Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bakın.
-Jack! -Jack!
-Jack, imzalar mısın lütfen? -Jack.
SİGARA İÇMEK YASAK
BAĞIŞ TOPLAMA
ARENA GÜÇ KAYNAĞI
Hanımlar ve beyler,
çılgınlar gibi alkışlarınız eşliğinde sahneye
Bay Jack Whitehall'u davet ediyoruz!
Merhaba Wembley!
Vay canına, acayip saygın bir ortam.
Çok gerginim. Açık konuşmak gerekirse elime yüzüme bulaştırdığım
bir sürü prestijli gösterim oldu. Sahnede en faka bastığım an
Prens Charles'ın Noel partisinde gösteri yaptığımdaydı.
Söylendiği kadar tuhaftı.
O gösterideki ilk tuhaf şey, sahneye çıktığım an
Charles ve Camilla'nın arkası uzun koltuklarda
ön sırada oturduğunu görmemdi.
"Bu, Taht Oyunları değil, gerçek hayat. Farkındasınız, değil mi?" diye düşündüm.
Ayrıca ön sırada oturmasaydınız.
Ön sıra, bir komedyenin hapisten bedava çıkış kartıdır.
Esprileriniz tutmazsa ön sırayla konuşup ne iş yaptıklarını sorarsınız.
Prens Charles'a ne iş yaptığını soramam.
Bu gezegendeki en ünlü işsiz adam o.
"Ne iş yapıyorsun?"
"Boş oturup ebeveynimin ölmesini bekliyorum."
"Ben de."
Ön sırada oturanlar, sosyal yardımla geçindiği için
"Ne iş yapıyorsunuz?" hamlemi yapamadım.
Bu espriye gülmenize sevindim. Yalan yok, o gece bu espri hiç iyi tepki almamıştı.
Tek gülen Meghan'dı, o da durumu daha beter etti zaten.
O gösteriyle ilgili bir başka tuhaf şey, bana mikrofon verilmemesiydi.
Bir komedyen olarak ihtiyacım olan tek şey bu iken.
Karşınızda bir itibar kazanmamı sağlayan tek şey bu.
Bu olmazsa sokakta bağıran deli bir adamdan farkım yok!
Bununla "Selam, politika hakkında konuşmak istiyorum."
Bunsuz "İsa hakkında konuşmak istiyorum!"
Yani mikrofon yok, ön sıradalar. 45 dakika sahne yapmam lazım.
Saray soytarısıymışım gibi, kraliyet ailesinin önünde
45 dakika dans ettim.
Son rezilliğim de gösteriden sonra oldu.
Komedyenler, gösterileri kötü geçtiği zaman anlar.
Birinin belirtmesine gerek yoktur.
Özellikle de İngiltere'nin müstakbel kralının
size takılmasına hiç gerek yoktur.
Prens Charles'la tanıştırıldım.
Bana söylediği ilk şey neydi, biliyor musunuz?
"Sanırım gelecek yıl sihirbaz çıkartacağız."
Arsız herif!
Sorun değil. Ona Magic Mike'taki arkadaşlarımın numarasını verdim.
Camilla onları çok sevmiştir.
Seyirciyi iyi tanımalı. O gece bu dersi aldım.
Komedyenler için çok önemli. Dünyayı gezip dururken zor oluyor.
Bir süredir Amerika'da yaşıyorum. Aramızda Amerikalı var mı?
Tamam.
Evet, kesinlikle Amerikalılar.
Lütfen ateş etmeyin.
Olmaz, istediğiniz kadar alkışlayın.
İstedikleri kadar alkışlasınlar.
Hâlâ Amerika'da patlamaya çalışıyorum. Bu kısmı hayatta yayınlatmam.
Cesedimi çiğnemeleri gerek.
Lafın gelişi.
Sevgiler buradan. Amerika'yı seviyorum. İnanılmaz bir yer.
Neyi fark ettim, biliyor musun?
Amerikalılar esasen, yaptığımız her şeyi yapıyor
ama daha büyük
ve daha iyi yapıyor.
Mesela burada da aptal insanlar var
ama sizin aptallar birinci sınıf.
"Tüm Amerikalılar aptaldır." falan demiyorum.
Hayır. Amerika'da ayrıca dünyadaki en zeki insanlar da var.
Şunu diyorum; Amerika'da aptallık yapıldığında
hakkı çok iyi veriliyor.
Mesela bizde parkta, bulutlara bağıran köyün aptalı.
Sizinki ise Başkan.
Dünya daha aptal bir yer hâline geliyor. İşaretlerden anlayabilirsiniz.
Gördüğüm bir örneği vereyim. Tucson, Arizona'daydım.
Kaldığım otelde kahvaltıya indim
ve oteldeki ekmek kızartma makinesinin üstünde şöyle yazıyordu:
"Lütfen makineyi kullandıktan sonra...
...ekmeğinize tereyağı sürün."
Ekmeğinizi, kızardıktan sonra yağlamanız gerektiğini bilmiyorsanız
ekmek kızartma makinesinin
yanına bile yaklaşmamanız lazım zaten.
Banyoya birlikte girecekseniz olur ama.
Doğruya doğru, değil mi? Bu yazı, insanoğlunun en berbat icadının
üzerine yazılmıştı.
Hanımlar ve beyler, karşınızda...
...konveyörlü ekmek kızartma makinesi.
Bu on bin kişilik alanda
bir kişi bile, otellerin konveyörlü ekmek kızartma makinesinde
düzgün bir ekmek kızartamamıştır.
Anormal derecede boktan bir şey.
Küçük bir cam da koymuşlar ki
ızdırabınıza, ağır çekimde tanık olabilesiniz.
İlk kademe.
Hâlâ ekmek.
İkinci kademe.
Hafif ısınmış.
Üçüncü kademe.
Küle dönmüş!
Bunu düzgün yapabilmenin imkânı yok.
Kızıl birini şezlonga yatırmak gibi, imkânı yok.
Lobide de her zaman bir kuyruk olur
çünkü oraya bir bagel koymaya karar vermiş ihtiyar bir adamın arkasında kalırsınız.
Bagel mı? Kafayı mı yedin sen dede?
O makinede bagel kızartıp kahvaltıya yetiştirmek istiyorsan
bir hafta önce koyman gerekirdi.
O kızarana kadar sen de kızarırsın.
Sonra "Bu makineyi nasıl daha boktan yapabiliriz?" demişler.
"Ekmek dilimleri, çok dar bir açıyla altına yerleştirdiğimiz
minik tabladan sunulsun ki
o boktan kızarmış ekmekler havaya fırlayıp yere düşsün."
İnsanlar, ekmeğin çıkmasını beklerken kriketçilere dönüyor.
"Bunu yakalarken elimden kaymasa iyi."
"Neden?"
"Ekmeği önceden yağlamayı seven psikopatlardan biriyim de."
Gördüğüm en kötü uyarı yazısı da değildi.
Gördüğüm en kötü yazı aynı otelde, havuzun oradaydı.
Otelin havuzuna dalıp güzelce bir serinleyeyim diye
havuza indim ve bir yazı gördüm.
Hanımlar ve beyler, ayaklarım aniden taş kesti
ve tüylerim diken diken oldu.
Şöyle yazıyordu:
"Aktif bir ishal sorununuz varsa
lütfen otel havuzuna girmekten...
...kaçının."
Beni o havuzdan ve tüm havuzlardan
soğuttuğunuz için çok teşekkürler.
Çünkü böyle bir yazı yazıldığına göre
demek ki bunu yapan biri olmuş.
Yoksa bunu hatırlamamız için neden bir yazıya ihtiyaç duyalım?
Yanlış anlamayın, ben de herkes kadar yüzmeyi severim.
Ama aktif bir ishalin pençesine yakalanmışsam da
kısa bir süre için
bazı aktivitelere katılmamayı
kabullenirim tabii.
Yüzme,
tramboline binme,
ata binme, hava dalışı ve muhtemelen iki kişilik hava dalışı.
Şahsen, bir gün halkın içinde altına sıçacağı korkusuyla
yaşayan biriyim.
Misal, ne zaman arabaya binsem
ve koltuğun ısıtmasının açık olmadığını fark etsem
"Siktir, o gün geldi." derim.
Ayrıca her şeyi geçtim, bu tabir ne demek yahu?
Aktif ishal. Diğer seçenek ne?
Pasif ishal mi?
"Evet, nesillerdir ailemizde ishal sorunu var.
Büyük büyükbabam Hindistan'a gittiğinde midesini fena bozmuş
ama neyse ki etkin olmayanı kapmış da
hiç altımızı pislettiğimiz olmadı."
Sanıyorum ki aktif ishalin anlamı
tam anlamıyla kıçınızdan çıktığını gösteriyor.
Durum buyken, anlaşılmaz bir sebepten ötürü
en iyi kurtuluş şansının, otelin kalabalık yüzme havuzu
olduğuna karar vermişsen
uyarı yazısını okumak için duracak bir puşt değilsindir bence.
"Ne bu? Koşmak yok, dalmak yok. Tamam, sıçmakla ilgili bir şey demiyor.
Bombalayalım bakalım."
Böyle bir dünyada yaşıyoruz.
Herkesin duygularını, toleranslarını,
intoleranslarını
ve günlük beslenme gereksinimlerini düşünmek zorundayız.
Hangi noktada çok ileri gidildiğini söyleyeceğim şimdi.
Tanrı aşkına...
...yeterince çeşit...
...sütümüz var.
Her bokun sütünü yapmayı bırakın!
Geçenlerde kahve almaya gittim.
Londra'da, yaşadığım yere yakın epey sıkıntılı bir yerden.
Adı Nothing Hill.
İçeri girdim. Çok basit bir kahve zevkim vardır.
Bu da çok basit bir alışveriş olmalıydı.
Ama tam tersi oldu.
İçeri girip "Merhaba, bir sütlü kahve alayım lütfen." dedim.
"Tabii efendim, peki kahvenizin sütü nasıl olsun?
Hindistan cevizi sütü, badem sütü,
fındık sütü, kaju sütü,
makadamya fındığı sütü, yulaf sütü, pirinç sütü, kenevir sütü,
soya sütümüz var. Fasulye, bakliyat, yemiş, tahıl, yulaf, keten,
yaprak, tohum, ağaç, hepsi var."
"Bir meme ucundan olsun lütfen.
Hangi meme ucu olursa olsun. İneği yeğlerim ama çok da dert değil.
Hangi meme ucu varsa ondan olsun."
Onun meme ucundan istermişim gibi baktı bana.
Sanki tuhaf olan benim! Tuhaf olan ben değilim.
Küçük dostlarınla, dükkânın arkasında garibim kajunun
sütünü çıkaran sizsiniz. Arıza olan sizsiniz, ben değil.
Bir an için bile, laktoz intoleransının insanoğlu için
çok vahim ve ivedi bir mesele olduğundan şüphe etmedim tabii!
Ama şunu hatırlatmak isterim ki, şu an için kansere bir çare yokken
marketlerde, kolayca bulunan 12 tane süt ürünü var.
Bence ihtiyacımız olandan 11 tane fazla bu.
Bakın, ne güzel eğleniyoruz.
Gösterimin, bir TED konuşmasına dönmesini istemiyorum.
Ama size çok sofistike bir bilimsel gerçeği söylemek istiyorum.
Süt, bir memeden gelmeli.
Bir kere badem, tahta göğüslü bir şey.
Yemiş suyu içiyorsunuz.
Tanrım.
Bu biraz Londra'ya özgü bir sorun olabilir yalnız.
Yaptığım bu turnede...
...bu konuyu açıyorum çünkü İngiltere''nin kuzeydoğusunda
gösteri yaparken, dağ başında küçük bir otelde kalıyorduk.
İnanılmazdı. Otelin kahvaltı servisini yapan
hafif yaşlı bir bey vardı.
Tur menajerim Johnny, ona süt durumunu sordu.
Duyduğum en iyi cevabı verdi.
Menajerim "Affedersiniz, süt seçenekleriniz nelerdir?" dedi.
Adam şöyle dedi: "Sıcak...
...veya soğuk."
Normal süt içenler nerede? Bu akşam normal süt içen var mı burada?
2020'de sigara içen muamelesi gördüğümüzün farkındasınız, değil mi?
Cidden. Yavaşça toplumdan dışlanıyoruz resmen.
O pis meme sütümüzü içmemiz için özel alan verecekler bize.
Yakında, sigaradaki gibi uyarı yazıları da koyacaklar.
Markete gidip bir kutu alacaksınız.
Üzerinde şöyle yazacak: "Dikkat.
Sağlıklı kemiklere ve dişlere neden olabilir."
Hele hele 2020'de, o iğrenç meme sütünü plastik pipetten
içeyim demeyin sakın.
Aman aman. Şeytanın sikinden içmenizle eş tutarlar.
Bu azarı da, geçen gün bir arkadaşımdan yedim.
Şu klasik çevreci iki yüzlülerden olan bir arkadaşım.
Bu tiplerle hiç karşılaştınız mı, bilmem.
"Evet, yeniden kullanılabilir kahve kupam
ve su şişem var. Hepsi de çevre dostu alışveriş çantamda."
Ama buraya Hummer'la geldin ulan.
Pipet konusunda bana saldırdı. Şöyle dedi:
"Jack, artık plastik pipet kullanamazsın.
Çevreyi düşünmüyor musun? Vahşi hayatı? Yeniden kullanılabilir pipet almalısın."
"Tamam, anladım." falan oldum. Gidip yeniden kullanılabilir pipet aldım.
Fil dişinden yapılmıştı. Çok işe yaradı.
Üstüme düşeni yapıyorum. Artık kahve kupası kullanmıyorum.
Kaplumbağamın kabuğunu Starbucks'a götürüyorum. "Doldur bakalım keratayı."
Kondomları da geri dönüştürmeye başladım.
Şu koca adam neden bahsettiğimi anladı.
Hafifçe yıka, spermlerden kurtul ve çamaşır ipine as.
Al sana ömürlük poşet.
Hepimiz üstümüze düşeni yapmalıyız.
Geçen gün vegan Impossible Burger'inden yedim.
Tanrım, inanılmazdı. Ters köşesi ise
tadının normal hamburger gibi ama...
...fiyatının, iki hamburger kadar olması.
Ve vicdan azapsız.
Hem arasına istediğinizi koyuyorlar. Ben pastırma ve kaz ciğeri istedim.
Tabii doğru yol bu. Hepimiz vegan olmalıyız.
Ev arkadaşım Hugo, geçen günlerde...
Hugo deyince şimdi... "Normal biriyim canım." Yok.
Bizim Hugester, harika biridir. Kendisi doğu yakasında kalıyor ve...
Kendisi vegandır ama şöyle bir şey var: Kendine vegan demek istemiyor
çünkü arkadaşlarının onu aşağılayacağından korkuyor. O yüzden de...
...kendine vegan demek yerine
Hugo kendini şu şekilde tanımlamaya karar verdi.
Hazır olun çünkü mükemmel bir şey geliyor.
Bitki pozitif.
Aferin Hugo.
Embesilce bir tehlikeyi başarıyla atlattık, değil mi?
Artık resmen iki lafından biri bundan ibaret.
"Jack, bitki pozitifliğim konusunda istediğin kadar
espri yapabilirsin.
Senden on yıl daha uzun yaşayacağım. "
"Benim yanımda bitki pozitif demeye devam edersen zor yaşarsın.
Seni uykunda boğarım.
Artık boğmama bile gerek yok. Ne de olsa vegansın.
Yüzüne yastığı koyarım, nasılsa onu ittirecek gücün olmaz."
"Boğuyorsun beni."
"Hayır, sadece oksijen negatif yapıyorum."
Son veganlık fayda etmez.
Veganları göreyim. Vegan olan var mı?
Bir ordu kadarlarmış, amanın.
Beni tofu yağmuruna tutup sahneden indirecekler.
Özür diliyorum, cidden. Sizleri de seviyorum, tamam mı?
Etlerimizi parçalamayalım. Siz de bunu hiç istemezsiniz.
Veganlara saldırı gibi oldu tabii.
Ve alınmayın ama çok da kolay oluyor.
Çünkü yaşam seçiminizin, hem sizin hem de dünya için
kesinlikle faydalı olduğu inkâr edilemez.
Ama ayrıca, insanların veganlara neden sataştığını da anlıyorum.
Çok basit bir insan içgüdüsü. İnsanoğlu olarak
herhangi bir şekilde kendine hâkim olan kimseye
tahammülümüz yok bizim.
Ve sizler de bunu yapıyorsunuz işte.
Ne şekilde hâkim olunduğunun önemi yok.
Vegan olan biri olur, içkiyi bırakmış biri olur,
maraton koşan biri olur, işe bisikletle gitmeye başlamış biri olur.
Dışından şöyle dersin: "Aferin sana."
İçinden de şöyle dersin:
"Amcık."
Çünkü biz, insanların çok iyi bir hayat yaşamasını istemeyiz.
Bizden az biraz daha boktan bir hayat yaşamalarını isteriz.
Böylece acınası varlığımız için daha iyi hissederiz.
Bu yüzden tüm o mankafalar Greta Thunberg'e sinir oluyor.
Hayatı güzelce yaşamak diye buna denir. Kız, tüm dünyayı bozum etti.
Tam bir patroniçe. Daha çocuk, doğru...
Daha çocuk ama küresel bir iklim değişikliği devrimi başlattı.
Ben çocukken, sanal hayvanıma bile bakamamıştım.
Birleşmiş Milletler'e "Radikal önlemlerle gezegeni kurtarmalıyız." diyor.
Bense "Anneciğim, tuhaf bir ses çıkarıyor ve onu beslememi söylüyor.
Ne yapacağım?" diyordum.
"Yatılı okula gönder gitsin."
Artık bir mazeretimiz de yok.
İyi bir dünya vatandaşı olmak hiç bu kadar kolay olmamıştı.
Geçenlerde süpermarketteydim.
Waitrose'da veya Whole Foods'ta değildim, siz yargılamadan belirteyim.
Hayal kırıklığı için üzgünüm.
Waitrose esprisi yapmayacaktım. Onları kesmem söylenmişti, gerçekten.
Son turnemde, menajerim beni köşeye çekip
"Göndermelerin biraz anlaşılmaz oluyor.
Bir komedyen, halktan biri olmak istiyorsan
Waitrose muhabbetini kes." dedi. Anlaşıldı.
Çünkü normal bir adamım.
Neyse, geçen gün en sevdiğim süpermarketteydim.
"Lie-dl"'da.
Amerika'daki en sevdiğim de "Walmar."
Süpermarkette Veganuary ayı için bir yazı gördüm.
Bir ay boyunca et yememek harika bir fikir.
Tamamen arkasındayım.
Ama neden ocak ayı?
Herkes adına şunu söylemek isterim ki...
...ocak ayından uzak durun lan.
Zaten alkolsüz ocak ayımız vardı, şimdi de Veganuary çıktı.
Haberiniz olsun, ocak ayı zaten yılın en boktan ayıdır.
Günahlardan arınılacak bir ay değil bu.
Aksine yeni günahlara girilecek bir ay.
"Jack, ocak ayında içkiyi ve eti kesecek misin?"
"Hayır ama eroine başlayacağım."
Ocak ayı uçup gidecek, Noel'de alınan kilolar da kaybolacak.
Benimle misiniz? 2021 - Eroin-cak ayı!
Daha ahlaklı olmak lazım
çünkü et yiyenler de daha ahlaklı olabilir artık.
Doğru soruları sorup doğru zamanı seçmek lazım.
Normal bir adam olduğumdan geçen gün bir kızı yemeğe
Nan-doss'a götürdüm.
Tavuk hakkında sorular sormaya başladı.
Tavuklar hakkında soru sormaya uygun zaman ve yer vardır.
Nando's öyle bir yer değil.
Zavallı adamın dünyadan haberi yoktu.
Ona, tavuğun nereden geldiğini sordu. "Buzdolabından." dedi.
Olay da bu. Yediğimiz yiyeceğin de, ne ile beslendiğini bilmemiz gerekiyor.
Geçen gün bir makalede gördüm.
Parklardaki ördeklere ekmek atmak yasaklanmış.
Neden biliyor musunuz?
Çünkü onları şişiriyormuş.
Onlar ördek.
Görevleri...
...suyun üstünde yüzmek.
Şişseler ne olacak? Onların faydasına işte be.
Bir de ekmekle beslemek yerine diğer alternatifleri sıralamışlar.
Mısır tanesiyle, bezelyeyle,
üzümle besleyebilirmişiz.
Üzüm mü?
Bu ördeği hastanede mi ziyaret ediyorum?
Bizim oradaki parka gidip,
herkes küflü ekmek parçalarıyla besleme yaparken
ben bir sepet üzümle çıkagelsem nasıl bir göt durumuna düşerim,
düşünebiliyor musunuz?
"Ördek olabilirsiniz ama bugün kuğu gibi ziyafet çekeceksiniz.
Midenizi çok doldurmayın, peynir tabağına da yer kalsın.
Alın bakalım.
Lie-dl'ın en iyi camembert peyniri. Afiyet olsun."
Glütensiz ördekler.
Sırada ne var?
Sonra da ketojenik diyete geçerler.
Moda diyetlere yetişemiyorum. Her hafta yeni biri çıkıyor.
Yok sıvı diyetidir, yok oruç diyetidir.
En tuhafı oruç diyeti yapanlar. Tarikat gibi.
5:2 oruç diyeti yapanlar.
"Evet, 5:2 diyetini uyguluyorum. Beş gün istediğim her şeyi yiyorum.
İki gün oruç tutuyorum.
Yedi gün boyunca da herkese bunu anlatıyorum."
Aralıklı orucun ne kadar iyi bir şey olduğunu anlatmak için can atıyorlar.
Benim de gözüm var, önümdekini görebiliyorum sonuçta.
Bu insanlar bir deri bir kemik kalmış, fiziksel olarak güçsüz görünüyor.
Savaş esiri gibiler. "Kusura bakma, o bisküviyi yiyemem.
Şu anda oruç tutuyorum.
İnanılmaz bir şey, bir ara sen de dene.
Üç gündür tükürüğüm çıkmadı."
"Kaç kilo kaybettin?"
"12 kilo ve gözümü.
Hiç bu kadar iyi hissetmemiştim."
Tanrım.
Anlattıklarım dönüp beni bulacakmış gibi geliyor.
Altı ay sonra kesin tamamen vegan olup
falafel sütü içmeye başlarım.
Yaşamak istediğim hayatı yaşayan insanları kıskanıyorum.
Her konuda böyleyim. Aşk hayatı mesela.
Aşk hayatım enkaz gibi olduğundan mutlu çiftlerin yanında duramıyorum.
Mutlu bir ilişkisi olanlar ses versin bakalım.
Dostum, bu soruyu sorduğumda kız arkadaşının elini
yukarı kaldırman olmadı. Tam bir mağara adamı var burada.
"O mutlu."
Mutsuz bir ilişkisi olanlar ses versin bakalım.
Tamam, sizlerle takılabiliriz.
Mutsuz çiftleri belirlemeye bayılıyorum.
Geçen gün mutsuz bir çift gördüm. Uçaktaydım.
Bir karı koca geldi.
Karı koca olup olmadıklarını bilmiyorum ama 60 yaşın üstündelerdi.
60 yaşın üstündeyseniz evli olun veya olmayın, karı kocasınızdır.
60 yaş üstü olup birbirlerine "erkek arkadaş, kız arkadaş"
diyenlerden daha rezil bir şey yok.
İlkokulda değilsiniz.
Yaş ayrımcılığı yaptığımın farkındayım ama doğrusu bu maalesef.
Geçen gün yaşlı bir adamla tanıştım.
Ciddi yaşlı ama.
iPhone'undaki Face ID'yi,
testislerinizden birini göstererek açabilirsiniz.
80'e merdiven dayamıştır.
Birlikte olduğu kadını bana "Bu da kız arkadaşım." diye tanıttı.
O, birinci dereceden akraban olur ancak.
Neyse, çift geldi. Koca, oturur oturmaz uyudu
ve horlamaya başladı.
Karısı ona şöyle bir baktı.
Tüm benliğiyle ondan tiksiniyordu resmen.
Bir ara adam, uykusunda boğuluyormuş gibi oldu.
Şöyleydi...
Tesadüfen kadınla göz göze geldik. Bakışlarında şu mana vardı:
"Ölürse ölsün."
Adamın katlanır masasını indirmiş. Kadın "Hayata döndürmeyin." yazıyor.
Uçuş boyunca horul horul horladı. İnme vakti geldiğinde
ağlayan bebek bile "Bu adam tam bir şerefsiz." falan oldu.
Koltuğu çok hafif yatık oluğu için
hostes gelip iniş için koltuğu dik pozisyona getirdi.
Yoksa biliyorsunuz
uçak alev falan alır.
Bunu yaparken onu yanlışlıkla uyandırdı ve adam hiç memnun olmadı.
Hostese terslendi. "Of ya.
Beni beş santim uğruna uyandırmanıza değer miydi cidden?"
Karısı da şöyle dedi: "Benim tecrübelerime göre, hayır."
Beşlikler çakıldı. Pilot duyuru yaptı.
"33. sıradaki kadına. Helal be kızım, helal!"
Herkesin çok hoşuna gitti.
Benim dışımda. Ben orada oturmuş
"Bir daha uçakta annemle babamın arkasında oturmayacağım." diyordum.
Espriyi beğenmenize sevindim.
Bu espriyi ilk duyduğunda kim hiç beğenmedi, biliyor musunuz?
Michael Whitehall.
Aman Tanrım. Bunu ilk duyduğunda
duyabileceğiniz en Michael Whitehall'vari cevabı verdi.
Kulise geçmiştim. Barın sonunda bir yerde beni bekliyormuş.
Öfkeli bir vampire benziyordu.
"Şu yeni uçak esprinden hiç hoşlanmadım." dedi.
"Baba, sizin olmadığınız belli sonuçta. Alt tarafı espri." dedim ben de.
"33. sıraymış! İnsanların ekonomide uçtuğumuzu düşünmesini istemem." dedi.
Şimdilerde hafiften ünlü olduğu için daha beter durumda.
Şöhret, aklını başından aldı demiyorum ama geçen gün babam
tıbbi takip formu doldururken "Meslek" kısmına
"Milli hazine." yazdı.
Sayılı günü olduğunu biliyoruz.
Sonunda söylediği bir şey veya attığı bir tweet yüzünden
ekranlara çıkamayacak.
BBC'de bir soy ağacı programına katıldık. Kim Olduğunu Sanıyorsun?
Cevap "bir götmüşsünüz" çıktı.
Evet, meğerse babamın götlük olayı sülaleden geliyormuş.
Ailemin bir tarafı için Birmingham'a götürüldük. Dedim ki
"Harika, bir Peaky Blinder'la akraba çıkacağım." Yok, tacizci çıktı.
Atalarımdan biri, frengi kapan hovarda bir düzenbazmış
ve karısına da bulaştırınca ikisi de akıl hastanesinde vefat etmiş.
Meğerse o adam bir de iyi olanmış.
Evet, bizim çapkın frengili, diğer atamın yanında
Rahibe Teresa kalırmış.
Ailenin diğer tarafı için Galler'i ziyaret ettik ve öğrendim ki
ünlü bir Tory milletvekiliyle akrabaymışım.
Kendisi, ülkeye sürek avını getirmiş.
Sonra da oy hakkı için savaşan Gallerli işçilerin isyanını bastırıp
Gallerli William Wallace'ı tutuklatmış ve vatan hainliğinden
en ağır şekilde cezalandırıp adamı astırmış.
Tüm bunları öğrenince moralim bozuldu tabii.
Etkilendim, rahatsız oldum.
Dönüp babama baktım. Hiçbir tepki yoktu.
"Baba, biraz daha üzgün dursan iyi olur.
Kameralar sürekli bizi çekiyor. En azından mutsuzmuş gibi yapar mısın?"
"Üzgünüm zaten. Son derece moral bozucu bir şey.
Gallerli olduğumuzu hiç bilmiyordum." dedi.
Annenizle babanıza karşı olan algınız zamanla değişiyor.
Çocukken annenizle babanıza bakıp şöyle diyorsunuz:
"Siz ikiniz, hayatımda gördüğüm en rezil insanlarsınız."
Sonra biraz büyüyüp akıllanınca ve kendiniz de bir yetişkin olunca
en sonunda şöyle oluyorsunuz: "Var ya...
...aslında bence ikiniz de idare edersiniz."
Sonra emekli oluyorlar ve onlarla daha fazla vakit geçirince
"Yok, ilk dediğimde haklıymışım.
Kafayı yemişsiniz siz."
Bizim ailede bunun ceremesini daha çok kız kardeşim çekiyor.
Geçen yıl kız kardeşim nişanlandı.
Ailemiz için güzel bir an olmalıydı.
Oldu da ama 0,5 saniye sürdü.
Ta ki, bir kilisede evlenmek istemediğini açıklayana kadar.
Amanın.
Sanki babama, Yeşil Parti'ye oy verdiğini söylemiş gibiydi.
Pek iyi gitmedi.
"Kilisede evlenmek istemiyorum da ne demek Molly?
Bu düğünün parası benden çıkacaksa ahırda evlenmeyeceksin herhâlde!
Bu düğünü ben karşılayacaksam bir ibadethanede gerçekleşecek." dedi.
Bir cami ayarladığımızı öğrendiğindeki o surat ifadesi yok mu...
Şimdi tüm baskı bende tabii.
Evlenmem, çocuk sahibi olmam için.
"Bize ne zaman torun vereceksin?" diye sorup duruyorlar.
"Ben bu frengili soykırımcı soyun
kökünü kurutmaya çalışıyorum bir kere." falan oluyorum.
Geçenlerde ilk düzgün ayrılığımı yaşadım.
Dostça bir ayrılık yaşadık. İnsanlar bunun iyi bir şey olduğunu söyler.
Haberiniz olsun, alakası bile yok.
Ondan nefret etmek çok daha iyi.
Bir birey ve bir sahne sanatçısı olarak söylüyorum.
Bir sanatçı olarak hayatında bir trajedi yaşamanın tek avantajı
harika işlere ilham verebilmesidir.
Kimse, iki tarafın da kusursuz davrandığı güzel bir ayrılık hakkında
parlak bir albüm yapmamıştır.
Yüreğimi paspas gibi ezmesini,
kıyafetlerimi pencereden atmasını isterdim.
Adele'lenmek isterdim, anlatabildim mi?
Onun yerine, eski kız arkadaşım annemi bu ayrılığa alıştırmak için
onu çay içmeye götürdü.
Senin inceliğine ve yüce gönüllülüğüne sıçayım.
Acıdan kıvranmak istiyorum ben.
Onun yerine, ishal hakkında espriler yaparken kıvranıyorum.
Eski sevgilimle arkadaş olmak gibi tuhaf bir durum da yaşadık.
Birkaç ay boyunca aynı evde kaldık. Çok tuhaftı.
Arkadaş olarak, yeni hayatlarımıza alışmakta birbirimize yardım ettik.
En trajik anı söyleyeyim mi?
Birlikte mutfaktaydık ve altı yıldır ilk kez
yanımda osurdu.
Ve hiçbir laf edilmedi.
Mutfaktan çıkıp yukarı gittim.
Kendimi tuvalete kilitleyip
biraz ağladım çünkü o an bittiğini anlamıştım.
Tek bir hamleyle, hem gazı hem kalbimi patlattı.
Yeni konulardan bazıları çok kasvetli.
Cidden ama.
Yanımda osurup kendini benim için itici bir hâle sokmaya çalışıyordu.
Osurarak gözümden düşmeye çalışıyordu.
Ama işe yaramadı. Ben bir erkeğim. Bu, onu daha çok sevmemi sağladı.
Sonra ben de onun yaptığı gibi yaptım.
"Sana itici gelmek için yapabileceğim bir şey var mı?" falan oldum.
"Yok, zaten ben öyle hissediyorum." dedi.
Şimdi tekrar uğraş dur.
Yatak odasında çok uğraşmam gerekecek, hiç sevmiyorum bunu.
Yatak odasında çok muhafazakârımdır.
Çarşaflar arasında hiç heyecan yoktur bende.
Hep derim, benimle seks yapmak sinemaya geç kalıp
koltuğunuzu bulmaya çalışmaya benzer.
Bir sürü kıpırdama, biraz susturma, bir duraklama
ve sonra karanlıkta bir yerlerden şöyle bir ses gelir:
"Affedersin."
Maalesef o sesi hiç duymadım.
Bunlara hazırlıklı değilim ben.
Duygusal bir ayrılığa hazırlıklı değilim
çünkü ben İngiliz devlet okulunun mahsulüyüm.
Yatılı okulda bir ilişki bittiğinde bu konudan bahsedemezdiniz.
Daha çok da, birçok öğretmenin işlerini kaybedeceğinden.
O zamandan beri en yakın ilişkim Alexa'yla oldu.
Canım Alexa. İleride kullanabilmesi için söylediğiniz her şeyi saklayıp kaydediyor.
Gerçek bir kız arkadaş gibi.
Bekâr bir yaşam tarzı sürdürüyorum artık. Yaşasın bekâr yaşam tarzı!
Kahvaltıda akşam yemeği ye. Aynen öyle.
Bir hafta boyunca aynı iç çamaşırı. Biri efsane mi dedi?
Bu mutfak lavabosu mu yoksa alt kattaki tuvalet mi oldu ayrıca?
Çok mu ileri gittim? Her gece sahnede bunu söyleyip
sonra da seyircilere bakmaya bayılıyorum. Hiç sektirmiyor.
Hep dört-beş tane gülen adam görüyorum.
Sonra dönüp yanındaki hanımlarına "Ne dediğini hiç anlamadım." diyorlar.
En dibi bu muydu yoksa mutfağa gidip evde kalan tek yiyeceğin
hazır noodle olduğunu mu fark etmekti?
Ancak o an, su ısıtıcısını da götürdüğünü fark ettim.
"Seni, musluğun sıcak tarafından dolduracağız artık."
Kendimle gurur duymuyorum.
Kollu battaniyeyle kanepede oturmuşum,
al dente haşlanmış baharatlı hazır noodle'ımı yerken
elimdeki işime dönmek için güç toplamayı umuyorum.
Elimdeki iş, 31 çekerek kendimi komaya sokmak mümkün mü diye bakmak.
"Adımı söyle Alexa."
"Jack Whitehall."
"Evet!
Babacığın kim?"
"Michael Whitehall aranıyor."
"Hayır! Yapma!"
Biraz raydan çıkmıştım diyebiliriz.
Bir hafta sonu için Almanya'ya gittiğimde doruğa ulaştım artık.
Epey hüzünlüydü aslında.
Geçen sene, kaybettiğimiz bir arkadaşımla vedalaşmak için
Berlin'e gitmiştim. Haziran mıydı temmuz muydu?
Yaz düğünüydü, tam zamanını hatırlamıyorum.
Aynen. Ayrılık acısının kendine acıma faslından sonra
"kafayı bulma" aşamasına geçmiştim.
Bunun için mutlu bir evliliği olan arkadaşlarınızla olmaktan
daha iyi bir yol var mıdır?
Boktan bir hayat yaşayan ben.
Üç gün boyunca eğlendik ettik
ve eve dönmek için Berlin Havaalanı'na gittim.
Havaalanı güvenliğinden geçmek için sıradaydım
ve pasaportumu çıkarmak için elimi cebime attığımda
onun yerine cebimden, esrarlı sakız çıktı.
Amanın. Etrafımda bunu atabileceğim bir yer bakındım
ama görünürde hiçbir şey yoktu.
Bir an için aklımdan şöyle geçmedi de değil...
Önüme baktığımda, sırt çantası açık olan bir çocuk gördüm.
Ama yapmadım çünkü ben bir canavar değilim.
Hem annesinin dikkatini de dağıtamadım.
En sonunda istemeden de olsa bunu yutmak zorunda kaldım.
Yuttum gitti.
Yenilebilir esrar konusunda biraz acemiyim.
Bu şeyler inanılmaz etkiliymiş.
Yük treni gibi çarptı beni.
Sıranın önüne geldiğimde
o kadar uçmuştum ki,
bir uçağın yardımı olmadan eve uçabilirdim.
Vücut tarama makinesinde dururken ciddi bir sorunum olduğunu anlamıştım.
Bacaklar dışa dönük, kollar havada.
"Neden seni taramıyor?
Seni taramıyor çünkü karnında uyuşturucu olduğunu biliyor
seni yaramaz çocuk." falan oldum.
Sonrasında beni taramamasının asıl sebebini anladım.
Çünkü bacaklarım açık, kollarım havada bir şekilde
normal metal detektörünün içinde duruyormuşum.
O anda arkamdan Almanca bağıran şöyle bir ses duydum:
"Das ist verboten."
Dil uzmanı değilim ama Almanca şöyle demediğine eminim:
"İyi günler. Salonumuz şu tarafta."
Arkamı döndüm. Güvenlik görevlisi çok hırçın bir şekilde
karın bölgemi işaret ediyor ve Almanca bir şeyler bağırıyordu.
Şimdi düşününce fark ediyorum ki kemerimi gösteriyordu.
Kemeri çıkarmamı istiyordu. Ama kafam o kadar iyiydi ki
kemer taktığımın farkında bile değildim.
Nedense o anda, pantolonumu işaret ettiğini
düşündüm ve çıkarmamı istiyor sandım.
"Vay be, bu Alman güvenlik görevlileri çok titizmiş." falan oldum.
Ama ben, Katolik yatılı okuluna gittim.
Bir yetkili onu çıkarmanızı istiyorsa
sike sike çıkarırsınız.
Berlin Havaalanı'nın ortasında
pantolonumu yavaşça indirmeye başladım.
Bundan hiç hoşlanmadı.
Bilakis, onu daha da kızdırdı.
Daha çok bağırmaya başladı. "Oben!" diyordu.
Oben'ı Google'da arattım. Almanca "yukarı" anlamına geliyormuş.
"Pantolonunu yukarı çek." Almanca bilmiyorum ben!
Ben "Aç." diye bağırdı sandım ve şöyle oldum:
"İşler kızıştı."
Bu hikâyenin en endişe verici yanı, ne kadar itaatkâr olduğumdu.
O anda bir güvenlik görevlisi
havaalanındaki herkesin önünde beni anal yoldan aramak istese
hiçbir şekilde ses çıkarmazmışım.
Adam resmen bir kere "aç" dedi diye
giriş için hazır pozisyona geçtim hemen.
"Madem böyle olması gerekiyor, öyle olsun Fritz.
Önce serçe parmağını sok yalnız.
Bana eski kafalı diyebilirsin ama ön sevişme isterim."
Bu yüzden bir kız arkadaşa ihtiyacım var.
Beni dizginlemesi için.
Bekâr hayatını beceremiyorum.
Tek gecelik ilişkiler yaşamam lazım aslında.
Ama beni korkutuyor. Neden, biliyor musunuz?
Bir şey kapmaktan korkuyorum.
Arkadaşımın tek gecelik bir ilişkisi oldu.
Asla kurtulamayacağınız bir şey kaptı.
Çocuk.
Bu esprinin kopuş kısmında kızına mı baktın sen?
Çok kabasın. "Senden bahsediyor küçük cinsel yolla bulaşan hastalığım."
Neyiniz? Karınız mı? Aman Tanrım.
Tanrım, çok özür dilerim.
Sorun değil.
Bunu çekmiyoruz zaten. Bir yerde yayınlanmayacak, sorun yok.
Ballı fişek. Ben...
Michael Whitehall gurur duyardı.
Gösterinin devamını bu tarafa anlatacağım. Oraya bir daha bakamam.
Adam kalkıp... Bana el sallamayı kes.
Hiçbir işe yaramaz bu. Zaten aşırı utanmış durumdayım.
Teşekkürler komedi tanrıları.
Ama devam etmeliyiz.
Demem o ki, çocuk yapmaya kesinlikle hazır değilim. Berbat bir baba olurdum.
Aman Tanrım. Geçenlerde bir yazı gördüm.
Yolda araba kullanırken yan tarafta bir tabela gördüm.
"Çocuklarınız burada yaşıyormuş gibi araba kullanın."
O ağaca tosladığımda saatte 130 km yapıyordum.
Geçenlerde yaptım. Yapan var mı acaba?
Yanlışlıkla, kayak yapan bir çocuğa vurdum.
Kendileri yapmış gibi gülen birileri var şurada. Hiç iyiye işaret değil.
Muhtemelen sizin de hatanız değildir. Haksızlık yapmayalım.
Açık konuşmak gerekirse bu küçük puşt büfede
pat diye önüme geçince aniden tepki gösterdim.
Gerçek şu ki, bazı ebeveynler çocuklarına yardım etmiyor.
Geçen gün bir kadınla tanıştım. Kızının adı...
...Isis'ti.
Aynen.
"Yunanca'da 'doğa tanrıçası' demek." falan dedi.
"Dünyanın geri kalanı için de 'ateş, bomba' demek ama." oldum.
Başka bir isim düşünmelisin aşkım çünkü o isim gasbedildi.
Yanlış kelime seçimi.
Grupla paylaştığı bir bilgi değildi bu.
Gayet normal bir şeymiş gibi
muhabbetin arasında lafını geçirdiği bir bilgiydi.
Bu kadını daha önce hiç görmemiştim.
Ne kadar endişelendiğimi tahmin edersiniz.
Hepimiz barda güzel içkilerimizi yudumlarken
yabancı biri birdenbire söze girip şöyle diyor:
"Artık eve gitmem gerek. Yarın sabah erken kalkıp
Isis'e projesinde yardım edeceğim."
"Pardon, anlayamadım amına koyayım?"
"Tipik Isis işte. Saat beşte söylüyor
ve markete gidip gerekli malzemeleri almak da bana düşüyor.
Sonra çantasını hazırlayıp bir de otobüs durağına bırakıyorum.
Okula ellerimle götürmediğim kalıyor bir."
"Bu kaltağı hemen indirin."
En sonunda çocuğundan bahsettiğini anladım.
"İnsan, çocuğuna Isis ismini koymamalı." dedim.
"Terör örgütünden önce adını Isis koymuştum ben." dedi.
"Umarım öyle yapmışsındır." dedim ben de.
Ama maalesef bazı isimler de tedavülden kalkıyor.
Bu yüzden Tinder'da sağa attığınız bir sürü Adolf olmuyor.
Hitler'e hakkını vermek gerekirse... Cümleye girmek için
korkunç bir başlangıç oldu.
Hitler'e hakkını vermek gerekirse... Kes şunu.
Hep meşhur bir sözüm olsun istemişimdir ama bunu seçmemeliyim bence.
Hitler'i savunacak olursak... Hayır, daha beter!
Daha beter.
Gamalı haç. Bahsetmek istediğim şey bu.
Tamam mı? Gamalı haç.
Mükemmel bir sahiplenme örneği.
Şunu söyleyen bir puştla karşılaştınız mı hiç? "Evet.
Biliyor musun bilmem ama gamalı haç aslında
bir Budist sembolüdür."
"Evet ama artık değil."
"Hayır, Buda'nın ayak izlerini simgeliyor."
"Bir dahaki sefere bir bara girdiğinde, dazlak kafalı
ve boynunda gamalı haç dövmesi olan birini gördüğünde
ona doğru yürüyüp en dostane namasteni yap.
Umarım dangalak olmayan biri olarak reenkarne olursun."
Neyse, acımasız davranmayayım.
Bu anne, kızına Isis ismini elbette provoke amaçlı koymamıştır.
Isis çok tatlı bir kızdır mutlaka.
Muhteşem de bir abladır. Erkek kardeşleri Hamas ve Hizbullah'a karşı.
Bu kısmı gereğinden fazla yaptım sanırım.
Bu espriyi aylardır yapmamın en güzel yanı
şu anda turnedeyken yaptığım için
diğer insanlar yanıma gelip
kendi çocuklarının isminin de Isis olduğunu söylemek istiyor.
Hep de belli bir tip insanı çekiyor.
Geçen gün kalabalık bir otel lobisindeydim.
Tüvit ceketli bir adam bana doğru geldi.
"Jack, benim kızım da Isis."
"İnsan içindeyiz yahu."
"Gelsene hadi. Onun için bir video çeker misin? Hadi.
Isis için video çekiyor. "
"Kapa çeneni!"
Bir tane daha anlatayım.
Bu aralar her gün uğraştığım tuhaf bir sosyal durum var.
AirPod'larımın cep telefonumla senkronize olmadığını fark etmeyince
dinlediğim şarkı herkese çalmış oluyor.
Geçen gün en kötüsü oldu. Spor salonundaydım.
Spor salonuna gittiğimde The Rock havasına bürünürüm.
Önce cefa, sonra sefa.
Deli gibi yüklenirim. Köşede bir egzersiz bisikleti bulunca
hemen atladım. Kapüşonumu çektim, AirPod'larımı taktım
ve hafif bir şeyler dinleyecektim. Sesli kitap olur,
klasik müzik olur, film müziği olur.
Eğimi 0.5'e ayarladım ve sonra da Call the Midwife'daki kadınlar gibi
öyle salına salına pedal çevirmeye başladım.
Yalnız bu esnada, spor salonundaki herkes bana bakıyordu.
Her nedense aklımdan geçen ilk şey şu oldu:
"Quadzilla'nın asfaltı nasıl ağlattığına bakıyorlar herhâlde."
Kafama dank ettiği an çok kötü oldum.
Spor salonundaki herkesin bana bakmasının asıl sebebi
benim bir köşedeki egzersiz bisikletinde
kapüşonum çekik hâlde, AirPod'la tüm spor salonuna
E.T.'nin film müziğini dinletmemmiş.
Normal ve hoş görünüyor muyum?
Tek kadından cevap geldi, çok teşekkürler.
O ıslık için biraz geç.
Ama teşekkürler.
Bir hikâye daha anlatacağım.
Babam hakkında.
Onunla ilgili espriler yaptığımın farkındayım.
Ama onu çok seviyorum. Onunla dünyayı dolaşma şansı
yakalamış olmamın kıymetini de çok iyi biliyorum.
Yaptığımız iş yüzünden konfor alanından çok feragat ettiği için de
onunla gurur duyuyorum.
Babamın, göreceğimi hiç düşünmediğim yeni yönlerini görüyorum.
Tabii onu ara sıra fazla zorlamıyor da değilim.
Böyle yaptığım bir durumla ilgili bir olay anlatmak istiyorum sizlere.
O anda çok travmatik gelmişti aslında.
Programa koyabileceğimiz bir şey gibi gelmemişti
çünkü olayın sonunda yığılıp acile kaldırılmıştı.
Ama...
...trajedinin üzerinden zaman geçince komediye dönüşür.
Anlatmaya başlıyorum.
Her şey Ukrayna'ya gidip Çernobil'i ziyaret ettiğimizde oldu.
Hiç Çernobil'e giden oldu mu bu arada?
Şuradaki kadın.
Üçüncü elini kaldırıyor.
Korkunç bir yer.
İnsanlık tarihinin en kötü nükleer felaketinin yaşandığı yer.
Terk edilmiş bir yer. Vahşi, sokak köpeği sürülerinden başka bir şey yok.
Ama tuhaf bir şekilde turist merkezi hâline gelmiş durumda.
Aile boyu eğlence.
Çernobil'de hediyelik eşya dükkânları, kantinler var.
Aklı başında hiç kimse, Çernobil'deki kantinden bir şey yemez.
Ne yazık ki babamın aklı başında değil.
İçeri girdik, Japon turist doluydu.
Sonunda benim sıram geldi.
"Bugün menüde ne var?" dedim.
"Etli poğaça."
"Sağ olun hanımefendi.
Vejetaryen seçeneği nedir?"
"Eti alıp...
...poğaçadan çıkarırsınız."
Babama yüz kere söyledim.
"Poğaçanın içindeki eti yeme." Dinledi mi? Götüne taktı mı? Şöyle dedi:
"Hayatım boyunca öğle yemeğimi 13.00'de yedim.
Bugün de değişmeyecek. Git bana şarap listesini getir."
"Şarap listesi mi?
Çernobil'de bir kantindeyiz, şarap listesi falan yok.
Olsaydı bile, içebileceğin bir şey olacağını hiç sanmıyorum."
"Kırmızı mı, beyaz mı, karanlıkta parlayandan mı efendim?"
"Kırmızı lütfen. Hangi yılı önerirsiniz?"
"1986'dan önceki ne varsa."
"Baba, şarap içmeyeceksin. Su iç." falan dedim.
"Su içmem" dedi. "Neden?"
"Balıklar içinde yiyişiyor da, ondan."
Su içmedi. Poğaçanın içindeki gizemli "eti" yedi.
45 dakika sonra minibüse bindik. Kamera ekibimizle birlikteydik.
Yasak bölgeden geçip ıssız bir ormanlık alan olan
Pripyat'a doğru ilerliyorduk.
Dünyadaki en zehirli ve radyoaktif yer.
Birdenbire babam bana dönüp kulağıma şöyle fısıldadı:
"Jack, tuvaletim var."
Dönüp ona baktım, hiç iyi görünmüyordu.
Cidden, Kadınlar Dünya Kupası olduğunu söylediğimden beri
suratını bu kadar kırmızı görmemiştim hiç.
Dedim ki, "Baba, tuvalete gidemezsin, o fırsatı kaçırdın.
İnin cinin top oynadığı bir yerdeyiz."
Kolumu tuttu ve bir iblis tarafından ele geçirilmiş gibi bir sesle
şöyle dedi: "Minibüsü durdur!"
Babamın, hiç fiziksel egzersiz yaptığını görmemiştim.
Minibüsün kapısını pat diye açıp
Usain Bolt gibi ormana koştu anasını satayım.
Kamera ekibine şöyle dedim: "Minibüsün arkasına saklanın.
Ben gidip onunla ilgileneyim."
Babamın peşinden ormana gittim. Uyarı yazıları vardı.
"Tehlike, izinsiz girilmez." "Radyasyon."
Çernobil'deyken radyasyon zehirlenmesi tehlikesine karşı
hiçbir yüzeye dokunmayın veya yaslanmayın demişlerdi sürekli.
Bu sebeple, ormana girerken çok daha iyi anlamaya başladım ki
79 yaşındaki babamın,
ormanda kendini rahatlatabilmesinin tek yolu
benim yardım etmemdi.
Siz anca yüzünüzü ekşitirsiniz, ben bunu bizzat yaşamak zorunda kaldım.
Babam, üç parçalı takımının pantolonunu indirirken
onu iki elimle tutup...
...ayaklarının üstüne bastım
ve ikimiz de aynı anda yavaşça geriye yaslanmaya başladık.
Korkunç bir tantra yoga hareketi yapar gibiydik.
Ona bakamıyordum, aklıma güzel şeyler getirmeliydim.
Tam güzel bir ezgi tutturmuşken havlama sesleriyle birlikte
o güzel andan koparıldım. Gözlerimi açtım. O vahşi, radyoaktif köpeklerden biri
"Oley! Öğle yemeği!" edasıyla babamın kıçına doğru ilerliyordu.
Korkutup kaçırmaya çalıştım. "Kışt, lütfen bizi rahat bırak." diyordum.
Babam da bir yandan bağırıyordu: "Rezillik resmen amına koyayım!"
Bir otobüs dolusu Japon turist oradan geçerken
füj durumuna geçiş yaptım sanırım.
Babamın o kısmını hiç görmek istemezdim.
Hatırladığım bir sonraki şey, minibüse doğru yürürken
"Bir daha asla babamın gözlerine bakamayacağım." diye düşünmemdi.
Kamera ekibini saklandıkları yerden çağırdım.
Önce yönetmenimiz geldi, sonra kameramanımız.
Ortaya çıkan üçüncü kişi ses mühendisimiz Marc'tı.
Onun da yüzünde dehşet bir ifade vardı.
İşte o anda, ormanda çektiğimiz çile boyunca
mikrofon taktığımızı fark ettim.
Sonrasında, bu da yetmezmiş gibi
lastiklerin çıkardığı çakıl sesleriyle bir zırhlı araç geldi.
O zırhlı araçtan, Ukrayna jandarmasından
üç silahlı kişi indi.
Durumu değerlendiriyorlardı. Babamın kül rengi yüzüne baktılar.
Görmezden geldiğimiz tabelalara baktılar.
Ve Çernobil'in gördüğü
ikinci en kötü nükleer serpintiye baktılar.
Pek memnun görünmüyorlardı.
İşte o an hızlıca düşünüp araya girdim ve şöyle dedim:
"Beyler, siz bir şey söylemeden önce şunu belirtmek isterim ki
buradaki tüm uyarı yazılarını okudum ama hiçbirinde şu yazıyı göremedim:
'Aktif bir ishal sorununuz varsa, lütfen ormana girmekten kaçının.'"
Wembley, muhteşemdiniz.
Çok teşekkür ederim. Ben Jack Whitehall, iyi geceler.
ÇERNOBİL 2018
Niye pişmiş kelle gibi sırıtıyorsun, anlamadım.
Çernobil'de hastaneye düştük.
Noel hindisi gibi yağlanıyorum sanki.
İKİ SAAT SONRA
Niye dizildiler? Sen Prens Charles değilsin.
Benimle bu kadar iyi ilgilendiğiniz için hepinize teşekkür etmek istiyorum.
Bu hastaneyi hep çok güzel anımsayacağım.
Üçünüz de bana çok güzel baktınız.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna