Downloaded from YTS.MX
EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRE
Official YIFY movies site: YTS.MX
Veel mensen zeggen dat een octopus net een alien is.
Maar het vreemde is dat als je dichter bij ze komt...
...je beseft dat we op veel manieren op elkaar lijken.
Je stapt in een compleet andere wereld.
Het is een fantastisch gevoel.
Je bent vlak bij iets buitengewoons.
Maar er is een grens die je niet overschrijdt.
Het is lang geleden, de dag waarop het begon.
WEST-KAAP, ZUID-AFRIKA
Deze plek op het puntje van Afrika staat bekend als de Stormkaap.
Ik herinner me van mijn jeugd de kust, het intergetijdengebied en het kelpwoud.
We hadden een houten huisje...
...onder de hoogwaterlijn.
Dus toen die stormen binnenkwamen...
...beukte de zee de deuren in en vulde het de vloer van het huis.
Het was spannend om als kind...
...te leven in de kracht van die enorme Atlantische Oceaan.
Veel van mijn jeugd bracht ik door in de rotspoelen...
...duikend in het ondiepe kelpwoud.
Dat deed ik het liefst.
Later raakte ik daarvan gescheiden.
En eerst was dat prima.
Tot ik 20 jaar geleden naar de Kalahari ging.
Ik maakte een film genaamd The Great Dance met mijn broer.
Ik ontmoette mannen die tot 's werelds beste spoorvolgers behoren.
Zien hoe deze mannen...
...letten op de ongelooflijke, subtiele tekenen in de natuur...
...dingen die mijn oog niet kon zien...
...en ze volgen, soms urenlang...
...en verstopte dieren vinden...
...was bijzonder om te zien.
Ze zaten in de natuurlijke wereld.
En ik stond erbuiten.
En ik had een diep verlangen om in die wereld te zijn.
Ik heb twee afschuwelijke jaren doorgemaakt.
Ik had lang hard gewerkt en ik had mezelf uitgeput.
Ik had maanden slecht geslapen.
Mijn gezin leed.
En ik werd ziek van de druk.
Mijn geest kon dat niet aan.
Ik wilde nooit meer een camera of montageruimte zien.
Dat kon ik niet eens aan.
Je grote doel in het leven ligt...
...in duigen.
En je hebt een jong, opgroeiend kind.
Tom.
Ik kon geen goede vader voor mijn zoon zijn.
Ik moest radicaal veranderen.
Ik liet me inspireren door mijn jeugd...
...en de meesterspoorvolgers met wie ik werkte in de Kalahari.
En ik moest in de zee zijn.
In het begin is het moeilijk om het water in te gaan.
Het is een van de wildste, engste plekken om te zwemmen.
Het koelt af tot acht, negen graden Celsius.
De kou beneemt je de adem.
Je moet gewoon ontspannen.
En dan krijg je een prachtig tijdsvenster van tien, vijftien minuten.
Opeens...
...voelt alles goed.
De kou verbetert de hersenen...
...omdat het zorgt voor allemaal chemische stofjes.
Je hele lichaam komt tot leven.
En als je lichaam zich aanpast, wordt het steeds makkelijker.
En uiteindelijk...
…na een jaar...
...verlang je naar de kou.
Het mooie aan deze omgeving is dat je in een driedimensionaal bos bent...
...en overal heen kunt.
Je vliegt eigenlijk.
Het lijkt wel een andere planeet.
Je raakt vanzelf meer ontspannen in het water.
Je kunt langer je adem inhouden.
Een duikfles in een dik kelpwoud is voor mij niet optimaal.
Ik wil op een amfibisch dier lijken.
Instinctief wist ik dat ik geen wetsuit moest dragen.
Als je echt in de buurt wilt komen...
...van zo'n omgeving...
...helpt het enorm om geen barrière te hebben.
Opeens besefte ik dat ik energie heb om weer te fotograferen en filmen.
Ik pakte mijn camera weer...
...en begon datgene te doen waarvan ik hou.
De dieren zijn erg exotisch en vreemd.
Het is veel extremer dan onze gekste sciencefiction.
Ik herinner me de dag waarop het allemaal begon.
Ik vond een heel bijzonder gebied...
...dat beschermd wordt door een groot kelpwoud.
Want het bos zelf dempt de deining.
Het hele bos is donker en je ziet niets.
In dit stukje van 200 meter kun je duiken en observeren.
Het is een ongelooflijke plek.
Links van me bevond zich een vreemde gedaante.
Ik dook dieper...
...en zag iets heel vreemds.
Zelfs de vissen leken in de war.
En opeens...
Ik wist toen nog niet dat ik iets bijzonders had gezien.
Er had zich net heel wat afgespeeld.
'Wat doet dit beest in vredesnaam?'
Ze leek een beetje bang voor me...
...dus ze tilde een glibberig stuk algen op dat je nauwelijks kunt vasthouden...
...en wikkelde het als een cape om zich heen...
...en staarde me aan door de opening.
En toen, boem.
Ze was weg.
Het is moeilijk uit te leggen, maar soms krijg je een gevoel...
...en weet je dat dit wezen iets heel bijzonders heeft.
Er valt hier iets te leren.
Ze heeft iets bijzonders.
En toen kreeg ik een gek idee.
Wat gebeurt er als ik elke dag ga?
Wat als ik geen dag mis?
DAG 1
Eerst werd ze duidelijk beïnvloed door mijn aanwezigheid.
Ik dacht: ik zet de camera neer. Zo leg ik alles vast.
Ze ziet iets glimmends in het bos.
Gaat erop af met een schild...
...voor het geval dat hij aanvalt.
Dit is anders. Dit is interessant.
Het aanraken, voelen, proeven.
Als ze in een speelse bui was, kon je hem niet te lang laten staan.
Ze trok het ding gewoon omver.
Ik ging elke dag om haar omgeving beter te leren kennen.
In het begin lijkt het allemaal hetzelfde.
Maar na een tijdje zie je de verschillende soorten bos.
Het oerbos.
Het bos waar veel verschillende algen op de bodem groeien.
Het mistige bos.
Toen ik de omgeving rond haar hol in kaart bracht...
...was het schokkend om vlak bij haar kleine grotten te zien vol pyjamahaaien.
Ze zijn echt haar grootste roofvijand.
Hun huid is gestreept. Daarom heten ze pyjamahaaien.
Maar ze hebben een ongelooflijke reukzin.
En ze zijn bijzonder agressief.
Het zijn geen visuele roofdieren.
Ze kunnen hun neus in een klein kiertje steken.
Dus het zijn dodelijke kleine octopusroofdieren.
En ik dacht: hoe lang voor er iets gebeurt met deze dieren?
Toen ik haar steeds vaker had bezocht...
...was er een moment waarop...
...die angst grotendeels verdwenen was.
Ze zag iets bewegen, was bang en keek. 'O, hij is het.'
Dan was ze heel nieuwsgierig.
Heel geïnteresseerd, heel nieuwsgierig, maar ze nam geen risico's.
Ze hield zich met alle andere armen vast aan het hol.
En toen gebeurde het.
Ik stak mijn hand uit.
Er gebeurt iets als dat dier contact maakt.
Maar op een gegeven moment moet je ademen.
Dus je moet die zuignappen heel voorzichtig losmaken...
...zonder haar te verontrusten...
...zodat je boven water adem kunt gaan halen.
Veruit het krachtigste...
...is als ze uit het hol komt, want dan vertrouwt ze je volledig.
Ik hoef de armen niet tegen te houden.
'Ik vertrouw deze mens volledig en ik kom uit het hol...
...en ik doe wat ik altijd doe.'
Ik begon bijzondere dingen te zien.
Ze kunnen er stekelig uitzien en glad.
Hoorns op hun kop krijgen.
Hun kleur, textuur, patroon, huid aanpassen.
Het is prachtig.
Meestal is ze aan het vooruitschieten of kruipen of zwemmen.
Maar af en toe komen er twee poten uit.
Ze loopt.
En daar gaat ze, lopend op twee poten.
Ze neemt een vreemde houding aan die op een rots lijkt.
En dan twee armen eronder die langzaam bewegen...
...zodat de steen langzaam weg beweegt.
En dan verandert ze...
...in een buitengewone, wiebelige, oude dame in een jurk.
Misschien probeert ze kelp of algen na te bootsen.
Tegelijkertijd beweegt ze langzaam.
En zo werkt ze.
Deze ongelooflijke creativiteit om te misleiden.
Een octopus is in wezen een slak die in de evolutie zijn schild is verloren.
Een zeer kwetsbaar, vloeibaar, zacht dier dat op enorme intelligentie vertrouwt.
Ze heeft geen ouders die haar iets leren. Ze is alleen.
Je hebt al die verschillende roofdieren die op haar jagen.
Dus miljoenen jaren lang moest ze...
...ongelooflijke methodes bedenken om ze te misleiden.
En ze moet snel leren, want ze heeft maar een jaar te leven.
DAG 52
Als ik alleen duik, moet alles aan mijn uitrusting perfect zijn.
En ik moet op alles voorbereid zijn.
Geen gepruts. Het moet instinctief zijn.
Maar toen maakte ik veel fouten.
Op een dag volgde ze me.
Dat is zoiets ongelooflijks, gevolgd worden door een octopus.
Je gaat achteruit, je beweegt achteruit.
Dat ongelooflijke dier komt op je af.
Ze is niet bang.
Ze is nieuwsgierig en vertrouwt je. Een fantastisch gevoel.
En dan, bam.
Ik laat een lens vallen.
En dat snel vallende ding schrikt dat dier af.
En dan keert het zich om en is erg bang.
Je kunt jezelf wel voor je kop slaan, want...
Het had een ongelooflijke interactie en vertrouwen kunnen opleveren.
En je hebt het verpest. Heb je het voor altijd verpest?
Zal ze je ooit vertrouwen? Heeft die ervaring haar te bang gemaakt?
En ik benaderde haar te snel.
En toen verliet ze het hol en was ze bang.
En kwam niet terug naar dat hol.
Ik dacht dat dit voorbij was.
Ze was weg.
Ik had die geweldige San-spoorvolgers gezien.
Ik vroeg me af of iemand iets onder water kon volgen.
Dit dier heeft miljoenen jaren geleerd om onmogelijk te vinden te zijn.
Ik moest leren hoe octopussporen eruitzagen.
Eerst was dat frustrerend.
Zo moeilijk te onderscheiden.
Wat zijn octopussporen...
...en zee-egelsporen...
...en vissporen...
...en wormsporen?
En de predatiesporen.
De eikapsels.
Ik moest alles leren.
En dan moet je gaan denken als een octopus.
Alsof je een detective bent.
En langzaam al je aanwijzingen verzamelt.
En toen kwamen er doorbraken.
'Dat zijn de dieren die ze doodt.'
Dus ik kijk naar prooien, kleine sporen, gegraaf in het zand...
...kleine veranderingen in de algenpatronen.
En dan weet je: 'Dit dier is nu heel dichtbij. Niet verder dan twee meter.'
En dan richt je je op dat kleine gebied.
En dan, bam.
Daar is ze.
Eindelijk, na haar een week gezocht te hebben...
...was ze daar.
Het is net...
...een menselijke vriend die zwaait en blij is je te zien.
En ik voelde het, opeens.
'Ik vertrouw je. Ik vertrouw je, mens.
En nu kun je in mijn octopuswereld komen.'
En ze komt naar me toe.
Mijn natuurlijke instinct is...
...om achteruit te gaan.
Ik wilde me niet bewegen, dus ik hield een steen vast.
Ze bleef op me af komen.
En bedekte mijn hele hand.
Ik was al heel lang onder water...
...dus ik bewoog naar de oppervlakte en dacht dat ze van mijn hand af zou gaan.
Maar dat deed ze niet. Ze reed op mijn hand naar de oppervlakte.
Ik staarde in de ogen van dit ongelooflijke wezen.
Eerst was het moeilijk voor te stellen dat zij iets aan de relatie zou hebben.
Waarom zou een wild dier...
...profiteren van een vreemd menselijk wezen?
En nu wordt het interessant.
Ik denkt dat het stimulerend is voor die enorme intelligentie.
Ze beseft dat dit ding niet gevaarlijk is.
'Ga jij maar met deze mens om.'
En misschien geeft het je wel wat octopusvreugde.
Als je die band hebt met een dier...
...en die ervaringen hebt, is het absoluut verbijsterend.
Niets is beter dan dat.
De grenzen tussen haar en mij leken op te lossen.
Alleen de pure pracht van haar.
Ik kon alleen maar aan haar denken.
In het water en op het land.
Het werd een obsessie.
Je wilt elke dag zien wat er gebeurt.
Je wilt het water weer in.
Wat gaat er door haar heen? Wat denkt ze?
Droomt ze? Als ze droomt, waar droomt ze dan van?
Ze wakkerde op een nieuwe manier mijn nieuwsgierigheid aan.
Het is nuttig om thuis...
...zo veel mogelijk wetenschappelijke artikelen te lezen.
Ze is een gewone octopus.
Octopus vulgaris is de wetenschappelijke naam.
Tweederde van haar cognitie...
...bevindt zich buiten haar brein, in haar armen.
Haar hele wezen is denken, voelen, ontdekken.
Ze heeft 2000 zuignappen en ze gebruikt ze onafhankelijk van elkaar.
Hoe doe je dat? Stel je voor dat je 2000 vingers hebt.
Ze is even slim als een kat of hond...
...of zelfs als een van de lagere primaten.
Weekdieren zijn meestal niet zo intelligent.
Vaak zocht ik in wetenschappelijke artikelen...
...naar het vreemde dat ik had gezien.
En ik vond niets. Er is niets.
Er is weinig over bekend...
...en bijna wekelijks kun je iets nieuws ontdekken.
DAG 104
Volgens de literatuur zou de octopus een nachtelijke soort zijn.
Was ze 's nachts actiever?
Het was een beetje eng in het donker.
Die ongelooflijke geluiden van de bultruggen.
Je bent op je hoede.
Ik zag haar niet. Ze was niet in haar hol.
Ik had het opgegeven en wilde teruggaan naar de kust.
Iets deed me een beetje naar links gaan.
En daar is ze.
In extreem ondiep water.
Ik zie niet wat ze doet.
Die bliksemsnelle aanvallen.
Ze gebruikt haar arm als een vreemd wapen.
Ze rolt hem op in een fractie van een seconde.
En ik zag haar drie vissen vangen.
Dat had ik overdag nooit gezien.
Het is 's nachts supergevaarlijk in het diepere bos...
...dus dit slimme dier gaat naar de ondiepte...
...waar haaien moeilijk kunnen komen...
...en profiteert van al het heerlijke eten daar.
DAG 125
Het eerste instinct is de haaien wegjagen.
Maar dan besef je je...
...dat je je dan mengt in het hele proces van het bos.
Ze bevond zich aan de rand van het bos.
Ik zag de haai.
Het lichaam was iets naar voren gebogen en volgde het geurspoor.
Dit is niet goed.
Ik denk: Ze is veilig. Ze zit onder de rots.
Die dingen komen die spleet in.
En dan heeft de haai een van haar armen te pakken...
...en doet hij een death roll.
En ik zie duidelijk...
...haar arm in z'n bek.
Je hebt een knoop in je maag.
Gelukkig zat ze diep in die spleet.
Ze bewoog slecht. Langzaam, heel zwak.
Ze bloedt. Die geur zit in het water.
Haar hol is ver weg.
Zullen die haaien terugkomen?
Ik wilde haar helpen bij haar hol te komen.
Maar gelukkig was dat niet nodig.
Ik wist niet wat er met haar zou gebeuren.
Of dit haar zwak en kwetsbaar maakte en ze haar die avond af zouden maken.
En het voelde alsof ik hier verantwoordelijk voor was.
Was ze eruit omdat ik er was?
Ik voelde me heel kwetsbaar.
Alsof wat haar overkwam mij op een vreemde manier was overkomen.
En psychologisch voelde het bijna alsof ik...
…een ledemaat kwijtraakte.
Je begint na te denken over je eigen dood en kwetsbaarheid.
Maakt je zorgen om je familie, je kind.
Ik had me nooit echt om dieren bekommerd.
Ik was aan het veranderen.
Ze leerde me ontvankelijk te worden voor de ander.
Vooral wilde dieren.
Het voelde eng om de volgende dag het water in te gaan.
Ik was opgelucht dat ze nog leefde.
Ze is zo zwak dat ze die levendige kleuren niet kan maken.
Ze is gewoon mat en wit.
Ik maak me zorgen: Hoe komt ze aan eten?
Je gaat een grens over als je je bemoeit met het leven van dieren.
Maar ik was gewoon te overweldigd door mijn gevoelens voor haar.
Het heeft niet echt geholpen.
Ze zit helemaal achter in het hol en beweegt nauwelijks.
Ik keek elke dag of ze in orde was...
...en vroeg me af of dit haar laatste dag was.
De grote opluchting kwam een week later...
...en ik zag dat het snel was genezen.
Het is geweldig om te zien dat...
...er een klein perfect miniatuurarmpje teruggroeit.
Het gaf me een vreemd soort vertrouwen.
Dat ze dit ongelooflijke probleem kan overwinnen.
En het voelde of ik mijn problemen aan het overwinnen was.
Op een vreemde manier spiegelden onze levens elkaar.
Mijn relatie met mensen veranderde.
Mijn zoon was toen erg geïnteresseerd in alles onder water.
Elke dag vertelde ik hem de verhalen.
Hij had haar gezien. Ik had hem zo vaak meegenomen.
De arm werkt aardig goed, zelfs als hij half aangegroeid is.
DAG 250
En terwijl hij groeide, kreeg ze haar zelfvertrouwen terug.
Uiteindelijk, zo'n 100 dagen later, was die arm weer aangegroeid.
Een geweldig gevoel dat dit dier daartoe in staat is...
...en na zo'n aanval volledig kan herstellen.
DAG 271
Na een tijdje hervatte ze haar normale activiteiten...
...dus ik begon aan iets nieuws.
Nog dieper in haar wereld kijken.
Het was een mooie, rustige, heldere dag.
Ze gaat een hoek om en ziet een krab.
De krab wordt opgejaagd door een vloeibaar dier.
Ze kan door een kleine scheur heen.
En de krab lijkt haar te voelen...
...en verbergt zich onder een grote, giftige anemoon.
En dan wacht ze en verstopt ze zich.
En dan denkt de krab dat het veilig is...
...en maakt hij de fout om tevoorschijn te komen.
Ze is een rommelige eter. Er gaan stukjes alle kanten op, de geur ook.
En dan zie je dat die slangsterren, verrassend snel...
...tot haar worden aangetrokken.
De grote massa overweldigt haar en ze weet niet wat ze moet doen.
Ik dacht: dit is echt een probleem.
Ze houdt altijd last van slangsterren die al haar eten inpikken.
Niet veel later...
...dacht ze: oké, slangsterren stelen mijn eten.
En heeft ze een methode om ze op te pakken...
...en voorzichtig uit het hol te gooien.
Nu is ze de baas.
Ze gebruikte aanvankelijk dezelfde methode voor de krabbenjacht met kreeften.
Je ziet ineens kreeften die uit het rif schieten.
Ik denk: deze vangt ze zeker.
Keer op keer ontwijken ze haar.
En toen, een paar weken later...
...zag ik haar vlak naast me.
Ze plaatste zich tussen mij en de kreeft.
Ze gebruikt me als onderdeel van haar jachtstrategie.
Ze ging niet op hem af...
...maar gooide haar web over hem heen.
En dan kan hij nergens heen.
Dit is een dier dat bedenkt...
...hoe je het best op een lastige prooi kunt jagen.
Veel van haar intelligentie is ontstaan...
...dankzij het aantal prooien dat ze moet vangen.
Allerlei dieren.
Alle weekdieren die ze vangt zijn makkelijk te vangen...
...maar ze hebben harde schelpen.
Hoe doodt en eet ze die?
Aan de basis van de armen zit een boor die door de harde schaal kan boren.
Dan gif erin, als een slang...
...en kijken hoe dat weekdier reageert.
Sommige van deze weekdieren ontspannen alleen...
...als die boor precies in de top van de schaal zit...
...op de abductor.
Ze moet meetkunde doen...
...om precies te bepalen waar ze in die schelp moet boren...
...om haar eten te krijgen.
Dit is ongewervelde intelligentie van hoog niveau.
Haar vermogen om details te leren en te onthouden.
En ik besefte me dat ze mij zo veel leerde.
Je kunt niet wachten om op te staan, want er is zo veel te doen...
...om elk teken te begrijpen, elk gedrag...
...elke soort. Wat ze doen, hoe ze met elkaar omgaan.
'Waarom gaan jullie elke dag naar dezelfde plek?'
Dan zie je de subtiele verschillen.
Dan leer je de natuur kennen.
Er liepen dus duizenden draden van de octopus...
...naar alle andere dieren...
...en dan dit ongelooflijke bos dat dit allemaal voedt.
En nu weet ik hoe de helmslak verbonden is met de egel...
...en de octopus met de slak.
En terwijl ik al die lijnen trek...
...blijken al die verhalen niet te kloppen.
De geest van het bos.
Ik voelde het echt. Dat grote wezen.
Het was duizenden keren wakkerder en intelligenter dan ik.
Het is net een gigantisch onderwaterbrein dat miljoenen jaren werkt.
En het houdt alles in balans.
Alles leek toen...
DAG 304
...min of meer perfect in het bos.
En natuurlijk ben je vergeten...
...dat die roofdieren er altijd zijn.
Wat in mijn...
...geheugen gegrift staat is een enorme haai die haar opeens nadert.
Ze hield zich stil en probeerde zich te verstoppen.
Toen zag je de haai aan de rand zwemmen en haar geur oppikken.
En ik dacht: o nee, dit is weer...
...die nachtmerrie.
Ze springt in het bladerdak...
...en wikkelt veel kelpblaadjes strak om haar lichaam.
En tuurt naar buiten.
Alle geur zit in de kelp...
...dus de haai bijt in en hapt naar de kelp.
Ze is weg.
Ze klimt over een rots en gaat het water uit.
Ik kan mijn ogen nauwelijks geloven.
Maar het probleem is natuurlijk dat ze terug moet.
Aan de andere kant pikt de haai haar geur weer op.
En de achtervolging is begonnen.
En dan zie ik haar...
...in een snelle beweging...
...misschien wel 100 schelpen en stenen oppakken...
...en haar armen over haar kwetsbare kop vouwen.
En op dat moment...
...besefte ik 'Dit is dat gekke wat ik lang geleden zag.'
Dan pakt de haai haar.
Ik moest adem gaan halen.
Zo snel mogelijk naar boven.
Meteen weer naar beneden.
'Dit is ongelooflijk.'
Ze is erin geslaagd op de minst gevaarlijke plek te gaan zitten.
Op de rug van de haai.
De haai wil haar van zich af schudden en zwemt weg.
Het duurt even voor ik weet wat hier gaande is.
Maar je ziet meteen dat zij de overhand heeft.
Terwijl de haai bij het dikke kelp komt...
...zet ze zich af...
...laat ze de schelpen vallen...
...en schiet ze weg.
Ze is de haai te slim af.
De haai probeert het nog één keer, maar ze is veilig.
Hij kan niets doen.
En hij gaat weg.
Hoe ze zo snel kan denken en die beslissingen kan nemen...
Het is ongelooflijk.
Ik was zo'n 80 procent van haar leven bij haar.
Elk moment is zo kostbaar omdat het zo kort is.
Er was een geweldige dag.
Een grote school droomvissen.
Vrij ondiep water.
Plotseling reikt ze zo naar het oppervlak.
Eerst dacht ik dat ze op de vissen jaagde.
Toen dacht ik: wacht. Als ze jaagt, is ze strategisch en gefocust.
Dit voelt niet als jaaggedrag.
Ik heb er lang over nagedacht.
Maar het leek of ze met de vissen speelde.
Spelen zie je vaak bij sociale dieren.
Dit is een erg asociaal dier dat met vissen speelt.
Het brengt dat dier naar een ander niveau.
Toen verloor ze haar interesse in de vissen...
...stormde op me af...
...en greep me vast.
Dat was de laatste keer dat we fysiek contact hadden.
DAG 324
Als ik terugdenk...
...herinner ik me dat het een turbulente dag was.
Overal bezinksel.
Ik ga naar beneden...
...en er zit nog een grote octopus naast haar.
Het is heel zeldzaam om twee octopussen dicht bij elkaar te zien.
Wat is er aan de hand?
En dan zie ik dat beide dieren ontspannen zijn.
Ik realiseer me dat het paren gaat beginnen.
Ik kende toen de levensstadia van een octopus.
Dus hoewel ik heel blij was dat deze paring begon...
...voelde ik een soort angst in mijn buik.
Ze kwam niet uit dat hol.
Ze at niet meer, jaagde niet meer.
Een groot deel van haar lichaam wordt aan die eieren gegeven.
Dus ze valt af en verliest enorm veel kracht.
De eieren worden achterin gelegd, in het donker.
Onmogelijk te zien.
Ik blijf haar elke dag opzoeken.
Ze voorziet de eieren van zuurstof, zorgt voor ze.
Ze sterft langzaam...
...en timet haar dood precies voor het uitkomen van die eieren.
Het raakte me zo hard.
Dit is een ongewervelde, in wezen een weekdier...
...die haar eigen leven opoffert voor haar jongen.
Al die eieren zijn uitgekomen.
Ze zijn klein en gaan de waterkolom in.
Honderdduizenden.
Ze wordt het hol uit gespoeld, zo goed als dood.
En de vissen eten van haar.
Veel aaseters komen van haar eten.
Dat was hartverscheurend.
Een deel van me wilde ze wegjagen.
Maar dat heb ik niet gedaan.
De volgende dag...
...kwam er een haai.
Hij nam haar mee naar het mistige bos.
Ik ga vaak naar haar hol.
Ik zweef erboven en voel haar daar.
Natuurlijk mis ik haar.
Maar...
...het was ook een opluchting.
Het was een opluchting, want de intensiteit van elke dag gaan...
...haar proberen vast te leggen...
Het was zwaar.
Ik dacht constant aan dit dier.
Ik was...
Ik dacht als een octopus.
En het vergde veel van me.
Maar ik ben ook ongelooflijk trots op dit dier...
...dat zo veel heeft weten te overleven.
Een onvoorstelbaar leven.
Een van de spannendste dingen ooit in mijn leven was met mijn zoon...
...langs de kust lopen...
...en hem de wonderen van de natuur laten zien...
...en de details en de gecompliceerdheid.
Ik kreeg zo veel van de natuur en nu kon ik zelf geven.
Ik had zo veel energie om terug te geven.
Hij is nu een kleine zeebioloog. Hij weet zo veel.
Een krachtige zwemmer.
En hij wil het steeds vaker doen.
Dat zien ontwikkelen...
...een sterk zelfbeeld...
...een ongelooflijk vertrouwen...
...en het belangrijkste...
...een zachtmoedigheid.
Dat is iets wat duizenden uren in de natuur een kind kan leren.
Een paar maanden later...
...vond hij een kleine octopus.
Je ziet zelden zo'n klein dier.
Ze hebben een half miljoen jongen. Een handvol blijven er leven.
Ze hebben het dus niet makkelijk.
Maar dat is hun strategie. 'Leef snel, sterf jong.'
We veronderstelden dat het een van haar kinderen was.
De juiste grootte, de juiste tijd.
En het was vreugdevol. Zo van 'Nou, daar is ze.'
Ze liet me inzien...
...hoe kostbaar wilde plekken zijn.
Je gaat dat water in...
...en het is heel bevrijdend.
Al je zorgen, problemen en levensdrama lossen op.
Je begint langzaam om alle dieren te geven.
Zelfs de kleinste beestjes.
Je beseft dat iedereen heel belangrijk is.
Je voelt hoe kwetsbaar deze wilde dieren zijn.
En hoe kwetsbaar al onze levens op deze planeet zijn.
Mijn band met het zeebos en zijn wezens verdiept zich...
...week na maand na jaar na jaar.
Je hebt contact met deze wilde plek en hij spreekt tot je.
De taal is zichtbaar.
Ik werd verliefd op haar...
...maar ook op de geweldige wildheid die ze vertegenwoordigde...
...en hoe dat me veranderde.
Wat ze me leerde, was te voelen...
...dat je hier hoort, geen bezoeker bent.
Een gigantisch verschil.
Craig duikt nog elke dag, maar hij zwemt niet langer alleen.
Hij richtte het Sea Change Project op.
Een duikersgemeenschap die zich bezighoudt met de bescherming van het kelpwoud.
Ondertiteld door: Irene Witpaard