετά σκέφτηκαν "Πώς να κάνουμε αυτήν τη μηχανή ακόμα πιο σκατά;
Το βρήκα. Ας βάλουμε το άθλιο φρυγανισμένο ψωμί
να σερβίρεται πάνω σε έναν μικρό δίσκο
και θα τον γείρουμε ελαφρώς,
ώστε το σκατένιο σου ψωμί
να προσγειωθεί κατευθείαν στο κωλο-πάτωμα"!
Βλέπεις κόσμο να περιμένει να εκτιναχθεί
σαν αμυντικοί που περιμένουν πάσα.
"Αυτή η πάσα θα γλιστράει πάρα πολύ".
"Γιατί;"
"Είμαι από αυτούς τους ψυχοπαθείς που βουτυρώνει το ψωμί πριν".
Και δεν ήταν η χειρότερη ταμπέλα.
Η χειρότερη ήταν στο ίδιο ξενοδοχείο, αλλά στην πισίνα.
Πήγα στην πισίνα του ξενοδοχείου για μια δροσερή βουτιά
και είδα μια ταμπέλα, κυρίες και κύριοι,
που με άφησε άφωνο
και με κατατρόμαξε ως τα τρίσβαθα.
Έγραφε το εξής.
"Παρακαλώ, αποφεύγετε να μπαίνετε στην πισίνα του ξενοδοχείου
αν έχετε ενεργή...
διάρροια".
Σας ευχαριστώ πολύ που με απομακρύνατε από αυτήν,
ή μάλλον από κάθε πισίνα, για πάντα.
Αυτή η ταμπέλα υπάρχει μόνο και μόνο
επειδή κάποιος το έκανε.
Πώς γίνεται να χρειαζόμαστε ταμπέλα να μας υπενθυμίζει κάτι τέτοιο;
Μη με παρεξηγήσετε.
Μου αρέσει πάρα πολύ η κολύμβηση.
Αλλά θα δεχτώ ότι, αν είμαι στα πρόθυρα επίθεσης
ενεργούς διάρροιας,
υπάρχουν ορισμένες δραστηριότητες
στις οποίες δεν θα συμμετέχω για λίγο καιρό.
Κολύμβηση...
τραμπολίνο...
ιππασία, πτώση με αλεξίπτωτο,
καθοδηγούμενη πτώση με αλεξίπτωτο.
Προσωπικά, είμαι ένας άνθρωπος
που ζει τη ζωή του υπό τον συνεχή φόβο
ότι ίσως μια μέρα μπορεί να χεστώ δημοσίως.
Γι' αυτό, κάθε φορά που είμαι στο αμάξι
και ξεχνώ ότι έχω θερμαινόμενο κάθισμα,
σκέφτομαι "Γαμώτο, έφτασε η μέρα".
Επίσης, και κυρίως,
τι πάει να πει αυτή η φράση;
"Ενεργή διάρροια".
Σε αντίθεση με τι;
Ανενεργή διάρροια;
"Ναι, είχαμε διάρροια στην οικογένεια για πολλές γενιές.
Ο προπάππους μου ταξίδεψε στην Ινδία,
κόλλησε τα εντερικά του Νέου Δελχί,
αλλά ευτυχώς ήταν ο αδρανής τύπος,
οπότε δεν τα κάναμε πάνω μας".
Μπορώ απλώς να υποθέσω ότι "ενεργή διάρροια"
σημαίνει ότι βγαίνει κυριολεκτικά από τον κώλο σου.
Αν είναι έτσι,
και για κάποιον αλλόκοτο λόγο αποφάσισες
ότι η καλύτερη πιθανότητα για σωτηρία
είναι η γεμάτη κόσμο πισίνα του ξενοδοχείου,
δεν νομίζω ότι είσαι ο μαλάκας που θα διαβάσει μια ταμπέλα.
"Τι λέει; 'Όχι τρέξιμο, βουτιές...' Τίποτα για χέσιμο.
Ας πέσω!"
Σ' αυτόν τον κόσμο ζούμε.
Νοιαζόμαστε για όσα νιώθουν οι άλλοι, για όσα ανέχονται,
για όσα δεν ανέχονται,
για όσα μπορούν και δεν μπορούν να φάνε.
Θα σας πω ότι παρατράβηξε αυτό.
Εγώ πρέπει να το πω αυτό.
Για όνομα του Θεού...
έχουμε υπερβολικά πολλά...
γάλατα πια.
Μπορείτε επιτέλους να σταματήσετε...
να αρμέγετε διάφορα!
Πήγα να πάρω καφέ τις προάλλες.
Κοντά στο σπίτι μου, στο Λονδίνο, ζόρικη γειτονιά.
Στο Νότινγκ Χιλ.
Μπήκα μέσα. Έχω πολύ ξεκάθαρα γούστα στον καφέ.
Έπρεπε να ήταν μια πολύ ξεκάθαρη συναλλαγή.
Μόνο αυτό δεν ήταν.
Μπήκα και είπα
"Γεια σας, θα ήθελα έναν καφέ με γάλα".
"Εντάξει. Τι γάλα θέλετε στον καφέ σας;
Έχουμε γάλα καρύδας, γάλα αμυγδάλου,
γάλα φουντουκιού, γάλα κάσιους
γάλα μακαντάμια,
γάλα βρώμης, ρυζιού, κάνναβης, σόγιας.
Γάλα από φασόλια, σιτηρά, καρπούς, σπόρους, λινάρι,
από φύλλο, σπόρο, δέντρο".
"Θα το 'θελα από μια ρώγα.
Δεν με νοιάζει τι ρώγα, κατά προτίμηση αγελάδας,
αλλά βολεύομαι.
Θα δεχτώ από όποια ρώγα μπορώ".
Με κοίταξε λες και το ζήτησα απ' τη δική της.
Λες κι ήμουν εγώ ο παράξενος. Δεν είμαι εγώ ο παράξενος!
Εσύ είσαι στην αποθήκη με τα φιλαράκια σου
κι αρμέγετε κάσιους, γαμώτο!
Εσείς είστε τα φρικιά!
Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία
ότι η δυσανεξία στη λακτόζη
είναι ένα σοβαρό θέμα για την ανθρωπότητα.
Αλλά να σας θυμίσω
ότι δεν έχουμε θεραπεία για το καρκίνο
και υπάρχουν 12 υποκατάστατα γάλακτος διαθέσιμα στην αγορά,
τα οποία επιμένω
ότι είναι 11 παραπάνω απ' όσα χρειάζονται!
Κοιτάξτε, όλοι διασκεδάζουμε.
Δεν θέλω να κάνω TED Talk την παράσταση μου.
Αλλά τώρα θα σας αραδιάσω κάποια εκλεπτυσμένα επιστημονικά στοιχεία.
Το γάλα πρέπει να προέρχεται
από βυζί.
Τελευταία φορά που τσέκαρα αμύγδαλο, ήταν αρκετά πλάκα.
Πίνετε καρυδόζουμο.
Θεούλη μου.
Φοβάμαι ότι είναι λονδρέζικο πρόβλημα.
Στην περιοδεία που κάνω...
Το αναφέρω, γιατί ήμουν στη Βορειοανατολική Αγγλία,
όπου δίναμε παράσταση
και μέναμε σε ένα μικρό ξενοδοχείο στη μέση του πουθενά.
Ήταν εκπληκτικό.
Ένας κάπως μεγαλύτερος κύριος μας σέρβιρε πρωινό σε αυτό το ξενοδοχείο.
Ο μάνατζερ της περιοδείας μου, ο Τζόνι, τον ρώτησε για το γάλα.
Πήρε την καλύτερη απάντηση που έχω ακούσει.
Ρώτησε "Τι επιλογές γάλακτος έχετε;"
Ο τύπος κάνει "Ζεστό...
ή κρύο".
Ποιοι πίνουν γαλακτοκομικά; Έχουμε τέτοιους εδώ απόψε;
Ξέρετε ότι είμαστε οι καπνιστές του 2020;
Σοβαρά.
Η κοινωνία σιγά-σιγά θα μας εξοστρακίσει.
Θα μας δώσουν ειδικούς χώρους
για να πίνουμε βρομερό βυζανιάρικο γάλα.
Θα βάζουν προειδοποιήσεις, όπως στα τσιγάρα.
Θα παίρνετε ένα μπουκάλι γάλα και θα έχει ένα αυτοκόλλητο:
"Προσοχή, προκαλεί υγιή κόκαλα και δόντια".
Και ούτε να τολμήσετε
να πίνετε στο 2020 το αηδιαστικό βυζανιάρικο γάλα σας...
με πλαστικό καλαμάκι.
Όχι!
Καλύτερα να το ρουφήξετε από το πουλί του διαβόλου.
Μια φίλη μού έκανε κήρυγμα πρόσφατα.
Είναι η κλασική περιβαλλοντική υποκρίτρια.
Δεν ξέρω αν την έχετε συναντήσει.
Είναι φάση "Ναι, έχω επαναχρησιμοποιήσιμη κούπα
και επαναχρησιμοποιήσιμο μπουκάλι
μέσα στην οικολογική τσάντα για ψώνια".
Ήρθε ως εδώ με ένα γαμημένο τζιπ.
Αρχίζει να λέει για το καλαμάκι.
"Τζακ, μη χρησιμοποιείς πλαστικά καλαμάκια.
Σκέψου το περιβάλλουν, τα άγρια ζώα.
Πάρε επαναχρησιμοποιήσιμο".
Της λέω "Κατανοητό". Πήρα επαναχρησιμοποιήσιμο καλαμάκι.
Είναι από ελεφαντόδοντο. Δουλεύει γαμάτα.
Βάζω το λιθαράκι μου.
Τέλος με τα κύπελλα καφέ. Λέω να μου γεμίσουν το καβούκι χελώνας.
Κι άρχισα να ανακυκλώνω προφυλακτικά.
Ναι, ξέρει ο μεγάλος τι εννοώ.
Το ξεπλένω να βγει το καρυδόζουμο και το απλώνω.
Μια σακούλα για πάντα.
Πρέπει να βάλουμε το λιθαράκι μας.
Έφαγα το βίγκαν Impossible Burger.
Καταπληκτικό. Ακούστε να τρελαθείτε.
Έχει τη γεύση κανονικού χάμπουργκερ, αλλά...
κοστίζει όσο δύο χάμπουργκερ.
Και χωρίς ενοχές.
Και ό,τι γαρνιτούρα θες. Εγώ, μπέικον και φουά γκρα.
Γιατί αυτή είναι η λύση. Να γίνουμε όλοι βίγκαν.
Ο συγκάτοικός μου, ο Χιούγκο, πρόσφατα...
Φυσικά.
Χιούγκο τον λένε. "Είμαι απλός άνθρωπος".
Ο Χιούγκαρος είναι υπέροχος. Μένει στην ανατολική πτέρυγα και...
Είναι βίγκαν, αλλά ακούστε.
Δεν έλεγε ότι είναι βίγκαν. Φοβόταν ότι οι φίλοι θα τον κορόιδευαν.
Οπότε...
Αντί να λέει ότι είναι βίγκαν,
ο Χιούγκο αποφάσισε να αυτοπροσδιορίζεται ως...
Ετοιμαστείτε, γιατί είναι λαχταριστό.
Φυτο-θετικός.
Μπράβο, Χιούγκο.
Στο τσακ να ακουγόταν τελείως μαλακία, σωστά;
Και είναι το μόνο που λέει τώρα τελευταία.
Λέει "Τζακ, πες όσα αστεία θέλεις
για το ότι είμαι φυτο-θετικός.
Θα ζήσω δέκα χρόνια παραπάνω από σένα".
"Όχι αν συνεχίσεις να αυτοαποκαλείσαι φυτο-θετικός κοντά μου.
Θα σε πνίξω στον ύπνο σου.
Δεν θα χρειαστεί να σε πνίξω καν. Είσαι βίγκαν.
Θα ακουμπήσω το μαξιλάρι πάνω σου και δεν θα το σηκώνεις".
"Με πνίγεις!"
"Όχι, σε κάνω απλώς οξυγονο-αρνητικό".
Ας μην κολλάμε σε καρυδόζουμα.
Πού είναι οι βίγκαν; Έχουμε βίγκαν;
Μάλιστα, έναν στρατό. Θεέ μου.
Θα με γιουχάρουν και θα μου πετούν τόφου.
Συγγνώμη. Ειλικρινά. Έρχομαι ειρηνικά, εντάξει;
Δεν θέλω να φαγωθούμε, δεν τρώτε κρέας.
Έκραζα λίγο τους βίγκαν απλώς.
Συγγνώμη, αλλά είστε εύκολος στόχος.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι αυτή η επιλογή σας
είναι πολύ καλύτερη και για εσάς και για τον κόσμο.
Και ξέρω και τον λόγο
που ο κόσμος αντιπαθεί τους βίγκαν.
Είναι απλό ανθρώπινο ένστικτο.
Ως άνθρωποι, δεν αντέχουμε κανέναν
που δείχνει οποιοδήποτε ίχνος
αυτοσυγκράτησης.
Και όλοι σας το κάνετε, γαμώτο.
Δεν έχει σημασία τι αυτοσυγκράτηση.
Κάποιος που έγινε βίγκαν,
κάποιος που έκοψε το ποτό,
κάποιος που τρέχει μαραθώνιο,
κάποιος που πηγαίνει με το ποδήλατο στη δουλειά.
Το στόμα σου λέει "Μπράβο σου".
Και το μυαλό σου λέει...
"Μουνόπανο".
Δεν θέλουμε οι άλλοι να ζουν στα καλύτερά τους.
Θέλουμε να ζουν λίγο πιο σκατένια από εμάς.
Για να νιώθουμε καλύτερα για την αξιολύπητη ύπαρξή μας.
Γι' αυτό οι ηλίθιοι τα βάζουν με την Γκρέτα Τούνμπεργκ.
Αυτή κι αν ζει στα καλύτερά της.
Έχει ταπώσει όλο τον κόσμο.
Η κοπέλα είναι αχτύπητη.
Είναι ένα παιδί... Ναι.
Είναι ένα παιδί
και άρχισε μια παγκόσμια επανάσταση για την κλιματική αλλαγή.
Εγώ ως παιδί, δεν μεγάλωνα ούτε ψηφιακό κατοικίδιο.
Πήγε στον ΟΗΕ και είπε
"Να σώσουμε τον πλανήτη δρώντας ριζικά".
Εγώ έλεγα "Μαμά, κάνει έναν αστείο θόρυβο και μου λέει να το ταΐσω.
Τι κάνω;"
"Στείλ' το σε οικοτροφείο".
Δεν έχουμε δικαιολογία πια.
Ποτέ δεν ήταν πιο εύκολο να είσαι καλός πολίτης.
Ήμουν στο σούπερ μάρκετ πρόσφατα.
Όχι σε τίποτα κυριλέ Waitrose ή Whole Foods,
για να μη λέτε.
Δεν κάνω αστεία για τα Waitrose.
Μου είπαν να τα σταματήσω. Αλήθεια.
Στην τελευταία περιοδεία, ο μάνατζέρ μου είπε
"Τα σημεία αναφοράς σου δεν κάνουν για ταύτιση.
Αν θες να γίνεις κωμικός, ένα παιδί του λαού,
βγάλε τα αστεία για τα Waitrose". Το έκανα.
Είμαι απλός τύπος εγώ.
Τις προάλλες, ήμουν στο αγαπημένο μου σούπερ μάρκετ.
Στο "Λάιντλ".
Ή, στις ΗΠΑ, στα "Γουόλμαρ".
Είδα μια ταμπέλα εκεί για τον "Βιγκανουάριο".
Φοβερή ιδέα. Να μην τρως κρέας για έναν μήνα.
Όλοι συμφωνούμε.
Γιατί τον Ιανουάριο;
Εκ μέρους όλων, θα ήθελα να πω,
μακριά τα ξερά σας από τον Ιανουάριο!
Έχουμε ήδη τον Ξηρό Ιανουάριο.
Τώρα έχουμε το Βιγκανουάριο.
Σας έχω νέα.
Ο Ιανουάριος είναι ήδη ο πιο σκατένιος μήνας του χρόνου.
Δεν είναι ο μήνας για άφεση αμαρτιών.
Αν μη τι άλλο, είναι ο μήνας για περισσότερες αμαρτίες.
"Τζακ, όχι ποτό και κρέας τον Ιανουάριο;"
"Όχι, αλλά θα αρχίσω να κάνω ηρωίνη".
Ο μήνας περνά και τα κιλά των γιορτών χάνονται στο πι και φι.
Ποιοι συμφωνείτε; To 2021, να κάνουμε "Πρεζανουάριο".
Να είμαστε πιο ηθικοί.
Κι οι κρεατοφάγοι είναι πιο ηθικοί.
Να κάνετε σωστές ερωτήσεις τη σωστή στιγμή.
Είμαι απλός εγώ
κι έβγαλα για φαγητό μια κοπέλα στα "Νάιντος".
Άρχισε να ρωτάει για το κοτόπουλο.
Υπάρχει ο χρόνος και ο τόπος για τέτοιες ερωτήσεις.
Όχι στα Νάντος.
Ο καημένος ο τυπάς εκεί δεν είχε ιδέα.
Τον ρώτησε από πού ήταν το κοτόπουλο. Είπε "Απ' το ψυγείο".
Να το θέμα.
Πρέπει να ξέρουμε τι φαγητό τρώει το φαγητό που τρώμε.
Είδα ένα άρθρο τις προάλλες.
Έλεγε ότι δεν επιτρέπεται να ταΐζεις ψωμί τις πάπιες.
Ξέρετε γιατί;
Επειδή τους προκαλεί φούσκωμα.
Είναι πάπιες.
Η δουλειά τους...
είναι να επιπλέουν.
Τι πειράζει αν είναι φουσκωμένες;
Πλεονέκτημα είναι, γαμώτο!
Μετά έλεγε εναλλακτικές.
Αντί για ψωμί, να τους δίνεις καλαμπόκι,
να τους δίνεις αρακά, σταφύλια.
Σταφύλια;
Στο νοσοκομείο πάω να δω την πάπια;
Μπορείτε να φανταστείτε
πόσο μαλάκας θα φαινόμουν
αν πήγαινα στο πάρκο της γειτονιάς,
κι ενώ οι άλλοι ρίχνουν μουχλιασμένο ψωμί,
εγώ κάνω είσοδο με ένα καλάθι σταφύλια;
"Μπορεί να είστε πάπιες, αλλά σήμερα θα φάτε σαν κύκνοι!
Μην παραφάτε, αφήστε λίγο χώρο και για τα τυριά!
Ορίστε.
Το καλύτερο Καμαμπέρ Λετονίας του Λάιντλ.
Απολαύστε το".
Πάπιες χωρίς γλουτένη.
Τι άλλο θ' ακούσουμε;
Θ' αρχίσουν κετογονική δίαιτα.
Δεν προλαβαίνω τις διαιτητικές μόδες. Κάθε βδομάδα εμφανίζεται και άλλη.
Δίαιτες χυμών, δίαιτες νηστείας.
Αυτοί που κάνουν της νηστείας είναι σαν αίρεση.
Η δίαιτα νηστείας πέντε προς δύο.
"Κάνω την πέντε προς δύο.
Πέντε μέρες, τρώω ό,τι θέλω, δύο μέρες, κάνω νηστεία.
Και εφτά μέρες, το λέω σε όλους".
Και δεν κρατιούνται να σου πουν πόσο καλό κάνει η νηστεία.
Λένε "Έχω μάτια στο κεφάλι μου. Βλέπω μπροστά μου".
Αυτοί φαίνονται αποστεωμένοι, σωματικά αδύναμοι.
Σαν αιχμάλωτοι πολέμου.
"Συγγνώμη, δεν μπορώ να φάω αυτό το μπισκότο.
Κάνω νηστεία αυτήν τη στιγμή.
Είναι εκπληκτικό, πρέπει να το δοκιμάσεις.
Δεν έχω βγάλει σάλιο για τρεις μέρες".
"Πόσο έχασες;" "Δεκατρία κιλά και την όρασή μου.
Ειλικρινά, δεν έχω νιώσει ποτέ καλύτερα".
Θεέ μου.
Νιώθω ότι αυτό το υλικό θα με στοιχειώσει.
Σε έξι μήνες, σίγουρα θα είμαι βίγκαν.
Και θα πίνω γάλα από φαλάφελ.
Ζηλεύω αυτούς που κάνουν τη ζωή που θα 'θελα.
Στα πάντα. Όπως στα ερωτικά.
Τα ερωτικά μου είναι για φούντο.
Δεν αντέχω τα χαρούμενα ζευγαράκια.
Φωνάξτε αν είστε σε ευτυχισμένη σχέση.
Φίλε, δεν πιάνεται
αν σηκώνεις με το ζόρι το χέρι της κοπέλας σου στην ερώτηση.
Τι πρωτόγονος.
"Αυτή χαρούμενη".
Φωνάξτε αν είστε σε δυστυχισμένη σχέση.
Εμείς θα κάνουμε παρέα.
Ωραία τα δυστυχισμένα ζευγάρια.
Είδα ένα τις προάλλες.
Ήμουν στο αεροπλάνο. Μπαίνει ένα αντρόγυνο.
Δεν ξέρω αν ήταν αντρόγυνο, αλλά ήταν πάνω από 60.
Αν είστε πάνω από 60, παντρεμένοι ή όχι, είστε αντρόγυνο.
Είναι πολύ αλλόκοτο
κάποιος άνω των 60
να λέει "το αγόρι μου" και "η κοπέλα μου".
Δεν είστε στο δημοτικό.
Κάνω ηλικιακές διακρίσεις, αλλά είναι η αλήθεια.
Γνώρισα έναν τύπο. Ήταν γέρος.
Πολύ γέρος, λέμε.
Αν το κινητό ξεκλείδωνε με τη φάτσα του,
αρκούσε να δείξεις τα αρχίδια σου.
Θα κόντευε τα 80.
Μου σύστησε τη γυναίκα που ήταν μαζί του,
"Αυτή είναι η κοπέλα μου".
Αυτή είναι η σχεδόν χήρα σου.
Μπαίνει το ζευγάρι.
Ο σύζυγος κάθεται, κοιμάται αμέσως και ροχαλίζει δυνατά.
Η σύζυγος τον κοιτάει με ύφος
και τον μισεί με όλο της το είναι.
Κάποια στιγμή, έμοιαζε να πνίγεται στον ύπνο του.
Έκανε...
Την κοίταξα και είχε ένα βλέμμα σαν να έλεγε...
"Αν πεθάνει, πέθανε".
Το τραπεζάκι κατεβασμένο. Έγραψε "Μην τον ζωντανέψετε".
Σε όλη την πτήση, ροχάλιζε δυνατά.
Μέχρι να προσγειωθούμε,
μέχρι και το μωρό που φώναζε σκέφτηκε "Ο τύπος είναι μαλάκας".
Όμως, επειδή το κάθισμά του είχε μια ελαφρά κλίση,
η αεροσυνοδός αναγκάστηκε να έρθει
και το σήκωσε για την προσγείωση.
Αλλιώς, όπως ξέρουμε,
το αεροπλάνο θα έπαιρνε φωτιά.
Με αυτό, τον ξύπνησε κατά λάθος και δεν του άρεσε καθόλου.
Της φώναξε και της είπε
"Θεέ μου!
Αξίζει να σκύβεις και να με ξυπνάς
μόνο και μόνο για πέντε εκατοστά;"
Κι η σύζυγός του είπε
"Όχι, κατά την εμπειρία μου".
Έκαναν κόλλα πέντε.
Ο πιλότος έβγαλε ανακοίνωση.
"Προς την κυρία στη σειρά 33,
πες τα, κορίτσι μου!".
Όλοι ξετρελάθηκαν.
Εκτός από μένα.
Σκεφτόμουν
"Είναι η τελευταία φορά
που κάθομαι πίσω από τους γονείς μου σε πτήση".
Χαίρομαι που σας άρεσε.
Ξέρετε σε ποιον δεν άρεσε όταν το πρωτοάκουσε;
Στον Μάικλ Γουάιτχολ.
Την πρώτη φορά που το άκουσε,
είχε την πιο χαρακτηριστική αντίδραση αλά Μάικλ Γουάιτχολ.
Κατέβηκα από τη σκηνή.
Με περίμενε, καραδοκώντας στο μπαρ,
σαν τσαντισμένο βαμπίρ.
Μου λέει "Δεν μου άρεσε το αστείο σου για το αεροπλάνο".
Του λέω "Μπαμπά, προφανώς δεν ήσασταν εσείς.
Ένα αστείο ήταν".
Είπε "Σειρά 33.
Δεν θέλω να νομίζουν ότι πετάμε οικονομική θέση".
Έχει χειροτερέψει τώρα,
που έχει αποκτήσει λίγη δημοσιότητα.
Δεν λέω ότι πήραν τα μυαλά του αέρα,
αλλά τις προάλλες, συμπλήρωνε ένα ιατρικό ερωτηματολόγιο
και στο "Επάγγελμα"
έγραψε "Εθνικός θησαυρός".
Οι μέρες του είναι μετρημένες.
Στο τέλος θα πει ή θα τουιτάρει κάτι που θα είναι η καταδίκη του.
Ήμασταν σε μια εκπομπή γενεαλογίας στο BBC, το Ποιος Νομίζεις Ότι Είσαι;
Η απάντηση τελικά
ήταν "Ένας μαλάκας".
Ναι, ο πατέρας μου κατάγεται από πολλές γενιές με μαλάκες.
Η μια μεριά της οικογένειας είναι από Μπέρμιγχαμ.
Σκέφτηκα "Ωραία. Έχω συγγενείς τους Peaky Blinders".
Αμ δε, σεξουλιάρης ήταν.
Ένας πρόγονός μου ερωτοτροπούσε, κόλλησε σύφιλη,
κόλλησε τη γυναίκα του και πέθαναν μαζί σε ψυχιατρείο.
Τελικά, αυτός ήταν ο καλός.
Ναι.
Ο άλλος πρόγονος έκανε τον αλανιάρη συφιλάκια
να μοιάζει με τη Μητέρα Τερέζα.
Επίσης, πήγαμε στην Ουαλία
και μάθαμε ότι είχα συγγενή Ουαλό συντηρητικό βουλευτή
που έκανε μόδα τις κοκορομαχίες,
εξεγέρθηκε εναντίον Ουαλών εργατών που ήθελαν δικαίωμα ψήφου,
έβαλε να συλλάβουν έναν επαναστάτη
και να απαγχονιστεί για προδοσία.
Όταν τα έμαθα όλα αυτά,
αναστατώθηκα, συγκινήθηκα, ενοχλήθηκα.
Κοιτάζω τον μπαμπά μου.
Ανέκφραστος, γαμώτο.
"Μπαμπά, δείχνε ταραγμένος. Μας καταγράφουν συνεχώς.
Κάνε τον λυπημένο έστω".
Λέει "Είμαι λυπημένος. Είναι πολύ θλιβερό.
Δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι ήμασταν Ουαλοί".
Καταλαβαίνω ότι η γνώμη για τους γονείς σου
αλλάζει με τον καιρό.
Ως παιδί, κοιτάς τους γονείς σου και σκέφτεσαι
"Είστε οι πιο ντροπιαστικοί άνθρωποι που έχω δει στη ζωή μου".
Μετά μεγαλώνεις, ωριμάζεις, γίνεσαι εσύ ενήλικας
και στο τέλος λες "Ξέρεις κάτι;
Βασικά, νομίζω ότι αυτοί οι δύο είναι εντάξει".
Στη σύνταξη, περνάς χρόνο μαζί τους και λες
"Όχι, είχα δίκιο την πρώτη φορά.
Είστε για τα σίδερα".
Και η αδερφή μου είναι η πιο άτυχη.
Πέρυσι, η αδερφή μου αρραβωνιάστηκε.
Θα 'πρεπε να είναι μια υπέροχη στιγμή.
Ήταν, για μισό δευτερόλεπτο.
Μέχρι που είπε ότι δεν ήθελε να παντρευτεί σε εκκλησία.
Θεούλη μου.
Λες και τους είπε ότι ψήφισε Οικολόγους.
Δεν άρεσαν τα νέα.
Της λέει "Τι πάει να πει ότι δεν θες να παντρευτείς σε εκκλησία, Μόλι;
Αφού πληρώνω εγώ για τον γάμο,
δεν θα το κάνεις σε κάναν κωλο-αχυρώνα.
Αφού πληρώνω εγώ για τον γάμο,
θα γίνει σε έναν οίκο λατρείας".
Πού να βλέπατε το ύφος του όταν κλείσαμε τζαμί.
Τώρα πιέζουν εμένα, φυσικά.
Να παντρευτώ, να κάνω παιδί.
Με ρωτάνε "Πότε θα μας κάνεις εγγονάκι;"
Κι εγώ λέω "Εγώ θέλω να βάλω τέλος στη γενεαλογία συφιλικών δολοφόνων".
Είχα τον πρώτο μου σοβαρό χωρισμό πρόσφατα.
Είχα φιλικό χωρισμό, που λένε ότι είναι κάτι καλό.
Εγώ θα σας πω ότι σκατά καλό είναι.
Πολύ καλύτερα να μισείς τον άλλον.
Το λέω ως άνθρωπος. Το λέω και ως καλλιτέχνης.
Το πλεονέκτημα τού να έχεις τραγωδία ως καλλιτέχνης
είναι ότι σε εμπνέει.
Κανείς δεν έχει γράψει φοβερό άλμπουμ για χωρισμό
όπου όλοι φέρθηκαν πολιτισμένα.
Ήθελα να μου κάνει την καρδιά κομμάτια,
να πετάξει τα ρούχα μου.
Ήθελα να το βιώσω αλά Αντέλ.
Όμως, η πρώην μου έβγαλε τη μαμά μου για τσάι
για να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τον χωρισμό.
Ναι, άντε γαμήσου με την καλοσύνη και τη γενναιοδωρία σου.
Εγώ θέλω να πέσω στα πατώματα.
Αλλά το περνώ ανώδυνα κάνοντας αστεία για τη διάρροια.
Μετά, η περίεργη φάση όπου ήμασταν φίλοι με την πρώην μου.
Μέναμε στο ίδιο διαμέρισμα για λίγους μήνες.
Ήταν πολύ περίεργο.
Βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον να συνηθίσουμε να είμαστε φίλοι.
Να σας πω την πιο τραγική στιγμή;
Ήμασταν μαζί στην κουζίνα
και για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια,
έκλασε μπροστά μου.
Και δεν είπαμε τίποτα.
Βγήκα από το δωμάτιο, ανέβηκα επάνω,
κλειδώθηκα στο μπάνιο
και άρχισα να κλαίω γιατί κατάλαβα ότι είχε τελειώσει.
Με μία κίνηση, αερίστηκε και μου ράγισε την καρδιά.
Το νέο υλικό είναι αρκετά ζοφερό.
Σοβαρά, όμως.
Έκλασε μπροστά μου.
Ήθελε να τη θεωρώ λιγότερο ελκυστική.
Έκλασε για να πέσει στα μάτια μου.
Αλλά δεν πέτυχε.
Είμαι άντρας. Μ' έκανε να την αγαπήσω περισσότερο.
Και προσπάθησα να κάνω το ίδιο.
Της λέω "Τι να κάνω για να με θεωρήσεις λιγότερο ελκυστικό;"
Μου λέει "Όχι, νομίζω ότι το 'χω".
Τώρα πρέπει να προσπαθώ πάλι.
Πρέπει να γίνω τολμηρός στο κρεβάτι. Δεν μ' αρέσει.
Είμαι συντηρητικός στο κρεβάτι.
Δεν αναστενάζουν τα παπλώματα μ' εμένα.
Το σεξ μαζί μου είναι σαν να αργείς στο θέατρο
και να ψάχνεις τη θέση σου.
Πολύ ψάξιμο, χαμηλές φωνές, μια παύση
και μετά, κάπου στο σκοτάδι, ένα ψιθυριστό...
"Συγγνώμη".
Ποτέ τέτοια αντίδραση.
Δεν έχω τα προσόντα για χωρισμό.
Δεν έχω τα συναισθηματικά προσόντα,
γιατί πήγα σε βρετανικό σχολείο.
Αν μια σχέση τελείωνε στο οικοτροφείο,
δεν τη συζητούσες.
Κυρίως γιατί πολλές δασκάλες θα απολύονταν.
Η πιο στενή σχέση μου από τότε είναι με την Αλέξα.
Την υπέροχη Αλέξα.
Καταγράφει όλα όσα λες
για να τα χρησιμοποιήσει στο μέλλον.
Σαν πραγματική κοπέλα.
Κι εγώ τώρα κάνω εργένικη ζωή.
Ζήτω η εργένικη ζωή!
Πρωινό για βραδινό. Ναι, γαμώτο.
Ίδια εσώρουχα για μια βδομάδα.
Φώναξε κανείς κάποιον θρύλο;
Ο νεροχύτης είναι αυτός
ή και η δεύτερη τουαλέτα πλέον;
Τραβηγμένο;
Μ' αρέσει να το λέω κάθε βράδυ
και μετά να βλέπω πάντα στο κοινό
τουλάχιστον τέσσερις-πέντε τύπους να γελάνε.
Και κοιτάνε την κοπέλα τους με ύφος "Δεν ξέρω τι λέει".
Αυτός ήταν ο πάτος;
Ή μήπως το ότι πήγα στην κουζίνα
κι είδα ότι το μόνο φαγώσιμο στο σπίτι ήταν κάτι νουντλς έτοιμα με βράσιμο;
Και μετά ανακάλυψα ότι είχε πάρει τον βραστήρα.
"Μάλλον θα σας ετοιμάσω με το ζεστό νερό της βρύσης".
Δεν είμαι περήφανος για τον εαυτό μου.
Κάθομαι στον καναπέ φορώντας μια κουβέρτα με μανίκια,
προσπαθώ να φάω τα κρατσανιστά πικάντικα νουντλς,
ελπίζοντας ότι θα μου δώσουν τη δύναμη
για να συνεχίσω αυτό που έκανα,
δηλαδή να δω αν γίνεται
να μαλακιστώ μέχρι να πέσω σε κώμα.
"Πες το όνομά μου, Αλέξα".
"Τζακ Γουάιτχολ".
"Ναι!
Ποιος είναι ο μπαμπάκας;"
"Ψάχνω τον Μάικλ Γουάιτχολ".
"Όχι! Μην το κάνεις!"
Μπορώ να πω με σιγουριά ότι εκτροχιάστηκα λίγο.
Το αποκορύφωμα ήρθε όταν πήγα στη Γερμανία για διήμερο.
Αρκετά θλιβερό.
Πέρυσι πήγαμε Βερολίνο να αποχαιρετήσουμε έναν φίλο.
Τον χάσαμε Ιούνιο ή Ιούλιο.
Καλοκαίρι παντρεύτηκε, πάντως.
Ακριβώς.
Μετά την αυτολύπηση του χωρισμού,
έρχεται το στάδιο "πίνω τον κώλο μου".
Πού καλύτερα να το κάνεις,
αν όχι με τους ευτυχισμένους παντρεμένους φίλους σου;
Χάσταγκ, η ζωή μου είναι πιο σκατά.
Τρεις μέρες ξύπνιος στο μπάτσελορ.
Είμαι στο αεροδρόμιο του Βερολίνου.
Περιμένω να περάσω έλεγχο
και βάζω το χέρι στην τσέπη για να βγάλω διαβατήριο.
Αλλά αντ' αυτού, βγάζω
ένα βρώσιμο ζελεδάκι μπάφου.
Θεούλη μου.
Ψάχνω κάπου να το πετάξω.
Δεν βλέπω τίποτα.
Στιγμιαία μου πέρασε κάτι απ' το μυαλό.
Μπροστά μου στεκόταν ένα παιδί με ανοιχτό σακίδιο.
Δεν το έκανα, δεν είμαι τέρας.
Άσε που μ' έβλεπε η μαμά του.
Απρόθυμα, σκέφτηκα ότι πρέπει να το φάω.
Οπότε, το καταπίνω.
Είμαι λίγο αρχάριος όσον αφορά τη βρώσιμη μαριχουάνα.
Αυτά τα πράγματα είναι απίστευτα ισχυρά.
Με βάρεσε σαν γαμημένο τρένο.
Μέχρι να φτάσω μπροστά στην ουρά,
είχα μαστουρώσει τόσο
που μπορούσα να πετάξω μέχρι την Αγγλία χωρίς αεροπλάνο.
Ήξερα ότι είχα μπλέξει άσχημα
όταν στάθηκα στο μηχάνημα σάρωσης
με τα πόδια λυγισμένα και τα χέρια ψηλά.
Σκεφτόμουν "Γιατί δεν σε σαρώνει;
Δεν σε σαρώνει
γατί ξέρει ότι έχεις ναρκωτικά στην κοιλιά σου,
βρε ατακτούλη".
Τότε κατάλαβα ότι δεν με σάρωνε
επειδή στεκόμουν με πόδια λυγισμένα και χέρια ψηλά
σε έναν κοινό ανιχνευτή μετάλλων.
Τότε, άκουσα μια φωνή να μου φωνάζει στα γερμανικά
"Das ist verboten!"
Δεν είμαι γλωσσολόγος, αλλά ήξερα ότι δεν σήμαινε
"Καλή σας μέρα. Περάστε στο σαλόνι".
Γυρίζω,
ο υπεύθυνος ασφαλείας δείχνει επιθετικά την κοιλιά μου
και φωνάζει στα γερμανικά.
Τώρα καταλαβαίνω ότι έδειχνε τη ζώνη μου.
Ήθελε να βγάλω τη ζώνη μου.
Δυστυχώς, ήμουν τόσο μαστουρωμένος
που δεν ήξερα καν ότι φορούσα ζώνη.
Για κάποιον λόγο, εκείνη τη στιγμή,
νόμιζα ότι έδειχνε...
το παντελόνι μου
κι ότι ήθελε να το βγάλω.
Σκέφτηκα "Οι Γερμανοί υπεύθυνοι ασφαλείας
είναι πολύ διεξοδικοί".
Αλλά εγώ πήγα σε καθολικό οικοτροφείο.
Αν κάποιος με εξουσία σου λέει να το βγάλεις,
το βγάζεις, γαμώτο!
Έτσι, στο αεροδρόμιο του Βερολίνου,
άρχισα να κατεβάζω αργά το παντελόνι μου.
Δεν του άρεσε καθόλου.
Βασικά, τον θύμωσε περισσότερο.
Άρχισε να φωνάζει κι άλλο.
Φώναζε "Oben!"
Το γκούγκλαρα. Σημαίνει "ανεβάζω" στα γερμανικά.
Δηλαδή "Ανέβασε το παντελόνι".
Δεν μιλάω γερμανικά.
Νόμιζα ότι φώναζε "Άνοιξε".
Σκέφτηκα "Αυτό παραπάει".
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της ιστορίας
είναι πόσο υπάκουος ήμουν.
Νόμιζα ότι ένας υπεύθυνος ασφαλείας
ήθελε να με ψάξει από τον πρωκτό
μπροστά σε όλο το αεροδρόμιο
και δεν προέβαλα καμία αντίρρηση απολύτως.
Αρκούσε να φωνάξει μία φορά "Άνοιξε!"
κι εγώ πήρα θέση κι ετοιμάστηκα για να μπει.
"Αν έτσι πρέπει να γίνει, Φριτς, έτσι θα γίνει.
Βάλε πρώτα το δαχτυλάκι, αν μπορείς.
Πες με παλιομοδίτικο, αλλά θέλω να με φλερτάρουν".
Γι' αυτό χρειάζομαι κοπέλα.
Να με κρατάει στα ίσια μου.
Είμαι χάλια εργένης.
Κανονικά, θα 'πρεπε να κάνω ξεπέτες, έτσι πάει.
Φοβάμαι τις ξεπέτες. Γιατί;
Φοβάμαι μην κολλήσω τίποτα.
Ο φίλος μου έκανε μια ξεπέτα.
Κόλλησε αυτό που δεν ξεφορτώνεσαι.
Παιδιά.
Πες μου ότι κοίταξες την κόρη σου
στην τελική ατάκα του αστείου.
Ήταν χοντράδα.
"Εσύ είσαι το αφροδίσιό μου".
Τι; Η γυναίκα σου είναι; Θεέ μου.
Θεέ μου, λυπάμαι πολύ.
Όλα καλά.
Ούτε να το μαγνητοσκοπούσαμε. Δεν θα βγει.
Σου 'κατσε λαχείο. Εγώ...
Ο Μάικλ Γουάιτχολ θα καμάρωνε.
Στο εξής, θα κοιτάω από δω. Δεν μπορώ να τους αντικρίσω.
Ο τύπος θα έρθει... Σταμάτα να με χαιρετάς!
Δεν νιώθω καλύτερα.
Θέλω ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί.
Ευχαριστώ, θεοί της κωμωδίας.
Πρέπει να συνεχίσουμε.
Δεν είμαι έτοιμος για παιδιά. Θα ήμουν απαίσιος γονιός.
Θεέ μου.
Είδα μια ταμπέλα πρόσφατα.
Οδηγούσα στον δρόμο, υπήρχε μια ταμπέλα στο πλάι.
"Να οδηγείς σαν να ζουν τα παιδιά σου εδώ".
Πήγαινα με 130 όταν στούκαρα στο δέντρο.
Το έκανα πρόσφατα. Το έχει κάνει κανείς;
Χτύπησα κατά λάθος ένα παιδί που έκανε σκι.
Κάποιος γελάει. Το έχουν κάνει. Δεν είναι καλό.
Μάλλον ούτε εσύ έφταιγες. Πολύ άδικο.
Για να πω το δίκιο μου, το κωλόπαιδο πετάχτηκε μπροστά μου,
στην ουρά για τον μπουφέ, και τα πήρα.
Στην πραγματικότητα, νομίζω,
οι γονείς δεν βοηθούν τα παιδιά τους.
Γνώρισα κάποια τις προάλλες
και το παιδί της λεγόταν...
Ίσις.
Ξέρω.
Μου λέει "Στα ελληνικά σημαίνει 'θεά της φύσης'".
Της λέω "Σε όλους τους άλλους σημαίνει 'μπαμ-μπαμ, μπουμ-μπουμ'".
Πρέπει να σκεφτείς άλλο όνομα, γιατί αυτό τρομοκρατεί.
Λάθος λέξη.
Δεν ήταν κάτι που είπε σε όλους.
Ήταν κάτι που είπε τυχαία στη συζήτηση,
λες κι ήταν φυσιολογικό.
Δεν την είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου.
Φαντάζεστε πόσο ανησύχησα.
Ήμασταν στην παμπ και πίναμε άνετοι κι ωραίοι,
όταν ξαφνικά μια ξένη σηκώνεται και λέει
"Πρέπει να πάω σπίτι, να ξυπνήσω νωρίς αύριο.
Η Ίσις θέλει βοήθεια με κάτι".
"Συγγνώμη, τι σκατά είπες τώρα;"
"Κλασική Ίσις, το λέει τελευταία στιγμή
κι εγώ πρέπει να πάω να αγοράσω όλα τα σύνεργα.
Πρέπει να φτιάξω το σακίδιο, να πάω στη στάση.
Καλύτερα να το πήγαινα ως το σχολείο".
"Σκοτώστε τη σκύλα αμέσως".
Μετά κατάλαβα ότι ήταν το παιδί της.
Της λέω "Δεν είναι το Ίσις όνομα για παιδί".
Μου λέει "Της έδωσα το όνομα πριν την τρομοκρατική οργάνωση".
Κι εγώ είπα "Πάλι καλά, μωρή".
Αλλά δυστυχώς,
ορισμένα ονόματα βγαίνουν εκτός κυκλοφορίας.
Γι' αυτό δεν ταιριάζεις με πολλούς Αδόλφους στο Tinder.
Προς υποστήριξη του Χίτλερ...
Φρικτή πρόταση...
για την αρχή οποιοδήποτε αστείου.
Προς υποστήριξη του Χίτλερ... Πάψε να το λες.
Πάντα ήθελα ένα σλόγκαν. Δεν νομίζω να διαλέξω αυτό.
Προς υπεράσπιση του Χίτλερ...
Όχι, χειρότερα το 'κανα!
Χειρότερα.
Για τις σβάστικες θέλω να πω.
Εντάξει; Για τις σβάστικες.
Τέλειο παράδειγμα ιδιοποίησης.
Έχετε γνωρίσει τον μαλάκα που λέει
"Δεν ξέρω αν το ξέρεις,
αλλά η σβάστικα είναι βασικά βουδιστικό σύμβολο";
"Ναι...
Όχι πια".
"Όχι, συμβολίζει τα χνάρια του Βούδα".
"Να σου πω, όταν ξαναπάς σε μπαρ
και δεις έναν τύπο με ξυρισμένο κεφάλι
και τατουάζ με σβάστικα στον λαιμό,
τράβα και πες του όσο πιο ευγενικά μπορείς
'Ναμαστέ'.
Μακάρι να μετενσαρκωθείς σε κάποιον που δεν είναι βλαμμένος".
Τέλος πάντων, είμαι σκληρός.
Δεν έδωσε στην κόρη της το όνομα Ίσις για να προκαλέσει.
Η Ίσις ήταν ένα υπέροχο κοριτσάκι.
Και θαυμάσια αδερφή.
Για τα αδέρφια της, Χαμάς και Χεζμπολάχ.
Οι μέρες αυτού του αστείου είναι μετρημένες.
Η πλάκα είναι ότι λέω αυτό το αστείο εδώ και μήνες
και τώρα που το είπα στην περιοδεία,
έρχεται κόσμος
και μου λέει ότι η κόρη τους λέγεται Ίσις.
Και σας λέω, τραβάει συγκεκριμένο τύπο ανθρώπων.
Ήμουν στο λόμπι ενός ξενοδοχείου γεμάτο κόσμο
και με πλησιάζει ένας τύπος με τουίντ σακάκι.
"Τζακ, κι η κόρη μου Ίσις λέγεται!"
"Είμαστε σε κόσμο, φίλε".
"Έλα εδώ! Θα τραβήξεις ένα βίντεο για εκείνη;
Έλα. Τράβα βίντεο.
Η Ίσις θέλει το βίντεό του!"
"Βγάλε τον σκασμό!"
Θα σας πω άλλο ένα.
Μια άβολη κοινωνική κατάσταση όπου τα θαλασσώνω καθημερινά.
Χωρίς να ξέρω ότι τα ακουστικά μου δεν έχουν συγχρονιστεί με το κινητό,
η μουσική μου παίζει και την ακούν όλοι.
Το χειρότερο συνέβη στο γυμναστήριο.
Όταν πάω γυμναστήριο, είμαι σαν τον "The Rock".
Μπρος στα κάλλη, τι είναι ο πόνος.
Τα δίνω όλα.
Βρίσκω ένα ποδήλατο στη γωνία
και ανεβαίνω.
Ανεβάζω κουκούλα, βάζω ακουστικά
και βάζω κάτι ήρεμο.
Όπως ένα ηχητικό βιβλίο,
κλασσική μουσική, σάουντρακ ταινίας.
Βάζω την κλίση στο 0,5
και λικνίζομαι ελαφρά,
λες και παίζω στο Επειγόντως τη Μαμή, γαμώτο.
Όμως εδώ, όλοι στο γυμναστήριο με κοιτάνε.
Για κάποιον λόγο, το πρώτο που σκέφτηκα
ήταν "Μάλλον με κοιτάνε
γιατί οι τετρακέφαλοί μου έχουν πάρει φωτιά".
Και μετά συνειδητοποίησα με φρίκη
ότι όλοι στο γυμναστήριο με κοιτούσαν
επειδή ήμουν στη γωνία, σε ένα ποδήλατο,
με κουκούλα και ακουστικά,
ενώ στο γυμναστήριο ακουγόταν
η μουσική από τον Ε.Τ.
Φυσιολογικός τώρα;
Ναι, μία γυναίκα, ευχαριστώ πολύ.
Το σφύριγμα άργησε λιγάκι.
Αλλά ευχαριστώ.
Θα σας πω άλλη μία ιστορία.
Για τον μπαμπά μου.
Ακούστε, ξέρω ότι είπα αστεία για εκείνον.
Και η αλήθεια είναι ότι τον αγαπώ πολύ.
Ποτέ δεν θεωρώ δεδομένο
το πόσο τυχερός είμαι που ταξιδεύω παντού μαζί του.
Είμαι περήφανος γι' αυτόν.
Ξεβολεύεται πάρα πολύ για να κάνουμε όσα κάνουμε.
Βλέπω καινούριες πλευρές του μπαμπά μου που δεν περίμενα να δω.
Χωρίς αυτό να σημαίνει
ότι δεν τον έχω πιέσει πολύ.
Θα σας αφήσω με την ιστορία
για την περίπτωση όπου έκανα αυτό ακριβώς.
Ήταν πολύ τραυματική εμπειρία.
Δεν πιστεύαμε ότι θα το βάζαμε στην παράσταση
γιατί στο τέλος εκείνος κατέρρευσε και πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλά...
τραγωδία συν χρόνος ίσον κωμωδία.
Ορίστε, λοιπόν.
Συνέβη όταν πήγαμε στην Ουκρανία, στο Τσερνόμπιλ.
Έχετε πάει στο Τσερνόμπιλ;
Εκείνη η γυναίκα εκεί.
Σηκώνει το τρίτο χέρι της.
Είναι ένα τρομακτικό μέρος.
Ο χώρος της χειρότερης πυρηνικής καταστροφής στην Ιστορία.
Ακατοίκητος πια,
μόνο με αγέλες άγριων, αδέσποτων σκυλιών.
Αλλά, παραδόξως,
και τουριστικός προορισμός πλέον.
Διασκέδαση για όλη την οικογένεια.
Έχουν μαγαζί δώρων στο Τσερνόμπιλ, έχουν και καντίνα.
Μια καντίνα στο Τσερνόμπιλ,
στην οποία κανείς με σώας τας φρένας δεν θα έτρωγε.
Δυστυχώς, ο πατέρας μου
δεν έχει σώας τας φρένας.
Μπαίνουμε, παντού Ιάπωνες τουρίστες.
Τελικά, φτάνω μπροστά.
Ρωτάω "Τι έχει το μενού σήμερα;"
"Κρέας... σε ψωμάκι".
"Ευχαριστώ, κυρία.
Η χορτοφαγική επιλογή;"
"Παίρνεις το κρέας...
και το βγάζεις από το ψωμάκι".
Εκατό φορές είπα στον μπαμπά
"Μη φας το κρέας σε ψωμάκι".
Με άκουσε; Σιγά!
Μου λέει "Τρώω μεσημεριανό στη 1 μ.μ. Δεν θα το αλλάξω σήμερα.
Βρες τι κρασιά έχει".
"Κρασιά; Είμαστε σε καντίνα στο Τσερνόμπιλ. Δεν έχει κρασιά.
Και να είχε, δεν θα 'θελες να τα πλησιάσεις".
"Κόκκινο, λευκό ή λαμπυρίζον στο σκοτάδι;"
"Κόκκινο. Ποιας χρονιάς προτείνετε;"
"Οποιασδήποτε πριν το 1986".
Του λέω "Μπαμπά, δεν θα πιεις κρασί.
Πιες ένα ποτήρι νερό".
Μου λέει "Δεν πίνω νερό". "Γιατί;"
"Εκεί πηδιούνται τα ψάρια".
Δεν πίνει νερό. Τρώει το μυστηριώδες "κρέας σε ψωμάκι".
Μετά από 45 λεπτά,
είμαστε σε βαν, με το συνεργείο,
περνάμε τη ζώνη αποκλεισμού προς το Πρίπιατ,
μέσα στο ερειπωμένο δάσος,
το πιο τοξικό και ραδιενεργό μέρος στη Γη.
Και ξαφνικά,
ο πατέρας μου μού ψιθυρίζει στο αυτί
"Τζακ, θέλω τουαλέτα".
Τον κοιτάζω και δεν φαίνεται καθόλου καλά.
Σοβαρά, έχω να τον δω τόσο αναψοκοκκινισμένο
απ' όταν του είπα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Γυναικών.
Του λέω "Δεν μπορείς να πας τουαλέτα πια.
Τώρα είμαστε στη μέση του πουθενά".
Μου άρπαξε το χέρι
και με μια φωνή που ακούστηκε λες και ήταν δαιμονισμένος, φωνάζει
"Σταμάτα το βαν!"
Δεν έχω δει ποτέ τον μπαμπά μου να κάνει γυμναστική.
Άνοιξε με ορμή την πόρτα του βαν
και έτρεξε στο δάσος, λες κι ήταν ο Γιουσέιν Μπολτ.
Λέω στο συνεργείο
"Κρυφτείτε πίσω από το βαν. Θα το χειριστώ εγώ".
Ακολουθώ τον πατέρα μου,
περνάω ταμπέλες "Κίνδυνος, μην περνάτε", "Ακτινοβολία".
Στο Τσερνόμπιλ, σου λένε
να μην αγγίζεις ούτε να ακουμπάς σε καμία επιφάνεια.
Κίνδυνος δηλητηρίασης από ραδιενέργεια.
Οπότε, καθώς μπαίνω στο δάσος,
καταλαβαίνω πολύ γρήγορα
ότι ο μόνος τρόπος ώστε ο 79χρονος πατέρας μου
να μπορέσει να ανακουφιστεί στο δάσος
είναι με τη δική μου βοήθεια.
Κάντε όσες γκριμάτσες θέλετε. Εγώ αναγκάστηκα να το ζήσω.
Ο πατέρας μου κατεβάζει το παντελόνι
από το κοστούμι τριών κομματιών,
τον κρατώ και με τα δύο χέρια...
πατάω τις άκρες των ποδιών του,
και την ίδια ώρα αρχίζουμε να τεντωνόμαστε προς τα πίσω...
σαν να κάνουμε μια φρικτή στάση ταντρικής γιόγκα.
Δεν τον κοιτάω. Σκέφτομαι κάτι χαρούμενο.
Αρχίζω να σιγομουρμουρίζω.
Τις χαρούμενες σκέψεις μου διακόπτει ένα γαύγισμα.
Ανοίγω τα μάτια.
Ένα απ' αυτά τα άγρια, ραδιενεργά σκυλιά
προχωρά προς τον κώλο του πατέρα
και σκέφτεται "Μεσημεριανό!"
Προσπαθώ να το διώξω.
"Ουστ, σε παρακαλώ, άσε μας ήσυχους".
Κι ο μπαμπάς μου φωνάζει
"Αυτό είναι τελείως αναξιοπρεπές, γαμώτο!"
Όταν πέρασε το τσούρμο από Ιάπωνες τουρίστες,
εγώ μάλλον μπήκα σε κατάσταση αμνησίας.
Αυτή είναι μια πλευρά του πατέρα μου που δεν θέλω να δω!
Το επόμενο που θυμάμαι είναι να συνέρχομαι,
να πηγαίνω προς το βαν με τη σκέψη
"Δεν θα αντικρίσω ποτέ ξανά κατάματα τον μπαμπά".
Φωνάζω το συνεργείο από την κρυψώνα τους.
Πρώτα έρχεται ο σκηνοθέτης, μετά ο εικονολήπτης.
Ο τρίτος που ήρθε ήταν ο Μαρκ,
ο ηχολήπτης μας.
Είχε κι εκείνος ένα στοιχειωμένο ύφος.
Τότε συνειδητοποίησα
ότι καθ' όλη την ταλαιπωρία στο δάσος,
φορούσαμε μικρόφωνα.
Τότε, σαν να μην έφταναν όλα αυτά,
ακούσαμε λάστιχα στα χαλίκια
κι εμφανίστηκε ένα τεθωρακισμένο.
Και από το τεθωρακισμένο
βρήκαν τρεις ένοπλοι,
μέλη της στρατιωτικής αστυνομίας της Ουκρανίας.
Κοιτούν γύρω μας, βλέπουν το πανιασμένο πρόσωπο του μπαμπά,
βλέπουν τις ταμπέλες που αγνοήσαμε εντελώς
και βλέπουν τον χώρο
της δεύτερης χειρότερης πυρηνικής καταστροφής του Τσερνόμπιλ.
Δεν φαίνονται και πολύ χαρούμενοι.
Τότε, σκέφτομαι γρήγορα και παρεμβαίνω λέγοντας
"Κύριοι, πριν πείτε κάτι,
θα ήθελα να πω απλώς
ότι έχω διαβάσει όλες τις ταμπέλες
και πουθενά δεν βλέπω κάποια να λέει
"Παρακαλώ, αποφεύγετε να μπαίνετε στο δάσος
με ενεργή διάρροια".
Γουέμπλεϊ, ήσασταν εκπληκτικοί!
Σας ευχαριστώ πολύ! Είμαι ο Τζακ Γουάιτχολ, καληνύχτα!
ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ 2018
30 ΛΕΠΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
Τι χαζογελάς, γαμώτο;
Καταλήξαμε στο νοσοκομείο στο Τσερνόμπιλ.
Νιώθω λες και με αλείφουν σαν γαλοπούλα.
ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ
Γιατί είναι σε σειρά; Δεν είσαι κι ο Κάρολος.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ
που με φροντίσατε τόσο καλά.
Πάντα θα έχω πολύ καλές αναμνήσεις
από αυτό το νοσοκομείο
και από εσάς τους τρεις που με φροντίσατε.
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Περδικάκη