Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πολλοί λένε ότι τα χταπόδια είναι σαν εξωγήινοι.
Το περίεργο όμως είναι πως όταν τα πλησιάζεις,
συνειδητοποιείς ότι μοιάζουμε πολύ με πολλούς τρόπους.
Μπαίνεις σε έναν τελείως διαφορετικό κόσμο.
Είναι απίστευτο συναίσθημα.
Και νιώθεις ότι είσαι στα πρόθυρα κάτι εκπληκτικού.
Αλλά συνειδητοποιείς πως υπάρχει ένα αδιαπέραστο όριο.
Πάει πολύς καιρός από τη μέρα που ξεκίνησαν όλα.
ΔΥΤΙΚΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ, ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ
Αυτό το μέρος στην άκρη της Αφρικής είναι γνωστό ως Ακρωτήριο των Καταιγίδων.
Στις παιδικές μου αναμνήσεις κυριαρχούν
η βραχώδης ακτή, η διαπαλιρροϊκή ζώνη και το δάσος των κελπιών.
Είχαμε ένα μικρό ξύλινο μπανγκαλόου
κάτω από το επίπεδο της παλίρροιας.
Όταν έρχονταν μεγάλες καταιγίδες,
ο ωκεανός έσπαγε τις πόρτες και γέμιζε το ισόγειο.
Ήταν συναρπαστικό ως παιδί
να ζω κυριολεκτικά στη δύναμη του γιγάντιου Ατλαντικού Ωκεανού.
Περνούσα τον χρόνο μου ως παιδί κυρίως στις βραχώδεις λίμνες,
βουτώντας στο ρηχό δάσος των κελπιών.
Αυτό μου άρεσε περισσότερο.
Ως ενήλικας, είχα απομακρυνθεί από αυτό.
Ήταν καλά στην αρχή.
Μέχρι που πήγα στην κεντρική Καλαχάρι πριν από 20 χρόνια περίπου.
Γυρνούσα με τον αδερφό μου μια ταινία, το The Great Dance.
Γνώρισα κάποιους άντρες
που ήταν ίσως από τους καλύτερους ιχνηλάτες στον κόσμο.
Το να τους βλέπω
να βρίσκουν απίστευτα ανεπαίσθητα ίχνη στη φύση,
πράγματα που το μάτι μου δεν έβλεπε καν,
και να τα ακολουθούν, καμιά φορά για ώρες,
και να βρίσκουν κρυμμένα ζώα στο τοπίο
ήταν απλώς εξαιρετικό.
Βρίσκονταν μέσα στον φυσικό κόσμο.
Κι εγώ ένιωθα ότι ήμουν απ' έξω.
Και είχα τόση λαχτάρα να βρεθώ μέσα σε αυτόν τον κόσμο.
18 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Πέρασα δύο χρόνια που ήταν απόλυτη κόλαση.
Δούλευα σκληρά για πολύ καιρό,
και είχα εξαντληθεί.
Είχα να κοιμηθώ καλά μήνες.
Η οικογένειά μου υπέφερε.
Και αρρώσταινα από όλη την πίεση.
Το μυαλό μου δεν μπορούσε να το χειριστεί.
Δεν ήθελα να ξαναδώ ποτέ κάμερα ή αίθουσα μοντάζ.
Δεν μπορούσα να το αντέξω.
Ο μεγάλος σκοπός της ζωής σου είναι τώρα
κομμάτια.
Και έχεις ένα μικρό παιδί που μεγαλώνει.
Τον Τομ.
Δεν μπορούσα σε τέτοια κατάσταση να είμαι καλός πατέρας.
Έπρεπε να αλλάξω δραστικά.
Εμπνεύστηκα από την παιδική μου ηλικία.
Εμπνεύστηκα από τους άριστους ιχνηλάτες που είχα δει στην Καλαχάρι.
Ο μόνος τρόπος που ήξερα να το κάνω ήταν να έρθω στον ωκεανό.
Στην αρχή είναι δύσκολο να μπεις στο νερό.
Είναι από τα πιο τρομακτικά μέρη στον πλανήτη για κολύμπι.
Το νερό πέφτει στους οκτώ, εννιά βαθμούς Κελσίου.
Το κρύο σού κόβει την ανάσα.
Και πρέπει απλώς να χαλαρώσεις.
Και τότε έχεις ένα όμορφο παράθυρο δέκα, 15 λεπτών.
Ξαφνικά...
όλα είναι καλά.
Το κρύο αναβαθμίζει τον εγκέφαλο.
Πλημμυρίζεις από χημικά
κάθε φορά που βουτάς στο κρύο νερό.
Όλο το σώμα σου ζωντανεύει.
Καθώς το σώμα σου προσαρμόζεται, γίνεται όλο και πιο εύκολο.
Και τελικά...
μετά από έναν χρόνο...
αρχίζεις να λαχταράς το κρύο.
Το εκπληκτικό με αυτό το περιβάλλον είναι πως είσαι σε ένα τρισδιάστατο δάσος
και μπορείς να πηδήσεις μέσα και να πας όπου θες.
Πετάς, βασικά.
Είναι σαν να βρίσκεσαι σε άλλον πλανήτη.
Γίνεσαι φυσικά όλο και πιο χαλαρός μέσα στο νερό.
Μπορείς να κρατάς την αναπνοή σου περισσότερο.
Για μένα δεν είναι ιδανικό να έχω φιάλη οξυγόνου σε ένα πυκνό δάσος κελπιών.
Θέλω να είμαι σαν αμφίβιο ζώο.
Ενστικτωδώς, ήξερα να μη βάζω στολή κατάδυσης.
Αν θέλεις πραγματικά να πλησιάσεις
ένα τέτοιο περιβάλλον,
βοηθά πολύ να μη σε χωρίζει τίποτα από αυτό το περιβάλλον.
Συνειδητοποίησα ότι είχα ενέργεια να πάρω φωτογραφίες και πλάνα ξανά.
Πήρα την κάμερά μου πάλι
και άρχισα να κάνω αυτό που αγαπώ και ξέρω.
Τα ζώα είναι πολύ εξωτικά και παράξενα.
Είναι πολύ πιο ακραία κι από την πιο τρελή επιστημονική φαντασία μας.
Θυμάμαι τη μέρα που άρχισαν όλα.
Βρήκα μια πολύ ιδιαίτερη περιοχή,
που προστατεύεται από ένα μεγάλο δάσος κελπιών.
Το δάσος αυτό κόβει τη φουσκοθαλασσιά.
Και όλο το δάσος εκεί είναι θολό και δεν βλέπεις τίποτα.
Και σε ένα κομμάτι 200 μέτρων μπορείς να καταδυθείς
και να παρατηρήσεις.
Είναι απίστευτο μέρος.
Θυμάμαι ότι ήταν ένα περίεργο σχήμα στα αριστερά μου.
Καταδυόμουν...
κι έβλεπα κάτι πολύ παράξενο.
Μέχρι και τα ψάρια φαίνονταν μπερδεμένα.
Και ξαφνικά...
Τότε δεν ήξερα
ότι είχα δει κάτι εξαιρετικό.
Είχα φτάσει στο τέλος ενός δράματος.
Σκέφτεσαι "Τι στο καλό κάνει αυτό το ζώο;"
Νομίζω ότι με φοβόταν λίγο,
οπότε πήρε ένα πολύ γλιστερό
κομμάτι από φύκι, που με δυσκολία θα κρατούσα,
και το τύλιξε σαν μανδύα γύρω της,
και με κοιτούσε από ένα μικρό κενό.
Και μετά...
Εξαφανίστηκε.
Είναι δύσκολο να το εξηγήσω,
αλλά καμιά φορά απλώς νιώθεις κάτι
και ξέρεις ότι αυτό το πλάσμα έχει κάτι το πολύ ασυνήθιστο.
Υπάρχει κάτι να μάθεις εδώ.
Έχει κάτι το ιδιαίτερο.
Και τότε είχα μια τρελή ιδέα.
Τι θα γινόταν αν πήγαινα κάθε μέρα;
Τι θα γινόταν αν δεν έχανα ούτε μία μέρα;
ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΗ
Αρχικά, επηρεάστηκε ξεκάθαρα από την παρουσία μου.
Είπα "Θα αφήσω την κάμερα εκεί
και θα την καταγράψει να κάνει τα δικά της".
Βλέπει το νέο γυαλιστερό πράγμα στο δάσος.
Έρχεται με μια ασπίδα.
Για να αμυνθεί, σε περίπτωση που επιτεθεί.
Είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ενδιαφέρον.
Το αγγίζει, το ψηλαφίζει, το γεύεται.
Αν είχε παιχνιδιάρικη διάθεση, δεν μπορούσα να την αφήσω εκεί για πολύ.
Θα την τραβούσε.
Χρειάστηκε να πάω κάθε μέρα για να γνωρίσω το περιβάλλον της καλύτερα.
Αρχικά, όλα φαίνονται ίδια.
Αλλά μετά από λίγο βλέπεις όλα τα διαφορετικά είδη δάσους.
Έχεις το παλιό δάσος.
Έχεις το δάσος με πολλά διαφορετικά φύκια στον πυθμένα.
Έχεις το θολό δάσος.
Καθώς άρχιζα να χαρτογραφώ το περιβάλλον γύρω από τη φωλιά της,
σοκαρίστηκα όταν είδα μικρές σπηλιές πολύ κοντά της
με καρχαρίες poroderma africanum.
Είναι οι πιο σοβαροί θηρευτές της.
Έχουν ριγέ δέρμα και μοιάζουν σαν να φορούν πιτζάμες.
Δεν κυνηγούν με την όρασή τους.
Αλλά έχουν εξαιρετική όσφρηση.
Και είναι ιδιαίτερα επιθετικοί.
Μπορούν να χώσουν το ρύγχος τους σε μικρές σχισμές.
Έτσι, είναι θανάσιμοι θηρευτές για τα χταπόδια.
Σκεφτόμουν "Πόσο θα πάρει για να συμβεί κάτι με αυτά τα ζώα;"
Αφότου την είχα επισκεφτεί πολλές φορές,
υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή όπου...
αυτός ο φόβος είχε καταλαγιάσει σημαντικά.
Έβλεπε κίνηση, τρόμαζε λίγο, έβλεπε ότι ήμουν εγώ.
Και έβγαινε με μεγάλη περιέργεια.
Με μεγάλο ενδιαφέρον και περιέργεια, αλλά χωρίς να παίρνει χαζά ρίσκα.
Κρατούσε όλα τα άλλα πλοκάμια μέσα στη φωλιά της,
με τις βεντούζες έτοιμες.
Και μετά απλώς συνέβη.
Άπλωσα λίγο το χέρι μου.
Κάτι συμβαίνει όταν ένα ζώο έρχεται σε επαφή.
Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να αναπνεύσεις.
Οπότε, πρέπει να αφαιρέσεις πολύ μαλακά τις βεντούζες
χωρίς να την αναστατώσεις,
για να αναδυθείς και να πάρεις ανάσα.
Μακράν η πιο έντονη στιγμή
είναι όταν βγαίνει από τη φωλιά.
Τότε ξέρεις ότι υπάρχει πλήρης εμπιστοσύνη.
Δεν κρατά τα πλοκάμια πίσω μήπως χρειαστεί να τραβηχτεί.
Είναι φάση "Εμπιστεύομαι αυτόν τον άνθρωπο
και βγαίνω από τη φωλιά
να κάνω τη δουλειά μου".
Άρχισα να βλέπω εξαιρετικά πράγματα.
Μπορούν να δείχνουν αγκαθωτά ή λεία.
Μπορούν να βγάλουν κέρατα στο κεφάλι.
Μπορούν να μιμηθούν χρώμα, υφή, μοτίβο, δέρμα.
Είναι πανέμορφο.
Συνήθως εκτοξεύεται, έρπει ή κολυμπά.
Ενίοτε, όμως, βγαίνουν δύο πόδια.
Περπατάει.
Και πάει,
περπατώντας σαν δίποδο.
Βάζει το σώμα της σε μια παράξενη στάση που μοιάζει με πέτρα.
Και μετά δύο πλοκάμια από κάτω αρχίζουν να κινούνται αργά.
Έτσι, ο βράχος απομακρύνεται αργά.
Και έπειτα μεταμορφώνεται
σε μια εκπληκτική, ασταθή, αεράτη ηλικιωμένη κυρία με φόρεμα.
Ίσως προσπαθεί να μιμηθεί
κέλπιες ή φύκια που κινούνται στο κύμα.
Και ταυτόχρονα απομακρύνεται.
Έτσι λειτουργεί.
Με μια απίστευτη δημιουργικότητα να παραπλανά.
Το χταπόδι είναι σαν σαλιγκάρι που έχει χάσει το κέλυφος στην εξέλιξη.
Ένα πολύ εύθραυστο, υγρό, μαλακό ζώο
που βασίζεται σε τρομερή ευφυΐα.
Δεν έχει μητέρα ή πατέρα να της μάθει οτιδήποτε, είναι μόνη.
Έχει τόσους διαφορετικούς θηρευτές να την κυνηγούν.
Σε περίοδο εκατομμυρίων ετών, έπρεπε...
να βρει τις πιο απίστευτες μεθόδους να τους ξεγελά.
Και πρέπει να μάθει γρήγορα, γιατί ζει μόνο λίγο παραπάνω από έναν χρόνο.
ΜΕΡΑ 52
Όταν βουτώ μόνος μου, ο εξοπλισμός μου πρέπει να είναι τέλειος.
Πρέπει να είμαι έτοιμος για κάθε ενδεχόμενο.
Πρέπει να μπορώ να κάνω τα πάντα ενστικτωδώς.
Αλλά σε εκείνη τη φάση έκανα πολλά λάθη.
Μια μέρα με ακολουθούσε.
Είναι το πιο απίστευτο πράγμα να σε ακολουθεί ένα χταπόδι.
Ξέρεις, υποχωρείς προς τα πίσω,
κι αυτό το απίστευτο ζώο έρχεται προς εσένα.
Και δεν φοβάται καθόλου.
Έχει περιέργεια κι εμπιστοσύνη, είναι φανταστικό συναίσθημα.
Και ξαφνικά...
Μου έπεσε ένας φακός.
Και, έτσι όπως έπεσε γρήγορα, τρόμαξε το ζώο.
Και γύρισε κι έφυγε φοβισμένη.
Και θες να χτυπήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο, γιατί...
θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε απίστευτη επαφή και εμπιστοσύνη,
και το χάλασες.
Το έχεις χαλάσει για πάντα;
Θα σε εμπιστευτεί ποτέ;
Το έχει τρομάξει υπερβολικά αυτή η εμπειρία;
Και μετά την πλησίασα πολύ γρήγορα.
Και τότε έφυγε από τη φωλιά και τρόμαξε πραγματικά.
Και δεν γύρισε σε εκείνη τη φωλιά.
Νόμιζα ότι αυτό ήταν το τέλος.
Είχε φύγει.
Είχα την εμπειρία με τους απίστευτους ιχνηλάτες των Σαν.
Και αναρωτήθηκα
αν θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει κάτι υποθαλάσσια.
Αυτό το ζώο έχει περάσει εκατομμύρια χρόνια
μαθαίνοντας πώς να εξαφανίζεται.
Έπρεπε να μάθω πώς είναι τα ίχνη χταποδιού.
Ήταν πολύ εκνευριστικό στην αρχή. Είναι τόσο δύσκολο να τα δεις.
Πώς διαφέρουν τα ίχνη χταποδιού
από ίχνη αχινών,
από ίχνη ψαριών...
και από ίχνη σκουληκιών;
Και τα σημάδια θήρευσης.
Τα τσόφλια αβγών.
Έπρεπε να μάθω τα πάντα.
Και μετά να αρχίσω να σκέφτομαι
σαν χταπόδι.
Είναι σαν να είσαι ντετέκτιβ.
Συγκεντρώνεις σιγά σιγά όλα τα στοιχεία.
Και μετά άρχισα...
να κάνω προόδους.
"Αυτά είναι τα ζώα που σκοτώνει".
Κοιτάζω λεία, κοιτάζω μικρά σημάδια, σκαλίσματα στην άμμο,
μικρές αλλαγές στα φύκια από όπου έχει περάσει.
Και ξέρω ότι "Εντάξει, το ζώο είναι πολύ κοντά τώρα.
Είναι κοντά. Είναι εντός ενός ή δύο μέτρων".
Και εστιάζω σε αυτόν τον μικρό χώρο.
Και ξαφνικά...
τη βλέπω.
Επιτέλους, αφού την έψαχνα κάθε μέρα για μια βδομάδα,
τη βρήκα.
Είναι σαν...
Σαν άνθρωπος φίλος σου να σε χαιρετά και να χαίρεται που σε βλέπει.
Και το ένιωσα από τη μία στιγμή στην άλλη.
"Εντάξει, σε εμπιστεύομαι, άνθρωπε.
Τώρα μπορείς να έρθεις στον χταποδίσιο κόσμο μου".
Έρχεται προς το μέρος μου.
Και το ένστικτό μου λέει...
να απομακρυνθώ μαλακά.
Μετά ήθελα να μείνω ακίνητος, και κρατήθηκα από έναν βράχο.
Συνέχισε να έρχεται.
Και κάλυψε όλο μου το χέρι.
Ήμουν μέσα στο νερό πολλή ώρα.
Έτσι, αναδύθηκα μαλακά, νομίζοντας ότι θα έφευγε από το χέρι μου.
Αλλά όχι, έμεινε στο χέρι μου και ήρθε στην επιφάνεια.
Ήμουν εκεί και κοιτούσα στα μάτια αυτό το απίστευτο πλάσμα.
Στην αρχή ήταν δύσκολο να φανταστώ
ότι έπαιρνε κάτι από αυτήν τη σχέση.
Γιατί ένα άγριο ζώο στο περιβάλλον του
να παίρνει οτιδήποτε από έναν παράξενο άνθρωπο επισκέπτη;
Εδώ είναι που αποκτά ενδιαφέρον.
Νομίζω ότι είναι συναρπαστικό για μια τέτοια μεγάλη νοημοσύνη.
Κάπως συνειδητοποιεί ότι αυτό το πράγμα δεν είναι επικίνδυνο.
Έτσι, πας και αλληλεπιδράς με αυτόν τον άνθρωπο.
Και ίσως σου δίνει κάποια παράξενη χταποδίσια χαρά.
Όταν έχεις τέτοια σύνδεση με ένα ζώο κι έχεις τέτοιες εμπειρίες,
είναι εξωπραγματικό τελείως.
Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα.
Τα όρια ανάμεσα σε μένα κι εκείνη φαίνονταν να εξαφανίζονται.
Είχε ένα αγνό μεγαλείο.
Το μόνο που μπορούσα να κάτω τότε ήταν να τη σκέφτομαι.
Στο νερό και στην ξηρά.
Μου είχε γίνει λίγο εμμονή.
Ήθελα να την επισκέπτομαι κάθε μέρα και να βλέπω τι γίνεται.
Ανυπομονούσα να βουτήξω.
Τι περνά από το μυαλό της; Τι σκέφτεται;
Ονειρεύεται; Αν ονειρεύεται, τι ονειρεύεται;
Μου είχε ανάψει μια περιέργεια που δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά.
Είναι πολύ χρήσιμο να γυρνάς σπίτι
και να διαβάζεις όσα περισσότερα επιστημονικά άρθρα μπορείς.
Είναι ένα κοινό χταπόδι.
Το επιστημονικό όνομα είναι octopus vulgaris.
Τα δύο τρίτα της νόησής της
βρίσκονται εκτός του εγκεφάλου της, στα πλοκάμια της.
Όλο της το είναι σκέφτεται, νιώθει, εξερευνά.
Έχει 2.000 βεντούζες και τις χρησιμοποιεί όλες ανεξάρτητα.
Πώς το κάνεις αυτό; Φαντάσου να είχες 2.000 δάχτυλα.
Η νοημοσύνη της είναι παρόμοια με γάτας ή σκύλου,
ίσως και με ενός κατώτερου πρωτεύοντος θηλαστικού.
Τα μαλάκια δεν θα έπρεπε να είναι τόσο ευφυή.
Πάρα πολλές φορές έψαξα σε επιστημονικά άρθρα
για το παράξενο πράγμα που είχα δει.
Και δεν έβρισκα τίποτα. Δεν υπάρχει κάτι.
Είναι κάτι που δεν έχει μελετηθεί πολύ.
Σχεδόν κάθε βδομάδα μπορείς να βρεις κάτι νέο για την επιστήμη.
ΜΕΡΑ 104
Η βιβλιογραφία λέει ότι τα χταπόδια είναι νυκτόβιο είδος.
Ήταν πιο δραστήρια τη νύχτα;
Ήταν λίγο τρομακτικά στο σκοτάδι.
Απίστευτοι ήχοι από μεγάπτερες φάλαινες ακούγονταν μέσα στο νερό.
Είσαι σε επιφυλακή.
Δεν την έβρισκα, δεν ήταν στη φωλιά της.
Είχα παραιτηθεί και γύριζα στην ακτή.
Κάτι με έκανε να πάω προς τα αριστερά.
Να τη.
Σε πολύ ρηχά νερά.
Δεν βλέπω τι κάνει.
Αστραπιαία χτυπήματα.
Χρησιμοποιεί το πλοκάμι της σαν παράξενο όπλο.
Το τυλίγει σε κλάσματα του δευτερολέπτου.
Την είδα να πιάνει τρία ψάρια έτσι.
Δεν την είχα δει να πιάνει ψάρια τη μέρα.
Πολύ επικίνδυνα βαθιά στο δάσος τη νύχτα.
Αυτό το έξυπνο ζώο υποχωρεί στα ρηχά,
όπου είναι δύσκολο να πάνε οι καρχαρίες,
και εκμεταλλεύεται την υπέροχη τροφή που βρίσκεται εκεί.
ΜΕΡΑ 125
Το πρώτο ένστικτο είναι να προσπαθήσεις να διώξεις τους καρχαρίες.
Αλλά μετά συνειδητοποιείς
ότι θα παρέμβαινες στην όλη διαδικασία του δάσους.
Ήταν έξω από τη φωλιά και κινούνταν κοντά στην άκρη του δάσους.
Πρόσεξα...
τον καρχαρία.
Ήταν λίγο σκυφτός και ακολουθούσε τα ίχνη της οσμής.
Δεν είναι καλό.
Σκέφτομαι "Ευτυχώς, είναι ασφαλής κάτω από τον βράχο".
Χώνονταν μέσα στη σχισμή.
Και μετά ο καρχαρίας αρπάζει ένα από τα πλοκάμια της
και κάνει τον στρόβιλο του θανάτου.
Και βλέπω ξεκάθαρα το κομμένο πλοκάμι στο στόμα του.
Ένιωσα απαίσια.
Ευτυχώς, κατάφερε να κρυφτεί βαθιά στη σχισμή.
Κινούνταν πολύ άσχημα. Αργά, πολύ αδύναμα.
Αιμορραγεί. Η οσμή είναι στο νερό.
Η φωλιά απέχει αρκετά.
Θα επιστρέψουν οι καρχαρίες;
Σκέφτηκα να τη βοηθήσω να γυρίσει στη φωλιά.
Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε.
Δεν ήξερα...
τι θα της συνέβαινε
ή αν αυτό θα την έκανε αδύναμη κι ευάλωτη,
και θα την αποτελείωναν εκείνη τη νύχτα.
Και αναρωτιόμουν...
Ευθυνόμουν εγώ γι' αυτό;
Είχε βγει επειδή ήμουν εκεί;
Ένιωθα πολύ ευάλωτος.
Σαν ό,τι της συνέβη να είχε συμβεί σε μένα, με έναν τρόπο.
Και μετά ένιωθα ψυχολογικά σχεδόν σαν να βίωνα...
έναν ακρωτηριασμό.
Αρχίζεις να σκέφτεσαι τον δικό σου θάνατο και την ευαλωτότητά σου.
Ανησυχείς για την οικογένειά σου, το παιδί σου.
Δεν ήμουν πολύ συναισθηματικό άτομο προς τα ζώα πριν.
Κατάλαβα ότι άλλαζα.
Μου μάθαινε να ευαισθητοποιούμαι προς το άλλο.
Ειδικά προς τα άγρια πλάσματα.
Ήταν τρομακτικό το συναίσθημα όταν μπήκα στο νερό την επόμενη μέρα.
Ανακουφίστηκα πολύ που ζούσε, που ανέπνεε.
Είναι τόσο αδύναμη, που δεν έχει τα έντονα χρώματα υγιούς χταποδιού,
είναι απλώς μουντή κι άσπρη.
Και τώρα ανησυχώ, "Πώς βρίσκει τροφή;"
Ξεπερνάς ένα όριο όταν ανακατεύεσαι στη ζωή των ζώων.
Αλλά με είχαν καταλάβει τα συναισθήματά μου για εκείνη.
Δεν νομίζω ότι βοήθησε όντως.
Είναι στο πίσω μέρος της φωλιάς και δεν κινείται πολύ.
Έλεγχα κάθε μέρα να δω αν ήταν καλά.
Αναρωτιόμουν, "Είναι η τελευταία μέρα που θα τη δω;"
Η ανακούφιση ήρθε μια βδομάδα αργότερα.
Μπορούσα να δω ότι είχε επουλωθεί πολύ γρήγορα.
Και μετά είδα το πιο απίθανο πράγμα.
Ένα μικροσκοπικό πλοκάμι, σαν τέλεια μινιατούρα...
άρχιζε να μεγαλώνει.
Μου έδωσε μια παράξενη αυτοπεποίθηση
ότι μπορούσε να ξεπεράσει αυτήν την απίστευτη δυσκολία.
Και ένιωθα ότι κι εγώ στη ζωή μου ξεπερνούσα τις δυσκολίες που είχα.
Περιέργως, οι ζωές μας καθρέφτιζαν η μία την άλλη.
Η σχέση μου με τους ανθρώπους άλλαζε.
Ο γιος μου τότε ενδιαφερόταν πολύ για τα πάντα μέσα στο νερό.
Κάθε μέρα τού έλεγα ιστορίες.
Την είχε δει και γνωρίσει.
Τον είχα πάει πολλές φορές.
Το πλοκάμι είναι πολύ λειτουργικό, ακόμα κι όταν είναι μισό.
ΜΕΡΑ 250
Σταδιακά, με το πλοκάμι, μεγάλωσε και η αυτοπεποίθησή της.
Τελικά, περίπου 100 μέρες μετά, το πλοκάμι είχε αναπτυχθεί πλήρως.
Είναι υπέροχο το συναίσθημα στη σκέψη ότι έχει αυτήν την ικανότητα
και μπορεί να αντέξει τέτοια επίθεση και να αναρρώσει πλήρως.
ΜΕΡΑ 271
Μετά από λίγο, συνέχισε τις φυσιολογικές δραστηριότητές της.
Τότε ξεκίνησα μια νέα εξέλιξη.
Άρχισα να βλέπω ακόμα βαθύτερα στον κόσμο της.
Ήταν μια ωραία, ήρεμη, καθαρή μέρα.
Στρίβει σε μια γωνία κι εντοπίζει ένα καβούρι.
Το πρόβλημα, αν είσαι καβούρι,
είναι ότι τώρα σε κυνηγά ένα υγρό ζώο.
Μπορεί να περάσει από μικροσκοπικές σχισμές.
Το καβούρι φαίνεται να τη διαισθάνεται
και κρύβεται κάτω από μια μεγάλη δηλητηριώδη ανεμώνη.
Κι αυτή περιμένει και κρύβεται.
Το καβούρι σκέφτεται "Εντάξει, όλα καλά".
Και κάνει το λάθος να φύγει από την ανεμώνη.
Τρώει πολύ ατσούμπαλα, σκορπίζει κομμάτια και οσμές παντού.
Και μετά κοιτάς τριγύρω
και βλέπεις τους αστερίες, είναι εκπληκτικά γρήγοροι.
Μαζεύονται κοντά της.
Είναι σαν μια μάζα που την κυριεύει.
Δεν φαίνεται να είναι σίγουρη πώς να τους χειριστεί.
Σκέφτηκα "Αυτό είναι πρόβλημα τώρα.
Θα έχει πάντα τους αστερίες να της παίρνουν όλη την τροφή".
Δεν άργησε πολύ.
Σκέφτηκε "Οι αστερίες μού κλέβουν την τροφή".
Και, με μια φανταστική μέθοδο, τους πιάνει με τις βεντούζες
και τους πετά απαλά έξω από τη φωλιά.
Τώρα κάνει αυτή κουμάντο.
Αρχικά υιοθέτησε την ίδια μέθοδο από το κυνήγι καβουριών με αστακούς.
Ξαφνικά βλέπεις αστακούς να πετάγονται από τον ύφαλο.
Σκέφτομαι "Σίγουρα θα τον πιάσει αυτόν".
Ξανά και ξανά, της ξεφεύγουν.
Και μετά, δυο βδομάδες αργότερα,
τη βλέπω να έρχεται από το πλάι,
και να με οδηγεί, ώστε να μπει ανάμεσα σε μένα και στον αστακό.
Με χρησιμοποιεί ως μέρος της στρατηγικής της στο κυνήγι.
Αντί να ορμήσει αδέξια...
πέφτει σαν δίχτυ πάνω του.
Και δεν μπορεί να ξεφύγει.
Είναι ένα ζώο που καταστρώνει στρατηγικές
και βρίσκει γρήγορα τον καλύτερο τρόπο να πιάσει ένα δύσκολο θήραμα.
Πολλή από την ευφυΐα της προέρχεται
από το πλήθος θηραμάτων που πρέπει να πιάσει.
Πολλά διαφορετικά ζώα.
Όλα τα μαλάκια που πιάνει είναι πολύ εύκολη λεία,
αλλά έχουν απίστευτα σκληρό κέλυφος.
Πώς στο διάολο τα σκοτώνει και τα τρώει;
Στη βάση των πλοκαμιών
έχει ένα τρυπάνι που τρυπάει το σκληρό κέλυφος,
και μετά ρίχνει δηλητήριο μέσα, σαν φίδι.
Και βλέπει πώς αντιδρά το μαλάκιο.
Αλλά μερικά μαλάκια χαλαρώνουν
μόνο αν το τρυπάνι είναι ακριβώς στην κορυφή του κελύφους,
στον απαγωγό μυ.
Βασικά, πρέπει να κάνει γεωμετρία,
για να βρει το ακριβές σημείο όπου πρέπει να τρυπήσει το κέλυφος
για να πάρει την τροφή της.
Πρόκειται για υψηλού επιπέδου ευφυΐα για ασπόνδυλο.
Η ικανότητά της να μαθαίνει και να θυμάται λεπτομέρειες.
Μου έκανε εντύπωση ότι μου μάθαινε τόσα πολλά.
Ανυπομονείς να ξυπνήσεις το πρωί, γιατί έχεις τόσα να κάνεις
για να καταλάβεις κάθε σημαδάκι, κάθε μικρή συμπεριφορά,
κάθε είδος και τι κάνουν, πώς αλληλεπιδρούν.
Με ρωτούν "Γιατί πας στο ίδιο μέρος κάθε μέρα;"
Τότε είναι που βλέπεις τις ανεπαίσθητες διαφορές.
Τότε είναι που γνωρίζεις τη φύση.
Υπήρχαν χιλιάδες νήματα που απλώνονταν από το χταπόδι
προς όλα τα άλλα ζώα, θηρευτές και θηράματα,
και αυτό το απίστευτο δάσος
τα συντηρούσε όλα.
Τώρα ξέρω πώς το σαλιγκάρι συνδέεται με τον αχινό,
και πώς το χταπόδι συνδέεται με το σαλιγκάρι.
Και καθώς τραβώ όλες αυτές τις γραμμές,
ξεσκεπάζονται τόσες ιστορίες.
Είναι σαν τον νου του δάσους.
Το ένιωθα. Αυτό το μεγάλο πλάσμα.
Ήταν χίλιες φορές πιο ξύπνιο και πιο ευφυές από μένα.
Είναι σαν γιγάντιος υποθαλάσσιος εγκέφαλος που λειτουργεί εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Και διατηρεί τα πάντα σε ισορροπία.
ΜΕΡΑ 304
Όλα φαίνονταν πλέον...
τέλεια στο δάσος.
Και, φυσικά...
έχεις ξεχάσει...
ότι υπάρχουν πάντα θηρευτές.
Είναι...
αποτυπωμένο στη μνήμη μου,
ένας τεράστιος καρχαρίας την πλησιάζει ξαφνικά.
Έμεινε ακίνητη και προσπάθησε να κρυφτεί.
Είδα τον καρχαρία να κολυμπά τριγύρω, κι εντόπισε την οσμή της.
Και σκέφτηκα "Ωχ, όχι, όλος αυτός...
ο εφιάλτης ξανά".
Ανεβαίνει στη φυλλωσιά
και τυλίγει πολλά φύλλα κελπιών σφιχτά γύρω της.
Και κρυφοκοιτάζει.
Όλη η οσμή είναι στις κέλπιες,
οπότε ο καρχαρίας τώρα δαγκώνει τις κέλπιες.
Το σκάει από πίσω.
Σκαρφαλώνει πάνω από έναν βράχο και βγαίνει από το νερό.
Εγώ απλώς...
σχεδόν δεν το πιστεύω.
Το πρόβλημα είναι, φυσικά, ότι πρέπει να επιστρέψει.
Από την άλλη, ο καρχαρίας πιάνει πάλι την οσμή της.
Και το τρελό κυνήγι ξεκινά.
Τότε τη βλέπω...
με μια πολύ γρήγορη κίνηση,
μαζεύει ίσως και 100 όστρακα και πέτρες.
Διπλώνει τα πλοκάμια της πάνω από το ευάλωτο κεφάλι της.
Εκείνη τη στιγμή
κατάλαβα ότι αυτό ήταν το τρελό πράγμα που είχα δει καιρό πριν.
Μετά ο καρχαρίας την αρπάζει.
Αλλά έπρεπε να αναπνεύσω.
Βγήκα στην επιφάνεια γρήγορα.
Πίσω πάλι.
Και λέω "Εντάξει, αυτό παραείναι τρελό".
Κάπως κατάφερε να τοποθετηθεί στο λιγότερο επικίνδυνο μέρος,
στην πλάτη του καρχαρία.
Ο καρχαρίας προσπαθεί να την τινάξει και φεύγει.
Του παίρνει λίγο χρόνο να καταλάβει
τι στο διάολο συμβαίνει.
Αλλά φαίνεται αμέσως ότι αυτή έχει τώρα το πάνω χέρι.
Καθώς ο καρχαρίας πλησιάζει τις πυκνές κέλπιες,
αυτή φεύγει από πάνω του.
Ρίχνει τα υπόλοιπα όστρακα
και το σκάει.
Ο καρχαρίας έχει ξεγελαστεί εντελώς.
Ο καρχαρίας έρχεται, περνάει μία φορά,
αλλά είναι ασφαλής, δεν μπορεί να της κάνει κάτι.
Και φεύγει.
Το πώς μπορεί να σκέφτεται τόσο γρήγορα και να παίρνει τόσο κρίσιμες αποφάσεις...
είναι απίστευτο.
Ήμουν εκεί για το 80% της ζωής της.
Κάθε στιγμή είναι πολύτιμη, γιατί είναι τόσο σύντομη.
Ήταν μια απίστευτη μέρα.
Ένα μεγάλο κοπάδι από σάρπες.
Αρκετά ρηχό νερό.
Ξαφνικά αυτή...
απλώνεται προς την επιφάνεια.
Αρχικά σκέφτηκα...
"Κυνηγά τα ψάρια".
Αλλά μετά είπα "Στάσου.
Όταν κυνηγά, το κάνει με στρατηγική και...
με συγκέντρωση.
Αυτή η συμπεριφορά δεν μου φαίνεται αρπακτική".
Μου πήρε πολύ χρόνο να το επεξεργαστώ.
Μα δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ ότι έπαιζε με τα ψάρια.
Βλέπεις παιχνίδι συχνά σε κοινωνικά ζώα.
Κι εδώ ένα πολύ αντικοινωνικό ζώο παίζει με ψάρια.
Πάει το ζώο σε διαφορετικό επίπεδο.
Μετά έχασε κάθε ενδιαφέρον για τα ψάρια.
Ήρθε γρήγορα.
Με άρπαξε.
Ήταν η τελευταία φορά που είχαμε σωματική επαφή.
ΜΕΡΑ 324
Αν αναπολήσω,
θυμάμαι ότι ήταν πολύ κακή μέρα, είχε πολύ κύμα.
Ίζημα παντού.
Κατεβαίνω και...
βλέπω άλλο ένα μεγάλο χταπόδι δίπλα της.
Είναι πολύ σπάνιο να βλέπεις δύο χταπόδια κοντά.
"Θεέ μου, τι συμβαίνει;"
Μετά βλέπω ότι και τα δύο ζώα είναι πολύ χαλαρά.
Συνειδητοποιώ ότι "Τώρα ξεκινά το ζευγάρωμα".
Πλέον ήξερα καλά τα στάδια της ζωής ενός χταποδιού.
Ενώ ενθουσιάστηκα πολύ που άρχιζε το ζευγάρωμα,
υπήρχε ένας...
τρόμος...
βαθιά μέσα μου.
Δεν έβγαινε από τη φωλιά.
Δεν έτρωγε άλλο, δεν κυνηγούσε.
Ένα τεράστιο κομμάτι του σώματός της αφιερώνεται στα αβγά.
Χάνει βάρος και πάρα πολλή δύναμη.
Τα αβγά γεννώνται στο πίσω μέρος, στο σκοτάδι.
Είναι αδύνατον να τα δεις.
Συνεχίζω να πηγαίνω κάθε μέρα και τσεκάρω.
Οξυγονώνει τα αβγά με το σιφόνι της, τα φροντίζει.
Απλώς πεθαίνει αργά
και συγχρονίζει τον θάνατό της ακριβώς με την εκκόλαψη των αβγών.
Με επηρέασε πάρα πολύ.
Ένα ασπόνδυλο εδώ, ουσιαστικά ένα μαλάκιο,
θυσιάζει τη ζωή της
για τα μικρά της.
Όλα αυτά τα αβγά εκκολάφτηκαν.
Είναι μικροσκοπικά και μπαίνουν στη στήλη νερού.
Είναι εκατοντάδες χιλιάδες.
Μετά την είδα ξεβρασμένη έξω από τη φωλιά, ετοιμοθάνατη.
Και τα ψάρια την έτρωγαν.
Πολλά σαπροφάγα έρχονταν να τη φάνε.
Ήταν πολύ θλιβερό.
Κάπου μέσα μου ήθελα να την κρατήσω και να τα διώξω.
Αλλά δεν το έκανα.
Την επόμενη μέρα...
ήρθε μεγάλος καρχαρίας.
Και απλώς την πήρε μέσα στο θολό δάσος.
Συχνά πάω εκεί όπου ήταν η κύρια φωλιά της.
Και απλώς επιπλέω από πάνω και νιώθω την παρουσία της.
Φυσικά και μου λείπει.
Αλλά...
Με έναν τρελό τρόπο, ήταν ανακούφιση.
Επειδή η ένταση του να πηγαίνω κάθε μέρα και να την εντοπίζω...
και να προσπαθώ να πάρω πλάνα ήταν...
Ήταν δύσκολο.
Δηλαδή, όλη μου η ζωή...
ήταν αυτό το ζώο.
Ήμουν...
Στο μυαλό μου σκεφτόμουν σαν χταπόδι.
Ήταν πολύ βαρύ, με έναν τρόπο.
Αλλά κάτω από αυτό
υπάρχει απίστευτη περηφάνια γι' αυτό το ζώο,
που είχε περάσει τεράστιες δυσκολίες για να φτάσει όπου έφτασε.
Είχε μια αδιανόητη ζωή.
Ένα από τα πιο συναρπαστικά πράγματα στη ζωή μου ήταν να παίρνω τον γιο μου,
να περπατάμε στην ακτή
και να του δείχνω τα θαύματα της φύσης.
Τις λεπτομέρειες και την πολυπλοκότητα.
Έπαιρνα τόσα από τη φύση, και τώρα μπορούσα να δώσω.
Είχα πολλή ενέργεια να δώσω πίσω.
Είναι σαν μικρός θαλάσσιος βιολόγος τώρα, ξέρει τόσα πολλά.
Πολύ δυνατός κολυμβητής.
Καθώς μεγαλώνει, φαίνεται να θέλει να το κάνει όλο και περισσότερο.
Τον βλέπω να αναπτύσσει
μια ισχυρή αίσθηση του ποιος είναι,
μια απίστευτη αυτοπεποίθηση,
αλλά και το πιο σημαντικό,
μια ευγένεια.
Και νομίζω ότι αυτό είναι
που χιλιάδες ώρες στη φύση μπορούν να μάθουν σε ένα παιδί.
Λίγους μήνες αφότου εκείνη πέθανε,
αυτός βρήκε ένα μικρό χταποδάκι.
Είναι πολύ σπάνιο να δεις ένα τόσο μικρό ζώο.
Κάνουν μέχρι και μισό εκατομμύριο μικρά. Πολύ λίγα επιβιώνουν.
Είναι πολύ δύσκολος ο δρόμος τους.
Είναι η στρατηγική τους. Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος.
Σκεφτήκαμε ότι ίσως να ήταν ένα από τα μικρά της.
Ήταν στο σωστό μέγεθος τη σωστή στιγμή.
Και ήταν χαρμόσυνο, φάση "Να τη".
Με έκανε να συνειδητοποιήσω
πόσο πολύτιμα είναι τα άγρια μέρη.
Μπαίνεις σε αυτό το νερό...
και είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό.
Όλες σου...
οι ανησυχίες, τα προβλήματα, τα δράματα της ζωής εξαφανίζονται.
Αρχίζεις σιγά σιγά να νοιάζεσαι για όλα τα ζώα.
Ακόμα και για τα πιο μικρά.
Συνειδητοποιείς ότι όλα είναι πολύ σημαντικά.
Νιώθεις πόσο ευάλωτη είναι η ζωή όλων αυτών των άγριων ζώων,
και πόσο ευάλωτη είναι η ζωή όλων μας στον πλανήτη.
Η σχέση μου με το θαλάσσιο δάσος και τα πλάσματά του βαθαίνει...
με κάθε βδομάδα, μήνα, έτος που περνά.
Είσαι σε επαφή με αυτό το άγριο μέρος και σου μιλάει.
Η γλώσσα του είναι ορατή.
Την ερωτεύτηκα, εκείνη
και τη φανταστική αγριότητα που αντιπροσώπευε,
και πόσο με άλλαξε αυτό.
Αυτό που μου έμαθε ήταν να νιώθω
ότι είσαι μέρος αυτού του τόπου, όχι επισκέπτης.
Υπάρχει τεράστια διαφορά.
Ο ΚΡΕΓΚ ΚΑΤΑΔΥΕΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΟΛΥΜΠΑ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ.
ΣΥΝΙΔΡΥΣΕ ΤΟ SEA CHANGE PROJECT,
ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΔΥΤΩΝ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ ΤΩΝ ΚΕΛΠΙΩΝ.
Υποτιτλισμός: Νίκος Καρτσάνης