Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Amira!
Muhammet!
Abdullah!
İbrahim!
İbra!
Fatma!
Abdul!
Fatma!
Tanrım.
Andrea.
-Selam Adele. -Ne oldu?
O da ne demek? Geldim. Açacak mısın?
-Ama çok erken. Neredesin? -Kapıdayım. Hadi.
Söyle bana, saat sabahın beşinde evime geleceksen
ayrı olmamızın ne anlamı var?
Hadi, aç kapıyı.
Hayır. Neden geri vermediğin anahtarların yanında değil?
Bekle. "Reşit olmayan 480 göçmen çocuğun velayetini alıyorum."
Günaydın, Büyük Ana.
GÖÇMENLERİN VELAYETİNİ ALIYOR 480 OĞLUM
-Günaydın. Bu da ne? -Oku.
Röportajı diyorsun.
Bir jinekolog olarak doğurttuğumdan daha fazla çocuğa sahipsin.
Beni, bunun için mi uyandırdın?
Eğer doğru hatırlıyorsam
tam yedi sene önce aşağı yukarı bu saatte
beni uyandırıp "Suyum geldi. Hastaneye gitmeliyiz." dedin.
Elbette. Kızının doğum gününü kutlamaya sabahın beşinde geldin.
Az önce doğumhaneden çıktım. İkiz doğdu.
"Silvia'ya bir sürpriz yapayım." diye düşündüm.
Sayın Bilirkişi beni içeri alın
yoksa eski kocan ve çocuklarının babası için
kabul süreci daha çok süreçten mi geçsin istersin?
Gel içeri.
Işığı yakacağım.
Büyük Ana!
Hazırlan çünkü herkes sana Büyük Ana diyecek.
Ben sadece bir vasiyim.
Bu sadece gazetecilerin uydurduğu bir terim. Bir önemi yok.
-Ah! -Ne oldu? Boynun mu ağrıdı?
Güzel bir masaj ister misin? Ellerim iyidir bilirsin.
Andrea, bana mı asılıyorsun?
Dinle, bakanın bile yarın protokolü imzalamaya geleceğini duydum.
Bu iyi, değil mi?
-Kahveye ihtiyacım var. İster misin? -Al bakalım, burada sıcak kruvasan var.
Bakan önemli bir insan. Sevinmedin mi?
Sevindim diyebilirim.
Herkesle anlaşabilmek için tam iki senedir çalışıyoruz.
Ne şanslılar, seni iki senedir görüyorlarmış.
Görüşler dışında
reşit olmayan kimsesiz çocuklar için bir kanun yok.
Umalım ki bu imzadan sonra olsun.
Ben bundan memnunum. Herkes de memnun olmalı.
-Neden? Sen memnun değil misin? -Bana öyle bakma. Ben de memnunum.
Reşit olmayan yabancılar için velayet sistemini düşünen
Avrupa'daki ilk devletiz.
Bunun farkında mısın? Herkes onların bakımını üstlenebilecek.
Bakmam gereken çocuk sayısının azalacağını söylemiyorum bile.
Belki o zaman daha küçük bir Büyük Ana olurum
ve çocuklarımız için daha büyük bir küçük anne olurum.
Anne, sabah mı oldu?
Hayır canım. Hâlâ gece. Git uyu.
-Selam baba! -Selam canım.
-İyi ki doğdun. -Burada olman ne kadar güzel!
Hadi canım. Hâlâ gece. Biraz daha uyumalısın.
Uyandığında kutlama yapacağız. Tamam mı?
Hadi bakalım!
İşte böyle.
-Artık uykum yok baba. -Bay Uyku gitti mi?
Kerataya bak! Onu şimdi arayıp geri gelmesini söyleyeceğim.
Babası bu kadarı yeterli. Git Bay Uyku'yu ara.
-Herkese güvenmemelisin. -Anne, pastayı sipariş ettin mi?
-Elbette. -Kirazlı mı?
-Evet. -Partime gelecek misin?
Elimden geleni yapacağım. Söz veriyorum. İşimi bitirdiğim an geleceğim.
Bu doğru değil anne.
Sen hep çalışıyorsun. Doğum günümde bile.
Benim hayatımın aşkı sensin biliyorsun. Seninle tüm ömrümü geçirebilirim.
Ama yarın bile şehri daha fazla güzelleştirmem gerekiyor.
Ne yapacaksın?
Yaya geçitlerine
çok yumuşak çimenler ekmeyi düşünüyorum.
Böylece karşıdan karşıya geçen her insan ayakkabılarını çıkarıp
ayaklarının altındaki yumuşak çimeni hissedebilecek.
-Bu fikri beğendin mi? -Evet.
Anne, mumları üfleyeceğim için sabırsızlanıyorum.
İnanılmaz bir şey dileyeceğim.
Ama kimseye söylememelisin yoksa gerçekleşmez.
Uyu şimdi canım.
Uyu!
Uyandığında yedi yaşında olacaksın. Sadece bunu düşün!
O zaman…
İşte burada.
Andrea, bunu Silvia ve Marco'nun görmemesi daha iyi olur.
Er ya da geç gerçekte ne yaptığını çocuklarına söylemelisin.
Evet ama Silvia daha çok küçük ve bunu anlayamaz.
Marco tamamen ergenliğe girdi ve benimle neredeyse hiç konuşmuyor.
-Ne oldu Caterina? -Aurora Merkezi'ni kapatıyorlarmış.
Hayır, buna inanmam.
Polis orada. Buna gerek yoktu!
-Kesinlikle yoktu! -Saat 4.00'ten beri buradayım.
Dinle, bana bir saniye ver. Üstüme bir şey alıp geleceğim.
-Selam baba. -Hey! Selam koca çocuk.
-Neden bu saatte buradasın? -Bugün kız kardeşinin doğum günü.
-Saat sabahın beşinde mi? -Seni uyandırdık mı?
-Hayır, tuvalete gidiyordum. -Ben çıkıyorum.
-Nereye gidiyorsun? -Merkezi kapatıyorlar.
Görüşürüz. Belediyeye geleceksiniz, değil mi?
Hayır, sana söylemeyi unuttum. Ödevi artık senin hakkında yapmıyoruz.
Öyle mi?
Scooter tamircisi olan arkadaşımın babası hakkında yapıyoruz.
Sınıftaki kimse sosyal politikalar bilirkişiliğini umursamıyor.
İyi geceler!
Acele ediyorum çünkü çocukları okuldan zamanında almak istiyorum.
Ah!
Dinle, masaj istemiyorsun ama en azından bunu tak.
-Masada kahvaltı bıraktım. -Harika.
-Tamam mı? -Hoşça kal. İyi günler.
PALERMO 11 HAZİRAN 2016
Geçici izniniz sonlandırıldı.
Bu bina böyle bir işlev için onaylı değil.
Affedersiniz. Saat sabahın beşinde böylece kapatacak mısınız?
İçeride olması gerekenden fazla 40 kişi var.
Bu akşama kadar tüm çocuklar taşınmalı.
-Hayır. Gerçekten bu akşama kadar mı? -Üzgünüm. Kurallar böyle.
-Elbette. -İyi sabahlar.
-Her şey yolunda mı Adele? -Evet.
Ama belki de boynumun daha fazla uykuya ihtiyacı var.
Ofiste sana iyi gelecek birkaç hapım var.
Teşekkürler.
Ben ne yapabilirim?
Hiçbir şey anlamıyorum!
Bu kargaşa da neyin nesi?
Bu gürültü ne? Hiçbir şey anlamıyorum!
Ne istediğinizi anlamadan size nasıl yardımcı olabilirim? Sorun ne?
Kalmak istiyoruz!
Bir çözüm bulmaya çalışıyorum. Tek yaptığım şey bu!
Çözüm bulmaya… Hey! Beni dinliyor musunuz?
-Palermo'yu terk etmek istemiyoruz! -Doğru! Kalmak istiyoruz.
Çocuklar bir sorun çıktı.
Bugün bir gemi geliyor ve tüm merkezler ayırtılmış.
Buradan gidemeyiz.
-Gitmek istemediğinizi biliyorum. -İstememek değil. Gidemeyiz!
Okul, final için birlik olmalı.
-Bu önemli! -Bu doğru!
Bu ne finali?
Sivil bir turnuvanın finali. Bu işe gönül verdiler.
Finaldeyiz ve haftaya oynayacağız.
-Beraber kalmalı ve antrenman yapmalıyız. -Bunu çok önemsediğinizi görüyorum.
Size bir şey soracağım. Bir futbol maçı
kalacak yer bulmaktan daha mı önemli?
-Ne yapıyorsun? -Sakinleşmeyeceğim!
Sakin ol!
-Ne yapıyorsun? -Anlamıyorsun!
Herkesle ilgilenmek istiyorsun ama kimseyle aran iyi değil!
Bunun için çok çalıştık!
-Formalarımızı aldık. -Biliyorum.
Dersler aldık! Çalıştık!
-Şimdi bizi götürmek mi istiyorsun? -Hayır.
Ama biz gitmeyeceğiz. Gitmeyeceğiz!
Kalacağız!
Gitmeyeceğiz!
Bitti mi?
Öncelikle bir daha benimle bu şekilde konuşmaya cüret etme.
Sosyal hizmet uzmanlarıyla
Palermo'da kalabilmeniz için elimizden gelen her şeyi yapacağız. Anlaşıldı mı?
Bu akşama kadar!
Yani çok az vaktimiz var.
Bana bunun için yardım edeceğinize vaktimi harcıyorsunuz.
-Anlaşıldı mı? -Hadi git!
-Defol! -Gel Adele. Kızların yanına gidelim.
Bravo!
Yazıklar olsun!
Merkezin sahibi daha bulunamadı!
İtalya'da değil gibi duruyor.
Elbette. Buradan kazandığı kolay paranın zevkini sürüyordur, değil mi?
-Geri döndüğü an… -Eğer geri dönerse.
Doğru. Onunla konuşmak istiyorum.
Bizi nasıl zor duruma soktuğunu ona anlatacağım.
-Selam herkese! -Selam!
Adele!
-Gethru! Nasılsın? -Ben iyiyim, sen nasılsın?
İyiyim. Biraz boynum ağrıyor. Kötü bir rüya gördüm.
-Rania iyi değil. -Rania iyi değil mi? Nerede o?
Yatakta kaldı ve kalkmak istemiyor.
Beni ona götür.
Orada.
IRKÇILIĞA HAYIR DE
Rania.
Ufaklık.
Nasılsın?
İyi değilmiş.
Doğum ne zaman?
-Bir haftası var. -Kontrollerini oldu mu?
Evet, her gün.
Acıyor mu?
Korkuyormuş.
Sağ ol ufaklık.
Ambulans çağırıp onu hastaneye yatıralım.
Ne olur ne olmaz.
-Ben ararım. -Tamam.
En azından hastanede ne yapılması gerektiğini bilirler.
Evet, hadi bunu yapalım.
Rania.
Şimdi Chiara'yla hastaneye gideceksin. Korkma.
-Benimle gel. -Hayır, gelemem.
Korkma.
Bugün seni görmeye gelirim, söz.
Affedersiniz. Hadi.
-Ben gidiyorum. -Evet Chiara, git hadi.
-Hoşça kal. -Hoşça kal.
-Çocuk için imzalar mısınız? -Evet, onun vasisiyim.
Caterina bir şeyler yapmalıyız.
Bize yardım edebilecek birini düşünelim.
En azından erkekleri burada tutabilir miyiz?
Bilmiyorum. 20 kişiler. Bu çok demek.
-Çok az zaman var. -Çok kişi olduklarını biliyorum
ama önümüzde tüm gün var. Hadi bunu yettirelim.
Şimdi acele gidiyorum. Silvia'yı okula bırakmak istiyorum.
Pekâlâ. Belediyede görüşürüz. Bu kıyafetlerle gelmeyeceksin, değil mi?
Mekânı boşaltırlarken süslenmeli miydim?
Hayır ama en azından gömleğini tersine çevir. İçi dışına dönmüş!
Hayır! Lanet olsun!
İnanamıyorum.
-Bir dakika. Bugün kızımın doğum günü. -Üzgünüm ama içeri giremezsiniz.
-Silvia! -İlk zil çoktan çaldı.
-İçeri giremezsiniz. Üzgünüm. -Affedersiniz.
Ah! Silvia canım!
-İçeri giremezsiniz. -Doğum günün kutlu olsun canım!
-Çok yazık. Neredeyse yetişiyordun. -Neredeyse.
Bana gülümsemedi bile. Hiçbir şey yapmadı.
-Gazeteyi okumadı, değil mi? -Okudu.
Okudu mu? Okumasına izin mi verdin?
Onu alacağım dedin ama evde bıraktın.
-Onun elinden almalıydın! -Benden çok önce bulmuştu.
Üstünde fotoğrafın vardı. Abisine onu okuttu.
-Olanları gördün mü? -Ben ne yapabilirdim? Ona, "Hayır,
okuyamazsın." mı deseydim? Daha kötü olurdu.
-Bana selam bile vermedi. -Gel bir kahve içelim.
-Tabii! Yapacak milyon tane işim var! -Adele.
Bir kahve için zaman ayırman gerek çünkü seninle konuşmam lazım.
Teşekkürler.
Şunu anlamamakta ısrar ediyorsun, eğer sen bana yardım etmezsen kimse etmez.
-Sana yardım etmiyor muyum? -Hayır, etmiyorsun.
-Ona, bunu açıklamalıydın. -Açıkladım.
Ama sana neden ana dediklerini anlamadı.
O çocuklara neden "çocuklarım" dediğini anlamadı.
Yanında olamadığın için Silvia'nın neler çektiğini biliyorsun. Bunu tartıştık.
-Evet, tartıştık. -Ama hiçbir şey değişmedi.
Hatta daha kötüye gitti. Eve daha da geç geliyorsun.
Eve daha geç geliyorum çünkü karaya çıkmalar arttı.
Reşit olmayan kimsesiz çocuklar arttı, bu yüzden daha fazla işim oluyor.
Ne yapabileceğimi sanıyorsun? Sihirli değneğim mi var?
Bu sefer Silvia gerçekten çok sinirli.
Onun yerine başka çocuklara baktığın bir evde yaşadığın için
hiç eve gelmediğini söylüyor.
Onları besliyorsun, yıkıyorsun, ödevlerini yaptırıyorsun.
Onları yatağa yatırıp uyku öncesi masalları anlatıyorsun.
O bunları annesiyle mi yapmalı bakıcısıyla mı?
Bir vasi olmak sadece belgelere imza atmaktan ibaret değildir.
Çocuklarla tanışmalıyım.
Gelecekleri için onlara nelerin en hayırlı olacağını bulmalıyım.
İyi. Bunları ona anlat. Kızını dâhil et.
Kendi bulduğunda neler olduğunu gördün mü?
Yaptığım işi bu çocuklara anlatırsam
aynı zamanda geldikleri yeri ve nereden kaçtıklarını da anlatmam gerekir.
Pekâlâ. Onu hayatına dâhil etmemek senin için daha iyiyse devam et.
Sadece onu korumak istiyorum.
Daha hâlâ çok genç olan bir kızın
dünyanın sadece savaştan, hastalıktan, kıtlıktan, ölümden ve tecavüzden
ibaret olduğunu düşünmesini ve geceleri kâbuslardan uyanmasını istemiyorum.
Onun yaşındaki çocuklar bunlara maruz kalıyor. Anladın mı?
Kızımın korku içinde yaşamasını istememem kötü bir şey mi?
Onu, annesinin sokakları pembeye boyamak için
işe gittiğini düşündüğü bir peri masalında da yaşatamazsın.
Bugün onun doğum günü. İşe gitme.
Ona sürpriz yap. Onu denize götür. Onunla biraz vakit geçir.
Bunun, onun için en iyi hediye olacağına eminim.
Sana tekrar güvenmeye başlayacak.
Bana bugün ne dedi biliyor musun? "Annemi partimde istemiyorum!" dedi.
-Böyle mi söyledi? -Evet.
"Partimde nefret ettiğim insanları istemiyorum!" dedi.
Hadi! Şuraya doğru! Dur!
Bir ticari geminin dümenine tutunan adam
sahil güvenlikleri tarafından kurtarıldı.
Hadi!
-Güzergâh yeniden temizlendi. -Kirazlı pasta demiştiniz, değil mi?
Evet, kirazlı pasta.
Krem şanti, çikolata ve krema da ekleyin. Kremayı çok sever.
Yedi yaşına gireceğine inanamıyorum. O kocaman bir kız oldu!
…Palermo İl Meclisi vekilinin yorumu böyleydi.
Bugün bir kez daha limanda karaya çıkma bekleniyormuş.
Hadi. İşte bu! Dikkat edin.
Massimo!
Bunun hayalini kurmuştum
ama böyle asılmış görmek insanı inanılmaz etkiliyor. Bu harika.
Bu şekilde yüzü dönük koymak sizin fikrinizdi.
Çok fazla resim astım ama böylesi kimsenin aklına gelmemişti.
Gelin, size bir şey göstereceğim. Tam burada durursak…
Görüyor musunuz?
Tıpkı onların fotoğrafını çekerken
bana baktıkları gibi onlara bakıyoruz.
Bu doğru.
Çok iyi iş çıkardın.
Bence bu fotoğraf, bin konuşmadan daha değerli.
-Vekâlet belgesi. -Teşekkürler.
-Girebilir miyim? -Evet, girebilirsin Caterina.
Ne oldu?
-Üstümü değiştim! -En azından onu yapmışsın.
Hiç huzura eremeyeceksin. Herkes bu makaleyi konuşuyor.
Sen de başlama Caterina!
Radyodan, televizyondan, gazetelerden arıyorlar.
Bugünün makalesi "Büyük Ana" hakkında röportaj yapmak istiyorlar.
-Herkes bunu okumuş. -Sorun şu ki kızım da okumuş.
Silvia mı?
Şok geçirmiş.
Gerçekten 480 çocuğum olduğunu düşünüyor.
İşim hakkında ona dediğim her şeyi…
Evet, pembe sokaklar, gökkuşakları…
Onları, diğer çocuklarla beraber olabilmek için
uydurduğum bahaneler olduğunu düşünüyor.
Endişelenme. Bu sadece içgüdüsel bir yaklaşım.
Benden nefret ettiğini söylemiş.
Böyle bir şey söyleyebilmek için… Biliyorsun ben çocuklarım için yaşarım.
Bunu biliyorum.
Ama bilirsin insan genelde düşündüğünün tersini de söyleyebilir.
Bunu sizi sevdiği için söylüyor.
-Bugünün randevularını… -İmza protokolünden sonrakileri mi?
Evet. Hepsini ertele.
Evet, Silvia'yla konuşmalıyım.
Bu çok önemli.
Bekle bir dakika. Söz verdiğim hapları getirdim.
Bu doğal bir ilaç.
-İçinde şeytan pençesi, ananas… -Evet.
Sana güveniyorum. Senden geliyorsa işe yarıyor demektir.
Hadi başlayalım.
Osvaldi ailesinin talebi ev talebi.
Onlarla tanışmıştım.
Evet ama sözünü tutmadığını söylediler.
Onları hemen görmelisin çünkü onlar çok sinir…
Söyle Caterina. Çok mu sinirliler?
-Çok azimliler. -Azimliler, evet.
Bir protesto hazırladıklarını bile söylediler.
-Harika. Onları haftaya görürüm. -Pekâlâ.
Somalili kız Kimberly.
-Omurilik ameliyatı olan mı? -Evet.
Yazık kıza.
Bir de sosyal hizmet uzmanlarıyla huzurevi için bir toplantın var.
-Çünkü yaşlı vatandaşlar… -Tamam, ajandaya ekle…
Hayır! Ara onları!
Belki de Aurora'daki çocuklar için yerleri vardır. Futbol takımı için.
-Evet, harika bir fikir. -Onlar çok…
Az önce ne demiştin?
-Azimli. -Evet, çok sinirlilerdi.
Son bir şey daha var. Merkezdeki 18 kız Ragusa'ya gidebilir.
-Hâlâ onaylamaları bekleniyor. -İyi.
Şunu söylemeliyim, Palermo'dan ayrıldıkları için çok da mutlu değiller.
Ben daha mutsuzum
ama geçici velayet onaylanmadan Palermo'da kalabilme şansları yok.
Affedersin.
-Montevergini Tiyatrosu'ndan Carlo arıyor. -Tamam, bağla onu.
-Selam Adele. -Selam.
O deli Kalif, bir kızla binanın en tepesine tırmandı.
Ne? Başı belada mı?
Hayır ama seninle konuşmadan inmeyecek.
Lütfen gel. Provalara devam etmeliyiz.
Pekâlâ. İşim bitince gelirim.
-Bekliyorum. -Hoşça kal.
Denizciler teknelerle, yelkenlilerle
ve büyük gemilerle her yerden geliyorlardı.
Ana vatan Palermo'ya kapıyı çalmadan giriyorlardı.
Palermo Hristiyanları uyuyor gibi görünüyordu.
Rüya görüyor gibilerdi.
Ama hayır, onlar ölmüştü.
-Adele, gelmen çok iyi oldu. -Carlo.
Geç kaldık. Provayı bölemem ve o ikisi de aşağı inmek zorunda.
-Kızın ebeveynlerini çağırdım. -Ebeveynler.
Günaydın, ben Mauro Crivello. Biz Vittoria'nın ebeveynleriyiz.
Vittoria. Vittoria yukarıdaki Juliet, değil mi?
Kalif sinirli bir tip. Bunu biliyorsunuz.
-O kurallara saygı duymuyor. -Kendi istediğini yapar, biliyorum.
-Onlarla iki saniye konuşabilir miyim? -Buyurun.
Affedersiniz. Böldüysem kusura bakmayın. Çocuklar ne olduğunu anlatacak mısınız?
Biz evlenmek istiyoruz.
-Gerçekten mi? -Evet.
Bana bir iyilik yapar mısınız lütfen?
Aşağı inebilir misiniz? Boynum ağrıyor, kafamı kaldıramıyorum.
Hayır, aşağı inmeyeceğiz
Önce Vittoria'nın ailesi ve senin evliliğimize izin vermesi gerek.
Evet. İzninizi almadan aşağı inmeyeceğiz.
Bunu Kalif'in fikriymiş gibi düşünmeyin çünkü bu, benim fikrimdi.
Tüm sorumluluğu üstleniyorum.
Onlara izin vermezsek kaçacaklarını söylediler. Onları durduramıyoruz.
Abartıya bak! Sanki dedelerimin zamanına döndük.
-Evet! -Kalif'in daha kimliği bile yok
ve 18 yaşına girdiğinde İtalya'da kalmasına izin verilmemesinden korkuyor.
Kalif'i yollarlarsa ben de onunla giderim.
Onu duydun mu? Ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz!
Çocuklar, sizin evliliğinizi onaylayamam.
-Neden olmasın? -Şükürler olsun!
Hayır diyen taraf olmak istemiyorduk.
Ama iyi haberlerim de var! Bay ve Bayan Crivello,
Kalif'in vasisi olmak ister misiniz?
-Nasıl olacağız? -Yakında gönüllü vasi listesine
yazılma şansınız olacak.
Yani Kalif sizin evinizde kalacak ve sizin sorumluluğunuzda olacak.
Onu ailenizde istiyorsanız
velayet işlemlerini başlatabiliriz.
Ne dersiniz?
Bu kabul edilebilir bir çözüm mü?
Bu bize uyar. Bizim için önemli olan şey beraber olabilmemiz.
Sen ne diyorsun baba?
Ne diyebilirim ki?
-Pekâlâ. -Aferin sana babası.
Onlar gülse çiçek açar zaten!
-Günaydın Sayın Yargıç. -Günaydın.
Bakın size ne getirdim.
Bugün protokolün imzalanmasını kutlamak mı istedin?
Kısmetse çocuklarımla daha fazla vakit geçirebileceğim.
Umalım ki Palermo'da gerçekten gönüllüler vardır.
-Şu anda onları sadece hayal ediyoruz. -Ben bu konuda iyimserim.
Bakalım sevgili şehrimiz nasıl karşılık verecek.
Hem burada hem de tüm İtalya’da çoğu insan başvuracak eminim.
-Pekâlâ. -Tadına bakın.
Bugün bir de kızımın doğum günü.
Teşekkürler ama şekerden uzak durmaya çalışıyorum.
Bu akşama kadar taşımam gereken 64 çocuğum var.
-Evet. -Çünkü Aurora Merkezi kapatıldı.
Şimdiyse onları Sicilya çevresine dağıtmak istiyorlar.
-Biliyorum. -Palermo'nun daha fazla kapasitesi yok
ve müsait yerler de önümüzdeki karaya çıkışlar için ayrılmış.
Elbette.
Yani benden ne istiyorsun?
Onların Palermo'da kalması için bir yol bulmalıyız.
-Evet! Elbette! -Evet.
Onların çoğu profesyonel kurslara başladı.
İtalyanca Okulu, tiyatro, futbol takımı.
Eğer şehirleri değişirse bunlar tamamen biter!
Palermo onlara yatırım yaptıktan sonra onları kayıp mı etsin?
-Bayan Cucci… -Evet, demek istediğin şeyi biliyorum.
Ama şunu anlamalısınız, ben bu çocukların hepsini teker teker tanıyorum.
Onların hikâyelerini, sorunlarını biliyorum.
"Şehir değiştireceksiniz. Başka bilirkişi olacak. Güle güle."
Dinle Büyük Ana, bu işi çok içerliyorsun.
Olağanüstü bir durumun içindeyiz ve bu duruma uyum göstermeliyiz.
Onları taşıyalım. Diğerleri bugün ya da yarın gelir.
Israr etme.
-Ne düşünüyordum, biliyor musun? -Hayır. Ne?
Geçici bir velayet.
Biliyorum. Bugün bu akşama kadar yapmak imkânsız diyeceksin.
Ne yapacaksın?
Şehre posterler asıp yoldan geçenlere velayet mi dağıtacaksın?
Hadi ama! Vasi listesi olmadan kime güvenebileceğimizi bilemeyiz.
Üzgünüm.
Hadi acele edip şu protokolü imzalayalım.
Sence bunlardan hangisi…
…en tatlısı?
Bu.
-Hey çocuklar. Nereye gidiyorsunuz? -Bilirkişi Cucci'ye.
-Randevunuz var mı? -Evet. O, onun oğlu.
Sen Büyük Ana'nın oğlusun demek!
480 taneden hangisisin?
Gel hadi. Bu adam tam bir aptal!
Bu mekân babamın tamirci dükkânından çok daha havalı.
Hadi. Şu röportajı yapalım sonra özgürüz. Gel!
-Girebilir miyim? -Evet, Adele. Gel.
-Günaydın Sayın Başkan. -Günaydın.
Daha saat sabahın onu ama ben iki gündür ayaktaymışım gibi hissediyorum.
-Mekânı sabahın beşinde boşalttılar. -Biliyorum. Bana söylediler.
Çocukların yerini değiştirmekle ilgileniyoruz
ama korkarım ki onları Palermo'nun dışına taşımak zorundayız.
Tüm meclis üyelerine gazeteyi aldım çünkü hepsinin okumasını istiyorum.
Gazetede iyi bir yer ayrılmış. Palermo'nun imajını değiştiriyoruz, değil mi?
Bunun için çok çalışıyoruz diyelim.
Tarihsel olarak burada benden önce kim oturuyordu, hatırlıyor musun?
-Herkes hatırlıyor. -Oturabilirsin.
Mafyadan bahsetmeden Palermo hakkında konuşamazsın.
Bir sorun olduğunu sana söylemeliyim.
Öyledir elbette.
Yetkili memur, bakanın gelemeyeceğini söyledi.
Ne?
Planlarda değişiklik olduğunu söyledi.
Anlarsın, acil durum gibi.
Ama yine de imza atacağız, değil mi?
Yetkili memur, bakanın burada olabilmeyi önemsediğini söyledi
ve doğal olarak bunu ben de önemsiyorum. Sen de önemsemelisin.
Evet, ben de önemsiyorum ama zaruri olduğunu düşünmüyorum.
İmzayı erteleyemeyiz.
Biliyorum, ben de her şeyi bugün için ayarladım.
Evet ama bu durum, bugün ve yarından ibaret değil.
Sorun, her gün reşit olmayan kimsesiz çocukların sayılarının artması.
Gönüllü vasi listesi oluşturma fikrinin nasıl başladığını hatırlıyor musunuz?
Elbette hatırlıyorum! Gelip "Sayın Başkan yardıma ihtiyacım var!" demiştin.
Neden "Sayın Başkan, yardıma ihtiyacım var!" dediğimi biliyor musunuz?
İlgilendiğin 500 reşit olmayan çocuk için.
Vasi listesini ertelemeye devam edersek
ben de yalnız kalmaya devam edeceğim.
Cumartesileri, pazarları, akşamları çalışıyorum.
Kendi çocuklarım beni artık görmüyor!
Bu onlar için de benim için de iyi değil!
Anlıyorum.
Küçük kızım bana o kadar kızgın ki
beni doğum günü partisinde bile istemiyor.
Üzgünüm Adele.
Ama yetkili memura bunu kim diyecek?
Bunlar Giuseppe Garibaldi'nin silahları. Şu aşağıdakiler.
Bu silahları Napolyon Bonaparte,
Amiral Gravina'ya vermiş. Çok güzel, değil mi?
Geldin mi?
Ofise sizi görmeye gelmişler ben de onlara birkaç bir şey gösterdim.
-Doğru olanı yaptın. -Sana bırakıyorum.
İlk 18 kızın Ragusa'ya gitmesi onaylandı.
-Diğerleri için gelişme yok. -Pekâlâ. Bekleriz.
-Görüşürüz. Hoşça kalın. -Görüşürüz.
-Atölyeye gitmiyor muydunuz? -Maalesef hayır.
Öğretmen böyle olmasına kara verdi ama bu benim için sorun değil.
Sizinle röportajı yapıp gideriz. Merak etme.
O zaman başlayalım hadi.
-Selam Blessin! -Selam.
Selam!
-Buraya gel Sonia! -Geliyorum.
Sonia, onları ekecek bir bahçe var mı bilmiyorum.
Fark etmez. Onları başka yere ekerim.
Bugün şanslı gününüz.
-Bugün belediye meclisi toplantısı var. -Ne kadar da şanslıyız!
Belediye meclisi toplantısı nedir?
Basitçe şehrin hükümeti gibi bir şey.
Meclis üyeleri, bilirkişiler ve Başkan yapılacak şeyleri konuşur.
Sosyal politikalar alanında mı bilirkişisiniz?
-Aynen. -Peki bu ne demek?
Ben ve kız kardeşim dışında tüm şehre annelik yapması demek.
Üzgünüm. O makaleyi okumamalıydın
ama her şeyden önemlisi kız kardeşine okumamalıydın!
Bunu herkes okudu anne.
Öğretmenimiz bu yüzden buraya gelmemizi istedi.
Zorla gelmenize üzüldüm.
Ama şu an buradasınız ne yapabilirsiniz ki? Gelin.
Oturuma geç kaldım bile.
BAŞKAN EVİNE DÖN!
Başkan evine dön!
Hepsi hırsız!
İNSANSIZ PEK ÇOK EV EVSİZ PEK ÇOK İNSAN
Sayın görevdaşlarım, toplantı gündemindeki zabıtlara başlamadan önce
uzun süredir
üstünde çalıştığımız protokolün sonunda hazır olduğunu
size söylemek istiyorum.
Hepimiz şunu biliyoruz ki İtalya ve özellikle Palermo
çok büyük bir sorunla karşı karşıya.
Bu yüzden küçük fikirlerimizi,
küçük kaynaklarımızı birleştirerek büyük bir şey elde etmemiz gerekiyor.
Bu protokol, insan haklarına daha uygun
bir misafirperverlik için kararlı bir adım olacak.
Sizinle konuşmak istiyoruz!
Başkanla.
BÜYÜK ANA, BİZ BİLE EV İSTİYORUZ
Şehir misafirperverliği bilirkişisiyle.
Bu da ne?
Bravo! Harika!
Harika da değil şahane!
Palermo halkı olarak evsiz ne yapacağız?
Bir konut krizi olduğunun farkındayız
ve bu sorunu çözmek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz.
Biz yapacağımızı yaptık! Bilirkişi!
Büyük Ana!
Listelere adımızı yazdırdık!
Listelere.
BİR EV İÇİN SAVAŞIYORUZ
Şerefsizler!
Ve hiçbir şey olmadı!
SAHTE MÜLTECİLER GERÇEK KAZANÇ
Hiçbir şey olmadı!
Hatta Sayın Başkan, bugün protesto edenler
geçtiğimiz aylarda pek çok defa konuştuğum insanlar
ve zaten uzun vadeli bir çözüm bulmak için çalışıyoruz.
Ne?
-Ne yapabiliriz? -Bu nasıl bir soru?
Lütfen bu beyefendiye dışarıya kadar eşlik edin ve o pankartı da indirin!
Hadi acele edin!
Bir şeyin olması diğerlerini dışarıda bırakmaz. Bunu gayet iyi biliyorsunuz.
Bir eve sahip olma hakkınız olduğu gibi göçmenlerin de misafirperverlik hakkı var.
Evet ama bir Palermo vatandaşı olarak benim daha çok hakkım var!
Bizim için hiçbir şey yapmıyorsunuz!
-Çekil! -Hadi.
Neden sınırları açıp hepsini içeri almıyorsunuz?
Bu işi yapmayı bilmiyorsun!
-Başkanım. -Ne oldu?
Beni aramışlar. Limana gitmeli miyim yoksa istifa mı etmeliyim?
İstifa mı? Sen git, ben sonra geleceğim.
-Sayın Başkan, devam edelim. -Marco çabuk. Hadi gidelim!
Sözü Bilirkişi Giannutri'ye bırakalım.
-Adele bekle! -Olmaz çocuklar, limana gitmeliyim.
Okula geri dönün. Röportajı sonra yaparız.
Seninle geliyoruz. Arabada giderken yaparız.
Hayır, anlamıyorsunuz.
Karaya çıkış olmuş. Bu çocuklara uygun bir şey değil.
Affedersin ama zaten çocuklarla çalışmıyor musun?
-Birkaç soru sorarak başlayabilir miyiz? -Evet.
Tamam. Neden bir bilirkişi olmayı kabul ettiniz?
Aslında zaten sosyal sektördeydim.
Özellikle kenar mahallelerdeki çocuk ve gençlerle ilgilenen
-bir kooperatifte çalışıyordum. -İş tanımınız nedir?
Hem İtalyan hem yabancı göçmenlerle, ailelerle, yaşlı insanlarla
ve reşit olmayan çocuklarla ilgileniyorum.
Seni en çok ne etkiliyor?
Her karaya çıkışta beni en çok etkileyen şey, onların yüz ifadeleri.
Kaybolmuş gözleri senin üzerine kilitleniyor.
Onlardan her biri kaybettiği, oraya gelemeyen veya ölmüş birisinin
hatırasını yanında getiriyor.
Deniz, aylarca süren
ve zorluklarla geçen bir yolculuğun
son durağı oluyor.
Çoğu zaman yolculukları denizde son buluyor.
İçlerinden şanslı olanlar kurtarılıyor.
Bunlar çocuk!
Çoğu maalesef başaramıyor
ve kendilerini denizin dibinde buluyor.
-Tamam, bu kadar yeter. -Ama soracak başka sorularımız var.
Karaya çıkıştan sonra yapalım.
Benimle gelin. Kafeye gideceğiz.
Lütfen.
-Herkese günaydın! -Günaydın.
-Selam, nasılsınız? -İyiyim. Ne olacaktı?
-On kahve yapabilir misiniz? Teşekkürler. -Lanet olsun! On kahve mi?
Bir ay boyunca uyumamak mı istiyorsun?
Hadi.
-Kahve getirdim. İster misin? -Çok sağ ol. Çok naziksin.
-Siz istemiyor musunuz? -Hayır, sağ olun.
-Şekersiz mi? İster misiniz? -Sağ olun.
-Selam çocuklar! -Selam.
Devam et.
Çocuklar beni burada bekleyin.
Burada video çekebilirsiniz. Sağduyulu ve saygılı olmayı unutmayın.
Saldırgan gibi kamerayı insanların suratlarına tutmayın.
Her zaman onların geldikleri yeri hatırlayın
ve her şeyden önemlisi bu çardaktan ayrılmayın.
Tek güvenli alan burası. Burayı terk etmemelisiniz, anlaşıldı mı?
Bunu unutmayın!
Hadi.
Devam et.
Birer birer.
Şuna bak. Bayıldı!
Hemen bir sedye gelsin. Kurtarın onu!
Bir, iki, üç!
Çok yaklaşmayın.
Yer açın lütfen.
-Geri çekilin. -İttirin.
-Sakin ol. -Sakin olun! Yer açın!
Hadi.
Hadi! Yolu açın!
Sorun yok.
-Neler oluyor? -Bilmiyorum. Birden çöküp bayıldı.
-Elimi bırakmıyor. -Şimdi bıraktırırız.
Eğer elinizi tutabiliyorsa durumu o kadar da ciddi değildir.
-Onunla biz ilgileneceğiz, sağ olun! -Çok sağ olun. İyi günler.
Değerlerine bakalım.
SAHİL GÜVENLİK
Herkese günaydın!
-Selam. -Selam.
Ne kadar güzel bir top!
Burada bir oyuncumuz var!
İsmin nedir?
-Cuki. -Cuki mi?
-Hoşuma gitti. -Adele.
-Chiara! -Selam.
-Ne oldu? -Yaklaşık 52 tane reşit olmayan çocuk var.
-Tamamı Palermo'da mı? -Evet. Yerleri çoktan ayarlandı.
-Yani hepsi seninle kalacak. -Harika! Görüşürüz.
-Adele siz misiniz? -Evet.
Kız kardeşim.
-İtalya'ya kız kardeşimi bulmaya geldim. -Evet.
Onun için endişeleniyorum. Onu bulmalıyım. Tamam mı? Bana Adele'yi bul demişti.
-Palermo'ya gel demişti. -Bekle.
-Sen kaç yaşındasın? -17.
Belgelerin yanında mı?
Hayır bekle.
Salim, tercümede yardım eder misin? Sağ ol.
Her şeyini denizde kaybetmiş.
Ve
küçük kız kardeşim Rania'yla ilgili elimde sadece bu kaldı.
Evet! Onu tanımamıştım!
O benimle. Onu tanıyorum. Onunla ben ilgileniyorum!
Tamam.
Adele. Affedersin. Başkan, yetkili memur, emniyet amiri ve piskopos geldi.
Gitmem gerek. Üzgünüm. Sonra görüşürüz. Tamam mı?
-Ver ben de çekeyim. -Bekle.
-Lanet olsun! -Sabahtan beri sende. Bana ver.
Pekâlâ, al bakalım.
-Günaydın. -Merhaba.
Yakınlaşmalıyız yoksa duyamayız.
-Anneni duydun. Burada kalmalıyız! -Annem kim? Polis mi?
-Sayın Başkan. -Günaydın komutan.
-Memur Bey. -Komutan.
Ekselansları.
Neden gemi direkt limana yanaşmadı?
Sayın Başkan, genel komutanlıktan başka bir göçmen kurtarma talimatı geldi.
Bu yüzden hızlı olmak için gemiyi limana yanaştırmadık
ama kazazedeleri devriye gemimizle taşıdık.
Pekâlâ. Devam edin.
Hadi. Gidiyoruz!
-Günaydın Sayın Başkan. -Selam Adele!
-Günaydın Memur Bey. -Günaydın.
Memur Bey ile bakanın olmayışını konuşuyorduk.
Bunu açıklar mısınız?
Evet. Başkan bugün imzalamanın ne kadar önemli olduğunu söyledi ama…
Anlıyorum. İmzayı ertelemek istiyorsunuz.
-Öyle mi? -Hayır.
Bakan, seremoniyi çok önemsediğini tekrar dile getirdi.
Orada olup bu girişime desteğini göstermek istiyor.
-Bu sizin için de önemli, değil mi? -Elbette.
Erteleyip ertelememe kararını bize bıraktı
ve bence en iyisi ertelemek Adele.
Eğer bugün imzalarsak bu çocukların yarından itibaren onlara evlerini açacak,
her şeylerinde yanında olacak gönüllü vasileri olacak.
Bir bütünleşme yoluna girecekler!
Artık listemde 600 kişi olmayacak.
Çünkü orada 52 kişi var.
Ama yarın yine gelecekler, sonraki gün daha da fazlası gelecek.
Zaman kaybetmemeliyiz. Zaman çok değerlidir!
Dinle. Bakanın olmaması yeteri kadar kötü bir olay!
Ayrıca çoktan basına bunu duyurduk! Daha çok fark edilir.
Affedersiniz.
Çocuk dur!
Dur! Bu tehlikeli! Dur!
Cuki!
Dur!
Yardım edin!
Anne!
Anne, bunu al.
Hadi.
İşte böyle. Bana elini ver.
Bir, iki…
Bana elini ver.
Adele!
SAHİL GÜVENLİK
Adele!
-Her şey yolunda mı? -Evet.
Sayın Başkan!
-Siz de mi yüzmeye geldiniz? -Belki daha sonra.
Ne dersiniz Memur Bey? Bakan da denize atlar mıydı?
Elbette!
Pekâlâ, bu imzanın atılması gerekiyorsa, hadi atalım!
Hadi atalım.
Yani,
gördüğünüz gibi Palermo bir kez daha misafirperverlik makinesini çalıştırdı.
Bu öğleden sonra reşit olmayan
kimsesiz çocuklar için olan programın protokolü imzalanacak.
Size direkt bakanın gelemeyeceğini söyleyeceğim
ama acil durumlarda devam etmek zorundayız.
-Çok cesaretliydin, biliyor musun? -Sen de aptaldın.
Bir can yeleği bile olmadan
birini kurtarmak için denize dalınmaz.
Biliyorum.
Ben böyle biriyim. Hiç düşünmeden bir yerlere dalarım.
-Bunu neden yapıyorsun? -Neyi?
Affedersiniz.
Elimizden bunlar geldi. Özür dilerim.
-Özür dileme. Bunlar harika. Teşekkürler. -Rica ederim.
Sanırım bunlar sana.
Bunlar bana.
-Hadi değişelim. -Nerede?
Burada! Başka nerede olacak?
Utandın mı? Daha düne kadar seni ben yıkıyordum!
Bekle.
Bakmayacağım.
O iskelede binlerce polis vardı. Birine sorman yeterli olurdu.
Evet.
İçgüdüsel olduğunu anlamıyor musun?
Ben
zorluk çeken bir çocuk görünce…
Çünkü gördüğün her çocuk senin çocuğun oluyor, değil mi?
Bu Büyük Ana işi tam bir saçmalık!
Ama sen koca adam oldun. Bunun basının uydurduğu
bir tabir olduğunu görmüyor musun?
Bilirkişi olduğum için birçok reşit olmayan çocuğun vasisiyim.
Kimsesiz çocukların.
-Ama bu idari bir görev. -Ne diyorsun?
Hiç tanımadığın bir çocuğu kurtarmak için o iğrenç liman suyuna daldın.
Bir bilirkişi bunu yapmamalı.
Aslında…
…bilirkişi olduğum için bunları yapmıyorum.
Bunları doğru bulduğum için yapıyorum.
Herkes böyle yapmalı. Eğer biri yardıma muhtaçsa ona yardım etmelisin.
Bu sabah o makaleyi okumak zevkli değildi biliyorum.
Umurumda bile değil! Kafasında bir şeyler kuran Silvia'ydı.
O ağlayıp çığlık attı. Delirdi.
Her neyse babam iyi iş çıkardı. Onu sakinleştirmeye çalıştı.
En azından özel bir babaya sahip olduğunuz için şanslısınız.
Annenizin tersine.
-Her neyse ben Silvia'yla konuşurum. -Konuşsan iyi olur.
Marco.
Şunu anlamanı istiyorum,
ben bu işi bu şekilde yapıyorsam…
…sadece benimle gurur duymanızı istediğim içindir.
-Selam Marco! -Sen neden dalmadın?
O zaman videonu nasıl çekebilirdim? Bu harikaydı!
-Gerçekten mi? -Tüm basın sizi konuşuyor!
Gerçekten mi?
Başkanla bugünkü atılacak imzanın önemli olduğunu anladım.
Evet, çok önemli.
O zaman hadi gidelim! Orada olmalıyız!
Bu sırada siz de okulunuza dönün.
Öğleden sonra görüşürüz.
Okula gideceksek videoyu düzenleriz.
-Pekâlâ. -Hadi.
İyi misin?
İşte geldim.
Nasılsın? Oğlun iyi mi?
Biz iyiyiz. Cuki nasıl?
O da iyi, endişelenme. Doktorların yanında.
Sadece korkmuş. Sosyal görevliler onunla beraber.
-Şükürler olsun. -Hayır, bekle.
Salibu, topu getir buraya.
ÇOCUKLARI KURTAR
Teşekkürler.
Bu onun topu. Bunu ona verir misin?
Senegal'den getirmiş. Bir şampiyon olmak istiyormuş.
Pekâlâ. Onu sevindireceğiz.
Salim, bakar mısın?
Günaydın.
Bonjour. Selamünaleyküm.
Benim adım Adele.
Burada gördüğünüz insanlarla sizinle ilgileniyoruz.
Şimdi burada beklemelisiniz.
Sonra sizi yemek yiyip yıkanabileceğiniz ve giyinebileceğiniz bir yere götüreceğiz.
Tüm sorunlarınızı bana iletebilirsiniz.
Bu yüzden bana güvenin.
Güzel şehrimize hoş geldiniz.
Bana ismini söylemedin. İsmin nedir?
-Falah. -Falah.
Rania hastanede. Onu ziyaret edebilirsin.
-Tamam, teşekkürler. -Benimle gel ona sürpriz yapalım.
-Dördüncü katta. -Tamam.
Biraz çiçek alabilir miyim?
-Alabilir miyim? -Evet, elbette.
Selam.
Umalım Rania onun gelmesinden memnun olur.
O kız benim için hâlâ bir sır.
O dört aydır burada ve hâlâ bütünleşemedi.
Evimde çocuklarımla beraber bir gece bile geçirdi.
Biraz açılacağını düşündük ama olmadı.
Bu on avro.
Bana ne diyecektin?
Merkezdeki çocukların yer değişmesiyle alakalı bir haber var mı?
14 tane kız, Ursula rahibelerine konuk olacak.
-Bu şehirde mi? -Evet.
Erkek çocuklar ne olacak? Onları Palermo'da tutabilecek miyiz?
Bilmiyorum. Şu andaki tek çözüm Reggio Calabria.
Reggio Calabria mı?
Ama Chiara onları daha uzağa yollamış oluruz!
Takımdaki çocukların kargaşa çıkardığını biliyorum.
Hiçbir şeyi yapmayı kabul etmiyorlar. Yemek yemeyi, konuşmayı, hareket etmeyi.
Ton balığı ve domates.
Domates ve mozzarella.
Etli güzel bir arancini.
Yağlı arancini.
Hadi alın.
Anlamıyorum. Bu da ne çocuklar? Açlık grevi mi?
Hadi yiyin! Alın!
Bu aranciniyi alın!
Sessizlik duvarı.
Çocuklar sizden taraf olduğumuzu anlayacak mısınız?
Kimse bir daha oynayamayacaksınız demiyor.
Oynayacaksınız ama başka takımlarda!
Burada bekleyin. Önce ben girip nasıl olduğuna bakacağım.
Rania.
-Adele! -Selam.
Gördün mü? Seni görmeye geleceğime söz vermiştim.
Sana bir sürprizim var.
Seni görmek için çok uzaklardan biri geldi.
Bekle.
Gel.
Rania.
Ne oldu? Rania.
Rania.
Kardeşini görmeyecek misin?
Ne oldu? Ailen hakkında kötü haber mi verdi?
Açmıyor.
Git bir hemşire çağır. Bilmiyorum birini çağır!
Ona ne dedin?
-Ne dedin? Sen kimsin? -Bilmiyorum.
-İşte getirdim.
Kendini tuvalete kilitledi. Bize yardım edin lütfen.
Merak etme. Onu yolladım!
Rania, aç kapıyı!
Aç!
Rania ne yapıyorsun? Delirdin mi? Aşağı in.
Hey!
Nereye gidiyorsun?
Dur!
Hey!
Sakin ol.
-Onun kim olduğunu biliyor muyuz? -Bak. Bunları bana fırlattı.
Rania.
Sana yardım etmemizi istiyorsan bize bir şey demelisin.
Falah'ın kim olduğunu söylemelisin. Ondan neden korktun.
Az önce neden o korkunç şeyi yapmaya kalkıştın?
Falah onun kocasıymış.
Kocan mı?
12 yaşında evlenmiş.
Babası onu Falah'a satmış.
Zaten iki tane karısı varmış ve ona kölesi gibi davranmış.
Her şeye sahip olduğunu sanarak onu geri almaya gelmiş.
Ama onun sahibi o değil.
Rania, sen onun değilsin.
Bir daha Falah'ı görmeyeceğine söz veriyorum. Onu kovacağız.
Seni görmeye tekrar geleceğim.
Chiara, eğitmenlere nöbet tutmalarını söylemeliyiz.
-Sürekli onu kontrol etmeliler. -Evet.
Asla yalnız bırakılmamalı.
Hadi hareket et!
Aman Tanrım. Ölecektim.
Lanet olsun!
-Selam Adele. -Merhaba.
Andrea, Silvia'yı aldı. On dakika önce gittiler.
-Evet, yetişemedim. -Silvia'nın partisinde görüşürüz.
Elbette. En azından onunla beraber mumları üflerim.
Sonrasında belki meyve konusunu konuşuruz.
-Bu çok önemli. Hayati önem taşıyor! -Meyveden mi bahsetmek istiyorsun?
Neden çocuklarımızın okulda yediği meyveyi seçemiyoruz?
-Kafeteryadaki meyve organik mi, değil mi? -Haklısın. Elbette.
Bir dakika izninle.
Bunu sonra konuşalım çünkü bu konu ilgimi çekti.
-Hoşça kal. -Hoşça kal! Alo.
Bayan Adele, üzgünüm ama kızıma refakat etmeliyim.
-Ne? Pasta ne oldu? -Pastayı özel bir pakete koydum.
Bu pastanın benim için ne kadar önemli olduğunu bilmiyorsunuz.
Gianni'yi bulursunuz.
Harika! Faturayı bana bırakın lütfen. Binlerce kez teşekkürler.
Hadi ittir.
-Selam! -Selam!
Çok ciddiyiz!
Silvia ve kız arkadaşları için bir diskotek hazırlıyoruz.
Oğlunun bir DJ olduğunu biliyor muydun?
-DJ Dinamit! -Gerçekten mi?
Annene dalışını göster. Videoyu aç.
Eve geldiğinden beri başka hiçbir şeyden bahsetmedi.
İkinizin beraber denize daldığı harika günü anlattı.
-Gerçekten mi? -İkinizle de gurur duyuyorum! Buraya gel.
-Hayır. Videoya mı çekmişler? -Bak. Ünlü bile olduk!
Çok fazla kişi izledi ve gittikçe artıyor.
-İnternet yıldızı! -Viral olduk!
-Viral mi? -Bak!
Tanrım. Şuna bak.
Delirdin mi? Limandan öyle atlanır mı?
Canım. Sen sporcu musun?
Baba, anneannemle 20 tane şişirdik. Şimdi onları asacağız!
Çok iyi canım!
Tatlım çok güzel olmuşsun!
Gördün mü?
Annenin ne getirdiğini gördün mü? İstediğin pasta.
Bak!
Canım.
-O çok sinirli. -Gördüm onu.
Belki de onunla konuşmalısın.
Bana bir iyilik yap anne. Bunu buzdolabına koyar mısın?
-Bence bu doğru zaman. -Evet, derhal!
Hadi onu yetişkinlerin dünyasına sokalım.
Silvia.
Canım.
-Bana kızgın mısın? -Evet.
Gazetede okudukların yüzünden mi?
Bana neden sadece peri masalları anlatıyorsun? Ben küçük ve aptal mıyım?
Ben aptal değilim. Yanılıyorsun!
Dalga mı geçiyorsun?
Ben bunu gayet iyi biliyorum.
Canım.
Aptal olan bendim.
Sana sadece senin için hayal ettiğim güzel şeyleri anlatmak istedim.
Artık onları sevmiyorum.
Gökkuşaklarından ve tek boynuzlu atlardan nefret ediyorum.
Gerçek peri masalı ne biliyor musun? Gazetede okuduğun.
Onlar sadece ne yaptığımı açıklayan kelimeler.
O çocuklar benim çocuklarım değil. Ben sadece onlarla ilgileniyorum.
-Bunlar neden gazetede yazmıyor? -Haklısın. Hata yapmışlar.
Sana inanmıyorum.
Özür dilerim Silvia.
Beni dikkatlice dinle.
Çok uzun bir seyahate çıktığını düşün.
Kendi başına.
Oraya vardığında kendini bilmediğin bir ülkede buluyorsun.
Oradaki dili konuşmuyorsun.
Benim gibi birinin seni karşılamasını istemez miydin?
Seninle ilgilenen ve daha az üzülmeni sağlayan biri.
Hastalanırsan doktoru arar.
Ya da senin okul kaydını yapar ve öğretmenlerle konuşur.
Böylece evden uzak olmak daha az korkunç olmaz mıydı?
Neden öyle bir yerde yalnız kalayım? Beni oraya yollamak mı istiyorsun?
Hayır canım. Ne diyorsun?
Kaçmak zorunda değilsin.
-Onlar kaçmak zorunda mı? -Evet.
Neden kaçmak zorundalar?
Kaçmak zorundalar
çünkü onların geldikleri yerde insanlar birbirlerini umursamıyor.
Savaşlar, bombalamalar var.
Ya da yiyecek hiçbir şey olmaz. Çocuklar hastalanır.
Bu yüzden huzur içinde yaşayabilecekleri
bir yer bulmaları için kaçmak zorundalar.
Bu çok zor.
Çok uzun bir yolculuğa çıkıyorlar.
Çölleri ve denizleri aşıyorlar.
Çocuklar neden kimsesiz?
Anne ve babaları yolculuğun…
…sonunu getiremiyor.
Ölüyorlar mı?
Yeter! Neden bana bunları diyorsun?
Ağlamamı mı istiyorsun?
-Ben sadece… -Açıklamanı istemiyorum
-ve artık seninle konuşmak istemiyorum. -Bekle. Beni dinle bir dakika.
Silvia!
-Canım… -Artık seni görmek istemiyorum!
Sen kötüsün!
Peri masalları anlatmak doğru değil.
Gerçeği anlatmak da değil!
Bana ne dedi biliyor musun anne?
-Kötü olduğumu ve onu ağlattığımı. -Böyle düşünmediğini biliyorsun.
Bak. Her zamanki pantolonun yerine bunu neden giymiyorsun?
Seremoniye oldukça uygun. Bunu sana ben vermiştim.
Ne düşünüyorum biliyor musun?
Onun gününü berbat ettiğimi.
Onun doğum gününü hatta belki de hayatını mahvettim!
Abartma!
Bir günde pembe boyalı yoldan Suriye'deki savaşa gitmek
biraz travmatik!
Acılara katlanmayla yüzleşmemizin bir çaresi yok.
Ona bu dünyada nasıl yaşanır öğretebilirsin.
-Nasıl yaşandığını ben nereden biliyorum? -Kimse bilmiyor!
Hayır, bu istediğim pasta değil! Bu doğru değil!
Duydun mu onu?
İYİ Kİ DOĞDUN SİLVİA
-Ben böyle pasta istemedim! -Canım.
-Ne oldu? -Bak.
-İnanamıyorum. Çilekli pasta! -Görmek için ısrar etmesi iyi olmuş.
Ama yemin ederim ki kirazlı sipariş etmiştim!
Hayır, bunu bilerek yaptın. Çilek yiyemediğimi biliyorsun?
Canım, bu nasıl olabilir? Çileğe alerjin olduğunu gayet iyi biliyorum.
Sana inanmıyorum!
-Yeter! -Neler diyorsun? Ciddi misin?
Aman Tanrım.
-Bana mı bakıyorsun? -Ne? Hadi ama!
Bir şey yapacağına bana bakıyor. Sadece bana bakıyor!
-Pastacıyı arayacağım. -Evet, pastacıyı ara.
-Ne demeliyim? -"Ne demeliyim" mi?
Ben hallederim. Daha hızlı olur. Sağ ol.
-Dükkân sahibiyle konuşabilir miyim? -Daha dönmedi.
Ah.
-Sen Gianni'sin, değil mi? -Evet aynen.
Bir saat önce bir pasta almaya gelmiştim.
-Evet, hatırlıyorum. -Kirazlı pasta söylememize rağmen
çilekli pasta geldiğini fark ettik.
-Kızımın çileklere karşı alerjisi var. -Çok üzgünüm.
Başka bir kirazlı pasta siparişi vermeliyiz.
-Pekâlâ harika. -Lütfen.
Bu sabah da dediğim gibi kirazlı olmalı.
-Pekâlâ tamam. -Teşekkürler.
-Hoşça kal.
Tanrım. Gördün mü? Halloldu! Her şeyi çözdük.
Pastayı dün sipariş ettiğini söylemiştin.
Bunun yerine bu sabah sipariş etmişsin. Unuttun değil mi?
Hadi ama. Ne fark eder?
Önemli olan şey istediğin pastaya sahip olabilmen.
Sen bir yalancısın.
Silvia!
O zor biri!
Anne bu elbise üstünde güzel durmuş. Bilirkişi gibi olmuşsun.
Bunu söylemen için anneannen sana para mı verdi?
Hayır! O haklı. Sana çok yakışmış.
Sen de mi?
Silvia.
Özür dilerim. Haklısın. Yalan söyledim.
Pastayı dün sipariş etmedim. Bu sabah sipariş ettim.
Dün de gittiğime yemin ederim ama çok geç olmuştu ve kapanmıştı.
Çık git. Artık seni dinlemek istemiyorum. Tamam mı?
Bunun ne önemi var? Yakında istediğin kirazlı pasta gelecek.
Neden partiyi düşünmüyoruz?
Fark etmedin mi? Artık parti istemiyorum.
Silvia.
Silvia, kes şunu artık!
Silvia.
Silvia lütfen.
Artık seninle kalmak istemiyorum. Babamla yaşamak istiyorum.
Massimo! Fotoğrafları asan işçiler nerede?
Ne oldu? Her şeyi kurulmuş ve bitmiş hâlde bulurdum sanıyordum.
Açılış törenine iki saat var!
Hepsi gitti. Bunu fark ettin mi? Hepsi gitti!
Adele gördün mü? Seni aramak üzereydim.
Belediye onlara uzun zamandır ödeme yapmamış.
Bunun yerine eski faturaları ödemişler…
Lanet olsun! Her şey bugün mü olmak zorunda?
-Çok özür dilerim. -Ne söyleyebilirim?
-Onları evlerine götüreceğim. -Hayır olmaz!
Unut bunu!
Ben bu projeyi önemsiyorum. Bu sergiden vazgeçemeyiz!
Ne yapacağız? Onları duvarlara raptiyelerle mi asacağız?
Bilmiyorum ama hiçbir şeye dokunma. Bir çözüm bulacağız. Lütfen!
Adele affedersin ama daha büyük ve daha acil bir sorunumuz var.
Aurora Merkezi'ndeki erkek çocuklarla ilgili. Futbol takımındakiler.
-Ne olmuş? -Kaçmışlar. Kaybolmuşlar!
-Ne? -Evet.
Sonrasında ofisi arayıp bulunduklarını söylediler.
Sence neredeler?
İçeri nasıl girmişler?
-Sonunda buradasınız! -Ne oldu?
Eğer insanlar bunu öğrenirse herkesin başı derde girer.
Onların, benim, futbol federasyonunun.
Şu sahaya bir bakın. Daha yeni çimenleri ektik.
Dokunulmaması gerekiyor
ve bu hergeleler sahayı işgal edip üstünde tepinmek istiyor.
Bu Lubalıları buradan almalısınız.
Yoksa ben kovulacağım ve onlardan da şikâyet edilecek.
Pekâlâ.
Nedir bu?
Bana ne yaptığınızı açıklayacak mısınız? Sizin neyiniz var?
Böyle mi protesto ediyorsunuz?
Bize kulak verilmesini istiyoruz. Herkesi yolladın.
Palermo'da kalacağımız haberini almadan buradan ayrılmayacağız.
Sen Rory'sin, değil mi?
-Evet. -İtalya'da ikinci yılın mı?
-Evet. -Benim de öyle.
-Senin ismin ne? -David.
Çocuklar, bunun sizin için çok zor olduğunu gayet iyi biliyorum.
Şehri ve tüm yaptıklarınızı bırakmak zordur.
Ama bir dakikalığına beni anlayın.
Sadece bir topu tekmelemek için başınızı belaya sokuyorsunuz.
Bu sadece bir topu tekmelemekten ibaret değil.
Palermo stadyumunu işgal ediyorsunuz. Bunun farkında mısınız?
Sizi şikâyet edebilirler!
Şehirde böyle mi kalacaksınız? Hapse girerek mi?
Palermo'da kalıp finalimizi oynamak istiyoruz.
Karşılama merkezinde hep kendi hâlimizdeydik. Kimse bizi tanımıyordu.
Futbol oynamaya başladığımızda diğer takımlarla arkadaşlıklar kurduk.
Bizi partilere, evlerine götürdüler ve şehri gösterdiler.
Bu sadece top tekmelemekten ibaret değil.
Bu önce bir oyundu
ama sonra hayatımız oldu.
Palermo'da onlar için bir yer bulacağımızı sanmıyorum.
Bu sabahtan beri uğraşıyorum. Herkesi aradım ama yok.
Sadece Reggio Calabria var ve bunun için şükretmeliyiz.
Bu sihirli numarayı yapmak için bir yol bulmalıyız.
Ama nasıl?
Yani sizin Palermo'da kalmanızı sağlarsam…
Adele bunu yapamazsın! Onları nereye koyacaksın?
-Bilmiyorum. Bunu yapmalıyız. -Bu akşama kadar mı?
Elbette bu akşama kadar! Yoksa işin eğlencesi nerede?
Size yardım edebilirim ama bana yardımcı olmalısınız.
Çünkü bugün çok zor bir gün.
Sorunlar mantar gibi bitiyor. Hem de bunlar zehirli!
Ne yapmalıyız?
Beni takip edin.
Gidiyoruz.
Hızlı olun.
Herkese günaydın ve burada olduğunuz için teşekkür ederim!
Bugünün neden bu kadar önemli olduğunu açıklayacağım.
Bir protokole ihtiyacımız vardı.
Reşit olmayan yabancı çocukların hayatlarını her alanda kapsayan
bir platformun bu şehirde kurulması gerekiyordu.
Bu binadan ayrıldığımızda işler, hem bizim hem de onlar için değişmiş olacak.
Bu imzalar atıldığında, Palermo'daki her vatandaş listeye adını yazdırıp
reşit olmayan bir çocuğun gönüllü vasisi olabilecek.
Bu çocuklar bir lanet veya bir yük değil!
Bizimle okumalarını, bizimle çalışmalarını sağlayalım.
Zamanı geldiğinde
onlarla bizi ayıran hiçbir şeyin kalmayacağını düşünüyorum.
Bu çok güzel bir dönem olacak!
Teşekkürler.
-Ne düşündünüz? -Çok hoşsun Adele.
Bu olağanüstü bir fikir.
-Teşekkür ederim. -Evet, çok büyük bir etki yapacak.
-Bu sergi çok dokunaklı. -Çok mutluyum.
-Gidelim mi? -Hadi gidelim.
Sonunda imza atılıyor Başkanım.
Ne kadar da sıkıcı. Ver o kamerayı bana!
Annen bu sergi için çılgınca bir fikir bulmuş.
Çılgın fikirleri kim bulur? Çılgın insanlar!
İnsan şövalesi fikri sadece ondan çıkardı.
Herkese günaydın.
Bu önemli toplantıya geldiğiniz için teşekkür ederim.
Bu protokol
reşit olmayan kimsesiz çocukların korunması için imzalanıyor.
Bakanımız da burada bizimle olacaktı
ama programındaki bir değişiklik başka bir şehirde olmasını gerektirdi.
Sabır.
Bu belgeyi çıkarırken beraber çalışan
şehrin tüm kurumlarına teşekkür ediyorum.
Belediyeye, üniversiteye, hukuk mahkemesine, çocuk mahkemesine,
polis merkezine, sağlık ve eğitim kurumlarına.
Ama en çok Bilirkişi Adele Cucci'ye teşekkür etmek istiyorum.
O hırs ve azimli karakteriyle
bu noktaya gelebilmek için her şeyi ama her şeyi yaptı. İnanın bana.
Reşit olmayanlar için bu misafirperverlik modeliyle Avrupa'daki ilk devletiz
ve hükümetimizin bu protokolü artık ertelenmemesi gereken…
…bu zaruri kanun için ilk adım olarak görmesi gurur verici.
İnsan göçü, toplumumuz için bir yapı taşı değerindedir.
ve bir güvenlik sorunu değildir.
Göçmenliğin artık bir ızdırap değil,
göçün bir insan hakkı olması için çalışıyoruz.
Bu bizim hayalimiz.
Ama şimdilik gerçeğe geri dönelim ve bu protokolü imzalayalım.
Teşekkürler çocuklar. Afiyet olsun.
Sağ olun.
Teşekkür ederiz ama bize verdiğiniz sözü tutmalısınız.
Elbette tutacağım. Söz sözdür, değil mi?
-Pekâlâ göreceğiz. -Göreceğiz.
Teşekkürler çocuklar. Binlerce kez teşekkürler. Sağ olun.
Teşekkürler.
Çekilin oturayım. Ayaklarım acıdı.
30.000 izlenmeye ulaştık.
-Bu iyi bir şey mi? Ben anlamıyorum. -Aşağı yukarı öyle.
Yani bugünlük ünlüyüz ama yarın bizi kimse rahatsız etmez.
Elbette. O her zaman pozitiftir.
Bir saniye. Bugünlük ünlü müyüz dedin sen?
Hadi bundan yararlanalım! Kamerayı aç.
Hadi gel. Acele et!
Merhaba. Benim adım Adele ve bu da oğlum Marco.
Size dünyadaki en güzel şeyin bir çocuğun hayatını kurtardıktan sonra
onun gözlerinin içine bakmak olduğunu söylesem bana inanır mıydınız?
Bu aynı zamanda sizi herkesçe sevilen birine dönüştürür.
Size güzel bir haberim var!
Bugünden itibaren bu hayali yaşayabilmeniz için
size bir imkân veriyorum.
-Hayran kalacağına telefonuna bakıyorsun. -Bu çok basit.
Belediyede benim yanıma
yani Sosyal Politikalar Bilirkişisi Ofisi'ne gelin
ve gönüllü vasi listesine adınızı yazdırın.
Kısa ve öz hazırlık kursundan sonra
bir veya birden fazla çocuğa bakabilirsiniz.
Çünkü inanın bana bir çocuğa bakmak
dünyayı kurtarmak gibidir.
Sizi bekliyorum.
Teşekkürler.
Ne oldu?
Öylece kalkıp gitmiş.
Kontrol altında tutulsun hiç yalnız bırakılmasın demiştim. Doğru mu?
Ben hep onunlaydım.
Bir şişe su almaya gitmiştim.
Reşit olmayan bir çocuk hastaneden yürüyerek nasıl çıkabiliyor?
Burada binlerce insan var. Herkesi izlemek kolay değil.
Tanrım.
Salim
sen hiçbir şey anladın mı? Falah ona ne dedi?
Dediği ilk şey "Selam Rania. Nasılsın?" oldu.
Sonrasında "Beni görmeyi beklemiyor muydun?" dedi.
Çocuk bir şeyler fısıldadı. Onu anlayamadım.
Kızı tehdit etmiş olabilir.
Belki de.
İntikam almak için aileleriyle tehdit ederler.
Yani şimdi ne yapacağız?
-Elbette kayıp olduğunu bildirmeliyiz. -Evet ama bu sırada onu aramalıyız.
Salim aklına bir yer geliyor mu?
O kız her an doğurabilir.
Hadi Kalida'ya gidelim.
-Selam Kalida. -Selam Salim.
-Selam Salim. Nasılsın? -İyiyim.
Bu kızı bir yerde gördünüz mü?
-Hastanedeydi, onu arıyoruz. -Hayır. Çok üzgünüm.
-Bu kızı gördünüz mü? -Hayır.
Bu kızı gördün mü dostum?
Çok üzgünüm.
-Sağ olun. -Hoşça kalın.
-Pekâlâ, güle güle.
-Selamlar. -Selam.
Laura!
-Seni tanıyorum! -Ben de sizi tanıyorum!
Hatırlıyor musun? Ben Adele Cucci.
Senin isminse…
KOKTEYL
-Coffi. -…Coffi!
Marangoz olmak istiyordun! Neden burası? Gemiler yapmak istemiyor muydun?
-Hayır, para kazanmak istiyorum. -Dinle Coffi. Yardımına ihtiyacım var.
Bu kızı arıyorum. Aslında o bir çocuk.
İsmi Rania. O hamile.
-Hayır. -Onu hiç görmedin mi?
Onu tanımıyorum.
-Bu çok önemli. Hatırlamaya çalış. -Onu tanımıyorum. Aksilik istemiyorum.
Sağ ol.
Hadi gelin!
İyi bir patlıcan ister misiniz?
Bekle. Ben hallederim.
Selam millet.
Bu kızı gören var mı bilmek istiyoruz. O hastanedeydi.
Bu 14 yaşında bir kız.
Kötü bir adam geldi ve…
Rania benim.
Rania benim, onu benden alamazsın!
Onu bulursam onu eve götüreceğim.
Rania bir yerde tek başına.
Senin yüzünden ölebilir. Anlıyor musun?
-Senin için polisi aradım. -Burada ne oluyor?
-Ne oluyor dedim. -Affedersiniz. Rahatsız etmek istemezdik.
-Rania, senin değil. -Bırakın çalışsınlar!
Çıkın dedim!
Çıkıyorum.
-Hadi gel. -Seni bir daha burada görmek istemiyorum.
-Hadi gidelim. -Defolun!
-Bekle! -Gidin. Gidin dedim.
-Buraya gel! -Sana…
-Hadi! -Hayır! Onun kazanmasını istemiyorum!
Anlıyor musun? Gitmeliyiz Salim!
-Onları şikâyet etmeliyiz. Anladın mı? -Onlar tehlikeli insanlar.
Sakin ol.
Nasıl sakin olabilirim?
Nasıl? Tüm bu kargaşa benim yüzümden!
Falah'ı hastaneye Rania'ya ben götürdüm.
Beni rahatlatacak tek şey…
…Rania'nın onun ellerinde olmaması.
O bir yerde tek başına.
Zavallı Rania.
-Alo. -Alo Adele.
Adele. Bağırıyorsam kusura bakma ama duyamıyorum! Burada büyük bir kargaşa var.
Hayır, duyabiliyorum. Ne oldu?
Sana söylersem inanmazsın. Hemen ofise gelmelisin.
-Evet ama Silvia'ya gitmek istiyorum. -Ne?
Caterina, Silvia'ya gitmek istiyorum.
Silvia'ya sonra gidersin. Bir mucize gerçekleştirdin. Bunu görmelisin!
Sonrasında futbol takımındaki çocukların sorununu çözmeliyiz.
-Konuşmak istiyorlar. -Pekâlâ.
Seni bekliyorum.
-Belediyeye gidelim. -Tamamdır.
-Alo. -Marco, selam. Benim.
Nasıl gidiyor? Her şey yolunda mı? Silvia hâlâ sinirli mi?
Kızlar burada ama Silvia ve babam hâlâ yatak odasında konuşuyorlar.
Pastayı aldın mı?
-Bu sefer doğru yapmışlar mı? -Daha almadım.
Sizin yanınıza hemen gelemeyeceğim.
Anne dinle. Eğer çok önemliyse Silvia'yla ben ilgilenirim.
-Endişelenme. Müsait olunca gel. -Teşekkür ederim.
Hoşça kal canım.
Hoşça kal.
-İsim ve soy isminiz nedir? -Russo Antonina.
-Nerede doğdunuz? -Palermo.
Bir dakika bekleyin. Sonunda geldin!
Ne oldu böyle?
Çağrından sonra insanlar gelmeye başladı.
Ben de onlara hâlâ hazırlanmamız gerektiğini ve uygulamaya
yarın başlayacağımızı söyledim. Yine de isimlerini bırakmak istiyorlar.
-Ama kötü bir haberim var. -Al işte.
Futbol takımındaki çocuklar için kalacak yer bulamadık.
-Olamaz! -Biliyorum.
Onları Reggio Calabria'ya götürmesi için bir otobüs geliyor.
-Bekle. Onlar nerede? -Onları kütüphaneye götürdüm.
Bir fikrim var!
Selam çocuklar! Hadi gidelim! Acele edin!
Hadi.
Affedersiniz!
Affedersiniz! Öncelikle çağrıma cevap verdiğiniz için
hepinize çok teşekkür ederim.
Bu gördüğünüz çocuklar bir futbol takımının harika oyuncuları.
Çok çaresizler çünkü Palermo'dan gitmeleri gerektiğini öğrendiler.
Onlar için bu,
şampiyonanın finalinden vazgeçmek demek.
Bir ihtimal de olsa size soruyorum bu geceden itibaren
onları konuk edebilir misiniz?
Bir yatak, kulübe, uyku tulumu yeterli olur. Elinizde ne varsa!
Bu çok önemli.
Bizim sunacak şeylerimiz var. Bir ev ve bir aile.
Boş bir odam var. Kızım Londra'ya gitti!
Koltukta uyumayı kabul ederse bizim için sorun yok.
-Evet, merhaba Adele. -Sayın Yargıç, şu an belediyedeyim.
-Size bir şey göstermek istiyorum. -Evet, nedir?
Bakın. Görüyor musunuz?
Tüm bu insanlar
Aurora Merkezi'nden birer çocuğu eve götürmeye hazır.
Sadece sizin izniniz gerekiyor.
Görüyor musunuz? Sokak standına bile gerek kalmadı.
Görüyorum Adele. Tebrikler!
Adele az önce ofisten çıktım çünkü bir randevum var.
Ama endişelenme önemli bir şey değil.
Beni bekleyebilirler. Yukarı çıkıp gerekli belgeleri getireceğim.
Sağ olun Sayın Yargıç!
Çocuklar hepinize bir ev bulduk.
-Bravo! Yaşasın Adele! -Teşekkür ederiz.
Turnuvayı kazanırsak sana adayacağız!
-Hata için bizi affedin hanımefendi. -Unut gitsin. Olur böyle şeyler.
-Buyurun. Kirazlı pasta. -Kirazlı değil mi?
-Kirazlı. -O da ne?
İnanamıyorum.
Bu benim arabam!
Lütfen bayan polisi arar mısınız?
Hey!
Ne yapıyorsunuz?
Gidelim!
-İşte geldi! -Sonunda geldi!
Herkese iyi akşamlar.
-Adele sonunda. -İşte geldim.
Üzgünüm geciktim.
Meyve hakkında ne yapacağımıza karar verdik. Bunu konuşmalıyız.
Evet ama önce pastayı halledelim sonra meyveyi düşünürüz. Tamam mı?
-Silvia nerede? -Odasına kaçtı.
Geldiğini duyduğu an gitti.
Müsaadenle.
Mumları dikelim. Hadi millet yardım edin bana.
Silvia, canım…
O uyuyor mu?
Ben de güzel bir uyku çekmek istiyorum.
Çok yoruldum.
Bugün senin için çok güzel olsun istemiştim ama her şey ters gitti.
Lanet olsun!
Nereye gidiyorsun ufaklık?
Gerçekten aptal bir annen var.
Dünyadaki kötü şeyleri anlatmamak
seni mutlu eder diye düşünmüştüm.
Bugün çok özel bir şey oldu.
Dünya sana geldi.
Kapını çaldı.
Ne yaptı biliyor musun? Bak bunun gibi.
Tak tak!
İşte böyle.
Bir sürpriz.
Böyle oluveriyor ve bu iyi mi kötü mü oldu bilemiyorsun.
Ama onu dışarıda bırakırsan bunu nasıl bileceksin?
Yani elinde iki ihtimal var.
Ya kapıyı kapatıp gökkuşaklarını hayal etmeye devam edeceksin…
…ya da…
Ya da ne?
Ya da…
…sürprizi içeri alacaksın.
Ama şunu bilmelisin o andan itibaren hayatın eskisi gibi olmayacak.
Bu kararı kimse senin yerine veremez. Kimse seni zorlayamaz.
Sen karar vermelisin.
Sana sadece benim yaşadığımı anlatabilirim.
Çok fazla çocuk kapımı çaldı
ve ben her seferinde kapıyı açtım.
Geçmişe dönsem bunu yine yaparım.
Çünkü seninle ben şanslı insanlarız.
Seninle ayrı kalmak zorunda değiliz.
Seninle sonsuza kadar burada kalacağız
ve bu dünyadaki en güzel şey.
Hadi Silvia.
Doğum gününü mahvetme.
Çok istediğin kirazlı pasta orada!
Tüm kız arkadaşların
"Silvia ne zaman gelecek? Mumları üflemesi gerekiyor."
Ayrıca harika bir dilek dilemen gerek!
Büyüyünce senin işini yapmak istiyorum.
Ama sanırım dileğimi değiştirmem gerek.
-Mutlu yıllar sana! -Mutlu yıllar sana!
-İyi ki doğdun Silvia! -İyi ki doğdun Silvia!
-Mutlu yıllar sana! -Mutlu yıllar sana!
Hayır canım. Yanlışlıkla basmışlardır. Merak etme.
-Kim geldi görmek istiyorum! -Evet ama…
Silvia ne yapıyorsun?
Bekle bir dakika!
Rania!
Nerelerdeydin ufaklık? Her yerde seni aradım!
-Baba, kapıda hasta bir kız var! -Neler oluyor?
-Acele et! -Korkma.
Aman Tanrım! Sanırım kasılmalardan oluyor. Doğum birkaç gün sonra.
Birkaç gün değil, birkaç dakika. Aç şurayı hadi.
Pekâlâ, acele etme. Gel buraya.
-Onu biraz kaldıralım. -Rania.
-Rania, biz buradayız! -Uzanman gerek.
Bir ambulans çağırın. Tamam mı? Temiz çarşaf ve havlu hazırlayın
-ve biraz su kaynatın! -Tamam.
Merhaba. Şükürler olsun geldiniz.
Bu taraftan lütfen.
-Doğum yapan kadın nerede? -Koridorun sonunda sağda, teşekkürler.
Silvia!
-Silvia! -Şükürler olsun iyi geçmiş.
-Ne kadar sevimli. -Çok güzel!
O bir kız!
Silvia.
Mutlu yıllar sana!
İyi ki doğdun Silvia!
Mutlu yıllar sana!
Başka bir dilek düşündüm mü?
-Şeyi… -Hayır, söylememelisin!
Bir öncekiyle aynı.
Alkışlar Silvia'ya!
-İyi ki doğdun! -Alkışlar Silvia'ya!
Anne! Sana son bir soru sormalıyız.
Sorun bakalım.
Büyük Ana olmak nasıl bir his?
Bak ne diyeceğim.
Büyük Ana ben değilim.
Asıl Büyük Ana, Palermo şehri
ve kültürel farklılıkların bir tehlike değil bir kaynak olduğunu
düşünen insanların hepsi.
Kimsenin nerede doğacağına karar veremediğini bilenler.
Göçmenleri çocuk olarak kabul edenler
ve elbette o çocukların bize ihtiyacı var.
Biz de buradayız.
Burada olmak istiyoruz.
GÖNÜLLÜ VARİS BİRLİĞİ PROTOKOLÜ İMZALANDIKTAN SONRA
NİSAN 2017'DE 47. KANUN KABUL EDİLDİ.
BU KANUN REŞİT OLMAYAN KİMSESİZ GÖÇMEN ÇOCUKLARIN
İTALYA VATANDAŞI OLAN VEYA AVRUPA BİRLİĞİ'NDEKİ ÇOCUKLARLA
AYNI HAKLARA SAHİP OLMASINI SAĞLIYOR.
Alt yazı çevirmeni: Görkem Erva Demir