Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
W DRODZE DO ZIEMI OBIECANEJ
ZACHĘCAMY WSZYSTKICH CZARNOSKÓRYCH DO PRZYJAZDU NA PÓŁNOC KRAJU.
POSZUKIWANI MĘŻCZYŹNI I KOBIETY DO PRACY FIZYCZNEJ.
KAMERDYNERZY, ODŹWIERNI, KELNERKI I KUCHARKI.
DZISIAJ: MA RAINEY – „MATKA BLUESA”
Test. Raz, dwa, trzy.
Raz, dwa, trzy.
- Test. Raz, dwa… - Masz listę?
Jest tutaj. Spokojnie.
Masz pilnować Ma.
Nie życzę sobie żadnych wybryków, rozumiesz? Irv?
Irv?
Irv!
Żadnych wymysłów królowej bluesa.
To matka bluesa, nie królowa.
Nie widziałeś, co Levee wczoraj wyprawiał.
Próbował zagadać dziewczynę Ma.
Nie musisz opowiadać. Wiem, jaki on jest.
Pewnie dziewczyna zraniła mu serduszko.
Przyprowadź ją,
nagraj piosenki i zabierz ją stąd. Szybko i sprawnie.
Będzie sprawnie.
A ten trębacz,
który napisał mi piosenki,
też przyjdzie?
- Chcę więcej takiej muzyki. - Jak się macie?
Dobrze, panie Irvin.
A gdzie jest Ma?
Nie wiem. Powiedziała, że mamy przyjść na 13.
A gdzie trębacz?
Levee na pewno przyjdzie już za chwilę.
Hej, dziewczęta! Dzień dobry!
To na pewno jakiś przyjezdny.
Zapraszam. Zjecie coś i przygotujecie się do sesji.
- Świetnie. - Na końcu korytarza.
A gdzie Ma? Nie ma jej?
Mel, wszystko mam pod kontrolą.
Cutler, to lista piosenek, które nagramy.
Czemu nie przyszła z nimi? Gdzie trębacz?
Co mamy na liście, Toledo?
Niech spojrzę…
„Prove It on Me”, „Hear Me Talking to You”,
„Ma Rainey's Black Bottom”, „Moonshine Blues”.
Ma mówiła co innego.
Nie przejmuj się.
Ma wszystko wyjaśni.
„Moonshine Blues”.
To chyba śpiewała Bessie Smith.
Slow Drag ma rację. Spokojnie.
A Levee wie, na którą miał przyjść?
Levee mówił, że chce kupić buty.
Podobno pierwszy raz pobił cię w kości.
- Cztery dolary, wielkie mi co. - Nie dla niego.
Daj się napić.
Chętnie je wyda.
Ale miał tu być o 13.
- Porządny chicagowski burbon. - Zobacz, Cutler!
Mam nowiutkie buty.
Nic mnie to nie obchodzi.
Ile coś takiego cię kosztowało?
Jedenaście dolarów. Cztery zapłacił Cutler.
Czyli gdyby nie Cutler, nie miałby nowych butów.
Nie chcę myśleć o Leveem i jego butach.
Zaczynajmy próbę.
Racja, nie chcę tu siedzieć do nocy.
Mamy tylko cztery piosenki.
- Ostatnio nagraliśmy sześć. - No proszę! Teraz jestem gotowy.
Mogę już grać.
Cholera, znowu coś pozmieniali. Nie wiem po co.
Wszystko wciąż się zmienia.
Nawet powietrze.
Tlenek i wodór ciągle się zmieniają.
Skóra tak samo. Ciągle zmieniają się cząsteczki.
Co ty wygadujesz?
Mnie chodzi o pokój, nie o skórę i powietrze.
O coś, co widzę, a nie o cząsteczki.
Ja cię rozumiem. Ty nie rozumiesz mnie.
Te drzwi. O to mi chodzi.
Drzwi są nowe.
Levee, ty to się gubisz. Te drzwi zawsze tam były.
Tym razem dostaliśmy inny pokój,
ale drzwi zawsze tam były.
Przestańcie, bo nigdy nie skończymy.
To Toledo wymyśla. Ja tylko mówię, że jest inaczej.
A niby co mówiłem? Wszystko się zmienia, nawet powietrze.
Teraz powiesz, że ty to mówiłeś.
Puścisz dwa wnioski na jednym torze w przeciwnym kierunku, a gdy się zderzą,
powiesz, że to jeden pociąg?
A teraz mówi o pociągach.
Przeszliśmy od powietrza do skóry, drzwi, a teraz do pociągów.
Chciałbym na pięć minut zajrzeć ci do głowy i zobaczyć,
jak ty myślisz.
Tam musi być więcej poplątanych pomysłów
niż diabłów w piekle.
Za dużo czytasz książek.
Co cię obchodzi, ile ja czytam?
Zignoruję cię, boś ignorant.
Weźmy się do grania.
A po co ćwiczyć? To prostacka muzyka.
Można by ją grać na tarce.
Zagram i na tarce, jak mi zapłacą.
Ja chcę się zajmować sztuką.
Chcesz zacząć malować?
Cutler, skąd go wziąłeś? Chyba z jakiejś plantacji w Alabamie.
To cały Slow Drag. Grajmy już.
Jeśli chcesz być, jak to się mówi, wirtuozem,
to nie tutaj.
Żaden z ciebie King Oliver czy Buddy Bolden.
Jesteś zwykłym trąbkarzem, jakich niemało.
Też mi artysta.
A ty? Nie widziałem cię na plakatach.
Ja gram, co mi każą. Nie krytykuję niczyjej muzyki.
Ja nie jestem jak ty. Mam talent.
O szlag!
Ta trąbka jest mi bardzo bliska.
Ojciec powinien mnie nazwać Gabriel.
Założę zespół i nagram swoją muzykę.
Pan Sturdyvant lubi moje piosenki
i powiedział, że mogę je nagrać.
Muszę dokończyć ten kawałek.
Ja znam prawdziwą muzykę, a nie wieśniackie rzępolenie.
Ja mam styl.
Każdy ma styl.
Styl to robienie tego samego od początku do końca.
Każdy tak umie.
Ale nie każdy gra jak ja. Nie każdy może mieć własny zespół.
Póki nie masz swojego zespołu, graj i nie narzekaj.
Od razu ci mówiłem, że nie gramy nic wymyślnego.
To tylko akompaniament dla Ma i tak właśnie masz grać.
Wiem, nie jestem głupi.
Od razu widać, co to za zespół.
Wystarczy spojrzeć na Toledo.
Przecież nic nie mówię. Lepiej mnie nie denerwuj!
Robimy próbę czy nie?
Ile razy graliście te piosenki?
- Po co je ćwiczyć? - Bo będziemy nagrywać.
Chcemy szybko skończyć.
No to wy sobie ćwiczcie.
Ja dokończę piosenkę dla pana Sturdyvanta.
Levee, bez wygłupów. Ćwiczysz razem z nami.
Też jesteś w zespole.
Pan Sturdyvant musi poczekać.
Mogę z wami ćwiczyć. Tylko mówię, że to bez sensu.
Ma jeszcze nie przyszła.
„Ma Rainey's Black Bottom”. I raz, i dwa, i gramy na sto dwa.
O nie. Nie w ten sposób.
Gramy moją wersję. Tak mówił pan Irvin.
I tak jest na liście.
Listę zostaw mnie.
Po co ćwiczyć złą wersję?
Ćwiczy się to, co się zagra.
- Tak mnie nauczono. - Właśnie.
Mówisz mi, co zagramy,
a to nie twoje zadanie.
- Twoje zadanie to grać, co powiem. - Rozumiem.
Zazdrościsz mi, bo pan Irvin wybrał moją wersję.
A czego ci zazdrościć?
Prędzej umrę, niż ci pozazdroszczę.
Tylko tak gada, bo nie chce mu się ćwiczyć.
Gdzie jest lista? Sprawdź, co tam jest napisane.
Ja jestem leniwy?
Tu nie chodzi o listę.
Chodzi o to, jaka jest twoja rola.
- Masz grać, co ci każę. - Nieważne.
Pan Irvin to wyjaśni. Grajcie sobie, co chcecie.
Nie wiecie, gdzie może być Ma?
Nie, panie Irvin.
Myślę, że będzie tu za chwilę.
No to ćwiczcie.
Panie Irvin, chcę zapytać o piosenki.
- Macie listę. - Chodzi o „Black Bottom”.
- Jest na liście. - Zgadza się.
Nie wiem, o którą wersję chodzi. Mamy dwie.
Nagramy wersję Leveego.
Rozumiem. Jest jeszcze „Moonshine Blues”.
Omówimy to z Ma.
Na razie ćwiczcie, co jest na liście.
Mówiłem!
Ale tobie musiał powiedzieć pan Irvin. Mówiłem, jak jest.
Zrozum, że nie liczy się, co ty mówisz
ani co mówi pan Irvin, tylko to, co mówi Ma.
Mnie nie obchodzi, co gracie. Pan Irvin to naprostuje.
Grajcie swoje.
Dziękuję. Zagrajmy „Hear Me Talking to You”,
póki nie wiemy, co z „Black Bottom”.
I raz, i dwa, i gramy na sto dwa.
Ma i tak zrobi,
co będzie chciała.
Ale to pan Irvin wydaje płytę.
Tak, jak ona mu każe.
Levee nie wie, że Ma tutaj rządzi.
Ile płyt sprzedała w Nowym Jorku?
A co jest w Nowym Jorku? Harlem!
I co z tego? Mamy tłumy w Memphis, Birmingham…
Ale teraz jesteśmy w Chicago, na sesji nagraniowej.
Pan Sturdyvant i pan Irvin tu decydują.
Słyszałeś, co mówił.
„Ma Rainey's Black Bottom” w wersji Leveego.
Tak mówił.
Nie wiem, czemu jeszcze się kłócisz.
- Slow Drag ma rację, grajmy już. - Dobra.
„Ma Rainey's Black Bottom”, wersja Leveego.
Przypomnij mi, jak brzmi początek.
Zaczyna się tak.
To żeby przykuć uwagę.
Wtedy ty i Slow Drag wygrywacie rytm, a ja i Cutler dodajemy swoje.
On tylko pytał, jak się zaczyna. „Ma Rainey's Black Bottom”.
I raz, i dwa, i gramy na sto dwa.
Hej! Musicie nadążać za mną. Gracie w złym tempie.
Przestań. Robimy to dłużej, niż ty żyjesz.
A ty nam mówisz, jak grać.
Dobra, jeszcze raz.
Czekajcie chwilę.
Odwija mi się struna,
a chcę porządnie zagrać muzykę Leveego.
Prawdziwy muzyk dba o instrument. Nie pozwala na coś takiego.
Gdybyś był dobrym muzykiem, mógłbyś grać dla mnie.
- O cholera. - Szlag!
Uważaj na te swoje buciory.
Nic ci się nie stało.
- Nadepnąłeś mi na buty. - To się odsuń.
Stałeś mi na drodze.
Każdy, kto wydaje tygodniową wypłatę na buty,
to dureń,
bo chodzi w nich po brudnej ziemi.
- Trzeba mu to wytknąć. - A co cię to obchodzi?
Ładne buty to nic strasznego.
Patrzcie na Toledo.
Co?
Co mówicie o Toledo?
To dopiero buciska.
Jakby przyszedł prosto z pola.
Slow Drag.
Zagraj mi coś.
Tak tańczyć można tylko w eleganckich butach.
W buciorach Toledo nie da się tak tańczyć.
To właśnie problem z Murzynami, chcą tylko się bawić.
Więcej Murzynów przez to zginęło, niż Bóg by zliczył.
Co w ogóle z tego mamy?
W życiu nie chodzi tylko o zabawę.
A jeśli nie mamy nic więcej niż zabawa,
to do dupy takie życie.
Murzyni bawią się dłużej, niż żyjesz,
i nie przestaną po twojej śmierci.
Nikt nie mówi o lepszym życiu dla Murzynów w Ameryce.
Nikt nie myśli o tym, w jakim świecie będzie żyć następne pokolenie.
Wszyscy chcą tylko się zabawić.
Niedobrze mi od tego.
Bez przyjemności życie nie ma sensu.
Ja też umiem się bawić, nie gorzej od was.
Ale w życiu nie można myśleć tylko o tym.
Murzyni powinni robić coś więcej
niż tylko szukać przyjemności.
A ty co robisz?
Wygłaszasz jakieś mądrości
o zmienianiu świata na lepsze.
A sam co robisz?
Grasz muzykę i oglądasz się za pannami tak samo jak my.
I tyle.
Nie chodzi o mnie, durniu, tylko o nas wszystkich.
Mam samodzielnie rozwiązać nasze problemy?
Mówiłem o wszystkich Murzynach, rozumiesz?
Każdy Murzyn na świecie
musi coś robić, żeby było nam lepiej.
Nie chodzi o to, co robię ja, ty,
Cutler, Slow Drag czy ktokolwiek inny.
Chodzi o to, co wszyscy robimy razem.
O to mi chodzi, młody.
Trzeba było tak od razu.
Tylko marnujesz czas, próbując mu coś wytłumaczyć.
Długo z wami nie będę.
Nikogo to nie obchodzi.
Dobra, nie słuchajcie mnie.
Bo jesteś czort.
To prawda. Jestem diabłem wcielonym.
Opowiem wam historię z diabłem.
Znałem kiedyś Elizę Cottera z Alabamy.
Odwiedził go diabeł, a on sprzedał mu duszę.
Skąd wiesz, że człowiek sprzedał duszę diabłu?
Babskie gadanie.
Wszyscy to wiedzą.
Pracował dla diabła i się z tym nie krył.
Chodził wszędzie z torbą.
Ludzie mawiają, że miał w niej kontrakty
podpisywane odciskiem palca we krwi.
Gdzie go znajdę?
Dam mu odcisk całej ręki.
Raz przyszedł ubrany tak,
jakby był nie wiem jakim panem.
Kieszenie miał wypchane pieniędzmi.
Było z nim kilka kobiet,
wydawał na nie fortunę.
A kiedy narzeczonemu jednej z nich
to się nie spodobało, Eliza go zabił.
I tylko się zaśmiał.
Szeryf nie chciał go aresztować.
Sędzia też puścił go wolno.
Zamiast go skazać, dał mu butelkę whiskey.
Ludzie pytali, jak to możliwe,
a on mówił wprost, że sprzedał duszę diabłu,
i pytał, czy też nie chcą,
bo mógłby im to załatwić.
I co się z nim stało?
Pojechał ze swoją torbą na Północ
i dał 100 dolarów każdemu, kto podpisał kontrakt z diabłem.
Chciałbym go spotkać.
Od razu bym podpisał.
I znalazłbym mu chętnych.
Chłopcze, Bóg cię zabije za takie bluźnierstwo.
W nosie mam Boga.
Niech mnie zabije. Nigdzie się nie ruszam.
Bóg ma mnie zabić? Proszę bardzo, nie boję się.
Jeszcze tego pożałujesz.
Prosisz się o pecha.
Kiepsko to widzę.
- O pecha? - Tak.
Mam się bać pecha?
Głupi jesteś.
Całe życie mam pecha.
Gorzej być nie może. Więc czego mam się bać?
Zaprzyjaźniłem się z pechem.
Jesteś głupszy, niż myślałem.
Jak sobie chcesz.
Zobaczymy.
Głupiemu nie wytłumaczysz.
Zobaczymy.
To tutaj.
Stój!
Co tu się dzieje?
Cutler, są wasze kanapki.
- Cutler! - Niech pani…
To nowiutki samochód. Nie miał ani rysy.
- Niech pani… - Co pan chce?
- Ma! - Widzi…
Widzę. Pan też widzi. I co teraz?
Co się stało?
Powiedz mu, kim jestem.
Nie wie, z kim ma do czynienia.
Co się stało?
Kiedy przyszedłem, ona…
- Sylvester rozbił samochód. - On we mnie wjechał.
Przejdę do sedna. Aresztuję ją za napaść.
- Za co? - Sylvester prowadził…
Już ci mówię, co się stało.
Mój siostrzeniec prowadził mój samochód…
- Nie wiemy, czyj to samochód. - Co?
Sama go kupiłam.
Muszę najpierw to sprawdzić.
W czym problem?
Wezwałem kolegów, żeby zabrali ich na komisariat.
- I zrobiła się agresywna. - O nie.
- Czemu pan kłamie? - Mogę dokończyć?
Proszę bardzo, tylko bez kłamstw.
Jak już mówiłem,
czekałem na kolegów.
Słuchałem drugiego kierowcy.
Ciągle mu przerywała.
A kiedy stanął przed nią, żeby dojść do słowa,
popchnęła go.
Wcale nie, sam upadł.
Bzdura. Nawet go nie dotknęłam.
Dobrze, Ma. Możemy porozmawiać na osobności?
Chciałam stąd iść.
Próbował mi zablokować drogę, wpadł na mnie i przewrócił się jak pijany.
Nie dotknęłam go!
Dobrze, Ma.
Zejdźcie już z drogi.
Załatwiłem to.
Koniec przedstawienia.
Co znowu zrobiłaś?
Zostaw mnie. Tylko tego mi trzeba.
- Rozejść się. - Mel, nie teraz.
Proszę.
Zabiorę twoje rzeczy.
- Nie znamy się. - Cześć.
To są Sylvester i Dussie Mae.
- Dzień dobry. - Wszyscy są?
Tak, w pokoju prób.
- Ma, usiądź i odpocznij sobie. - Nie będę siadać.
- Gdzie łazienka? - Na końcu korytarza.
Dowiedz się, co z samochodem. Muszą go dziś naprawić.
Czemu tu tak gorąco?
Bez wiatraka nic nie nagramy.
Jasne, wszystkim się zajmę.
Spóźniła się i…
Wczoraj wszystko z nią omówiłem.
Nie wtrącaj się, ja się tym zajmę.
Tak samo jak ostatnim razem?
Od początku się panoszyła i narzekała, że jest za zimno,
potknęła się o kabel i groziła mi pozwem.
Nigdy nie byłam w studiu nagraniowym.
Gdzie jest zespół?
Na razie ćwiczą piosenki.
Niech no popatrzę na twoją sukienkę.
Ładnie wygląda.
Jutro kupię ci coś nowego,
zanim pojedziemy do Memphis.
W Memphis nie mają takich ubrań jak tutaj.
Chcę, żebyś ładnie wyglądała.
Musisz ładnie wyglądać na trasie koncertowej.
Chciałabym nowe buty. W tych bolą mnie stopy.
Nie możesz chodzić w butach, które cię uciskają.
Wiem swoje o obolałych stopach.
Dobra.
Przynieś mi pantofle z torby.
Chciałabym mieć żółte buty.
Większe o pół rozmiaru.
Wszystko ci kupię. Sylvestrowi też.
Wciągnij koszulę.
Musisz wyglądać jak dżentelmen.
Nie zdjął czapki!
Zdejmij czapkę. I zostaw ten fortepian.
Nic nie robię z… fortepianem. Tylko oglądam.
Usiądź tu z nami.
Kiedy wróci pan Irvin,
przedstawi cię chłopakom z zespołu.
Cutler nauczy cię twojej kwestii.
Potem część swojej zapłaty wyślesz mamie.
- Żeby wiedziała, że sobie radzisz. - Dobrze.
Ma, zadzwoniłem do warsztatu.
Samochód ma tylko małą rysę, będzie gotowy po południu.
Przywiozą go tutaj.
Oby się spisali.
Ma wyglądać jak nowy,
dopiero go kupiłam.
Irvin, co to jest?
Chyba nie „Black Bottom” Leveego,
na to nie pozwolę.
Chciałem to z tobą omówić.
Ta wersja jest bardziej chwytliwa.
Nie obchodzi mnie to. Wiem, jak ta wersja brzmi.
Nie lubię jej śpiewać. Robimy po staremu.
Mój siostrzeniec nagra wstęp.
Teraz ludzie chcą takiej muzyki, do której można tańczyć.
Wersja Leveego to właśnie to.
Przy niej ludzie zapomną o problemach.
Słońce, to nieważne. Levee nie będzie zmieniał mojej piosenki.
Może grać swoją muzykę beze mnie.
Ja zaśpiewam moją piosenkę, nie jego.
I tyle.
Zapoznaj mojego siostrzeńca z zespołem.
Obiecałam siostrze, że mu pomogę,
więc nagra wstęp do piosenki, po mojemu.
Myśleliśmy…
Wy? O kim ty mówisz?
- Ja i Sturdyvant. Postanowiliśmy… - Tak? A mnie wszystko jedno?
Zrobię, jak mi każą?
Wszystko postanowiliście?
- Nie… - Jestem nierozsądna.
Nie znam się na muzyce. Nie wiem, co jest dobre.
Nie znam swoich fanów.
To nie tak. Chodzi o to, czego ludzie chcą.
Coś ci powiem. I możesz to powtórzyć Sturdyvantowi.
Nie obchodzi mnie, co mówicie, rozumiesz?
Ja słucham tylko głosu serca.
Tylko on się dla mnie liczy.
Zaprowadź go na dół.
Powiedz Cutlerowi, że on nagra wstęp.
Levee nie zmieni piosenki.
Jeśli to się wam nie podoba,
to wracam na trasę po Południu,
bo Północ nie jest dla mnie.
Dobrze, Ma.
Jak chcesz.
- Po prostu myślałem… - Dosyć!
Chcesz mi mówić, jak mam śpiewać?
Leveego i Sturdyvanta też mam w nosie.
Sylvester, idź do zespołu. Już skończyłam z Irvinem.
Gdzie oni są?
Sama cię zaprowadzę.
Mogę też? Chcę popatrzeć.
Nie. Idziemy.
Dobrze, Ma. Będzie po twojemu.
Zaczynamy za 15 minut.
Ja zdecyduję, kiedy zaczynamy. Tak to działa.
Doskonale.
To mój siostrzeniec Sylvester.
Zrobi wstęp do „Black Bottom”, w starej wersji.
Pan Irvin powiedział, że nagramy moją.
Nic mnie to nie obchodzi.
Cutler, powiedz mu, co ma robić. Leveego mam w nosie.
Nie będą mi rozkazywać.
Cutler ci powie, co masz robić. Dobrze się naucz.
Nie słuchaj, co mówią inni.
Zapraszamy. Jestem Cutler.
A to są Toledo, Levee i Slow Drag.
- Sylvester, tak? - Sylvester Brown.
Moja wersja piosenki
jest żywa i wpada w ucho,
a ona jej nie chce.
Tym wstępem jak z cyrku tylko zepsujecie piosenkę.
Cutler, wiesz, że to prawda.
Nic nie zepsuję. Ma…
Mam gdzieś, co Ma chce!
Mówię ci, że wstęp zepsuje piosenkę.
Ludzie z Północy nie chcą przedstawienia.
- Chcą muzyki. - Chłopcze!
Ile razy ci mówiłem? Ma decyduje, co robimy.
Nie jesteś tu od pisania muzyki, tylko od grania.
A może nie zagram. Może odejdę.
I komuś ma być przykro, że odejdziesz?
Levee nie odejdzie. Potrzebuje pieniędzy na pastę do butów.
Mówiłem, że mnie nie znacie. Nie wiecie, co zrobię.
Wszystko nam jedno. Sylvester, słuchaj.
Zespół zaczyna wstęp, a wtedy ty mówisz:
„Moi drodzy, widzieliście całą resztę. Teraz zobaczycie najlepsze.
Przed wami Ma Rainey w pełnej krasie”.
Zapamiętałeś? Powtórz raz.
Moi drodzy, widzieliście…
całą resztę.
Teraz zobaczycie najlepsze.
Przed wami Ma Rainey w pełnej…
krasie.
No, Cutler. Ciekawe, jak to naprawisz.
Co z tym zrobisz?
Slow Drag, słyszałeś?
Jak on ma nagrać wstęp, jeśli nie umie mówić?
A ty za kogo się masz?
To nie twój zespół. Ma kazała mi nagrać, to nagram.
Więc lepiej się… odwal.
Chłopcze,
nikt cię nie słucha. Cutler, zajmij się tym.
Jak to naprawisz, to wypoleruję ci buty.
Powodzenia.
Jesteś siostrzeńcem Ma?
Tak, i co z tego?
Nic. Tylko pytam.
Zaczynajmy, to się nauczy.
Nic nie będę z wami grał.
Założę własny zespół.
Wtedy nagram lepszą wersję tej piosenki.
Poradzimy sobie. Sylvester, pamiętasz słowa?
Tak, pamiętam.
No to zaczynamy.
Levee.
Dobrze, chłopcy, ćwiczycie muzykę.
Tak, proszę pana. Ale wszystko dobrze znamy.
To dobrze. A dokończyłeś swoją piosenkę?
Tak, proszę pana. Jest tutaj.
Dokładnie tak, jak pan mówił. Zaczyna się tak…
Można tańczyć i, jak to pan mówił,
zapomnieć o kłopotach.
Zajmę się tymi piosenkami w wolnej chwili.
- Wezmę nuty. - Oczywiście, panie Sturdyvant.
Gdy będzie pan miał chwilę.
Słyszeliście go? „Tak, ćwiczymy, szefie”.
Słyszałem. I widziałem, jak pląsa.
Levee nic na to nie poradzi.
Boi się białych ludzi. Jeszcze się nie nauczył.
A właśnie że dobrze ich znam.
Jak któryś źle na mnie spojrzy, pokażę mu, jak ich znam.
Ja mam się bać białych?
Niech coś zrobią, to zobaczysz, jak się boję.
Przyszedł tu jeden, nazwał cię chłopcem,
powiedział, że masz ćwiczyć,
a ty na to: „Oczywiście”.
„Oczywiście” mogę mówić, komu chcę. Co tobie do tego?
Umiem sobie radzić z białymi. Robię to od 32 lat.
Teraz chcesz mnie uczyć?
Wcale się go nie boję.
Wiem, co robię. Nie potrzebuję pomocy.
Proszę bardzo.
Toledo, ciągle komuś dokuczasz.
Zawsze kogoś denerwujesz swoją filozofią.
Nie interesuj się tym, co robię.
Jestem dorosły. Zostaw mnie w spokoju.
Niech będzie, masz rację. Przepraszam.
To nie moja sprawa, że boisz się białych.
Właśnie o to mi chodzi.
Zostawcie mnie w spokoju.
Tylko sobie żartowaliśmy.
Toledo gada takie same bzdury o mnie.
Nie przejmuj się.
Nie mówiłem poważnie.
Będę żył po swojemu!
Nie będziecie mi mówić, jak traktować białych!
Bo wcale mnie nie znacie.
Nie wiecie, jaka płynie we mnie krew!
Jakie bije we mnie serce!
Miałem ledwo osiem lat,
kiedy przyszła banda białych
i zrobili z moją mamą, co im się podobało.
Mieszkaliśmy w hrabstwie Jefferson w Alabamie, 13 kilometrów od miasta.
Mój tata nazywał się Memphis. Memphis Lee Green.
Miał prawie 20 hektarów naprawdę dobrej ziemi.
Wszystko na niej rosło.
Kupił ją od wdowy po panu Halliem
za oszczędności i pożyczone pieniądze.
Mówili, że zadziera nosa, bo harował,
by pracować na własnej ziemi, a nie dzierżawionej.
Przyszła pora na zasiewy,
więc pojechał do miasta po nasiona i nawóz.
Powiedział mi: „Levee, teraz ty jesteś głową rodziny.
Zaopiekuj się mamą”.
Byłem małym chłopcem.
Miałem osiem lat.
Mama…
smażyła kurczaka, kiedy tamci przyszli.
Było ich ośmiu czy dziewięciu.
Stała w kuchni, kiedy ją złapali,
tak jak łapie się muła i zmusza do posłuszeństwa.
Patrzyłem na moją mamę…
z bandą białych mężczyzn.
Próbowała się bronić,
ale nic jej to nie dało.
Nie wiedziałem, co jej robią,
ale stwierdziłem, że mogą to zrobić i mnie.
Tata miał nóż na polowania i do różnych rzeczy.
Wiedziałem, gdzie go chowa. Poszedłem po ten nóż.
Pokażę wam, jak się bałem białych.
Z całych sił próbowałem podciąć jednemu gardło.
Trafiłem go w bark.
Złapał nóż i przejechał mi nim po piersi.
Tylko dlatego przestali.
Przestraszyli się, że tego nie przeżyję.
Mama owinęła mnie kocem.
Zaniosła mnie do sąsiadów trzy kilometry od domu,
żeby zawieźli mnie do doktora Albansa.
Doktor był przy cielącej się krowie, nie miał dla mnie czasu.
Zawieźli mnie do pani Etty, akuszerki,
ona mnie pozszywała.
Kiedy tata wrócił,
zachowywał się, jakby był ze wszystkim pogodzony,
ale spytał mamę, kim byli ci mężczyźni.
Gdy poznał ich nazwiska, postanowił, że się wyprowadzamy.
Pożegnaliśmy się ze wszystkimi sąsiadami.
Mój tata uśmiechał się do jednego z tych,
co skrzywdzili mamę.
Uśmiechał się do niego…
i sprzedał mu swoją ziemię.
Zamieszkaliśmy u rodziny w Caldwell.
Kiedy się zadomowiliśmy,
tata wyszedł z domu i już nigdy go nie zobaczyłem.
Wrócił tam.
Chował się w lesie,
żeby dorwać całą bandę.
Dorwał czterech.
Reszta wytropiła go w lesie.
Znaleźli go, powiesili…
i podpalili.
Mój tata nie bał się białych ludzi, o nie.
Pokazał mi, jak sobie z nimi radzić.
Widziałem, jak mój tata szczerzy zęby do tamtego drania.
Jak z uśmiechem sprzedaje mu swoją ziemię.
A w tym samym czasie planował, jak go dopadnie
i jaką krzywdę mu zrobi.
Więc wiem, jak sobie z nimi radzić.
A wy mi nie mówcie, jak się zachowywać przy białych.
Mogę się uśmiechać i mówić „oczywiście”, do kogo chcę.
Wiem, co robię.
Nie mówcie mi o białych.
Wszyscy ludzie
Wszyscy ludzie pochodzą z różnych części Afryki.
Z różnych plemion.
Ale zaczęli się mieszać, jak w potrawce.
Do potrawki dodaje się marchewkę, groszek,
potem ziemniaki,
dalej mięso, orzechy,
fasolę, kukurydzę.
Wszystko się miesza i długo gotuje, aż czuć wszystkie smaki.
I wychodzi jedna rzecz.
Potrawka.
Potem się je.
I tworzy historię tą potrawką.
Widać w niej trochę marchewek
i trochę groszku.
Ale… to dalej jest potrawka.
Historia utworzona, a potrawka dalej stoi.
Nie zjedli całej.
Co z niej zostało?
Zostały resztki, nic więcej.
My jesteśmy resztkami. Kolorowi to tylko resztki.
I co kolorowi zrobią?
Tego jeszcze nie wiemy.
Ale najpierw muszą wiedzieć, że są resztkami.
Panie Irvin.
To nie moja sprawa, ale…
chłopak nie da rady.
Za każdym razem się jąka.
Ale to zupełnie inny styl.
Odpręż się, oddychaj spokojnie, uda ci się.
Dam ci sygnał.
Nie musisz mi tłumaczyć takich rzeczy.
Uśmiechnij się i powiedz swoje,
a my zaczniemy grać.
- Cutler. - Tak?
Wiem, że na cztery…
Levee patrzy nie tam, gdzie trzeba. Powiedz mu coś.
Levee, przygotuj się do gry. Skup się na pracy.
Chłopcy, zaczynamy.
Na początek „Moonshine Blues”.
Nie ma mowy. Zaczynamy od „Black Bottom”. Chodź tu.
A gdzie mikrofon?
Przynieś mu mikrofon.
Chłopcy powiedzieli, że nie da rady.
Kto powiedział, że nie da rady?
Chłopcy z zespołu.
Jakiego zespołu?
To mój zespół.
Powiedzieli, że się jąka.
Nic mnie to nie obchodzi.
Obiecałam mu, że nagra wstęp, więc tak będzie.
I tyle. Nie zawsze się jąka.
Przynieś mu mikrofon.
Nie mamy czasu…
Nie masz czasu na sesję?
Nie będę dyskutować. Nie muszę nic nagrywać.
Mogę wrócić na trasę koncertową.
Przynieś chłopakowi mikrofon.
Wiem, że jesteś w to zamieszany. Pilnuj się.
To był Cutler.
To byłeś ty. Tylko ty…
On się nie nadaje.
To nieważne, nagra wstęp. Nie twoja sprawa.
Jak chcesz.
- Niech nawet zaśpiewa całą piosenkę. - Dziękuję.
Ma jedną szansę. To kosztuje….
A niech kosztuje. Ciągle gadasz o kosztach.
Zarabiasz majątek na moich płytach.
Będziemy nagrywać, aż mu się uda.
Chodź, kochanie.
Stań tutaj. Trzymaj ręce tak, jak ci mówiłam.
Nie martw się, czy ci wyjdzie.
Będziesz próbować, aż się uda.
Dobrze. Cutler, zaczynaj.
Dobrze.
I raz, i dwa, i gramy na sto dwa.
Moi drodzy,
widzieliście najlepsze.
Teraz zobaczycie całą resztę.
Przed wami Ma Rainey w…
pełnej krasie.
Bardzo ładnie. Nikomu się nie spieszy. Uda ci się.
- Zaczynamy. - Nie ma coli?
„Ma Rainey's Black Bottom”.
Miałeś mi kupić colę. Cholernie tu gorąco, muszę się napić.
Co takiego?
Miała być zimna cola.
Ma, słuchaj…
Zapomniałem.
Nagrajmy jedną piosenkę bez coli. Co, chłopcy?
A co ich to obchodzi? Miałeś mi kupić coca-colę.
Nic nie będę nagrywać.
- Szlag. - Słuchaj, Ma. Spóźniłaś się o godzinę…
Zostaw mnie. Irvin, zabierz go ode mnie.
Mam dosyć tych wygłupów.
Ja się tym zajmę. Ma, posłuchaj.
Zadzwonię do sklepu po colę, ale zacznijmy już.
Sylvester czeka, zespół jest gotowy.
Nagrajmy jedną piosenkę.
Szkoda ci pieniędzy, to kupię sama.
Slow Drag, Sylvester, chodźcie.
Kupcie mi trzy butelki zimnej coli. I coś dla siebie. Reszta dla was.
Irvin, zostaw mnie w spokoju.
Co ci szkodzi poczekać, aż się napiję?
Dobrze. Zaczekamy na colę.
Panowie, idziemy na dół.
Do diaska, zaczekamy na colę.
Cutler.
Chodź tu, musimy pogadać.
SKLEP SPOŻYWCZY
Od kiedy zespół ma coś do powiedzenia?
Ja o wszystkim decyduję.
Ja mówię, kto da radę coś zrobić, a kto nie.
To dlatego, że się jąka.
Myślisz, że nie wiem, że się jąka?
To mu pomoże.
- Byłoby łatwiej… - Chłopak nagra wstęp i tyle.
Nie obchodzi mnie, co mówi zespół.
I znajdź kogoś na miejsce Leveego, kiedy wrócimy na trasę.
- Same z nim kłopoty. - Levee jest w porządku.
Dobrze gra, kiedy się przyłoży.
- I umie układać muzykę. - To nic.
Denerwuje mnie.
Ciągle wszczyna awantury.
Wiem, że to był jego pomysł, kto co może.
Dussie Mae!
Siadaj na dupie i przestań się popisywać.
- Nic nie robiłam. - Idź gdzieś i nie przeszkadzaj.
Cześć. Chciałam zobaczyć, jak wygląda ten pokój.
Zostań.
Ja nie gryzę.
Czyli wymyślasz muzykę.
Myślałam, że wczoraj tylko mnie zaczepiałeś.
O nie, kochana. Umiem pisać piosenki.
Dałem kilka panu Sturdyvantowi.
Pozwoli mi je nagrać.
Założę własny zespół.
Toledo. Prawda, że dałem swoje piosenki panu Sturdyvantowi?
Nie mieszaj mnie w to.
Na pewno założysz własny zespół?
Levee Green i jego chłopaki.
Mężczyzna z zespołem potrzebuje takiej kobiety jak ty.
Taka kobieta potrzebuje mężczyzny z pełną sakiewką.
Nie kogoś, kto bierze,
a nic nie daje w zamian.
To nie w moim stylu. Wiem, jak dbać o kobietę.
Trzeba jej kupować prezenty. Dobrze ją traktować.
Wszyscy tak mówią, aż przychodzi pora kupić prezenty.
Kiedy pojedziemy do Memphis, zabiorę cię do miasta.
Spędzisz miło wieczór
i zobaczysz, jak o ciebie zadbam.
Ma.
Wydaje mi się,
że Bessie Smith śpiewała „Moonshine Blues”.
No i co? Ja się nie przejmuję Bessie.
To ona mnie naśladuje, nauczyłam ją śpiewać.
Nie obchodzi mnie, jaka jest popularna.
Ona ma swoich fanów, a ja swoich. Niech robi, co chce.
Ja byłam pierwsza.
Nie o to mi chodzi.
- Po prostu ona to śpiewała. - I co?
Ja śpiewam od maleńkości. Nie obchodzą mnie inni.
Właśnie dlatego Irvin mnie zdenerwował.
Biali ciągle marudzą.
Szkoda mu pieniędzy na coca-colę.
Ale ja nie daję się tak traktować. Cholera.
Chcą zamknąć mój głos w swoim fikuśnym pudełku
pełnym guzików i pokręteł, ale nie kupią mi coca-coli.
To ledwo pięć centów za butelkę.
Nic ich nie obchodzę.
Chodzi im tylko o mój głos.
Dawno się tego nauczyłam.
Będą mnie traktować, jak należy,
czy tego chcą, czy nie.
Siedzą tam i mnie wyzywają.
Nawet nie jestem dla nich dzieckiem bożym.
Ale nic mi nie zrobią, bo jeszcze nie dostali tego, co chcą.
Kiedy tylko nagrają mój głos na tej maszynie,
potraktują mnie jak zwykłą dziwkę i wyproszą.
Bo nie będę już im potrzebna.
Wiem, co mówię. Zobaczysz.
A Irvin wcale nie jest od nich lepszy.
Jego też nie obchodzę.
Mój agent od sześciu lat zaprosił mnie do domu raz.
- Żebym zaśpiewała jego gościom. - Wiem, jak to jest.
Jeśli mogą zarobić na czarnym,
to go tolerują, ale innych traktują jak psy.
Więcej zarobili na mnie
niż na całej reszcie swoich muzyków,
ale narzekają, ile ta sesja ich kosztuje.
- Na pewno nie kosztuje ich za wiele. - No nie.
W ogóle ich nie słucham.
Już wybrałem chłopaków do zespołu.
Dobrzy są. Umieją grać prawdziwą muzykę.
Jak już będziesz miał zespół, to zobaczymy.
Chcę ci pokazać, że wiem, co lubią kobiety.
Nie bez powodu nazywają mnie Słodka Lemoniada.
- Przestań, zaraz ktoś przyjdzie. - Wcale nie.
Słuchaj, złotko.
Chciałbym wiedzieć,
czy mój ptaszek może wejść do twojej dziupli.
Jak założysz zespół, to zobaczymy, czy ten ptaszek umie śpiewać.
O rany!
Już wiem, czemu dziadek siedział obok z brzytwą,
kiedy babcia wieszała pranie przed domem.
Zwariowałeś!
Założę się, że będziesz piszczeć
jak pociąg do mojej ukochanej Alabamy.
Coś ty taki zbzikowany?
To od takich kobiet jak ty.
Dobry Boże!
Ty to dopiero masz na czym siedzieć!
Cicho się zrobiło.
Nie lubię ciszy.
Zawsze musi mi coś grać w głowie.
Muzyka utrzymuje równowagę i wypełnia ludziom świat.
Im więcej muzyki, tym pełniejsze nasze życie.
Zgadzam się.
Też muszę słyszeć muzykę.
Biali nie rozumieją bluesa.
Słyszą go, ale nie wiedzą, skąd się bierze.
Nie rozumieją, że tak mówi przez nas życie.
Blues nie jest dla przyjemności.
Blues to nasz sposób rozumienia życia.
Dzięki niemu łatwiej nam wstać z łóżka.
Bo wiemy, że nie jesteśmy sami.
Że na świecie jest coś jeszcze.
Bo ta muzyka coś dodaje.
Bez bluesa żylibyśmy w pustym świecie.
O tak.
Ja tylko wypełniam tę pustkę muzyką.
Ja nie zaczęłam bluesa. Ludzie zawsze tak śpiewali.
Mówią na mnie „matka bluesa”, proszę bardzo, nie przeszkadza mi to.
Długo was nie było. Sylvester, idź po Irvina. Powiedz, że zaczynamy.
Pójdę po Leveego.
Levee, już wróciliśmy, zaraz zaczynamy.
- Szybko. - Dobra.
Muszę iść.
Idź już!
Zaczynamy! „Ma Rainey's Black Bottom”,
podejście pierwsze.
…i dwa, i gramy na sto dwa.
Moi drodzy…
Podejście drugie.
Moi drodzy,
widzieliście całą resztę. Teraz zobaczycie najlepsze.
Przed wami Ma Rainey w…
Podejście…
Ma, czy możemy nagrać bez…?
Podejście szóste.
Podejście siódme.
Moi drodzy,
widzieliście całą resztę. Teraz zobaczycie najlepsze.
Przed wami Ma Rainey w pełnej krasie.
Świetnie, Ma. Dobra robota, chłopcy.
Mówiłam, że ci się uda!
Wystarczyło się przyłożyć.
Świetnie mu poszło.
- Moje kochanie. - Chłopaki! Ma!
- Brawo! - Może teraz nagrajmy „Moonshine Blues”?
Zaraz zaczynamy.
Irv, coś się stało z nagraniem.
Sprawdź mikrofon.
Raz, dwa, trzy, test…
Drugi mikrofon nie działa.
Boże święty!
- Nie nagrało się. - Szlag!
Jak to się nie nagrało? To co wy tam robiliście?
Levee go odłączył.
Nie odłączyłem!
Levee był dość rozkojarzony.
Jak nie jedno, to drugie. Weź się w garść.
- Nic nie zrobiłem. - Mel, to przez kabel.
Przetarł się. Trzeba go wymienić.
- Co za bałagan… - Ma?
- Szkoda czasu. - Co jest?
- Szlag! - Ma!
Ma.
Jak wyjdziesz, to koniec twojej kariery!
Mel, do diabła!
Ma, wracaj! Proszę!
Posłuchaj.
To będą wielkie przeboje.
Wszyscy kupią te płyty.
Nawet Sylvester będzie gwiazdą.
Daj mi 15 minut.
Tylko o to cię proszę. Raptem 15 minut.
Piętnaście minut, rozumiesz?
Bo inaczej zabieram się stąd i jadę do Georgii.
Piętnaście minut.
Zróbcie sobie przerwę. Zaczynamy za 15 minut.
Też chciałbym już sobie pójść.
Pan Irvin powinien ponaprawiać wszystkie kable.
Gdyby Levee skupił się na graniu, nie byłoby problemu.
Nie wiadomo, czy chłopakowi się uda.
Levee ma jedno oko na dziewczynę.
Przecież to dziewczyna Ma.
Nic nie robię. Tylko z nią rozmawiam, jak z każdym.
Jak nie przestaniesz, to zaraz będziesz szukał nowej pracy.
Tylko ją spytałem, jak się nazywa.
Tego też mi nie wolno?
Mam dość. Spróbujcie przekonać durnia.
Niektórzy mają gorzej niż inni, bo lubią się zachowywać jak dureń.
Znam to podniecenie.
Kiedyś też taki byłem. Miło jest zachowywać się jak dureń.
Ale długo to nie trwa.
Po chwili się kończy i trzeba ponieść konsekwencje.
W końcu powiedziałeś coś z sensem.
Przyznałeś się, że byłeś durniem.
Przyznaję się! Nie ma w tym nic złego.
Próbuję w życiu wszystkiego.
I jeszcze trochę popróbuję.
Ale nie zrobiłem tego samego dwa razy. To nas różni.
Ale byłeś durniem. To się liczy.
Nazywasz mnie durniem,
a sam nie jesteś lepszy.
Ja się ożeniłem. Z dobrą kobietą. Złego słowa o niej nie powiem.
Z całego serca wierzyłem, że wiążę się z nią na całe życie.
Myślałem, że kiedyś mnie pochowa. Ale ona zaczęła chodzić do kościoła.
I zastanawiać się, dlaczego ja nie jestem taki,
jak ci dobrzy, religijni ludzie.
W końcu zrozumiała, że wyszła za poganina.
Już nie mogła ze mną żyć.
Więc odeszła.
A ja doszedłem do wniosku,
że byłem durniem, bo nie zorientowałem się,
że jej potrzeba czegoś więcej.
Przecież to dlatego poszła do kościoła.
Więc tak…
byłem durniem z powodu kobiety.
To normalna rzecz w życiu.
Toledo, ty i ja inaczej rozumiemy, co znaczy być durniem.
Dureń jest odpowiedzialny za to, co go spotyka.
Dureń sam to na siebie zsyła. Jak Levee.
Jak dalej będzie się zabawiał z tą dziewczyną, to skończy na ulicy.
Nic się nie stanie, nie pozwolę na to.
On ci mówi,
że Ma widzi, co robisz.
Niech nikt mi nic nie mówi.
Chciałem powiedzieć,
że z tego, co mówisz, życie nie było dla ciebie sprawiedliwe.
Życie jest sprawiedliwe.
Życie to nic.
Życie można traktować jak psa, a i tak nie ugryzie.
Za to śmierć ma fantazję.
Przez śmierć pożałujesz, że się urodziłeś.
Da ci taki wycisk.
Ale życie można prowadzić na sznurku.
Takie ono sprawiedliwe, że jesteś bez grosza.
Teraz ja ci coś powiem.
Czarni ludzie zawsze narzekają.
Bo mają prawo.
Jesteś zadowolony z ochłapów,
kiedy widzisz, jaką oni mają ucztę?
Masz szczęście, że pozwalają ci im przygrywać.
Chodzi mi o to, że jesteś zadowolony z ochłapów.
Wszyscy jesteście zadowoleni, że tu siedzicie i gracie.
Jak tylko założę zespół i nagram piosenki dla pana Sturdyvanta,
będę rozkazywał białym tak jak Ma.
Ma mówiła, że wychodzi,
a pan Irvin zaczął błagać, żeby została.
Ja też taki będę. Każę białym mnie szanować.
Ma nic ich nie obchodzi. Ona jest gwiazdą dzięki czarnym.
Biali mają w nosie, kim ona jest i jaką muzykę nagrywa.
W hotelu dla białych nikt nie przyjdzie na koncert.
Tutaj nie może nawet złapać taksówki.
Opowiem wam o wielebnym Gatesie.
Slow Drag, ty wiesz, kto to.
Wielebny Gates jechał z Tallahassee do Atlanty,
żeby odwiedzić siostrę, która chorowała na gruźlicę.
Jechał pociągiem przez Thomasville i Moultrie.
Dojechał do jakiegoś Sigsbee.
Przestań opowiadać.
Z Tallahassee do Atlanty jedzie tylko jeden pociąg.
Wcale nie przez Sigsbee.
W Sigsbee zatrzymuje się tylko Santa Fe, z przesiadką w Moultrie.
To może się przesiadł.
W każdym razie wysiadł w Sigsbee.
Opowiadaj. Zmyślaj, co chcesz.
Daj mu dokończyć historię.
Opowiadaj sobie.
Wielebny Gates
wysiadł z pociągu w Sigsbee.
Chciał sprawdzić rozkład, upewnić się, że ktoś zdąży go odebrać ze stacji.
Nagle stwierdził, że musi skorzystać z toalety.
Jedyna toaleta dla czarnych
to wychodek 200 metrów za stacją.
Poszedł do wychodka, a w tym czasie pociąg odjechał.
Wielebny nie wiedział, gdzie co jest w tej mieścinie.
Nigdy nawet o niej nie słyszał.
Ja słyszałem i wiem, że nie jest po drodze z Tallahassee.
Wielebny stał na stacji
i zastanawiał się, co zrobi,
sam w obcym miejscu.
Zaczęło się ściemniać.
Wielebny patrzył na zachodzące słońce
i zastanawiał się, co zrobić,
gdy zobaczył paru białych mężczyzn po drugiej stronie ulicy.
Stali i przyglądali mu się.
Potem doszło jeszcze kilku.
Wielebny rozejrzał się. W okolicy ani jednego czarnego.
Nie wiedział, o co im chodzi,
więc zaczął iść.
Nie wiedział dokąd. Po prostu szedł wzdłuż torów.
Nagle usłyszał: „Hej, czarnuchu”.
Tak po prostu.
„Hej, czarnuchu”.
Nie przestawał iść.
Wołali dalej. A wielebny szedł.
Chwilę potem usłyszał strzał. To go zatrzymało.
Otoczyli go.
A on stał,
z krzyżykiem na szyi
i Biblią w ręce.
Spytali, kim jest. Powiedział, że nazywa się wielebny Gates
i że jedzie do siostry, bo jest chora, ale pociąg mu odjechał.
Oni na to: „Tak, czarnuchu?
A tańczyć umiesz?”.
Spojrzał na nich
i zaczął tańczyć.
Jeden zerwał mu z szyi krzyżyk.
Powiedział, że to herezja tańczyć z krzyżem i Biblią.
Zabrał mu Biblię
i ją podarł.
Kazał mu tańczyć, aż znudziło im się patrzeć.
Tylko to ich…
Ciekawe.
Przecież to duchowny.
Gdzie, do diabła, był wtedy Bóg?
Czemu Bóg nie zesłał na nich pioruna, którym ty mnie straszysz?
Levee, spłoniesz w piekle.
Czemu Bóg ich nie ukarał?
Pytam cię. Nie mów mi o piekle.
Przecież to duchowny,
więc czemu Bóg ich nie ukarał?
Ja wiem czemu. Powiem ci, jak jest.
Bóg nie słucha modlitw czarnych.
On wyrzuca nasze modlitwy do śmieci.
Nie przejmuje się nami. Tak naprawdę nas nienawidzi.
Całą swoją mocą.
Jezus cię nie kocha, on ciebie nienawidzi.
Nie gadaj mi, że spłonę w piekle.
Bóg może mnie pocałować w dupę.
Bluźnisz przeciwko mojemu Bogu? To mój Bóg! Ty nic niewart…
Puśćcie go!
- Ty… - Puśćcie!
- Bluźnisz przeciw mojemu Bogu! - Odpuść sobie.
Nie słuchaj go.
To twój Bóg? Tak?
Dam mu szansę.
Dam mu szansę cię uratować.
- Odłóż nóż! - Nie wtrącaj się.
Po co ci to?
Mówię do Boga Cutlera!
Słyszysz?
Wzywam Boga Cutlera!
Ocal czarnego człowieka.
Ukarz mnie, zanim podetnę mu gardło.
Spłoniesz w piekle.
Wzywam twojego Boga.
Daję mu szansę cię ocalić. To twój Bóg!
Boże Cutlera!
Uratuj go.
Uratuj go tak, jak uratowałeś moją mamę.
Uratuj go tak, jak moją mamę!
Słyszałem, jak cię wzywała.
Słyszałem, jak wołała: „Panie, zmiłuj się! Jezu, pomóż mi.
Proszę, Panie, zmiłuj się nade mną. Jezu, pomóż mi”.
Odwróciłeś się od niej?
Odwróciłeś się od niej, skurwysynie?
Odwróciłeś się od niej?
No już.
Ode mnie też się odwróć.
Odwróć się ode mnie!
No gdzie jesteś?
Odwróć się ode mnie!
Odwróć się ode mnie, skurwielu!
Wytnę ci serce!
No co?
Gdzie jesteś?
Odwróć się ode mnie.
Czego się boisz?
Odwróć się ode mnie!
No już!
Pieprzony tchórz!
Twój Bóg jest do dupy.
Do dupy.
Świetnie. Gotowe.
Dobra sesja,
nagraliśmy kilka przebojów!
Gdzie się nauczyłeś tak grać? Twój bas śpiewał.
- Skakał jak szalony. - Grałem za Toledo.
Tak pląsał tymi długimi palcami.
- Musiałem nadążać. - I o to chodzi.
Slow Drag uderzał w ten bas jak w pupę dzieciaka.
Levee, a ty czemu grałeś tyle nut?
Dziesięć razy za dużo. Zupełnie niepotrzebnie.
Bo powinno się trochę improwizować.
Powinieneś grać tak, jak śpiewam. Tak jak wszyscy grali.
Grałem tak, jak czułem.
Ja próbowałam śpiewać, a ty mi wierciłeś w uchu.
To ma być muzyka?
Wiem, co robię.
Przestańcie narzekać na moją muzykę.
Mówiłem ci, że to muzyka Ma, nie twoja.
- Spokojnie. Już powiedziałam, jak grać. - Mam to w nosie.
- Możesz mnie zwolnić. Założę swój zespół. - Aż się prosisz…
Nikt cię nie słucha.
Dobra. Wylatujesz.
Myślisz, że się przejmuję?
Tak nawet lepiej.
Cutler. Levee odchodzi z zespołu.
Zwalniasz mnie? I dobrze!
To najlepszy dzień w moim życiu.
Nie potrzebuję was.
Dobra.
- Mel za chwilę przyniesie pieniądze. - Gotówkę, nie czek, panie Irvin.
Pogadam z nim, ale nic nie obiecuję.
Po prostu nie chcemy czeków.
Ma, słuchaj. Rozmawiałem ze Sturdyvantem. Powiedział…
Nie dał się przekonać
i powiedział, że może co najwyżej odjąć 25 $ z twojego honorarium
i dać je Sylvestrowi.
Co może?
Gdybym chciała mu dać 25 $ z moich pieniędzy, sama bym to zrobiła.
Ma dostać swoje pieniądze, jak reszta.
Powiedz Sturdyvantowi, że chłopak ma dostać własną wypłatę.
- Mówiłem mu… - To powiedz jeszcze raz.
Jeśli nie zapłaci chłopakowi, to już więcej nie nagra mojej muzyki.
Jesteś moim agentem. Mówisz, że trzymamy się razem.
To się trzymaj.
- Załatw chłopakowi wypłatę! - Dobrze.
Porozmawiam z nim.
Ma.
Czy coś się stało?
Jest jakiś problem?
Masz zapłacić chłopakowi za sesję.
Jasne. Mam tu jego honorarium.
Dla ciebie 200, a dla niego 25, prawda?
Irvin źle mnie zrozumiał, to zwykła pomyłka.
- Pomyłka? - Tak, pomyliłem się.
Ale to wyprostowaliśmy.
Jedyna pomyłka…
to że nie przypilnowaliście zgody na publikację.
To była pomyłka.
Podpisz zgodę.
- Idziemy. - Podpisz zgodę.
Gdzie jest samochód?
Stoi przed budynkiem. Ja mam kluczyki. Podpisz zgodę na publikację.
Irvin, daj mi kluczyki.
Pewnie, tylko… podpisz zgodę.
Wyślij mi to, później podpiszę.
Proszę cię.
Wszystko załatwiłem, prawda?
Wszystkim się zająłem.
Ma.
Proszę.
Powiedz Sturdyvantowi,
że jak się jeszcze pomylicie, to znajdę nowe studio.
Nie ma mowy.
Nie chcę żadnego czeku.
Ostatnio dał mi czek.
Był problem z realizacją.
Jak czarny ma czek, ludzie myślą, że go ukradł.
Ja nie miałem problemu.
Bo chodzisz do burdeli.
Nie zaczynaj znowu.
I tak już mam ciebie dosyć. Jeszcze dostaniesz wycisk.
- Przestań. - Nie interesuje mnie to.
- Rozmawiałem z Toledo. - Chłopcy, mam waszą zapłatę.
Pan Irvin mówił, że wolicie w gotówce, więc tak będzie.
Dobrze wam poszło. Mam 25 dla ciebie.
Wiecie, co robicie. I 25 dla ciebie.
Niedługo znowu was zaprosimy. Masz 25.
Nagramy więcej muzyki i znowu dobrze zarobicie.
I 25 dla ciebie.
Proszę pana.
Co z moimi piosenkami?
Racja. Przemyślałem sprawę. Myślę, że te piosenki się nie sprzedadzą.
Interesuje nas coś innego.
Proszę pana, już wybrałem muzyków do zespołu.
I to nie byle jakich. Potrafią grać naprawdę dobrą muzykę.
Jak ludzie usłyszą moje piosenki, to je kupią.
Powiem szczerze, one się nie nadają.
Proszę pana, ludzie mają dość tej prostej muzyki.
Miastowi chcą czegoś żywszego.
W Harlemie, Detroit, Waszyngtonie.
Dobra, dam ci pięć dolarów za każdą piosenkę.
Nie chcę pięciu dolarów. Chcę je nagrać, tak jak pan powiedział.
Już mówiłem, one się nie nadają.
Sam pan chciał, żebym napisał ich więcej.
Czemu od razu pan nie powiedział?
Mówił pan, że mogę je nagrać. Co się zmieniło?
- Zapłacę ci za fatygę. - Co się zmieniło?
- Chcę wiedzieć. - Kazałem moim chłopakom je zagrać.
Nie brzmiały jak muzyka, jakiej szukam.
Musi pan posłuchać, jak ja gram.
Wtedy się panu spodobają. Dobrze je gram.
Nie wątpię.
Ale nie sądzę, żeby sprzedały się jak piosenki Ma.
Mogę ci za nie zapłacić.
Panie Sturdyvant.
Nie wiem, kto panu zagrał te piosenki,
ale kiedy ja je zagram, to poderwę ludzi do tańca.
Mówił pan, że będę mógł je nagrać.
Już nic nie poradzę.
Tak jak mówiłem, zapłacę ci pięć dolarów za każdą piosenkę.
W ramach przysługi.
Jeśli napiszesz nowe piosenki, też je kupię.
Za pięć dolarów, tak jak teraz.
Uważaj.
- Szlag, nadepnąłeś mi na but. - Przepraszam, Levee.
Zobacz.
Nadepnąłeś mi na but.
- Czemu to zrobiłeś? - Już przeprosiłem.
Nadepnąłeś mi na but. Rozwaliłeś mi but.
Zobacz, co zrobiłeś.
Ja ci nie depczę po butach.
Przeprosił cię.
I co z tego? Zniszczył mi but.
Też mi przeprosiny.
Nadepnąłeś mi na but, wiesz?
- Widzisz, co zrobiłeś? - Przeprosiłem cię. Koniec tematu.
Czego ode mnie chcesz?
Rozwaliłeś mi but.
Ja ci nie depczę po butach.
- Wystarczy. - O nie. Zobacz, co zrobiłeś.
Patrz. To jest mój but.
To twoja wina!
Rozwaliłeś mi but.
Nadepnąłeś mi na but swoim starym buciorem.
Mam w nosie ciebie i twój but.
Powiedziałem: „Przepraszam”.
Jeśli to za mało, to idź do diabła.
Co mam zrobić?
Nadepnąłeś mi na but.
Nadepnął mi na but. Naprawdę.
Słowo daję, Cutler, nadepnął mi na but.
Czemu to zrobił? Toledo, czemu to zrobiłeś?
Cutler, pomóż.
Nadepnął mi na but.
Cutler!
Spokojnie, Toledo. Pomogę ci.
No chodź.
O nie.
Przestań…
Nie patrz tak na mnie.
NA PODSTAWIE SZTUKI AUTORSTWA AUGUSTA WILSONA
FILM DEDYKOWANY CHADWICKOWI BOSEMANOWI ZA JEGO TALENT I SERCE
Napisy: Ewa Zielińska