Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Ktoś mądry opisał kiedyś miłość słowami:
„Wszechświatem rządzi chaos i przypadek.
Wystarczy jedna pechowa chwila,
by wszystkie nasze nadzieje i marzenia trafiły prosto do szamba”.
Dasz radę. Tylko ją pocałuj.
Polubiła cię, prawda?
Chyba... Tak, polubiła.
Wcale nie. Tak!
Odkładałeś to przez cały weekend,
a teraz nie masz już czasu.
Dosłownie.
To ta chwila.
Długo jeszcze?
Chwileczkę!
- Wszystko gra? - Małe problemy z żołądkiem.
- Nie spóźnisz się na samolot? - Mam jeszcze kilka minut.
Twoja siostra to szczęściara.
Wysłali ją do Rzymu, a mnie w rejony targane wojną.
Jesteś korespondentką wojenną.
Czego się spodziewałaś?
Nie wymądrzaj się.
To był...
naprawdę wyjątkowy weekend.
Gdy Hayley mi powiedziała, że jej brat wpadnie w tym samym czasie,
byłam zawiedziona.
Ale wcale nie jesteś taki irytujący.
To najmilsza rzecz, jaką usłyszałem.
I jaką kiedykolwiek powiedziałam.
- Czuję się zaszczycony. Dzięki. - Nie ma za co.
Naprawdę ci dziękuję.
Było super.
Jesteś naprawdę wyjątkowa.
Czaruś z ciebie, co?
Nie, słowo. Nie znam się na komplementach.
Mówię szczerze.
Jack? Stary!
Nie wierzę! Co tu robisz?
- Greg! - Tak!
Pamiętam.
Przepraszam.
- Dina. - Miło mi.
Mnie również.
Byliśmy razem w akademiku. Nazywaliśmy go Gruchą.
Bo wciąż walił gruchę.
- Coś ci się pomyliło. - Na pewno nie.
Wracam do Londynu.
- Jadę na lotnisko. - Ja też!
- No co ty? - W tej chwili.
- Możesz się zabrać. - Tak?
Mogę?
Jedziesz już?
Na to wygląda.
Jadę.
Mogę się tylko pożegnać?
- Nie wiem, kiedy się znowu zobaczymy. - Śmiało.
Dziękuję...
jeszcze raz za wspaniały...
- weekend. - Tak, było...
Wybacz, myślałem...
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
No to tyle.
Chodź, Grucha.
- To się nazywa fart. - Myślisz?
Wystarczyło przypadkowe pojawienie się fiuta z przeszłości,
by los zafundował miłości silnego kopa w jaja.
Ktoś mądry powiedział kiedyś,
że los bywa prawdziwym dupkiem.
3 LATA PÓŹNIEJ
Gotowe.
Ostrożnie.
Jest dobrze.
Świetnie.
- Pięknie. - Doskonale.
Wzruszona?
Dobrze? Proszę.
Doskonale.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Gratulacje!
Będzie dobrze.
Dzień dobry.
Hayles?
Hayley?
Chwileczkę.
Wszystko gra?
- Tak. - Co jest?
Ślub nieźle stresuje.
Wczoraj zasnęłam, bo wzięłam leki, które powaliłby konia.
Boże. Jak wyglądam?
Bosko.
Los bywa dziwny.
Wyzywam nieznajomego na parkingu,
a sześć miesięcy później biorę z nim ślub.
- Szkoda, że nie ma tu rodziców. - Racja.
Spokojnie.
Gdzie nasza panna młoda?
Rety, moja Haylusia!
Wyglądasz cudownie.
Dzięki, Bryan. Wszystko gra? Wiesz, co masz robić?
Jasne.
Ale mam dwa pytania.
Czy mogę być drużbą zamiast druhny?
Nie. Drugie pytanie?
Jestem facetem, ale...
Po drugie,
czy siedzę obok Vitellego?
Nie.
Czemu nie?
Szuka aktora do nowego filmu.
To pomogłoby mojej karierze.
- Której nie masz. - Właśnie.
Wszyscy Anglicy siedzą razem. Przedstawię cię, słowo.
To twój dzień. Obym tylko nie siedział obok Rebekki.
Przyczepi się do mnie na cały wieczór.
- Zamknę się już. - Świetnie.
Chyba jestem gotowa.
Boże!
To się dzieje! Moja siostra wychodzi za mąż!
Tak!
Do zobaczenia. Lecę się ostrzyc.
Teraz? Spóźnisz się na ślub.
Znamy się już tak długo,
a wciąż we mnie nie wierzycie.
- Nie. - Wcale.
Nie mogę poznać Vitellego z gównianą fryzurą.
W porządku, idź. Tylko się nie spóźnij!
- Proszę. - To mój ślub!
- Spóźni się. - Chodźmy.
Hayley... Jeszcze jedno.
Posadziłaś przy naszym stolę Amandę?
- Czyli tak. - Przepraszam. Nie miałam wyboru.
To źle?
Czy to źle, że przez cały dzień będę siedział obok koszmarnej byłej?
Będzie dobrze.
Nie zgodzę się na ślub za granicą.
Nie powiedziałam jeszcze „tak”.
Uwierz, dobrze to wiem.
Moi przyjaciele są w szoku.
To poważna decyzja.
Muszę wszystko przemyśleć.
Oświadczyłem się pół roku temu.
- Znowu to samo. - Amando!
Proszę.
Myślałam, że „penne” to po włosku „penis”.
Przez ten kształt maleńkich rurek.
Ale „penne” to po prostu „penne”.
Kupiłeś to, żeby mnie wkurzyć?
Nie, fajnie wygląda.
Wyglądasz jak cholerny magik.
Zapłaciłem trzy kafle.
Amanda! Cześć!
- Cudnie wyglądasz. - Dziękuję.
Wynajęli kabaret?
- Jestem chłopakiem Amandy. - I grasz w kabarecie?
Bosko!
Masz nowego chłopaka? To dobrze.
Dobrze, że pozbyłaś się poprzedniego.
Jak mu tam było? Chaz? Mówiła mi, że to kawał idioty.
Ja jestem Chaz.
- Co? - Jestem Chaz.
O mój Boże.
Spotykasz się z drugim Chazem?
Rzadkie imię. Niesamowite!
Sidney? To ty?
Już idę! Przepraszam.
Chaz, poznaj Sidneya.
- Jak się masz? - Dawny współlokator.
Włożył kilt,
choć nie ma w nim kropli szkockiej krwi.
To prawda.
Już trochę tego żałuję.
Gruby materiał.
Zaczyna mnie...
trochę obcierać w...
kroku.
Jądra.
- Wchodzimy? - Tak.
Chodźmy.
- Od kiedy grasz w kabarecie? - Jestem producentem muzycznym.
- Drugi Chaz? - Zapomnij.
Moje biedne jajka. Ale przeżyją.
Coś wymyślę.
Gotowa?
Chyba tak.
Chodźmy.
Czekaj.
O co chodzi?
Wiesz, że zrobiłabym...
wszystko, żeby tata tu był.
Ale to, że poprowadzisz mnie do ołtarza,
cieszy mnie równie... No wiesz.
Przechowasz mi leki?
Dzięki.
Jasne.
Pora cię ohajtać.
Ohajtać!
- Gdzie jest Bryan, do cholery? - Przyjdzie.
Musiał się teraz strzyc? Odbiło mu?
Boże. Czemu ja to robię?
Bo go kochasz.
Prawda?
Dobra, do dzieła.
Zapomniałam.
Pamiętasz Dinę z Ameryki? Poznałeś ją w Rzymie.
Przyjechała.
Co?
Czekaj.
Mówiłaś, że nie może,
a poza tym ma chłopaka.
Jednak przyjechała. I zerwała z chłopakiem.
- Chodźmy. - Czekaj.
Boże.
Witajcie.
Zgromadziliśmy się tutaj, by połączyć
Roberto i Hayley.
Panie i panowie...
Sorki. Mówiłem, że zdążę.
Andrea? To mój brat, Jack, i moja druhna, Bryan.
Sophia, matka Roberto.
Miło was poznać.
- Pocałował mnie w usta. - Mnie też, z języczkiem.
Nie grasz w kabarecie?
Ładny garnitur.
Dziękuję.
Mój sześcioletni siostrzeniec taki nosi.
- Sześcioletni? - Fajny dzieciak.
Tyle że to taki kombinezon.
Ma klapkę na jego maleńki interes.
Ja mam zwykły rozporek.
Pora porozmawiać z nowymi krewnymi.
Tak, idź.
- Nie wzruszaj się. - No co ty.
Stary...
Jaka ona szczęśliwa.
Ostrzygłeś się?
- Masz identyczną fryzurę. - Nie.
Wyrównali ją.
Poprawili.
Gorąco.
- Masz rację. - Bardzo.
Straszny upał.
Cudna sukienka!
- Dziękuję. - Piękna.
Dziękuję. Twoja też. To znaczy...
To kilt.
Wiem.
Tradycyjna szkocka... spódnica.
Wiem.
Nie jestem Szkotem.
Więc czemu włożyłeś kilt?
Ach, to włoskie słońce...
Porosty.
Rety.
Chyba...
Tego się nie...
Gdzie twój partner?
Jestem sama.
Nie mam pary.
- Ja też. - Czyżby?
- Stoi? - Stoi.
Ślubni kumple.
O to chodziło?
Uścisnęliśmy dłonie.
A co robią ślubni kumple?
Spędzają ze sobą czas.
Napijesz się czegoś?
Drinki są darmowe.
Szampana?
- Darmowe, ale... - Zaraz wracam.
- Nie, dzięki. - Nie uciekaj.
- Boże, jest. - Kto?
Vitelli.
On robi z ludzi gwiazdy.
Muszę zrobić na nim wrażenie.
Może podczas swojej mowy?
Jakiej mowy?
Jesteś druhną.
Nikt nie wspominał o mowie.
- Jest w programie. - No co ty?
O nie!
Nic nie przygotowałem!
Dasz radę.
- Nie! - Improwizuj.
Cholera, idzie Rebecca.
Nie zostawiaj mnie. Nigdy się jej nie pozbędę.
Zjawiła się lokomotywa zabawy. Zaraz was zabierze.
Dziękuję.
Lokomotywa zabawy!
Wszyscy wsiadać!
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
- Fantastycznie. - Ty też.
Miło cię widzieć.
- Wyglądasz super. - Dziękuję.
- Muszę... - Urosłeś?
- Czy nosisz koturny? - Zaraz...
- Jack? - Chwileczkę.
Świetnie wyglądasz. Piękny garnitur.
Dzięki. Poszukam czegoś do picia.
Dzięki!
Jack? Boże.
Miło cię...
Ciebie też miło widzieć.
- Wszystko u ciebie dobrze? - Tak.
Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
Przywiozłaś mnie tu, żebym się gapił na gościa, którego bzykałaś?
No to się nie gap.
Teraz masz lepszy model.
- Że co? - Jeszcze pytasz?
Jestem przystojniejszy, wyższy i lepszy w łóżku.
Skąd wiesz? Spałeś z nim?
Nie. Wystarczy spojrzeć.
Chwila.
Mówisz, że jest lepszy?
Nie mam czasu na analizę.
Ale ja mam. Gdy o to pytałem,
wszyscy mi mówili, że jestem super.
- Stań tam. - Co?
Dalej.
Może być?
Doskonale.
Dobrze się czujesz? Tyle emocji...
Wszystko gra.
Kocham cię.
Chcę, by to był wyjątkowy dzień.
Nic mi go nie zepsuje.
Siedziałem w wozie na pustym parkingu.
Ani żywej duszy.
Hayley podchodzi do mnie i mówi...
Ja pierdolę.
Co powiedziała?
Przepraszam.
Zaraz wracam.
- Rozumiem. - Nie to miała na myśli.
Marc?
Co ty tu, kurwa, robisz?
Zaskoczona?
Tak. Pozostałych zaprosiłam.
Czego chcesz?
Rozumiem.
Postanowiłaś zachować pozory.
Ale już tu jestem.
Możemy zostać szczęśliwą parą.
Co?
Stworzyłam już taką z moim mężem,
jest tuż obok.
- Cześć! - Piękny ślub!
Dziękuję. Zaraz do was wracam.
Już ci mówiłam, że nie jestem...
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Nie jestem zainteresowana. - Wiem.
Myślałaś, że cię nie kocham,
ale przekonam cię tym romantycznym gestem.
To zachowanie psychopaty, a nie romantyka.
- Proszę, odejdź. - Tyle co przyjechałem.
Inaczej każę cię stąd wyrzucić.
Spróbuj. Zobaczysz, co się stanie.
Słuchaj, dupku...
To jeden z twoich słynnych przyjaciół?
Cześć, jestem Roberto.
Tak, to mój...
A to jest Marc.
Wpadł na chwilę. Nie może zostać.
- Mogę. - Nie możesz.
Nie ma dla ciebie miejsca.
Daj spokój.
Laura nie dojechała. Posadzimy go z Anglikami.
No proszę. Świetnie.
- Załatwię to. - Super.
Kurwa!
- A co u ciebie? Miałaś chłopaka. - Już nie mam.
Przespał się ze wszystkimi podwładnymi.
Mogłam polecieć do Rzymu na piękny ślub Hayley
albo wrócić do domu i skopać mu dupę.
Wciąż masz czas.
Możesz skopać mu dupę po powrocie.
Po co wybierać?
Wracam we wtorek. Wtedy mu wpierdolę.
Zanim...
Wypytywałem o ciebie.
Bez przerwy.
Ja o ciebie też.
Oto ona!
- Wspaniale wyglądasz. - Ty też. Cudownie cię widzieć.
Mogę go na chwilę porwać? Zaraz wracamy.
Porozmawiamy za chwilę.
Boże, Hayles.
Jest piękniejsza, niż zapamiętałem.
Wiem, że jesteś zajęta,
ale mówiłaś o stole Anglików.
Ona tam siedzi?
Zamknij się na chwilę i mnie słuchaj.
Mam problem.
- Jaki? - Przyjechał Marc Fisher.
Ten czubek ze szkoły? Po jaką cholerę go zapraszałaś?
Sam przyjechał.
Każ mu się wynosić. Nie wolno tak wbijać na wesele.
Nie rozumiesz.
On mówi, że mnie kocha.
Grozi, że zepsuje mi wesele.
- Że co? - Facetowi odbiło.
Do tego totalnie się naćpał.
Spokojnie, wywalę go.
Nie. Nie wiadomo, jak zareaguje.
- To co mam zrobić? - Nie wiem!
Boże. Masz moje leki?
Dawaj. Dzięki.
- Chyba się nie zrzygasz? - A masz tu wiadro?
Kurwa!
- Boże. - Co?
To moje leki nasenne.
Odrobina uśpi go na kilka godzin.
Są mocne.
Słucham?
Roberto usadził go przy twoim stole. Boże, doskonale.
Wlej kilka kropel do jego szampana.
Super.
Tylko nie zużyj za dużo, bo więcej nie mam.
- Schowaj. - Szybkie pytanie.
Pojebało cię?
Nie odurzę Marca Fishera.
Posłuchaj.
Marc jest szalony, więc może zepsuć mój ślub
i upokorzyć mnie przed nowymi krewnymi.
Niektórzy z nich już mają mnie za sukę.
- Znajdźmy inny sposób. - Nie.
- Nie ma żadnego. - Jest.
- Nie ma. - Musi być!
Hayley, moja piękna, czemu wciąż mi gdzieś znikasz?
Pora na zdjęcia.
Twoja siostra to anioł, prawda?
Chodźmy.
To twoja siostra.
Masz u mnie dług.
Wiecie, na ile sposobów można usadzić ośmioro ludzi?
Nie liczcie. To skomplikowane działanie.
Nie dacie rady.
To tysiące kombinacji.
Uwierzcie.
Sprawdzicie później.
Rzecz w tym,
że coś tak z pozoru nieznaczącego jak miejsce przy stole
bywa zrządzeniem losu
decydującym o sukcesie lub porażce
w miłości.
Panie i panowie...
Zapraszamy do stołu, na lunch.
Spokojnie.
To zwyczajny facet.
Przystojny, olśniewający i odnoszący sukcesy.
Podejdź i się przywitaj.
„Jestem Bryan”.
To proste.
To tylko człowiek.
Chodzi do toalety jak wszyscy.
A gdyby był nagi?
Tak, jest nagi.
Golas robiący kupę.
Siedzimy obok siebie, fajnie.
Super.
Dzięki.
Dziękuję.
Poproszę jeszcze.
Ja tutaj, a ty...
tam.
Możemy do siebie machać.
- Bryan. - Dina.
Chwila...
Momencik.
Trzymaj.
Muszę...
Zdrówko.
Nie ma większego fiuta.
Mój na pewno jest dłuższy.
A ty wciąż o tym samym?
Dla jasności: grubość też się liczy.
Nikt nie lubi ołówkowych fiutów.
- Mam takiego? - Przestań!
- Gadasz jak dzieciak. - Ale dobrze wyposażony.
Szkoda, że nie w mózg.
To jakieś jaja?
Nawet z tobą nie siedzę?
- Tylko z obcymi? - Co z tą twoją siostrą?
Nie mam pojęcia.
Super, co?
To przeznaczenie.
Nie sądzisz?
Cześć.
Co tu robi Marc Fisher?
Później wyjaśnię.
Panie i panowie, państwo Carboni.
Zdrówko. Marc...
- Witaj przy czwórce. - Zdrówko!
Nasze zdrowie.
Kto wie?
Dziękuję.
Od kiedy jesteś z Amandą?
Od jakiegoś roku.
A ona woli siedzieć z byłym.
Nieładnie, co?
Zwłaszcza gdy pomyślisz, jaki był ich związek.
- To znaczy? - Czysto fizyczny.
Ja uważam,
że na takiej ilości seksu nie zbuduje się silnej więzi.
Dziwne, że siedzą razem.
Tego było mnóstwo, a tego...
Rozumiesz?
Dużo bzykania, mało rozmowy.
Wiadomo, jak to się kończy.
Przepraszam. Dostanę coś mocniejszego?
Wszystko kręciło się wokół...
- Łapiesz? - Tak.
Nosisz spinki, które ci kupiłam.
Innych nie mam.
Goń się.
Podobno jesteś dziennikarką.
Piszesz do gazet.
Zgadza się.
Zgadłem.
- Piszesz o modzie? - Jestem korespondentką wojenną.
Ktoś coś wspominał.
Porwali cię?
Ups.
- Ups. - Wielkie ups.
Byłaś nieostrożna. Powiedzmy.
- Wcale nie. - Jak to się stało?
Byliśmy w Afganistanie.
Pierwszy błąd.
Afganistan? Daj spokój.
Co się stało? Nie mów.
Talibowie...
Właśnie. Kto by pomyślał?
Siły talibów wtargnęły...
Bez zaproszenia?
- Tak. - No jasne.
- Jasne. - Kto by ich zaprosił?
Pracowałam w Afganistanie.
Zjawili się talibowie, kazali wszystkim wyjść.
- Mieli broń... - Co miałaś na sobie?
- Co? - Co miałaś na sobie?
To by im się...
nie spodobało.
Nie lubią obnażonych...
piersi.
Twoje nie są obnażone.
Ubrałaś się stosownie.
Ja bym cię porwał.
W końcu się rozstali.
Ona wciąż mówi o jego wielkim fiucie.
- Serio? - Mój też jest duży.
- Jak duży? - Większy niż to.
Łyżka czy widelec?
- Jedno i drugie. - Wskaż.
Jedno i drugie, razem.
- Łyżka i widelec? - Tak.
- Co to za Amerykanka? - Przyjaciółka Hayley, Dina.
Ta, którą poznałeś w Rzymie? Wciąż o niej gadałeś.
Wcale nie.
Wiecznie szukałeś pretekstu.
Spędziliśmy tam wiele dni.
Nie znaliśmy nawet pory dnia.
Sprzedaję ubezpieczenia.
- Co? - Samochodów.
- Okej. - Bardzo okej.
To wcale nie takie nudne.
- Mów dalej. - Cóż...
Pracuję z dwoma facetami, Jimem i Jeffem.
Jim nazywa Jeffa Jeffreyem.
Jim zaczął w 2001 roku,
a Jeff...
Dzięki.
Grazie.
- Grazie. - Dobrze.
Jeff zaczął kilka lat później.
Nie miała chłopaka?
Już nie ma.
Facet okropnie ją zdradzał.
To super.
Tym razem wykorzystaj okazję.
Zamierzam.
Jim i Jeff są przezabawni.
Pijesz jednego za drugim.
- Czasem muszę. - Jasne.
Jak teraz.
Porywacze pozwalali ci pić?
Opowiem ci coś.
Była wiosna, przyjechałem rowerem.
Przypiąłem go, wchodzę,
otwieram drzwi,
a tam syrop.
- Co? - Syrop.
- Syrop? - Na klamce.
Na podłodze zrobiła się kałuża.
- Na dywanie. - Znowu Jeff?
Jim. Jaki Jeff?
Myślałam, że to był Jeff.
Wtedy jeszcze nie pracował.
Przepraszam.
Masz rację.
Jim. Czy ty mnie w ogóle słuchasz?
Jeffa zatrudnili w 2008.
Nie, czekaj. Nie miałem już roweru.
Czyli przyjęli go wiosną
dwa tysiące...
Chwila.
- Nieważne. - Przypomnę sobie.
Zrobisz coś dla mnie?
Obserwuj Marca. Jeśli się ruszy, to mnie zawołaj.
Pora na mój krok.
Trzymaj kciuki.
Nie przeszkadzam?
Cześć. Może napijemy się czegoś przy barze?
- Z chęcią. Przepraszam. - Świetny pomysł.
- Idziesz, Jack? - Jasne.
Vitelli.
- A ty dokąd? - Do Vitellego.
- Mam iść z tobą? - Boże, nie.
Spoko.
Przecież mówiłem...
Panie Vitelli...
- Tak? - Jestem Bryan.
Miło mi.
Bryan?
Przepraszam.
Mogę usiąść?
Muszę usiąść.
O co chodzi, Bryanie?
Jestem pana wielkim fanem.
- Dziękuję. - Mówię poważnie.
Bardzo chciałbym wiedzieć, skąd pan bierze...
pomysł na film.
- Pomysły? - Tak.
Z pomysłami jest tak, że się ich...
nie tworzy.
Przychodzą do ciebie jakby...
przypadkiem.
Rozumiesz? Są w tobie.
To się bierze z wnętrza. Z mrocznego...
- Miejsca? - ...miejsca w tobie.
Genialne.
Vitelli.
- Dzięki za rozmowę. - To ja dziękuję.
Dziękuję.
- Miło się gadało. - Dzięki.
Dziękuję.
Jak poszło?
- Z Vitellim. - Dobrze.
Boże, wiedziałam.
Co za chwila.
Niesamowite. Aż cię nosi, co?
Jeff nie przestawał się śmiać. Chował twarz za rękawicą.
Wciąż miał na sobie kombinezon.
A ja na to: „Poszło zgodnie z planem”.
Wybacz, Sidney.
Nie chcę być nieuprzejmy, ale...
Miałam nadzieję
na prywatną rozmowę.
No wiesz, we dwójkę.
Jak facet z facetem.
Czy mogłabyś...?
Sidney...
- Tak, Jack? - Miałem na myśli...
Dinę i mnie.
A co ze mną?
Nie wiem.
Idź...
- Tam? - Tak.
Zostawię was.
Spoko. Na razie.
Dzięki.
Czuję się koszmarnie.
To było straszne.
Jesteś gość.
Zrobiłeś to z takim luzem. Jesteś super.
Naprawdę tak myślę.
Ale nieważne.
Ona cię kocha.
Jest twoja.
Dasz radę.
Pewnie, że cię kocha.
Szybko, Sidney zaraz wróci. Mów, co u ciebie.
Szybko?
Streść trzy lata w dziesięć sekund.
Sid by potrafił.
Po naszym ostatnim spotkaniu byłem w kiepskim związku.
Z Amandą, usadzili ją obok mnie.
Potem byłem w Azji, podróżowałem,
koszmarnie się rozchorowałem, wróciłem,
i w końcu zostałem inżynierem strukturalnym.
To było osiem sekund!
Liczyłaś?
Zostały ci dwie sekundy i nie masz już nic do powiedzenia.
Przyznaję to ze smutkiem.
Kiepsko.
Przepraszam.
Nie śpisz?
Jak to?
Czemu miałbym spać? Pogadajmy.
Tylko nie mów, że jesteśmy dla siebie stworzeni.
Kiedy jesteśmy.
Skąd ty się urwałeś?
Mam to sobie wytatuować na czole?
Kocham Roberto.
Nie.
Jak to, nie?
Łączy nas niezaprzeczalna więź.
Boisz się powiedzieć Roberto, rozumiem.
Ale on musi wiedzieć. Powiedz mu, bo ja to zrobię.
Panie i panowie...
Pora na pierwszy taniec Hayley i Roberto.
Zostań tu.
Twoja kolej.
Pracowałam jako korespondentka zagraniczna.
Odwiedziłam kilka straszliwych miejsc.
Zabijano na moich oczach. Porwano mnie.
Wróciłam do domu, moja mama zachorowała i umarła,
a mój chłopak
sypiał z kim popadnie.
I tyle.
Przykro mi.
Takie jest życie.
Mówiłaś przez 12 sekund.
Przegrałaś.
Miejmy nadzieję...
że od teraz będzie ci się szczęściło.
Trzymam kciuki.
- Suknia! - Wybacz.
- Dokąd mnie ciągniesz? - Tam.
- Wszystko gra? - Nie.
- Marc wciąż nie śpi! - Co? Jak to?
To był prosty plan.
Jak mogłeś to zawalić?
Pierwszy raz coś komuś dolałem.
- Okropnie się z tym czuję. - Wiem.
Proszę, nie dopuść go do Roberto.
Muszę coś zrobić.
- Co? - Pozować do cholernych zdjęć.
Jak ci idzie z Diną?
Dobrze.
Super.
Pamiętasz, co mawiała mama?
Trzeba mieć nadzieję.
To może być ta chwila.
- To ta... - Super.
Cześć, jajka.
- Jestem Cristina. - Potrzymasz?
Muszę...
coś ogarnąć.
Mój kilt... Czekaj.
Wybacz.
Pod spodem...
Jak oni to robią?
Pozawijały się jak nunczako.
Rozwinę je.
Voilà.
Dziękuję. Jestem Sidney.
Spoko.
Poszła sobie.
Hej, koleś.
Co tam?
Nieźle to rozegrałeś.
Słucham?
Załatwiłeś sobie miejsce obok Amandy.
Myślisz, że chciałem siedzieć obok byłej na weselu siostry?
Co ja, masochista?
- Niezły zbieg okoliczności. - Myślisz?
Tak.
Słuchaj...
Naszej dwójki nic już nie łączy.
Byliśmy razem dwa lata.
Zdążyliśmy się znienawidzić.
Nienawidzisz jej?
- Bez przesady. - Tak powiedziałeś.
Na pewno jej nie lubię.
Uważaj. Mówisz o mojej przyszłej narzeczonej.
- Serio? - Jak to, „serio”?
Bo nie mam tego, co ty?
Nie zastąpię cię? O czym teraz pomyślałeś?
„Facet ma małego penisa, wszyscy się z niego śmieją”.
To z ciebie się śmieją.
Bo popisujesz się wielkim kutasem.
„Patrzcie! Jestem na weselu i mam wielką pałę!
Wszyscy mnie za to szanują!
Mam grubego fiuta! Podoba się wam?”
- Nie rozumiem. - Nieważne.
Nie zbliżaj się do niej.
Dobra.
Jak sobie życzysz.
- Miło się gadało. - Świetnie.
- Hej. - Wszystko gra?
- Napijesz się czegoś? - Tego mi trzeba.
Dość tego wina. Pora na gin z...
Kurwa.
Momencik.
Poprosił o gin z kurwą.
Żartowałam.
Co robisz?
Przepraszam.
Wybacz.
Zaczekaj chwilę.
Wiem, że lecisz na Hayley,
ale ona tego nie odwzajemnia. Pogódź się z tym.
Czyżby?
W takim razie...
czemu bzyknęliśmy się trzy tygodnie temu?
- Co? - Dobrze słyszałeś.
Bzyknęliśmy się.
Nie wiem, o co tu biega,
ale Hayley jest szczęśliwa.
Proszę, nie zepsuj tego.
To ja ją uszczęśliwię, głupku!
Naprawdę to robię.
Tak mi przykro.
- Słuchaj, Jack... - Sidney!
Skoczę do hotelu i włożę spodnie.
- Kilt to nie to. - Super!
Możesz mi najpierw pomóc?
Już idę.
- Znajdź wolny pokój. - Co jest?
Wyjaśnię później.
- Jestem Federico Vitelli. - Dina.
- Miło mi. - Mnie również.
Jestem fanką.
Jest!
- Sidney? - Tak?
- Szafa! - Już.
- Drugie skrzydło! - Drzwi?
Do środka!
- Nie zamykaj mnie tam! - Pa!
Jim też ma ten obraz.
Śliczny.
Błagam!
- Mogę cię na chwilkę porwać? - Jasne.
Przepraszam.
Chcę odpowiedzi, teraz.
Jakiej odpowiedzi?
Mówię o małżeństwie.
Nie zgadzasz się przez byłego?
Nie bądź śmieszny.
W porządku. Mówi, że cię nienawidzi.
Dobre.
Że co?
Pomocy!
Jestem w szafie!
Co?
Dowiedziałem się czegoś dziwnego.
Podobno trzy tygodnie temu przespałaś się z Markiem.
Tak ci powiedział?
Niewiarygodne! Co za tupet!
Boże, nawet kłamać nie potrafisz.
Co ci odbiło?
Wiem, zawaliłam. To był wypadek.
Seks to nie wypadek. Jak to się stało?
Wszystko wyjaśnię.
Byłam w Londynie i stresowałam się ślubem.
Poszłam do pubu na kilka drinków i wtedy zjawił się Marc.
Pogadaliśmy, napiliśmy się,
a potem jakoś tak wyszło.
On nic dla mnie nie znaczy!
Tyle że okazało się, że on za mną szaleje od 15 roku życia.
Nigdy do niczego nie doszło.
Całowaliśmy się, a on dotykał moich cycków.
- Ja co najwyżej... - Bez szczegółów.
Wybacz.
Myślałem, że kochasz Roberto.
Boże, kocham go.
Najbardziej na świecie.
Nie może się dowiedzieć.
Załamałby się.
Panie i panowie,
pora na mowę druhny, Bryana.
Gdzie jest Bryan?
- Pora na twoją mowę. - Mowę?
No wiesz, ślubną.
- Jaki ślub? - Ten.
Ślub Hayley, jesteś druhną.
- Drużbą. - Właśnie.
- Chciałeś popisać się przed Vitellim. - Racja.
Gdzie on jest?
Czemu wszyscy na mnie patrzą?
Coraz dziwniejszy ten sen.
To Vitelli.
Ten włoski reżyser.
Jaki on przystojny.
Podoba mi się.
Nie jestem gejem, ale...
Nieważne.
Chciałbym dostać u niego rolę.
Rólkę.
Maleńką.
Zadowoliłbym pana.
Daj mi rolę, dupku!
Jest tort.
Tort ze snu.
Chodźmy do toalety.
Brawa dla druhny!
Pomocy!
Dzięki.
Piękny tort!
Co się stało?
W pracy się wali. Muszę iść.
- Może cię podwiozę? - Byłoby świetnie.
- Wielkie dzięki. - Chodźmy.
Zaczekam w aucie.
Muszę iść, przepraszam. Kłopoty w pracy.
Nie szkodzi.
Dina wychodzi. Leć.
Siadaj.
Boże.
Pa, Bryan!
Pa.
Jack! Szukałam cię.
- Wychodzisz? - Przepraszam.
Chciałam się pożegnać. W Meksyku jest huragan.
Muszę kogoś pilnie zastąpić.
Nieważne, przepraszam.
Może spotkamy się innym razem?
Planujesz odwiedzić Meksyk albo Guadalajarę?
Muszę ci coś powiedzieć.
Słuchaj...
Tam jest!
- Nienawidzisz mnie? - Co?
- Tak powiedział Chaz. - Wcale nie...
Mówiłeś to.
Użyłem tego słowa, ale potem się poprawiłem.
„Nie lubi” cię.
Jak miło, Jack.
Ty czujesz to samo.
Nasz związek był jednym wielkim koszmarem.
Rzeczywiście, masz rację.
Dziękuję.
Jeszcze jedno.
- Co? - Boże, Jack!
Świnia z ciebie!
Nic ci nie jest?
Boże, Jack!
Tak, wyjdę za ciebie.
Wciąż mam krwotoki z nosa.
Bzykałem się z Hayley.
- Co powiedział? - Nie!
To prawda. Bzykaliśmy się i się kochamy.
Chodź tu, Hayley. Powiedz im.
Złaź ze sceny!
- Leć, ratuj świat. - Tak mi przykro.
To normalne.
Nic mi nie jest.
Idź.
Napiszę.
- Szlag. - Idź, nic mi nie jest.
Czy to prawda?
Usiądźcie.
Vitelli...
Daj mi rolę, dupku.
Cholera.
Roberto, błagam.
Porozmawiajmy.
Nie do wiary. Jak mogłaś?
- To jakiś koszmar. - Wiem.
Popełniłam błąd, przepraszam. Kocham cię!
To koniec.
- Pozwól mi wyjaśnić. - Nie chcę z tobą rozmawiać.
Już nigdy. To koniec.
- Koniec przyjęcia! - Roberto!
Boże!
I tyle.
Odrobina pecha i wszystko się pierdoli.
A gdyby sprawy potoczyły się inaczej?
Pamiętacie, co mówiłam o tysiącach sposobów,
na które można usadzić ośmioro ludzi?
Zdrówko.
I wreszcie...
Ostatnia nadzieja na szczęśliwe zakończenie.
Cześć.
Kurwa.
- Co się stało? - Kurwa!
Szlag!
- Co ci...? - Muszę wyjść.
Co?
Przepraszam.
Co ty wyprawiasz?
Wypiłem silny lek nasenny.
Kto robi coś takiego na weselu siostry?
To nie było celowe, głupolu!
Przestań, niedobrze mi.
Jak się wymusza wymioty?
Nie potrafię.
Pomóż mi. Wepchnij mi palce do gardła.
- Co? - Sam nie dam rady.
Musisz zrobić to za mnie.
Masz długaśne paluchy.
Wejdą głębiej.
Nie mogę, muszę zaimponować Vitellemu.
Co pomyśli Dina, gdy zasnę?
- Wyjdę na kompletnego zjeba! - No...
Błagam, zrób to dla mnie.
- Nie chcę. - Proszę cię.
Naprawdę nie chcę.
To ślub Hayley!
Pamiętaj, jaki ze mnie dobry kumpel.
Wspaniały.
- Najlepszy. - Tak, najlepszy kumpel.
Panie i panowie, państwo Carboni.
Jak mam to...?
- Nie! - Dawaj paluchy!
Wyprostuj.
Dobra.
Boże, to najgorsza chwila mojego życia.
Przepraszam, ja tylko...
sprawdzałam, czy wszystko gra.
Jest okej?
To ja już...
Poszukam...
Dziękuję. Poproszę jeszcze...
kilka kaw.
- Dzięki. - Nie wiem.
Żałuję, że...
Udawajmy, że to się nie stało.
Trudno wymazać coś takiego z pamięci.
Mogę to...
naprawdę sensownie wyjaśnić.
To całkiem zabawne.
Naprawdę śmieszne.
Kiedyś ci wszystko opowiem, ale nie dzisiaj.
Spróbujmy o tym zapomnieć.
Dobrze, spróbuję.
Choć to było dziwne.
Wiem.
Przepraszam.
Miałaś mi opowiedzieć...
co się u ciebie działo.
Większość czasu zajmowała mi praca.
Poświęciłam jej wszystko.
Zatrzymałam się dopiero wtedy, gdy zachorowała moja mama.
Rak mojej mamy cię nudzi?
Nie.
Mów dalej.
Na pewno?
Już ci mówiłam, jak byłyśmy sobie bliskie.
To, co się stało,
było dla mnie ogromnym ciosem.
Wciąż myślę o całej tej przypadkowości.
Dlaczego ona?
Właśnie.
Zwykle...
z nikim o tym nie rozmawiam, bo dziwnie się wtedy czuję, ale...
Zupełnie się załamałam.
Jeszcze się z tym nie pogodziłam.
I chyba już nigdy nie pogodzę.
Jaja sobie robisz?
Momencik.
- Jeszcze nie śpisz? - Czemu miałbym spać?
Szoty!
Pani prosi o szoty.
Barman!
- Maddie Richards. - Co?
Ona nie narzekała na mnie w sypialni.
Dawała mi 7,5 na 10.
Nie miałem przy niej pełnej erekcji, więc pomyśl tylko.
Szczęściara ze mnie.
Brawo.
Oboje mamy szczęście.
Powinnaś się cieszyć.
No już.
Podejdź i się przywitaj.
Bryan, spierdalaj.
Co tam?
Chaz poprosił mnie o rękę.
Mówię, że Chaz poprosił mnie o rękę.
Gratulacje.
Kurwa.
Czego chcesz?
Koleś...
Nie psuj wesela mojej siostry.
Tak się nie robi.
Niczego nie psuję.
Ja ją ratuję.
Panie i panowie...
Nie, Marc.
Pora na pierwszy taniec Hayley i Roberto.
Wstawaj.
Rusz się!
- Co robisz? - Próbuję ci pomóc.
Lejąc mnie po twarzy?
Dobra, śpij dalej.
Nie, wybacz.
Próbujesz pomóc.
Stres mnie zżera.
Hayley wpadła w niezłe bagno.
Wciąż ją z jakiegoś wyciągasz.
To moja siostra. Potrzebuje mnie.
A Dina mnie nienawidzi.
Dlaczego?
Przysypiałem, gdy mówiła mi o śmierci mamy.
O rety.
Ale ze mnie dupek.
Nie jesteś dupkiem.
- Jestem. - Nie.
Nie znam nikogo lepszego.
Ale musisz czasem pomyśleć o sobie.
Martwię się o ciebie.
Kocham cię, stary.
- Spoko. - Mówię serio.
Naprawdę cię kocham.
Jesteś więcej niż kumplem.
Roberto już wie?
- Nie. Spadaj. - Masz czas do tortu.
Boże.
Jack, chodź.
- Rusz się. - Nie teraz, padam.
No wstawaj!
Sam wypiłeś te krople?
Ty fiucie!
- Obudź się! - Nie śpię.
- Chodź! - Idę.
- Na litość... - Idę.
- Dokąd idziemy? - W ustronne miejsce.
Tu jest ustronnie.
Jack, proszę.
- Czemu wszyscy mnie biją? - Pomóż mi.
Dlaczego?
To naprawdę taka wielka sprawa?
Uspokójmy się, prześpijmy.
Marc powie Roberto, że z nim spałam.
Gdy byliście młodsi?
- Kiedy? - Kilka tygodni temu.
Jezu.
Roberto mnie zostawi, i słusznie.
Wszystko pierdolę!
- Wcale nie. - Tak!
Jestem totalną idiotką!
Nie jesteś idiotką.
Jasne?
Jesteś moją siostrą.
Zabawną, genialną i troskliwą.
Jeśli Roberto nie wybaczy ci tego durnego błędu...
Posłuchaj.
Jeśli ci nie wybaczy...
to masz mnie.
Zawsze będę przy tobie.
Drugi idiota.
Chyba mamy ten sam problem.
Jaki?
Boimy się prawdziwych związków, bo...
wiemy, jak łatwo stracić bliskich.
Nie śpię!
- Nie śpię. - Proszę.
- Błagam. - Jestem przytomny.
Kawy?
Wróciłem do biurka i odkryłem, że...
rozwalili mi laptopa.
Jim i Jeff?
To był stary laptop.
To para dupków.
Laptop był stary.
Boże, coś ci powiem.
Oni nie są twoimi kumplami. Zdrówko.
- Ty to pijesz? - Tak.
Muszę poszukać chleba.
Zjawa w błękicie.
Za co mnie lubisz?
Jestem zapatrzonym w siebie neurotykiem.
Tak, ale...
Chyba mi to nie przeszkadza.
Nie masz mnie za idiotę?
Straszny z ciebie idiota.
Ale znaleźliby się tacy,
którzy mnie też mają za idiotkę.
To, że jesteś idiotą,
najbardziej mi się w tobie podoba.
A mówiąc wprost – lubię cię, bo jesteś sobą.
Zwykle ludzie nie lubią prawdziwego mnie.
Tylko osobę, którą udaję.
Czasami.
Przy mnie nie musisz udawać.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Nie wiem, co we mnie...
Ja też nie.
- A gdybyśmy to powtórzyli? - Byłoby miło.
Jest twoja.
- Marc! - Czego?
- Pogadajmy. - Nie mamy o czym.
Proszę.
Posłuchaj.
Wiem, co czujesz do Hayley.
Ale pewne rzeczy nie są nam pisane.
Ta jest.
Wiem tylko, że Hayley zasługuje na szczęście.
To Roberto ją uszczęśliwia.
Jeśli naprawdę ci na niej zależy, to daj jej spokój.
- Nie jestem teraz w formie. - Kobiety cię lubią.
Może udzielisz mi kilku wskazówek?
Uwierz, akurat mnie nie powinieneś prosić o rady.
- Mylisz się. - Nie teraz.
Wiem, że nie jestem seksowny jak...
Brad Pitt.
Ale teraz zaczynam się martwić, że...
Może przesadzam, ale...
Czy jestem nudny?
- Sidney? - Wybacz.
Mów.
- Staraj się słuchać ludzi. - Ty jesteś w tym dobry.
- Słuchaj... - Dajesz się wygadać.
Pozwalasz na to innym.
Staraj się słuchać ludzi.
A co do twoich przyjaciół...
Nie mów o Jimie i Jeffie.
Nie znam ich aż tak dobrze.
Więc czemu wciąż o nich mówisz?
Chcę wyjść na lubianego.
To nie działa.
Nie.
Mówisz, że...?
Ani słowa o Jimie i Jeffie.
I, na litość...
słuchaj.
Powodzenia.
Do boju.
Panie i panowie...
pora na mowę druhny, Bryana.
- A ty dokąd? - Szlag, to ja!
To ty!
Cześć.
Wybaczcie, że nie mówię po włosku.
Miłość jest dziwna, co?
Bywa nieprzewidywalna.
Pogmatwana.
Ale sądzę,
że najważniejsze jest to...
by osoba, z którą jesteś,
kochała cię za to, że jesteś sobą.
Wystarczy to, kim jesteś.
I to, kim jest druga osoba.
Właśnie to połączyło Hayley i Roberto.
Oraz mnie i Rebeccę.
Bydlak!
Przepraszam.
Kocham cię, Hayles.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Oby to trwało wiecznie.
Za Hayley i Roberto.
Dziękuję.
Było dobrze?
Genialnie.
Pójdę po więcej.
Hayley i ja...
Hayley...
i...
Roberto...
Mam nadzieję...
że będziecie bardzo szczęśliwi.
Dziękuję.
Zaraz wracam.
Porozmawiam z nim.
- Proszę. - Dziękuję.
Co tam?
Myślę, że...
Nie bierzmy tego ślubu.
To jasne, że mnie nie kochasz.
Nie wyszłoby nam.
Prawda?
Ktoś będzie z tobą bardzo szczęśliwy.
Z takim wyposażeniem...
Wiedziałem.
Miło, że to potwierdzasz,
bo zaczynało mi już odbijać.
Wasze arbuzy mają za dużo pestek.
To źle.
W Stanach nie mamy pestek.
- Jestem Cristina. - Cristina?
- Tak. - A ja Sidney.
- Czym się zajmujesz? - Ubezpieczeniami.
To wcale nie takie nudne.
Pracuję z dwoma...
A może ty opowiesz mi o sobie?
- Ja? - Co porabiasz?
- Pracuję na poczcie. - Na poczcie?
- W Rzymie. - Żartujesz. W Rzymie?
- Moja znajoma... - Jak egzotycznie.
Julia, koleżanka z pracy...
Mów dalej.
- Jest szalona. - Wariatka?
- Zabawna. - To super.
Na pewno jest fajna.
- Piękny kilt. - Uważaj!
Jakaś ty bezpośrednia.
Jesteś tu sam?
Tak, zupełnie sam.
A ty?
Też.
Która godzina?
Nie wiem.
Skąd ty się urwałeś?
Nie mają pestek.
Szlag.
Muszę iść.
Wreszcie się obudziłeś?
Przepraszam cię za tamto.
Nie wszystko poszło dziś zgodnie z planem.
Takie jest życie.
Fakt.
- Szlag. - Uciekasz?
Muszę.
Wydzwaniali do mnie z pracy, nawet nie zauważyłam.
Chciałem...
cię pocałować.
Tamtej nocy.
Sądziłem, że połączyło nas coś wyjątkowego.
Wiem, to szaleństwo.
Znaliśmy się od kilku dni, ale...
wcześniej czegoś takiego nie czułem.
Ani później.
Myślałem, że czujesz to samo.
Chciałem tylko sprawdzić, czy...
mi się wydawało.
Nie wydawało ci się.
Przegapiliśmy swój moment.
No tak.
Ty i Rebecca?
Sam nie wiem...
jak to się stało.
Gdzie ta Amerykanka?
Poszła sobie.
Przykro mi, stary.
Pewne rzeczy nie są nam pisane.
To prawda.
Na przykład aktorstwo.
Serio?
Nie muszę grać. Będę po prostu sobą.
I tyle?
Tyle.
To koniec.
Kiedyś trzeba się zmienić.
- Nie można... - Tu jesteś.
Piękna mowa.
- Serio? - Tak.
Bardzo dziękuję.
- Jesteś aktorem? - Tak.
Kręcę nowy film.
Weź moją wizytówkę
i zadzwoń jutro do mojej asystentki.
Pogadamy przy kawie.
Dobrze.
- Uwielbiam kawę! - Na razie.
Boże.
- Niewiarygodne. Co to było? - Nie wiem.
Mówiłeś, że rzucasz aktorstwo.
Bzdury. Kocham je.
Chociaż tobie się poszczęściło.
No co ty? Wszyscy mamy farta.
Czyżby?
Zastanawiałeś się kiedyś, jak małe miałeś szanse na to,
żeby się urodzić?
Wystarczyłaby niewielka zmiana.
Gdyby jedno z miliona twoich przodków
nie spotkałoby kogoś w odpowiednim momencie,
to byś nie istniał.
Nie przeżyłbyś jednego dnia.
- Zmyśliłeś to? - Nie.
To cytat z filmu Vitellego, ale to sama prawda.
To dość przerażające,
ale takie są fakty: życie jest dziełem przypadku.
Ważne, żeby korzystać z takich przypadkowych chwil.
Oddzwonię.
Dzięki.
Przebieżka?
Dina?
- Cześć. - Boże!
- Znamy się? - Poznaliśmy się...
Spierdalaj.
Mówię serio.
Cześć!
Chwila. Nie miałeś tu siedzieć.
Chyba miałem.
Co to ma, kurwa, znaczyć?
To wspaniały aktor.
- No nie wiem... - Jest genialny.
Byłby pan idiotą, gdyby nie dał mu pan angażu.
- Totalnym idiotą. - Uważaj.
Ta obsesja ociera się o stalking.
- Nie jestem stalkerem. - Nie.
- Obserwuję pana. - To szurnięty fan.
Kiedyś spotka go pan pod prysznicem.
- Nie! - Dziękuję.
Przepraszam. O rany!
- To przypadkiem. - Proszę!
Myślałam, że zimno będzie lepsze.
Mam nadzieję, że nie poparzył penisa.
Dzięki!
To nic, tylko powietrze.
Bryan!
Wilk wylizuje dzieciakowi tyłek.
Nieładnie.
Przez ten kilt mam wysypkę.
Oto on!
Ty fiucie!
- Pokazuj! - Słucham?
Patrzcie! Jack pokaże nam kutasa!
Co robicie?
Ci Brytole to świry!
Napisy: Aleksandra Basińska