Downloaded from YTS.MX
70'inci Berlin Uluslararası Film Festivali "Karşılaşmalar" Bölümü Resmî Seçkisi
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bir Camilo Restrepo filmi
Vakit öldürmek için çekerdim silahı.
Gece gündüz bunun gibi bir depoyu korurdum.
Kapıya o kadar dikkatle bakardım ki,
gözlerimi kapattığımda bile, kapıyı görmeye devam edebilirdim.
Taşındıktan birkaç gün sonra
tabancamla uyumaya başladım.
6 atımlık, 38 kalibre bir tabancaydı.
Sadece 4 tanesi kalmıştı.
Vakit geçirmek için,
silahla oynamaya başladım.
Bıçağımla silahın kabzasına,
"Bu benim hayatım" yazdım,
tıpkı İntikam'ın tabancasındaki gibi.
Depo bize aitti.
Bunun gibi birkaç yerimiz daha vardı.
Ya şirketlere kiralanan ya da kendi aktivitelerimiz için
boş bırakılan yerler.
Kendimi yalnız hissettiğim için gruba katılmıştım.
Sayımız çoktu,
dünyada hissettiğimiz kaybetme duygusu bizi bir araya getirmişti.
Hepimizin saygı duyduğu bir adam vardı.
Onu liderimiz olarak görür,
her ne kadar bizim gibi genç olsa da,
ona "baba" derdik.
Baba bizim sesimiz, bizim bilincimizdi.
Bizimle nasıl konuşulacağını bilirdi.
Hepimize, uzun zamandır özlemini çektiğimiz sevgiyi sonunda yaşadığımızı söylerdi.
Ama hepimiz bilirdik ki,
gruba sevgi için katılmamıştık,
topluma duyduğumuz nefret yüzünden katılmıştık.
Baba bize duymak istediklerimizi söyleyerek,
bizdeki tüm bu nefret yığınını,
aramızdaki bir tür sevgiye dönüştürürdü.
Grubun dışında
var olan her şeye
herkese
diğer insanlara
"dünya" derdik.
Dünya bizim için vardı.
Dünya
istediğimizde kullanabileceğimiz bir tür maddeydi,
çünkü biz, yani "seçilmişler",
ona nasıl şekil verilebileceğini bilen tek kişilerdik.
Öldürmek,
çalmak,
hükmetmek
tüm bunlar
demire şekil vermek için onu dövmek gibi, dünyayı dönüştürmek için gereken
güçlerden başka bir şey değildiler.
Zamanla grup büyüdü
ve para tükendi.
Daha az dürüst ama daha kazançlı diğer işler için
paravan görevi gören
küçük işler kurduk.
Gruptakilerin çoğu iyi,
inançlı insanlardı.
Hemen her şeye inanmaya meyilli,
Tanrı'nın gerçek müminleriydiler.
Baba'nın emirlerine uysal bir şekilde boyun eğerdik.
Şiddet yoluyla da olsa
adalet için hareket ettiğimize ikna olmuştuk.
Baba bizi incelikli ama kararlı bir şekilde idare ederdi.
Şüpheye düşmemize izin vermezdi
bu yüzden kendi barbarlığımıza gözlerimizi kapatmak zorunda kalırdık.
Gruba girdiğimiz andan itibaren
Baba'nın ve diğer herkesin iyiliği için
kendimizi feda etmeye hazırdık.
Çok geçmeden tek bir beden olduk.
Birliğini sorgulayanlara
kolları ve bacaklarıyla darbe indiren
şaşırtıcı derecede büyük ve güçlü bir beden.
Bütünü tehlikeye atacak bireysel eylemleri,
ağzı, gözleri ve kulaklarıyla,
devamlı gözleyen bir beden.
Organları, gruba, Baba'ya
ve Tanrı'ya yönelik inancımız sayesinde
birbirine bağlanan bir beden.
Hepimizi özgüvenle ve bizi her zaman değersiz olarak görmüş bir dünyadan,
mucizevi bir şekilde kurtarıldığımız
duygusuyla dolduran bir inançla.
Merhaba efendim,
çalıştığım günlerin parasını ödeyebilir misiniz?
Burada kimseyi tanımıyorum.
Kirayı ödemek için paraya ihtiyacım var.
Açıkçası tek istediğimiz buydu:
Baba ve onun aracılığıyla da Tanrı tarafından,
seçilmiş olduğumuz yanılsamasıyla yaşamak.
"Seçilmişler".
Aynı fikirde olmayan ilk kişiyi ortadan kaldırmaya hazır seçilmişler.
Bu senden aldığım son sigara olacak.
Bir daha alırsan seni gebertirim.
Bana keş bir orospu çocuğu olduğunu söylemişlerdi.
Pılını pırtını topla git.
Bu tişörtleri nereden aldın?
Pekâlâ evlat. Birincisi, bunlar sahte.
İkincisi, eminim bunları bir yerden çaldın.
Aslında polisi aramalıyım.
Ama iyi günüme denk geldin.
20,000'i al, siktir ol git.
Bir gün bir şey oldu.
Kendimi olmamam gereken bir yerde buldum.
Bulunduğum yerden onu gördüm,
onu,
Baba'yı
hatırlamak istemediğim bir şey yapıyordu.
Bana bunun önemsiz olduğunu söyleyeceksiniz.
Böyle korkunç şeyler duymaya o kadar çok alıştık ki.
Ama içimizde kalan
o son iyilik kırıntısını da
kaybettiğimizi anlamak için, orada olup onu görmeliydiniz.
Tam o anda, ona, kendime ve gruba yönelik
büyük bir tiksinti duydum.
Sanki insanlığımı yeniden kazanmış gibiydim.
Anladım ki "seçilmiş" olmak, insan olmaya son vermek demekti.
O gün, bunu yapabilecek tek kişinin ben olduğumu fark ettim.
Çünkü tüm bunlara bir son vermemiz gerektiğini anlayan tek kişi bendim.
Tek yapmam gereken doğru anı beklemek ve
elime fırsat geçer geçmez bunu değerlendirmekti.
Güvendiği adamlardan biriydim,
depolarımızda tek başına çalışmaya izin verdiği adamlardan biri.
Bana başka bir görev vermek için yanıma geleceğini biliyordum.
Günlerce kapıya, duvarlara baktım.
Topuklarımı koridorlarda sürükledim.
Ortaya çıkmasını bekliyordum.
Diğerlerinin beni aramaya başlaması ne kadar sürerdi?
Belki de çok uzun sürmezdi.
Hele de biri yeni bir Baba olmak için
durumdan faydalanmaya kalkarsa.
Güney Bogotá'da bir grup suçlu,
terk edilmiş bir depoya izinsiz girdi.
Alarm çaldığında,
çatılardan kaçmaya çalıştılar.
İçlerinden biri düştü.
Polis olay yerine vardığında çoktan ölmüştü.
Üç kişiydiler:
Baba ve iki oğlu.
Babanın adı Pernito idi.
Çocukların adıysa: Tuerquita ve Bebé
Her Pazar televizyona çıkarlardı.
Yoksul mahallelere gider,
yoldaki delikleri ölçerlerdi.
Bu deliklerin her biri
yozlaşmış politikacıların bayındırlık işleri için
ayrılan parayı çaldıklarının somut birer kanıtıydı.
Deliklerin içine devasa mezuralar attılar.
Deliklerin bu kadar çok ve derin olmalarına güldüler.
İnsanların bu deliklere
hırsızlıklara ve yozlaşmış politikacılara gülmesini sağlayarak geçiniyorlardı.
Savaşçı olarak görülüyorlardı
ama aslında bir avuç palyaçodan başka bir şey değillerdi.
Dediklerine göre, delikler o kadar büyüktü ki
arabalar içine düşüyor
aşağılarda, bizimkine paralel yollarda yol alıyor
sonra başka bir deliğe daha düşüyor
zaman zaman, diğer yollardan
daha yüksekte bulunan bir yolda
tekrar yüzeye çıkıyordu.
Bir gün insanlar,
Tuerquita'nın 7 yaşından beri bir uyuşturucu bağımlısı olduğunu öğrendi.
Bunun açığa çıkmasından kısa bir süre sonra,
Tuerquita, uyuşturucu peşinde
sokaklara düştü ve dilenciliğe başladı.
Herkesin bildiği bir dilenciye dönüştü.
Dilencilerin en ünlüsü,
toplumu tehdit eden başarısızlığın
ve ahlaki çöküşün
cisimleşmiş hâli.
İşte onun hayatı böyleydi.
Ta ki bir torbacı tarafından dört kez bıçaklanana dek.
Babası, Pernito
doktorlara, "bırakın ölsün" dedi.
Oğlunun, yaşamayı hak etmeyen,
bir gram uyuşturucu için her şeyi yapabilecek
bir keş olduğunu söyledi.
Ama Tuerquita ölmedi.
Acılar içinde,
hayatta kalmak için dua etti
ve Tanrı onun sesini duydu.
Tanrı ona bu şekilde iyi davrandığından,
Tuerquita bir gecede uyuşturucuyu bıraktı.
Bir zaman sonra TV'de göründü
ve şöyle dedi:
Torbacı bağımlıyı öldürdü.
Dört bıçak yarası beni kötülüklerimden azat etti.
Bir hançer bana hayatımı geri verdi
ve artık Tanrı için yaşıyorum.
Bir sürü insan beni öldürmek istedi,
ama hiçbiri başaramadı.
Neden benim adım İntikam, biliyor musun?
Çünkü beni sikmeye kalkanı sikerim.
Saygı duyduğum tek yasa budur.
Bana rehberlik eden tek ışıktır bu.
Yakında gece o kadar karanlık olacak ki, göz gözü görmeyecek.
Dilencilerle haydutlar hariç.
Bir tek onlar görebilecek,
çünkü dürüst vatandaşların gözlerine tükürerek
bizi karanlığa mahkum edecek olanlar onlar.
Dilencilerin, tükürükleriyle insanları kör edebileceğini biliyor muydun?
İnan bana.
Onlar kobra adamlar,
oluklardan bize saldırmak için çıkan sıçan adamlar.
Dozlarını tuğla tozuyla karıştırmak için
bina duvarlarını kazıyorlar.
Herkes, onların duvarları, ta ki ortada duvar kalmayana dek kazımalarından korkuyor.
Bu boktan şehri sigara dumanlarıyla cennete göndermelerinden.
Kimse onların kim olduğunu ya da birileri olup olmadığını bilmiyor.
Geçmişi yakıyorlar
ve sadece onu yakmaya devam etmek için yaşıyorlar.
Pis zombiler onlar.
Bir gün geberip gidecekler
ya bir torbacının bıçağıyla
ya mafya kurşunuyla
ya polis tarafından
ya da bölgede devriye gezen
"sosyal temizlikçiler" tarafından.
Bakır mafyasının küçük yardımcıları onlar.
Sokak lambalarından ve depolardan
bakırları söküp alan binlerce el.
Bütün şehri karanlığa boğmaya muktedirler.
Sırf bakır telleri hurdacıya satmak için.
Derinlerde, belki de her şeyin yenilenmek için
şeklini kaybettiği bir magma var.
Bileşenleri, eskisinden yeni bir şey üretmek üzere
eriyip kaynaşan bir yıldız.
Eskiden ne olduğunu unutmamızı sağlayan
sürekli bir yeniden doğuş.
Dünya, biçimsiz, renksiz, sessiz,
bir şeyin başka bir şeye işaret ettiği,
veya başka bir yaşamı hatırlattığı şeyler olmadan kalsaydı
çok daha basit olurdu.
Yalnızca beyaz bir ışıktan ibaret.
Yıllarca bunu yanımda taşıdım.
Onsuz hayatım farklı olurdu.
Farklı olmasının zamanı geldi.
Al, senindir.
Sana hayatımı veriyorum ve karşılığında seninkini alıyorum.
Otur, kardeşim.
Katil olmaktansa dilenci olmayı tercih edeceğini biliyorum
ama ben dilenci değilim.
Ben İntikam'ım.
Hiçbir şeyim yok, çünkü hiçbir şeye ihtiyacım yok.
Tuerquita!
Bu delik 30 ya da 40 metre derinliğinde.
Bekle biraz, Bebé. Bu deliği ölçecek kadar uzun mezuramız yok.
Dinle. Duyuyor musun? Aşağıda bir şey var.
Hayır. Halüsinasyon görüyorsun.
Uyuşturucuyu bırakmalısın.
Aşağıda uğuldayan bir şehir var.
Şimdi ben de duyuyorum, Tuerquita.
Yapılacak tek bir şey var: en dibe inmek.
Belki de bizim yollara paralel yollarda
giden arabalar vardır?
Müziği seviyorum.
Müziksiz çok üzgün olurdum. Ya sen?
Nereye gidiyoruz, Bebé?
Bana güveniyor musun, Tuerquita?
Elbette!
Biz bir aileyiz
ve aileler birbirine destek çıkar.
Şehrin tepelerine doğru sürüyoruz.
Ama oraya gitmek için
bu yeraltı yoluna sapmamız lazım.
Şuna bak, Bebé. Daha çok araba.
Hiç şüphesiz deliğe düşmüş olanlar.
Dikkat et de, başka bir yeraltı dünyasına düşmeyesin.
Yolların durumu berbat.
Aynen, dikkat et! Ve müziğin de sesini aç!
Haklı çıktım, değil mi? Olağanüstü!
Ateş yakmak için biraz odun bulalım.
Geceyi burada geçirelim.
Tamam.
Topal İblis, Tanrı'ya karşı çıkan ilk melekti.
Cehennem'e ilk o düştü.
Onun ardından düşen melekler
İblis'in bacağı üzerine düştüğünden, İblis topal kaldı.
Kurnazlığı sayesinde, alevlerden kurtulmayı başardı.
Ama hemen sonra, bir tuzağa düştü.
Yüzlerce yıl hapis kaldı,
ta ki bir delikanlı onu özgür kılana dek.
Delikanlı kaçaktı. Kısa süre önce bir suç işlemişti.
Sığınacak bir yer ararken,
kazara İblis'in zindanına girdi.
Delikanlı kapıyı açtığında,
İblis bunun kazara olduğunu anlamadı.
Delikanlının onu serbest bırakmaya geldiğinden çok emindi.
Teşekkür etmek için İblis, delikanlıyı göğe çıkardı.
Ona dünyayı gerçek hâliyle,
Sadece Tanrı ve İblis'in göreceği hâliyle gösterdi.
Göğe çıktıklarında,
İblis, delikanlıya insanların gerçek
yüzlerini göstermek için evlerin çatılarını kaldırdı.
Dünyanın tüm pisliği ve ikiyüzlülüğü delikanlıya malum oldu.
Çatısız evler, suçların ve günahların sahnelendiği
küçük bir tiyatro gibi görünüyordu.
Delikanlı bu açıdan bakınca
kendi suçunu önemsiz gördü.
Ama İblis'in hediyesi zehirliydi.
Her şeyin üzerindeki örtü kalkınca
delikanlı insanlar arasında artık bir yerinin olmadığını hissetti.
Ama cennette de bir yeri yoktu.
Ve böylece düşüşü çok uzun sürmeyecekti.
Biliyor musun, Tuerquita
Babamız haklıydı.
Senin gibi bir berduş yaşamayı hak etmiyor.
Hayır, Bebé, haklı değildi.
Yaşamayı hak etmeyen asıl o,
ve onu öldürebilecek tek kişi benim.
"İntikam"a ağıt
Onu infaz eden askerler
silahına el koydular.
Silahın kabzasında
bıçakla oyulmuş bir yazı vardı.
Basitçe şöyleydi:
"Bu benim hayatım".
Hiç kimsenin böylesine ölümcül bir hayatı olmamıştı.
Dağ yamacına kazılmış mezarının başında dururken
kendi kendime sordum:
Kolombiya ne zaman evlatlarını öldürmeye bir son verip,
bu evlatların onurlu bir yaşam sürmelerini sağlayacak?
Eğer Kolombiya bu soruya yanıt veremiyorsa
o zaman uğursuz kehanetim şudur:
İntikam geri dönecek
ve yeryüzünü yine kan, acı ve...
...göz yaşları kaplayacak.
Gonzalo Arango.
Yazan, Yöneten ve Kurgulayan Camilo Restrepo