Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ผมจะเริ่มแล้ว
‎เราจะเริ่มการติดต่อ
‎จอห์นมีภารกิจที่พิเศษมากในชีวิต
‎เขาพยายามที่จะติดต่อมนุษย์ต่างดาว
‎ผมเริ่มด้วยตัวเอง มีคุณปู่คอยช่วย
‎ผมอาศัยอยู่กับคุณปู่คุณย่า ‎ในบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งในตอนเหนือของรัฐมิชิแกน
‎ผมเริ่มสร้างอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เพื่อติดต่อ
‎กับอะไรก็ตามที่อาจอยู่นอกโลก
‎จนกระทั่งมีมันอยู่เต็มห้องนอน
‎อุปกรณ์นั่นยังคงมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ในเวลาสองปีต่อมา ‎มันเริ่มลามเข้าไปในห้องนั่งเล่น
‎ขนาดก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‎สิ่งที่ผมทำขึ้นเกือบทั้งหมด ‎มาจากการเรียนรู้ด้วยตัวเอง
‎ผมวาดมโนภาพขึ้นและทำให้มันเสร็จสมบูรณ์
‎แล้วสร้างให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาจริงๆ
‎ผมมักจะแสวงหาการสำรวจ
‎การมองออกไปไกลกว่าที่เรามีอยู่ตรงนี้
‎ผมวาดภาพโลกของมนุษย์ต่างดาวขึ้นมากมาย
‎นึกภาพว่ามันจะเป็นอย่างไรถ้ามีการติดต่อ
‎มีช่วงเวลาแห่งการแลกเปลี่ยนความรู้ ‎และความคิดกันอย่างเต็มที่
‎และมีการสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์อื่นๆ ‎นั่นเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือจากสิ่งที่
‎คนส่วนใหญ่นึกถึงด้วยซ้ำ
‎ผมกำลังหาสัญญาณคลื่นวิทยุ
‎เอาละนะ
‎ผมตัดสินใจว่า ‎วิธีที่ดีที่สุดที่ใช้ในการลองติดต่อก็คือ
‎การกระจายสัญญาณออกไปนอกโลก
‎ผมคิดว่าสัญญาณที่ดีที่สุดน่าจะเป็นดนตรี
‎ในทางเทคนิค เราได้รับสัญญาณจริง
‎จากเสารับส่งสัญญาณขนาดใหญ่ ‎หน้าบ้านคุณปู่คุณย่าผม
‎ผมส่งสัญญาณดนตรีไปในอวกาศเพราะว่า ‎มันเป็นภาษาสากลอย่างหนึ่ง
‎ผมกำลังพูดถึงดนตรีที่ไม่ใช่เชิงพาณิชย์ ‎แต่ผมหมายถึง
‎แจ๊ส ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ‎คราฟต์เวิร์ก แทนเจอรีนดรีม ฮาร์โมเนีย
‎และอื่นๆ อีกมากมาย
‎ดนตรีแอฟริกัน
‎ดนตรีตะวันออก ซึ่งครอบคลุมหลายแนว
‎เร็กเก แอฟโฟรบีต
‎และหนึ่งในแนวที่ผมชอบ ‎ส่งออกไปมากเลยคือ ดนตรีกาเมลัน
‎เป็นรูปแบบที่งดงามมาก
‎จอห์น เชปเพิร์ดอุทิศเวลา เงินทอง ‎และพลังงานต่างๆ ทั้งหมด
‎ของเขาเองให้กับการค้นหา ‎มนุษย์ต่างดาวนอกโลก
‎ผมส่งดนตรีวัฒนธรรม ‎หรือดนตรีสร้างสรรค์ไปในอวกาศ
‎ผมกระจายสัญญาณออกไป ‎ไกลประมาณล้านไมล์ในอวกาศ
‎ประมาณสองเท่าของดวงจันทร์
‎นี่คือโครงการสแตรต สถานีโลก 1
‎กระจายเสียงถึงคุณ ‎จากมิชิแกนตะวันตกเฉียงเหนืออันงดงาม
‎คุณกำลังฟังดนตรีจากวงฮาร์โมเนีย
‎นี่คือโครงการสแตรต สถานีโลก 1 ‎กำลังหยุดกระจายเสียงในวันนี้
‎ถ้าคุณคือสิ่งมีชีวิตต่างดาว ‎โปรดรับฟังได้ใหม่ในคืนพรุ่งนี้เวลาสามทุ่ม
‎กับแนวดนตรีวัฒนธรรม ‎นี่คือจอห์น เชปเพิร์ด
‎ผมจำแม่ไม่ค่อยได้
‎ปีแรกๆ เป็นช่วงที่ยากลำบาก
‎สภาพแวดล้อมของบ้านที่เลี้ยงดูผม ‎ไม่ใช่บ้านแสนสุข
‎พ่อผมทิ้งไปตั้งแต่ผมเพิ่งเกิด
‎ย่าเวทนาผมและรับผมไว้ให้อยู่ด้วย
‎ผมติดต่อกับแม่น้อยมาก
‎แม่ชอบแปลกแยกมากกว่าผมนิดหน่อย
‎เกือบจะเป็น... ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาวนะ ‎นั่นไม่ใช่คำที่เหมาะสม
‎แค่แปลกแยก
‎ความทรงจำที่อบอุ่นที่สุด ‎คือช่วงหลังจากที่คุณย่ารับเลี้ยงผม
‎ดูแลผม เลี้ยงดูผม
‎บางครั้งการตั้งเป้าหมายในชีวิตผม ‎และการไปให้ถึง
‎อาจเป็นเหมือนการเดินทาง ‎บนถนนสายเปลี่ยวขึ้นไปบนภูเขา
‎ไปยังยอดที่อยู่สูงขึ้นไปเพื่อจะได้เห็นทัศนียภาพ
‎ได้รู้ได้เห็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เห็น
‎จึงมีแนวโน้มว่าจะไปตามลำพังมากกว่า
‎และไม่มีเพื่อนร่วมเดินทางมากนักในเส้นทางนี้
‎ผมเริ่มปฏิบัติการทั้งหมดนี้ใน
‎บ้านพักหลังเล็กๆ ท่ามกลางพื้นที่ที่ไม่ค่อยมีคนอยู่
‎เป็นเมืองเล็กในชนบท
‎วิถีชีวิตของผมเป็นแบบวิถีชีวิตท้องถิ่น
‎คือค่อนข้างอยู่ห่างกันและแปลกแยก
‎ใจผมอยู่ในห้วงอวกาศและดินแดนอื่นๆ
‎ในขณะที่ร่างกายผมอยู่ในชุมชนท้องถิ่นแห่งนี้
‎พื้นที่ชนบทเล็กๆ ที่สงบเงียบแห่งนี้
‎แต่ใจผมกำลังเดินทางไปในจักรวาล
‎ตอนผมอายุประมาณ 12 ถึง 14 ปี ‎ผมตระหนักว่าผมมีความแตกต่างเล็กน้อย
‎คือผมเป็นเกย์
‎การเติบโตขึ้นแบบเกย์ในมิชิแกน ‎ค่อนข้างจะลำบาก
‎นั่นเป็นเรื่องจริงที่ลำบากยากยิ่งเรื่องหนึ่ง ‎โดยเฉพาะการอยู่ในพื้นที่ชนบท
‎ผู้คนไม่ค่อยเข้าใจเราเท่าไหร่ ‎ขอใช้คำว่าความเข้าใจก็แล้วกันนะครับ
‎ผู้คนไม่ค่อยเข้าใจเรา
‎ผมว่าส่วนที่ยากจริงๆ เลยก็คือ ‎เวลาที่เรารับมือกับความเหงา
‎เราไม่ได้ไปพบปะหรือคบหาใครมาเป็นเวลานาน
‎ซึ่งคนอื่นก็ไม่รู้ว่าเรามีความแตกต่างเล็กน้อย
‎การหาคนที่อยู่บนคลื่นความถี่เดียวกันกับผม
‎และสามารถใช้ชีวิตด้วยกันกับผมได้
‎ในระดับหนึ่งหรือรูปแบบหนึ่ง ‎แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‎แม้ผมจะเชื่อว่ามันมีอยู่จริง ‎ผมเชื่อว่าแต่ละคนมีคนของตัวเอง
‎เวลาผ่านไป ‎อุปกรณ์ของผมก็กินพื้นที่เกือบทั่วบ้าน
‎เห็นได้ชัดว่าเราต้องมีพื้นที่เพิ่ม
‎คุณย่ากับผมคิดเหมือนกัน ‎และรวมเงินกันต่อเติมบ้านให้กว้างขึ้น
‎มีพื้นที่ให้ขยับขยายได้มากมาย
‎โครงการของผมอาจเป็นที่รู้จักอย่างเต็มที่
‎จอห์น เชปเพิร์ดเรียกโครงการของเขาว่า ‎สแตรต
‎เป็นอักษรย่อของชื่อเต็มว่า ‎การวิจัยและติดตามเครื่องส่งสัญญาณคลื่นพิเศษ
‎มีแรงดันไฟฟ้า 60,000 โวลต์ วิ่งอยู่ในชั้นใต้ดิน
‎ที่ใช้ในการส่งสัญญาณตรงออกไปสู่อวกาศ
‎แล้วผมก็สร้างเครื่องรับส่งสัญญาณลึกในอวกาศ
‎สูงสองชั้นขึ้นมา ‎เรียกง่ายๆ ว่าเครื่องสะท้อนคลื่นเสียง
‎มันช่วยให้ผมไปถึงอวกาศ ‎ที่อยู่ลึกและไกลออกไปยิ่งขึ้น
‎โครงการสแตรตกลายเป็นปฏิบัติการหลัก
‎ผมง่วนกับการพัฒนาเครื่องมือสื่อสารชนิดอื่นๆ
‎(อันตราย - ไฟฟ้าแรงสูง)
‎ผมไม่เคยย่อท้อต่อการพยายามที่จะติดต่อ
‎ผมตื่นเต้นเสมอกับการรอคอยอย่างคาดหวัง
‎ว่าจะมีบางสิ่งเกิดขึ้น
‎เรากำลังจะเปิดเพลงป็อปแอฟริกัน ‎เพื่อมอบบรรยากาศอบอุ่นยามค่ำแก่คุณ
‎มันคือการสำรวจ มันเป็นเหมือนอารมณ์ฝัน
‎ผมจึงทำอยู่อย่างนั้น ‎ผมทำอย่างนั้นอยู่ตลอด 25 ถึง 30 ปีในชีวิตผม
‎ถึงผมจะบอกไม่ได้ว่าผมค้นพบ
‎ข้อมูลจำนวนมากที่น่าจะเป็นข้อมูลสำคัญที่สุด
‎โดยเฉพาะการเผชิญหน้ากับยูเอฟโอ
‎แต่ผมก็มีแรงบันดาลใจและความคิดสร้างสรรค์
‎ที่ให้โอกาสผมทำสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด
‎และแบ่งปันผลลัพธ์ที่ได้กับคนอื่นๆ
‎และมันเติมเต็มชีวิตผม ‎ให้บางสิ่งบางอย่างที่มีความหมาย
‎สิ่งที่เหลืออยู่ของโครงการสแตรตคือ ‎สิ่งที่อยู่ในอาคารนี้
‎อุปกรณ์จำนวนมากถูกถอดชิ้นส่วนเพื่อเก็บ
‎แต่อาจเรียกได้ว่า จิตวิญญาณของมันยังอยู่ตรงนี้
‎นี่คือหนึ่งในจอภาพที่แสดงโครงสร้างข้อมูล
‎มีส่วนประกอบต่างๆ มากมาย ‎ล้วนแตกต่างจากสิ่งอื่นๆ ทั่วไป
‎อุปกรณ์สื่อสารผ่านดาวเทียม
‎หลอดไมโครเวฟกำลังแรงสูง ‎ที่ใช้ส่งคลื่นไมโครเวฟ
‎จึงมีสิ่งต่างๆ มากมาย ‎ที่เป็นส่วนหนึ่งของห้องปฏิบัติการ
‎รวมทั้งเครื่องเร่งสัญญาณแรงดันสูง
‎ซึ่งใช้ในการส่งสัญญาณไปในอวกาศ
‎สิ่งเหล่านี้จึงเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ น้อยๆ ‎หรือชิ้นส่วนเล็กๆ ที่เหลืออยู่ของความคิด
‎การต้องล้มเลิกอันเนื่องมาจากขาดทุนทรัพย์
‎เป็นเรื่องน่าผิดหวังลึกๆ ‎จนเกือบจะเป็นความเศร้า
‎แต่ก็ทำให้รู้ด้วยว่า ‎อาจถึงเวลาต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่
‎ผมไม่เคยมีเพื่อนชายที่คบจริงจัง ‎หรือคนที่มีความสัมพันธ์ด้วยอย่างลึกซึ้งมาก่อน
‎อยู่แบบนั้นมาจนกระทั่งในปี 1993
‎ผมได้พบใครคนหนึ่งที่ผมรักมากจริงๆ ‎ชื่อว่า จอห์น ลิเทรนทา
‎มีอยู่คืนหนึ่งเราต่างก็ไปที่บาร์แห่งหนึ่ง
‎เราได้พบกันที่นั่น
‎ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามาในบาร์ ผมอยู่ตรงนั้น
‎ผมค่อนข้าง... สะดุดกับการปรากฏตัวของเขา
‎ลักษณะท่าทางของเขา ‎ความจริงที่ว่าเขาดูแตกต่าง
‎เขามีเสน่ห์แบบที่เห็นได้เกือบจะในทันที
‎ตอนเจอจอห์นครั้งแรก ผมเกิดความประทับใจว่า
‎"ผู้ชายคนนี้ช่างแตกต่างจากคนอื่น ‎เขาสร้างความประทับใจได้อย่างน่าทึ่ง
‎ฉันว่าฉันอยากรู้จักคนคนนี้"
‎จู่ๆ ผมก็เกิดรู้สึกอยากเข้าไปหา ‎และรวบรวมความกล้า
‎ที่จะเดินเข้าไปกล่าวสวัสดี ‎และอย่างน้อยๆ ก็แนะนำตัว
‎และหลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่า
‎เราเริ่มออกตัวได้ดี ‎เรียกว่าไปกันได้อย่างรวดเร็ว
‎เราเริ่มคุยกันเรื่องดนตรี ‎และแง่มุมบางอย่างที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น
‎ที่มีอยู่ในดนตรีที่เรารัก
‎นิสัยของจอห์นคือ เขาเป็นคนที่อบอุ่นมาก
‎สิ่งที่ผมชอบมากในตัวเขาก็คือ ‎เขามีความอบอุ่นและมีความเข้าใจ
‎ทันทีที่ผมพบเขาและได้รู้ว่าเขาเป็นคนประเภทที่
‎อบอุ่น รู้จักรัก อ่อนไหว อดทน
‎ผมได้แต่คิดว่า "โอ้ คนคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
‎เราไม่ได้เจอคนแบบนี้ทุกวัน"
‎และนั่นคือสิ่งที่ผมคิดว่า ‎ทุกคนในโลกนี้ต่างก็แสวงหาไม่มากก็น้อย
‎และไม่ได้เจอเสมอไป
‎ผมเป็นคนหนึ่งที่โชคดี
‎และผมรู้สึกว่าผมเจอแล้ว ตอนที่ผมได้พบกับจอห์น
‎เราจึงติดต่อกัน
‎ความสนใจของผมอยู่ที่การค้นหาสิ่งที่ไม่รู้ ‎และสิ่งที่ไม่รู้ก็อยู่แค่ตรงนั้น เป็นสิ่งที่ยังไม่รู้
‎และเราก็ค้นหา ค้นหาไปเรื่อยๆ ‎จากความปรารถนา
‎เพราะเรารู้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างอยู่ที่นั่น
‎(ในความทรงจำแห่งรักของไอรีน แลมบ์ ‎ปี 1905 - 1988)
‎คำบรรยายโดย นิติพร โจโดวิน