[Rancangan ini disediakan dengan sari kata BM]
Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Saya dilahirkan di Budapest pada tahun 1987.
Benar? Menakjubkan.
Awak pernah ke Budapest?
Tak pernah, saya cuma pernah dengar namanya.
Ibu dan ayah saya bertemu untuk kali pertama di Berlin pada tahun 1986.
Setahun kemudian, saya dilahirkan di Budapest.
Saya hidup dalam dunia yang tak dapat awak bayangkan.
Pada suatu hari, kami tak berpindah-randah lagi dan menetap di sini.
Saya duduk di sini sambil memerhatikan dunia luar melalui tingkap.
Pelancongan sebelum ini terasa dah lama berlalu.
[Josée]
Awak okey?
Biar saya tolong awak.
Sila tunggu sebentar.
Mari, saya papah awak pergi duduk di kerusi itu.
Satu, dua.
Awak tiada apa-apakah?
Rodanya macam dah rosak.
Papah saya ke atas kerusi roda itu.
Maafkan saya.
Awak dah boleh pergi.
Mak cik.
Saya ialah pelajar yang tinggal di depan.
Saya selalu datang beli barang di sini, kan?
Boleh saya pinjam kereta tolak itu?
Saya pinjam sekejap saja.
5,000 won.
Apa yang berlaku?
Ada orang tak siuman raba dada saya dari belakang.
Semasa saya nak larikan diri...
Kenapa awak keluar
dan diraba oleh orang lain?
Dia?
Bukan.
Pelajar ini tolong saya.
Pertolongan kecil saja.
Saya pun rasa begitu. Pelajar, mari tolong saya.
Maaf, boleh tolong saya simpan kerusi roda saya?
Okey.
Kalau begitu, saya pergi dulu.
Marilah makan dulu.
Sekurang-kurangnya biar saya masak untuk awak.
Makanlah, pelajar.
Kalau begitu, terima kasih.
Saya makan dulu.
Kenapa awak makan begitu?
Awak takut ia beracun?
[Itu pertemuan pertama kami.]
Ya.
Yakah?
Beli susu untuk saya.
Ya, baiklah.
Yong-suk, bangun.
Yong-suk.
Habislah.
Teman lelaki saya dah datang.
Awak nak berkenalan dengan dia?
Dia telefon saya tadi, saya suruh dia tolong beli susu.
Kedai runcit di sebelah saja, dia akan sampai sebentar lagi.
Hei!
Apa?
[Susu Seoul]
Beg awak terbuka, barang awak dah nak tercicir.
Terima kasih.
Menerusi kaedah pengajaran simulasi struktur otak manusia,
bersambung dengan pelbagai saraf,
kita boleh menguji daya penerimaan tertinggi.
Dalam gabungan linear penerimaan ini,
ia menggunakan sistem tidak linear.
Walaupun kemampuan ramalan bagus, namun daya buat analisis agak lemah.
Jadi, apa yang kita nampak dalam rangkaian saraf tiruan?
Semester ini dah tamat?
Ya. Awak pula? Belum tamat?
Ya, ada satu subjek lagi.
Ada lagi?
Itu sebab saya tak belajar sungguh-sungguh.
Saya asyik ponteng kelas.
Awak perlu tamat pengajian.
Awak dah nak balik rumah, senior?
Sekarang masih awal, kenapa saya nak balik?
Helo, profesor.
Helo, Su-kyung, Yong-suk.
Hei, sediakan makanan untuk dia.
Apa hubungan budak dalam gambar itu dengan pak cik itu?
Ayah saya.
Ayah?
Ya.
Budak yang dia dukung ialah saya.
Budapest.
Tempat lahir saya.
Tapi,
budak ini berbeza dengan awak.
Saya mirip ibu. Jadi, saya tak macam orang kacukan.
Selamat datang.
Dua Americano.
Sebenarnya, macam ini.
Nenek itu mahu angkat peti yang berat,
saya tak boleh berpeluk tubuh saja.
Jadi, saya pergi tolong dia.
Peti itu sangat berat.
Ia memang berat.
Saya ialah orang dungu.
Awak tak dungu.
Akhirnya, saya angkat peti berat itu ke rumah mereka.
Kemudian, saya berjumpa dengan wanita itu.
Dia tak guna bahasa formal semasa bercakap dengan saya.
Dia sangka dia lebih tua?
Lain kali, saya juga tak nak guna bahasa formal.
Mereka hidup dengan kutip barang kitar semula, pasti sangat susah.
Tak, mereka ada rumah.
Rumah mereka ada halaman.
Bukan semua orang ada rumah, kan?
Saya pernah menjadi sukarelawan di pusat kebajikan kawasan saya.
Sebenarnya, saya buat begitu demi resume saya.
Tapi, mak cik saya bekerja di sana.
Orang di sana sangat baik.
Mereka baiki rumah untuk orang kurang upaya secara percuma.
Tangan awak sangat putih.
Kulit awak sangat lembut.
Kita tak boleh buat begini di sini.
Dinding di sini lebih nipis daripada papan.
Awak kata kampung halaman awak di mana?
Kampung halaman saya di Soncheon.
Soncheon?
Ini kali pertama saya datang ke bilik belajar pelajar.
Ia memang sempit begini?
Sewa di sini tak mahal macam di Seoul,
kenapa awak tak cari tempat tinggal yang lebih bagus?
Saya mungkin perlu berhenti sekolah jika tinggal di tempat yang lebih mahal.
Begitu rupanya.
Selamat tinggal.
Maaf, saya tersilap bilik.
Maafkan saya.
Tandas di depan.
Saya juga guna tandas.
Kotornya.
Tunggu, Yong-suk.
Kenapa?
Ini.
[Daging Spam] [Rumpai laut kering]
Ini hadiah daripada ketua.
Awak dah lama bekerja di sini, jadi dia tambah rumpai laut untuk awak.
Saya tak perlukannya, lebih baik dia beri saya duit.
Saya dapat syampu, jadi hadiah awak lebih bagus.
Buanglah jika awak tak mahunya.
- Jumpa lagi. - Ya.
Ada orang beri saya. Tapi saya tinggal seorang dan jarang memasak.
Ia akan jadi sampah jika simpan di rumah saya.
Terima kasih atas sampah awak.
Bukan begitu.
Saya rasa ia patut diberikan kepada orang yang pandai masak.
Saya minta diri dulu.
Makanlah dulu, saya akan masak untuk awak.
Tak perlu susah-susah.
Awak perlukan bantuan saya?
Ubah bahasa awak yang janggal itu.
Ya.
Celup sosej ke dalam telur, kemudian gorengnya.
Panaskan kuali dulu.
Awak sedang buang air besar? Duduklah.
Ya.
Awak ada telefon bimbit?
Buat apa saya perlukannya?
Saya boleh guna telefon rumah.
Televisyen di situ masih boleh ditonton?
Boleh semasa saya kecil.
Sehinggalah kami tak terima antena di sini.
Awak nak cuba makan?
Lihat sama ada ia dah masak atau belum.
Ia panas.
Siapa nama awak?
Josée.
Apa?
Josée.
Panggil saya Josée.
Okey.
Josée?
Kenapa tak boleh?
Awak datang untuk baiki benda itu?
Ya, roda ini bermasalah.
Tapi, rasanya enjin lagi bermasalah.
Saya pernah belajar tentang mesin elektrik.
Tapi, ini...
Saya tak dapat baikinya.
Kalau begitu, jangan harap awak dapat makan hari ini.
Hei.
Situ.
Dalam timbunan botol kosong itu,
hulurkan kepada saya satu-satunya botol wiski itu.
Botol wiski.
Ini koleksi pengasas Glenlivet.
Saya dapat yang botol besar.
Wiski Speyside.
Tak jauh dari Dufftown, semua kilang penyulingan terletak di sana.
Wiski "Cask Strength" edisi terhad.
Wiski begini mahal sebab keluaran terhad.
Tak bolehkah tinggal setitik untuk saya?
Dia dah habiskannya.
Awak tak boleh salahkan dia.
Ini arak yang bagus.
Ada sikit bau vanila, kacang badam,
dan juga bau kayu manis cina.
Ia juga ada bau limau mandarin.
Wah, semuanya botol kosong!
Semua buku ini dikutip oleh nenek?
Ya, saya ambil buku yang saya mahu.
Mereka buang buku.
Tapi, benda yang mereka anggap sebagai sampah adalah berguna bagi saya.
Macam sampah yang awak beri saya.
[Wanita Bayangan]
[Atlantis]
Ini nombor telefon saya, telefon saya jika awak hadapi masalah.
[Boleh tolong saya?]
[Apa dia?]
Beli sebuah buku untuk saya.
"Anda suka Brahms..."
Hari itu, saya mahu keluar beli buku itu.
Bila?
Semasa kerusi roda saya diterbalikkan.
[Selepas itu baru saya tahu,]
[Josée ialah nama watak perempuan dalam novel Sagan.]
[Josée suka Josée dalam novel itu, sebab itu gelar dirinya sebagai Josée.]
Helo.
Helo?
Ini saya, Josée.
Ya?
[Pusat Servis Kereta Hyundai]
Beritahu mereka, awak nak jumpa budak ini.
Nama dia ialah budak mentah.
Budak mentah?
Boleh saya tolong awak?
Tumpang tanya, sini ada budak kecil yang digelar budak mentah?
Siapa?
Budak mentah.
Awak sengaja cari nahas?
Apa?
[Pusat Servis Kereta Hyundai] [Kwak Chul-ho]
Hei.
Lama tak jumpa.
Kenapa awak datang bersama orang tak dikenali, bukannya nenek?
Nenek dah meninggal?
Kenapa nenek meninggal pula?
Bagaimana dengan alahan awak?
Boleh buat macam mana?
Awak perlu tingkatkan daya ketahanan.
Jangan makan banyak sangat daging.
Makanlah propolis, saya dengar propolis Australia sangat bagus.
Awak baca buku yang nenek pungut?
Ya, saya dah baca.
Orang cacat dungu.
Jangan cakap begitu pada ibu awak, saya hanya risau tentang awak.
Awak bukan ibu saya.
Baliklah rumah untuk makan.
Kerusi roda automatik yang nenek pungut dah rosak.
Tolong saya baikinya.
Orang yang tak keluar rumah perlukan benda itu buat apa?
Saya mekanik kereta, saya tak tahu baiki kerusi roda.
Kenapa awak jadi ibu dia?
Sebabnya tak penting.
Saya ialah ibu dia.
Dia ialah anak yatim yang sangat kasihan.
Dia dibuang oleh ibunya masa kecil.
Dia diletakkan di luar balai polis.
Ayah bawa dia balik rumah.
Saya kata, saya mahu jadi ibu dia.
Ayah itu dan ayah di Budapest ialah orang yang berbeza?
Ya.
Ayah seorang lagi.
Tapi, bukankah Josée ialah anak yatim juga?
Nenek kata, ibu bapa awak buang awak.
Saya bukan anak yatim.
Ayah saya ialah polis.
Dia terkorban
semasa memburu pembunuh bersiri.
Jangan percaya kata-kata dia.
Nenek tipu awak, si dungu.
Saya suka pokok di sini.
Warnanya sangat cantik.
Ya.
Daun telah mati.
Ia mati dengan cantik dan tenang.
Saya suka orang yang suka kopi.
Saya suka orang yang menikmati kopi.
Saya lagi suka orang yang tahu tentang kopi.
Tapi yang paling saya suka ialah
orang yang mahu minum kopi bersama saya.
Bagaimana dengan kerja awak? Awak masih cari kerja?
Ya.
Saya dah tanya di banyak tempat.
Ya.
Apa kata awak cuba buat latihan praktikal?
Ada sebuah syarikat jualan jenama Weibo.
Syarikat mereka kecil, tapi aktif.
Benar?
Biarpun jadi pelatih, awak juga tak boleh terus mula bekerja di sana.
Awak perlu hadiri temu duga juga.
Pengurus syarikat itu ialah pensyarah universiti kita pada 10 tahun lalu.
Jadi, dia tiada prejudis terhadap universiti tempatan.
Tapi ada perasaan padanya.
Saya tak tahu bagaimana nak berterima kasih pada awak.
Sila minum.
Kopi Maracaturra Guatemala.
Pekat dan licin.
Licin?
Mapel di sini sangat lebat.
Awak sedang buat apa?
Profesor Choi minta tolong saya buat sesuatu.
Macam tesis?
Ya.
Raksasa itu selalu minta pelajar buat kerja dia.
Bukankah awak sibuk tolong dia sepanjang musim panas ini?
Belum siap lagi?
Bukannya susah.
Saya bukan tulis tesis, cuma tolong cari sumber.
Dia ialah orang baik, dia layan saya dengan baik.
Saya dapat belajar banyak benda baharu kerana dia.
Tapi, dia tak cari kerja yang bagus untuk awak.
Teksturnya agak bagus.
Awak belinya di mana?
Mesin runcit automatik.
Ini bukan kereta, saya tak tahu baikinya.
Apa?
Letak saja di situ, saya akan periksa nanti.
Baiklah kalau begitu.
Awak dah makan?
Dia memang pelik.
Semua kata-kata dia ialah penipuan.
Dia selalu fikirkan perkara pelik dan percaya pada ilusi sendiri.
Kami membesar di rumah anak yatim yang sama.
Tentang dibuang, dia ialah senior.
Khabarnya, dia ditinggalkan di luar balai polis Dongincheon
oleh ibu bapanya ketika berusia dua tahun.
Saya benci perkataan "ibu".
Jika ada budak-budak jerit ibu, saya akan pukul dia.
Suatu hari, dia tiba-tiba kata dia ialah ibu saya.
Orang cacat yang dungu.
Ketua rumah anak yatim kami ialah syaitan yang kejam dan tak berguna.
Dia bubuh racun dalam kari ketua semasa berusia 10 tahun.
Ketua dihantar ke bahagian kecemasan, dia pula lari dari rumah anak yatim.
Tiada orang sangka orang cacat boleh larikan diri sendiri.
Tiada orang tahu dia ke mana.
Nenek itu sembunyikan dia hingga sekarang.
Tapi, bagaimana awak hubungi dia?
Saya...
Saya terima sekeping kad Krismas.
Tiada nama pada kad itu, hanya tertulis,
"Ibu berapa di tempat yang bagus."
"Ibu okey, jangan risau."
Selepas itu, kami bertemu semula selepas 15 tahun.
Itu juga dah lama berlalu.
Dia sangka dia telah bunuh orang dan perlu sembunyikan diri.
Dia sungguh dungu.
Nenek, ini memang percuma.
Tiada benda percuma di dunia ini.
Mustahil ia percuma.
Mak cik kepada kawan saya bekerja di pusat kebajikan orang kurang upaya.
Kerajaan tempatan beri subsidi kepada mereka.
Mereka akan baiki bilik air dan dapur agar nenek dan kakak boleh hidup selesa.
Bajet tahun ini masih ada. Jika nenek setuju, mereka akan mulakan minggu depan.
Oleh sebab ia tak dikawal oleh kerajaan, jadi tiada prosedur yang rumit.
Tak perlu guna nama kakak.
Nenek berpendapatan rendah, kita boleh mohon atas nama nenek.
Nenek pertimbangkanlah.
Baguslah kalau berjaya.
[Projek Pembaikan Rumah Kasih Sayang]
Bawa ke sini.
Awak sangat bernasib baik.
Kebetulan ada orang taja penapis air, kami akan pasang untuk awak.
Ia agak bagus dan mudah dibersihkan.
Saya nampak banyak bahan di dapur.
Nenek sangat pandai memasak?
Saya yang masak.
Kalau begitu, kakak harus sediakan makanan untuk saya.
Dah siap.
Awak pasti letih, kan?
Tak.
Tak banyak yang perlu dibaiki, boleh siap dalam tiga hari.
Mereka perlukan banyak barang.
Tapi, bajet kami tak banyak.
Kerajaan tempatan yang beri wang bantuan, jadi jumlahnya terhad.
Jika wanita itu mohon bantuan orang kurang upaya, dia akan dapat banyak faedah lagi.
Namun, hak kewarganegaraan dia telah dibatalkan.
Terima kasih atas usaha awak.
Kerja hari ini dah siap.
Ya.
Majalah pelancongan?
Kalau boleh pergi melancong, awak nak ke mana?
Tiada tempat yang saya nak pergi.
Tiada? Benar?
Ya.
Saya dah pergi ke semua tempat.
Okey.
Mana paling menarik?
Tentulah Scotland.
Jantung kepada wiski, Speyside.
Speyside.
Sini?
Speyside terletak di mana?
Ini apa?
Kita boleh ke mana saja dengan ini.
Wiski di mana paling sedap?
Glenfarclas.
Saya pernah cuba beberapa titik.
Glenfarclas?
Cantiknya.
Awak kata pernah ke sana.
Saya tak cakap begitu.
Mereka ialah penduduk di sana?
Ya.
Mereka duduk berdekatan sana.
Tapi, kenapa wajah mereka dikaburkan?
Sebab ini privasi mereka.
Itu...
Awak ada tetamu.
Su-kyung kata nak jumpa awak, jadi saya bawa dia ke sini.
Dia rapat dengan sukarelawan di pusat kebajikan.
Kerja dah hampir selesai?
Ada banyak peraturan di sini.
Banyak benda yang kami tak boleh sentuh.
Kami hanya baiki bilik air, dapur dan lampu di siling.
Su-kyung yang asyik merayu pada kami.
Kita bercakap di luar, Su-kyung.
Okey.
Walaupun tempat ini buruk, tapi ada banyak kenangan.
Ya.
Saya dengar senior ada di sini, sebab itu saya singgah.
Semua sukarelawan di sini baik, mak cik saya juga baik.
Semua orang berterima kasih pada awak.
Wanita tadi ialah orang kurang upaya itu?
Dia lebih muda daripada yang saya bayangkan.
Boleh saya masuk?
Lebih baik awak jangan datang lagi.
Apa?
Jangan datang sini lagi.
Saya tak sihat.
Berehatlah.
Saya akan datang lagi.
Saya merayu pada awak,
jangan datang sini lagi.
Tolonglah.
Awak sangat sesuai pakai kot.
Ini bukan kot saya.
Dari mana awak dapatnya?
Kedai dobi tempat tinggal saya.
Menakjubkan, ia sangat sesuai dengan awak.
Temu duga awak berjalan lancar?
Saya akan mula ke syarikat.
Tapi, saya perlu lulus dalam latihan praktikal dulu.
Awak akan ke Seoul?
Mungkin.
Saya perlu pindah keluar dulu.
Tentang itu...
Kita berdua tak boleh?
Kot yang awak pakai tadi sungguh bergaya.
Yang ini?
Saya beli dari jualan langsung, ia sangat murah.
Boleh tahan, kan?
Jualan langsung? Pilihan yang bagus.
Terima kasih.
Awak hanya perlu beri perhatian kepada kasut.
Kot itu dah agak bagus.
Orang yang berpengalaman akan lihat kasut dulu.
Berpengalaman...
Koleksi terhad pengasas Glenlivet.
Ini wiski eksklusif.
Saya bersusah payah minta bos kedai ini carinya.
Mereka bukan jual kepada semua orang.
Seronoknya bertemu dengan orang yang memahami diri sendiri di sini.
Tapi,
rasanya saya perlu tolong awak cari kerja lain.
Saya dah berjanji untuk mula bekerja.
Saya tahu.
Saya rasa pelik tentang seperkara.
Boleh saya tanya awak?
Ya.
Ada sesuatu berlaku antara awak dan Profesor Min Hye-seon?
Pengurus itu rapat dengan saya.
Dia yang hantar Profesor Min ke universiti itu.
Saya tak pasti patut beritahu awak atau tak.
Rasanya, Profesor Min Hye-seon bercakap buruk tentang awak pada syarikat itu.
Rupa-rupanya ini rasanya.
Itu...
Helo.
Helo!
Awak apa khabar?
Baik, awak pula?
Sangat baik.
Dia anak perempuan saya.
Cepat sapa kawan ibu.
Budak-budak takut orang tak dikenali.
Kami selalu pergi ke rumah yang dibaiki hari itu.
Nenek yang tinggal di sana dah tiada.
Kerajaan tempatan juga beri bantuan,
jadi kami selalu pergi melawat wanita muda itu.
Apa yang berlaku pada nenek?
Awak tak tahu?
Nenek meninggal bulan lepas. Khabarnya, dia memang dah lama tak sihat.
Sekarang, awak boleh guna kerusi roda di ruang tamu.
Saya selesa duduk begini.
Pasti sukar untuk awak tinggal sendiri.
Sukarelawan tahu saya tak suka keluar,
jadi mereka akan beli barang keperluan untuk saya.
Baguslah kalau begitu.
Bagaimana dengan awak?
Awak dah tamat pengajian?
Dah dapat kerja?
Saya...
Nenek pasti risau tentang saya, sebab itu dia masih di sini.
Kadangkala, dia nyalakan api di halaman untuk hangatkan tangannya.
Saya jemput dia masuk.
Tapi dia kata di halaman lebih selesa.
Kenapa awak cakap perkara yang menakutkan?
Muka awak dah lesu.
Awak harus makan.
Angin macam masuk menerusi tingkap.
Awak tak sejuk duduk di ruang tamu?
Nak saya cari tukang untuk baiki tingkap?
Tombol pintu juga agak sukar digunakan.
Awak patut tukar kepada yang mudah dibuka.
Saya rasa mudah.
Kenapa awak rasa saya sukar?
Awak menghina saya.
Apa?
Kenapa bersimpati terhadap saya?
Saya tak rasa begitu.
Awak dah lupa saya kata tak selesa
kerana awak?
Awak yang buat saya rasa tak selesa.
Awak tak perlu rasa...
Bukankah saya dah merayu pada awak,
jangan datang sini lagi?
Sebab saya rasa tak selesa.
Saya pernah merayu pada awak.
Angin awak tak baik, lain kali baru saya datang lagi.
Jangan datang.
Awak tak perlu datang.
Jangan pergi.
Tolonglah.
Tinggal di sisi saya.
Temani saya, macam sekarang ini.
Saya merayu pada awak.
Baiklah.
Saya akan sentiasa bersama awak.
Awak okey?
Saya tak tahu.
Rasanya boleh tahan.
Apa?
Suka.
Saya sangat suka.
Saya sangat bahagia berada dekat dengan awak.
Awak sangat cantik.
Awak juga.
Tinggallah di sini malam ini.
Baik.
Esok dan juga lusa.
Kita akan kebuluran jika saya asyik tinggal di sini, saya perlu pergi bekerja.
Jangan pergi, tinggal di sini.
Saya akan sebarkan khabar angin jika awak tinggalkan saya.
Saya akan beritahu para sukarelawan
dan juga pihak universiti awak.
Awak paksa orang kurang upaya.
Paksa?
Benar?
Ya.
Awak harus sentiasa berada di sisi saya.
Saya suka awak.
Segalanya tentang awak.
Cuaca sangat sejuk, sila masuk ke dalam.
Khabarnya, awak masuk TV tak lama dulu.
Televisyen ialah benda yang menakutkan. Awak dah tonton?
Khabarnya, awak tersingkir dalam pusingan pertama.
Saya takkan muncul dalam televisyen jika tersingkir di pusingan pertama.
Saya perlu ada kebolehan untuk muncul di televisyen.
Kami akan pasang kabel dan Internet hari ini. Saya akan buka untuk awak.
Saya lebih moden, awak perlukan masa untuk memahaminya.
Biarpun cinta kamu hangat, tapi berpindah dalam musim sejuk...
[Angin dari Artik bertiup ke semenanjung Korea dan suhu di sini turun mendadak.]
[Angin kencang yang bertiup di awal musim sejuk ialah fenomena pelik...]
[Sudah dua hari keadaan ini berterusan.]
Televisyen boleh dibuka?
Ya.
Ini barang saya yang paling mahal.
Awak sedang buat apa?
Lihat barang awak.
Letak saja di sana, saya akan kemas nanti.
Kenapa awak rasa takut?
Apa yang berlaku?
Saya nampak seekor harimau.
Harimau?
Di sini? Sekarang?
Ya, harimau.
Memang ada kemungkinan itu.
Biarpun harimau lompat masuk,
saya juga takkan takut.
Kenapa?
Sebab awak ada di sini.
Saya tak yakin boleh lawan harimau.
Kalau begitu, biar harimau makan saya.
Awak pun larikan diri.
Boleh juga.
Saya ingat bunyi awak berjalan ke arah saya.
Saya takkan takut lagi.
Temu duga berjalan lancar?
Saya tak pasti.
Awak akan lulus pusingan pertama.
Saya mencalonkan awak.
Syarikat awak pergi hari itu sangat suka awak.
Tapi, saya tak benarkan mereka ambil awak.
Kenapa?
Sebab saya rasa presiden syarikat itu sangat teruk.
Awak tak boleh bekerja lama di syarikat itu.
Sebab itu saya beritahu mereka yang awak lemah.
Awak apa khabar?
Boleh tahan.
Baguslah kalau begitu.
Saya lapar.
Ini tempat kita bertemu untuk kali pertama.
Ya.
Kereta tolak ada di depan kedai.
Betul.
Sejuknya.
Kita akan mati kesejukan jika terus begini.
Awak nak pergi mana?
Saya pergi periksa ada minyak lagi atau tak.
Minyak dah habis.
Saya pergi ambil minyak.
Kenapa?
Awak rasa saya sangat pelik?
Tak, awak terlalu cantik.
Awak pernah naik ke tempat yang begitu tinggi?
Tentulah ada.
Saya pernah naik belon panas dan melalui Zoo Haiwan Liar.
Di bawah kaki saya,
saya nampak sekumpulan zirafah berlari.
Ia berlari mengikut arah angin.
Saya dapat rasai Afrika.
Awak takut?
Tak.
Kita berada di tempat yang sangat tinggi.
Kita dah turun sekarang.
Ya, kita sedang turun sekarang.
[Lima tahun kemudian]
Tunggu sebentar.
Hebatnya!
Akhirnya kita sampai di Scotland.
Ya.
Sudah lama saya ingin datang sini dengan awak.
Ada kalanya, saya ingin ke tempat paling jauh bersama awak.
Tapi,
saya juga ingin berkurung di sini.
Di rumah saya.
Awak dan saya.
Cepat keluar, awak terlalu lambat.
Jangan bercakap begitu pada ibu awak.
Di mana nenek? Awak pegang dia.
Sudah lama dia berada di sini.
Mari kita pergi.
- Awak apa khabar? - Baik.
Tolong baiki kerusi roda ini.
Ia selalu rosak, saya dah tak tahan dengannya.
Kenapa awak begitu biadab?
Saya bukannya tukang baiki kerusi roda. Awak dah bernasib baik boleh memandu.
[Park Do-bu]
Sejuknya.
Sangat sejuk.
Nasib baik kita habis kerja pada waktu yang sama.
Saya bergegas keluar saja.
Bukan mudah nak balik kerja tepat pada masanya.
[Jemputan ke perkahwinan Lee Yong-suk dan Choi Su-kyung]
Tak eloklah saya berkahwin di musim sejuk.
Awak tak nak?
Tak, tentulah saya nak.
Adakan majlis perkahwinan di musim sejuk lebih jimat dan selesa.
Bagusnya ada cahaya matahari.
Kita takkan berasa sejuk di sini.
Ya.
Di luar pasti sangat sejuk, kan?
Saya dah okey sekarang.
Apa?
Walaupun kita sangka mereka yang dikurung,
tapi dalam pandangan ikan, kita yang dikurung.
Saya rasa bagus juga dikurung begitu.
Jika kita berdua bersama...
Salah seekor ikan akan berasa lebih gembira.
Tak mengapa.
Saya tak kesunyian.
Biarpun awak tiada,
saya tetap akan anggap awak berada di sisi saya.
Jadi, tak mengapa.
Kenapa awak cakap begitu?
[Bunga dah mati.]
[Ia mati dalam keadaan cantik dan tenang.]