Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎หลายคนบอกว่า ‎หมึกสายเหมือนมนุษย์ต่างดาว
‎แต่สิ่งที่แปลกก็คือ ‎พอคุณยิ่งเข้าใกล้พวกมัน
‎คุณเริ่มรู้ว่าพวกเรามีความคล้ายคลึงกันมาก ‎ในหลายๆ แง่
‎คุณกำลังก้าวสู่โลกที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
‎เป็นความรู้สึกที่เหลือเชื่อมาก
‎คุณรู้สึกได้เลยว่า ‎คุณกำลังเฉียดเข้าใกล้บางสิ่งที่มหัศจรรย์
‎แต่คุณรู้ดีว่ามันมีเส้น ‎ที่คุณข้ามไม่ได้
‎มันนานมาแล้วทีเดียว ‎ที่วันนั้นทุกอย่างได้เกิดขึ้น
‎(เวสเทิร์นเคป - แอฟริกาใต้)
‎ที่แห่งนี้ตรงปลายของแอฟริกา ‎เป็นที่รู้จักในชื่อของแหลมแห่งพายุ
‎ภาพความทรงจำตอนเด็กของผมเต็มไปด้วย
‎ชายฝั่งโขดหิน เขตน้ำขึ้นน้ำลง ‎และป่าสาหร่าย
‎เรามีบังกะโลไม้หลังเล็ก
‎ที่อยู่ต่ำกว่าจุดน้ำขึ้นสูง
‎พอถึงเวลาที่มีพายุใหญ่พัดเข้ามา
‎มหาสมุทรจะซัดประตูพัง ‎และท่วมด้านล่างของบ้าน
‎มันเลยเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นตอนเด็ก
‎ที่ได้อาศัยท่ามกลาง ‎พลังของมหาสมุทรแอตแลนติกอันมหึมา
‎ชีวิตวัยเด็กส่วนใหญ่ของผม ‎คือการใช้เวลาในแอ่งหิน
‎ดำน้ำในป่าสาหร่ายตื้นๆ
‎มันเป็นที่ผมรักที่จะทำที่สุด
‎พอโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ผมไม่ได้ทำมันอีกเลย
‎ในตอนแรกมันไม่เป็นไร
‎จนกระทั่งผมไปทะเลทรายคาลาฮารี ‎เมื่อ 20 ปีก่อน
‎ผมกำลังทำหนัง ‎เรื่อง เดอะ เกรท แดนซ์ กับพี่ชาย
‎และผมได้พบกับชายเหล่านี้
‎ซึ่งน่าจะเป็น ‎หนึ่งในนักแกะรอยที่เก่งที่สุดในโลก
‎การได้เห็นพวกเขา...
‎ก้าวเข้าไปสัมผัส ‎ร่องรอยจางๆ ของธรรมชาติ
‎สิ่งที่ดวงตาของผมมองไม่เห็น
‎และติดตามพวกมันไปหลายๆ ชั่วโมง
‎จนเจอสัตว์ต่างๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่นั้น
‎มันช่างน่าทึ่งที่ได้เห็น
‎พวกเขาได้เข้าไปอยู่ในโลกของธรรมชาติ
‎และผมรู้สึกเหมือนอยู่วงนอก
‎ผมมีความต้องการอย่าสุดซึ้ง ‎ที่จะก้าวเข้าไปอยู่ในโลกใบนั้น
‎ผมผ่านช่วงเวลาสองปีที่เหมือนอยู่ในนรก
‎ผมทำงานหนักมาเป็นเวลานาน
‎และผมทำตัวเองพัง
‎ผมนอนหลับไม่สนิทเป็นเดือนๆ
‎ครอบครัวผมเป็นทุกข์มาก
‎ผมเริ่มป่วยเพราะแรงกดดันต่างๆ
‎จิตใจผมรับมือกับเรื่องทั้งหมดไม่ไหว
‎และผมไม่อยากเห็นกล้อง ‎หรือโปรแกรมตัดต่ออะไรอีกเลย
‎ผมรับมันไม่ไหว
‎เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตตอนนี้...
‎ไม่เหลือชิ้นดี
‎แล้วคุณมีลูกที่กำลังเติบโต
‎ทอม
‎ตอนนั้นผมไม่อยู่ในสภาพ ‎การเป็นพ่อที่ดีของลูกชายได้
‎ผมต้องเปลี่ยนอย่างจริงจัง
‎ผมนำแรงบันดาลใจในวัยเด็ก
‎และแรงบันดาลใจจากเหล่านักแกะรอย
‎ที่ผมเคยทำงานด้วยในคาลาฮารี
‎และวิธีเดียวที่ผมรู้จักก็คือ...
‎การอยู่ในมหาสมุทร
‎ช่วงเริ่มแรก ‎การลงน้ำเป็นเรื่องที่ยากมาก
‎มันเป็นที่ๆ โหดและน่ากลัวที่สุดในโลก ‎สำหรับการว่ายน้ำ
‎อุณหภูมิน้ำลดต่ำลงได้ ‎ถึงแปดหรือเก้าองศาเซลเซียส
‎ความเย็นทำให้คุณหายใจลำบาก
‎คุณต้องผ่อนคลาย
‎คุณอยู่ในห้วงเวลาที่งดงามนั้น ‎ประมาณสิบหรือสิบห้านาที
‎ทันใดนั้น...
‎ทุกอย่างก็เรียบร้อย
‎ความเย็นช่วยยกระดับสมองของคุณ
‎เพราะเคมีต่างๆ จะสูบฉีด
‎ทุกครั้งที่คุณแช่อยู่ในน้ำเย็น
‎ร่างกายของคุณจะกระปรี้กระเปร่า
‎พอร่างกายปรับตัวได้ ‎มันก็จะง่ายขึ้นเรื่อยๆ
‎จนท้ายที่สุด...
‎หลังผ่านไปหนึ่งปี...
‎คุณเริ่มโหยหาความเย็นนั้น
‎สิ่งที่น่าพิศวงเกี่ยวกับสภาพแวล้อมแห่งนี้
‎คือคุณได้อยู่ในป่าสามมิติ
‎ที่คุณสามารถกระโดดจากยอดหนึ่ง ‎ไปสู่ที่ไหนก็ตามที่คุณอยากไป
‎จริงๆ แล้วคุณกำลังบิน
‎คุณอาจจะอยู่บนโลกใบอื่น
‎โดยธรรมชาติแล้ว ‎การอยู่ในน้ำทำให้คุณผ่อนคลายมากกว่า
‎คุณจะสามารถกลั้นหายใจได้นานขึ้น
‎การแบกถังอากาศเข้าไปในป่าสาหร่ายที่หนาทึบ ‎ไม่เหมาะกับผม
‎ผมอยากทำตัวเป็นสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำมากกว่า
‎โดยสัญชาตญาณแล้ว ‎ผมรู้ว่าผมไม่ควรใช้ชุดดำน้ำ
‎ถ้าคุณอยากเข้าใกล้กับ...
‎สภาพแวดล้อมช่นนี้
‎การไม่มีสิ่งกั้นกันจากสภาพแวดล้อมนั้น ‎มันช่วยได้อย่างมาก
‎และทันใดนั้นผมรู้สึกได้ว่าผมมีแรง ‎ที่จะกลับไปถ่ายรูปและถ่ายหนังอีกครั้ง
‎กลับมาจับกล้องอีกครั้ง
‎และเริ่มทำสิ่งที่ผมรักและรู้จัก
‎สัตว์ต่างๆ มีความแปลกประหลาดอย่างมาก
‎มันประหลาดยิ่งกว่า ‎หนังสือนวนิยายวิทยาศาสตร์เพี้ยนๆ เสียอีก
‎ผมจำวันนั้น วันที่ทุกอย่างเกิดขึ้น
‎ผมพบสถานที่ๆ พิเศษมากๆ
‎มันได้รับการปกป้อง ‎ด้วยป่าสาหร่ายขนาดใหญ่
‎เพราะป่าช่วยลดแรงกระเพื่อมของคลื่น
‎และป่าทั้งหมดในบริเวณนั้น
‎มันหนาทึบมาก ‎คุณมองไม่เห็นอะไรเลย
‎คุณดำได้แค่พื้นที่ 200 เมตรเล็กๆ ตรงนั้น
‎และเฝ้าสังเกต
‎มันเป็นสถานที่ๆ น่าทึ่งมาก
‎ผมจำได้ว่ามีรูปทรงประหลาด ‎อยู่ทางซ้ายมือของผม
‎ผมเลยดำลงไป
‎ดูเจ้าสิ่งประหลาดนี้
‎ขนาดปลายังดูงง
‎แล้วทันใดนั้น...
‎ในตอนนั้น ผมไม่รู้
‎ว่าผมได้เห็นเรื่องมหัศจรรย์
‎ผมเข้าไปตอนที่เรื่องทุกอย่างจบแล้ว
‎คุณได้แต่คิดว่า ‎"เจ้าสัตว์ตัวนี้มันกำลังทำอะไรเนี่ย"
‎ผมว่าเธอกลัวผมนิดหน่อย
‎เธอเลยหยิบ...
‎แผ่นตะไค่ลื่นๆ ‎ให้คุณใช้มือจับได้ยาก
‎มาห่อตัว ‎เป็นผ้าคลุมมหัศจรรย์
‎แล้วจ้องมองผมผ่านรูเล็กๆ
‎ทันใดนั้น ตู้ม!
‎เธอหายไปแล้ว
‎มันเป็นอะไรที่อธิบายไม่ถูก
‎แต่คุณสัมผัสความรู้สึกได้
‎และคุณรู้ว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับเจ้าสิ่งมีชีวิตนี้ ‎ที่ไม่ธรรมดา
‎มีบางอย่างให้ได้เรียนรู้
‎มีบางอย่างที่พิเศษเกี่ยวกับเธอ
‎ผมเลยมีความคิดหลุดโลกขึ้นว่า
‎จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมไปที่นั่นทุกวันล่ะ
‎จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผมไม่พลาดสักวัน
‎(วันที่หนึ่ง)
‎ตอนแรกเห็นได้ชัดว่าการปรากฏตัวของผม ‎มีผลกับเธอย่างมาก
‎ผมเลยคิดว่า ‎"ฉันน่าจะทิ้งกล้องไว้ตรงนั้น
‎ให้บันทึกภาพตอนเธอทำกิจกรรมต่างๆ
‎เธอเห็นเจ้าอุปกรณ์เงาวับนี้จากป่า
‎ก้าวเข้ามาพร้อมโล่
‎เผื่อเวลาโดนโจมตี ‎จะได้เอาโล่ขึ้นมากัน
‎นี่เป็นของแปลก ดูน่าสนใจ
‎จับมัน สัมผัสมัน ชิมมัน
‎บางครั้งถ้าเธอมีอารมณ์เล่นด้วย ‎คุณก็ไม่ควรวางมันทิ้งไว้นานๆ
‎เธอจะลากมันเข้ามา
‎ผมอาศัยการเข้าไปหาทุกวันเพื่อทำความรู้จัก ‎กับสภาพแวดล้อมของเธอให้มากขึ้น
‎ในช่วงแรกมันดูเหมือนมีแต่ของเดิมๆ
‎แต่พอเวลาผ่านไป ‎คุณจะเห็นป่าประเภทต่างๆ
‎คุณมีป่าที่เก่าแก่
‎คุณมีป่าที่เต็มไปด้วย ‎ตะไคร่นานาชนิดอยู่เบื้องล่าง
‎คุณมีป่าที่ดูสลัวๆ
‎ผมเริ่มทำแผนที่ ‎สภาพแวดล้อมรอบๆ โพรงของเธอ
‎ผมตกใจที่เจอถ้ำเล็กๆ ‎ติดกับโพรงของเธอ
‎มันเต็มไปด้วยฉลามพาจามา
‎พวกมันเป็นนักล่าตัวร้ายของเธอ
‎ผิวของมันมีลายทาง ‎มันเลยมีชื่อว่าฉลามพาจามา
‎พวกมันไม่ได้ใช้สายตาในการล่า
‎แต่พวกมันมีประสาท ‎การรับรู้กลิ่นที่เยี่ยมยอด
‎และพวกมันมีความดุร้ายมาก
‎พวกมันสามารถดุนจมูก ‎เข้าไปในรอยแยกเล็กๆ
‎พวกมันเลยเป็น ‎นักล่าหมึกสายตัวน้อยที่แสนฉกาจ
‎แล้วผมก็คิดว่า "เหลือเวลาที่แค่ไหน ‎ก่อนที่อะไรๆ จะเกิดขึ้นกับสัตว์พวกนี้"
‎หลังจากที่ผมได้ไปเยี่ยมเธอบ่อยขึ้นๆ
‎มันมาถึงจุดที่...
‎ความกลัวมันคลายหายไปอย่างมาก
‎เธอเห็นวัตุใหญ่เคลื่อนไหว และยังกลัวนิดหน่อย ‎เธอมองออกมา "นั่นเขานี่"
‎เธอเลยออกมาและดูอยากรู้อยากเห็น
‎ดูสนอกสนใจ ขี้สงสัยมาก ‎แต่ไม่เผลอทำอะไรโง่ๆ
‎เก็บหนวดทั้งหมด ‎เกาะโพรงเอาไว้
‎และเก็บปุ่มดูด
‎แล้วจู่ๆ มันก็เกิดขึ้น
‎ผมยื่นมือออกมาเล็กน้อย
‎มีบางอย่างเกิดขึ้น ‎เมื่อเจ้าตัวนี้ติดต่อสื่อสารด้วย
‎แต่ถึงจุดหนึ่งคุณจะต้องหายใจ
‎คุณต้องค่อยๆ ดึงปุ่มดูดออก
‎โดยไม่กวนเธอ
‎เพื่อคุณจะได้ขึ้นไปหายใจข้างบน
‎ถึงตอนนี้ สิ่งที่สุดยอดที่สุด
‎คือตอนที่มันออกมาจากโพรง
‎เพราะคุณรู้ได้เลยว่า ‎มันเต็มไปด้วยความไว้ใจ
‎มันไม่มีการเก็บหนวดไว้ข้างหลัง ‎เผื่อต้องถอยกลับเข้าไป
‎มันเหมือนกับ "ฉันไว้ใจชายคนนี้จริงๆ
‎ฉันเลยออกมาจากโพรง
‎มาทำกิจกรรมต่างๆ"
‎ผมเริ่มได้เห็นความพิเศษต่างๆ
‎พวกมันทำตัวให้มีหนามได้ ‎พวกมันทำตัวให้เรียบได้
‎งอกเขาบนหัวได้
‎พวกมันสามารถเปลี่ยนสี ‎ผิวสัมผัส ลวดลาย ผิวหนัง
‎มันสวยงาม
‎ส่วนใหญ่เธอจะพุ่งตัวออกไป ‎คืบตัว ไม่ก็ว่ายน้ำ
‎แต่ในบางครั้ง จะมีขาสองขาโผล่ออกมา
‎เธอเดิน
‎เธอก้าวไป
‎เดินด้วยสองขา
‎เธอทำตัวเป็นรูปทรงประหลาด ‎ดูคล้ายก้อนหิน
‎จากนั้นเจ้าหนวดสองอันข้างใต้ ‎ก็ค่อยๆ เคลื่อนไหว
‎เหมือนหินค่อยๆ เคลื่อนย้ายหนีไป
‎จากนั้นเธอก็แปลงร่าง
‎เป็นชุดนอนคุณยาย ‎ที่ลอยโคลงเคลงได้อย่างน่าทึ่ง
‎เธอคงพยายามทำตัวเลียนแบบ
‎สาหร่ายหรือตะไคร่ที่เคลื่อนไหวในเกลียวคลื่น
‎และในขณะเดียวกันเธอก็ค่อยๆ ‎เคลื่อนตัวหนีไป
‎และนี่คือวิธีที่เธอทำ
‎การหลอกล่อที่สร้างสรรค์แสนน่าทึ่ง
‎จริงๆ แล้วหมึกสายคือ ‎หอยทากที่สูญเสียเปลือกไปตอนวิวัฒนาการ
‎มันเป็นสัตว์ที่เปราะบาง ลื่นไหล นุ่มนิ่ม
‎มันดำรงชีวิตอยู่ด้วยความเฉลียวฉลาด
‎เธอไม่มีพ่อแม่คอยสอนอะไร ‎มีแค่เธอตัวเดียวลำพัง
‎เพราะเธอมีนักล่าหลากประเภท ‎ที่คอยออกล่าเธอ
‎ดังนั้น กว่าล้านๆ ปีที่เธอต้อง...
‎หาวิธีที่น่าทึ่งที่สุดในการหลอกล่อพวกมัน
‎และเธอต้องเรียนรู้มันอย่างรวดเร็ว ‎เพราะเธอมีอายุขัยแค่หนึ่งปีเท่านั้น
‎(วันที่ 52)
‎เมื่อคุณต้องดำน้ำคนเดียว ‎อุปกรณ์ทั้งหมดของผมต้องสมบูรณ์แบบ
‎และผมต้องเตรียมพร้อม ‎กับทุกสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้น
‎ผมไม่สามารถควานหาอะไรได้ ‎ทุกอย่างต้องเป็นไปโดยสัญชาตญาณ
‎แต่จุดนั้นเอง ‎ที่ผมทำพลาด
‎วันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังตามผมอยู่
‎และมันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งที่สุด ‎ที่โดนหมึกสายไล่ตาม
‎คุณกำลังถอยหลัง ‎ขยับตัวไปข้างหลัง
‎และสัตว์น่าทึ่งตัวนี้ ‎กำลังเข้ามาหาคุณ
‎มันไม่มีความหวาดกลัวใดๆ
‎มันมีแต่ความสงสัยและความไว้ใจ ‎และมันเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมาก
‎แล้วทันใดนั้น ตู้ม!
‎ผมทำเลนส์ตัวหนึ่งหล่น
‎มันกลิ้งหล่นไปอย่างรวดเร็ว ‎ทำให้สัตว์ตกใจ
‎มันเลยหันตัวพุ่งหนีไปด้วยความกลัวสุดขีด
‎ผมอยากจะตีตัวเองจริงๆ เพราะว่า...
‎มันอาจจะปิดฉากการปฏิสัมพันธ์ที่น่าทึ่ง ‎และความไว้เนื้อเชื่อใจ
‎คุณทำมันพัง
‎แล้วถ้าคุณทำมันพังไปตลอดกาลล่ะ
‎เจ้าสัตว์ตัวนี้จะไว้ใจคุณอีกไหม
‎เหตุการณ์ครั้งนี้ ‎จะทำให้มันตกใจมากเกินไปหรือเปล่า
‎แล้วผมก็เข้าหาเธอเร็วเกินไป
‎และนั่นคือตอนที่เธอทิ้งโพรงไป ‎ด้วยความกลัว
‎และไม่กลับมาที่โพรงนั้นอีกเลย
‎ผมเลยคิดว่ามันจบแล้ว
‎เธอจากไปแล้ว
‎ผมเคยมีประสบการณ์จาก ‎นักแกะรอยชาวแอฟริกาใต้ที่น่าทึ่ง
‎ผมเลยคิดว่า "เป็นไปได้ไหม...
‎ที่คนเราจะสามารถแกะรอยสัตว์ใต้น้ำได้"
‎เจ้าสัตว์ชนิดนี้ใช้เวลาร่วมล้านปี ‎ในการเรียนรู้ที่จะทำตัวให้เจอยาก
‎ผมต้องเรียนรู้ว่า ‎รอยของหมึกสายมีลักษณะยังไง
‎ช่วงแรกมันน่าท้อแท้มาก
‎มันแยกแยะได้ยากจริงๆ
‎อะไรคือความแตกต่าง ‎ระหว่างรอยของหมึกสาย
‎กับรอยของเม่นทะเลหัวใจ
‎รอยของปลา...
‎และรอยของหนอนทะเล
‎ร่องรอยของเหล่านักล่า
‎เปลือกหุ้มไข่
‎ผมต้องเรียนรู้ทุกอย่าง
‎และคุณต้องเริ่มคิด
‎แบบหมึกสาย
‎เหมือนเราเป็นนักสืบ
‎ค่อยๆ ประติดประต่อคำใบ้ทั้งหมด ‎เข้าด้วยกัน
‎และผมก็เริ่ม...
‎มีความคืบหน้า
‎"โอเค นี่คือสัตว์ที่เธอฆ่า"
‎ผมมองหาซาก ‎มองหารอยขุดทรายเล็กๆ ต่างๆ
‎รูปแบบของตะไคร่เล็กๆ น้อยๆ ที่เปลี่ยนไป ‎เวลาที่เธอเคลื่อนไหว
‎และเริ่มรู้ว่า ‎"โอเค เจ้าสัตว์ตัวนี้อยู่ใกล้แค่เอื้อม
‎มันใกล้มากในระยะหนึ่งถึงสองเมตร"
‎ต้องใช้สมาธิกับพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้
‎และทันใดนั้น ตู้ม!
‎เธออยู่ตรงนั้น
‎ในที่สุด หลังจากที่ใช้เวลาตามหาเธอ ‎มาเป็นอาทิตย์ วันแล้ววันเล่า
‎เธออยู่ตรงนั้นเอง
‎มันเหมือนกับ...
‎มีเพื่อนที่เป็นมนุษย์โบกมือทักทาย ‎และตื่นเต้นที่จะเจอคุณ
‎และผมรู้สึกได้ถึงช่วงเวลาสั้นๆ
‎"โอเค มนุษย์ ฉันเชื่อใจคุณ
‎ทีนี้คุณก็เข้ามา ‎ในโลกหมึกสายของฉันได้"
‎และเธอขยับตัวมาหาผม
‎สัญชาตญาณโดยธรรมชาติของผมคือ...
‎ค่อยๆ ถอยห่าง
‎แล้วผมก็ลองอยู่นิ่งๆ ผมเกาะก้อนหิน
‎เธอขยับเข้ามาเรื่อยๆ
‎และเกาะมือทั้งมือของผม
‎ผมอยู่ในน้ำมานานสักพักแล้ว
‎ผมเลยค่อยๆ พาตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ ‎กะว่าเธอจะออกจากมือผมไป
‎แต่ไม่เลย ‎เธอเกาะมือผมขึ้นไปบนผิวน้ำด้วย
‎ตอนนั้นเอง ผมจ้องเข้าไปในตา ‎ของสิ่งมีชีวิตที่น่าอัศจรรย์นี้
‎ตอนแรกผมยังนึกไม่ออกเลย
‎ว่าเธอจะได้อะไรจากความสัมพันธ์นี้
‎ทำไมสัตว์ป่ามันถึงทำแบบนั้น
‎มันจะได้อะไร ‎จากการมาเยี่ยมเยือนของมนุษย์เหรอ
‎และนี่คือจุดเริ่มต้นที่น่าสนใจ
‎ผมคงเป็นตัวกระตุ้น ‎ให้กับเจ้าสิ่งที่แสนฉลาดล้ำนั่น
‎ไม่ว่ายังไง เธอรู้ว่า ‎เจ้าสิ่งนี้ไม่เป็นอันตราย
‎เลยเข้าไปหา ‎และมีปฏิสัมพันธ์กับมนุษย์คนนี้
‎บางทีมันอาจจะให้หมึกสาย ‎รู้สึกสนุกในแบบของมันก็ได้
‎เมื่อคุณเชื่อมความสัมพันธ์กับสัตว์
‎และได้มีประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นที่สุด
‎ไม่มีความรู้สึกใดในโลกที่ยิ่งใหญ่กว่านี้อีกแล้ว
‎เส้นกั้นระหว่างเธอกับผม ‎ดูเหมือนมันละลายไป
‎มีแค่ความงดงามของเธอ
‎สิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ‎การเฝ้าคิดถึงเธอ
‎ทั้งบนบกและในน้ำ
‎มันกลายเป็นความหมกมุ่นนิดๆ
‎คุณอยากไปหาเธอทุกๆ วัน ‎ดูว่าเธอเป็นยังไง
‎คุณรอที่จะกลับลงน้ำอีกแทบไม่ไหว
‎เธอกำลังคิดถึงอะไร ‎เธอกำลังคิดอะไรอยู่
‎เธอฝันหรือเปล่า ถ้าฝัน ‎เธอฝันถึงอะไร
‎เธอจุดประกายความสงสัยของผม ‎ในแบบที่ผมไม่เคยเป็นมาก่อน
‎มันมีประโยชน์มากที่ได้กลับบ้าน
‎และพยายามอ่านวรสารทางวิทยาศาสตร์ ‎ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้
‎เธอคือหมึกสายสามัญ
‎ชื่อทางวิทยาศาสตร์คือ อ็อคโตปุส วัลการิส
‎สองในสามของประสาทการรับรู้
‎มาจากสมองที่อยู่ตรงหนวดของมัน
‎เธอมีชีวิตอยู่ได้ด้วยการคิด ‎การรู้สึก และการสำรวจ
‎เธอมีปุ่มหนวด 2,000 ปุ่ม ‎และใช้พวกมันอย่างเป็นอิสระ
‎เธอทำอย่างนั้นได้ยังไง
‎ลองนึกภาพว่าคุณมี 2,000 นิ้ว
‎คุณสามารถเทียบความฉลาดของเธอ ‎ได้เท่ากับหมาหรือแมว
‎หรือแม้แต่สัตว์ตระกูลวานรระดับล่าง
‎สัตว์จำพวกหอย ‎ไม่ควรมีความเฉลียวฉลาดได้ขนาดนี้
‎หลายครั้งที่ผมดูวรสารทางวิทยาศาสตร์
‎เพื่อมองหาสิ่งแปลกๆ ที่ผมเคยเห็น
‎กลับพบแต่ความว่างเปล่า ‎ไม่เจออะไรเลย
‎คุณก้าวเข้ามาในพื้นที่ ‎ที่ยังไม่มีใครมาศึกษา
‎เกือบตลอดทุกอาทิตย์ ‎คุณจะเจอการค้นพบทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ
‎(วันที่ 104)
‎ตามเนื้อหาในวรรณคดี ‎หมึกสายเป็นสัตว์ที่ออกหากินเวลากลางคืน
‎เธอว่องไวขึ้น ‎ในตอนกลางคืนหรือเปล่า
‎ความมืดค่อนข้างน่ากลัว
‎เสียงที่น่าทึ่งของปลาวาฬหลังค่อม ‎ดังผ่านน้ำให้ได้ยิน
‎คุณระวังตัวเป็นพิเศษ
‎ผมหาเธอไม่เจอ ‎เธอไม่อย่ในโพรง
‎ผมเริ่มถอดใจ ‎และกำลังกลับขึ้นไปบนชายฝั่ง
‎มีบางอย่าง ‎ทำให้ผมต้องเหลียวไปทางซ้าย
‎และเธออยู่นั่นเอง
‎อยู่ตรงบริเวณน้ำตื้นมาก
‎มองไม่เห็นว่าเธอกำลังทำอะไร
‎การโจมตีอย่างฉับพลัน
‎ใช้หนวดแทนอาวุธหน้าตาประหลาด
‎ห่อหุ้มมันในเวลาเพียงเสี้ยววินาที
‎และผมเห็นเธอจับปลาได้สามตัว
‎ผมไม่เคยเห็นเธอจับปลาในตอนกลางวัน
‎มันอันตรายมาก ‎ที่ออกมาจากป่าลึกตอนกลางคืน
‎มันเป็นสัตว์ที่เฉลียวฉลาด ‎ที่ถอยมาอยู่เขตน้ำตื้น
‎ที่ซึ่งบรรดาฉลามจะเข้าถึงลำบาก
‎และกอบโกยอาหารอร่อยที่อยู่ตรงนั้น
‎(วันที่ 125)
‎สัญชาตญาณแรกคือ ‎ความพยายามไล่ฉลามออกไป
‎แต่แล้วคุณรู้ตัวว่า
‎คุณกำลังเข้าไปขัดขวางวงจรของป่า
‎เธอออกมาจากโพรง ‎เคลื่อนตัวไปรอบๆ ชายป่า
‎ผมมองเห็น...
‎ฉลาม
‎ตัวมันพุ่งเข้ามา ตามรอยกลิ่นมา
‎นี่ไม่ดีแน่
‎ใจผมคิดว่า "ขอบคุณพระเจ้า เธอปลอดภัย ‎เธออยู่ใต้ก้อนหินพอดี"
‎เจ้าพวกนี้ตรงเข้ามาตรงรอยแยก
‎ไม่กี่นาทีต่อมา ‎ฉลามงับหนวดของเธอได้เส้นหนึ่ง
‎และหมุนตัวเพื่อฉีกเนื้อ
‎ผมเห็นชัดเลย...
‎ว่าหนวดที่ขาดแล้วอยู่ในปาก
‎ใช่ มันเป็นความรู้สึกกระอักกระอ่วนมวนท้อง
‎และขอบคุณพระเจ้าที่เธอสามารถ ‎พาตัวให้อยู่ลึกเข้าไปในรอยแยก
‎เธอค่อยๆ เคลื่อนไหวได้อย่างลำบาก ‎เธออ่อนแอมาก
‎เธอเลือดออก มันส่งกลิ่นไปในน้ำ
‎โพรงยังอยู่อีกไกล
‎ไม่รู้ว่าพวกฉลามจะโผล่มาอีกไหม
‎ผมคิดจะช่วยพาเธอกลับไปที่โพรง
‎แต่โชคดีที่ผมไม่ต้องทำ
‎ผมไม่รู้ว่า...
‎จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
‎หรือมันจะทำให้เธออ่อนแอ ‎เจ็บปวดหรือเปล่า
‎หรือพวกมันกินเธอไปแล้วคืนนั้น
‎ผมอดไม่ได้ที่จะรู้สึก...
‎ว่าผมมีส่วนรับผิดชอบในเรื่องนี้ไหม
‎เธอออกมาเพราะผมอยู่ตรงนั้นหรือเปล่า
‎ผมรู้สึกเจ็บปวดมาก
‎เหมือนสิ่งที่เกิดกับเธอ ‎มันเกิดขึ้นกับผมในแบบที่แปลกประหลาด
‎สภาพจิตใจของผมตอนนั้น ‎ผมรู้สึกเหมือน...
‎แขนของผมโดนตัดไปด้วย
‎คุณเริ่มคิดถึงความตาย ‎และความเจ็บปวดของตัวเอง
‎ความห่วงครอบครัว ห่วงลูก
‎ผมไม่เคยเป็นคนที่ ‎มีอารมณ์อ่อนไหวมากมายต่อสัตว์มาก่อน
‎ผมรู้ตัวว่าผมเปลี่ยนไป
‎เธอสอนให้ผม ‎กลายเป็นคนมีอารมณ์อ่อนไหวต่อผู้อื่น
‎โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อสัตว์ป่า
‎ความรู้สึกขนลุก ‎ที่ต้องกลับลงไปในน้ำเช้าวันต่อมา
‎ผมโล่งใจมากที่เธอยังมีชีวิตอยู่
‎เธออ่อนแอมากจนไม่สามารถผลิตสีสันสดใส ‎แบบหมึกสายที่แข็งแรง
‎เธอซีดขาว
‎ผมเป็นห่วงว่า ‎"เธอจะหาอาหารได้ยังไง"
‎คุณกำลังข้ามเส้น ‎เมื่อคุณเข้าไปขัดขวางชีวิตของสัตว์
‎แต่ผมพ่ายแพ้ความรู้สึกที่ผมมีให้ต่อเธอ
‎ผมไม่คิดว่ามันช่วยอะไร
‎เธออยู่ตรงปลายโพรง ‎ไม่ขยับเขยื้อนตัวเท่าไหร่
‎ผมมาแวะมาเยี่ยมทุกวัน ‎เพื่อดูว่าเธอสบายดีไหม
‎สงสัยว่า "วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายหรือเปล่า ‎ที่ผมจะได้เจอเธอ"
‎ผมโล่งใจขึ้นอย่างมาก ‎หลังผ่านไปประมาณหนึ่งสัปดาห์
‎ผมเห็นว่ามันฟื้นตัวได้เร็วทีเดียว
‎และสิ่งที่น่าทึ่งที่สุดที่ได้เห็นก็คือ...
‎หนวดเล็กๆ ที่สมบูรณ์
‎เริ่มงอกคืนมา
‎และมันทำให้ผม ‎มีความมั่นใจอย่างประหลาด
‎ว่าเธอจะผ่านช่วงเวลา ‎ที่ยากลำบากแสนน่าทึ่งนี้ได้
‎และผมรู้สึกว่า ในชีวิตของผม ‎ผมกำลังผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่ผ่านมา
‎ชีวิตของเราเป็นกระจกสะท้อนกันและกัน ‎อย่างประหลาด
‎ความสัมพันธ์ของผมกับผู้คน กับมนุษย์ ‎กำลังเปลี่ยนไป
‎ช่วงนั้นลูกชายของผม ‎สนใจทุกสิ่งทุกอย่างใต้ท้องทะเลอย่างมาก
‎และทุกๆ วันผมจะเล่าเรื่องให้เขาฟัง
‎เขาได้เห็นเธอ ได้เจอเธอ
‎ผมพาเขาไปด้วยหลายครั้ง
‎หนวดเริ่มใช้การได้
‎ถึงมันจะยังโตไม่เต็มที่
‎(วันที่ 250)
‎ขณะที่หนวดค่อยๆ งอกช้าๆ ‎ความมั่นใจของเธอก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น
‎จนท้ายที่สุด ประมาณ 100 วันต่อมา ‎หนวดเส้นนั้นก็งอกโตเต็มที่อีกครั้ง
‎มันเป็นความรู้สึกที่เยี่ยมยอดเมื่อคิดถึง ‎สัตว์ที่มีความสามารถเช่นนี้
‎สามารถยืนหยัดการโจมตีแบบนั้น ‎และหายเป็นปกติ
‎(วันที่ 271)
‎หลังจากนั้นต่อมา ‎พอเธอกลับมาใช้ชีวิตตามกิจวัตรปกติ
‎ผมเริ่มมีความก้าวหน้าใหม่ๆ
‎เพื่อเข้าไปในโลกของเธอให้ลึกยิ่งขึ้น
‎มันเป็นวันที่ดี สงบ สดใส
‎เธอเข้ามาใกล้ และเจอปู
‎ปัญหาคือพอคุณเป็นปู...
‎คุณกำลังโดนสัตว์ตัวเหลวล่า
‎เธอสามารถเลื้อยเข้าไปตามช่องว่างเล็กๆ
‎และปูเหมือนจะรู้สึกถึงเธอได้
‎เลยเข้าไปซ่อนตัว ‎อยู่ใต้ดอกไม้ทะเลมีพิษ
‎เธอเลยซ่อนตัวรอ
‎จนปูนึกว่า ‎"โอเค ทุกอย่างปลอดภัยแล้ว"
‎และเผลอออกมาจากดอกไม้ทะเล
‎เธอเป็นนักกินที่มูมมาม
‎เศษกระจายไปทั่ว ส่งกลิ่นออกมา
‎พอคุณเริ่มมองรอบๆ
‎คุณเห็นดาวเปราะ
‎พุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว
‎พวกมันมาเป็นฝูง ปกคลุมตัวเธอ
‎เธอไม่แน่ใจว่าต้องทำยังไง ‎หรือรับมือกับมันแบบไหน
‎ผมคิดว่า "นี่เป็นปัญหาซะแล้ว
‎เธอมักจะเจอดาวเปราะ ‎มาแย่งอาหารของเธอตลอดเวลา
‎ไม่นานนั้นเอง
‎เธอคิดว่า "โอเค ‎ดาวเปราะกำลังโขมยอาหารของฉัน"
‎เธอมีวิธีหยิบมันออก ‎ด้วยปุ่มดูดได้อย่างน่าทึ่ง
‎ค่อยๆ โยนพวกมันออกจากโพรง
‎ตอนนี้เธอเป็นคนคุมเกมแล้ว
‎เธอเริ่มใช้วิธีเดียวกับที่ใช้ล่าปู ‎มาล่ากุ้งมังกร
‎จู่ๆ คุณก็เห็น...
‎กุ้งมังกรพุ่งออกจากปะการัง
‎ผมคิดว่า ‎"เธอต้องจับมันได้แน่นอน"
‎มันหลุดหนีไปได้หลายต่อหลายครั้ง
‎ไม่กี่อาทิตย์หลังจากนั้น
‎ดูเธออ้อมไปด้านข้าง
‎ล้อมผมไว้เพื่อเธอจะได้ ‎อยู่ระหว่างกุ้งมังกรกับตัวผม
‎เธอใช้ผมเป็นส่วนหนึ่งของกลยุทธการล่า
‎แทนที่จะพุ่งไปอย่างเร่งร้อน
‎เธอเหวี่ยงแหจากด้านบนลงมา
‎ทีนี้มันหนีไปไหนไม่ได้แล้ว
‎นี่เป็นสัตว์ที่ใช้กลยุทธ
‎และหาวิธีอย่างรวดเร็ว ‎เพื่อล่าเหยื่อที่ล่ายาก
‎ความฉลาดของเธอถูกสร้างขึ้น
‎ตามจำนวนเหยื่อที่เธอล่าได้
‎สัตว์ทุกชนิด
‎พวกหอยที่เธอจับได้ ‎มันจับได้ง่าย
‎แต่มันมีเปลือกที่แข็งมาก
‎แล้วอย่างนี้ ‎เธอจะฆ่าแล้วกินมันยังไง
‎ที่ฐานของหนวด
‎มันมีสว่าน ‎ที่สามารถเจาะทะลุเปลือกแข็ง
‎และปล่อยพิษออกมาได้เหมือนงู
‎และดูว่าหอยมันมีปฏิกิริยายังไง
‎แต่หอยบางตัวจะแค่รู้สึกผ่อนคลาย
‎ถ้ามันเจาะเข้าตรงยอดเปลือกของมันพอดี
‎ตรงกล้ามเนื้อยึดเปลือก
‎เธอต้องคำนวณเรขาคณิต
‎เพื่อคิดหาจุดที่ต้องเจาะเปลือกหอย ‎ให้ได้พอดี
‎เพื่อที่จะได้อาหาร
‎นี่คือความฉลาดอย่างมาก ‎ของสัตว์ที่ไม่มีกระดูกสันหลังชนิดนี้
‎ความสามารถของเธอในการเรียนรู้ ‎และจดจำรายละเอียดต่างๆ
‎มันส่งผลกับผม ‎ว่าเธอได้สอนผมหลายต่อหลายอย่าง
‎คุณรอที่จะตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้เช้าแทบไม่ไหว ‎เพราะมันมีหลายอย่างให้ทำ
‎เพื่อทำความเข้าใจทุกร่องรอยเล็กๆ ‎พฤติกรรมต่างๆ ทุกอย่าง
‎ทุกสายพันธุ์ ว่าพวกมันกำลังทำอะไร ‎มันมีปฏิสัมพันธ์อย่างไร
‎หลายคนบอกว่า "ทำไมคุณต้องไปที่เดิมทุกวัน"
‎แต่นั่นมันทำให้เห็นความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ
‎และนั่นเป็นวิธีที่คุณได้เรียนรู้ธรรมชาติ
‎มันมีความเชื่อมโยงอีกเป็นพันๆ ‎ที่แตกกระจายออกมาจากหมึกสาย
‎ถึงเหล่าสัตว์ต่างๆ ทั้งนักล่า และเหยื่อ
‎และป่าที่น่าทึ่งนี้
‎คอยเลี้ยงดูทุกสิ่ง
‎ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ‎หอยตีนช้างเกี่ยวข้องกับเม่นทะเลได้ยังไง
‎และหมึกสายเกี่ยวข้องกับหอยตีนช้างได้ยังไง
‎แล้วพอผมลากเส้นเหล่าขึ้นมา
‎เรื่องราวทั้งหลายจึงเผยออกมา
‎มันเป็นเหมือนจิตวิญญาณของป่า
‎ผมสัมผัสได้เลยถึงเจ้าสัตว์ยักษ์
‎มันฉลาดและตื่นตัวกว่าผมหลายเท่า
‎มันเป็นเหมือนสมองใต้น้ำที่คอยทำงาน
‎และมันควบคุมให้ทุกอย่างอยู่ในสมดุล
‎(วันที่ 304)
‎ถึงจุดนี้ ทุกอย่างดูเหมือน...
‎...เป็นป่าที่สมบูรณ์
‎และแน่นอน
‎คุณลืมไป...
‎ว่ามีพวกนักล่าอยู่ที่นั่นตลอดเวลา
‎อยู่ๆ ก็มี...
‎เป็นความจำที่ยังฝังหัว ที่มีฉลามตัวใหญ่ ‎ว่ายเข้ามาพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว
‎เธออยู่นิ่งๆ พยายามซ่อนตัว
‎ทันใดนั้นคุณก็เห็นฉลาม ‎ว่ายเข้ามาในอาณาเขต รับรู้กลิ่นของเธอได้
‎ผมคิดเลยว่า "โอ้ ไม่นะ...
‎ฝันร้ายทั้งหมดมันกลับมาอีกแล้ว"
‎เธอพุ่งตัวไปที่ยอดป่าสาหร่าย
‎เธอเลยเอาใบสาหร่ายหลายๆ ใบ ‎มาห่อตัวจนแน่น
‎แล้วมองลอดออกมา
‎กลิ่นของสาหร่าย
‎ฉลามเลยกัดแทะสาหร่ายแทน
‎เธอพุ่งตัวไปข้างหลัง
‎เธอปีนขึ้นโหดหิน ขึ้นมาจากน้ำ ‎ผมถึงกับ...
‎ถึงกับ...
‎ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
‎แต่ปัญหาคือ ยังไงเธอก็ต้องกลับลงน้ำ
‎อีกด้านหนึ่ง ‎ฉลามสามารถตรวจจับกลิ่นเธอได้อีก
‎การไล่ล่าที่ดุเดือดจึงเริ่มขึ้น
‎จากนั้นผมเห็นเธอ
‎เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
‎หยิบเปลือกหอยและก้อนหินเกือบร้อยชิ้น...
‎จากนั้นใช้หนวดม้วนบังหัวที่เปราะบางของเธอ
‎และตอนนั้นเอง
‎ผมถึงนึกได้ว่า ‎"นี่คือสิ่งที่อัศจรรย์ที่ผมเคยเห็น
‎เมื่อนานมาแล้ว"
‎นาทีต่อมา ฉลามคว้าเธอได้
‎แต่ผมต้องขึ้นไปหายใจ
‎รีบขึ้นไปที่ผิวน้ำให้เร็วที่สุด
‎และรีบกลับลงไปใหม่
‎มันเหมือนกับ ‎"โอเค นี่มันบ้าเกินไปแล้ว"
‎ด้วยวิธีไหนก็ตาม เธอเอาตัวรอด ‎จากสถานที่ที่อันตรายที่สุดมาได้
‎และนั่นคือการอยู่หลังของฉลาม
‎ฉลามพยายามสะบัดเธอออก ‎และว่ายหนีไป
‎มันใช้เวลาคิดอยู่พักหนึ่ง
‎ว่าเมื่อกี๊มันเกิดอะไรขึ้น
‎แต่คุณบอกได้ทันทีเลย
‎ว่าเธอเป็นฝ่ายได้เปรียบ
‎ขณะที่ฉลามเข้าใกล้กอสาหร่าย
‎เธอผละตัวเองออกจากหลัง
‎ทิ้งเปลือกหอยเอาไว้
‎และพุ่งตัวหนีไป
‎ฉลามมันฉลาดสู้เธอไม่ได้จริงๆ
‎ฉลามว่ายผ่านมารอบหนึ่ง ‎แต่เธอปลอดภัยดี
‎มันทำอะไรไม่ได้เลย
‎มาว่ายจากไป
‎เธอคิดวิธีได้รวดเร็วและตัดสินใจ ‎ระหว่างความเป็นความตายแบบนั้นได้อย่างไร
‎มันเป็นเรื่องน่าทึ่งมากจริงๆ
‎ผมน่าจะใช้เวลา ‎กว่า 80 เปอร์เซนต์ของชีวิตเธอ
‎ทุกช่วงเวลามีค่ามากเพราะมันสั้นมาก
‎มันมีอยู่วันหนึ่งที่แสนน่าทึ่ง
‎ปลาดรีมฟิชฝูงใหญ่
‎น้ำค่อนข้างตื้น
‎ทันใดนั้น เธอก็...
‎กางหนวดขึ้นแบบนี้
‎ตอนแรกผมนึกว่า...
‎เธอกำลังล่าปลา
‎แล้วผมรู้สึกว่า "เดี๋ยวนะ
‎เวลาเธอล่า เธอจะวางแผนและเธอจะ...
‎ใช้สมาธิ
‎พฤติกรรมนี้ดูไม่เหมือนการล่า
‎ผมใช้เวลาสักพักเพื่อทำความเข้าใจ
‎แต่ผมอดคิดไม่ได้ว่า ‎"เธอกำลังเล่นกับพวกปลา"
‎ปกติคุณจะเห็นการเล่นในหมู่สัตว์สังคม
‎แต่นี่คือสัตว์ที่รักสันโดษกำลังเล่นกับปลา
‎มันทำให้สัตว์ชนิดนี้ไปก้าวสู่อีกระดับ
‎แล้วเธอก็เบื่อการเล่นกับปลา
‎พุ่งเข้ามา
‎เกาะผมไว้
‎และนั่นคือครั้งสุดท้าย ‎ที่เราได้สัมผัสตัวกัน
‎(วันที่ 324)
‎ถ้าคิดย้อนกลับไป
‎ผมจำได้ว่ามันเป็นวันที่คลื่นลมแรงมาก
‎ตะกอนเต็มไปหมด
‎ผมดำลงไปและ...
‎มีหมึกสายตัวใหญ่อีกตัวอยู่ข้างๆ เธอ
‎เป็นเรื่องที่ยากมาก ‎ที่จะได้เห็นหมึกสายสองตัวอยู่ใกล้ชิดกัน
‎"โอ้พระเจ้า มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎แล้วผมก็เห็นว่าสัตว์สองตัวนี้กำลังผ่อนคลาย
‎เลยนึกได้ว่า ‎"โอเค การผสมพันธุ์กำลังเริ่มขึ้นแล้ว"
‎ถึงตอนนี้ ผมรู้ดีเรื่องช่วงชีวิตของหมึกสาย
‎ขณะที่ผมกำลังดีใจ ‎ว่าการผสมพันธุ์เริ่มขึ้นแล้ว
‎มันก็มี...
‎ความหวาดหวั่น...
‎อยู่ลึกๆ ในใจ
‎เธอไม่ออกมาจากโพรง
‎ไม่มีการกินอาหาร ไม่มีการออกล่าเหยื่อ
‎ร่างกายของเธอแทบทั้งหมด ‎ได้มอบให้ไข่พวกนั้น
‎น้ำหนักของเธอหายไป ‎เธอสูญเสียความแข็งแรงไปมาก
‎ไข่ถูกวางอยู่ตรงมุมมืดด้านใน
‎ยากที่จะมองเห็น
‎ผมไปหาเธอทุกวัน เพื่อเฝ้าดู
‎เธอให้ออกซิเจนหล่อเลี้ยงไข่ด้วยท่อพ่นน้ำ ‎คอยดูแลพวกมัน
‎เธอค่อยๆ ตายช้าๆ
‎และกำหนดเวลาการตายให้พอดี ‎กับเวลาที่ไข่ฟักออกมา
‎มันทำให้ผมเจ็บปวดมาก
‎เรามีสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง ‎จริงๆ มันคือสัตว์จำพวกหอย
‎กำลังสละชีวิตตัวเอง
‎ให้กับลูกๆ ของเธอ
‎ไข่ทั้งหมดฟักออกมาแล้ว
‎พวกมันตัวเล็กมาก ‎และมันว่ายไปในห้วงน้ำ
‎นับแสนๆ ตัว
‎จากนั้นผมเห็นเธอทลายโพรงออกมา ‎กำลังจะตาย
‎และปลาเริ่มมาแทะกินเธอ
‎พวกสัตว์กินซากทั้งหลายก็มากินเธอ
‎มันช่างน่าเศร้า
‎ใจหนึ่งผมอยากเข้าไปอุ้มเธอ ‎แล้วไล่พวกมันออกไป
‎แต่ผมไม่ได้ทำ
‎วันต่อมา...
‎ฉลามตัวใหญ่ก็มา
‎มันพาเธอไป ลึกเข้าไปในป่าอึมครึมนั้น
‎ผมไปที่โพรงหลักของเธอบ่อยๆ
‎ผมลอยตัวอยู่เหนือมัน ‎และรู้สึกถึงเธอ
‎แน่นอน ผมคิดถึงเธอ
‎แต่...
‎มันก็เป็นความโล่งใจอย่างประหลาด
‎มันเป็นความโล่งใจ เพราะการตามรอยเธอ ‎อย่างขมักเขม้นทุกๆ วัน...
‎และพยายามบันทึกไว้ มันช่าง...
‎มันยากทีเดียว
‎ผมได้แต่เฝ้าคิดถึง
‎เจ้าสัตว์ตัวนี้
‎แบบว่า ผม...
‎ในหัวผมกำลังคิดแบบหมึกสาย
‎และมันใช้พลังงานอย่างมาก
‎แต่ลึกลงไปนั้น
‎เป็นความภูมิใจที่มีให้แก่สัตว์ตัวนี้
‎ที่ต้องเจอเรื่องยากลำบากต่างๆ ‎เพื่อเข้าไปในสถานที่นั้น
‎มันเป็นชีวิตที่เหนือจินตนาการ
‎หนึ่งในสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตของผมก็คือ ‎การพาลูกชายผม
‎ไปเดินที่ชายเดิน
‎และแสดงให้เขาเห็นธรรมชาติที่อัศจรรย์
‎และรายละเอียดต่างๆ และความสลับซับซ้อน
‎ผมได้เรียนรู้อย่างมากจากป่า ‎และตอนนี้ผมได้เป็นผู้ให้บ้าง
‎ผมมีพลังอย่างล้นเหลือที่จะให้
‎เขากลายเป็นนักชีววิทยาทางทะเลน้อยๆ ‎เขารู้อะไรเยอะแยะ
‎เป็นนักว่ายน้ำที่แข็งแรง
‎ยิ่งเขาโตขึ้นมากขึ้น ‎เขายิ่งอยากทำอะไรได้มากขึ้นๆ
‎การได้เห็นพัฒนาการ
‎ความเป็นตัวของตัวเองอย่างมาก
‎ความมั่นใจที่น่าทึ่ง
‎แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด
‎ความอ่อนโยน
‎ผละผมคิดว่า นั้นคือสิ่งสำคัญ
‎ที่หลายหมื่นชั่วโมงในธรรมชาติ ‎ได้สอนเด็กคนนี้
‎ไม่กี่เดือนต่อมาหลังเธอตาย
‎ลูกผมเจอลูกหมึกสายตัวจิ๋ว
‎สัตว์ตัวเล็กขนาดนั้นมันพบได้ยากมาก
‎ถึงแม้จะมีลูกหมึกสายฟักออกมากว่าครึ่งล้าน ‎แต่มีเพียงหยิบมือที่รอด
‎มันจึงเป็นเส้นทางที่ยากลำบากที่ต้องเดินทางไป
‎แต่กลยุทธนั่นคือของมัน ‎ตายไวต้องรีบใช้ชีวิต
‎เราเลยคิดเอาเองว่า ‎นี่คงเป็นหนึ่งในลูกๆ ของเธอ
‎มันมีขนาดที่ถูกต้อง พอดีกับเวลา
‎และมันเป็นความสุขที่ได้รู้สึกว่า ‎"เธออยู่นี่ไง"
‎เธอทำให้ผมตระหนักได้
‎ว่าที่พื้นที่ธรรมชาติทั้งหลายสำคัญแค่ไหน
‎คุณดำน้ำลงไป
‎มันเป็นอิสระมาก
‎ทั้งหมดที่คุณ...
‎เป็นกังวล ปัญหาต่างๆ และเรื่องวุ่นๆ ในชีวิต ‎มันละลายหายไป
‎คุณเริ่มเป็นห่วงเป็นใยสัตว์ต่างๆ
‎แม้จะเป็นสัตว์ที่ตัวเล็กที่สุด
‎คุณเรียนรู้ว่าทุกชีวิตมีความสำคัญมาก
‎การสัมผัสได้ถึงความเปราะบาง ‎ของชีวิตสัตว์ป่าเหล่านี้
‎และจริงๆ แล้วชีวิตของเราบนโลกใบนี้ ‎มันช่างเปราะบางแค่ไหน
‎ความสัมพันธ์ของผมกับป่าแห่งท้องทะเล ‎และสิ่งมีชีวิตในนั้นมันลึกซึ้งขึ้น
‎ผ่านไปเป็นสัปดาห์ เป็นเดือน เป็นปีๆ
‎คุณได้สัมผัสกับธรรมชาติในสถานที่แห่งนี้ ‎และมันพูดกับคุณ
‎เรามองเห็นภาษาของมัน
‎ผมหลงรักเธอ
‎และรักสัญชาตญาณสัตว์ป่า ‎ที่เธอแสดงออกมาอีกด้วย
‎และสิ่งที่มันเปลี่ยนผม
‎สิ่งที่เธอสอนผมคือการรู้สึก
‎ว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของพื้นที่แห่งนี้ ‎ไม่ใช่ผู้มาเยือน
‎มันต่างกันอย่างมาก
‎เครกยังคงดำน้ำทุกวัน ‎แต่เขาไม่ได้ว่ายน้ำคนเดียวอีกต่อไป
‎เขาร่วมก่อตั้ง ซี เชนจ์ โปรเจ็ค
‎เป็นชุมชนนักดำน้ำที่อุทิศตน
‎เพื่อปกป้องป่าสาหร่ายไปตลอดชีวิต
‎คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล