Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Ne yaptım ki ben? - Oğlum, tüm şişeyi bitirdin.
Bitirmedim!
- Ya akıllı ol ya eve git. - Ben yapmadım!
Yemin ederim, ben bitirmedim.
Ben yapmadım diyorum!
- Doğruyu söyle. - Gerçekten yapmadım.
Onunla tartıştık ama ona vurmadım.
Henüz bir ad bulabildiğimi söylemem ama "Dash Snow" olabilir.
Günde dört büyük bardak su, iki paket Marlboro Kırmızı ve...
Başka... Beni ne hayata bağlıyor ki? Siktir.
Bu şehre aşığım. Buradan kopmam mümkün değil.
Burada mutluysan güzel, değilsen sıçtın.
Mutlu değilsen, cehennemdir burası. İki duygu arasında gidip gelirsin.
Neye inanmadığımı bilmek ister misin?
Hiçbir kanun ya da sisteme inanmıyorum. Ne olduğu hiç fark etmez.
Her fırsatta kuralları çiğniyorum.
İnandığım tek şey bu; Hiçbir şeye inanmamak.
Eğlencesine fotoğraf çeker, arkadaşlarım dışında kimseye göstermezdim.
Utandığımdan değil. Ben hiçbir şeyden utanmam.
İnsanların ne dediğini umursamam. Asıl sebebi özel olmalarıydı.
En özel anlarımıza aitlerdi.
Bir soru sorabilir miyim?
Şu üstü başı kan olan çocuk... - O benim.
- Kurgu mu, yoksa gerçek mi? - Kurgu değil.
- Başka birisi mi çekti fotoğrafı? - Karım çekti.
- Ne olmuştu? - Bir arkadaşımla kavga ettim.
Adın ne?
- Dash. - Memnun oldum Dash.
- Memnun oldum. Senin adın ne? - Chrissy. Bu da George.
İlk solo sergimdi.
Neler olup bittiğini açık yüreklilikle sergiliyordum.
Ben oldukça karanlık bir kişiyim. Hayatıma son vermeyi milyon defa düşünmüşümdür.
Şunu biliyorum ki, sanat kendiliğinden ortaya çıkmıyor.
JEFFREY DEITCH'IN SESI, GALERICI Bir anda yoktan var olmuyor.
İnsanların onu gerçekleştirmesi gerekli.
Jean-Michel Basquiat'dan beri gördüğüm en karizmatik sanatçıydı o.
Basquiat'nın da estetik anlayışı kişiliğinde vücut bulurdu.
Psikocoğrafyaya benzer bir situasyonist fikirle
NEVILLE WAKEFIELD'IN SESI, KÜRATÖR
tüm kenti karış karış dolaşıp polaroid çekebileceği yerleri arardı.
Neye imzasını atabilirse.
Bahsettiğimiz dönem 2000'ler. İnternet öncesi dönem denilebilir.
Sanatçılar, sosyal medya üzerinden iletişim kurmak yerine,
bir araya gelir, yüz yüze konuşup tartışırdı.
Buraya koy.
New York'un kendisinin bir stüdyo olduğu,
farklı fikirleri ve sanatsal çalışmaları bir potada erittiği
son dönemlerden biriydi belki de.
Herkes için, bir sanat anlayışı ve meydan okumadan gücünü alan
müşterek bir çalışma gibiydi.
Yakıtı ise uyuşturucu...
ve seksti.
Daha öncesinde müzisyenlerin hâkimiyet alanında olan o enerji
sanat dünyasının geneline yayılmıştı.
Uslu duruyor musunuz?
Uslu mu duracaksınız hep?
Bu dönemde Dash'in muazzam bir ağırlığı vardı. Her şeyin merkezindeydi.
Tipik bir geceye örnek; Dan ufak bir doz çekmiş.
Dash ise bir halka zırh geçirmiş üstüne.
Her tanıştığı insana o kadar farklı bir yönünü gösterirdi ki,
LEO FITZPATRICK'IN SESI, AKTÖR - KÜRATÖR onun kişiliğini bir bütün olarak anlayabilmek çok zordu.
Size onun bir parçasını, başka birine diğer bir parçasını sunardı.
Bu yüzden bu filmi yapmanın ilginç olacağını düşünüyorum.
İnsanlar bu parçaları bir araya getirerek
samimi bir çabayla onun sahiden kim olduğunu biraz daha iyi anlayabilir.
Beni duymuyor olabilirsin.
Diğer işgal evi C kısmında. 9. ve 10. cadde arasında.
Adı C-Squat. Büyük bir kaykay rampaları var.
- Of ya! - Ne oldu? Islandı mı?
Video kameraların düşük enstantane çekiminden nefret ediyorum.
Çok sanatsal. Aferin Cheryl.
N'aber evlat?
Cheryl, Roger. Roger, Cheryl.
Cheryl, şöyle çekmeye ne dersin?
Aşağıya inmek için merdiven var. Bizi aşağıdan çekersen güzel olur.
Küçükken, şunu yapsam diğerleri ne düşünür diye
endişelenirdim hep. Çok da sikimde!
İstediğin şeyi yapmalısın. Gerisi boş.
- Ne zamandır grafiti yapıyorsun? - 11 yaşımdan beri.
Ben, kardeşim ve Oliver'la başlattık aslında.
Grafitiye başlamadan önce kimseye zarar verdiğimizi sanmam.
Eskiden oyuncaklarımızı çatıdan aşağıya atardık.
Orası gözetleme kulemiz gibiydi.
CAROLINE SNOW'UN SESI, KARDEŞI - SANATÇı Barbielerimin kafasını koparıp pencereden aşağıya atarlardı.
Görevli, dairemize gelip "Bu sizin mi?" diye sorardı.
Evimiz 17. kattaydı. Bir tuvalet kâğıdı rulosunu açar,
sonra onu küvetteki suda iyice ıslatırdık.
Dev bir tükürük gibi olurdu. Pencereden atınca öyle bir düşerdi ki...
Muazzam bir saldırı biçimi.
"Hadi, bir şeylerin ağzına sıçalım" hali, biraz aptalca,
ama derdim daha ziyade insanları biraz tebessüm ettirmekti.
"Buna nasıl cüret edebilirler, falan filan" hali. Bilirsin işte.
Bunu seviyorum.
Kurukafaların fotoğrafını çekebilir miyim? Sonra kırparım.
Işığa doğru gelmen lazım.
İlki...
Kayıtta mısın? Kırmızı ışık yanıyor.
12 yaşındasın
ve gecenin bir körü dışarıda,
TODD JAMES, SANATÇı kimsenin olmak istemeyeceği bir yerde takılıyorsun.
Kendi krallığındasın.
Derken, tünelin karanlığında birden şu devasa şey görünüyor. Harika.
Bilirsin, müzeye ya da galeriye gittiğinde resimlere bakmaktan kendini alamazsın ya,
öyle bir şey işte.
Sebebi, bulunduğun çevredir.
ROB CRISTOFARO, ALIFE KURUCULULARıNDAN Kahrolası bir bağımlılıktır bu. Damarlarına kadar işler.
Sürekli yapmak istersin. O bir canavar, sen de onun fanatiği gibisindir.
Burada, Dash'le yeni tanışmıştık. Onun tanışma hikâyem komiktir.
"Özgürlük Tünelleri" adını verdiğimiz Amtrak Tünelleri’ne giderdik.
Büyüdüğüm eve yakındı. Bir gün oraya gittim.
Beni ellerinde sopalarla kovalamışlardı. Share37 ve Mars69.
SHARE37, GRAFITI SANATÇıSı
Mars ve bana yaklaşıp, "Nasıl gidiyor?" dedi.
Beni o sopalarla soymadılar tabii, aksine bira ısmarladılar. Takıldık.
Sace, bu da ben.
Bir buçuk yıldır yapıyordum ama onlardan çok şey öğrendim.
Bana harf falan yaptırıyorlardı.
Başta sadece onların dediğini yapıyordum, ama "Sikerler, istediğimi yaparım" dedim.
Bunu dün gece yaptım.
C'de bunu yapabileceğin bir çatı yok O yüzden seviyorum. Dikkat çekiyor.
Tırmandım demek isterdim ama binada yaşayan birini tanıyordum.
Babam burada yaşardı. Benim evim şehir merkezine yakındı ama buraya gelirdim.
Sanırım 80'lerin ortası veya sonuydu. Güzel günlerdi.
Manhattan o zamanlar böyle değildi.
BEN SOLOMON'UN SESI, YÖNETMEN
O zamanlar Beverly Hills henüz şehir merkezinin sınırını çizmemişti.
Merkezde yaşamak için milyoner olman gerekmezdi.
Henüz bir mahalle sayılırdı.
Biz ise henüz çocuktuk. Kayıyor, grafiti yapıyor
dışarılarda sürtüp, kötü çocuk olmaya özeniyorduk.
Havalı olmak istiyorduk ama hepimiz hastaydık.
Genç bir insan için aşırı bir özgürlüğe sahiptim.
NICO DIOS'UN SESI, ÇOCUKLUK ARKADAŞı
Bu durum sağlıklı değildi.
- Diğerinde ne yazıyor? - Suç ortağım Glace.
G-L-A-C-E, Glace. Hiçbir anlamı yoktu. Harflerle oynamak hoşuma gidiyordu.
- Dash'le ne zaman tanıştın? - Central Park'ta yürüyordum.
Yaklaşık 25 kişilik bir gruba rastladım. Aramızda husumet vardı.
"Aranızdan iki kişi seçin" dedim. "Kimi istersin?" diye sordular.
Önce Louie, sonra da Dash olsun dedim.
Dash'le dövüşmeme izin vermediler. Louie kafamı duvara gömdü.
Polis geldi. El sıkıştık.
Sonunda beraber takılıp arabalara karpuz fırlatmaya,
ot içmeye, sorun çıkarmaya başladık. O günden sonra arkadaş olmuştuk.
Bir yanda çocuğumu, diğer yanda o dönemi düşününce içim kararıyor.
Hiçbir sınır, kural yoktu benim için.
South Bronx'ta, Uyuşturucu satıcılarının falan olduğu
bir muhitte yaşamaya başlamıştım.
Üç hafta olmuştu. Bir anıyı hiç unutmuyorum.
30'larındaki birkaç vatandaşla kokain çekiyordum. Daha 14 yaşındaydım.
Hepsi Porto Rikolu eski tüfek grafiticilerdi. Onlara hayrandım.
Etrafımızda siyahî ve hispanik çocuklar koşturuyordu.
İçlerinden birinin sevgilisi vardı. Küçük çocuklar falan hepimiz evdeydik.
Çocukların annesi evde beni görünce "Kim bu kahrolası beyaz çocuk?
"Evimizde ona kokain veriyorsunuz! Bizi tutuklayacaklar!" diye bağırdı.
Çocuklar benden özür diledi. Oradan ayrılıp başka bir muhite
taşınmak zorunda kalmıştım.
Beğendin mi?
Evet ama anlamıyorum.
Kardeşim de grafiti sanatçısı. O da böyle şeyler çiziyor.
Parmaklarıyla falan...
Evet, her yere imzasını atıyor.
Aslında ilginç gözüküyor.
Merak etmiyor değilim.
Mahalledekilere yarı Porto Rikolu, yarı İrlandalı olduğumu söylediler.
Sorun çıkmasın diyeydi sanırım. İşe yaramasına şaşırıyorum yine de.
Paçayı sıyırmanın ustası olmalısınız. 11 - 12 yaşımda artık uzmanıydım.
11 yaşındayken dışarı çıktığında neler yapardın?
Bira çalardım... Ne biliyim, grafiti yapardım.
13 yaşında bile, herkes havalı olma peşindeyken,
"80'lerde trenlere çizen adamla birlikte trene çizdik" diye takılırdı.
"Sen ne saçmalıyorsun be?" derdik. Ama içten içe hayranlık duyardık.
Biz pizzacının yan duvarına adımızı yazarken, o bu gibi işlerle uğraşırdı.
Tüm gece dışarıdaydık.
Eve dönmeye karar verdiğimizde gün ağarmış olurdu.
Biz de okulu kırardık.
Annem şüphelenmeye başlamıştı. "Bu çocuk okumayacak" diyordu.
"Yok ya, yapmazlar" diyordum ama içimden bir ses okuldan atılacağımı söylüyordu.
Anlıyorsundur.
Aslında böyle şeyleri umursadığım yoktu.
Okula gittin mi?
Bir süreliğine.
Uzun bir süre değil ama.
Lisedeyken iki buçuk yıl kapalı tuttular beni.
İki yıl civarı. Islah evi tarzı bir yerdi.
Akademik kariyerim başlamadan bitti böylece.
Uzun hikâye.
KAÇIRILDI!
Bir gece onu resmen kaçırmışlardı.
Nereye götürdüklerini bilmiyordu. Oraya vardıklarında söylemişler.
JULIE ALLEN, HIDDEN LAKE'TE ÖĞRETMEN Aklıma ilk gelen ödül avcıları oldu.
Tam olmasa da öyle bir şey işte.
Bunun için işe alınmış kişiler vardı.
İri yarı olan bu adamlar sabahın 4'ünde
çocukları evlerinden zorla alıp bilinmeyen bir yere götürürlerdi.
Bazen zincire bağlar ya da kelepçe takarlardı.
İki kişi Dash'i Georgia'ya götürmüştü.
Bu sadece onun başına gelmemişti. O dönem çok yaygındı.
Dash'le Hidden Lake Akademisi'nde tanıştım.
CHRISTIAN BOALT, HIDDEN LAKE'TEN SıNıF ARKADAŞı Berbat bir yerdi.
Elleri bağlanmış çocuklar getirirlerdi.
Kavga, bağırış. Tam bir curcunaydı. Yeni gelen çocukları izlerdik.
"Cehenneme hoş geldiniz" derdik onlara.
Burada yaşadıkları, onlarda travma yaratmıştı.
Çıplak arama yaparlardı.
Çocuklar sık sık, uyuşturucu, kesici alet ve başka şeyler sokmaya çalışırdı içeri.
Seni kendi kişiliğinden koparmaya uğraşırlardı. Saçın uzunsa keserlerdi.
Grup tişörtü veya spor ayakkabı gibi şeylerle
kendini ifade etmene izin vermezlerdi. Kafeslemiş hayvanlar gibiydik.
Bir çocuk vardı. Kendi annesine tecavüz etmişti.
Bir gece 50 kadar çocuk toplanıp hücresine gitmiş
uyurken onun ağzına sıçmışlardı.
Kendine zarar veren ya da kaçmaya çalışan bir sürü çocuk olurdu.
CAROLINE SNOW'UN SESI, KARDEŞI - SANATÇı Kızların kendilerini kestiğini ve
birbirlerinin kanını içtiğini söylemişti.
Zorla çalıştırdıklarını, çukur kazdırıp sonra da doldurttuklarını anlattı bana.
Otları ve çalıları temizletir, çukur kazdırır,
ray traversi ve kaldırım taşı gibi ağır objeler taşıtır,
esir kamplarında olduğu gibi, yeni gelecek çocuklar için barınak yaptırır,
Ayaklarımız zincirli halde dolaşırdık.
- Öfkeli biri misin? - Bilmem. Evet.
Ama kendime ya da başkasına değil, genel olarak otoriteye karşı öfkeliyim.
O an her şeyi yok etmek istiyordum.
Önümde bir duvar varsa onu yıkmak istiyordum.
Önüme bir insan çıkarsa yüzünü dağıtmak istiyordum. Her şeye öfkeliydim.
Kaçmak dışında bir şey istemiyordum.
Monte Cristo Kontu gibiydim.
Farklı bir düşünce yapısına sahiptim.
Özgürlüğüm gasp edilmişti.
Her gece yatmadan evvel sizi çırılçıplak soyar,
"taşaklarını kaldır. Eğil, kıçını göster. Ağzını aç" şeklinde devam ederdi.
Kaldığımız odaların duvarları açık sarı, koyu gri ya da yeşil-gri
tonlarda olurdu. Tıpkı hastane, hapishane veya tımarhanelerde olduğu gibi.
Duvarların renk tonları bile sizi kontrol altına almaya çalışıyordu.
Allah'ın belası bir tedavi serüveniydi.
Oradaki çocukların büyük kısmı mahkeme kararıyla getirilmişti,
ama benim annem para vererek oraya göndermişti beni.
Para verdi.
Sonrasında babam geldi. Çünkü annemin gelmesini istemiyordum.
Babamı severdim ama cüzdanını çaldım. Tek kaçış yolum buydu.
Kaçıp, trenle New York'a döndüm
ve Güney Bronx'un banliyölerine yerleştim.
Yanlış yaptığı herhangi bir şey düşünemiyorum,
ama hepimizi farklı yönlere gitmeye iten şey
yeni değildi. Hep yapardı bunu.
Küçük birer çocukken bile birlikte oynamamıza izin vermezdi.
Ayrı odalarda tutardı bizi.
Çok ilginç. Benim büyük annem 75 yaşında
ya da o civarlarda ama acayip havalı.
CHRISTOPHE DE MENIL, BÜYÜKANNESI
JASON DILL'IN SESI, PROFESYONEL KAYKAYCı Şunu anlamalısınız:
Dashiell Alexander Whitney Snow hayattayken
ailesi, özellikle de Chistophe New York'ta hareketli bir yaşama sahipti.
Andy Warhol'u tanır, John Lee Hooker'la çıkar, partiler verirdi.
Eski bir itfaiye binasında yaşardı.
Mick Jagger partilerine gelip dağıtırdı.
CAROLINE SNOW'UN SESI, KARDEŞI - SANATÇı Robert Thurman'la evlenmişti.
Kocası kendisinden epey gençti.
Büyük annem 35, dedem ise 19 yaşındaydı.
Karşı kültürle yakından ilgiliydi.
Ayrıca Thimoty Leary ile oldukça yakındı.
Onun tarzında deneysel işler yapardı.
Sonunda, keşiş olmaya karar verdi.
Budist rahiplerin aralarına kabul ettiği ilk batılıydı.
Gittiğinde biz çok küçüktük. Annem, onun öldüğünü söylemişti bize.
Dash de öldüğünü düşünüyordu. Bir gün, gittiği partilerden birinde
AGATHE SNOW'UN SESI, ESKI EŞI - SANATÇı bir adam yanına geldi ve "Selam Dash. Ben dedenim" dedi.
Dash ise "Hiç sanmam" diye cevap verdi.
Büyükannenle mi yaşıyorsun?
- Ve de eşimle. - Eşinle demek.
İki yıl önce mi evlenmiştin?
Bir buçuk yıl falan önce.
Tanıştığımızda 16 yaşındaydı. 18 olur olmaz evlendik.
Eşin buralı mı?
Hayır, Pasifik'teki bir adadan.
Hayır, doğruyu söyleyeceğim.
Korsika’dan geldim. Annem "La Poeme" adlı bir restoran açtı.
Prince ve Elizabeth caddelerinin köşesindeydi. Büyük bir bodrumu vardı.
Orada arkadaşlarımla takılırdık.
Gelen çocukları tanımazdım. Adlarını bile bilmezdim ama epey kalabalıklardı.
MARTINE ABITBOL, AŞÇı - AGATHE'NIN ANNESI Bazen 15 kişi olurdu.
Restorandaki garson kız grafiticiydi.
Bir akşam, bu çocukla geldi. Sarışın, çekingen ve bir o kadar güzel.
Bütün mekânı adeta aydınlattı. Köşede dikilip, tek kelime etmemişti.
Ona hiçbir soru sormadım.
Güvende hissetsin istemiştim.
Bir barınağa, bir anneye, yemeğe ihtiyacı olan bir çocuktu.
Kendini güvende ve huzurlu hissedebileceği bir yer arıyordu.
Buraya gelmeye başladı.
Agathe o dönemde Montreal'deki McGill Üniversitesi'nde okuyordu.
Dönünce, restoranda Dash'le tanıştı.
Sırılsıklam âşıktım ona.
Benim gibi korsanlık peşindeydi o da. Onu daima seveceğim.
Her zaman çok tatlı biriydi. Çok hoştu.
Her şeyi bilir, herkesi tanırdı.
Sanata etrafındaki herkesten daha hâkimdi. Sonuçta De Menil soyundandı.
Ama bunu hep gizlemişti bizden.
Evet, ama bu konu hakkında konuşmaktan hoşlanmam.
Bir partideydik. Dash bize dönüp,
"Çocuklar, henüz kim olduğumu bilmiyorsunuz" dedi
ve aile köklerinin Schlumberger'e dayandığını anlattı.
Eve dönüp de araştırınca, şirketin sadece petrolle ilgilenmediğini,
STEPHEN POWERS, SANATÇı her sektöre el attığını öğrendim.
DOMINIQUE DE MENIL, BÜYÜK BÜYÜKANNESI Nazilerden kaçan büyük büyük annem Dominique
2. Dünya Savaşı sırasında Teksas'a yerleşmiş.
Çünkü kocası John de Menil Fransız direnişine mensupmuş.
Kardeşleri de öyleymiş. Nazi trenlerine sabotaj düzenlerlermiş.
Houston'a yerleşmiş
ve orada Menil Koleksiyonu'nu oluşturmaya başlamışlar.
- Ailenle nasıl bir ilişkin oldu? - Neredeyse hiç.
Böylesi ayrıcalıklı bir aileye sahipsin,
ama buna rağmen sana hiç manevi destek olmuyorlar.
Et tırnaktan ayrılmaz derler ama her zaman öyle olmuyor.
Benim kendi ailemi kurmam gerekiyordu, ki öyle oldu zaten.
RYAN MCGINLEY'NIN SESI, FOTOĞRAFÇı Dash'le tanıştığımda evsizdi.
O ve Kunle'yle tanıştım. Sürekli Astor Place'de vakit geçirirlerdi.
Metroda uyurdu. O ve Dash sokak çocuklarıydı.
Evden kaçtığı sırada tanıştım onunla. Ben de o yıl evden kaçmıştım.
KUNLE MARTINS'IN SESI, SANATÇı
Tanışmamız iyi olmuştu. Ben kendi ailemden kaçıyordum,
o da kendi ailesinden.
Bir enerjiye sahiptik. Kafalarımız çok uyuşuyordu.
Varoşlarda gey olmak epey zordu. Anlaşılmadığımı düşünüyordum.
Bana benzeyen insanlar bulmaya ihtiyacım vardı.
Benim hoşlandığım şeylerden hoşlanan insanlar.
LEO FITZPATRICK, AKTÖR - KÜRATÖR
Her yerleşim bölgesinde bir veya iki kaykaycı bulabileceğin New Jersey'den
New York'a gelmek, bankalardan, limana, oradan şehir merkezine,
tüm kentin içinde kaymak.
New York'a bir kez geldin mi, bağımlısı olursun.
New Jersey'deki çocuklar "New York'a gidip bütün gün kayman,
ve etrafta takılıp dağıtman inanılmaz!" derlerdi.
Ben ise onlara "Asıl inanılmaz olan sizin yapmıyor olmanız" derdim.
Oradaydı. Gitmesi kolaydı.
Geldiğin yerden kat kat büyük bir şeyin parçası olduğunu hissediyordun.
LARRY CLARK'ıN SESI, YÖNETMEN Görünüm olarak en etkileyici çocuklardı.
Hakkında hiçbir şey bilmediğim bu kuşak hakkında film çekmek istiyordum.
Önce Ryan'la tanıştım sanırım. Ryan sayesinde de Dash'le tanıştım.
Dash'le birlikte sokakta yürürken konuşup kahkahalarla güldüğümüzü hatırlarım.
Kendimi öylesine genç hissetmiştim ki.
Asla unutmayacağım.
Aslında bir senaryo yazmıştım.
Dash'in tayfasını konu edinecekti.
Hiçbir zaman o filmi çekemedim. Kimse önemini anlayamadı.
NICO DIOS'UN SESI, ÇOCUKLUK ARKADAŞı Asıl başlangıcı 99 yılıydı.
Kunle'nin başlattığı bir ekipti.
Ben hırsızlık yapmaya başladım.
Sonra başka grafiticilerle tanıştım.
Onlar da hırsızlık işindeydi. Epey de başarılıydılar. Benim kadar olmasa da.
Kunle usta bir hırsızdı. Geçimini böyle sağlıyordu.
North Face, bebek maması gibi şeyler aşırıp,
ufak dükkânlara falan satardı.
Meslek sayabileceğimiz tek uğraştı.
LARRY CLARK'ıN SESI, YÖNETMEN Kunle ile sokakta yürüyorsunuz diyelim.
Üzerindeki giysilerden memnun değilse
bir mağazaya girer ve tepeden tırnağa yeni giysilerle çıkardı.
Kendi giysilerini orada bırakır, yenileriyle çıkardı.
Bu işte iyiyim. Sahiden. Aklına ne gelirse;
tahıl, tava, dalgıç giysisi, biftek.
Bir sihirbaz gibiydi adeta.
Oturduğunuz sandalyeyi falan altınızdan alabilirdi.
TONY ARCABASCIO'NUN SESI, ALIFE KURUCULARıNDAN Grafitici giysileriyle dolaşan
alışıldık grafiticiler değillerdi asla.
Üzerlerinde 20.000 dolarlık montla grafiti yapmaya çıkarlardı.
Böyle şeyleri hiç umursamazlardı.
Çok kültürlü bir ekibiz. Kunle geydir.
Olgunluk falan hak getire. "Şununla eğlenelim biraz" kafası hâkimdi.
"İbne" demeye başladılar.
"Canınız kavga istiyor herhalde. Bu böyle gitmez." derdim.
"Niye ki? Gey misin sen?" diye sordular. "Evet" dedim. Gülmeye başladılar.
Sonra kavga ettik. Kime bulaştıklarını anladılar.
Grafiti camiası kasıntı ve homofobikti. Kasıntı sert çocuklar.
STEPHEN POWERS'ıN SESI, SANATÇı
Kunle böylesi bir ortama, gey haklarını savunan,
seks yanlısı biri olarak girince her şeyin rengi değişti.
Ortam için taze kan olmuştu.
AARON BONDAROFF'UN SESI, SANATÇı
Ekip, New York'un izdüşümüne benziyordu.
Farklı fikir ve görüşlerin eridiği bir potaydı.
Onunla bir partide tanışmıştım sanırım.
RY FYAN'ıN SESI, SANATÇı
Tüm ekip yanındaydı.
Çıldırmış gibiydiler. Üzerlerinde çalıntı kıyafetlerle
duvarları boyuyorlardı.
Tanıştıktan sonra gece gündüz grafiti yaptık.
Öncesinde ya da sonrasında bara gidiyorduk.
Böylece Dash'in çılgın hayatına adımımı atmış oldum.
7. Cadde'deyiz. Birinci ve A'nın arasında.
KUNLE MARTINS, SANATÇı
Evet, Ryan'ın evi burası.
Evet.
Mutfağı bok götürürdü.
Her yerde içecek kutuları, lavabo hep dolu olurdu.
Rezil bir evdi. Tam bir sanat atölyesiydi.
Friends ya da Seinfeld'in en berbat bölümüne benzetebilirdin.
LEO FITZPATRICK'IN SESI, AKTÖR - KÜRATÖR
Geceleri sürekli biri gider, biri gelirdi.
RYAN MCGINLEY'NIN SESI, FOTOĞRAFÇı Aslında Ben ve Teddy'ye aitti.
Ryan'ı liseden tanırdım. 97'nin sonunda kente taşındım.
TEDDY LIOULIAKIS'IN SESI, ARKADAŞı
98'in yazında birlikte eve çıktık.
İşte o sıralarda, bu çocuklar evimizi işgal etti.
Bununla da bitmemişti. 7. Cadde bizim kulübümüz gibiydi.
RYAN MCGINLEY'NIN SESI, FOTOĞRAFÇı Sonra Teddy ve bana Dan katıldı.
DAN COLEN'ıN SESI, SANATÇı 7. Cadde denince, bir yatağa istiflenmiş
insan güruhu geliyor aklıma.
Sonra bir süreliğine Dash taşındı. Artık, Ben, Teddy, Dan ve Dash kalıyorduk.
Altı kişiyle birlikte uyumaktan sıkılırsan tek kişilik yatağı biriyle paylaşırdın.
Mahremiyet diye bir şey yoktu.
7. Cadde'ye giderdim. Masada sadece kola olurdu.
Herkes bağırıp çağırıyor olurdu.
Ne de olsa ot içen bir grup erkeği fotoğraflamak çok sıkıcıydı.
Dan Colen'a biraz toz verip halini izlerdiniz.
Tam piç kurusuydu.
Ekibin geri kalanından ayrılırdım. Bir tek benim stüdyo deneyimim vardı.
Gecenin bir yarısı eve döndüğümde hepsi bir şeylerle uğraşıyor olurdu.
Tüm işler bir aradayken çıkardı.
O sıralarda Dash, sanatçı Agathe Snow ile evliydi.
İlişkilerine dâhil olmama izin veren ilk çiftti.
İkisi de harika insanlardı. Kamera önünde çok rahattılar.
Yıllarca onların ilişkisini fotoğrafladım.
TEDDY LIOULIAKIS, ARKADAŞı Doğrusu, insanlar
7. Caddeye gelmeye korkardı.
"Siz sürekli uyuşturucu alıyorsunuz" derlerdi ama sanat da üretiyorduk.
Ryan'ın kariyeri orada yükselişe geçti.
Dan Colen ve Dash Snow'unkiler de öyle.
Eşinin annesinin lokantası La Poeme'in bodrumuna indirmişti beni bir defasında.
Karanlıktan bir koli dolusu polaroid çıkardı
ve binlercesini gösterdi.
Dash sadece polaroid çekiyordu.
Hey, Craig. Nasıl oldu sence?
Bu sıçtığımın şeyini düz yapıştırmak çok zor.
Tam olarak düz değil. Baştan mı yapsam? - Evet.
- Öyle mi? - Yardım lazım mı?
İstersen ben tutayım sen de...
Neden olmuyor bu Allah'ın cezası?
Hepsini hizalamak zor olacak.
Dash'in polaroid fotoğraflarını çekmiştim.
Sanırım hepsi bu portfolyoda.
KATHY GRAYSON, GALERICI
Bu hoş olmayanlardan biri.
Buradakiler Kent ve muhtemelen Agathe. İkisi de sızmış.
Hoş bir vücut kompozisyonu.
Tanrı'm.
Tekerlekli sandalyedeki Kunle polis barikatını boyuyor.
En iyi fotoğraflarından bazılarında Kunle vardır.
Bir ilham perisi gibiydi.
Dediğim gibi, yine Kunle.
Hoş bir kardeşlik fotoğrafı.
Polaroidlerin çoğunda sahneler spontane gözükse de
BLAIR HANSEN, KÜRATÖR
aslında kurgulanmıştı. İnsanlar onun isteklerine hayır diyemezdi,
çünkü o kadar çekici biriydi ki geceyi onunla geçirmek isterlerdi.
Bir cazibeye sahipti. İnsanları yönlendirmek için doğmuştu.
Göze çarpan bir fotoğrafı vardır.
JEFFREY DEITCH, GALERICI
Birisi Kunle'nin erkeklik organından kokain çekmektedir.
Herkes dâhil olurdu.
Kimse kendini kendisinden faydalanılmış hissetmezdi.
"Bu çocuğun yaptıklarının yanına yaklaşamam."
"Soyunmak onların yanında ne ki?" derdik.
Bu çocuk adamın sikinden kokain çekiyor. Ben soyunmaktan mı korkacağım?
"Peki, sikimin fotoğrafını çek" derdik. Her şeyde bir tür özgürlük hali vardı.
Bu da iyilerden. Arkadaşım Ry, yüzünü külotla kapamış,
bir kadının çantasını karıştırıyor.
Tişörtünde "İsa sizi seviyor" yazıyor.
Kadın uyurken çantası keşfedilmekte.
Genç ve umursamaz olmakla, sonsuza dek genç kalacakmışsın hissiye alakalı tabii,
RY FYAN, SANATÇı
ama şu bir gerçek ki, onun varlığı da belirleyici bir faktördü.
O an sanki tüm oyunculara sahipsin. Tüm karakterler ve tutumlar,
AARON BONDAROFF'UN SESI, SANATÇı
ve uyuşturucu. İşte sokaktasın. Sokak senin sahnen.
Kapı açılıyor ve bu akşam biri ölecekmiş gibi hissediyorsun.
Bir sürü hikâye anlatabilirim. Yanan Noel ağaçları,
TEDDY LIOULIAKIS'IN SESI, ARKADAŞı
sonra yanan bir araba. Kundakçılık hastalığı vardı.
Sprey boya kutularını ateşe atışını unutmuyorum.
Sprey kutuları ateşe attığınızda böyle oluyor.
Bir sürü boyam vardı. Bir an gaza gelip hepsini ateşe atmaya başladım.
Eve ikinci dereceden yanıkla döndüm. Şuradan şuraya kadar.
Hayattaki en can yakıcı şey. Jeanne d'arc için çok üzüldüm. Onu da yakmışlardı.
Acıdan ağlıyordum. Tamam, ağlamadım.
Yakılmayı hayal etsene.
Yükseklik korkusu yoktu.
NICO DIOS'UN SESI, ÇOCUKLUK ARKADAŞı
Bir fotoğrafımız var. Tek ayağını karşı binaya dayamış.
Vücudunun geri kalanı boşlukta. Elini tutuyorum. Beşinci kattayız.
RY FYAN'ıN SESI, SANATÇı Dash çok atik ve iyi bir tırmanıcıydı.
Aramızda kimse onunla boy ölçüşemezdi. Çok ilginçti.
KUNLE MARTINS'IN SESI, SANATÇı Ayakları benden ufaktı. Umursamadan
binaların kenarlarında koşardı.
Düşüp ölecek diye ödüm kopardı.
Sonunda ölüm olduğunu bilmek onu yapamaya daha çok teşvik ederdi.
JASON DILL'IN SESI, PROFESYONEL KAYKAYCı "Siktir et" demek gibiydi.
Her dışarı çıktığında bu akşam ölecekmiş gibi hissederdin.
En işlek yerlere grafiti yapmak bence gerçek bir gözü peklik durumuydu.
O dönemde herkes Giuliani'den nefret ederdi.
Rudy Giuliani hakkında ne düşünüyorsun?
Bence...
Aptal.
İnsanları grafiti veya boya taşımaktan dolayı tutukluyorlar.
6. Cadde Prince Sokak'taydım.
Beni sebepsiz yere, sırf cebimde boya olduğu için
grafiti araç gereci bulundurmaktan alıkoydular.
Gece dışarı çıktığında... Doğruyu söylemeliyim.
Irkçı falan değilim ama beyaz olmak hep avantajdır.
Her açıdan öyledir.
AARON BONDAROFF'UN SESI, SANATÇı Gece, parkları kapatmaya başlamaları,
ki insanların bir arada vakit geçirme mekânıydı oralar,
New York'un hayat kalitesine karşı yapılmış en düşmanca hareketlerdendi.
TEDDY LIOULIAKIS'IN SESI, ARKADAŞı O, Kunle ve geri kalan IRAK ekibi,
ama özellikle Dash için bu bardağı taşıran son damla oldu.
Brooklyn Köprüsü'ne el attı.
Unutalım gitsin.
Grafitiyi yasallaştırmak mı?
Hayatta olmaz. İmkânsız.
Dünyanın en berbat şeyi olurdu. Tanrı'm.
- Öyle olsaydı benim de yeniden... - Sanat okuluna gitmemiz gerekirdi.
Aynen.
Selam Ben. KS.
BEN SOLOMON, YÖNETMEN
Bilmiyorum. O çocuk Brooklyn Köprüsü'nü boyamayı hep istemişti.
Daha önce bir kişinin kalkıştığı delice bir şeydi bu. Şehrin simgesiydi,
tehlikeliydi ve de asiceydi. Kahrolası Brooklyn Köprüsü'ydü o.
Arabalar altından geçiyor. Arada demirler var.
O demirlerin üzerinden yürüyor, sonra atlayıp "Giuliani'yi sikeyim" yazıyorsun.
RY FYAN, SANATÇı "Giuliani" adını yazmayı çalışmış olmalı.
Dash oraya çıktı, elbiselerini çıkardı, Yüzü suya dönük, zaferini kutladı.
Ölmeyeceğini bilsen suya atlaması harika olurdu.
Ardından partiye gittik. Cherry Tavern ya da başka bir yerdeydi. Sabahladık.
Sabah koşuya çıkanlara bakmaları için işaret ediyorduk.
"Git başımdan." tepkisi alıyorduk. Müthiş bir şey yaptığımızı düşünüyorduk.
37 yaşında biri olarak şimdi başıma gelse nasıl bir tepki verirdim, bilmiyorum.
Yani köprüye zarar verilse ve amacını bilmiyor olsam,
ama o sırada oldukça görkemli bir eylemdi.
Acayip fantastik, muhteşem, efsanevi bir eylemdi.
Böyle.
Evet, sik kafalının teki.
Hiçbirini sevmiyorum. Adaylardan hiçbirini. İşe yaramaz piç kuruları.
Amerika! Birleşik Devletler! Başka bir ülkede birileri bir şey yapıyor.
İşine gelmiyorsa oraya gidip polislik taslıyorsun.
Askerlerimizi yerleştireceğiz, hayatınızı sikip atacağız çünkü...
Tıpkı bir ebeveyn gibi. Mutlak otorite gibi, Birleşik Devletler.
Birleşmiş Milletler olsa da, olmasa da.
Konuyu derinlemesine bildiğimi söyleyemem. Haberleri takip ediyorum.
Mesele şu ki,
herkese polislik taslıyoruz. Herkesin polisi Birleşik Devletler.
Bundan nefret ediyorum. Acayip nefret ediyorum.
Çok boktan şeyler olacak.
Mutlu bir son olmayacak.
AŞAĞI MANHATTAN NEW YORK, EYLÜL, 2001
- İki uçak mı? - İki uçak.
Filmlerde olur bu. Ama sadece filmlerde, değil mi?
- Atlayan insanlar olduğunu gördün mü? - Ben de öyle duydum.
Atlayan altı kişiyi saydım. Birbiri ardına.
Orada mahsur kalan insanları bir düşünün. Pencerenin kenarında oturanları.
Korkunç bir şey.
Başına ne zaman ne geleceğini bilemezsin. Bir varsın bir yoksun.
CHERYL DUNN'IN STÜDYOSU
Benim kuşağıma şekil veren,
JEFFREY DEITCH'IN SESI, GALERICI
yarattığı şokla dünyaya bakışımızı değiştiren olay
Kennedy suikastıydı.
Dash'in yaşında olup da
9/11 sırasında New York'ta yaşayanlar için de
aynı durum söz konusu.
Kent merkezi savaş alanına dönmüştü.
Houston Caddesi'nden aşağısı
darmadağın olmuştu. Zehirli bir hava vardı.
Toz bulutu haftalarca kalkmadı.
Duyarlı her insan çok etkilendi.
DAVID RIMANELLI, SANAT YAZARı Manhattan'da yaşayan birçok kişi
İkiz Kuleleri izledi. Televizyondan değil, kendi gözleriyle şahit oldular.
Hatta ondan kaçmak zorunda kaldılar.
Bu olay Dash ve arkadaşlarının sanatını derinden etkiledi elbette.
Molozlara, çöplere, yıkıntılara duyulan aşk.
Bunlar 9/11 öncesinde de vardı kuşkusuz.
Ama bu olayla birlikte farklı bir bağlam kazandı.
Bir mahşer günü temasına eserlerinde rastlanmaya başladı.
Kuleler yıkıldıktan sonra hep birlikte BMX bisikletlerimize atladık
ve neler olduğunu, ne yapabileceğimizi görmeye gittik.
RYAN MCGINLEY, FOTOĞRAFÇı Şu fotoğraf her şeyin özetiydi.
Önceki gece hapisteydim.
NICO DIOS'UN SESI, ÇOCUKLUK ARKADAŞı
Kulelerin yıkıldığı ânı hatırlıyorum.
Görevliler "Ülke savaş halinde. Sizin umurunuzda değil" demişti.
Tuhaflığını hatırlıyorum. Sanki bir katakompta gibiydiniz.
O anların kişisel veya kitlesel açıdan
psikolojimizde kalıcı bir etki yarattı mı, bilmiyorum,
ama o mekân bizim için felaket anlamına gelir oldu.
Sanki dünyanın sonunu yaşıyor gibiyiz.
AGATHE SNOW'UN SESI, ESKI EŞI - SANATÇı Kâğıt. Sanırım ikimiz de kâğıdın
zarar görmemesine şaşırmıştık.
Bir süreliğine terk edilmiştik ama sonrası büyük bir kırılmaydı.
Bu olaydan sonra New York değişti. Her yer Amerikan bayrağıydı.
Amerika'nın ta kendisi oldu.
20 blok aşağısı, 14. Cadde kimsenin gitmek istemediği bir yerdi önceden.
9/11'den 2 yıl sonra herkesin mutlaka uğramak istediği bir noktaya dönüştü.
Bir gün dünyanın sonu gelecek.
Hepimiz metanetli olmalıyız, çünkü Tanrı dünyaya bir mesaj veriyor.
Omuz omuza vermeliyiz. Komik değil mi? Adım Steve.
"STAMINA" 24 SAATLİK DANS MARATONU, AGATHE SNOW, ANNE ST, NEW YORK, 2005
9/11 sırasında hepimiz bir fanusta gibiydik.
Dışarıda dünya kaynıyordu. Biz ise sadece partiliyorduk.
Büyük bir aile gibi hissediyordum. Büyük Buhran'ı andıran bir dönemdi,
ama ahlaki bir buhrandı bu daha çok.
Bu insanlarla güvendeydim.
O gün 365 kadar insan geldi.
Kalabalık olmak güç vermişti ama aynı zamanda
tek tek her birinin hayatına devam etmek için sebepleri vardı.
Önemli olan da buydu. Hayata devam etmeyi bilmek.
Her şeyin bir sonu vardır. Geriye ne kalır?
Asıl olan topluluktur. Topluluktan daha güçlü bir şey yoktur.
- Ne tarafa gidiyorsunuz? - Ben Alife'a doğru gidiyorum.
AŞAĞI DOĞU YAKASI, NEW YORK, 2005
Ben de Batı Broadway'e, kanala doğru.
Uzun zamandır fotoğraf çekiyordum ama kimseye göstermemiştim.
Bir sürü polaroid çekmiştim. Evimde koliler dolusu vardı.
O sıralarda kanundışı bir hayatım vardı.
Para için uyuşturucu işi falan yapardım.
Meşru yollardan para kazanmıyordum.
İyi bir hayatım da yoktu.
Birçok kişi "Bu fotoğrafları sergilemelisin" diyordu.
"Bunları satabilirsin" falan filan. Ama ben dünyaya sergilemeyi
bir ihanet olarak görüyordum. Herkes için değildi onlar.
Onlar bizim içindi. Bazı anların en saf haliydiler.
Gerçekten kim olduğunu bilmiyorsan
kendini ifade etmen de zordur.
Grafiti sanatla bir noktada kesişir ve bir bakıma pis bir kesişmedir bu.
Ama zamanın bir anında C Caddesi'nde bir ev var oldu.
Bu ev, onun iç dünyasının dışarıya çıkmasını sağladı.
Bir dönem orada olmuş olabilirsin.
Ufak bir daireydi. Kemerli bir girişi olduğunu hatırlıyorum.
Duvarındaki şeyler, sanatının ileride varacağı noktanın işaretini verirdi.
Dan'in rekreasyonunu görmüşsünüzdür.
Bir noktada artık "bu saçmalıklar sanata benziyor" demeye başladım.
Bir araya getirilen şeyler aslında bir heykel sayılırdı.
Yani, eve getirdiğiniz bir kuş yuvasına,
topladığınız yengeç kıskaçlarını svastika biçiminde yapıştırdığınızda
ortaya çıkan şeye başka ne ad verilebilir ki? Bu da bir heykeldi.
RIVINGTON ARMS GALERİSİ, AŞAĞI DOĞU YAKASI, NY, 2006
İlginç bir durum, çünkü topladığı bütün bu efemera tarzı şeylerin,
kendini ifade etmesine veya bir kişilik oluşturabilmesine
ya da kendini güvende ve evinde hissetmesine,
SACE veya grafiti yapmaktan daha fazla yardımı olduğunu düşünüyorum.
MARC HUNDLEY'NIN SESI, SANATÇı Dash'in ilk sergisi Rivington Arms'taydı.
Ona verilen alanı doldurdu.
İğrenç bir kanepe yerleştirdi.
LEO FITZPATRICK'IN SESI, AKTÖR - KÜRATÖR Bir de şu "Şirin Baba" dedikleri herif vardı.
Hep Doğu Yakası'nda takılırdı.
Kanepede oturması için Şirin Baba'yı açılışa davet etti.
Galeri sahipleri dehşete düşmüş gibiydiler.
16 yaşımdan beri çektiğim fotoğrafları eleye eleye
bu sayıya indirdim.
DASH SNOW'UN STÜDYOSU, THE BOWERY, NY, 2006
Çıkardığı fanzinlerin, sanatını en iyi ifade eden biçim olduğunu düşünmüşümdür.
Derleme formatı tam ona göreydi ama bu aynı zamanda tuhaftı,
hayatı magazinlerden, kitaplardan sayfalar koparmakla geçmişti.
Her zaman bir kopyasını çıkarıp bana getirirdi.
NEVILLE WAKEFIELD, KÜRATÖR
"Sonunda Zihnim Doğru Olduğunu Kabul Etti"
Birinci cilt.
Kim bilir hangi sırada hazırladı bunları.
Bence, John Baldessari'nin de dediği gibi, sanatın özü sıkıcı olmadan
dünya görüşümüzü değiştirmek olmalı.
İnsanları rahatsız etmeden yapamazsınız bunu.
Dan, Nate ve Ryan gibi akademik bir eğitimden gelmiyordu.
Bana kalırsa, punk bakış açısını Dash'in getirebilmiş olmasının sebebi
akademik bir geçmişe sahip olmamasıydı.
Bilinçli bir şekilde üretmiyordu,
ya da öyle olmadığını iddia ediyordu diyelim.
Sikinde olmadığını iddia ediyordu.
Bu yaklaşım, okuldan yeni bitirmiş olan diğerleriyle müthiş bir kimya yarattı.
Bu şekilde sanat tarihi, uygulamaları ve bu gibi şeylerde gitgide derinleştiler.
Dash şöyle derdi:
"Siktir et, öyle olması gerekmez. Sanatçı olup, sokakta sürtebilirsin."
Şu an olmayan şey bu sanırım.
Doğadaki gibi sürüler halinde aylakça gezinip
yeni şeyleri, kentin yeni yerlerini keşfederek
bela çıkarmanın yeni yöntemlerini bulmak.
-Gergin misin? -Değilim, ama bir sürü insan gelecek.
JEFFREY DEITCH, GALERICI
Sanat, genellikle kurallara uyanlar tarafından
satın alınır ve bu kişiler görece geleneksel tiplerdir.
Ama bir kısmı sahiden Jean-Michel Basquiat
ya da Dash gibi olabilmeyi, onlar gibi hiçbir şeyi umursamamayı,
kendini kaybedecek kadar içebilmeyi, uçabilmeyi arzuluyordu.
WHITNEY BİENALİ, WHITNEY MUSEUM, 2006
Bu yüzden koleksiyonerler,
arsız, kötü çocukların eserlerini toplama fikrini sevdi.
Ben ve Dash birlikte çok yere gittik.
Tuhaftır ki, sanat dünyasında çılgınlığa,
sıra dışı yaşamaya ve uyuşturucuya karşı bir antipati vardı.
Söz konusu olan Dash ise,
Tokyo'ya gittiğinde elinin altında kokain olmalıdır.
"Buraya getirmek ne zor ve tehlikeliymiş" dediğinde
"Bilmez miyiz" diye yanıtlarlardı. İçleri giderdi.
Kafayı bulmak için can atarlardı.
Ayrıca bu galeriler yanınızda gelen arkadaşlarınıza bile
hevesle atlarlardı. Her şeyi daha çekici kılmak isterlerdi.
Ama mesele ne yaptığındı.
Sanat yemeklerine falan asla katılıp keyif yapmazdık.
Kendi çevrenle takılıp, sanat yemekleriyle dalga geçer,
"Kimde uyuşturucu var?" diye sorardık.
İlk bir iki gece eğlenceli olduğu doğru,
ama aslında bir sahneye itilmiş ve rolünü oynaman istenmiş gibi hissederdin.
NEVILLE WAKEFIELD'IN SESI, KÜRATÖR Arsız çocuklar denilmesi gerçeğin üstünü örtmekti.
Davranışları ve tavırları için onları suçlamak haksızlıktı.
Hepsinin beyaz olması ve grubun ağırlıklı olarak erkeklerden oluşması
onların suçu değildi.
Muhtemelen ben ve benim gibi küratörlerdi bunun sebebi.
Bundan sorumlu tutulması gerekenler bizleriz.
New Yorker ya da New York dergisinin, Ryan, Dash ve Dan'in
peşinden ayrılmadığını hatırlıyorum. Dash bu duruma çok kızmıştı.
Vebadan kaçar gibi kaçıyordu onlardan.
Ama onlara tavır alınca, bu sefer de istediklerini yazıyorlardı haliyle.
İki ucu boklu değnekti anlayacağınız. Kendi bildiklerini yazdılar tabii.
Dash o yazıya ateş püskürdü.
İlgi merkezi olmak istemediği kesindi.
DAVID RIMANELLI'NIN SESI, SANAT YAZARı Ryan ve Dan'le yatakta bir pozunun
dergi kapağı olmasını ister miydi?
Bir bakıma, evet, belki. İlginç bir kapak olurdu.
Ama dergideki yazı korkunçtu.
Eğlenmek için vaktini fakir mahallelerinde geçiren varlıklı aile çocuğu
JEFFREY DEITCH, GALERICI
imajı çizmişlerdi uydurdukları hikâyede.
STEPHEN POWERS'ıN SESI, SANATÇı Sanat dünyasında öne atılmaya karar verdi bir anda.
Kazandığı ödüller, Whitney'deki sergi, açık arttırmalar falan...
Arkadaşları hep yanındaydı.
Düşünsenize, annesi ve anneannesi çok önemli kişilerdi ama umurunda değildi.
Düşünün, Manet'nin annesinin vaftiz babası İsveç kralıydı.
DAVID RIMANELLI, SANAT YAZARı Manet'yi beğenmiyor musunuz?
O da varlıklı bir ailedendi.
Onu tanımayan insanlar onun hakkında sahte bir imaj yarattılar;
varlıklı bir ailenin sanatçılık taslayan çocuğu.
Dash, sanat dünyasından gelen ailesine meydan okuyabilmek için
zengin bir sanatçı olmuş ama bu ters etki yaratmıştı.
DAN COLEN'ıN SESI, SANATÇı Basında yer almasında bile
aile köklerinin etkisi vardı.
Acı vericiydi.
Ekibin ön plana çıkışının başlangıcıydı bu süreç.
TEDDY LIOULIAKIS'IN SESI, ARKADAŞı
Bu fotoğraf şu an Whitney'de.
- Koleksiyon sergisinde, değil mi? - Evet.
Kim tahmin edebilirdi bunu? Onların gözünde biz bir grup hayvandık.
Sinirden ne yapacaklarını bilmiyorlardı,
çünkü ekip kısa sürede sıfırdan en tepeye yükselmişti.
Bir anda kimse Dash hakkında yazmaz oldu.
NATE LOWMAN, SANATÇı
Dash'in temsil ettiği bir fenomen hakkında yazıyorlardı artık.
Bütün o yazılar arasında kaybolmuştu adeta.
Bunun harika bir söz olduğunu düşünüyordu.
NEW YORK POST'TA BOY GÖSTERMEK İÇİN NE KADAR YETENEK GEREKİR Kİ?
Porno yıldızlarının ışık kutusunun üstüne boşaldığı
filmi çektiği gün Dash'in yanındaydım.
Rahatça boşalabilsinler diye onlara bolca uyuşturucu,
porno DVD'si ve dergi vermişlerdi.
Bir ara beklemekten sıkılan Dash patladı.
"Neyi var bu adamların? Profesyonel değil bunlar!"
"Hiçbiri baskı altında çalışamıyor." dedi. Hiçbiri erekte olamıyordu,
çünkü çok fazla uyuşturucu almışlardı. Dash hayal kırıklığı yaşıyordu.
Bir yönetmen edasıyla "Amatörlerle çalışıyorum!" demişti.
Hiç unutmuyorum bu ânı.
NEW YORK POST'TA BOY GÖSTERMEK İÇİN NE KADAR YETENEK GEREKİR Kİ?
-Bir dolar -Bir dolar, bir dolar.
MARC HUNDLEY'NIN SESI, SANATÇı Sanırım ilk olarak Afganistan’a girmiştik.
Yerle bir edilen ülkeden buraya getirilen ilk şey uyuşturucu oldu.
"Bir iki yıla herkes eroin kullanmaya başlayacak,
çünkü Afganistan'da eroin üretiliyor." demiştim kendi kendime.
Sahiden de, bir iki yıla kalmadan öyle oldu.
TEDDY LIOULIAKIS'IN SESI, ARKADAŞı Ben yukarıda takılmayı seven biriydim her zaman.
Kokaini tek geçerim.
Bu herifler daha aşağıdan takılıyordu ve bu bana pek uygun değildi.
KENNETH CAPPELLO'NUN SESI, FOTOĞRAFÇı Aşağı Doğu Yakası... A Bulvarı, olur,
B, eh, C, eh, D, sakın gitme.
D'ye uyuşturucu almaya giderdik.
C Bulvarındaki Clinton Sokak'tan kokain alırdık.
St. Mark'taki bir dükkân ot satardı. C'deki bir çamaşırhane eroin satardı.
Herkes burada takılırdı. Bu civardaki barlara giderdik.
Herkes kokain kullanırdı. Buralarda takılmayı severdi.
Herkes içer ve kokain çekerdi. Çok sıradan ve eğlenceliydi.
Ağustosta bir stüdyo daireye tıkışıp kokain çeken 15 adam düşünün.
Tek gerçeğimiz durmadan partilemekti.
Hem de her gece.
Sahiden her gece, her Allah'ın gecesi partilerdik.
IRAK'ın uyuşturucu tercihi değişkendi.
Eroin piyasada artmaya başlayınca
SIMON CURTIS, SANATÇı ekibimizde baş tacı edildi.
Kokaini tahtından indirdi.
İnsanlar ağızlarında falan eroin paketleriyle dolaşır oldu.
"Bu çok korkunç. Durum hiç iyiye gitmiyor" diyordum.
Eroin kullanmaya, meşhur olduktan sonra başladılar.
ID'nin IRAK hakkında bir senaryo yazdığını hatırlıyorum.
Kenneth de filme çekmişti. Hepsi, insanlarda cazibe yaratmak içindi.
Paper dergisi Kunle'ye en güzel 50 insan listesinde yer vermişti.
İnsanlara gaz veriliyordu. Ama bence Dash hiçbir zaman
ilgi odağı olmaktan keyif almamıştı. Yeraltını tercih ederdi o.
Ryan'ın fotoğraflarda yakaladığı özgür ruh yoktu artık.
Durum iyice kötüleşti.
MARC HUNDLEY, SANATÇı Bowery'deki stüdyosunda takılırdık.
Kollarını sıvayıp dışarı çıkardı.
Ne yapacağını bilirdik aslında.
Uyuşturucudan bahsetmekten çekinmezdi.
O ortamdan çekip çıkarılan birçok çocuk gördüm.
LARRY CLARK'ıN SESI, YÖNETMEN
Baba oldum. Sonrasında dede oldum.
Bambaşka birine dönüştüm.
O hayat tarzını tasvip etmemeye başladım.
Bir sürü insan ölüyordu.
"Bir dakika. Bu öz yıkımdan başka bir şey değil." diye düşünmeye başladım.
Kahramanca falan değildi bu.
SİYAH BEYAZ FOTOĞRAFLAR, LARRY CLARK O zamanlar bu öz yıkım haline taptığımı söylemeliyim.
Buna dayanan birçok büyük eser yarattım. Dash de öyle yaptı.
Benim yaptığım da buydu. Ne kadar boktan bir durumda kalırsam kalayım,
ondan bir şey çıkardım.
Zaten "çocuklar bu öz yıkım tarzına
tapıyordu" derken anlatmak istediğim buydu sanırım.
Ben de çocukken öyleydim. Benim de kahramanlarım keşti.
Kahramanlarım eroin bağımlısıydı.
Kimse keş olmak için büyümez derler, ama ben istiyordum.
Her şeyin varsa, istediğin her şeye sahipsen,
ama buna rağmen vazgeçemiyorsan seni öldürür.
Ya da sen kendini öldürürsün.
Şöyle diyor: "Sevgili Dave,
"Seni mi daha çok seviyorum, yoksa bu plağı mı, bilmiyorum."
Ne zaman verdi sana? Kendi mi getirdi?
İçinden bir paket eroin çıktı.
Ona söylediğimde "Sakın" dedi.
"Sakın yapma. Yanlışlıkla gönderdim. Malı orada zulalıyorum" dedi.
Onun zulasıydı. En sevdiği plakların arasına zulalıyordu.
AGATHE SNOW'UN SESI, ESKI EŞI - SANATÇı Beş veya altı yıldır grafiti yapmıyordu.
Sonra Los Angeles'a gitti.
AGATHE SNOW'UN SESI, ESKI EŞI - SANATÇı Şehir merkezinde bir dairede kalıyordu.
İlk kez 'temiz' kalması gerekiyordu.
Her sabah yapması gerekenler vardı. Sonrasında kolaj yapardı.
İki ay böyle geçti.
Sonra Berlin'deki bir galeriden sergi teklifi geldi.
New York'a dönerek çalışmaya koyuldu. O sırada babası bizimle yaşamaya başladı.
CAROLINE SNOW'UN SESI, KARDEŞI - SANATÇı Babam müzisyenmiş.
Hem de oldukça iyi bir müzisyenmiş.
Fakat sarhoşken araba kullandığı sırada bir tren onun aracına çarpmış
ve sağ elindeki parmakların neredeyse hepsini kaybetmiş.
Böylece gitar çalamaz olmuş.
Bu dönemden sonra bağımlılığı başlamış.
Tüm yaşamımız boyunca bir başlayıp bir bıraktı.
Şu gizemli sanatçı, müzisyen bağımlılardandı.
Dash'in üzerinde büyük bir etkisi olduğunu düşünüyorum.
Onun babasıydı. Her zaman babana hayranlık duyarsın.
Evi terk ettim çünkü birlikte kafa oluyor, evin tüm enerjisini emip bitiriyorlardı.
Çok kötüydü. Jade henüz hayatına girmemişti.
JADE BERREAU, PARTNERI
Dash için özgürlük her şeydi.
Bağımlılık ise özgürlüğünü yitirmek demekti.
Bir mahkûm gibi hissediyordu.
İyi hissettiğinde Dash özgürleşir, diğer insanları da özgürleştirirdi.
İnsanın içindeki güzelliği görürdü.
İnsanlar da o etraflarındayken iyi hissederdi.
2006'da tanıştık.
Böyle olmuştu.
Sonra oradan ayrıldım ve birbirimizi uzun süre görmedik.
Bir gün bir arkadaşımın çektiği filmde bir parti sahnesi olacaktı.
Odaya girdim ve karşımda oturuyordu. Onu hemen hatırladım.
Sonra aklımdan çıkmaz oldu. Çok karizmatik ve yakışıklıydı.
Yanına oturdum ve "Selam" dedim.
Çok mutlu olmuştu. "Tanrı'm. Sensin" der gibiydi.
O günden sonra birbirimizden hiç ayrılmadık.
Onunla tanıştığımda, ilk kişisel sergisinin açılışına dokuz ay vardı.
"Yaşamın Sonu, Hayat Mücadelesinin Başlangıcı" adlı sergisi.
Çok gergindi.
BRIAN DEGRAW, MÜZISYEN - SANATÇı Ne korkunç bir ifade.
Şuna bak. Açılışta biz çalmıştık.
Epey bir reklamı yapılmıştı.
Hava limanından mekâna giderken her yerde afişlerini görmüştüm.
Eminim, deliye dönmüştür.
Oraya vardığımızda, onun için bir yemek verilmekteydi.
İçeri girdim. Tipik bir sanat yemeğiydi. Uzun masada oturan tipler falan.
Huzursuzluğu yüzüne yansıyordu.
Hatta utanç duyuyor gibi gözüküyordu.
Galericiler, onu memnun etmek için yapmıştı.
O da onlara iyi davranıyordu ama bütün olup bitenden çok huzursuzdu.
Saklanmayı severdi o.
Sebebi buydu bence.
Ne istediği konusunda her zaman çok netti.
Açılış gecesi hınca hınç doluydu.
RY FYAN'ıN SESI, SANATÇı Bir sürü insan gelmişti. Tal R, Jonathan Messe,
Christopher Wool, Dash'in yemeği için kendi sergi açılışını ekmişti.
Kimdi o? Wim Wenders mıydı?
Evet. O gelip "Senin filmini çekmek istiyorum" demişti.
Hamileydim. Berlin'den Paris'e yeni dönmüştü.
Dünya umurumuzda değildi.
Keyfi yerindeydi.
Dash, Dan ve diğer önde gelen kişiler sanat fuarı için Miami'ye geldi.
JEFFREY DEITCH, GALERICI Açılış gecesi, şu meşhur yuvalarından birini
yarattıkları haberi geldi.
Motel odaları ve kamusal alanda buldukları tüm telefon rehberlerini toplayıp
kendi odalarına getirmiş,
hepsini lime lime edip kendilerine bir hamster yuvası yapmış
ve bütün geceyi hamster taklidi yaparak geçirmişlerdi.
Dash ve Dan'e "Bunu bir galeri sergisine dönüştüremez miyiz? diye sordum.
Fikir Dash'in çok hoşuna gitti.
Dan ve Dash tüm arkadaş çevresini organize edip oraya getirdi.
Sarhoş, kafaları güzel bir halde istediklerini yaptılar.
Gece boyunca buldukları tüm yüzeyleri doldurdular.
Güvenlik konusunda çok endişeliydim, çünkü yangına çok müsait bir ortamdı.
Dash'ten sigara içmeyecekleri sözünü aldım.
Bir de tabi boya spreyleri meselesi vardı. Spreyler çok yanıcıydı.
"Çok dikkatli olun." "Merak etme. Bana güven."
KATHY GRAYSON'ıN SESI, GALERICI Jeffrey'den habersiz, sabah saat 4 civarı
Dash'in arkadaşı Jason Dill geldi.
O kaykayla kayarken
Dash de üzerinden atlaması için çakmakla boya spreyini tutuşturuyordu.
Ben de fotoğrafladım.
Sonrasında kitabı derlerken,
o fotoğraflardan birini de ekledim. Güzel bir fotoğraftı sonuçta.
Hiç unutmuyorum. Bittiğinde kitabı Jeffrey'e göstermek için
sayfaları birer birer çevirirken yanan spreyli fotoğrafı gördü.
Bir süre durakladıktan sonra "Bundan haberim olsaydı Kathy'yi kovardım.
"Kimsenin müdahale etme imkânı olmadığı gecenin bir vakti
büyük bir yangın çıkmasına sebep olabilirdi" dedi.
Bir süre düşünüp sonra sayfayı çevirdi.
Sanki o fotoğrafı görmemiş gibi bakmaya devam etti.
JADE BERREAU'NUN SESI
O sırlarda düşünmemiştim.
Ben hamileydim, o da bir yuva yapmakla meşguldü.
Bunu bana o verdi. En gurur duyduğu eserlerinden biriydi.
Kucağında kızı Secret'ı tuttuğu fotoğraf.
Özel hayatını belgelemek çok ilgisini çekiyordu.
Sosyal hayatı yerine bunu belgelemekle ilgileniyordu.
Jade'le birlikteydi.
NICO DIOS'UN SESI
Secret doğmuştu. Bir bakıma, uzak durduğu bir yaşam tarzı
onu kendisine çekiyordu.
Baba ve kızı arasındaki o derin sevgi,
içinde bulunduğu durumu bir o kadar karmaşık hale getirmiş olmalı.
CAROLINE SNOW'UN SESI Bir süre için çok mutluydu.
Baba olmak hoşuna gitmişti.
Onun için terapi gibi oldu. İyiye gidiyordu.
MARC HUNDLEY'NIN SESI, SANATÇı Kurtulmak için defalarca metadonu denedi.
Suboxone ile bir anda kesmeyi denedi.
Deniyordu ama sanırım zihni biraz açılır açılmaz
yoğun bir ızdırap başlıyordu, çünkü yine yüzeye çıkan sorunlarıyla
Baş edemiyordu. Mesela annesinden bahsetmezdi hiç.
Babasından bahsederdi.
Yaşlanmak zor,
ama bana kalırsa, Dash önceki hayatından uzaklaştığı hissine kapılmıştı.
Bu yüzden, saatlerce boş boş konuşabilen insanları etrafına toplamıştı.
Böylece ciddi konular, ne hissettiği veya ne yaptığı üzerine konuşması gerekmiyordu.
"Durumu gittikçe kötüleşiyor" diye çok defa düşündüğüm olmuştur.
Dash'in çevresindekiler sakat tiplerdi.
Etrafında entel tipler belirmeye başladı. Bunlar da eroin bağımlısıydı.
Onu teşvik edenler vardı.
Şurada bir otel var, şurada uyuşturucu var. Onlar için hava hoştu,
çünkü uyuşturucuyu satan onlardı ve işin sürmesini istiyorlardı.
Eskisi gibi birlikte vakit geçirmememizin sebebini açıklamak zor.
Daha ziyade benimle ilgili, çünkü eroine tahammülüm yoktu.
Neyse ki Jade yanındaydı.
Sürekli onun peşinden koşuyordu. Sık sık rehabilitasyona gönderiyorlardı onu.
Çabalıyordu.
Dan bir defasında "Beni hastaneden aradı" demişti.
Gizlice bir odaya girmiş, masanın altında telefonla konuşuyordu.
Dan "Kimseyi aramamalıydın" dediğinde
"Tüm hayat hikâyemi anlatmamı istiyorlar" diye cevap vermişti ona.
Jade'i çok seviyordu. Kızına tapıyordu.
Etrafında olursa, onu da zehirleyeceğinden korkuyordu.
Böyle bir şey olmadan kaybolmak daha iyiydi.
Ama bir yolculuğa falan çıkıp, sonra geri gelebilirdi.
Stüdyosunda yaşıyordum. Hayatını eroin satarak geçirmiş yaşlı bir herif
sürekli arıyordu. "Artık arama. Dash yok. Seninle konuşmak istemiyor" diyordum.
Ama o "Merak ettim sadece. Benimle konuşmak istiyormuş" diyordu,
"Benimle iletişime geçmek istiyormuş. Aradığımı söyle ona".
Ama Dash bize "Dışarıda işim var" diye yalan söyleyip çıkıyor
ve bu adamla buluşup eroin alıyordu.
Çok ama çok berbat bir durumdu.
DAVE SCHUBERT, FOTOĞRAFÇı Epey zarar görmüş bir fanzin.
Dolu bir şırınga göndermişti. İçindeki eroindi.
Sesli mesajları duruyor hâlâ.
Arayıp mesaj bırakırdı.
Bütün gece araba sürdü ve ağladı.
Sonra o otele gitti.
Sonunda Jade onu bulduğunda "Hoşça kal. Başka bir hayatta görüşürüz" dedi.
Diğerlerinin yaşamı onunkisinden farklı değildi.
Dash'in vefatından sonra herkes durumun ciddiyetini anlayıp
hayatlarını sorguladı. Birçok insan için gerçek bir uyanıştı bu.
Onun eksikliğini en fazla hisseden Secret olmalı bence,
çünkü kızına delicesine düşkündü.
Dash'i bizler kadar tanıma fırsatı bulamamış olması çok kötü.
Bilmiyorum.
Çok kötü.