Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Amira!
Mohammed!
Abdullah!
Ibrahim!
Ibra!
Fatima!
Abdul!
Fatima!
Boże.
Andrea.
- Adele. - Co jest?
Jak to? Przyszedłem. Otworzysz?
- Jest tak wcześnie. Gdzie jesteś? - Pod drzwiami. Chodź.
Powiedz, po co nam ta separacja,
jeśli zjawiasz się w moim domu o piątej rano?
No otwórz.
Dlaczego nie masz ze sobą swoich kluczy?
Czekaj. „Opiekuję się nieletnimi imigrantami. To moje 480 dzieci”.
Dzień dobry, Bogini Matko.
„MATKA” IMIGRANTÓW MAM 480 SYNÓW
- Co to? - Czytaj.
Ach, wywiad.
Masz więcej dzieci, niż ja odebrałem jako położnik.
Po to mnie obudziłeś?
O ile pamiętam, siedem lat temu o tej samej porze
ty mnie obudziłaś. „Wody mi odeszły. Musimy jechać do szpitala”.
Jasne. Przyszedłeś świętować urodziny córki o piątej rano.
Właśnie wyszedłem z porodówki. Bliźniaki.
Chciałem zrobić Silvii niespodziankę.
Wpuści mnie pani,
czy procedura wejścia pani byłego męża
i ojca pani dzieci wymaga dalszych wyjaśnień?
Wejdź.
Włączę światło.
Bogini Matka!
Przygotuj się, bo tak będą cię nazywać. „Bogini Matka”.
Jestem tylko wychowawczynią.
To dziennikarze wymyślili tę nazwę. To bez znaczenia.
- Au. - Co jest? Boli cię szyja?
Zrobić ci masaż? Wiesz, że mam sprawne dłonie.
Andrea, przystawiasz się do mnie?
Słyszałem, że sam minister przyjedzie podpisać protokół.
Fajnie, nie?
- Muszę napić się kawy. Chcesz? - Tu są ciepłe rogaliki.
Minister we własnej osobie. Nie cieszysz się?
Powiedziałabym, że jestem szczęśliwa.
Pracowaliśmy dwa lata, by osiągnąć porozumienie.
Szczęściarze. Widywali cię przez te dwa lata.
Uwagi na bok.
Nie istniało prawo dotyczące małoletnich bez opieki.
Oby ten podpis sprawił, że powstanie.
Jestem zadowolona. Wszyscy powinni.
- Co? Nie cieszysz się? - Nie patrz tak. Cieszę się.
Jako pierwsi w Europie pomyśleliśmy o systemie opieki
dla nieletnich obcokrajowców.
Rozumiesz? Każdy będzie mógł się nimi zająć.
Nie mówiąc o tym, że będę miała mniej dzieci pod opieką.
I może nie będę już „Boginią Matką”,
a bardziej mamą dla naszych dzieci.
Mamo, czy już jest dzień?
Nie, skarbie. Wciąż jest noc. Idź spać.
- Cześć, tato! - Cześć, skarbie.
- Sto lat! - Super, że jesteś.
Chodź, skarbie. Jest noc. Pośpij jeszcze.
Poświętujemy, gdy wstaniesz. Dobrze?
Hop!
Proszę bardzo.
- Już nie chce mi się spać, tato. - Piaskowy Dziadek sobie poszedł?
To zbój! Zadzwonię do niego i powiem, by wrócił.
Wystarczy, tato. Poszukaj Piaskowego Dziadka.
- Nikomu nie możesz ufać, co? - Mamo, czy zamówiłaś tort?
- Jasne. - Z wiśniami?
- Tak. - Przyjdziesz na przyjęcie?
Zrobię, co w mojej mocy. Obiecuję. Przyjdę, gdy tylko skończę pracę.
To niesprawiedliwe, mamo.
Zawsze pracujesz. Nawet w moje urodziny.
Jesteś miłością mego życia. I spędzałabym z tobą każdą chwilę.
Ale nawet dzisiaj muszę sprawiać, że miasto będzie piękniejsze.
Co będziesz robiła?
Chciałabym posiać bardzo miękką
i świeżą trawę w miejscach przejść dla pieszych.
Wtedy piesi zdejmowaliby buty
i czuliby miękką trawę pod stopami.
- Podoba ci się? - Tak.
Mamo, nie mogę doczekać się, gdy zdmuchnę świeczki.
Mam wspaniałe życzenie.
Nie mów nikomu, bo się nie spełni.
Teraz śpij, skarbie.
Śpij!
Gdy się obudzisz, będziesz miała siedem lat. Pomyśl!
Zaraz…
Tutaj.
Andrea, lepiej, żeby Silvia i Marco tego nie widzieli.
Kiedyś musisz im wyjawić, co naprawdę robisz.
Tak, ale Silvia jest zbyt mała, by zrozumieć.
Marco dojrzewa i prawie nie rozmawiamy.
- Co tam, Caterina? - Zamykają ośrodek Aurora.
Nie, nie wierzę.
Jest policja. Niedobrze.
- Niedobrze! - Jestem tutaj od 4.
Daj mi chwilę. Ubiorę się i przyjdę.
- Cześć, tato. - Cześć, chłopaku.
- Co tu robisz tak wcześnie? - Silvia ma urodziny.
- O piątej rano? - Obudziliśmy cię?
- Nie, szedłem do łazienki. - Lecę.
- Dokąd idziesz? - Zamykają ośrodek.
Na razie. Przyjdziesz do ratusza?
Nie. Zapomniałem ci powiedzieć. Nie robimy już filmu o tobie.
Nie?
Film będzie o ojcu mojego kumpla, który naprawia skutery.
Nikogo w klasie nie obchodzi komisarz ds. polityki społecznej.
Dobranoc!
Lecę. Chcę wrócić, by zdążyć zawieźć dzieci do szkoły.
Auć…
Nie chcesz masażu, ale może chociaż założysz to?
- Śniadanie jest na stole. - Świetnie.
- W porządku? - Pa. Miłego dnia.
PALERMO, 11 CZERWCA 2016
Pozwolenie tymczasowe wygasło.
A ośrodek nie ma pozwolenia na sprawowanie określonej funkcji.
Przepraszam. Zamykacie nas o piątej rano, ot tak?
Znajduje się tutaj o czterdzieści osób za dużo.
Do wieczora musimy przenieść wszystkich chłopców.
- Naprawdę do wieczora? - Przykro mi. Takie są przepisy.
- Jasne. - Dzień dobry.
- Wszystko gra, Adele? - Tak.
Tylko moja szyja potrzebuje więcej odpoczynku.
W biurze mam tabletki. Powinny pomóc.
Dzięki.
Co mogę zrobić?
Nic nie rozumiem!
Co się dzieje?
Co się dzieje? Nic nie rozumiem!
Jak mam pomóc, jeśli nie rozumiem, czego chcecie? O co chodzi?
Chcemy tu zostać!
Staram się znaleźć rozwiązanie. To wszystko!
Szukam… Hej! Słuchacie mnie czy nie?
- Nie chcemy wyjeżdżać z Palermo! - Tak! Chcemy zostać.
Chłopcy, mamy problem.
Dzisiaj przypływa statek, a wszystkie ośrodki są zajęte.
Nie możemy odejść.
- Wiem, że nie chcecie odejść. - Nie, to nie tak. My nie możemy!
Szkoła musi przetrwać do finału.
- To ważne! - Właśnie!
Co to za finał?
To finał turnieju obywatelskiego. Włożyli w niego całe serca.
Jesteśmy w finale i gramy za tydzień.
- Musimy być razem i trenować. - Rozumiem. Bardzo wam zależy.
Powiedzcie mi, czy jakiś finał jest ważniejszy
niż znalezienie miejsca do życia?
- Co ty wyprawiasz? - Nie uspokoję się!
Spokojnie!
- Co ty wyprawiasz? - Nie rozumiesz!
Chcesz się wszystkimi zaopiekować, ale ci nie wychodzi!
Ciężko na to pracowaliśmy!
- Kupiliśmy stroje. - Wiem.
Chodzimy na kursy! Pracujemy!
- A teraz chcesz nas stąd zabrać? - Nie.
Nigdzie się nie ruszymy!
Zostajemy!
Nigdzie nie idziemy!
Skończyłeś?
Nigdy więcej nie waż się tak do mnie odzywać.
Razem z pracownikami społecznymi
robimy, co w naszej mocy, byście zostali w Palermo. Jasne?
Mamy czas do wieczora!
Więc bardzo mało.
Zamiast mi pomagać, marnujecie mój czas.
- Jasne? - Idź stąd!
- Idź sobie! - Chodź, Adele. Chodźmy do dziewcząt.
Brawo!
Wstyd!
Nie udało się jeszcze znaleźć właściciela ośrodka.
Chyba jest za granicą.
Jasne. Bawi się za łatwy hajs, który na nas robi, tak?
- Gdy tylko wróci… - Jeśli wróci.
Jasne. Chcę z nim pogadać.
Powiem mu, w jakie bagno nas wpakował.
- Cześć wszystkim! - Cześć!
Adele!
- Gethru! Hej, jak się masz? - Dobrze, a ty?
Dobrze. Trochę boli mnie szyja. Źle spałam.
- Z Ranią jest kiepsko. - Kiepsko? Gdzie ona jest?
Została w łóżku. Nie chciała wstać.
Zabierz mnie do niej.
Jest tam.
NIE DLA RASIZMU
Rania?
Rania.
Maleńka.
Jak się masz?
Kiepsko.
Na kiedy ma termin porodu?
- Za tydzień. - Ma badania?
Tak, codziennie.
Gdzie cię boli?
Boi się.
Dziękuję, maleńka.
Weźmy ją do szpitala.
Na wszelki wypadek.
- Zadzwonię po karetkę. - Tak.
W szpitalu będą wiedzieli, co robić.
Tak zróbmy.
Rania.
Pojedziesz do szpitala z Chiarą. Nie bój się.
- Jedź ze mną. - Nie mogę.
Nie bój się.
Odwiedzę cię dzisiaj. Obiecuję.
Przepraszam. Jedziemy.
- Pojadę. - Tak, Chiara. Jedź.
- Pa. - Pa.
- Podpisze pani za nią? - Tak, jestem jej opiekunką.
Caterina, musimy coś zrobić.
Zastanówmy się, kto może nam pomóc.
Uda nam się zatrzymać tu przynajmniej chłopców?
Nie wiem. Jest ich dwudziestu, to sporo.
- Mamy mało czasu. - Wiem, że to sporo.
Ale mamy cały dzień. Może wystarczy.
Lecę. Chcę zawieźć Silvię do szkoły.
Dobrze. Do zobaczenia w ratuszu. Nie przyjdziesz tak ubrana?
Miałam się wystroić, kiedy zamykali ośrodek?
Nie, ale chociaż koszula. Ubrałaś ją na lewą stronę!
Nie! Cholera!
Nie wierzę.
- Zaraz. Dziś są urodziny mojej córki. - Przykro mi. Nie może pani wejść.
- Silvia! - Już był dzwonek.
- Nie. Przykro mi. - Przepraszam.
Auć! Silvia, skarbie!
- Nie może pani wejść. - Wszystkie dobrego, słońce!
- Szkoda. Prawie ci się udało. - Prawie.
Nawet się nie uśmiechnęła. Nic.
- Chyba nie czytała gazety? - Czytała.
Jak to? Pozwoliłeś jej?
Zostawiłaś na wierzchu.
- Mogłeś ją jej zabrać! - Znalazła ją przede mną.
Było tam twoje zdjęcie. Brat jej przeczytał.
- Widziałeś skutek? - Miałem zabronić?
Byłoby jeszcze gorzej.
- Nawet się nie przywitała. - Chodźmy na kawę.
- Ta! Mam milion innych rzeczy do roboty! - Adele.
Poświęć mi chwilę, bo muszę z tobą porozmawiać.
Dziękuję.
Zrozum, że jeśli ty mi nie pomożesz, to nikt inny tego nie zrobi.
- Nie pomagam ci? - Nie.
- Mogłeś jej wytłumaczyć. - Tłumaczyłem.
Ale nie rozumiała, czemu nazywają cię matką.
Ani czemu nazywasz je swoimi dziećmi.
Wiesz, jak Silvii cię brakuje. Rozmawialiśmy o tym.
- Tak, rozmawialiśmy. - Ale nic się nie zmieniło.
Wręcz się pogorszyło. Wracasz jeszcze później.
Wracam później, bo przypływa mnóstwo dzieci.
Jest więcej nieletnich bez opieki, więc muszę więcej pracować.
Co niby mam zrobić? Czy mam czarodziejską różdżkę?
Tym razem Silvia jest naprawdę zła.
Teraz mówi, że nigdy cię nie ma, bo mieszkasz w innym domu.
Z innymi dziećmi, którymi zajmujesz się zamiast niej.
Karmisz je, myjesz, odrabiasz z nimi prace domowe.
Kładziesz je do łóżka i czytasz im do snu.
Podczas gdy ona robi te rzeczy z opiekunką lub twoją matką.
Bycie opiekunem to nie tylko podpisywanie dokumentów.
Muszę spotykać się z dziećmi.
Muszę odkryć, co jest najlepsze dla ich przyszłości.
Dobrze. Wyjaśnij jej to. Włącz w to swoją córkę.
Nie może sama się dowiadywać.
Jeśli wyjaśnię jej, co robię z tymi dziećmi,
będę musiała wyjaśnić też, skąd pochodzą, przed czym uciekają.
Jeśli wolisz wykluczyć ją ze swojego życia, śmiało.
Ja tylko chcę ją chronić.
Nie chcę, by tak młoda dziewczynka
miała w nocy koszmary o tym, że na świecie jest wojna,
choroby, głód, śmierć, gwałty.
Przez to przechodzą dzieci w jej wieku. Rozumiesz?
To grzech, że nie chcę, by moja córka żyła w strachu?
Nie możesz też pozwolić jej żyć snem, w którym jej matka maluje ulice na różowo!
Ma dzisiaj urodziny. Nie idź do pracy.
Zrób jej niespodziankę. Zabierz nad morze. Spędź z nią trochę czasu.
To będzie dla niej najpiękniejszy prezent.
Znowu zacznie ci ufać.
Wiesz, co mi dziś powiedziała? „Nie chcę mamy na moim przyjęciu!”
- Tak powiedziała? - Tak.
Powiedziała: „Nie chcę na nim ludzi, których nienawidzę!”.
Dalej! Tutaj! Stop!
Mężczyznę, uczepionego płetwy sterowej, uratowała straż przybrzeżna.
Chodź!
- Trasa zostanie ponownie pokonana. - Miał być tort z wiśniami?
Tak, z wiśniami.
I z bitą śmietaną, czekoladą i kremem. Uwielbia krem.
Nie wierzę, że będzie miała siedem lat. Jest już taka duża!
…to był komentarz Rady Miejskiej Palermo.
W porcie oczekuje się przybycia kolejnej grupy uchodźców.
Dalej. O, tak! Powoli, ostrożnie.
Massimo!
Wyobrażałam to sobie.
Ale po zamocowaniu robi niesamowite wrażenie. Jest wspaniałe!
To był twój pomysł, by powiesić plakat na suficie.
Wykonałem mnóstwo instalacji i nigdy na to nie wpadłem.
Chodź, coś ci pokażę. Jeśli staniemy tutaj…
Widzisz?
Widzimy ich tak, jak oni mnie, gdy robiłem im zdjęcie.
To prawda.
Świetnie się spisałeś.
Myślę, że ten plakat jest wart więcej niż tysiąc przemów.
- Pełnomocnictwo. - Dzięki.
- Mogę? - Tak, wejdź, Caterina.
Co?
- Przebrałam się! - Chociaż tyle.
Nie dadzą ci spokoju. Wszyscy mówią o artykule.
Nie zaczynaj, Caterina!
Radio, telewizja, gazety dzwonią.
Chcą zrobić z tobą wywiad o artykule o Bogini Matce.
- Wszyscy go czytali. - Problem w tym, że moja córka także.
Silvia?
Była w szoku.
Naprawdę myśli, że mam 480 dzieci.
A wszystko to, co mówiłam o mojej pracy…
Tak, różowe ulice, tęcza…
Myśli, że to wymówki,
które wymyślam, by być z innymi dziećmi.
Nie martw się. To instynktowna reakcja.
Powiedziała, że mnie nienawidzi.
Powiedzieć coś takiego… Wiesz, że żyję dla moich dzieci.
Oczywiście.
Wiesz, że często mówią coś, ale myślą inaczej.
Mówi tak, bo cię kocha.
- Dzisiejsze spotkania… - Te po podpisaniu protokołu?
Tak. Przełóż wszystkie.
Tak. Muszę porozmawiać z Silvią.
To zbyt ważne.
Zaczekaj. Przyniosłam obiecane pastylki.
To naturalny lek.
- Jest tu diabelski pazur, ananas… - O, tak.
Ufam ci. Jeśli to twoje, to znaczy, że działa.
Zacznijmy.
To wniosek rodziny Osvaldich o dom.
Już rozmawialiśmy.
Mówią, że nie dotrzymałaś słowa.
Spotkaj się z nimi natychmiast, bo chyba są wku…
Powiedz to, Catarina. Są wkurwieni?
- Bardzo zdeterminowani. - Zdeterminowani, tak.
Powiedzieli nawet, że organizują protest.
- Spotkam się z nimi w przyszłym tygodniu. - Dobrze.
Kimberly, ta dziewczynka z Somalii.
- Operacja kręgosłupa? - Tak.
Biedna mała.
I jeszcze spotkanie z pracownikami społecznymi do domu opieki.
- Ponieważ starsi obywatele… - Dobra, umieść ich w terminarzu.
A nie! Zadzwoń do nich!
Może mają miejsce dla chłopaków z Aurory. Drużyny piłkarskiej.
- Świetny pomysł. - Wydawali się bardzo…
Jak to nazwałaś?
- Zdeterminowani. - Tak, naprawdę wkurwieni.
Ostatnia sprawa. Osiemnaście dziewcząt z ośrodka może jechać do Ragusy.
- Czekamy na potwierdzenie. - Dobrze.
Wiesz co, nie cieszą się na wyjazd z Palermo.
Ja tym bardziej.
Póki nie uznają tymczasowego prawa opieki, nie mogą zostać w Palermo.
Przepraszam.
- Dzwoni Carlo z teatru Montevergini. - Tak, połącz.
- Halo, Adele? - Cześć.
Ten wariat Kalif wszedł na instalację z dziewczyną.
Co? Coś mu grozi?
Nie chce zejść, póki z nim nie pogadasz.
- Przyjedź, proszę. Musimy zrobić próbę. - Dobrze. Przyjadę, gdy skończę.
- Czekam. - Pa.
Zewsząd przybywają żeglarze
na rozkaz statków, okrętów, wielkich łodzi.
Przybywają na łono matki Palermo bez ostrzeżenia.
Chrześcijanie z Palermo wydawali się spać.
Wydawali się śnić.
Jednak byli martwi.
- Adele, dobrze, że przyszłaś. - Och, Carlo.
Mamy opóźnienie… Nie mogę przerywać prób. A ci dwoje nie chcą zejść.
- Sprowadziłem rodziców dziewczyny. - Rodzice.
Dzień dobry, Mauro Crivello. Jesteśmy rodzicami Vittorii.
Vittoria to ta Julia tam na górze?
Kalif to furiat. Sama wiesz.
- Nie przestrzega zasad. - Robi, co chce. Wiem.
- Mogę z nimi chwilę porozmawiać? - Śmiało.
Przepraszam, że przeszkadzam. Dzieci, powiecie mi, co się stało?
Chcemy się pobrać.
- Serio? - Tak.
Zrobicie mi przysługę?
Możecie zejść? Boli mnie szyja i nie mogę unieść głowy.
Nie, nie zejdziemy.
Chcemy, żebyście ty i rodzice Vittorii dali nam zgodę na ślub.
Tak. Nie zejdziemy bez zgody.
To nie był pomysł Kalifa, tylko mój.
Biorę pełną odpowiedzialność.
Powiedzieli, że jeśli się nie zgodzimy, uciekną. Nie zatrzymamy ich.
Przesada! Jak za czasów moich dziadków.
- Tak! - Kalif jeszcze nie ma dowodu.
Boi się, że gdy skończy osiemnaście lat, nie będzie mógł zostać we Włoszech.
Jeśli odeślą Kalifa, jadę z nim.
Słyszała pani? Nie wiemy, co robić!
Dzieci, nie mogę zgodzić się na ślub.
- Czemu? - Dzięki Bogu!
Nie chcieliśmy brać tego na siebie.
Ale mam dobre wieści! Państwo Crivello,
czy chcieliby państwo zostać opiekunami Kalifa?
- Jak? - Wkrótce będziecie mieli możliwość
wpisania się na listę ochotników na opiekunów.
Kalif zostałby z wami i bylibyście za niego odpowiedzialni.
I jeśli chcecie, by stał się członkiem waszej rodziny,
możemy rozpocząć proces przyznawania opieki.
No więc?
Odpowiada wam takie rozwiązanie?
Pasuje nam. Najważniejsze, że będziemy razem.
Co ty na to, tato?
Co mogę powiedzieć?
- W porządku. - Świetnie, tato.
Co ma być, to będzie!
- Dzień dobry, panie sędzio. - Dzień dobry.
Proszę spojrzeć, co przyniosłam.
Chce pani uczcić dzisiejsze podpisanie protokołu?
Jak Bóg da, będę miała więcej czasu dla moich dzieci.
Mam nadzieję, że w Palermo naprawdę są opiekunowie-ochotnicy.
- Na razie są tylko w naszej wyobraźni. - Jestem nastawiona optymistycznie.
Zobaczymy, jak zareaguje nasze ukochane miasto.
Myślę, że ludzie się przystosują, zarówno tutaj, jak i w całych Włoszech.
- W porządku. - Proszę spróbować.
Dzisiaj są urodziny mojej córki.
Dziękuję. Staram się unikać słodyczy.
Mam 64 dzieci, które muszę przenieść dzisiaj wieczorem.
- Tak. - Bo zamknięto ośrodek Aurora.
Chcą je rozesłać po całej Sycylii.
- Wiem. - W Palermo nie ma miejsca.
A dostępne miejsca są przygotowane dla kolejnych dzieci, które przypłyną.
Jasne.
Więc czego pani ode mnie oczekuje?
Musimy znaleźć sposób, by mogły tu zostać.
- Tak! Oczywiście! - Tak.
Wiele z nich zaczęło brać udział w kursach zawodowych,
chodzi do szkoły, gra w teatrze, drużynie piłkarskiej.
Po zmianie miasta to będzie koniec.
To znaczy, Palermo w nie zainwestowało i teraz ma je stracić?
- Pani Cucci… - Tak, wiem, co chce pan powiedzieć.
Proszę zrozumieć, że znam każde z tych dzieci.
Znam ich historie, problemy. Mam do nich pójść i powiedzieć:
„Zmieniacie miasto. Ktoś inny wam pomoże. Pa!"?
Proszę posłuchać, Bogini Matko. Za bardzo bierze to pani do serca.
Mamy sytuację awaryjną i musimy się dostosować.
Niech się przeniosą. Jutro przypłyną kolejne.
Proszę nie nalegać.
- Wie pan, o czym myślałam? - O czym?
O opiece tymczasowej.
Wiem, że według pana nie da się tego zrobić do wieczora.
Co pani zrobi? Rozstawi stoiska i będzie namawiać przechodniów?
Bez listy opiekunów nie wiemy, do kogo się zwrócić.
Przykro mi.
Pośpieszmy się i podpiszmy protokół.
Które według pani…
jest najsłodsze?
To.
- Hej dzieciaki, gdzie idziecie? - Do pani Cucci.
- Byliście umówieni? - Tak. To jej syn.
Jesteś synem Bogini Matki!
Którym z 480?
Daj spokój. Ten facet to idiota!
Tu jest o wiele fajniej niż w warsztacie mojego taty!
Chodź. Zróbmy ten wywiad i będziemy wolni. Chodź!
- Mogę? - Tak, Adele. Wejdź.
- Dzień dobry, panie burmistrzu. - Dzień dobry.
Jest dziesiąta rano, a ja czuję się jakbym nie spała od dwóch dni!
- Zamknęli ośrodek o piątej. - Wiem. Powiedzieli mi.
Chcemy przenieść dzieciaki.
Ale obawiam się, że będziemy musieli przenieść je poza Palermo.
Kupiłem egzemplarze dla radnych. Chcę, aby to przeczytali.
Zrobili świetny reportaż. Zmieniamy oblicze Palermo, czyż nie?
Powiedzmy, że bardzo się staramy.
Wiesz z historii, kto zasiadał tu przede mną?
- Wszyscy wiedzą. - Usiądź.
Nie można mówić o Palermo, nie wspominając o mafii.
Mamy problem.
Tak. Oczywiście.
Dzwonił prefekt. Minister nie przyjedzie.
Co?
Powiedział, że doszło do zmiany planów.
Rozumiesz, sytuacja awaryjna.
Ale i tak podpiszemy?
Prefekt powiedział, że ministrowi zależy, by być obecnym.
Szczerze mówiąc, to mnie też zależy. Tobie także powinno.
Tak, bardzo mi zależy. Ale nie sądzę, że jego obecność jest niezbędna.
Nie możemy przełożyć podpisania protokołu.
Wiem. Wszystko na dziś przygotowałem.
Tak, ale to nie jest kwestia dzisiaj czy jutra.
Codziennie liczba nieletnich bez opieki wzrasta.
Pamięta pan, skąd wziął się pomysł opiekunów-ochotników?
Pewnie. Przyszłaś do mnie i powiedziałaś: „Panie burmistrzu, potrzebuję pomocy!”.
Wie pan, dlaczego prosiłam o pomoc?
Dla 500 nieletnich, którymi się opiekujesz.
Jeśli będziemy to przekładać…
wciąż będę sama.
Pracuję w soboty, niedziele, wieczorami.
Nie widuję moich dzieci!
To nie jest dobre ani dla mnie, ani dla nich.
Rozumiem.
Moja córeczka jest na mnie tak wściekła,
że nie chce mnie widzieć na swoich urodzinach.
Przykro mi, Adele.
Ale kto powie prefektowi?
Ta broń tutaj należała do Giuseppe Garibaldiego.
Tę Napoleon Bonaparte
podarował admirałowi Gravinie. Piękna?
Przyszliście?
Szukali cię. Pokazałam im kilka rzeczy.
- Dobrze. - Zostawię was.
Potwierdzono wyjazd osiemnastu dziewczynek do Ragusy.
- W sprawie innych nie ma wieści. - Dobrze. Poczekamy.
- Pa, chłopcy. - Na razie.
- Nie poszliście do warsztatu? - Niestety nie.
To decyzja nauczyciela. Dla mnie w porządku.
Zrobimy z tobą wywiad i pójdziemy. Nie martw się.
Więc zaczynajmy.
- Cześć, Blessin! - Cześć.
Cześć!
- Chodź, Sonia! - Już idę!
Chyba nie będzie tam ogródka, by je posadzić.
Nieważne. Gdzieś je posadzę.
Macie szczęście.
- Dzisiaj jest spotkanie rady miasta. - Super!
Co to jest spotkanie rady miasta?
To zarząd miasta.
Radni, urzędnicy i burmistrz spotykają się, by podejmować decyzje.
Zajmuje się pani polityką społeczną?
- Dokładnie. - Co to znaczy?
Że jest matką całego miasta prócz mnie i mojej siostry.
Przykro mi. Nie powinieneś czytać tego artykułu.
A przede wszystkim nie powinieneś czytać go siostrze!
Każdy go czytał, mamo.
Dlatego nauczyciel kazał nam przyjść.
Przepraszam, że musieliście przyjść.
Skoro już jesteście, co możemy zrobić? Chodźcie.
Już jestem spóźniona.
BURMISTRZ DO DOMU!
Burmistrz do domu!
Złodzieje!
ZA DUŻO DOMÓW BEZ LUDZI ZA DUŻO LUDZI BEZ DOMÓW
Koledzy, zanim przejdziemy do porządku obrad,
chciałam was poinformować,
że protokół, nad którym pracowaliśmy przez tak długi czas,
jest w końcu gotowy.
Jak wiemy, Włochy, a przede wszystkim Palermo,
mierzą się z przeogromnym problemem.
Konieczne więc było zjednoczenie naszych myśli,
naszych niewielkich środków, by powstało coś wielkiego.
Protokół jest decydującym krokiem
w kierunku gościnności, która bardziej szanuje prawa człowieka.
Chcemy z panią porozmawiać!
I z burmistrzem.
BOGINI MATKO, TEŻ CHCEMY DOMU
Z komisarz ds. gościnności miasta.
Co to ma być?
Brawo! Wspaniale!
Nie wspaniale, fantastycznie!
A my, mieszkańcy Palermo, co mamy zrobić bez domu?
Zdajemy sobie sprawę, że istnieje problem z zakwaterowaniem.
Robimy, co w naszej mocy, by jak najlepiej go rozwiązać.
Zrobiliśmy, co mogliśmy! Pani komisarz!
Bogini Matko!
Wpisaliśmy się na listy!
Na listy.
FRONT WALKI O DOM
Dostaliśmy punkty!
I nic się nie zmieniło!
NIBY-UCHODŹCY REALNY ZYSK
Nic a nic!
Panie burmistrzu, z wieloma ludźmi protestującymi dzisiaj
wielokrotnie spotkałam się w ostatnich miesiącach.
Pracujemy nad znalezieniem długofalowego rozwiązania.
Co?
- Co my możemy zrobić? - Co to za pytanie?
Proszę wyprowadzić tego pana. I usunąć transparent!
Szybko!
Jedno nie wyklucza drugiego. Dobrze pan o tym wie.
Imigranci mają prawo do gościnności, tak jak pan ma prawo do domu!
Tak, ale jako obywatel Palermo mam więcej praw!
Niczego dla nas nie robicie!
- Puszczaj! - Idziemy.
Czemu nie otworzycie granic i ich wszystkich nie wpuścicie?
Nie macie pojęcia, co robić!
- Burmistrzu. - Tak?
Potrzebują mnie. Mam jechać do portu czy zostać?
Zostać? Jedź. Dołączę do ciebie.
- Panie przewodniczący. Kontynuujmy. - Marco, szybko. Idziemy!
Oddaję głos panu komisarzowi Giannutri.
- Pani zaczeka! - Nie, dzieci. Muszę jechać do portu.
Wracajcie do szkoły. Później zrobimy wywiad.
Jedziemy z panią. Możemy porozmawiać po drodze.
Nie rozumiesz.
Przybyli uchodźcy. To nie jest coś dla dzieci.
Ty przypadkiem nie pracujesz z dziećmi?
- Możemy zacząć zadawać pytania? - Tak.
Dlaczego zgodziła się pani zostać komisarzem?
Po prawdzie to już pracowałam w sektorze społecznym,
w dziale zajmującym się dziećmi i młodzieżą,
- szczególnie z obrzeży. - Na czym polega pani praca?
Zajmuję się imigracją, rodzinami, starszymi ludźmi
i nieletnimi, zarówno Włochami, jak i cudzoziemcami.
Co uderza cię najbardziej?
Za każdym razem najbardziej uderza mnie ich spojrzenie.
Ich zagubione oczy utkwione we mnie.
Każdy ma z sobą wspomnienie tych, których stracił,
którym się nie udało, którzy zginęli.
Morze to tylko ostatni przystanek
bardzo długiej podróży, która trwa przez wiele miesięcy
z mnóstwem trudności.
Dla wielu morze jest zakończeniem podróży.
Tym, którzy mają szczęście, udaje się przeżyć.
Tam były dzieci!
Wielu z nich, niestety, się nie udaje.
I kończą na dnie morza.
- Jesteśmy. - Ale mamy jeszcze kilka pytań.
Może po wszystkim.
Chodźcie ze mną. Pójdziemy na kawę.
Proszę.
- Cześć wszystkim! - Dzień dobry.
- Hej. Jak leci? - Dobrze. Co podać?
- Dziesięć kaw. Zrobisz mi? Dzięki. - Cholera. Dziesięć?
Nie chce pani spać przez miesiąc?
Dalej.
- Przyniosłam kawę. Chce pan? - Dziękuję. To miłe.
- Nie chcecie? - Nie, dzięki.
- Bez cukru? Kawy? - Dzięki.
- Cześć, dzieci! - Cześć!
Dalej, dalej.
Zaczekajcie tu na mnie.
Stąd możecie nagrywać. Pamiętajcie: z szacunkiem i dyskretnie.
Nie bądźcie napastliwi i nie kierujcie kamery prosto w ich twarze.
Zawsze pamiętajcie, skąd pochodzą.
Najważniejsze to zostać za barierką.
To jedyne bezpieczne miejsce. Nie wolno wam stąd wychodzić, jasne?
Pamiętajcie!
Dalej.
Nie przystawać.
Pojedynczo.
Spójrz. Zemdlał!
Nosze. Szybko. Pomocy!
Raz, dwa, trzy!
Nie podchodźcie za blisko.
Proszę się posunąć.
- Do tyłu. - Pchaj.
- Powoli. - Powoli! Zróbcie miejsce!
Dalej.
Dalej! Zróbcie miejsce!
W porządku.
- Co się dzieje? - Nie wiem. Zasłabł, osunął się.
- Nie chce puścić mojej dłoni. - Pomogę.
Jeśli trzyma twoją dłoń, to pewnie nic poważnego.
- Zajmiemy się nim. Dziękuję! - Dziękuję. Miłego dnia.
Zbadajmy go.
STRAŻ PRZYBRZEŻNA
Dzień dobry wszystkim!
- Cześć. - Cześć.
Śliczna piłka!
Mamy tu piłkarza!
Jak ci na imię?
- Cuki. - Cuki?
- Ładnie! - Adele?
- Chiara! - Hej!
- Co jest? - Mamy około 52 nieletnich.
- Wszyscy w Palermo? - Tak. Już dostali miejsca.
- Więc wszyscy zostaną z tobą. - Świetnie. Na razie!
- Adele? - Tak.
Moja siostra.
- We Włoszech szukam siostry. - Tak.
Martwię się o nią. Muszę ją znaleźć. Mówiła, by pytać o Adele.
- Żeby dotrzeć do Palermo. - Poczekaj.
- Ile masz lat? - Siedemnaście.
Masz jakieś dokumenty?
Nie, poczekaj.
Salim, możesz przetłumaczyć? Dzięki.
Stracił wszystko na morzu.
I…
To wszystko, co mam. To moja młodsza siostra Rania.
Ach tak! Nie poznałam jej!
Znam ją. Opiekuję się nią!
Okej.
Adele. Przepraszam. Burmistrz, prefekt, szef policji i biskup przyjechali.
Muszę lecieć. Przepraszam. Później, dobrze?
- Też chcę nagrywać. - Czekaj.
- Cholera! - Nagrywałeś całe rano. Daj mi.
Dobra, masz.
- Dzień dobry. - Cześć.
Podejdźmy bliżej, bo nic nie słychać.
- Twoja matka kazała nam zostać. - A co ona? Policjantka?
- Panie burmistrzu. - Panie marszałku.
- Prefekt. - Marszałek.
Wasza ekscelencjo.
Dlaczego statek nie znajduje się w porcie?
Dowództwo nakazało nam przeprowadzić kolejną akcję ratunkową.
Dlatego, by przyśpieszyć akcję, nie wpływamy do portu,
ale rozbitkowie będą transportowani do łodzi patrolu.
W porządku. Proszę.
Ruszajmy!
- Panie burmistrzu. - Cześć!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Rozmawiałem z panem prefektem o nieobecności ministra. Wyjaśni pan?
Tak. Burmistrz mówił mi, jak ważne jest, by podpisać protokół dziś, ale…
Rozumiem. Chce pan to przełożyć?
- O to chodzi? - Nie.
Minister podkreślił, jak zależy mu na ceremonii.
Chce pokazać swoją obecność i wsparcie dla tej inicjatywy.
- To byłoby ważne, prawda? - No tak.
Pozostawia nam decyzję o tym, czy to przełożyć.
Myślę, że będzie lepiej, jeśli przesuniemy, Adele.
Jeśli podpiszemy dziś, od jutra te dzieci będą miały opiekunów,
którzy przyjmą je do domu i będą wspierać. Rozpocznie się ich integracja!
Nie będzie ich już 600 na mojej liście.
Bo jest ich 52.
A jutro będzie ich więcej. Pojutrze jeszcze więcej.
Nie marnujmy czasu. Czas jest na wagę złota!
Posłuchaj. Brak ministra to kiepski pomysł.
Poza tym, już poinformowaliśmy prasę. Będzie jeszcze gorzej.
Przepraszam.
Stój!
Stój! To niebezpieczne!
Cuki!
Stój!
Pomocy!
Mamo!
Mamo, weź to.
Dalej.
Jesteśmy. Podaj rękę.
Raz, dwa…
Podaj rękę.
Adele!
STRAŻ PRZYBRZEŻNA
Adele!
- W porządku? - Tak.
Panie burmistrzu!
- Może też pan popływa? - Może innym razem.
Panie prefekcie, czy minister też by wskoczył?
Z pewnością!
Dobrze, jeśli podpis jest potrzebny, zróbmy to!
Zróbmy.
Więc…
jak państwo widzą, Palermo po raz kolejny stało się centrum gościnności.
Dzisiaj popołudniu protokół
dotyczący nieletnich bez opieki zostanie podpisany.
Chcę państwa uprzedzić, że pan minister nie będzie obecny,
jednak sytuacja wymaga od nas działania.
- Zachowałeś się odważnie, wiesz? - A ty głupio.
Nie możesz skakać do wody bez kamizelki ratunkowej.
Wiem.
Taka jestem. Często robię rzeczy bez namysłu.
- Czemu to robisz? - Co?
Przepraszam.
Mamy tylko to. Przykro mi.
- Nie szkodzi. Świetnie. Dziękujemy. - Nie ma za co.
To chyba twoje.
To moje.
- Przebierzmy się. - Gdzie?
Tutaj! A gdzie?
Wstydzisz się? Do niedawna cię kąpałam.
Poczekaj.
Nie patrzę.
Na molo były tysiące policjantów. Wystarczyło któregoś poprosić.
Tak.
Nie rozumiesz, że to instynkt?
Ja…
Kiedy widzę dziecko w opałach…
Każde dziecko od razu staje się twoje?
Ta cała Bogini Matka to jakiś absurd!
Jesteś już duży. Nie wiesz, że to tylko hasło?
Że prasa to wymyśliła?
Odkąd jestem komisarzem, stałam się opiekunką wielu nieletnich.
Dzieci, które nikogo nie mają.
- Ale to funkcja administracyjna. - Co ty pleciesz?
Wskoczyłaś do tej brudnej wody, ratować dziecko, którego nawet nie znasz.
Komisarz nie powinien tego robić.
Tak naprawdę…
nie robię tego, bo jestem komisarzem.
Robię to, bo tak należy.
Każdy powinien się tak zachować. Jeśli ktoś jest w potrzebie, pomagasz.
Wiem, że czytanie tego artykułu rano nie było przyjemne.
Nie dbam o to! Silvia odkryła prawdę.
Płakała, krzyczała. Była wściekła.
Tata świetnie się zachował. Próbował ją uspokoić.
Przynajmniej macie wyjątkowego ojca.
W przeciwieństwie do matki.
- Porozmawiam o tym z Silvią. - Mam nadzieję.
Marco.
Chcę, żebyś zrozumiał,
że jeśli wykonuję tę pracę i to w taki sposób,
to dlatego, byś był ze mnie dumny.
- Hej, Marco! - Dlaczego też nie wskoczyłeś?
Jak bym was nagrał? To było super!
- Serio? - Prasa mówi tylko o was!
Naprawdę?
Rozumiem, że dzisiejsze podpisanie protokołu jest ważne.
Tak, bardzo.
Więc musimy tam być!
W międzyczasie wracajcie do szkoły.
Do zobaczenia po południu.
Jeśli mamy wracać, zmontujmy film.
- Dobra. - Chodź.
W porządku?
Jestem.
Jak się masz? Jak twój syn?
W porządku. Co z Cukim?
Nic mu nie jest. Bez obaw. Jest z lekarzami.
Najadł się strachu. Pracownicy społeczni są z nim.
- Bogu dzięki. - Zaczekaj.
Salibu, podaj piłkę.
RATUJMY DZIECI
Dziękuję.
To jego piłka. Dasz mu ją?
Zabrał ja z Senegalu. Mówi, że chce być mistrzem.
Dobrze. Będziemy trzymać kciuki.
Salim, pozwól.
Dzień dobry.
Bonjour. Salam alejkum.
Mam na imię Adele.
Zajmę się wami z osobami, które tu widzicie.
Na razie musicie tu zaczekać.
Potem zabiorę was w miejsce, gdzie zjecie, umyjecie się i przebierzecie.
Wszystko, co was dotyczy, będzie działo się przeze mnie.
Więc musicie mi zaufać.
Witajcie w naszym pięknym mieście.
Nie powiedziałeś mi, jak masz na imię.
- Falah. - Falah.
Rania jest w szpitalu. Możesz ją odwiedzić.
- Dziękuję. - Chodź ze mną. To będzie niespodzianka.
- Na czwartym piętrze. - Okej.
Mogę kupić kwiaty?
- Mogę? - Tak.
Cześć.
Mam nadzieję, że Ranii spodoba się wizyta.
Wciąż jest dla mnie niewiadomą.
Jest tu już cztery miesiące i wciąż się nie zintegrowała.
Spędziła nawet dzień u mnie, z moimi dziećmi.
Myślałam, że trochę się otworzy, ale nie udało się.
Ten jest za dziesięć.
Co miałaś mi powiedzieć?
Jakieś wieści o dzieciach, które mają być przeniesione?
Siostry Urszulanki przyjęły 14 dziewcząt.
- Tutaj? - Tak.
A chłopcy? Mogą zostać w Palermo?
Nie wiem. Na razie jedyne wyjście to Reggio di Calabria.
Reggio di Calabria?
Ale będą jeszcze dalej!
Wiem, ale chłopcy z drużyny robią problemy.
Wszystkiego odmawiają. Nie chcą jeść, mówić, przenieść się.
Tuńczyk z pomidorami?
Pomidory z mozzarellą?
Pyszne arancini z mięsem?
Arancini z masłem?
Śmiało. Bierz.
Nie rozumiem. Co to ma być? Strajk głodowy?
No dalej, jedz! Weź to!
Weź sobie arancini!
Mur milczenia!
Nie rozumiecie, że jesteśmy po waszej stronie?
Nikt nie mówił, że nie będziecie już grać. Będziecie, ale w innych drużynach.
Poczekaj tu. Wejdę pierwsza, sprawdzę, jak się czuje.
Rania.
- Adele! - Cześć.
Widzisz? Obiecałam, że przyjdę.
Mam niespodziankę.
Ktoś z bardzo daleka chce cię zobaczyć.
Poczekaj.
Wejdź.
Rania.
Co się stało? Rania?
Rania.
Rania?
Co z twoim bratem?
Co się stało? Przekazał ci złą wiadomość o rodzinie?
Nie otwiera.
Zawołaj pielęgniarkę. Kogokolwiek!
Co jej powiedziałeś?
- Co jej powiedziałeś? Kim jesteś? - Nie wiem.
- Jest.
Zamknęła się w łazience. Pomoże nam pan?
Nie martw się. Odeślę go!
Rania, otwórz!
Otwórz!
Rania, co ty robisz? Oszalałaś? Zejdź.
Hej!
Gdzie się wybierasz?
Stój!
Hej!
Spokojnie.
- Więc? Wiemy, kim był? - Spójrz. Rzucił nimi we mnie.
Rania.
Jeśli chcesz, byśmy ci pomogli, musisz nam wszystko powiedzieć.
Powiedz nam, kim jest Falah. Czemu się go boisz.
Dlaczego chciałaś wyskoczyć?
Mówi, że Falah to jej mąż.
Twój mąż?
Wyszła za niego, gdy miała 12 lat.
Jej ojciec sprzedał ją Falahowi.
Miał już dwie żony i traktował ją jak niewolnicę.
Chciał ją stąd zabrać, bo myśli, że jest jego własnością.
Ale ona nią nie jest.
Nie należysz do niego.
Obiecuję, że więcej go nie zobaczysz. Wyrzucimy go stąd.
Wkrótce do ciebie przyjdę.
Chiara, musimy powiedzieć opiekunom, żeby się zmieniali.
- Muszą jej ciągle pilnować. - Tak.
Ani na chwilę nie może zostać sama.
No dalej! Jedź!
Boże. Byłoby po mnie.
Cholera!
- Cześć, Adele. - O, cześć.
Andrea odebrał Silvię. Wyszli dziesięć minut temu.
- Tak. Nie zdążyłam. - Do zobaczenia na przyjęciu Silvii.
Pewnie. Mam nadzieję, że chociaż pomogę jej zdmuchnąć świeczki.
Może porozmawiamy o owocach.
- To bardzo ważne! - Chcesz rozmawiać o owocach?
Czemu nie możemy wybrać owoców, które nasze dzieci jedzą w szkole?
- Czy owoce są, czy nie są tu organiczne? - Tak. Jasne.
Przepraszam.
Pomówmy o tym później, bo to bardzo ciekawe.
- Pa. - Pa! Halo?
Pani Adele, przykro mi, ale muszę zająć się córką.
- Co? A co z tortem? - Włożę go do specjalnego pudełka.
Nie wie pani, jak ważny jest dla mnie ten tort.
Proszę pytać o Gianniego.
Świetnie, proszę zostawić mi rachunek. Bardzo dziękuję.
Dalej. Pchaj.
- Cześć! - Hej!
Wygląda poważnie!
Szykujemy dyskotekę dla Silvii i jej koleżanek.
Wiesz, że nasz syn jest DJ-em?
- DJ Dynamite! - Serio?
Pokaż mamie skok. Pokaż nagranie.
Od powrotu nie mówi o niczym innym.
O tym pięknym dniu, gdy oboje wskoczyliście do morza.
- Naprawdę? - Jestem z was dumny! Podejdź.
- Nie. Zrobili nagranie? - Spójrz. Jesteśmy sławni!
Mamy masę wyświetleń i ciągle ich przybywa.
- Gwiazda Internetu! - Staliśmy się wiralem!
- Wiralem? - Spójrz!
Boże, spójrz.
Oszalałaś? Ot tak wskoczyłaś do wody?
O, skarbie. Jesteś atletą?
Tato, babcia i ja nadmuchałyśmy 20 balonów. Teraz je powiesimy.
Świetnie, skarbie!
Skarbie, wyglądasz prześlicznie!
Widzisz?
Widzisz, co mama przyniosła? Twój tort.
Spójrz!
Skarbie?
- Jest bardzo zła. - Widziałam.
Powinnaś z nią porozmawiać.
Mamo, możesz włożyć to do lodówki?
- Myślę, że to dobry moment. - Tak, już idę!
Czas wprowadzić ją do świata dorosłych.
Silvia?
Skarbie?
- Jesteś na mnie zła? - Tak.
Za to, co było w gazecie?
Czemu opowiadasz mi bajki? Myślisz, że jestem mała i głupia?
Nie jestem głupia. Mylisz się!
Żartujesz?
Dobrze o tym wiem!
Skarbie.
Byłam głupia.
Opowiadałam ci piękne rzeczy, jakie dla ciebie wymarzyłam.
Już mi się nie podobają.
Tęcze i jednorożce mnie brzydzą.
Wiesz, gdzie są prawdziwe bajki? W gazetach.
To tylko słowa mające wyjaśnić, czym się zajmuję.
To nie są moje prawdziwe dzieci. Tylko się nimi opiekuję.
- Dlaczego nie napisali tego w gazecie? - Masz rację. Pomylili się.
Nie wierzę ci.
Silvia, przepraszam.
Posłuchaj mnie uważnie.
Wyobraź sobie, że wyruszasz w bardzo długą podróż.
Całkiem sama.
Przybywasz do kraju, w którym nikogo nie znasz.
Nie znasz języka.
Nie chciałabyś, żeby ktoś taki jak ja na ciebie czekał?
Ktoś, kto się tobą zajmie i sprawi, że nie będzie ci tak smutno?
Gdy zachorujesz, zadzwoni po lekarza.
Zapisze cię do szkoły i będzie rozmawiać z nauczycielami.
Czy bycie z dala od domu nie byłoby wtedy mniej straszne?
Dlaczego miałabym być w takim miejscu sama? Chcesz mnie odesłać?
Nie, skarbie. Co ty opowiadasz?
Ty nie musisz uciekać.
- Oni muszą uciekać? - Tak.
Dlaczego?
Muszą uciekać,
bo tam skąd pochodzą, ludzie nie są dla siebie dobrzy.
Panują wojny, spadają bomby.
Albo nie ma co jeść. Dzieci chorują.
Muszą uciekać, by znaleźć miejsce,
w którym mogą żyć w spokoju.
To trudne, wiesz.
Wyruszają w długą podróż.
Muszą pokonać pustynię i morze.
Dlaczego te dzieci są same?
Zdarza się, że podczas podróży ich rodzicie…
nie dają rady.
Umierają?
Wystarczy! Po co mówisz mi takie rzeczy?
Chcesz, bym płakała?
- Chcę tylko… - Nie chcę, żebyś mi tłumaczyła.
- I nie chcę z tobą rozmawiać. - Czekaj! Posłuchaj mnie jeszcze chwilę.
Silvia!
- Skarbie! - Nie chcę na ciebie patrzeć!
Jesteś złą osobą!
Bajki nie są dobre.
Ale prawda też!
Wiesz, co powiedziała?
- Że jestem zła, bo chcę, by płakała. - Wiesz, że tak nie myśli.
Spójrz. Może założysz ją zamiast spodni?
Pasuje do okazji. Dostałaś ją ode mnie.
Wiesz, co myślę?
Że zepsułam jej urodziny.
Urodziny, a może nawet życie!
Nie przesadzaj!
To trochę traumatyczne – przejść z ulicy pomalowanej na różowo
do wojny w Syrii w jeden dzień!
Nie ma leku na to, z czym musimy się mierzyć!
Możesz nauczyć ją, jak żyć w tym świecie.
- Jak mam to zrobić? - Nikt nie wie!
Nie chciałam takiego tortu!
Słyszysz ją?
STO LAT SILVIA
- Nie chcę takiego tortu! - Skarbie.
- Co się stało? - Spójrz.
- Nie wierzę. Truskawkowy! - Dobrze, że chciała go zobaczyć.
Przysięgam, że zamówiłam wiśniowy!
Zrobiłaś to specjalnie. Wiesz, że nie mogę jeść truskawek!
Skarbie, przecież wiem, że masz alergię na truskawki.
Nie wierzę ci!
- Przestań! - Co ty mówisz? Serio?
Na miłość boską.
- Gapisz się na mnie? - Co? Przestań!
Gapi się na mnie, zamiast coś zrobić!
- Zadzwonię do cukierni. - Tak, zadzwoń.
- Co mam powiedzieć? - Jeszcze pytasz?
Sama to zrobię. Będzie szybciej. Dzięki!
- Mogę rozmawiać z właścicielką? - Jeszcze nie wróciła.
Aha.
- Ty jesteś Gianni, tak? - Dokładnie.
Godzinę temu odebrałam tort.
- Tak, pamiętam. - Jednak tort jest truskawkowy,
a ja zamawiałam wiśniowy.
- Moja córka ma alergię na truskawki. - Och, przepraszam.
Więc musimy zamówić nowy, wiśniowy.
- W porządku. - Dziękuję.
Jak mówiłam rano, wiśniowy.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Do widzenia.
Widzisz? Wszystko załatwione.
Mówiłaś, że zamówiłaś tort wczoraj.
A tak naprawdę zamówiłaś go dziś rano. Zapomniałaś?
Przestań. Czy to ważne?
Ważne, że teraz dostaniesz tort, który chciałaś.
Jesteś kłamczuchą.
Silvia!
Twarda z niej sztuka!
Mamo, świetnie ci w tej sukience. Wyglądasz jak pani komisarz.
Babcia ci zapłaciła, byś to powiedział?
Nie! Ma rację. Świetnie wyglądasz!
Tobie też?
Silvia.
Przepraszam. Masz rację. Skłamałam.
Nie zamówiłam tortu wczoraj, tylko dziś rano.
Przysięgam, że gdy wczoraj przyszłam, cukiernia była zamknięta.
Idź sobie. Nie chcę cię słuchać, dobra?
Czy to ma znaczenie? Wkrótce przywiozą tort wiśniowy, który chciałaś.
Przygotujemy przyjęcie?
Nie rozumiesz, że już go nie chcę?
Silvia.
Silvia, natychmiast przestań!
Silvia.
Silvia, proszę.
Nie chcę już z tobą mieszkać. Chcę zamieszkać z tatą.
Och, Massimo! Gdzie są ludzie, którzy mieli zamocować zdjęcia?
Co się stało? Myślałam, że wszystko będzie już gotowe.
- Inauguracja za dwie godziny! - Poszli sobie. Rozumiesz? Wszyscy poszli!
Adele, widziałaś? Miałam do ciebie dzwonić.
Ratusz długo im nie płacił.
Mieli dziś zapłacić stare faktury, ale…
Cholera! Dlaczego wszystko się wali akurat dzisiaj?
- Przykro mi. - Co mogę powiedzieć?
- Wezmę zdjęcia do domu. - Nie!
Nieważne!
Zależy mi na tym. Wiesz, że nie możemy porzucić wystawy.
Co zrobimy? Przybić je do ścian gwoździami?
Nie wiem. Ale niczego nie dotykaj. Znajdziemy rozwiązanie.
Adele, przepraszam, ale mamy większy problem. Bardzo pilny.
Chodzi o chłopców z ośrodka Aurora. Tych z drużyny piłkarskiej.
- No więc? - Uciekli. Zniknęli!
- Co? - Tak.
Potem dostaliśmy telefon, że się znaleźli.
Zgadnij, gdzie są?
Jak tu weszli?
- W końcu jesteście! - Co się stało?
Jeśli ludzie się dowiedzą, wszyscy będziemy mieć problemy.
Oni, ja, związek piłki nożnej.
Spójrzcie na murawę. Dopiero co zasialiśmy trawę.
Nie wolno jej nawet dotykać.
A te łobuzy weszły tutaj i depczą murawę.
Zabierzcie ich stąd.
W przeciwnym razie ja zostanę zwolniony, a oni zgłoszeni na policję.
Dobrze.
Więc?
Powiecie mi, co to ma być? Co w was wstąpiło?
To ma być wasz protest?
Chcemy, żebyście nas wysłuchały. Wszystkich rozesłaliście.
Nie odejdziemy bez zapewnienia, że zostaniemy w Palermo.
Ty jesteś Rory, tak?
- Tak. - Drugi rok uczysz się włoskiego?
- Tak. - Ja też.
- Twoje imię? - David.
Chłopcy, wiem, że to dla was ciężkie.
Ciężko jest opuścić miasto i zostawić wszystko, co tu robicie.
Ale zastanówcie się.
Pakujecie się w kłopoty, by pokopać piłkę.
To nie tylko kopanie piłki.
Okupujecie stadion w Palermo. Rozumiecie to?
Ktoś może to zgłosić!
Tak chcecie zostać w mieście? W więzieniu?
Chcemy zostać w Palermo i zagrać w finale.
W ośrodku trzymaliśmy się razem. Nikt nas nie znał.
Odkąd zaczęliśmy grać, zaprzyjaźniliśmy się z innymi drużynami.
Zabierali nas na imprezy w domach i pokazywali miasto.
To nie jest zwykłe kopanie piłki.
Na początku to była gra,
ale teraz to nasze życie.
Nie znajdziemy dla nich miejsca w Palermo.
Próbowałam od rana. Obdzwoniłam wszystkich, ale bezskutecznie.
Tylko w Reggio di Calabria. I dzięki Bogu.
Musimy znaleźć sposób, dokonać cudu.
Ale jak?
Jeśli pomogę wam zostać w Palermo…
Adele, nie możesz. Co z nimi zrobimy?
- Nie wiem. Musimy to zrobić. - Do wieczora?
Jasne, że tak! Inaczej nie byłoby zabawy!
Pomogę wam, jeśli wy także mi pomożecie.
To ciężki dzień.
Problemy wyrastają jak grzyby po deszczu. I to trujące!
Co mamy zrobić?
Chodźcie ze mną.
Wychodzimy.
Szybko.
Dzień dobry! Dziękuję, że jesteście!
Chcę wyjaśnić, dlaczego dzisiejszy dzień jest tak ważny.
Potrzebny nam protokół.
Stworzenie platformy, która połączy wszystkie aspekty
życia nieletnich imigrantów w tym mieście.
Gdy opuścimy ratusz, wszystko zmieni się zarówno dla nas, jak i dla nich.
Po podpisaniu każdy obywatel Palermo będzie mógł wpisać się na listę
i stać się opiekunem-ochotnikiem dla nieletniego.
Te dzieci nie są przekleństwem ani ciężarem!
Pozwólmy im się z nami uczyć, pracować.
Myślę, że gdy nadejdzie czas,
nie będzie podziału między nami i nimi.
To będzie piękny czas!
Dziękuję.
- I jak? - Świetnie, Adele.
Wspaniały pomysł.
- Dziękuję. - To wiele zmieni.
- Poruszająca wystawa. - Tak się cieszę.
- Idziemy? - Chodźmy.
W końcu podpis, panie burmistrzu.
Ale nuda. Daj mi kamerę!
Twoja mama miała szalony pomysł z tą wystawą.
A kto ma szalone pomysły? Szaleńcy!
Tylko ona mogła wpaść na pomysł sztalug z ludzi.
Dobry wieczór wszystkim.
Dziękujemy za przybycie na tę ważną uroczystość.
Podpisanie protokołu
dotyczącego ochrony nieletnich bez opieki.
Miał być z nami pan minister,
ale musiał udać się do innego miasta.
Cierpliwości.
Pozwolę sobie podziękować wszystkim instytucjom miejskim,
które wspólnie stworzyły ten dokument.
Naszemu ratuszowi, uczelni, sądowi cywilnemu, sądowi dla nieletnich,
komisariatowi, instytucjom szkolnictwa i zdrowia.
Ale przede wszystkim chcę podziękować pani komisarz Adele Cucci.
Z wielką pasją i determinacją, która ją charakteryzuje,
zrobiła naprawdę wszystko, byśmy mogli tu być.
Jako pierwsi w Europie pomyśleliśmy o modelu gościnności dla nieletnich.
Jesteśmy zaszczyceni, że rząd uznał ten protokół
za pierwszy i pilnie potrzebny krok w kierunku opracowania ważnego prawa.
Mobilność to kluczowy element naszego społeczeństwa,
a nie kwestia bezpieczeństwa.
Staramy się, by migracja nie oznaczała już cierpienia,
ale mobilność jako prawo człowieka.
To nasze marzenie.
Lecz teraz zejdźmy na ziemię i podpiszmy ten protokół.
Dzięki, chłopcy. Smacznego. Jedzcie.
Dziękuję.
Dziękuję. Ale teraz musisz dotrzymać obietnicy.
Jasne, dotrzymam. Obietnica to obietnica, tak?
- Dobrze. Zobaczymy. - Zobaczymy.
Dzięki, chłopcy. Wielkie dzięki.
Dziękuję.
Pozwólcie mi usiąść. Stopy mnie bolą.
Mamy 300 tysięcy wyświetleń.
- To dobrze? Nie rozumiem. - Mniej więcej.
Dziś jesteśmy sławni, jutro wszyscy o nas zapomną.
Jasne. Zawsze jest optymistą.
Zaraz. Mówisz, że dziś jesteśmy sławni?
Wykorzystajmy to. Włącz kamerę.
Chodź tu. Szybko!
Cześć, jestem Adele, a to mój syn, Marco.
Uwierzycie, jeśli powiem, że najpiękniejszą rzeczą na świecie
jest patrzenie w oczy dziecka po ocaleniu mu życia?
Dzięki temu staniecie się też bardziej popularni.
Mam dla was świetną nowinę!
Dziś daję wam możliwość
spełnienia tego marzenia.
- Zamiast zwiedzać, patrzysz w telefon? - To proste.
Przyjdźcie do mnie, do ratusza, do biura komisarz ds. polityki społecznej
i wpiszcie się na listę opiekunów-ochotników.
Po krótkim kursie przygotowawczym
zajmiecie się jednym lub kilkorgiem dzieci.
Bo wierzcie mi, opieka nad dzieckiem
to jak ratowanie świata.
Będę na was czekała.
Dziękuję.
No więc? Co się stało?
Chyba po prostu wstała i wyszła.
Prosiłam, żebyście jej pilnowali i nie zostawiali samej. Tak?
Byłam z nią cały czas.
Wyszłam na chwilę po butelkę wody.
Jak to możliwe, że nieletnia ot tak wstaje i wychodzi ze szpitala?
Tutaj są tysiące ludzi. Niełatwo jest obserwować każdego.
O Boże.
Salim…
czy coś zrozumiałeś? Co Falah jej powiedział?
Najpierw: „Cześć, Rania. Jak się masz?”.
A potem: „Nie spodziewałaś się mnie?”.
Później coś szeptał. Nie zrozumiałem go.
Może ją zaszantażował.
Możliwe.
Szantażują je, że będą mścić się na ich rodzinach.
Co teraz robimy?
- Musimy zgłosić zaginięcie. - Tak, ale w międzyczasie trzeba szukać.
Salim, wiesz może gdzie?
Dziewczyna może w każdej chwili urodzić.
Chodźmy do Kalidy.
- Cześć, Kalida. - Cześć, Salim.
- Cześć, Salim. Jak leci? - Dobrze.
Widziałaś ją może?
- Była w szpitalu. Szukamy jej. - Nie, przykro mi.
- Widziałaś tę dziewczynę? - Nie.
Widziałaś ją?
Przykro mi.
- Dzięki. - Cześć.
- Cześć! - Cześć.
- Salut. - Oui, salut.
Laura!
- Znam cię! - Ja ciebie też.
Pamiętasz mnie? Adele Cucci.
A ty jesteś…
KOKTAJLE
- Coffi. - …Coffi!
Chciałeś zostać stolarzem? Dlaczego tu? Nie chciałeś budować łodzi?
- Nie, chcę pieniędzy, a nie łodzi. - Posłuchaj, Coffi. Potrzebuję pomocy.
Szukam tej dziewczyny. To dziecko.
Ma na imię Rania. Jest w ciąży.
- Nie. - Nie widziałeś jej?
Nie znam jej.
- To ważne. Przypomnij sobie. - Nie znam jej. Nie chcę problemów.
Dzięki.
Chodźcie!
Może ten piękny bakłażan dla pani?
Zaczekaj. Zajmę się tym.
Cześć, chłopaki.
Widzieliście może tę dziewczynę? Była w szpitalu.
Ma 14 lat.
I zjawił się zły człowiek…
Rania jest moja.
Rania jest moja. Nie zabierzecie mi jej!
Znajdę ją i zabiorę do domu.
Rania jest gdzieś sama.
Może umrzeć przez ciebie. Rozumiesz?
- Zgłosiłam cię na policję. - Co tu się dzieje?
- Pytam, co tu się dzieje? - Przepraszam, nie chciałam przeszkadzać.
- Nie należy do ciebie! - Dajcie im pracować!
Kazałem wam wyjść!
Już idziemy.
- Chodź. - Nie wracajcie!
- Chodźmy. - Wynocha!
- Czekaj! - Powiedziałem wynocha!
- Chodź! - Mówiłam…
- Chodź! - Nie chcę, żeby wygrał!
Rozumiesz? Musimy iść, Salim!
- Musimy ich zgłosić. Rozumiesz? - Oni są niebezpieczni.
Spokojnie.
Jak mam być spokojna?
Jak? To moja wina!
Ja przyprowadziłam Falaha do Ranii, do szpitala.
Jedyne pocieszenie…
to to, że Rania nie wpadła w jego łapy.
Jest gdzieś sama.
Biedna Rania.
- Halo? - Halo, Adele?
Adele? Wybacz, że krzyczę, ale straszny tu gwar.
Nie. Słyszę cię. Co jest?
Jeśli ci powiem, nie uwierzysz. Przyjeżdżaj szybko do biura.
- Tak, ale chcę jechać do Silvii. - Co?
Chcę jechać do Silvii.
Później pojedziesz. Dokonałaś cudu. Musisz to zobaczyć.
I musimy rozwiązać problem chłopców z drużyny piłkarskiej.
- Chcą ciebie. - Dobrze.
Czekam.
- Jedźmy do ratusza. - Dobrze.
- Halo? - Marco, cześć. To ja.
Wszystko w porządku? Silvia wciąż jest zła?
Dziewczynki przyszły. Ale Silvia i tata rozmawiają w sypialni.
Masz tort?
- Tym razem zrobili dobry? - Jeszcze nie.
Nie mogę jeszcze przyjechać.
Mamo, słuchaj. Jeśli to ważne, zajmę się Silvią.
- Bez obaw. Przyjedź, gdy skończysz. - Dzięki.
Pa, kochanie.
Pa.
- Nazwisko i imię? - Russo Antonina.
- Urodzona? - W Palermo.
Przepraszam na chwilę. Jesteś w końcu!
Co się stało?
Po twoim apelu zaczęli przychodzić ludzie.
Wyjaśniłam, że jeszcze się organizujemy
i będziemy działać od jutra. Ale i tak chcieli zostawić swoje dane.
- Ale mam złe wieści. - No jasne.
Nie znaleźliśmy miejsca dla chłopców z drużyny.
- Nie! - Wiem.
Autobus zabierze ich do Reggio di Calabria.
- Czekaj. Gdzie oni są? - W bibliotece.
Mam pomysł!
Cześć, chłopcy! Chodźcie szybko!
Szybko.
Przepraszam!
Przede wszystkim chcę wam podziękować,
że odpowiedzieliście na mój apel.
Ci chłopcy to świetni piłkarze z drużyny.
Są zdesperowani, bo dowiedzieli się, że muszą opuścić Palermo.
Dla nich oznacza to rezygnację z ważnego finału mistrzostw.
Może ktoś z was jeszcze tego wieczora może ich przyjąć?
Wystarczy materac, składane łóżko, śpiwór. Cokolwiek macie.
To bardzo ważne.
Mamy coś do zaoferowania. Dom, rodzinę.
Mam wolny pokój. Córka wyjechała do Londynu.
My możemy kogoś zabrać, jeśli spanie na sofie nie jest problemem.
- Halo, Adele? - Panie sędzio, jestem w ratuszu.
- Chcę panu coś pokazać. - Co takiego?
Proszę. Widzi ich pan?
Ci wszyscy ludzie chcą
wziąć do domu chłopców z ośrodka Aurora.
Potrzebuję tylko pana zgody.
Widzi pan? Stoiska na ulicy nie były potrzebne.
Widzę, Adele. Gratulacje.
Adele, właśnie wyszedłem z biura. Mam spotkanie.
Nie martw się. To nic ważnego.
Poczekają. Wrócę i przyniosę ci potrzebne dokumenty.
Dziękuję, panie sędzio!
Chłopcy, mamy dla was domy!
- Brawo, Adele! - Dziękuję.
Jeśli wygramy, zadedykujemy ci wygraną!
- Jeszcze raz przepraszam za pomyłkę. - Nie szkodzi. Zdarza się.
- Proszę. Tort wiśniowy. - Wiśnie, tak?
- Wiśnie. - Co to?
Nie wierzę.
To mój samochód!
Może pani wezwać policję?
Och!
Co robicie?
Uciekaj!
- Jest. - W końcu jest!
Dobry wieczór.
- Adele, w końcu. - Jestem.
Wybaczcie spóźnienie.
Wiemy, co zrobić z owocami. Musimy o tym pogadać.
Tak. Ale najpierw tort, potem owoce. Dobrze?
- Gdzie Silvia? - Uciekła do swojego pokoju.
Uciekła, gdy tylko usłyszała, że idziesz.
Przepraszam.
Ustawmy świeczki. Pomóżcie mi.
Silvia, skarbie.
Śpi?
Też bym pospała.
Jestem taka zmęczona.
Chciałam, by ten dzień był dla ciebie piękny. Ale wszystko nie tak.
Cholera!
Maleńka, dokąd idziesz?
Masz naprawę głupią matkę.
Myślałam, że niemówienie ci o złu tego świata
pomoże ci być szczęśliwszą.
Dziś wydarzyło się coś wyjątkowego.
To świat przyszedł do ciebie.
Zapukał do twoich drzwi.
Wiesz, co zrobił? O, to. Spójrz.
Puk, puk!
I jest.
Niespodzianka.
Tak to się dzieje. Nie wiesz, czy to dobrze, czy źle.
Ale jeśli nie pozwolisz jej wejść, jak się dowiesz?
Więc masz dwie możliwości.
Zamknąć drzwi i marzyć o tęczy
albo…
Albo?
Albo…
możesz pozwolić się zaskoczyć.
Ale musisz widzieć, że od tej chwili twój świat nie będzie taki sam.
Ale nikt nie może cię wyręczyć i zdecydować za ciebie.
Sama musisz podjąć decyzję.
Mogę opowiedzieć ci tylko, co mnie spotkało.
Do moich drzwi zapukało mnóstwo dzieci.
I za każdym razem im otwierałam.
Gdybym mogła cofnąć czas, zrobiłabym to samo.
Bo ty i ja mamy szczęście.
Nie musimy się rozłączać.
Ty i ja jesteśmy tu razem na zawsze.
I to najpiękniejsza rzecz na świecie.
Chodź, Silvia.
Nie psuj sobie urodzin.
Tort wiśniowy na ciebie czeka. Taki jaki chciałaś!
A wszystkie koleżanki pytają:
„Kiedy przyjdzie Silvia? Musi zdmuchnąć świeczki”.
Musisz wymyślić fantastyczne życzenie!
Kiedy dorosnę, chcę robić to, co ty.
Ale chyba teraz muszę zmienić moje życzenie.
Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
To pewnie pomyłka, skarbie. Nie martw się.
- Chcę zobaczyć, kto to! - Tak, ale…
Silvia, co robisz?
Poczekaj!
Rania? Rania!
Maleńka, gdzie byłaś? Wszędzie cię szukałam!
- Tato, to ta chora dziewczynka! - Co się dzieje?
- Szybko! - Nie bój się.
Boże, chyba ma skurcze. Za kilka dni ma termin.
Nie za kilka dni, tylko minut. Otwórz.
W porządku, spokojnie. Chodź tutaj.
- Podniosę ją trochę. - Rania.
- Rania, jesteśmy tutaj. - Musisz leżeć.
Wezwij karetkę. Przygotuj czyste prześcieradła i ręczniki.
- I zagotuj wodę. - Tak.
Dobry wieczór. Dobrze, że jesteście.
Tędy, proszę.
- Gdzie rodząca kobieta? - Na końcu korytarza, po prawej.
Silvia!
- Silvia! - Dzięki Bogu, wszystko poszło dobrze.
- Urocze. - Piękne!
To dziewczynka!
Silvia.
Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
Pomyślałaś nowe życzenie?
- Jest… - Nie, nie możesz mówić!
Jest takie samo, jak wcześniej.
Wszystkiego najlepszego, Silvia!
- Sto lat! - Wszystkiego najlepszego dla Silvii!
Mamo! Musimy zadać ostatnie pytanie.
Dawaj.
Jak to jest być Boginią Matką?
Wiesz co?
To nie ja nią jestem.
Palermo to Bogini Matka.
I wszyscy ludzie, którzy wiedzą, że różnice kulturowe to nie zagrożenie,
ale bogactwo.
Wszyscy wiedzący, że nikt nie wybiera miejsca narodzin.
Wszyscy, którzy przyjmują imigrantów jako dzieci.
Jako dzieci, które nas potrzebują.
A my jesteśmy tu.
Chcemy tu być.
Po podpisaniu protokołu dla stowarzyszenia opiekunów-ochotników
w kwietniu 2017 uchwalono ustawę 47.
Przyznała ona wszystkim nieletnim imigrantom bez opieki
prawa równe tym, które posiadają nieletni obywatele Włoch
i Unii Europejskiej.
Napisy: Natalia Karnas