Downloaded from YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wiele osób mówi, że ośmiornice są jak kosmici.
Ale, co dziwne, gdy się do nich zbliżasz,
zdajesz sobie sprawę, że jesteśmy do siebie bardzo podobni.
Wchodzisz w zupełnie inny świat.
To niesamowite uczucie.
I czujesz, że jesteś u progu czegoś niezwykłego.
Ale nie możesz przekroczyć pewnej granicy.
Dzień, w którym wszystko się zaczęło, był dość dawno temu.
PROWINCJA PRZYLĄDKOWA ZACHODNIA REPUBLIKA POŁUDNIOWEJ AFRYKI
To miejsce na krańcu Afryki jest znane jako Przylądek Burz.
Moje wspomnienia z dzieciństwa są zdominowane
przez skalisty brzeg, pływy i las wodorostów.
Mieliśmy mały drewniany bungalow
pod znakiem wysokiej wody.
Kiedy zdarzały się potężne sztormy,
ocean rozbijał drzwi i wypełniał dół domu.
Dosłownie żyłem otoczony siłą olbrzymiego Oceanu Atlantyckiego,
co było ekscytujące dla dziecka.
Większość dzieciństwa spędziłem w skalistych basenach,
nurkując w płytkim lesie wodorostów.
Uwielbiałem to robić.
Jako dorosły byłem od tego oddzielony.
Na początku mi to nie przeszkadzało.
Aż 20 lat temu pojechałem do centralnej części Kalahari.
Kręciłem z bratem film pod tytułem The Great Dance.
Poznałem ludzi,
którzy byli pewnie najlepszymi tropicielami na świecie.
Obserwowanie ich…
wnikających w niezwykłe, subtelne znaki natury,
rzeczy, których nie mogłem nawet dostrzec,
i podążanie za nimi, czasem godzinami,
oraz znajdowanie ukrytych zwierząt
było po prostu niesamowite.
Znajdowali się wewnątrz świata natury.
Czułem, że jestem na zewnątrz.
Bardzo pragnąłem znaleźć się w tym świecie.
Przeżyłem dwa lata piekła.
Od dawna ciężko pracowałem
i byłem wyczerpany.
Od miesięcy nie spałem dobrze.
Moja rodzina cierpiała.
Zaczynałem chorować z powodu presji.
Mój umysł nie mógł sobie poradzić.
Nie mogłem patrzeć na kamerę ani studio montażowe.
Nie mogłem się z tym zmierzyć.
Mój wielki życiowy cel…
legł w gruzach.
I miałem dorastające młode dziecko.
Toma.
W tamtym stanie nie mogłem być dobrym ojcem.
Potrzebowałem radykalnej zmiany.
Zainspirowałem się dzieciństwem
i mistrzami tropienia, z którymi pracowałem w Kalahari.
Mogłem to osiągnąć tylko poprzez…
bycie w oceanie.
Na początku trudno jest wejść do wody.
To jedno z najdzikszych i najstraszniejszych miejsc do pływania.
Temperatura wody spada do ośmiu, dziewięciu stopni Celsjusza.
Zimno zapiera dech.
Musisz się odprężyć.
I zyskasz piękne okienko czasowe, trwające do 15 minut.
Nagle…
wszystko jest w porządku.
Zimno poprawia pracę mózgu,
bo zostajesz zalany chemią przy każdym zanurzeniu w zimnej wodzie.
Całe ciało ożywa.
Wraz z adaptowaniem się ciała, robi się coraz łatwiej.
I w końcu…
po jakimś roku…
zaczynasz pragnąć tego zimna.
Niesamowite w tym środowisku jest to,
że jesteś w trójwymiarowym lesie,
możesz zeskoczyć z góry i udać się wszędzie.
Właściwie latasz.
Jakbyś był na innej planecie.
W wodzie naturalnie się rozluźniasz.
Możesz dłużej wstrzymywać oddech.
Akwalung w gęstym lesie wodorostów nie jest dla mnie optymalny.
Chcę być bardziej jak zwierzę ziemnowodne.
Instynktownie wiedziałem, żeby nie zakładać pianki.
Jeśli chcesz zbliżyć się…
do takiego środowiska,
znacznie pomaga brak barier między tobą a środowiskiem.
I nagle zrozumiałem, że mam energię, by znów robić zdjęcia i filmować.
Znowu wziąłem aparat
i zacząłem robić to, co kocham i co umiem.
Zwierzęta są bardzo egzotyczne i dziwne.
Są bardziej ekstremalne niż najbardziej szalone science fiction.
Pamiętam dzień, w którym wszystko się zaczęło.
Znalazłem wyjątkowy obszar,
chroniony kawałkiem lasu wodorostów.
Bo las sam w sobie tłumi falę.
Cały las wokół tego miejsca
jest mętny i nic nie widać,
a na tym 200-metrowym skrawku można nurkować
i obserwować.
To niesamowite miejsce.
Pamiętam, że po mojej lewej znajdował się dziwny kształt.
Kiedy płynąłem w dół…
zobaczyłem coś naprawdę dziwnego.
Nawet ryby wyglądały na zdezorientowane.
A potem nagle…
Wtedy nie wiedziałem,
że zobaczyłem coś niezwykłego.
Pojawiłem się tam po zakończeniu całego zamieszania.
Myślisz: „Co to zwierzę wyprawia?”.
Myślę, że trochę się mnie bała,
więc podniosła niezwykle śliski…
kawałek glona, który ledwo da się utrzymać w rękach,
owinęła się tym niezwykłym płaszczem
i patrzyła na mnie przez małą szczelinę.
A potem nagle
już jej nie było.
Trudno to wytłumaczyć,
ale czasem czujesz,
że coś w danym stworzeniu jest niezwykłe.
Można się czegoś nauczyć.
Jest w niej coś wyjątkowego.
Wpadłem na szalony pomysł.
A jeśli będę tam codziennie?
Jeśli nie opuszczę ani jednego dnia?
DZIEŃ PIERWSZY
Początkowo moja obecność wyraźnie na nią wpływała,
więc pomyślałem: „Zostawię kamerę,
która nagra to, co robi”.
Dostrzegła nową, lśniącą rzecz w lesie.
Zbliżyła się do niej z tarczą,
na wypadek ataku, podniosła ją do góry.
To coś innego. To ciekawe.
Dotyka tego, sprawdza, smakuje.
Gdy była w nastroju do zabawy, nie mogłem zostawiać kamery na długo.
Po prostu ją przewracała.
Musiałem przychodzić codziennie, żeby lepiej poznać jej środowisko.
Na początku wszystko wygląda tak samo.
Ale po jakimś czasie widać różne rodzaje lasu.
Jest stary las.
Las, w którym na dnie rośnie wiele rodzajów glonów.
Jest mglisty las.
Gdy zacząłem robić mapę środowiska wokół jej legowiska,
z szokiem dostrzegłem w pobliżu małe jaskinie
pełne rekinków leniwych.
Te drapieżniki zagrażają jej najbardziej.
Mają pasiastą skórę. Dlatego nazywane są pasiastymi.
Nie są wzrokowymi drapieżnikami.
Ale mają niesamowity węch.
I są wyjątkowo agresywne.
Potrafią wcisnąć nosy w małe pęknięcia.
Więc dla ośmiornic to zabójcze drapieżniki.
Zastanawiałem się: „Kiedy coś się stanie między tymi zwierzętami?”.
Po coraz częstszych odwiedzinach
nastąpił konkretny moment, w którym…
ten strach znacznie zmalał.
Zauważała ruch, bała się, a potem stwierdzała: „To on”.
Wychodziła i była bardzo ciekawska.
Była bardzo zainteresowana, ciekawa, ale nie podejmowała ryzyka.
Pozostałe ramiona trzymała przyczepione do legowiska,
z przyssawkami w gotowości.
I wtedy to się stało.
Wyciągnąłem nieco rękę.
Coś się dzieje, gdy zwierzę nawiązuje z tobą kontakt.
Ale kiedyś trzeba oddychać.
Trzeba delikatnie zdjąć te przyssawki,
nie przeszkadzając jej,
by móc wypłynąć i zaczerpnąć powietrza.
Najpotężniejszy jest moment,
kiedy wychodzi z legowiska,
bo wtedy wiesz, że w pełni ci ufa.
Nie trzyma ramion do tyłu, na wypadek, gdyby musiała się wycofać.
Mówi: „Ufam temu człowiekowi,
wychodzę z legowiska
i zajmę się swoimi sprawami”.
Zacząłem obserwować niezwykłe rzeczy.
Mogą być kolczaste, mogą wyglądać gładko.
Na głowach mogą im wyrosnąć rogi.
Mogą dopasować się do koloru, faktury, wzoru, skóry.
To piękne.
Przez większość czasu odpycha się, pełza albo pływa.
Ale czasem wychodzą dwie nogi.
Chodzi.
I tak oto kroczy,
idzie dwunożnie.
Układa ciało w dziwnej pozycji, która wygląda nieco jak kamień.
Następnie dwa ramiona pod spodem zaczynają powoli się poruszać,
kamień powoli się oddala.
A potem przemienia się
w niezwykłą, chwiejącą się, pływającą staruszkę w sukience.
Może próbuje naśladować
wodorosty lub glony poruszane przez fale.
A jednocześnie powoli się oddala.
Oto jak działa.
Niesamowita kreatywność w zwodzeniu.
Ośmiornica to zasadniczo ślimak, który stracił skorupę w toku ewolucji.
To delikatne, płynne, miękkie zwierzę,
które polega na ogromnej inteligencji.
Nie ma matki ani ojca, którzy by ją uczyli. Jest sama.
Polują na nią różnego rodzaju drapieżniki.
Więc przez miliony lat musiała…
wymyślać niesamowite metody ich zwodzenia.
Musi się szybko uczyć, bo ma tylko nieco ponad rok życia.
DZIEŃ 52
Gdy nurkujesz sam, wszystko w wyposażeniu musi być idealne.
Muszę być przygotowany na wszystko.
Nie mogę w nim grzebać. Musi być instynktowne.
Ale wtedy popełniałem wiele błędów.
Pewnego dnia mnie śledziła.
Bycie śledzonym przez ośmiornicę jest niesamowite.
Cofasz się, idziesz do tyłu,
a to niesamowite zwierzę idzie do ciebie
i nie ma w nim strachu.
Jest ciekawa i ci ufa. To fantastyczne uczucie.
I nagle…
Upuściłem jedną z soczewek
i jej szybki upadek przestraszył zwierzę.
Odwróciła się, popędziła, była bardzo przestraszona.
Plułem sobie w brodę, bo…
to mogło skończyć się niesamowitą interakcją i zaufaniem,
a ja to zepsułem.
Czy zniszczyłem to na zawsze?
Czy jeszcze mi zaufa?
Czy to doświadczenie za bardzo ją przeraziło?
A potem za szybko do niej podszedłem.
Opuściła legowisko i naprawdę się przestraszyła.
Nie wróciła do tego legowiska.
Myślałem, że to już koniec.
Zniknęła.
Miałem pewne doświadczenie ze wspaniałymi tropicielami z ludu San.
Pomyślałem: „Ciekawe…
czy dałoby się namierzyć coś pod wodą?”.
To zwierzę przez miliony lat uczyło się być niemożliwym do znalezienia.
Musiałem się dowiedzieć, jak wyglądają ślady ośmiornicy.
Na początku było to bardzo frustrujące. Ciężko było je rozpoznać.
Czym się różnią ślady ośmiornicy
od śladów jeżowca,
śladów ryb…
i śladów robaków?
Od śladów drapieżników?
Otoczek jajek?
Musiałem się wszystkiego nauczyć.
A potem musisz zacząć myśleć…
jak ośmiornica.
To jak bycie detektywem.
Powoli zbierasz do kupy wszystkie wskazówki.
A potem zacząłem…
dokonywać przełomów.
„Dobrze, te zwierzęta zabija”.
Przyglądałem się ofiarom,, małym śladom, jamom w piasku,
drobnym zmianom we wzorach glonów, przez które płynęła.
Potem wiedziałem: „Zwierzę jest bardzo blisko.
Jest w odległości jednego lub dwóch metrów”.
I skupiłem się na tej małej przestrzeni.
I nagle…
Była tam.
W końcu, po szukaniu jej przez tydzień, dzień po dniu,
była tam.
To jak…
człowiek, który macha, wita cię i cieszy się, że cię widzi.
Czułem, jak z minuty na minutę zaczyna myśleć:
„Ufam ci. Ufam ci, człowieku.
Możesz wejść do mojego świata ośmiornic”.
Zbliżyła się do mnie.
Moim naturalnym instynktem…
było delikatne wycofanie.
Chciałem się nie ruszać, więc przytrzymałem się skały.
Dalej szła do mnie.
A potem pokryła moją dłoń.
Długo byłem pod wodą,
więc delikatnie ruszyłem na powierzchnię, myśląc, że zejdzie mi z ręki.
Ale nie zrobiła tego. Wypłynęła na mojej ręce na powierzchnię.
Spojrzałem w oczy tej niesamowitej istoty.
Na początku trudno było sobie wyobrazić, że cokolwiek wyciągała z tego związku.
Czemu dzikie zwierzę zajęte swoimi sprawami
miałoby coś wyciągać z odwiedzin dziwnego ludzkiego stworzenia?
I tu robi się ciekawie.
Myślę, że to było stymulujące dla jej ogromnej inteligencji.
Zrozumiała, że nie jestem niebezpieczny,
i może wejść w interakcję z człowiekiem.
Może daje jej to radość na jakimś dziwnym poziomie.
Taka więź i doświadczenia ze zwierzęciem
są absolutnie zdumiewające.
Nie ma lepszego uczucia na świecie.
Granice między nią a mną zdawały się znikać.
Była tylko jej czysta wspaniałość.
Wtedy mogłem myśleć tylko o niej.
W wodzie i na lądzie.
To stało się małą obsesją.
Chcesz ją codziennie odwiedzać. Nie możesz się doczekać powrotu do wody.
Co chodzi jej po głowie? Co myśli?
Czy ma sny? Jeśli tak, to jakie?
Rozpaliła moją ciekawość w sposób, którego wcześniej nie doświadczyłem.
Dobrze jest wrócić do domu
i przeczytać jak najwięcej prac naukowych.
To ośmiornica zwyczajna.
Jej nazwa naukowa to Octopus vulgaris.
Dwie trzecie jej umiejętności poznawczych
znajduje się poza jej mózgiem, w ramionach.
Cała jej istota myśli, czuje, odkrywa.
Ma 2000 przyssawek i używa ich niezależnie.
Jak ty to robisz?
Wyobraźcie sobie mieć 2000 palców.
Można porównać jej inteligencję do kociej lub psiej,
a nawet jednego z niższych naczelnych.
Mięczaki nie powinny być takie inteligentne.
Wiele razy przeszukiwałem prace naukowe,
szukając dziwnego zachowania, które widziałem.
Ale nic się nie pojawiało. Nic nie znalazłem.
Wkraczasz w obszar, który jest za mało zbadany,
i prawie co tydzień możesz odkryć coś nowego dla nauki.
DZIEŃ 104
Według literatury ośmiornica powinna być zwierzęciem nocnym.
Czy była bardziej aktywna w nocy?
W ciemności było nieco strasznie.
Niesamowite odgłosy wielorybów dochodziły do mnie przez wodę.
Byłem bardzo czujny.
Nie mogłem jej znaleźć. Nie było jej w legowisku.
Poddałem się i wracałem na brzeg.
Coś sprawiło, że skręciłem nieco w lewo.
Była tam.
W bardzo płytkiej wodzie.
Nie widzę, co robi.
Błyskawiczne uderzenia.
Używa ramienia jak dziwnej broni.
Zwija ją w ułamku sekundy.
Widziałem, jak złapała w ten sposób trzy ryby.
Nie widziałem, jak łapie ryby w ciągu dnia.
W głębszej części lasu jest bardzo niebezpiecznie nocą,
więc to sprytne zwierzę wycofuje się na płyciznę,
gdzie rekinom trudno dotrzeć,
i korzysta z dostępnego tam wspaniałego jedzenia.
DZIEŃ 125
W pierwszym odruchu próbujesz odstraszyć rekiny.
Ale wtedy zdajesz sobie sprawę,
że zakłócasz funkcjonowanie całego lasu.
Wyszła z legowiska, zmierzała na skraj lasu.
Zauważyłem…
rekina.
Ciało miał pochylone do przodu i podążał tropem zapachowym.
Niedobrze.
Pomyślałem: „Jest bezpieczna. Jest pod skałą”.
Podpływają prosto do szczeliny.
W następnej chwili rekin zacisnął szczęki na jednym z jej ramion,
wykonując beczkę śmierci.
Wyraźnie widziałem…
jej ramię w jego pysku.
Tak, to straszne uczucie w żołądku.
Dzięki Bogu udało jej się wejść głęboko w szczelinę.
Źle się poruszała. Powoli, bardzo słabo.
Krwawi. Zapach trafia do wody.
Do jej legowiska jest daleko.
Czy rekiny znowu się pojawią?
Pomyślałem, żeby pomóc jej wrócić do legowiska.
Na szczęście nie musiałem.
Nie wiedziałem…
co się z nią stanie
i czy będzie przez to słaba i bezbronna,
przez co wykończą ją tamtej nocy.
Miałem wrażenie…
że to mogła być moja wina.
Czy wyszła, bo tam byłem?
Czułem się bezbronny.
Jakby to, co jej się stało, w dziwny sposób przydarzyło się mnie.
A potem niemalże poczułem psychicznie…
pewnego rodzaju rozczłonkowanie.
Zaczynasz myśleć o własnej śmierci i bezbronności,
martwisz się o rodzinę i dziecko.
Wcześniej nie byłem zbyt sentymentalny wobec zwierząt.
Zmieniałem się.
Uczyła mnie być wrażliwym wobec innych.
Zwłaszcza dzikich stworzeń.
Wejście do wody następnego dnia było przerażające.
Bardzo mi ulżyło, że żyje i oddycha.
Jest za słaba, by stworzyć żywe kolory zdrowej ośmiornicy,
więc jest matowa i biała.
Martwię się, skąd bierze jedzenie.
Gdy ingerujesz w życie zwierząt, przekraczasz granicę.
Ale moje uczucia wobec niej były zbyt wielkie.
To chyba nie pomogło.
Jest na tyłach legowiska, niewiele się rusza.
Codziennie sprawdzałem, czy wszystko w porządku,
zastanawiając się, czy widzę ją po raz ostatni.
Wielka ulga nadeszła jakiś tydzień później.
Zauważyłem, że szybko się zagoiła.
Zdarzyło się coś niesamowitego. Zobaczyłem…
że odrasta jej małe, idealne…
miniaturowe ramię.
To dodało mi dziwnej pewności siebie.
Że poradzi sobie z tą niesamowitą trudnością.
Czułem, że pokonuję trudności w moim życiu.
W dziwny sposób nasze życia były swoim odzwierciedleniem.
Moje relacje z ludźmi zmieniały się.
Na tym etapie mój syn interesował się wszystkim pod wodą.
Codziennie opowiadałem mu historie.
Widział ją, poznał.
Zabierałem go tam wiele razy.
Ramię staje się funkcjonalne, nawet połowicznie odrośnięte.
DZIEŃ 250
Wraz z odrastaniem ramienia, odzyskała pewność siebie.
W końcu, jakieś 100 dni później, ramię w pełni odrosło.
To niesamowite uczucie, że zwierzę jest w stanie to zrobić,
wytrzymać taki atak i w pełni wyzdrowieć.
DZIEŃ 271
Po jakimś czasie zaczęła normalnie funkcjonować,
więc zacząłem czynić nowe postępy
w spoglądaniu jeszcze głębiej w jej świat.
To był miły, spokojny, pogodny dzień.
Wyszła zza rogu i zobaczyła kraba.
Problemem dla kraba jest…
bycie ściganym przez płynne zwierzę.
Potrafi przelać się przez małe pęknięcie.
Krab zdaje się ją wyczuwać
i ukrywa się pod jadowitym ukwiałem.
Ośmiornica czeka i się chowa.
Krab myśli, że wszystko w porządku,
i popełnia błąd, opuszczając ukwiał.
Bałagani przy jedzeniu.
Rozrzuca kawałki, zapach się rozchodzi.
Rozglądasz się
i widzisz zaskakująco szybkie wężowidła,
które do niej lgną.
Ich ilość zaczyna ją przytłaczać,
nie jest pewna, co robić i jak sobie z nimi radzić.
Pomyślałem, że to poważny problem.
Będzie miała problem z wężowidłami zabierającymi jej jedzenie.
Niedługo potem
pomyślała: „Wężowidła kradną mi jedzenie”.
Znalazła świetną metodę podnoszenia ich przyssawkami
i delikatnego wyrzucania ich z legowiska.
Teraz ona tu rządzi.
Na początku przyjęła tę samą metodę polowania na homary, co na kraby.
Nagle widzisz…
jak homary uciekają z rafy.
Myślę, że tego na pewno złapie.
Umykały jej raz za razem.
Następnie, kilka tygodni później,
widziałem, jak płynie od drugiej strony
i zapędza mnie, żeby mogła znaleźć się między homarem a mną.
Wykorzystała mnie jako część swojej strategii polowania.
I zamiast się rzucić…
zarzuciła na homara sieć.
Nie miał dokąd uciec.
To zwierzę wymyśla strategie
i szybko obmyśla najlepsze sposoby polowania na ciężkie do złapania ofiary.
Duża część jej inteligencji opiera się
na liczbie ofiar, które musi złapać.
To różne rodzaje zwierząt.
Wszystkie mięczaki, które łapie, są łatwe do złapania,
ale mają niezwykle twarde skorupy.
Jakim cudem je zabija i zjada?
U podstawy ramion jest wiertło, które może wwiercić w twardą skorupę,
żeby wpuścić jad niczym wąż
i zobaczyć, jak zareaguje mięczak.
Niektóre mięczaki odprężają się tylko wtedy,
gdy wiertło znajdzie się w wierzchołku skorupy,
na mięśniu odwodzącym.
Musi znać się na geometrii,
żeby dokładnie ustalić miejsce, w którym musi przewiercić muszlę,
by zdobyć pożywienie.
To wysoki poziom inteligencji bezkręgowców.
Ma zdolność do nauki i zapamiętywania szczegółów.
Uderzyło mnie, jak wiele mnie uczyła.
Nie możesz się doczekać wstania rano, bo jest tyle do zrobienia,
by zrozumieć każdy najmniejszy ślad, każde zachowanie,
każdy gatunek i to, co robią, jak na siebie oddziałują.
Czemu codziennie idziesz w to samo miejsce?
Bo wtedy widać subtelne różnice.
Wtedy poznajesz dziką przyrodę.
Tysiące powiązań łączyło ośmiornicę z innymi zwierzętami,
drapieżnikami i ofiarami, oraz niesamowitym lasem,
który je chronił.
Teraz wiem, jak hełmowiec jest powiązany z jeżowcem,
a jak ośmiornica jest powiązana z hełmowcem.
Gdy rysuję te powiązania,
te historie się rozwijają.
To prawie jak leśny umysł.
Czułem to. To wielkie stworzenie.
Było tysiące razy bardziej świadome i inteligentne niż ja.
To jak olbrzymi podwodny mózg, pracujący przez miliony lat.
Utrzymuje wszystko w równowadze.
Wszystko w lesie wydawało się w tym momencie…
DZIEŃ 304
…idealne.
I oczywiście
zapomniałeś…
że drapieżniki są wszechobecne.
W pamięci mam…
wypalony obraz wielkiego rekina, który nagle się do niej zbliżył.
Nie ruszała się i próbowała się ukryć.
Zobaczyłem rekina pływającego na skraju i łapiącego jej zapach.
Pomyślałem, że znowu…
dzieje się ten koszmar.
Wpływa w gęstwinę
i owija wokół siebie wiele liści wodorostów.
I tylko wygląda.
Zapach jest na wodorostach,
rekin nie gryzie wodorostów i się nie rzuca.
Wystrzela z tyłu.
Wspina się po skale, wychodzi z wody i…
po prostu… nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
Ale problem w tym, że musi tam wrócić.
Z drugiej strony rekin znów wyczuwa jej zapach.
Szalony pościg trwa.
I wtedy zobaczyłem,
jak w szybkim tempie
zebrała prawie 100 muszli i kamieni…
i złożyła ramiona na swojej wrażliwej głowie.
Wtedy zrozumiałem,
że to ten szalony widok, który widziałem
tak dawno temu.
W następnej chwili rekin ją złapał.
Musiałem złapać oddech.
Szybko udałem się na powierzchnię.
Znowu prosto w dół.
Teraz to było szaleństwo.
Jakimś cudem udało jej się dostać do najmniej niebezpiecznego miejsca,
czyli na grzbiet rekina.
Rekin próbuje ją strząsnąć i odpływa.
Chwilę zajmuje domyślenie się,
co tu się wyrabia.
Ale od razu widać,
że ma przewagę.
Gdy rekin zbliża się do gęstych wodorostów,
odpycha się od pleców…
rzuca pozostałe muszle
i ucieka.
Rekin został kompletnie przechytrzony.
Rekin się zbliża, przepływa jednokrotnie, ale jest bezpieczna. Nic nie może zrobić.
I odpływa.
To, że potrafi tak szybko myśleć i podejmować decyzje o życiu i śmierci,
jest dość niesamowite.
Byłem z nią przez 80% jej życia.
Każda chwila jest cenna, bo jest takie krótkie.
Był pewien niesamowity dzień.
Przypłynęła ławica ryb salpa.
Na dość płytką wodę.
Nagle zaczęła…
w ten sposób zagarniać powierzchnię.
Na początku myślałem…
że poluje na ryby.
Ale pomyślałem: „Chwileczkę.
Kiedy poluje, używa strategii i jest…
skupiona.
To zachowanie nie wydaje mi się drapieżne”.
Przeanalizowanie tego zajęło mi sporo czasu.
Ale nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że bawi się rybami.
Zwierzęta społeczne często się bawią.
A oto mamy wysoce antyspołeczne zwierzę bawiące się rybami.
To wynosi je na zupełnie inny poziom.
Potem straciła zainteresowanie rybami,
popędziła do mnie
i mnie złapała.
To był nasz ostatni kontakt fizyczny.
DZIEŃ 324
Pamiętam,
że to był ciężki, burzliwy dzień, bardzo niespokojny.
Wszędzie był osad.
Zanurkowałem i…
obok niej była kolejna duża ośmiornica.
Rzadko widuje się dwie ośmiornice blisko siebie.
„O Boże, co się dzieje?”
Widząc, że oba zwierzęta są odprężone,
zdałem sobie sprawę, że zaczyna się parzenie.
W tamtym okresie dobrze znałem etapy życia ośmiornicy.
Więc chociaż byłem podekscytowany, że zaczyna się parzenie,
poczułem…
pewien lęk…
w dole brzucha.
Nie wychodziła z legowiska.
Już nie jadła i nie polowała.
Ogromną część ciała oddała jajom.
Traciła na wadze i zużywała bardzo wiele sił.
Jaja składane są z tyłu, w ciemności.
Nie da się ich zobaczyć.
Codziennie chodziłem sprawdzać, co u niej.
Dotlenia jaja swoim syfonem i się nimi zajmuje.
Powoli umiera
i dokładnie zgrywa moment swojej śmierci z wykluciem się jaj.
Bardzo mnie to uderzyło.
Oto bezkręgowiec, w zasadzie mięczak,
który poświęca życie
dla swoich młodych.
Wszystkie ośmiornice się wykluły.
Są małe i wchodzą do słupa wody.
Są ich setki tysięcy.
Zobaczyłem, jak wypłynęła z legowiska, ledwo żywa.
Ryby zaczęły ją zjadać.
Wielu padlinożerców przyszło ją zjeść.
To było bolesne.
Chciałem ją potrzymać i je przegonić.
Nie zrobiłem tego.
Następnego dnia…
przypłynął rekin.
I zabrał ją do mglistego lasu.
Często chodzę do jej głównego legowiska.
Unoszę się nad nim i ją czuję.
Tęsknię za nią.
Ale…
w jakiś dziwny sposób to była ulga.
Bo intensywność codziennego chodzenia i tropienia jej…
i próbowania filmowania…
To było trudne.
W pewien sposób żyłem…
tym zwierzęciem.
Tak jakby…
myślałem jak ośmiornica.
To było bardzo męczące.
Ale poza tym wszystkim
byłem niezwykle dumny z tego zwierzęcia,
które pokonało niesamowite przeciwności, by dojść do tego momentu.
To niewyobrażalne życie.
Jedną z najbardziej ekscytujących rzeczy w moim życiu było zabranie mojego syna,
spacerowanie wzdłuż brzegu,
pokazywanie mu cudów natury
oraz szczegółów i zawiłości.
Tyle dostałem od dzikiej przyrody, że mogłem zacząć dawać.
Miałem wiele energii, by dawać.
Jest jak mały biolog morski. Wie tak wiele.
Jest świetnym pływakiem.
Z wiekiem coraz bardziej chce to robić.
Widzę, jak to się rozwija:
silne poczucie samego siebie,
niesamowita pewność siebie,
ale najważniejsza jest
delikatność.
Myślę, że to coś,
czego tysiące godzin w przyrodzie mogą nauczyć dziecko.
Kilka miesięcy po jej śmierci
znalazł małą ośmiornicę.
Rzadko widuje się to zwierzę, gdy jest tak małe.
Mają nawet pół miliona młodych. Garstka przeżywa.
Muszą przebyć ciężką drogę.
To ich strategia. Żyj szybko i umieraj młodo.
Wyobrażaliśmy sobie, że to jedno z jej młodych.
Miało odpowiedni rozmiar, czas się zgadzał.
To była radość. Jakby to była ona.
Dzięki niej zrozumiałem,
jak cenne są dzikie miejsca.
Wejście do wody…
jest niezwykle wyzwalające.
Wszystkie…
twoje zmartwienia, problemy i życiowe dramaty znikają.
Powoli zaczynają cię obchodzić zwierzęta.
Nawet najmniejsze.
Uświadamiasz sobie, że każdy jest bardzo ważny.
Masz poczucie, jak delikatne są dzikie zwierzęta.
I jak bardzo nasze życie na tej planecie jest delikatne.
Moja relacja z morskim lasem i jego stworzeniami pogłębia się…
z każdym tygodniem, miesiącem i rokiem.
Jesteś w kontakcie z tym dzikim miejscem. Mówi do ciebie.
Widać jego język.
Zakochałem się w niej,
a także w tej niesamowitej dziczy, którą reprezentowała,
i w tym, jak to mnie zmieniło.
Nauczyła mnie czuć…
że jestem częścią tego miejsca, a nie gościem.
To ogromna różnica.
Craig nadal nurkuje każdego dnia, ale już nie pływa sam.
Jest współzałożycielem Sea Change Project,
społeczności nurków oddanej ochronie lasu wodorostów.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz