Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(มา เรนีย์ ตำนานเพลงบลูส์)
‪(บาร์นส์วิลล์ จอร์เจีย)
‪(ปี 1927)
‪เยี่ยม มา
‪เยี่ยม ที่รัก
‪(มุ่งหน้าสู่ดินแดนแห่งความหวัง)
‪(ชิคาโกดีเฟนเดอร์ ‪เชิญชวนให้ทุกคนเดินทางขึ้นเหนือ)
‪(ต้องการ ‪ชายและหญิงสำหรับแรงงานทุกประเภท)
‪(พ่อบ้าน คนแบกหาม ‪พนักงานเสิร์ฟ และคนทำอาหาร)
‪(แกรนด์)
‪(คืนนี้ ‪มา เรนีย์ - "เจ้าแม่เพลงบลูส์")
‪(ชิคาโก อิลลินอยส์)
‪ทดสอบๆ หนึ่ง สอง สาม
‪ทดสอบ หนึ่ง สอง สาม
‪- ทดสอบๆ หนึ่ง สอง... ‪- ได้รายชื่อแล้วใช่ไหม
‪ได้แล้ว ไม่ต้องห่วง
‪นายจะต้องรับผิดชอบนะ คุมเธอให้ได้
‪ฉันจะไม่ยอมทนกับความประพฤติแย่ๆ อีก ‪ได้ยินนะ เอิร์ฟ
‪เอิร์ฟ
‪ฉันจะไม่ทนความบ้าบอ ‪ของราชินีเพลงบลูส์หรอกนะ
‪เจ้าแม่เพลงบลูส์ เมล เจ้าแม่เพลงบลูส์
‪เมื่อคืนนายน่าจะได้ยินเลวีพูดที่คลับนะ โทลีโด
‪พยายามคุยกับสาวที่อยู่กับมา
‪ไม่ต้องบอกเลย ฉันรู้ว่าเลวีเป็นยังไง
‪เลวีพยายามคุยกับหล่อน แล้วเขาก็เจ็บเอง
‪ฉันอยากให้นายพาเธอมาที่นี่
‪บันทึกเพลงพวกนั้นตามรายชื่อ แล้วให้เธอกลับไป
‪- ทำตามนั้น ‪- ตามนั้น เมล
‪คนเป่าแตรที่ให้เพลงพวกนั้นกับฉันมา
‪เขาจะมาไหม
‪- ฉันอยากฟังเพลงของเขาอีก ‪- เป็นไงบ้างพวกนาย
‪ดีครับ คุณเออร์วิน
‪- มาอยู่ไหน มาด้วยกันหรือเปล่า ‪- ผมไม่รู้
‪เธอบอกให้เรามาที่นี่ตอนบ่ายโมง ผมรู้แค่นี้
‪คนเป่าแตรอยู่ไหน
‪เลวีก็ต้องมาที่นี่ด้วย เดี๋ยวเขาก็มาถึง
‪ไงๆ อรุณสวัสดิ์ ชิคาโก
‪เขาไม่ใช่คนแถวนี้นี่
‪เข้ามาข้างใน เดี๋ยวหาของกินให้ ‪จะได้พร้อมเล่นดนตรีกัน
‪ไปตามทางเดินเลย
‪มาอยู่ไหน ไม่ได้มากับวงเหรอ
‪ไม่ต้องห่วงน่า เมล ฉันคุมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
‪นี่คือรายชื่อเพลงที่เราจะบันทึกเสียง
‪ทำไมเธอไม่มา แล้วคนเป่าแตรอยู่ไหน
‪โทลีโด มีเพลงอะไรบ้าง
‪มีเพลง...
‪"พรูฟอิตออนมี" "เฮียร์มีทอล์กกิงทูยู"
‪"มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" "มูนไชน์บลูส์"
‪พวกนั้นไม่ใช่เพลงที่มาบอกฉัน
‪เป็นฉันจะไม่ห่วง เดี๋ยวมาก็จัดการให้เรียบร้อย
‪"มูนไชน์บลูส์"
‪ฉันว่านั่นเป็นหนึ่งในเพลงที่เบสซี สมิธร้อง
‪สโลว์แดรกพูดถูก เป็นฉันจะไม่ห่วง
‪เลวีรู้เวลาที่ต้องมาถึงที่นี่ใช่ไหม
‪เลวีออกจากโรงแรมไป บอกว่าจะไปซื้อรองเท้า
‪เขาว่านี่เป็นครั้งแรกที่ชนะพนันโยนลูกเต๋ากับนาย
‪- ฉันไม่ได้คิดถึงสี่ดอลลาร์ ‪- เลวีคิดแน่นอน
‪ขอฉันสักอึก
‪เงินสี่ดอลลาร์มันร้อนต้องรีบใช้
‪เขาควรมาถึงที่นี่ตอนบ่ายโมง
‪- ชิคาโกเบอร์เบินนี่รสดี ‪- ดูนี่ คัตเลอร์
‪ฉันได้รองเท้ามาแล้ว
‪นี่พวก ฉันไม่สนหรอก
‪จ่ายเงินค่ารองเท้าไปเท่าไหร่
‪สิบเอ็ดดอลลาร์ สี่ดอลลาร์มาจากคัตเลอร์
‪เลวีบอกว่าถ้าไม่ใช่เพราะคัตเลอร์ ‪เขาคงไม่ได้รองเท้าใหม่
‪ฉันไม่ได้คิดถึงเลวีหรือรองเท้าเขา
‪มาเตรียมซ้อมกันเถอะ
‪เห็นด้วย ไม่อยากอยู่นี่ทั้งคืน
‪มีแค่สี่เพลงในรายชื่อ
‪- ครั้งที่แล้วมีหกเพลง ‪- ใช่ ตอนนี้พร้อมแล้ว
‪ตอนนี้เล่นดนตรีดีๆ ได้แล้ว
‪ให้ตายสิ พวกเขาจัดห้องใหม่ ‪อยู่เฉยๆ กันไม่ได้เลยจริงๆ
‪ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
‪แม้แต่อากาศที่หายใจก็เปลี่ยน
‪ใช่ มีมอนอกไซด์ ไฮโดรเจน เปลี่ยนตลอดเวลา
‪ผิวเปลี่ยน โมเลกุลแตกต่าง ทุกอย่าง
‪พูดเรื่องอะไรเนี่ย
‪ฉันพูดถึงห้อง ไม่ใช่ผิวกับอากาศ
‪ฉันพูดถึงสิ่งที่ตาเห็น ไม่ใช่โมเลกุล
‪ฉันฟังนายรู้เรื่อง นายน่ะฟังฉันไม่รู้เรื่อง
‪ประตูนั่น เห็นประตูนั่นไหม นั่นละที่ฉันพูดถึง
‪เดิมทีประตูไม่ได้อยู่ตรงนั้น
‪นายแยกซ้ายขวาไม่ถูกด้วยซ้ำ ‪ดันบอกว่าเมื่อก่อนประตูไม่ได้อยู่ตรงนั้น
‪ถ้าบอกว่าพวกเขาเปลี่ยนห้องก็ว่าไปอย่าง
‪แต่อย่าบอกว่าประตูไม่อยู่ตรงนั้น
‪ช่างแม่ง ซ้อมเถอะ อยากไปจากที่นี่แล้ว
‪โทลีโดเริ่มพูดเรื่องประตู ‪ฉันแค่บอกว่าอะไรๆ ไม่เหมือนเดิม
‪แล้วคิดว่าฉันพูดอะไร ‪ทุกอย่างเปลี่ยน อากาศและทุกอย่าง
‪ทีนี้นายจะบอกว่านายพูดเอง
‪จะเอาทั้งสองทาง เหมือนรถไฟสองขบวน
‪จับหัวมาชนหาง
‪แล้วบอกว่าเป็นขบวนเดียวกันเหรอ
‪ตอนนี้พี่แกมาพูดเรื่องรถไฟซะงั้น
‪เราคุยตั้งแต่เรื่องอากาศ ผิว ประตู ‪แล้วตอนนี้พูดเรื่องรถไฟ
‪โทลีโด ฉันอยากอยู่ในหัวนายสักห้านาที
‪จะได้เห็นว่านายคิดยังไง
‪มีเรื่องไร้สาระกองสุมๆ อยู่ในหัวนาย
‪มากกว่าที่ปีศาจมีคนบาปซะอีก
‪นายอ่านหนังสือมากเกินไปแล้ว
‪จะสนอะไรว่าฉันอ่านมากแค่ไหน
‪ฉันจะไม่สนนายเพราะนายมันไม่รู้เรื่อง
‪มาซ้อมดนตรีกันเถอะ
‪ไม่ต้องซ้อมหรอก ก็แค่ดนตรีจากวงบ้านๆ
‪ต้องใช้วงบ้านๆ สำหรับเพลงพวกนี้
‪ฉันไม่สนหรอกตราบใดที่ได้เงิน
‪ไม่ พวก ฉันพูดเรื่องศิลปะ
‪แล้วภาพวาดมาเกี่ยวอะไรด้วย
‪ไปได้หมอนี่มาจากไหน คัตเลอร์
‪ฟังดูเหมือนพวกที่มาจากแอละแบมา
‪นั่นสโลว์แดรกน่ะ เอาละ เล่นดนตรีได้แล้วพวก
‪ถ้านายอยากเป็นผู้เชี่ยวชาญดนตรี ‪หรืออะไรพวกนั้น
‪นายมาผิดที่แล้ว
‪นายไม่ใช่คิง โอลิเวอร์หรือบัดดี โบลเดน
‪นายก็แค่คนเล่นทรัมเป็ตธรรมดาๆ มีอยู่ทั่วไป
‪พูดถึงศิลปะ
‪นายล่ะ นายก็ไม่ได้มีชื่อเสียง
‪ฉันเล่นตามที่พวกเขาต้องการ ‪ฉันไม่วิจารณ์ดนตรีของคนอื่น
‪ฉันไม่เหมือนนาย ฉันมีพรสวรรค์
‪ให้ตายเถอะ
‪ฉันกับแตรอันนี้ เราสนิทกัน
‪ถ้าพ่อรู้ว่าฉันจะโตมาเป็นแบบนี้ ‪เขาคงตั้งชื่อฉันว่าเกเบรียล
‪ฉันจะมีวงและบันทึกเพลงขาย
‪ฉันเอาเพลงที่ฉันแต่งให้คุณสเตอร์ดีแวนต์
‪เขาบอกจะให้ฉันอัดเสียงตอนมีวงของตัวเอง
‪ฉันต้องแต่งท่อนท้ายของเพลงนี้ให้จบ
‪ฉันรู้วิธีเล่นดนตรีจริงๆ ไม่ใช่วงบ้านๆ แบบนี้
‪ฉันมีสไตล์
‪ทุกคนก็มีสไตล์
‪สไตล์คือการรักษาแนวไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ
‪ทุกคนก็มี
‪ทุกคนเล่นอย่างฉันไม่ได้ ‪ทุกคนมีวงของตัวเองไม่ได้
‪ไว้นายมีวงของตัวเองแล้วค่อยเล่นตามต้องการ
‪เล่นเพลงนี้ไป หยุดบ่นซะที
‪บอกตั้งแต่ตอนนายเข้าวงแล้วว่า ‪นี่ไม่ใช่วงเล่นสดตามอารมณ์
‪นี่คือวงเล่นประกอบ ‪อยู่กับวงนี้นายต้องเล่นดนตรีของมา
‪ฉันฉลาดพอที่จะเข้าใจเรื่องนั้น
‪ดูทุกคนก็รู้แล้วว่าเป็นวงแบบไหน
‪ดูโทลีโดก็รู้แล้วว่านี่เป็นวงแบบไหน
‪ฉันไม่ได้ว่าอะไรนายเลยนะ ‪อย่ามาหาเรื่องตอนนี้
‪นี่ทุกคนจะซ้อมดนตรีกันไหม
‪เล่นเพลงพวกนี้กันมากี่รอบแล้ว
‪- จะซ้อมทำไม ‪- คราวนี้เป็นการบันทึกแผ่นเสียง
‪เล่นให้ดีซะแต่แรก จะได้รีบไป
‪งั้นก็ซ้อมกันไปแล้วกัน
‪ฉันจะแต่งเพลงนี้ให้คุณสเตอร์ดีแวนต์ให้เสร็จ
‪เลวี ฉันไม่อยากมีปัญหา ‪นายต้องซ้อมเหมือนคนอื่น
‪นายอยู่ในวงเหมือนพวกเรา
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ต้องรอไปก่อน นี่คือเวลาของวง
‪ฉันพร้อมถ้าอยากจะซ้อมกัน ‪แค่บอกว่าไม่เห็นจะมีประโยชน์
‪มาไม่อยู่ จะซ้อมทำไม
‪"มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" ‪หนึ่ง สอง ทุกคนรู้ว่าต้องทำยังไง
‪ไม่เอา ไม่ๆ เราไม่เล่นแบบนั้น
‪เราจะเล่นเวอร์ชันของฉัน คุณเออร์วินบอกไว้
‪ระบุในรายชื่อที่ให้มา
‪ฉันจัดการเรื่องรายชื่อเพลงเอง
‪แล้วมันใช่เหรอถ้าเราซ้อมผิดเวอร์ชัน
‪นายควรซ้อมสิ่งที่นายจะเล่น
‪- ฉันถูกสอนมาแบบนี้ ‪- ฉันก็บอกอยู่นี่ไง
‪นายกำลังบอกให้เราเล่น ไม่เล่นอะไร
‪และนั่นไม่ใช่หน้าที่นาย
‪- หน้าที่นายคือเล่นตามที่ฉันบอก ‪- เข้าใจแล้ว
‪นายอิจฉาเพราะคุณเออร์วินจะใช้เวอร์ชันของฉัน
‪ฉันจะไปอิจฉานายเรื่องอะไร
‪กว่าจะถึงวันที่ได้อิจฉานาย ฉันคงตายไปแล้ว
‪เขาพูดแบบนั้นเพราะเขาขี้เกียจซ้อม
‪กระดาษรายชื่อนั่นอยู่ไหน ‪เอามาดูว่ามันบอกว่ายังไง
‪หาว่าฉันขี้เกียจซ้อม
‪เราไม่ได้พูดเรื่องรายชื่อ
‪เราพูดให้นายรู้ว่าควรทำตัวยังไงที่นี่
‪- เล่นตามที่ฉันบอก ‪- ฉันไม่สนว่านายจะเล่นอะไร
‪คุณเออร์วินจะมาจัดการเอง ‪ฉันไม่สนว่านายจะเล่นอะไร
‪รู้ไหมว่าทำไมมายังไม่ถึงสักที
‪ไม่ทราบครับ คุณเออร์วิน ‪ผมว่าเธอจะตรงมาที่นี่เลย
‪งั้นก็เอาเลย
‪คุณเออร์วิน เรื่องเพลงพวกนี้...
‪ตามที่เห็นนั่นแหละ
‪ผมพูดถึงเพลง "แบล็กบัตทอม"
‪- มีอยู่ในนี้แล้วนี่ ‪- ครับ ผมรู้ว่ามี
‪แต่ผมอยากรู้ว่าเอาเวอร์ชันไหน ‪เรามีสองเวอร์ชัน
‪เวอร์ชันของเลวี เราจะใช้ที่เขาปรับแต่งไว้
‪เข้าใจแล้วครับ แล้ว "มูนไชน์บลูส์" ล่ะครับ
‪โอเค ไว้เราค่อยคุยกับมาก็แล้วกัน คัตเลอร์
‪พวกนายแค่ซ้อมตามรายชื่อไปนะ
‪เห็นไหม บอกแล้ว
‪เวลาฉันบอก นายไม่สนใจ ‪ต้องรอให้คุณเออร์วินมาบอก
‪ฉันก็บอกไปแล้วนะ
‪เดี๋ยวนายก็รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างที่นายบอก
‪ไม่ใช่อย่างที่คุณเออร์วินบอก ‪แต่จะเป็นตามที่มาบอก
‪ฉันไม่สนว่านายเล่นอะไร มันไม่สำคัญกับฉัน
‪คุณเออร์วินจะจัดการให้ ‪ฉันไม่สนว่านายเล่นอะไร
‪ขอบใจ เอาละ ‪มาเล่นเพลง "เฮียร์มีทอล์กกิงทูยู" กัน
‪จนกว่าจะรู้ว่าจะเอาไงกับ "แบล็กบัตทอม"
‪หนึ่ง สอง ทุกคนรู้ว่าต้องทำยังไง
‪ไม่มีใครบอกเหรอว่ามาจะทำอย่างที่มาต้องการ
‪คุณเออร์วินเป็นคนขายเพลง
‪เขาจะขายเพลงที่มาอยากให้ขาย
‪เลวีสับสนว่าใครคือเจ้านาย ‪เขาไม่รู้ว่ามาคือเจ้านาย
‪รู้ไหมว่ามาขายได้กี่เพลงในนิวยอร์ก
‪และรู้ไหมว่าอะไรอยู่ในนิวยอร์ก ‪ฮาร์เลม ฮาร์เลมไง
‪ขายไม่ดีในนิวยอร์กแล้วไง
‪เราขายหมดที่เมมฟิส เบอร์มิงแฮม แอตแลนตา
‪เราไม่ได้อยู่ในเมมฟิส เราอยู่ในชิคาโก ‪มาอัดแผ่นเสียง
‪ที่นี่คุณสเตอร์ดีแวนต์และคุณเออร์วินออกคำสั่ง
‪นายได้ยินที่เขาบอกแล้ว
‪"มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" ที่เลวีปรับแต่งไว้
‪เขาบอกนายแบบนั้น
‪ฉันไม่รู้ว่าทุกคนจะเถียงกับฉันทำไม
‪ฉันเห็นด้วยกับสโลว์แดรก มาซ้อมได้แล้ว
‪โอเค "มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" ‪เวอร์ชันของเลวี
‪ท่อนแรกเล่นยังไงนะ เลฟ
‪เล่นแบบนี้
‪นั่นเพื่อให้คนสนใจ
‪ทีนี้นายกับสโลว์แดรกก็เริ่มพร้อมจังหวะ
‪ฉันกับคัตเลอร์เล่นตอนหยุด
‪เขาถามแค่ท่อนแรก ไม่ใช่หมดนั่น
‪"มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม"
‪หนึ่ง สอง ทุกคนรู้ว่าต้องทำยังไง
‪นี่ๆ ทุกคนต้องตามให้ทัน นี่เล่นผิดจังหวะ
‪ปล่อยเราเล่นเพลงนี้เถอะ ‪เราเล่นมาก่อนนายเกิดอีก
‪ทำมาบอกเราว่าต้องเล่นยังไง
‪เอาละ มาลองดูอีกที
‪เดี๋ยวก่อน ขอซ่อมนี่ก่อน
‪สายมันเริ่มคลาย
‪และฉันอยากเล่นเพลงของเลวีให้ดี
‪เป็นนักดนตรีจริง ‪คงดูแลเครื่องดนตรีของตัวเองแล้ว
‪รักษาสภาพมันให้ดีเยี่ยม
‪ถ้านายเป็นนักดนตรีแบบนั้น ‪ฉันจะให้นายร่วมวงฉันด้วย
‪- ฉิบหาย ‪- เวร
‪สโลว์แดรก ระวังรองเท้าถึกๆ ของนายด้วย
‪ไม่มีใครทำอะไรนายเลยนะ
‪- นายเหยียบรองเท้าฉัน ‪- งั้นก็ถอยไปสิ
‪นายมาขวางฉัน ฉันไม่ได้ขวางนาย
‪คนที่เอาค่าจ้างทั้งสัปดาห์ไปซื้อรองเท้า
‪เข้าใจที่ฉันพูดนะ
‪แบบที่นายใส่ย่ำไปทั่วนี่น่ะ โง่นะ
‪บอกให้เอาบุญ
‪มันเดือดร้อนนายตรงไหน
‪ไม่ผิดหรอกที่ใส่รองเท้าสวยๆ
‪ดูโทลีโดสิ
‪อะไร
‪โทลีโดทำไม
‪รองเท้าพี่แกใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่ม
‪เก่ากรัง ไม่ต่างอะไรกับชาวไร่ที่ย่ำโคลน
‪นี่ สโลว์แดรก
‪เล่นเพลงให้ฉันหน่อย
‪ผู้ชายต้องมีรองเอาไว้เต้นแบบนี้
‪เต้นแบบนี้ไม่ได้นะ ‪ถ้าใส่รองเท้าคู่ใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มของโทลีโด
‪นั่นคือปัญหาของคนผิวสี หาเรื่องสนุกสนานเสมอ
‪คนดำถูกฆ่าตายมากขึ้นเพราะอยากสนุก
‪มากเกินพระเจ้าจะนับไหว
‪ความสนุกมันมีความหมายมากนักหรือ ฉันอยากรู้
‪ชีวิตต้องมีอะไรมากกว่าแค่สนุก
‪ไม่งั้นเราก็มีชีวิตที่ทุเรศมาก
‪ถ้ามีอะไรแค่นั้นในชีวิต
‪คนดำสนุกกันมาก่อนนายเกิด
‪และจะสนุกกันต่อไปหลังจากนายตายแล้ว
‪ไม่มีใครพูดถึงการพัฒนาคุณภาพชีวิต ‪ของคนผิวสีในอเมริกา
‪ไม่มีใครคิดถึงโลกที่พวกเขาจะทิ้งไว้ ‪ให้เด็กๆ รุ่นหลัง
‪แค่ "ฉันขอสนุกหน่อย ขอแค่นี้"
‪ฉันละเซ็งจริงๆ
‪ความสนุกทำให้ชีวิตมีค่า
‪ฉันรู้วิธีสนุกสนานเหมือนคนอื่นๆ
‪ใช่
‪แต่ชีวิตต้องมีอะไรมากกว่าความสนุก
‪คนผิวสีต้องทำมากกว่า
‪แค่พยายามสนุกตลอดเวลา
‪แล้วนายทำอะไรล่ะพวก
‪นายพูดเพ้อเจ้อ
‪เรื่องทำให้โลกดีขึ้นสำหรับคนผิวสี
‪แล้วนายทำอะไรให้มันดีขึ้น
‪นายเล่นดนตรีและหาสาวๆ มาอึ๊บเหมือนกัน
‪นายทำอะไร
‪ไม่ใช่แค่ฉัน ไอ้โง่ ฉันหมายถึงทุกคน
‪คิดว่าฉันคนเดียวจะแก้ปัญหา ‪ของคนผิวสีได้หมดเหรอ
‪ฉันหมายถึง "เรา" เข้าใจไหม
‪เราไหน ก็เราคนผิวสีทุกคนในโลกไง
‪ที่ต้องทำส่วนของตัวเอง ทำหน้าที่ของตัวเอง
‪ฉันไม่ได้พูดถึงสิ่งที่ฉันจะทำหรือนายทำ
‪หรือคัตเลอร์ สโลว์แดรก หรือคนอื่นๆ
‪แต่ฉันพูดถึงสิ่งที่เราทุกคนจะทำด้วยกัน
‪ฉันพูดถึงเรื่องนั้นต่างหาก พวก
‪งั้นทำไมถึงไม่พูดแบบนั้นล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายเสียเวลากับไอ้โง่นี่
‪ฉันจะไม่อยู่กับพวกนายนานหรอก
‪ไม่มีใครสนใจนาย
‪- ฉันไม่ใช่คนดัง ไม่ต้องสนใจฉัน ‪- เป็นแค่ปีศาจ
‪ฉันเป็นแบบนั้นแหละ เป็นปีศาจ
‪ฉันรู้จักคนที่ขายวิญญาณให้ปีศาจ
‪เอไลซา คอตเตอร์ ‪อยู่ที่เขตทัสคาลูซา แอละแบมา
‪ปีศาจผ่านมาและเขาขายวิญญาณตัวเองไป ‪โดยไม่คาดคิด
‪นายรู้ได้ไงว่าเขาขายวิญญาณให้ปีศาจ
‪นายนี่พูดเรื่องงมงายชะมัด
‪ทุกคนรู้ ไม่ใช่ความลับสักหน่อย
‪เขาทำงานให้ปีศาจ ทุกคนก็รู้
‪เขาถือกระเป๋าใบหนึ่ง เป็นแบบกระเป๋าพรม
‪ว่ากันว่าเขาถือเอกสารของปีศาจ
‪ที่ประทับลายนิ้วมือบนกระดาษด้วยเลือด
‪ตอนนี้เขาอยู่ไหน ฉันอยากรู้
‪ให้เขามาประทับมือฉันทั้งมือได้เลย
‪วันหนึ่งโผล่มาแต่งตัวแบบจัดเต็ม
‪ในชุดที่ดีที่สุดที่คนผิวสีเคยใส่
‪เงินเต็มกระเป๋า ใช้ชีวิตแบบคนรวย
‪ผู้หญิงหลายคนรายล้อมเขา
‪เขาใช้เงินปรนเปรอพวกหล่อน
‪แฟนคนหนึ่งของผู้หญิงที่เขายุ่งเกี่ยวด้วย
‪ปฏิบัติตัวแย่ๆ กับเขา เอไลซาเลยฆ่าซะ
‪แล้วก็หัวเราะเรื่องนั้น
‪นายอำเภอมาจับเขาและปล่อยเขาไป
‪ถึงเวลาขึ้นศาล ผู้พิพากษาปล่อยตัวเขา
‪ปล่อยตัวเขาแล้วเอาวิสกี้ให้เขาหนึ่งขวด
‪คนถามว่าเกิดอะไรขึ้นเขาถึงเปลี่ยนไป
‪แล้วเขาก็บอกตรงๆ เลยว่า ‪เขาขายวิญญาณให้ปีศาจ
‪และถามพวกนั้นว่าอยากขายวิญญาณด้วยไหม
‪เพราะเขาสามารถจัดการให้ได้
‪แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเขา นั่นละที่ฉันอยากรู้
‪ล่าสุดได้ข่าวว่า ‪เขาเดินทางขึ้นเหนือไปกับกระเป๋าของเขา
‪แจกแบงก์ 100 ดอลลาร์ ‪ให้กับทุกคนที่ยอมเซ็นสัญญากับปีศาจ
‪ฉันก็อยากรู้ว่าเขาไปไหน
‪เขาไม่ต้องโน้มน้าวฉันนานแน่
‪ฉันจะช่วยเขาหาคนด้วยซ้ำ
‪นี่พวก พระเจ้าจะลงโทษ ‪ที่นายพูดดูหมิ่นศาสนาแบบนั้น
‪โอ๊ย พระเจ้าไม่มีความหมายสำหรับฉันหรอก
‪ให้เขาลงโทษฉันเลย ฉันยืนอยู่นี่แหละ
‪บอกให้เขาลงโทษฉัน ‪ลงโทษฉันเลย ฉันไม่กลัวหรอก
‪ได้ แล้วนายจะเสียใจ
‪นายทำตัวเองโชคร้ายเอง
‪ไม่มีอะไรราบรื่นสำหรับนาย
‪- โชคร้ายเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันจะสนใจอะไรเรื่องโชคร้าย
‪นายก็พูดเรื่อยเปื่อย
‪ฉันโชคร้ายมาตลอดชีวิตอยู่แล้ว
‪คงไม่แย่ไปกว่านี้ ‪ฉันจะไปสนอะไรเรื่องโชคร้าย
‪ฉันกินมันเป็นข้าวเช้าทุกวัน
‪นายโง่กว่าที่ฉันคิดไว้นะ ที่พูดเรื่องโชคร้าย
‪เออว่ะ พวก
‪เดี๋ยวก็รู้
‪บอกคนโง่ไปก็ไม่มีประโยชน์
‪เดี๋ยวก็รู้
‪นั่นไง
‪ตรงนั้น
‪ทำอะไรน่ะ
‪คัตเลอร์ แซนด์วิชของทุกคนมาถึงแล้ว
‪- คัตเลอร์ ‪- คุณผู้หญิง...
‪นี่รถใหม่เอี่ยม ไร้รอยขีดข่วน
‪- โอเค คุณผู้หญิง... ‪- คุณจะทำยังไง
‪- มา ‪- ฉันบอกว่า...
‪ฉันก็เห็นอย่างที่คุณเห็น คุณจะเอาไง
‪เกิดอะไรขึ้น
‪บอกเขาไปว่าฉันเป็นใคร
‪บอกเขาไปว่าเขากำลังมีเรื่องกับใคร
‪เกิดอะไรขึ้นครับ คุณตำรวจ
‪ตอนที่ผมเดินมา ผู้หญิงคนนี้...
‪- ซิลเวสเตอร์ทำรถมาพัง ‪- เปล่านะ เขาชนผม
‪อยากได้เรื่องย่อไหม
‪เธอโดนข้อหาทำร้ายร่างกาย
‪- ทำร้ายร่างกายเหรอ ‪- ซิลเวสเตอร์ขับ...
‪ฉันจะบอกให้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪นั่นหลานฉัน เขาขับรถฉันมา
‪- เราไม่รู้หรอกรถใคร ‪- นั่นรถของมา
‪ฉันจ่ายเงินซื้อรถนั่น
‪คุณก็พูดได้สิ เราต้องตรวจสอบ
‪มีปัญหาอะไร
‪ผมกำลังเรียกรถตำรวจ
‪มาลากรถไปที่สถานีและจัดการเรื่องทั้งหมด
‪- เธอก้าวร้าวกับคู่กรณี ‪- เขาหยาบคายกับฉัน
‪- ทำไมคุณต้องโกหก ‪- ให้ผมเล่าได้ไหม
‪ถ้าคุณจะเล่าก็เล่าให้ถูก
‪อย่างที่ผมบอก ขณะที่ผมกำลังรอรถตำรวจ
‪ผมหันไปฟังเรื่องจากอีกฝ่าย
‪เธอไม่ยอมให้เขาพูด
‪เขาขยับมาตรงหน้าเธอ จะเล่าเรื่องของฝั่งเขา
‪เธอผลักเขาล้ม
‪เธอไม่ได้ผลัก เขาล้มเอง
‪บ้าไปแล้ว ฉันไม่ได้โดนตัวเขาเลย
‪เอาน่า มา ‪คุณตำรวจ ขอผมคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ฉันมีธุระต้องทำนะ
‪เขามาชนฉันแล้วก็ล้มกลิ้งเหมือนตุ๊กตาล้มลุก
‪ฉันไม่ได้โดนตัวเขา
‪โอเค มา
‪เร็วเข้า ย้ายออกไป
‪ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว
‪เอาออกไป ไปได้
‪เกิดอะไรขึ้น คุณทำอะไร
‪ไปให้พ้นนะ ฉันไม่อยากฟังคุณพล่าม
‪- ทุกคนขยับไป ‪- นี่ไม่ใช่ที่คุย
‪ทางนี้ มา
‪ผมถือของให้
‪- เรายังไม่เคยเจอกัน ‪- สวัสดีค่ะ
‪นั่นซิลเวสเตอร์หลานฉัน และนั่นดัสซี เม
‪- สวัสดีครับ ‪- ทุกคนมาถึงแล้วเหรอ
‪พวกเขาอยู่ในห้องซ้อม
‪- มา นั่งพักก่อนสิครับ ‪- ฉันไม่นั่ง
‪- ห้องน้ำอยู่ไหนคะ ‪- ตรงทางเดิน
‪โทรไปถามเรื่องรถฉันหน่อย ‪ฉันอยากให้รถซ่อมเสร็จวันนี้
‪ทำไมที่นี่ร้อนจัง
‪ถ้าอยากทำเพลง ก็เปิดพัดลมให้เย็นหน่อย
‪ได้ครับ มา เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างให้
‪เธอมาสายแล้วจะยัง...
‪เมื่อคืนฉันคุยกับเธอแล้ว จัดการทุกอย่างแล้ว
‪อย่าเข้ามายุ่ง ฉันจัดการเอง
‪ครั้งก่อนนายก็จัดการเอง จำได้ไหม
‪เธอเดินเข้ามาเหมือนเป็นเจ้าของตึก ‪บ่นว่าในตึกหนาวไป
‪เดินสะดุดสายไมค์ แล้วขู่ว่าจะฟ้องฉัน
‪ฉันไม่เคยมาที่ห้องอัดเสียงมาก่อนเลย
‪วงอยู่ไหนเหรอ
‪พวกเขาซ้อมอยู่สักที่
‪มานี่ ให้ฉันดูชุดนั่นหน่อย
‪ชุดนั่นดูดีนะ
‪พรุ่งนี้ฉันจะพาไปซื้อของ
‪ก่อนที่จะพาเธอไปเมมฟิส
‪ที่นี่มีเสื้อผ้าที่เมมฟิสไม่มี
‪ฉันอยากให้เธอดูดีเพื่อฉัน
‪เธอต้องเดินทางไปพร้อมวง เธอต้องดูดี
‪ฉันอยากได้แค่รองเท้าใหม่ ใส่คู่นี้แล้วเจ็บ
‪รองเท้าใส่แล้วเจ็บนี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ
‪ฉันรู้เรื่องเท้าเจ็บดี
‪โอเค
‪ไปเอารองเท้าแตะฉันมาจากกระเป๋าตรงนั้น
‪ฉันอยากได้คู่สีเหลือง
‪ใหญ่กว่านี้ครึ่งไซซ์
‪จะซื้อให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ ซิลเวสเตอร์ด้วย
‪ซิลเวสเตอร์ เอาเสื้อใส่ในกางเกง ‪ดึงให้ตึงๆ ดูเหมือนสุภาพบุรุษ
‪ดูซิลเวสเตอร์ใส่หมวกนั่นสิ
‪ถอดหมวกออกเวลาอยู่ข้างใน ‪มานี่ แล้วเลิกยุ่งกับเปียโนนั่น
‪ผมไม่ได้แตะเปียโนเลย ผมแค่ดูเฉยๆ
‪เจ้าหนู มานั่งตรงนี้
‪พอคุณเออร์วินกลับมา
‪ฉันจะให้เขาพาเธอไปแนะนำกับสมาชิกในวง
‪คัตเลอร์จะบอกเธอว่าต้องทำยังไง
‪พอได้เงินแล้วก็ส่งกลับบ้านไปให้แม่
‪- บอกแม่เธอว่าเธอสบายดี ‪- โอเค
‪มา ผมโทรไปถามเรื่องรถคุณที่อู่
‪แค่รอยเฉี่ยว พวกเขาจะซ่อมให้เสร็จบ่ายนี้
‪พวกเขาจะให้คนเอามาส่งให้ที่นี่
‪ต้องซ่อมรถฉันให้ดีๆ นะ
‪รถใหม่เอี่ยม พวกเขาต้องซ่อมให้เหมือนใหม่
‪เออร์วิน นั่นเพลงอะไร
‪ฉันรู้พวกเขาไม่ซ้อม ‪"แบล็กบัตทอม" เวอร์ชันเลวี
‪ฉันไม่ได้ยินเพลงนั้น
‪ผมอยากคุยกับคุณเรื่องนั้น
‪เพลงเวอร์ชันของเลวีมีสีสันกว่า
‪ฉันไม่สนเลวี ฉันรู้ว่าเขาทำอะไรกับเพลงนั้น
‪ฉันไม่อยากร้องแบบนั้น ฉันจะร้องแบบเดิม
‪ฉันถึงได้พาหลานฉันมาพูดท่อนเปิด
‪นั่นคือสิ่งที่คนต้องการตอนนี้ ‪เพลงที่พวกเขาเต้นได้
‪การปรับแต่งของเลวีทำให้ได้เพลงที่คนต้องการ
‪ทำให้พวกเขาตื่นเต้น ลืมปัญหาของตัวเองไป
‪ฉันไม่สนที่คุณพูดหรอก คนดี ‪เลวีจะไม่มายุ่งกับเพลงของฉัน
‪ถ้าเขามีสิ่งที่คนต้องการ ก็ให้เขาไปใช้ที่อื่น
‪ฉันจะร้องเพลงของฉัน ไม่ใช่เพลงของเลวี
‪แค่นั้นแหละ
‪พาหลานฉันลงไปข้างล่าง ‪แนะนำเขาให้คนในวงรู้จัก
‪ฉันสัญญากับพี่สาวฉันว่าจะดูแลเขา
‪ฉะนั้นเขาจะพูดเปิดเพลงของฉันแบบที่ฉันต้องการ
‪เราแค่คิดว่า...
‪"เรา" นี่ใคร คุณหมายถึงใคร ‪ถึงได้ใช้คำว่า "เรา"
‪- ผมกับสเตอร์ดีแวนต์ เราตัดสินใจว่า... ‪- คุณตัดสินใจเหรอ ไม่ต้องสนใจฉัน
‪ให้ฉันทำตามที่คนอื่นบอก
‪ตามที่คุณกับสเตอร์ดีแวนต์ตัดสินใจน่ะเหรอ
‪- ไม่ เราแค่คิดว่า... ‪- ฉันไม่มีแนวคิดดีๆ
‪ฉันไม่รู้เรื่องดนตรีว่าเพลงไหนดี หรือไม่ดี
‪คุณรู้จักแฟนๆ ของฉันดีกว่าฉัน
‪ไม่ใช่ครับ มันเป็นเรื่องของสิ่งที่คนฟังต้องการ
‪บอกอะไรให้นะ ‪แล้วขึ้นไปบอกสเตอร์ดีแวนต์ด้วย
‪สิ่งที่พวกคุณพูดไม่มีความหมายกับฉัน เข้าใจนะ
‪มาฟังหัวใจตัวเอง ฟังเสียงในใจของเธอเอง
‪นั่นคือสิ่งสำคัญสำหรับมา
‪ทีนี้พาหลานฉันไปข้างล่าง
‪บอกคัตเลอร์ว่าเขาจะพูดเปิดเพลง ‪"แบล็กบัตทอม"
‪เลวีจะไม่มายุ่ง
‪ถ้าคุณกับสเตอร์ดีแวนต์ไม่เห็นด้วย
‪ฉันจะกลับไปทัวร์คอนเสิร์ตทางใต้
‪เพราะฉันไม่ชอบที่นี่
‪โอเค มา
‪ผมไม่สน
‪- ผมแค่คิดว่า... ‪- คุณจะคิดยังไงก็ช่าง
‪คิดว่าคุณเป็นใคร ‪มาบอกว่าฉันควรร้องเพลงของตัวเองยังไง
‪ไอ้ที่เลวีกับสเตอร์ดีแวนต์จะเอาน่ะ ‪ฉันไม่เอาด้วยหรอก
‪ซิลเวสเตอร์ ไปแนะนำตัว ‪ฉันคุยกับเออร์วินเสร็จแล้ว
‪ให้ผมไปตรงไหน พวกเขาอยู่ที่ไหน
‪มาเถอะ ฉันจะพาเธอลงไปเอง
‪ฉันไปด้วยได้ไหม ฉันอยากเจอวง
‪ไม่ได้ มาเร็ว ซิลเวสเตอร์
‪โอเค มา ตามใจเลย
‪แต่เราจะพร้อมอัดเสียงในอีก 15 นาที
‪เราจะพร้อมเมื่อฉันบอกว่าพร้อม ‪มันจะเป็นแบบนั้น
‪เยี่ยมเลย
‪คัตเลอร์ นี่ซิลเวสเตอร์ หลานฉัน
‪เขาจะพูดเปิดเพลง "แบล็กบัตทอม" ‪เราจะใช้เวอร์ชันเก่า
‪อะไรนะ คุณเออร์วินบอกว่าจะใช้เวอร์ชันของผม
‪ฉันไม่สนนายหรือคุณเออร์วิน
‪คัตเลอร์ บอกเขาทีว่าต้องพูดยังไง
‪ฉันไม่ได้คิดถึงเลวี
‪คนพวกนี้หาเรื่องผิดคนแล้ว
‪คัตเลอร์จะสอนให้พูดท่อนของเธอ ‪ตั้งใจทำให้ดีนะ
‪ไม่ต้องห่วงว่าคนอื่นจะพูดว่ายังไง
‪มาเลย ไอ้หนู ฉันชื่อคัตเลอร์
‪นั่นโทลีโด เลวี และสโลว์แดรกอยู่ตรงนั้น
‪- ชื่อซิลเวสเตอร์ใช่ไหม ‪- ซิลเวสเตอร์ บราวน์
‪ฉันปรับแต่งเพลงนั้นใหม่
‪ที่จะทำให้คนฟังชอบ
‪แล้วเธอมาพูดแบบนี้
‪ไม่มีใครอยากฟังท่อนเปิด ‪แบบการแสดงละครสัตว์หรอก ฉันรู้ดี
‪นายจะทำเพลงนี้พัง คัตเลอร์ นายก็รู้
‪- ฉันจะไม่ทำอะไรพัง มาบอก... ‪- ฉันไม่สนว่ามาบอกว่าไง
‪ฉันพูดถึงท่อนเปิดที่จะมีผลกับเพลง
‪คนทางเหนือไม่สนใจการแสดงแบบงานวัดหรอก
‪- พวกเขาอยากฟังดนตรี ‪- นี่พวก
‪ฉันบอกนายหลายรอบแล้ว ‪มาเป็นคนตัดสินใจ ไม่ใช่นาย
‪นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างสรรค์อะไร ‪นายเล่นตามที่มาบอก
‪ฉันอาจจะไม่เล่น ฉันอาจจะลาออก
‪พวก ไม่มีใครสนใจถ้านายจะออก ‪ใครจะมาเสียใจ
‪เลวีไม่ออกหรอก ‪เขาต้องการเงินไว้ขัดรองเท้าให้เงา
‪ฉันไม่อยากพูดแล้ว พวกนายไม่รู้จักฉัน ‪ไม่รู้ว่าฉันจะทำอะไร
‪ไม่มีใครสนหรอก ซิลเวสเตอร์ ฟังนี่
‪วงเล่นท่อนเปิดแล้วนายก็พูดว่า
‪"เอาละ ทุกคน คุณได้ชมมาหมดแล้ว
‪ทีนี้ผมจะให้คุณได้ชมเพลงเด็ดสุด
‪มา เรนีย์จะให้ชมแบล็กบัตทอมของเธอ"
‪เข้าใจไหม ขอฟังนายพูดทีหนึ่ง
‪เอาละ ทุกคน คุณได้...
‪ชมมาหมดแล้ว
‪ทีนี้ผมจะให้คุณได้ชมเพลงเด็ดสุด
‪มา เรนีย์จะให้ชมแบล็ก...
‪บัตทอมของเธอ
‪โอเค คัตเลอร์ ขอดูวิธีแก้ปัญหาของนายหน่อย
‪จัดการสิ
‪สโลว์แดรก ได้ยินไหม
‪ไอ้หนูนี่จะพูดท่อนเปิดยังไงในเมื่อเขาพูดไม่ได้
‪นายเป็นใครมาสั่งฉัน พวก
‪นี่ไม่ใช่วงของนาย ‪มาคือคนที่บอกให้ฉันทำ ฉันก็จะทำ
‪ไปตายซะ... พวก
‪ไอ้หนู ไม่มีใครสนนายหรอก ‪คัตเลอร์ หาทางแก้เรื่องนี้สิ
‪ถ้าหาทางแก้ได้ ฉันจะขัดรองเท้านายให้เงาเลย
‪เอาเลย หาทางแก้ซะ
‪นายบอกว่าเป็นหลานของมาใช่ไหม
‪ใช่ ทำไมเหรอ
‪ไม่ได้จะทำไม แค่ถามเฉยๆ
‪ซ้อมกันเถอะ ไอ้หนูนี่จะได้พูดถูก
‪ฉันไม่ซ้อมอะไรทั้งนั้น
‪รอให้ฉันมีวงของตัวเองก่อน
‪ฉันจะแสดงให้ดูว่าเพลงนี้ควรเป็นยังไง
‪เราซ้อมโดยไม่มีเลวีก็ได้ ‪ซิลเวสเตอร์ จำท่อนของนายได้ไหม
‪ได้ ผมจำได้ดี
‪งั้นก็มาซ้อมกันเลย
‪เลวี
‪ดี พวกนายซ้อมกันอยู่สินะ
‪ครับผม เรากำลังซ้อม เรารู้จักเพลงพวกนี้ดี
‪ดี บอกหน่อย เลวี ‪แต่งเพลงนั้นเสร็จหรือยัง
‪ครับผม คุณสเตอร์ดีแวนต์ เรียบร้อยแล้ว
‪ผมแต่งอีกท่อนอย่างที่คุณบอก ร้องว่า...
‪แล้วผมก็แต่งอีกท่อนไว้ให้คนอื่นๆ เต้น
‪อย่างที่คุณบอก เพื่อให้พวกเขาลืมปัญหา
‪ดี มีโอกาสแล้วฉันจะรีบดูเพลงให้นะ
‪- ฉันเอานี่ไปนะ ‪- ครับผม คุณสเตอร์ดีแวนต์
‪ทันทีที่คุณมีโอกาสนะครับ
‪ได้ยินหมอนี่พูดไหม ‪"ครับผม เรากำลังซ้อมครับ เจ้านาย"
‪ได้ยินสิ เห็นเขาด้วย เต้นแร้งเต้นกา
‪ใช่ๆ เลวีคุมตัวเองไม่อยู่เลย
‪เขากลัวคนขาว ยังไม่ทันรู้จักพวกเขาดีเลย
‪ฉันรู้จักคนขาว รู้จักดีเลย
‪ถ้าใครมาทำแย่ๆ กับฉันก่อน ‪จะได้เห็นกันว่าฉันรู้จักเขาดีแค่ไหน
‪มาบอกว่าฉันกลัวคนขาว
‪ลองมาหาเรื่องฉันดู ‪จะทำให้เห็นว่าฉันกลัวแค่ไหน
‪เขาเข้ามาในนี้ เรียกเราว่าพวกนาย
‪บอกให้นายลุกไปซ้อมดนตรี
‪แล้วนายก็ได้แต่บอก "ครับผม"
‪ฉันพูด "ครับผม" ได้ถ้าฉันอยากพูด ‪นายมีปัญหาอะไร
‪ฉันรับมือกับคนขาวมา 32 ปีแล้ว
‪นายจะมาสอนฉันเหรอ
‪แค่พูดว่า "ครับผม" ไม่ได้แปลว่าฉันกลัวเขา
‪ฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ ฉันจะจัดการเขาเอง
‪งั้นก็ไปจัดการสิ
‪โทลีโด นายหาเรื่องคนอื่นเสมอ
‪ทำให้คนอื่นโมโหเสมอด้วยปรัชญาโบราณบ้าๆ
‪อย่ามายุ่งกับสิ่งที่ฉันทำหรือพูด
‪ฉันเป็นตัวของตัวเอง อย่ามายุ่ง
‪ได้ๆ เลวี ฉันขอโทษ
‪ไม่ใช่เรื่องของฉันที่นายกลัวคนขาว
‪นั่นไง นั่นแหละที่ฉันพูดถึง
‪พวกนายไปห่างๆ เลย อย่ามายุ่งกับฉัน
‪ไม่เอาน่า เราแค่สนุกกันเฉยๆ
‪โทลีโดก็พูดกับนายแบบเดียวกับที่พูดกับฉัน
‪นายแค่เข้าใจผิดไปเอง
‪ฉันไม่ได้ว่าอะไรนาย
‪เลวีต้องเป็นเลวี
‪ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่งกับฉันเรื่องคนขาว
‪เพราะพวกนายไม่รู้จักฉัน พวกนายไม่รู้จักเลวี
‪นายไม่รู้จักฉันเป็นการส่วนตัว
‪ไม่รู้ว่าในใจจริงๆ ฉันเป็นยังไง
‪ตอนนั้นฉันแปดขวบ
‪ตอนที่แก๊งคนขาวเข้ามาในบ้านพ่อฉัน
‪และทำกับแม่ฉันแบบที่พวกมันต้องการ
‪เราอยู่ในเขตเจฟเฟอร์สัน ‪อยู่นอกเมืองนัตเชซออกไป 13 กิโลเมตร
‪พ่อฉันชื่อเมมฟิส เมมฟิส ลี กรีน
‪เขามีที่ทำไร่เกือบ 130 ไร่ เป็นที่ดินดีๆ
‪ปลูกอะไรก็ขึ้น
‪เขาขายทุกอย่างเพื่อซื้อที่ผืนนี้
‪จากภรรยาหม้ายของคุณแฮลลี ‪หลังจากที่เขาตายไป
‪ชาวบ้านเรียกพ่อว่าคนดำอหังการ ‪เพราะเขาเก็บเงินและยืมเงิน
‪จนซื้อที่ผืนนี้ได้และเป็นอิสระ
‪พอใกล้ถึงฤดูเพาะปลูก
‪พ่อของฉันไปนัตเชซเพื่อซื้อเมล็ดพันธุ์และปุ๋ย
‪พ่อเรียกฉันไป และบอกว่า ‪"เลวี ตอนนี้ลูกเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน
‪ดูแลแม่ด้วยตอนที่พ่อไม่อยู่"
‪ฉันเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ
‪อายุแปดขวบ
‪แม่ฉัน
‪ทอดไก่อยู่ตอนที่พวกมันเข้ามาในบ้าน
‪น่าจะมากันแปดหรือเก้าคน
‪แม่ยืนทอดไก่อยู่ตอนที่พวกมันจับตัวแม่
‪เหมือนกับตอนที่เราจับล่อ ‪แล้วให้มันทำตามที่เราต้องการ
‪แม่ฉัน...
‪กับพวกแก๊งคนขาว
‪แม่พยายามสู้กับพวกมัน
‪แต่ฉันเห็นว่าแม่สู้ไม่ไหว
‪ฉันไม่รู้ว่าพวกมันกำลังทำอะไรกับแม่
‪แต่ฉันคิดว่าพวกมันอาจจะทำกับฉันเหมือนกัน
‪พ่อฉันมีมีดที่เก็บไว้สำหรับล่าสัตว์ ‪และใช้ทำงานในไร่
‪และฉันรู้ว่าเขาเก็บมันไว้ที่ไหน ฉันก็ไปเอามันมา
‪ฉันจะแสดงให้ดูว่าฉันกลัวคนขาวแค่ไหน
‪ฉันพยายามอย่างที่สุดที่จะปาดคอพวกมันคนหนึ่ง
‪ฉันตีมันที่ไหล่
‪มันหันมาคว้ามีดนั่นและฟันฉันที่อก
‪นั่นทำให้พวกมันหยุด
‪พวกมันกลัวว่าฉันจะเลือดไหลจนตาย
‪แม่เอาผ้าห่มห่อตัวฉันไว้
‪แบกฉันไปสามกิโลเมตรจนถึงบ้านเฟอร์โลว์
‪และพวกเขาขับพาฉันไปหาหมออัลแบนส์
‪เขากำลังรอวัวตกลูก ‪และบอกว่าเขาไม่มีเวลารักษาฉัน
‪พวกเขาแบกฉันไปหาคุณเอ็ตตา หมอตำแย
‪และเธอทำแผลให้ฉัน
‪พ่อฉันกลับมา
‪และทำเหมือนเขายอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น
‪แต่เขาได้ชื่อผู้ชายพวกนั้นจากแม่
‪เขารู้ว่าพวกมันเป็นใคร
‪จากนั้นเราประกาศว่าจะย้ายไปจากเขตนั้น
‪เราบอกลาเพื่อนบ้านทุกคน
‪พ่อฉันยิ้มให้หนึ่งในไอ้พวกคนขาว
‪ที่ทำอะไรแม่ฉัน
‪ยิ้มใส่หน้าเขา
‪และขายที่ดินของเราให้เขา
‪เราย้ายไปอยู่บ้านญาติที่คอลด์เวล
‪พ่อจัดที่ทางให้เราอยู่เรียบร้อย
‪แล้ววันหนึ่งเขาก็ออกจากที่นั่นไป ‪ฉันไม่เจอพ่ออีกเลย
‪เขาลอบกลับมา
‪ซ่อนตัวอยู่ในป่า
‪นอนหลบอยู่เพื่อจะจัดการแปดหรือเก้าคนนั่น
‪เขาจัดการได้สี่คนก่อนที่พวกมันจะจับตัวเขาได้
‪พวกมันไล่ตามเขาไปในป่า
‪จับเขาแขวนคอ
‪จุดไฟเผา
‪พ่อฉันไม่ได้กลัวคนขาว ไม่ครับท่าน
‪และนั่นสอนฉันว่าต้องรับมือพวกมันยังไง
‪ฉันเห็นพ่อยิ้มให้ไอ้คนขาวนั่น
‪มีรอยยิ้มบนใบหน้าและขายที่ให้เขา
‪ในใจก็วางแผนว่าจะเข้าถึงตัวเขาได้ยังไง
‪และจะจัดการเขายังไงดี
‪นั่นสอนให้ฉันรู้วิธีจัดการพวกมัน
‪ดังนั้นพวกนายทุกคนจงถอยไป ‪ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องคนขาวเอง
‪ฉันยิ้มและพูดว่า "ครับผม" กับใครก็ได้ที่ฉันพอใจ
‪เดี๋ยวฉันก็ทำสำเร็จ
‪พวกนายอย่ามายุ่งกับเลวีเรื่องคนขาว
‪ทุกคน
‪ทุกคนมาจากที่ต่างๆ ในแอฟริกาใช่ไหม
‪ต่างเผ่าอะไรแบบนั้น
‪ผ่านไปสักพักพวกเขาเริ่มเคี่ยวสตูหม้อใหญ่
‪มีแคร์รอต มีถั่ว
‪มีมันฝรั่งอยู่ตรงนี้
‪ตรงนั้นมีเนื้อและถั่ว
‪กระเจี๊ยบ ข้าวโพด
‪เอามาผสมกัน ปรุงให้ดีจนออกรสออกชาติ
‪แล้วก็ได้อาหารหนึ่งอย่าง
‪ได้สตู
‪ทีนี้ก็ตักสตูกิน
‪นายกินและสร้างประวัติศาสตร์ด้วยสตูนั่น
‪แต่นายมองไปรอบๆ และเห็นแคร์รอตตรงนั้น
‪และถั่วตรงนี้
‪และสตูนั่นยังอยู่ตรงนั้น
‪นายสร้างประวัติศาสตร์เรียบร้อย ‪และมันยังอยู่ตรงนั้น
‪นายกินมันไม่หมด
‪นายมีอะไร
‪นายมีของเหลือ นั่นไงสิ่งที่มี
‪เราคือของเหลือ คนผิวสี เขาคือของเหลือ
‪คนผิวสีจะทำยังไงกับตัวเอง
‪นั่นคือสิ่งที่เรารอคำตอบ
‪แต่ก่อนอื่นเขาต้องรู้ว่าเขาคือของเหลือ
‪คุณเออร์วิน
‪ผมไม่เกี่ยวอะไรด้วย แต่ว่า...
‪เด็กนั่นพูดท่อนนั้นไม่ได้
‪เขาพูดติดอ่างทุกรอบ
‪มันเป็นเพลงที่แตกต่าง คนละสไตล์กัน
‪ใจเย็น หายใจไว้ ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
‪ฉันจะให้จังหวะนาย
‪ฉันรู้ว่าสี่อยู่ไหน ไม่ต้องบอกฉัน
‪นายจะยิ้มและพูดท่อนเปิด จากนั้นเราจะเริ่มเล่น
‪- คัตเลอร์ ‪- ครับ
‪ฉันรู้ว่าจังหวะสี่...
‪เลวีสนใจผิดที่ อบรมเขาหน่อย คัตเลอร์
‪มาเร็ว เลวี มาเตรียมตัวเล่นกัน มีสมาธิกับงาน
‪โอเค ทุกคน เอาละนะๆ
‪"มูนไชน์บลูส์" ก่อน "มูนไชน์บลูส์" มา
‪ฉันไม่ร้องมูนไชน์ ‪ฉันจะร้อง "แบล็กบัตทอม" ก่อน
‪มาเร็ว ไมค์ของซิลเวสเตอร์อยู่ไหน ‪เออร์วิน เอาไมค์ให้เขาที
‪มา พวกเขาบอกว่าซิลเวสเตอร์ทำไม่ได้
‪ใคร ใครบอกว่าเขาทำไม่ได้ ‪คนไหนพูดว่าเขาทำไม่ได้
‪คนในวง มา คนที่อยู่ในวง
‪วงอะไร
‪วงนี้ทำงานให้ฉัน
‪เขาพูดติดอ่าง มา พวกนั้นบอกว่าเขาพูดติดอ่าง
‪ฉันไม่สนว่าเขาพูดติดอ่างไหม
‪ฉันสัญญากับเด็กไว้ และเขาจะได้พูดเปิดเพลง
‪แค่นั้นแหละ เขาไม่ได้พูดติดอ่างตลอดเวลา
‪เอาไมค์มาให้เขา
‪เราไม่มีเวลา เราทำไม่ได้...
‪ถ้าอยากทำเพลงก็หาเวลา
‪ฉันไม่ได้พูดเล่น ฉันพร้อมออกไปจากที่นี่
‪กลับไปทัวร์คอนเสิร์ตต่อ ไม่ได้ต้องอัดแผ่น
‪ไปเอาไมค์มาให้เด็กคนนี้
‪ฉันรู้ว่านายมีส่วนกับเรื่องนี้ ระวังให้ดี
‪คัตเลอร์ต่างหาก
‪นายนั่นแหละ นายเป็นคนเดียว...
‪เขาติดอ่าง พูดท่อนนั้นไม่ได้
‪ได้หรือไม่ได้ เขาก็จะพูด
‪- นายไม่เกี่ยวอะไรทั้งนั้น ‪- ผมไม่สน
‪- เขาจะร้องทั้งเพลงเลยก็ได้ ‪- โอเค ขอบคุณ
‪เขามีโอกาสครั้งเดียว ราคาของ...
‪ช่างหัวราคาสิ คุณพูดเรื่องนี้ตลอด
‪ฉันหาเงินให้บริษัทนี้ ‪ได้มากกว่าคนอื่นที่คุณหามารวมกัน
‪ถ้าเขาพูดพลาด เขาจะพูดใหม่จนกว่าจะได้
‪มาเร็ว เจ้าหนู มาเลย มา
‪ยืนตรงนั้น จับมือไว้อย่างที่ฉันบอกให้ทำ
‪ไม่ต้องห่วงว่าจะพูดผิดพลาด
‪เราจะทำจนกว่าเธอจะพูดได้ถูกต้อง
‪เอาละ เล่นเพลงให้เขา คัตเลอร์
‪ได้เลย
‪หนึ่ง สอง ทุกคนรู้ว่าต้องทำยังไง
‪เอาละ ทุกคน
‪คุณได้ชมเพลงเด็ดสุดมาแล้ว
‪ทีนี้ผมจะให้คุณได้ชมที่เหลือ
‪มา เรนีย์จะให้ชม...
‪แบล็กบัตทอมของเธอ
‪ดีมาก หลานรัก ค่อยๆ พูด เดี๋ยวก็พูดถูกเอง
‪โอเค มา เราพร้อมแล้ว
‪- โค้กฉันอยู่ไหน ‪- "มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" ทุกคน
‪โค้กฉันอยู่ไหน ฉันอยากได้โค้ก ‪ร้อนแบบนี้ ฉันต้องการโค้ก
‪- มีอะไรเหรอ ‪- โค้กฉันอยู่ไหน ฉันอยากได้โค้กเย็นๆ
‪มา ฟังนะ
‪ผมลืมโค้ก
‪ร้องไปแบบไม่มีโค้กนะ ‪แค่เพลงเดียว ว่าไง พวกนาย
‪พวกเขาจะว่าไงก็ช่าง ‪คุณควรเตรียมโค้กไว้ให้ฉัน คุณก็รู้ดี
‪ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้นถ้าไม่มีโค้ก
‪- เวรเอ๊ย ‪- แค่แป๊บเดียว มา
‪คุณมาสายหนึ่งชั่วโมง...
‪ไปให้พ้น ‪เออร์วิน ฉันบอกแล้วว่าให้เขาอยู่ห่างๆ ฉัน
‪ฉันเบื่อความบ้าบอของเธอ ฉันจะไม่ทน
‪ฉันพูดเอง มา ฟังนะ
‪ผมจะโทรไปสั่งโค้กที่ร้านให้ ‪แต่มาเริ่มกันเถอะ
‪ซิลเวสเตอร์พร้อมแล้ว วงก็เตรียมพร้อมแล้ว
‪มาร้องเพลงนี้เพลงเดียว
‪ขี้เหนียวเกินจะซื้อโค้กให้ฉัน ฉันจะซื้อเอง
‪สโลว์แดรก ซิลเวสเตอร์ มาเร็ว คนดี
‪ไปซื้อโค้กเย็นเจี๊ยบมาให้ฉันสามขวด ‪ซื้ออะไรมาให้ทุกคนด้วย
‪ไม่ต้องทอน
‪เออร์วิน ไปให้พ้นเลย ให้ตายเถอะ
‪รอให้ฉันได้ดื่มโค้กก่อน ไม่ถึงตายหรอก
‪โอเค มา ดื่มโค้กไป
‪ทุกคน ห้องซ้อมวง
‪ให้ตายเถอะ ไปกินโค้กไป
‪คัตเลอร์
‪มานี่ ฉันอยากคุยด้วย
‪(โพเลนสกี ‪ของชำและอาหารปรุงสำเร็จ)
‪ที่เขาบอก "คนในวงพูด" นั่นมันอะไรกัน
‪นายทำตามที่ฉันบอก
‪ฉันเป็นคนบอกว่าวงต้องทำอะไร ‪ฉันบอกว่าใครทำอะไรได้หรือไม่ได้
‪เราแค่บอกเพราะเขาพูดติดอ่าง
‪ฉันรู้ว่าเขาติดอ่าง คิดว่าฉันไม่รู้เหรอ
‪- นี่จะช่วยเขา ‪- มันอาจจะง่ายกว่า...
‪เขาจะพูดท่อนนั้น ฉันไม่อยากได้ยินอีก
‪ว่าคนในวงพูดอะไร
‪และฉันอยากให้นายหาคนมาแทนเลวี ‪ตอนที่เราไปถึงเมมฟิส
‪- เขามีแต่สร้างปัญหา ‪- เลวีโอเค
‪เขาเล่นดนตรีได้ดีเวลาที่เขาตั้งใจ
‪- เขาแต่งเพลงได้ด้วย ‪- ฉันไม่สน
‪เขาสร้างแต่ปัญหา
‪หาคนอื่น เขาเป็นตัวการก่อเรื่อง
‪ฉันรู้ว่าเป็นความคิดเขา ‪เรื่องใครเป็นคนสั่งทำอะไรได้
‪ดัสซี เม นั่งลงได้แล้ว ‪หยุดสะบัดกระโปรงโชว์ซะที
‪- ฉันไม่ได้ทำอะไร ‪- หลบไปให้พ้นทางเถอะน่า
‪สวัสดีค่ะ ฉันแค่อยากเห็นว่าข้างล่างนี้เป็นยังไง
‪เข้ามาเลยครับ
‪ผมไม่กัดหรอก
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณแต่งเพลงได้
‪ฉันนึกว่าคุณหลอกฉันเมื่อคืนที่คลับ
‪ไม่ ที่รัก ผมแต่งเพลงเป็น
‪ผมเอาเพลงของผมให้คุณสเตอร์ดีแวนต์ด้วย
‪เขาบอกว่าจะให้ผมอัดเสียง
‪ผมจะมีวงของตัวเอง
‪นี่ โทลีโด เห็นฉันเอาเพลงของฉัน ‪ให้คุณสเตอร์ดีแวนต์แล้วใช่ไหม
‪อย่าเอาฉันไปเกี่ยวข้องด้วย
‪แน่ใจเหรอว่าคุณจะมีวงของตัวเอง
‪เลวี กรีนและวงฟุตสตอมเปอร์ส
‪ผู้ชายที่จะมีวงของตัวเองต้องมีผู้หญิงอย่างคุณ
‪ผู้หญิงอย่างฉันต้องการผู้ชายที่รู้จักหยิบยื่นให้
‪ฉันไม่ชอบคนเห็นแก่ได้ โดยไม่จ่าย
‪และทิ้งฉันไว้ที่ประตู
‪ผมไม่ใช่คนแบบนั้น คนสวย ผมรู้วิธีปฏิบัติต่อผู้หญิง
‪ซื้อของขวัญและนั่นนี่ให้ ‪ปฏิบัติกับเธอแบบที่เธอต้องการ
‪ทุกคนก็พูดแบบนั้น จนถึงเวลาต้องซื้อของขวัญ
‪พอเราไปถึงเมมฟิส ผมจะพาคุณไปเที่ยว
‪พาคุณไปสนุก
‪ทำให้คุณเห็นว่าเลวีรู้วิธีปฏิบัติกับผู้หญิง
‪มา
‪ผมว่าเพลง "มูนไชน์บลูส์" ‪เป็นหนึ่งในเพลงที่เบสซี สมิธร้อง
‪เบสซีไหนนะ ฉันไม่ได้คิดถึงเบสซี
‪เวร ฉันสอนเบสซีมา เบสซีเลียนแบบฉัน
‪ฉันไม่สนว่าเธอจะขายแผ่นเสียง ‪ได้ถึงล้านแผ่นไหม
‪เธอมีคนของเธอ ฉันมีคนของฉัน ‪ฉันไม่สนว่าคนอื่นทำอะไร
‪ฉันเป็นคนแรก อย่าลืมสิ
‪ไม่มีใครพูดอะไรแบบนั้น
‪- ผมบอกว่าเธอร้องเพลงนั้น ‪- ฉันร้องมานานแล้ว
‪ตั้งแต่ฉันเป็นเด็ก ฉันไม่สนว่าคนอื่นทำอะไร
‪เวร นั่นทำให้ฉันโกรธเออร์วินมาก
‪คนขาวพยายามทำให้เราลำบากตลอดเวลา
‪ขี้เหนียวเกินกว่าจะซื้อโค้กให้
‪แต่ฉันก็ทำให้พวกเขารู้ ‪มาไม่ทนกับเรื่องไม่เป็นเรื่องหรอก พับผ่าสิ
‪พวกเขาอยากอัดเสียงเราไปใส่ในกล่องสวยหรู
‪ไว้เล่นกับเครื่องเล่นแผ่นเสียง ‪แต่ขี้เหนียวเกินกว่าจะซื้อโค้กให้เราดื่ม
‪ขวดหนึ่งไม่กี่สตางค์
‪พวกเขาไม่สนใจอะไรฉันเลย
‪พวกเขาอยากได้แค่เสียงของฉัน
‪ฉันเรียนรู้เรื่องนั้นแล้ว
‪พวกเขาจะต้องปฏิบัติต่อฉันอย่างที่ฉันต้องการ
‪ไม่ว่าพวกเขาจะเจ็บปวดแค่ไหน
‪ตอนนี้พวกเขาด่าฉันต่างๆ นานาอยู่ตรงนั้น
‪เรียกฉันด้วยคำเจ็บแสบ ไม่มีคำสรรเสริญ
‪แต่พวกเขาทำอะไรไม่ได้ ‪เพราะพวกเขายังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
‪ทันทีที่พวกเขาอัดเสียงฉัน ‪ลงไปในเครื่องของพวกเขาเสร็จ
‪ฉันก็จะกลายเป็นเหมือนกะหรี่ ‪ที่เขารีบใส่กางเกงชิ่งหนีเมื่อเอาเสร็จแล้ว
‪ตอนนั้นฉันไม่มีประโยชน์กับพวกเขาแล้ว
‪ฉันรู้ว่าตัวเองพูดอะไร คอยดูแล้วกัน
‪เออร์วินก็เหมือนกับคนอื่นๆ
‪เขาก็ไม่ได้ใส่ใจฉันเหมือนกัน
‪เขาเป็นผู้จัดการฉันมาหกปี ‪แต่เชิญฉันไปบ้านแค่หนเดียว
‪- ไปร้องเพลงให้เพื่อนคนขาวของเขาฟัง ‪- ผมรู้ว่าพวกเขาเป็นยังไง
‪เวร ผิวสีอย่างเราหาเงินให้พวกเขาได้
‪พวกเขาก็ดีด้วย ไม่งั้นก็เป็นแค่หมาข้างถนน
‪แผ่นเสียงฉันทำเงินให้พวกเขา
‪มากกว่าศิลปินทั้งหมดที่พวกเขามีรวมกัน
‪และพวกเขายังจะมาบ่นเรื่องราคาค่าห้องอัดวันนี้
‪ผมไม่เห็นว่ามันจะแพงมากอย่างที่พวกเขาบอก
‪ก็ไม่น่ะสิ ฉันไม่เสียเวลาคิดเรื่องนั้นหรอก
‪ผมเลือกสมาชิกในวงของผมไว้แล้ว
‪ในวงจะมีแต่คนเก่งๆ เล่นดนตรีได้เพราะพริ้ง
‪คุณมีวงของตัวเองให้ได้ก่อน ‪แล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องที่คุณบอก
‪ผมแค่อยากให้คุณเห็นว่าผมรู้ว่าผู้หญิงชอบอะไร
‪ฉายาน้ำมะนาวหวานของผมไม่ใช่ได้มาง่ายๆ นะ
‪- หยุดนะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาในนี้ ‪- ไม่ ไม่เข้ามาหรอก
‪ฟังนะ คนสวย
‪ที่ผมอยากรู้คือ
‪ขอเอาเจ้าหนูของผมเข้าไปทักทาย ‪น้องสาวของคุณได้ไหม
‪คุณมีวงของตัวเองให้ได้ก่อน ‪แล้วเรื่องนั้นค่อยว่ากัน
‪ให้ตายสิ ที่รัก
‪ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ‪ทำไมปู่ผมถึงนั่งตรงเฉลียงหน้าบ้าน
‪พร้อมกับถือมีดตอนที่ย่ายืนตากผ้า
‪คุณมันบ้า
‪ผมว่าคุณคงฟังดูตื่นเต้น ‪เหมือนรถไฟรอบเที่ยงคืนไปแอละแบมา
‪ตอนวิ่งผ่านเส้นเมสัน-ดิกสัน ‪ที่แบ่งเขตรัฐเหนือรัฐใต้
‪คุณบ้าบอแบบนี้ได้ยังไง
‪ผู้หญิงแบบคุณที่ทำให้ผม...
‪พระเจ้าช่วย
‪ยินดีกับผู้หญิงก้นงอนงาม
‪ในนี้เงียบจริงๆ
‪ฉันทนความเงียบไม่ได้เลย
‪ฉันต้องมีเพลงดังอยู่ในหัวตลอด
‪มันทำให้สมดุล ‪ดนตรีเป็นแบบนั้น มันช่วยเติมเต็ม
‪ยิ่งมีดนตรีมากเท่าไหร่ โลกก็ยิ่งเติมเต็ม
‪ผมเห็นด้วย ผมก็ต้องมีดนตรีของผมเหมือนกัน
‪คนขาวไม่เข้าใจเพลงบลูส์
‪พวกเขาได้ยินเสียง แต่ไม่รู้ที่มา
‪พวกเขาไม่เข้าใจว่านั่นเป็นวิธีที่ชีวิตพูดคุย
‪เราไม่ได้ร้องเพลงให้รู้สึกดีขึ้น
‪เราร้องเพลงเพราะนั่นเป็นวิธีเข้าใจชีวิต
‪เพลงบลูส์ช่วยให้เราลุกจากเตียงตอนเช้าได้
‪เราตื่นมารู้ว่าไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว
‪ยังมีอย่างอื่นอีกในโลก
‪มีบางอย่างเพิ่มเติมเพราะเพลงนั้น
‪โลกจะว่างเปล่าถ้าไม่มีเพลงบลูส์
‪ใช่
‪ฉันพยายามเติมเต็ม ‪ความว่างเปล่านั้นด้วยบางอย่าง
‪ฉันไม่ได้เริ่มต้นร้องเพลงแบบบลูส์ ‪เพลงบลูส์มีอยู่ก่อนแล้ว
‪ใครอยากเรียกฉันว่าเจ้าแม่เพลงบลูส์
‪ฉันก็โอเค ไม่ได้เดือดร้อน
‪ไปนานซะจริง ซิลเวสเตอร์ ไปตามเออร์วินมา
‪- บอกเขาว่าเราพร้อมแล้ว ‪- ผมจะไปตามเลวี
‪มาได้โค้กแล้ว เลวี เราจะเริ่มอัดเสียงแล้ว
‪- เอานี่ออกไป ‪- โอเค
‪โอเค ต้องไปแล้ว
‪ไปเถอะ
‪โอเค หนุ่มๆ ‪"มา เรนีย์ส แบล็กบัตทอม" เทคหนึ่ง
‪สอง ทุกคนรู้ว่าต้องทำยังไง
‪เอาละ ทุกคน คุณได้...
‪เทคสอง
‪เอาละ ทุกคน
‪คุณได้ชมมาหมดแล้ว ‪ทีนี้ผมจะให้คุณได้ชมเพลงเด็ดสุด
‪มา เรนีย์จะให้ชม...
‪เทค...
‪มา ถ้าเราไม่ใช้...
‪เทคหก
‪เทคเจ็ด
‪เอาละ ทุกคน
‪คุณได้ชมมาหมดแล้ว ‪ทีนี้ผมจะให้คุณได้ชมเพลงเด็ดสุด
‪มา เรนีย์จะให้ชมแบล็กบัตทอมของเธอ
‪โอเค ดีเลย มา เสียงดีเยี่ยม ดีมาก ทุกคน
‪เห็นไหม บอกแล้วว่าเธอทำได้ แค่ต้องตั้งใจ
‪เขาทำได้ดีกว่าที่คิดไว้อีก
‪- นั่นไงหลานฉัน ‪- ไง ไอ้หนู ไง พวกนาย
‪- ใช่ ‪- มาอัดเพลง "มูนไชน์บลูส์" ต่อนะ
‪"มูนไชน์บลูส์" ทุกคน
‪เอิร์ฟ เสียงที่อัดมีปัญหา ตรวจดูไมค์หน่อย
‪หนึ่ง หนึ่ง หนึ่ง สอง เช็ก หนึ่ง...
‪ไม่ใช่ ไมค์ของเด็กนั่นมีปัญหา
‪ให้ตายเถอะ
‪- มา เราไม่ได้อัดเสียง ‪- เวร
‪หมายความว่าไง แล้วคุณสองคนทำอะไรอยู่บนนั้น
‪เลวีเตะปลั๊กหลุดแน่ๆ
‪ผมไม่ได้เตะอะไรเลย
‪ถ้าเลวีมีสมาธิกับสิ่งที่ทำอยู่
‪ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ก็เรื่องนั้น ตั้งใจทำให้ดีสิ
‪- ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ‪- เป็นที่สาย เมล
‪สายหลุดลุ่ย เราต้องใช้สายใหม่
‪- จัดการได้ห่วยแตกสุดๆ ‪- มา
‪- เสียเวลาจริงๆ ‪- เธอจะไปไหน
‪- เวร ‪- มา
‪มา
‪ถ้าคุณออกไป คุณจบแน่ ไม่มีใครเอาคุณแล้ว
‪ให้ตายเถอะ เมล มา
‪มา กลับมานี่ มา ได้โปรด
‪ฟังนะ มา
‪เพลงพวกนี้จะดังเป็นพลุแตก
‪จะขายดีเทน้ำเทท่า
‪แม้แต่ซิลเวสเตอร์ก็จะกลายเป็นคนดัง
‪สิบห้านาที
‪ผมขอแค่นั้น มา แค่สิบห้านาที
‪สิบห้านาที ได้ยินไหม สิบห้านาที
‪จากนั้นฉันจะกลับไปจอร์เจีย
‪สิบห้านาที
‪พวกนายไปพักได้ เราจะพร้อมในอีก 15 นาที
‪เธอจะอยู่หรือจะไปก็ไม่ต่างอะไร ‪ฉันพร้อมจะไปจากที่นี่แล้ว
‪ถ้าฉันเป็นคุณเออร์วิน
‪ฉันจะไปหาสายหาอุปกรณ์มาต่อให้เรียบร้อย
‪ถ้าเลวีมีสมาธิกับงาน ‪ป่านนี้เราอัดเสียงเสร็จไปแล้ว
‪นี่เราต้องลุ้นว่าเด็กนั่นจะพูดท่อนนั้นได้ไหม
‪ตาข้างหนึ่งของเลวีมองสาว อีกข้างมองทรัมเป็ต
‪พวก นั่นน่ะสาวของมา
‪นี่ ฉันแค่คุยกับเธอเหมือนที่คุยกับคนอื่นๆ
‪นายจะตกงานถ้าขืนไปยุ่งกับเธอ
‪ฉันไม่ได้ทำอะไร ก็แค่ถามชื่อเธอ
‪ถ้าถามไม่ได้ มาก็ไปตายซะ
‪ฉันไม่ไหวแล้ว ลองพูดกับไอ้โง่นี่เองละกัน
‪บางคนก็อาการหนักกว่าคนอื่น ‪บางคนก็ตื่นเต้นที่เป็นคนโง่
‪ฉันรู้ดี ความตื่นเต้นน่ะไม่ธรรมดา
‪ฉันเคยเจอมาแล้ว ทำให้รู้สึกดีที่เป็นคนโง่
‪แต่มันอยู่ไม่นานหรอก
‪นาทีเดียวก็จบ ‪จากนั้นก็ต้องเผชิญกับผลที่ตามมา
‪ในที่สุดก็พูดได้เข้าท่านะ เรื่องการเป็นคนโง่
‪ในที่สุดก็พูดได้เข้าท่า กับการยอมรับว่าตัวเองโง่
‪ฉันยอมรับ โอเค ไม่มีอะไรผิด
‪ฉันเคยลองมาแล้วทุกอย่าง
‪ต้องลองอีกสักหน่อยก่อนตาย
‪แต่ฉันไม่เคยโง่ซ้ำซาก นั่นละที่เราไม่เหมือนกัน
‪แต่นายเคยเป็นคนโง่ นั่นละประเด็น
‪บอกว่าฉันโง่ที่ถามชื่อเธอ ‪แล้วนี่นายก็โง่เหมือนกัน
‪ฉันได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ดี
‪จนถึงวันนี้เธอไม่มีเรื่องแย่ๆ ให้พูดถึงเลย
‪ฉันแต่งงานกับเธอด้วยความตั้งใจ
‪ที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
‪หวังจะอยู่กับเธอจนตาย แต่เธอดันไปเข้าโบสถ์
‪เธอไปที่นั่นและได้เจอกับผู้ชายดีๆ ที่นับถือคริสต์
‪แล้วสงสัยว่าทำไมฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
‪ไม่นานเธอก็รู้ตัวว่าเธอได้กับคนนอกรีต
‪เธออยู่แบบนั้นไม่ได้
‪เธอก็เลยจากไป
‪ฉันได้แต่นั่งลงและคิดว่าตัวเองโง่
‪ที่ไม่เห็นว่าเธอต้องการสิ่งที่ฉันไม่ได้ให้เธอ
‪ไม่งั้นเธอคงไม่ไปที่โบสถ์นั่น
‪งั้นก็ใช่...
‪โทลีโดเป็นคนโง่เรื่องผู้หญิง
‪นั่นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
‪โทลีโด คำว่าคนโง่ของนายกับฉันไม่เหมือนกัน
‪คนโง่ต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
‪คนโง่ทำให้เกิดเรื่อง แบบเลวี
‪เขาไปยุ่งกับสาวของมา ‪เขาจะถูกไล่ไปอยู่ข้างถนน นั่นน่ะคนโง่
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก ‪ฉันจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องขึ้น
‪อย่าให้มาเห็นว่านายถามเธอ ‪นั่นคือสิ่งที่เขาพยายามบอกนาย
‪ไม่มีใครบอกอะไรฉันได้
‪ที่ฉันจะบอกคือจากที่เห็น
‪ชีวิตไม่ยุติธรรมกับนาย
‪ชีวิตยุติธรรม
‪ชีวิตไม่มีค่าอะไร
‪เอาใส่ถุงกระดาษแล้วถือไปมา ‪ไม่มีความกล้าหาญ
‪แล้วความตายล่ะ ความตายมีสไตล์
‪ความตายจะเล่นงานนาย ‪ทำให้นายรู้สึกว่าไม่น่าเกิดมาเลย
‪ความตายมันแย่ขนาดนั้น
‪แต่นายเอาชนะชีวิตได้ ชีวิตไม่มีค่าอะไร
‪คนดำพูดเรื่องชีวิตยุติธรรม ‪ตัวเองไม่มีเงินด้วยซ้ำ
‪นี่ฉันจะบอกอะไรให้
‪ไม่ว่ายังไงคนดำก็ไม่พอใจหรอก
‪คนดำก็มีสิทธิ์
‪นายจะพอใจไหม ‪ถ้าพวกเขาโยนกระดูกให้นาย
‪เวลาที่นายเห็นพวกเขากินเนื้อ
‪โชคดีแล้วที่พวกเขาให้นายทำงานบันเทิง ‪ยังไม่รู้ตัวอีก
‪ฉันกำลังพูดถึงเรื่องพอใจที่ได้กระดูกที่เขาโยนให้
‪นั่นละปัญหา นายพอใจกับการได้อยู่ที่จุดเดิม
‪เมื่อฉันมีวงของตัวเอง ‪และอัดเพลงให้คุณสเตอร์ดีแวนต์
‪ฉันจะเป็นเหมือนมา ‪และออกคำสั่งกับพวกคนขาว
‪มาบอกคุณเออร์วินว่าจะไปงั้นเหรอ ‪เขาคุกเข่าและขอให้เธออยู่ต่อ
‪ฉันจะทำให้คนขาวเคารพฉัน
‪คนขาวไม่ได้สนใจมา คนผิวสีที่ทำให้มาเป็นคนดัง
‪คนขาวไม่สนใจว่าเธอคือใคร ‪หรือเธอทำดนตรีแบบไหน
‪ลองให้เธอไปที่โรงแรมพวกคนขาว ‪แล้วดูว่าเธอดังแค่ไหน
‪แท็กซี่ในเมืองทางเหนือนี่ไม่รับเธอขึ้นรถด้วยซ้ำ
‪จะบอกอะไรให้ รู้จักบาทหลวงเกตส์ใช่ไหม
‪บาทหลวงเกตส์เดินทางจาก ‪แทลลาแฮสซีไปที่แอตแลนตา
‪ไปหาพี่สาวของเขาที่ตอนนั้นป่วยเป็นเบาหวาน
‪รถไฟวิ่งผ่านโทมัสวิลล์ เลยมาวล์ทรี
‪- และไปสุดทางที่เมืองเล็กๆ ชื่อซิกส์บี ‪- นายหยุดเล่าได้เลย
‪รถไฟขบวนเดียวออกจากแทลลาแฮสซี ‪ขึ้นเหนือไปที่แอตแลนตา
‪มันไม่ได้จอดที่ซิกส์บี
‪รถไฟขบวนเดียวที่จอดที่ซิกส์บีคือแซนตาเฟ
‪และต้องต่อรถที่มาวล์ทรี
‪เขาอาจจะทำแบบนั้น ฉันไม่รู้
‪ฉันแค่บอกนายว่าเขาลงรถที่ซิกส์บี
‪เล่าเรื่องของนายเลย แต่งเรื่องมาให้หมด
‪- ปล่อยเขา ให้เขาเล่าให้จบ ‪- เอาสิ เล่าต่อเลย
‪บาทหลวงเกตส์ลงรถไฟที่ซิกส์บี
‪คิดว่าเขาจะตรวจดูตารางรถ
‪ให้มั่นใจว่าเขาจะไปถึงทันเวลาที่คนจะมารับเขา
‪ตอนอยู่ตรงนั้น เขาคิดได้ว่าต้องไปเข้าห้องน้ำ
‪ห้องน้ำของคนผิวสีห้องเดียวที่มี
‪อยู่ด้านนอกห่างจากสถานีรถไฟไป 180 เมตร
‪ตอนที่เขาอยู่ในห้องน้ำ รถไฟออกโดยไม่รอเขา
‪เขาไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงไหนในเมือง
‪เขาไม่เคยได้ยินชื่อมันด้วยซ้ำ
‪ฉันได้ยินว่าเขาไม่ได้ลงจากรถไฟ
‪ที่มาจากแทลลาแฮสซีในซิกส์บี
‪เขายืนอยู่ตรงนั้น พยายามคิดว่าจะทำยังไงดี
‪ตรงที่ที่รถไฟทิ้งเขาไว้ในเมืองประหลาดนี้
‪ฟ้าเริ่มมืด
‪เขาเห็นว่าพระอาทิตย์กำลังตกดิน
‪และเขาพยายามคิดว่าจะเอายังไง
‪แล้วเขาก็เห็นกลุ่มคนขาวอยู่อีกฝั่งของถนน
‪แค่ยืนดูเขาอยู่ตรงนั้น
‪จากนั้นอีกสองสามคนก็มาร่วมวงดูด้วย
‪เขามองรอบๆ สถานี เขาไม่เห็นคนผิวสีเลย
‪เขาไม่รู้ว่าคนพวกนี้คิดอะไร
‪เขาก็เลยเริ่มเดิน
‪เขาไม่รู้ว่าเดินไปไหน เขาเดินไปตามรางรถไฟ
‪ตอนที่เขาได้ยิน "ไง ไอ้มืด"
‪แบบนั้นแหละ
‪"ไง ไอ้มืด"
‪เขาเดินต่อไป
‪พวกเขาเรียกอีก เขาก็ยังเดินต่อ
‪จากนั้นเขาได้ยินเสียงปืน ใช่ แล้วเขาก็หยุด
‪พวกนั้นมายืนล้อมเขา
‪เขายืนอยู่ตรงนั้น
‪มีไม้กางเขนคล้องคอ
‪และคัมภีร์ไบเบิลเล่มเล็กๆ ‪ที่เขาเก็บไว้กับตัวเสมอ
‪พวกนั้นถามว่าเขาเป็นใคร ‪เขาบอกว่าเขาคือบาทหลวงเกตส์
‪และกำลังเดินทางไปหาพี่สาว
‪ซึ่งไม่สบาย แต่รถไฟออกไปแล้วและทิ้งเขาไว้
‪และพวกเขาบอกว่า "งั้นเหรอ ไอ้มืด
‪แต่นายเต้นเป็นไหม"
‪เขามองคนพวกนั้น
‪และเริ่มเต้น
‪คนหนึ่งกระชากไม้กางเขนออกจากคอเขา
‪บอกว่าเขาทำตัวนอกรีต ‪ที่เต้นพร้อมไม้กางเขนและคัมภีร์ไบเบิล
‪เอาคัมภีร์ไบเบิลของเขาไปและฉีกมันทิ้ง
‪และให้เขาเต้นจนพวกเขาเบื่อที่จะดู
‪- นั่นเป็นวิธีเดียวที่ผู้ชายคนนั้น... ‪- ที่ฉันอยากรู้คือเขาเป็นคนของพระเจ้า
‪พระเจ้าไปไหนตอนที่เกิดเรื่องนี้
‪ทำไมพระเจ้าถึงไม่ให้ฟ้าผ่าใส่ไอ้พวกคนขาว
‪เลวี นายจะตกนรกหมกไหม้
‪ทำไมพระเจ้าถึงไม่ลงโทษคนขาว
‪นั่นคือคำถาม ‪ไม่ต้องมาพูดเรื่องตกนรกหมกไหม้
‪เขาเป็นคนของพระเจ้า
‪ทำไมพระเจ้าถึงไม่ลงโทษคนขาว
‪ฉันจะบอกให้ว่าทำไม ฉันจะบอกความจริงให้
‪พระเจ้าไม่เคยฟังคำอธิษฐานของคนดำ
‪พระเจ้าโยนคำอธิษฐานของคนดำทิ้งถังขยะ
‪พระเจ้าไม่สนใจคนดำ ‪ที่จริงแล้วพระเจ้าเกลียดคนดำ
‪เกลียดชังด้วยความเดือดดาลที่มีในใจ
‪พระเจ้าไม่รักเรา เขาเกลียดคนดำ
‪มาพล่ามเรื่องตกนรกหมกไหม้กับฉัน
‪ช่างหัวพระเจ้าสิ
‪อย่ามาดูหมิ่นพระเจ้าของฉัน ‪นั่นพระเจ้าของฉัน ให้ตายสิ ไอ้ไร้ค่า...
‪ปล่อยเขาไป
‪- แกมันไร้ค่า ‪- ปล่อยเขาไป
‪- นั่นพระเจ้าฉัน ดูหมิ่นพระเจ้าฉัน ‪- ช่างมัน มันไม่มีความหมายอะไร
‪มันไม่มีความหมายอะไร
‪พระเจ้าของนายงั้นเหรอ
‪ฉันจะให้โอกาสพระเจ้าของนาย
‪ฉันจะให้โอกาสเขาช่วยชีวิตนาย
‪- วางมีดลง ‪- อย่ามายุ่ง
‪นั่นไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา
‪ฉันกำลังพูดกับพระเจ้าของคัตเลอร์ ได้ยินไหม
‪พระเจ้าของคัตเลอร์ ‪ฉันเรียกพระเจ้าของคัตเลอร์
‪ให้มาช่วยหมอนี่
‪ลงโทษฉันก่อนฉันจะตัดคอเขา
‪- นายจะตกนรกหมกไม้ พวก ‪- ฉันกำลังเรียกพระเจ้าของนาย
‪ฉันจะให้โอกาสเขาช่วยนาย ‪ฉันเรียกพระเจ้าของนายอยู่
‪พระเจ้าของคัตเลอร์
‪มาช่วยชีวิตหมอนี่เร็ว
‪มาช่วยเขาเหมือนที่ช่วยแม่ของฉัน
‪ช่วยเขาเหมือนที่ช่วยแม่ของฉัน
‪ฉันได้ยินที่แม่เรียกพระเจ้า
‪ฉันได้ยินตอนที่แม่บอกว่า ‪"พระเจ้าโปรดเมตตา พระเยซูช่วยฉันด้วย"
‪"ได้โปรด พระเจ้า ‪โปรดเมตตา พระเจ้า พระเยซูช่วยฉันด้วย"
‪พระเจ้าไม่สนใจจะช่วยใช่ไหม
‪ไม่สนใจจะช่วยใช่ไหม ไอ้สารเลวเอ๊ย
‪ไม่สนใจจะช่วยใช่ไหม
‪มาสิ
‪เอาเลย ทอดทิ้งฉัน
‪ไม่ต้องสนใจฉัน
‪มาเลย อยู่ไหนล่ะ
‪มาเลย ทอดทิ้งฉันเลย
‪ทอดทิ้งฉันสิ ไอ้เวร ฉันจะตัดหัวใจพระเจ้าทิ้ง
‪เอาสิ มีอะไร อยู่ไหนล่ะ
‪เอาเลย แล้วทอดทิ้งฉันเลย
‪เอาเลย กลัวอะไร
‪ทอดทิ้งฉันเลย เอาสิ
‪ไอ้สารเลวจอมขี้ขลาด
‪พระเจ้าของนายไม่มีค่าอะไร คัตเลอร์
‪พระเจ้าของนายไม่มีค่าอะไร
‪เยี่ยม ได้แล้ว ทุกคน
‪เสียงเยี่ยมเลย ได้ของดีแล้ว
‪ไปหัดเล่นเบสแบบนั้นมาจากไหน ‪อย่างกับมันร้องเพลงได้แน่ะ ได้ยินนะ
‪- เล่นโน้ตกระโดดไปทั่วเลย ‪- เล่นตามโทลีโดน่ะ
‪หมอนี่นิ้วยาวลากไปทั่วเปียโน
‪- ผมพยายามตามเขาให้ทัน ‪- ต้องเล่นแบบนั้นแหละ
‪คัตเลอร์ ได้ยินสโลว์แดรกเล่นเบส ‪เหมือนกับตีก้นเด็กไหม
‪เลวี ทำไมเล่นโน้ตพวกนั้นให้ทุกคน
‪เล่นโน้ตสิบตัวให้ทุกคนตามใจตัวเอง ‪นั่นไม่จำเป็น
‪เราควรด้นสดไปตามแนวเพลง ผมทำแบบนั้น
‪เธอควรจะเล่นเพลงตามที่ฉันร้อง
‪อย่างที่คนอื่นๆ เล่น
‪ผมเล่นเพลงอย่างที่ผมรู้สึก
‪ฉันพยายามจะร้องเพลงและนายทำเสียงกวนฉัน
‪- แบบนั้นนายเรียกว่าเล่นดนตรีเหรอ ‪- ผมรู้ว่าผมทำอะไร
‪อย่ามายุ่งกับดนตรีของผม
‪ฉันบอกนายแล้วว่า ‪เป็นเพลงของมา ไม่ใช่ของนาย
‪- ไม่เป็นไร ฉันบอกนายแล้วว่าให้ทำยังไง ‪- ผมไม่สน
‪- ไล่ผมออกเลย ผมจะไปหาวงของตัวเอง ‪- ถ้านายยังหาเรื่องฉัน...
‪- ไม่มีใครสนใจคุณ ‪- ได้เลย พวก นายถูกไล่ออก
‪คิดว่าผมสนเรื่องถูกไล่ออกเหรอ ผมไม่สน
‪- นี่คุณช่วยผมนะ ‪- คัตเลอร์ เลวีออกแล้ว
‪- เขาไม่ได้เล่นในวงฉันอีกแล้ว ‪- ผมถูกไล่ออกเหรอ ดี
‪สิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตเลย
‪ผมไม่ต้องการงานนี้หรอก
‪โอเค
‪- เดี๋ยวเมลเอาเงินมาให้ ‪- เงินสดนะครับ ผมไม่อยากได้เช็ค
‪เดี๋ยวดูให้ แต่รับปากไม่ได้หรอก
‪ตราบใดที่ไม่ใช่เช็ค
‪ฟังนะ มา ‪ผมคุยกับสเตอร์ดีแวนต์แล้ว และเขาบอกว่า...
‪ผมพยายามทำให้เขาเปลี่ยนใจแล้ว
‪แต่เขาบอกว่าที่เขาทำได้คือ ‪หัก 25 ดอลลาร์จากเงินของคุณ
‪และเอาให้ซิลเวสเตอร์
‪หักอะไรและทำอะไรนะ
‪ถ้าฉันอยากให้เขาได้เงิน 25 ดอลลาร์ของฉัน ‪ฉันจะให้เขาเอง
‪เขาควรได้เงินของตัวเอง ‪ได้ค่าจ้างเหมือนคนอื่นๆ
‪ขึ้นไปบอกสเตอร์ดีแวนต์ ‪ให้เขาจ่ายซิลเวสเตอร์ด้วยเงินเขาเอง
‪- ผมคุยกับเขาแล้ว... ‪- คุยอีกที
‪ถ้าเขาไม่จ่ายด้วยเงินตัวเอง ‪เขาจะไม่ได้ทำแผ่นเสียงกับฉันอีก
‪คุณควรจะเป็นผู้จัดการของฉัน ‪คอยพูดช่วยเหลือกัน
‪เริ่มช่วยฉันได้แล้ว
‪- เอาเงินมาให้ซิลเวสเตอร์ ‪- โอเค
‪ผมจะลองดูว่าจะช่วยอะไรได้
‪นี่ มา
‪มีเรื่องอะไรเหรอ มีปัญหาอะไร
‪- ฉันอยากให้คุณจ่ายซิลเวสเตอร์ด้วยเงินคุณ ‪- แน่นอน มา เงินอยู่นี่แล้ว
‪เงินของคุณ 200 และของเด็ก 25 ใช่ไหม
‪เออร์วินเข้าใจผิดน่ะ เป็นความผิดพลาด
‪- ความผิดพลาดเหรอ ‪- ใช่ มา ผมพลาด
‪แต่เขาได้ค่าจ้างใช่ไหม
‪ความผิดพลาดเดียวคือ
‪ตอนคุณรู้ว่าฉันยังไม่ได้เซ็นเอกสาร ‪อนุมัติสิทธิ์เผยแพร่
‪นั่นคือความผิดพลาด
‪เถอะน่า เซ็นเอกสารนะ
‪- ดัสซี เม ซิลเวสเตอร์ มาเร็ว ‪- มา เซ็นเอกสาร
‪เออร์วิน รถฉันอยู่ไหน
‪อยู่ด้านหน้า กุญแจอยู่ที่ผม เซ็นเอกสารนี่เถอะ
‪เออร์วิน ขอกุญแจรถฉัน
‪ได้ มา แค่... เซ็นเอกสารนี่
‪ส่งไปตามที่อยู่ฉัน ฉันจะดูให้
‪เถอะนะ มา ‪ผมจัดการให้ทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ
‪ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อย
‪มา
‪ขอร้องนะ
‪คุณไปบอกสเตอร์ดีแวนต์นะ
‪ถ้ามีอะไรผิดพลาดอีก ฉันจะไปอัดแผ่นเสียงที่อื่น
‪ฉันจะไม่ทน
‪อย่าได้เอาเช็คมาให้เชียว
‪คราวที่แล้วให้เช็ค แล้วเป็นไง
‪ต้องไปหาที่ขึ้นเงินทั่วชิคาโก
‪เห็นคนดำถือเช็ค ‪พวกเขาคิดก่อนเลยว่าต้องขโมยมา
‪- ฉันไม่เห็นมีปัญหาตอนขึ้นเงิน ‪- ฉันไม่ได้เอาไปใช้ที่ซ่อง
‪นายไม่รู้เรื่องฉัน อย่าหาเรื่อง
‪ฉันเบื่อนายแล้ว อยู่ห่างจากนายแค่นี้ ‪อัดนายได้สบาย
‪- อย่าหาเรื่อง ‪- ฉันไม่สน
‪ฉันไม่ได้พูดกับนาย ฉันพูดกับคนนี้
‪หนุ่มๆ ฉันได้ค่าจ้างมาจ่ายให้แล้ว
‪คุณเออร์วินบอกว่าพวกนายอยากได้เงินสด ‪ฉันเอาเงินสดมาให้แล้ว
‪พวกนายเล่นได้ดีมาก นี่ 25 ของนาย
‪พวกนายรู้งานดีจริงๆ 25 ของนาย
‪ไว้เราจะเรียกพวกนายมาอีกเร็วๆ นี้ นี่ 25
‪เรามีอัดเสียงอีก นายจะได้ทำเงินเพิ่ม
‪แล้วก็ 25 ของนาย
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ครับ
‪แล้วเพลงที่ผมให้คุณล่ะ
‪เออใช่ เลวี ฉันคิดดูแล้ว ‪ฉันว่าเพลงพวกนั้นขายไม่ได้หรอก
‪มันไม่ใช่เพลงที่เราอยากได้
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ครับ ‪ผมเลือกสมาชิกในวงไว้แล้วนะครับ
‪ผมมีนักดนตรีฝีมือดี พวกเขาเล่นดนตรีเพราะมาก
‪ผมรู้ว่าถ้าคนได้ฟัง พวกเขาซื้อแน่
‪บอกตามตรงนะ เพลงพวกนั้นยังไม่ใช่
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ คนฟังเบื่อเพลงบ้านๆ แล้ว
‪คนในเมืองอยากได้เพลงที่น่าตื่นเต้น
‪ฮาร์เลม ดีทรอยต์ ดี.ซี.
‪จะบอกอะไรให้ ฉันให้นายห้าดอลลาร์ต่อเพลง
‪ผมไม่อยากได้ห้าดอลลาร์ คุณสเตอร์ดีแวนต์ ‪ผมอยากร้องเพลงอัดเสียงอย่างที่คุณบอก
‪อย่างที่บอก นี่ไม่ใช่เพลงที่เราต้องการ
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ คุณขอให้ผมเขียนเพลง
‪ทำไมคุณถึงไม่บอกผมตอนที่ผมเอาเพลงให้คุณ
‪คุณบอกผมว่าจะให้ผมอัดเสียง
‪ทำไมพูดไม่เหมือนเดิมล่ะ
‪- ฉันจะจ่ายค่าเสียเวลาให้ ‪- ทำไมพูดไม่เหมือนเดิม
‪- นั่นคือสิ่งที่ผมอยากรู้ ‪- ฉันให้คนของฉันเล่นเพลงของนายแล้ว
‪ตอนแรกที่ฉันได้ยิน ‪มันไม่ใช่เพลงที่เราต้องการตอนนี้
‪คุณต้องให้ผมเล่นให้ฟัง
‪คุณยังไม่ได้ฟังผมเล่น แบบนั้นถึงจะฟังแล้วใช่
‪เลวี ฉันเชื่อนาย
‪ฉันแค่ไม่คิดว่ามันจะขายดีเหมือนเพลงของมา
‪แต่ฉันจะช่วยซื้อไว้ให้
‪คุณสเตอร์ดีแวนต์ครับ
‪ผมไม่รู้ว่าคุณให้ใครเล่นเพลงพวกนั้นให้ฟัง
‪แต่ถ้าคุณให้ผมเล่น ผมจะทำให้คนประทับใจเลย
‪ทีนี้คุณบอกผมว่าผมจะได้อัดเสียง
‪เรื่องนั้นฉันช่วยอะไรไม่ได้
‪อย่างที่บอก ฉันให้ได้เพลงละห้าดอลลาร์
‪นี่ฉันช่วยนายนะ
‪ถ้านายแต่งเพิ่มอีก ฉันจะช่วยรับซื้อไว้
‪ราคาห้าดอลลาร์เท่ากับตอนนี้
‪นี่ ระวังหน่อย
‪- เวร นายเหยียบรองเท้าฉัน ‪- ขอโทษด้วย เลวี
‪ดูนั่นสิ
‪พวก นายเหยียบรองเท้าฉัน
‪- ทำไปเพื่ออะไร ‪- ฉันบอกว่าเสียใจไงล่ะ
‪นายเหยียบรองเท้าฉัน นายทำรองเท้าฉันพัง
‪ดูที่นายทำกับรองเท้าฉันสิ พวก
‪ฉันไม่ได้เหยียบรองเท้านาย ‪นายเหยียบรองเท้าฉันทำไม
‪เขาบอกแล้วว่าเสียใจ
‪เขาจะเสียใจได้ยังไง ‪ในเมื่อเขาทำรองเท้าฉันพัง
‪มาพูดว่าเสียใจ
‪นี่พวก นายเหยียบรองเท้าฉัน รู้ไหม
‪- เห็นที่ทำลงไปไหม ‪- ฉันบอกว่า "ขอโทษ" แล้ว พอได้แล้ว
‪- จะให้ฉันทำยังไง ‪- จะทำรองเท้าฉันพังแบบนี้เหรอ
‪ฉันไม่ได้เหยียบรองเท้านาย ดูนี่สิ
‪- โอเค ไม่เอาน่า ‪- ไม่ๆ ดูสิ่งที่ทำลงไป
‪ดูสิ นี่รองเท้าฉัน
‪นายเป็นคนทำ นายทำ
‪นายทำรองเท้าฉันพัง
‪นายเหยียบรองเท้าฉัน ‪ด้วยรองเท้าเขรอะขี้โคลนของนาย
‪ไม่มีใครสนนายกับรองเท้าของนายหรอก
‪ฉันบอกว่า "ขอโทษ" แล้ว
‪ถ้านายยอมรับไม่ได้ ก็ช่างปะไร
‪จะให้ฉันทำยังไง
‪นายเหยียบรองเท้าฉัน
‪เขาเหยียบรองเท้าฉัน เขาเป็นคนทำ
‪จริงๆ เลย คัตเลอร์ เขาเหยียบรองเท้าฉัน
‪เขาทำแบบนั้นไปทำไม ‪โทลีโด นายทำแบบนั้นทำไม
‪คัตเลอร์ ช่วยด้วย
‪เขาเหยียบรองเท้าฉัน
‪คัตเลอร์
‪โอเค ฉันจะช่วยนาย
‪มาเร็ว โทลีโด
‪ไม่นะ
‪อย่า...
‪อย่ามองฉันแบบนั้น
‪(จากบทละครเวที ประพันธ์โดย ‪ออกัสต์ วิลสัน)
‪(อุทิศให้กับแชดวิก โบสแมน เพื่อยกย่อง ‪ความสามารถทางศิลปะและจิตใจของเขา)
‪คำบรรยายโดย ลลวรรณ