Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL BELGESELİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Birçok insan ahtapotları uzaylı gibi görür.
Ama gariptir ki onlara yaklaştıkça
birçok açıdan çok benzediğimizi fark ediyorsun.
Bambaşka bir dünyaya adım atıyorsun.
Bu inanılmaz bir his.
Sıra dışı bir şeyin eşiğinde olduğunu hissediyorsun.
Ama aşılmaz bir çizginin varlığını fark ediyorsun.
Her şeyin başladığı o gün, çok uzun zaman önceydi.
WESTERN CAPE, GÜNEY AFRİKA
Afrika'nın ucundaki bu yer Fırtınalar Burnu olarak bilinir.
Çocukluk anılarım, buranın kayalıklı kıyıları,
gelgitleri ve yosun ormanlarıyla dolu.
Ufak bir ahşap bungalovumuz vardı.
Suyun en yükseldiği noktanın altındaydı.
Yani o dev fırtınalar gelince,
okyanus kapıları kırıp evin alt kısmını doldururdu.
Bir çocuk olarak
devasa Atlantik Okyanusu'nun gücüyle yaşamak inanılmaz heyecanlıydı.
Çocukluğumun çoğunu kayalık havuzlarında geçirdim.
Sığ yosun ormanlarına dalardım.
Yapmayı en sevdiğim şey buydu.
Büyüyünce bundan uzak kaldım.
İlk başlarda her şey yolundaydı.
Ta ki yaklaşık 20 yıl önce Kalahari'nin merkezine gidene kadar.
Kardeşimle The Great Dance isminde bir film çekiyorduk.
Muhtemelen dünyadaki en iyi izcilerden olan
bu adamlarla tanıştım.
Bu adamların...
...gözlerimin göremediği,
doğadaki inanılmaz, ince işaretlerin peşinden gitmesine
ve onları bazen saatlerce takip edip
etraftaki gizli hayvanları bulmasına
tanık olmak inanılmazdı.
Resmen doğanın içindeydiler.
Bense dışında olduğumu hissettim.
Ve o dünyanın içinde olmak için derin bir özlem duydum.
İki yıl boyunca çok sıkıntılar çektim.
Uzun zamandır çok çalışıyordum.
Artık yıpranmıştım.
Aylardır düzgün uyumamıştım.
Ailem acı çekiyordu.
Ve üstümdeki baskıdan dolayı hastalanıyordum.
Zihnim tüm bunlarla başa çıkamıyordu.
Bir daha ne kamera ne de kayıt odası görmek istiyordum.
Bununla bile yüzleşemedim.
Hayattaki en büyük amacım...
...paramparça olmuştu.
Bir de küçük bir çocuğumuz vardı.
Tom.
O hâldeyken oğluma iyi bir baba olamazdım.
Köklü bir değişikliğe ihtiyacım vardı.
Çocukluğumdan
ve Kalahari'de çalıştığım usta izcilerden
ilham aldım.
Bunu yapabilmemin tek yolu,
okyanusta olmaktı.
İlk başlarda suya girmek zor.
Burası yüzmek için gezegendeki en vahşi, en korkunç yerlerden biri.
Suyun sıcaklığı sekiz, dokuz dereceye kadar düşüyor.
Soğuk, nefesini kesiyor.
Sakinleşmen gerek.
Sonrasında 10, 15 dakika süren güzel bir zaman aralığı yakalıyorsun.
Birdenbire,
her şey yolunda oluyor.
Suyun soğukluğu beyni geliştiriyor.
Çünkü suya her daldığında
beynin kimyasallarla doluyor.
Tüm vücudun canlanıyor.
Ve vücut uyum sağladıkça her şey daha da kolaylaşıyor.
Ve nihayetinde...
Yaklaşık bir yıl sonra,
o soğuğu arzular hâle geliyorsun.
Bu ortamın en müthiş yanı,
üç boyutlu bir ormanda olmak.
Tepeden atlayıp istediğin yere gidebilirsin.
Resmen uçuyorsun.
Başka bir gezegende gibisin.
Suda doğal bir şekilde daha rahat hissetmeye başlıyorsun.
Nefesini daha uzun süre tutabilir hâle geliyorsun.
Sık bir yosun ormanında oksijen tüpü takmak
benim için ideal değil.
Daha çok amfibi bir hayvan gibi olmak istiyorum.
Dalış kıyafeti giymemem gerektiğini içgüdüsel olarak biliyordum.
Böyle bir ortama
gerçekten yakın olmak istiyorsan
o ortamla aranda hiçbir engel bulunmaması çok yardımcı oluyor.
Birden tekrar fotoğraf ve film çekmek için enerjim olduğunu fark ettim.
Sonra tekrar kameramı alıp
sevdiğim ve bildiğim şeyi yapmaya başladım.
Bu hayvanlar son derece egzotik ve garip.
En çılgın bilim kurgularımızdan bile çok daha fazlası.
Her şeyin başladığı o günü hatırlıyorum.
Büyük bir yosun ormanının koruduğu
çok özel bir yer buldum.
Çünkü orman, dalgaların etkisini azaltıyor.
O taraftaki ormanın tümü çok bulanık
ve hiçbir şey görünmüyor.
Ama bu 200 metrelik bölge dalışa müsait
ve gözlemlenebiliyor.
Muhteşem bir yer.
Solumda garip bir şekil fark edip
aşağı ilerlediğimi hatırlıyorum.
Çok garip bir şey görmüştüm.
Balıklar bile şaşkın gibiydi.
Ve sonra aniden…
O an sıra dışı bir şeye şahit olduğumu bilmiyordum.
Büyük bir olayın son anını yakalamıştım.
"Bu hayvan ne yapıyor?" diyorsun.
Sanırım benden biraz korkmuştu.
Elle tutulması neredeyse mümkün olmayan
aşırı kaygan bir yosun parçasını kaldırıp
etrafına sararak olağanüstü bir pelerin oluşturdu
ve aradaki küçük boşluktan bana baktı.
Ve sonra çat diye birden kayboldu.
Açıklaması zor bir şey
ama bazen bir hisse kapılıyorsun,
bu yaratığın çok sıra dışı bir yanı olduğunu anlıyorsun.
Burada öğrenilecek bir şey var.
Onun özel bir yanı var.
Sonra aklıma çılgın bir fikir geldi.
Her gün gidersem ne olur?
Bir günü bile kaçırmazsam ne olur?
1. GÜN
İlk başlarda benim varlığımdan etkilendiği belliydi.
Ben de "Kamerayı buraya bırakayım,
onu kendi hâlindeyken çeksin." diye düşündüm.
Ormandaki bu parlak yeni şeyi fark etti.
Kalkanıyla yaklaştı
ve saldırırsa diye kalkanını havada tuttu.
Bu farklı bir şey. İlginç bir şey.
Dokundu, hissetti, tadına baktı.
Bazen, oyuncu bir ruh hâlindeyken kamerayı çok bırakamıyordum.
Birden çekiveriyordu.
O ortamı daha iyi tanımak için her gün gitmem gerekti.
Başta her şey aynı gibi görünüyor.
Ama bir süre sonra, farklı orman türleri görüyorsunuz.
Eski ve yaşlı orman.
Dibinde bir sürü farklı yosun yetişen orman.
Puslu orman.
Yuvasının etrafındaki ortamın haritasını çıkarırken
çok yakınında, içi pijamalı köpek balıklarıyla dolu
ufak mağaralar görmek şaşırtıcıydı.
Pijamalı köpek balıkları onun en ciddi avcısı.
Derilerindeki çizgilerden dolayı pijamalı köpek balığı deniyor.
Görsel birer avcı değiller.
Ama inanılmaz bir koku alma duyuları var.
Ve çok agresifler.
Burunlarını küçük çatlaklara sokabiliyorlar.
Yani hepsi ölümcül birer ahtapot avcısı.
"Acaba bu hayvanlarla ne zaman bir şeyler olacak?" diye düşünüyordum.
Onu git gide daha çok ziyaret ettikten sonra,
korkusunun muazzam bir şekilde azaldığı
bir an geldi.
Büyük bir hareket görüp biraz korkuyor, sonra bakıp "Oymuş." diyordu.
Ve meraklı bir şekilde dışarı çıkıyordu.
Çok ilgili ve çok meraklıydı ama aptalca risklere girmiyordu.
Diğer tüm kollarını yuvasına bağlı tutuyor,
vantuzlarını ayırmıyordu.
Ve birden o an geldi.
Elimi birazcık uzattım.
O hayvanla temas edince bir şeyler oluyor.
Ama bir noktada nefes alman gerek.
Bu yüzden vantuzlarını çok narince, onu rahatsız etmeden
elinden sökmen gerekiyor ki
yukarı çıkıp nefes alabilesin.
Açık ara en etkileyicisi,
yuvasından çıktığı andı.
Çünkü tam olarak güvendiğini o an anlıyorsun.
Geri çekilmem gerekirse diye kolları bağlı tutmak yok.
"Bu insana tamamıyla güveniyorum,
yuvamdan çıkacağım
ve işime bakacağım."
Oldukça sıra dışı şeyler görmeye başladım.
Dikenli ya da pürüzsüz görünebiliyorlar.
Kafalarında boynuz çıkarabiliyorlar.
Renk, doku, desen ve deri eşleştirebiliyorlar.
Çok güzel.
Çoğu zaman hızla uçuyor, sürünüyor ya da yüzüyor.
Ama bazen ortaya iki bacak çıkıyor.
Yürüyor.
Uzun adımlarla yürüyüp gidiyor.
İki ayak üstünde duruyor.
Vücudunu kaya gibi görünen tuhaf bir pozisyona sokuyor.
Sonra, alttaki kollardan iki tanesi yavaşça hareket ediyor.
Yani yavaşça uzaklaşan bir kaya gibi.
Sonra yine değişiyor
ve sıra dışı, titrek, dalgalı, elbiseli ve yaşlı bir kadın oluyor.
Belki de dalgayla hareket eden
alg ya da yosunları taklit etmeye çalışıyor.
Ve aynı zamanda yavaşça uzaklaşıyor.
Hareket şekli böyle.
Aldatmaya yönelik inanılmaz bir yaratıcılığı var.
Ahtapot, bir nevi evrim sırasında kabuğunu kaybeden bir salyangozdur.
Muazzam zekâsına güvenen,
çok hassas, sıvı ve yumuşak bir hayvan.
Ona bir şey öğretecek bir annesi ya da babası yok. Tek başına.
Onu avlayan bir sürü yırtıcı tür var.
O yüzden, milyonlarca yıl boyunca
yırtıcıları kandırmak için inanılmaz yöntemler bulması gerekti.
Ve hızlı öğrenmesi gerek çünkü bir yıldan biraz fazla bir ömrü var.
52. GÜN
Yalnız dalış yaparken, ekipmanımla ilgili her şey mükemmel olmalı.
Ve tüm ihtimallere hazır olmalıyım.
Aylaklık edemem. Her şey içgüdüsel olmalı.
Ama o noktada bir sürü hata yapıyordum.
Bir gün beni takip ediyordu.
Ve bir ahtapotun seni takip etmesi inanılmaz ötesi bir şey.
Ters bir şekilde geri geri gidiyorsun
ve bu inanılmaz hayvan sana doğru geliyor.
İçinde neredeyse hiç korku yok.
Çok meraklı, aranızda güven var. Bu muhteşem bir hissiyat.
Ve sonra, güm!
Lenslerimden birini düşürdüm
ve hızlıca düşen lens hayvanı ürküttü.
Arkasını dönüp hızlıca kaçtı, çok korktu.
İnsanın kendini dövesi geliyor yani...
Bunun sonunda muhteşem bir etkileşim ve derin bir güven oluşabilirdi
ama mahvettin.
Düzeltilemeyecek kadar mı mahvettin?
Bir daha güvenecek mi?
Bu deneyim onu çok mu korktu?
Sonra ona çok hızlı yaklaştım.
İşte o zaman yuvasını terk etti ve çok korktu.
O yuvaya bir daha dönmedi.
Bu iş bitti diye düşündüm.
Tamamen kayboldu.
Usta San izcileriyle yaşadığım o inanılmaz deneyimden sonra
"Acaba su altında iz takip edilebilir mi?" diye düşündüm.
Bu hayvan, bulunması imkânsız olmayı öğrenmek için milyonlarca yılını harcadı.
Ahtapot izlerinin görünüşünü öğrenmem gerekiyordu.
Başta çok sinir bozucuydu.
Fark etmesi çok zor.
Ahtapot izlerinin,
deniz kestanesinden farkı ne?
Ya balık izlerinin?
Solucan izlerinin?
Avlanma izleri ne?
Peki yumurta kabukları?
Her şeyi öğrenmeliydim.
Ve sonra ahtapot gibi düşünmeye başlaman gerekiyor.
Dedektiflik gibi.
Tüm ipuçlarını yavaşça topluyorsun.
İşte o noktada başarılı olmaya başladım.
"Tamam, bunlar öldürdüğü hayvanlar."
Öldürdüğü hayvanlara, küçük izlere ve kumdaki kazılara baktım.
Üstünden geçtiği yosunlardaki küçük değişiklikleri inceledim.
Sonunda emin oldum. "Tamam, bu hayvan çok yakında.
Yakın. Bir iki metre mesafede."
Ve o küçük alana odaklandım.
Ve işte!
İşte orada.
Onu bir hafta boyunca her gün aradıktan sonra,
sonunda buldum.
Şey gibi...
Bir arkadaşının seni görünce sevinip el sallaması, selam vermesi gibi.
Bunu an be an hissedebiliyordum.
"Tamam, sana güveniyorum. Sana güveniyorum insan.
Artık ahtapot dünyama gelebilirsin."
Bana doğru gelmeye başladı.
Ve doğal içgüdüm,
yavaşça uzaklaşmamı söyledi.
Sonra sabit durmak istedim ve bir kayaya tutundum.
Gelmeye devam etti.
Ve bütün elimi kapladı.
Uzun süredir su altında olduğumdan,
elimi bırakacağını düşünerek yavaşça yüzeye hareket ettim.
Ama bırakmadı. Elimin üstünde yüzeye geldi.
O an, bu inanılmaz yaratığın gözlerine bakıyordum.
Onun bu ilişkiden bir şeyler kazandığını düşünmek
ilk başta çok zordu.
Kendi hâlindeki vahşi bir hayvan,
ziyarete gelen bu garip insan yaratığından ne kazanabilir ki?
İşte mesele burada ilginçleşiyor.
Bence bu durum, o devasa zekâ için oldukça uyarıcı.
Bir şekilde önündeki şeyin tehlikeli olmadığını fark ediyor,
gelip bu insanla etkileşim kuruyor.
Ve belki de bunun sayesinde tuhaf bir ahtapot sevinci yaşıyor.
Bir hayvanla bu şekilde bir bağ kurup böyle deneyimler yaşamak,
tam anlamıyla insanın aklını başından alıyor.
Bundan daha müthiş bir duygu yok.
Onunla aramızdaki sınırlar yok olmuş gibiydi.
Tek hissettiğim şey onun saf ihtişamıydı.
O zamanlar tek yaptığım şey onu düşünmekti.
Hem suda hem de karada.
Bir nevi takıntı hâline gelmişti.
Tek istediğim şey her gün yanına gidip neler olduğunu görmekti.
Suya dönmek için sabırsızlanıyordum.
Aklından ne geçiyor? Ne düşünüyor?
Rüya görüyor mu? Eğer görüyorsa ne görüyor?
Merakımı daha önce hiç yaşamadığım bir şekilde kabartmıştı.
Eve dönüp
olabildiğince çok bilimsel makale okumak çok faydalı.
Tür ismi bayağı ahtapot.
Bilimsel ismi Octopus vulgaris.
Bilişinin üçte ikisi
aslında beyninin dışında, kollarında.
Tüm varlığı düşünüyor, hissediyor, keşfediyor.
2.000 tane vantuzu var ve hepsini bağımsız kullanıyor.
Bu nasıl mümkün?
2.000 parmağın olduğunu düşün.
Zekâ seviyesi, bir kedi ya da bir köpekle,
hatta nemli burunlu primatlardan biriyle karşılaştırılabilir.
Yumuşakçalar bu kadar zeki olmamalı.
Defalarca kez bilimsel makaleleri inceledim,
gördüğüm tuhaf şeyleri araştırdım.
Ve hiçbir şey bulamadım. Hem de hiç.
Az araştırılan bir yere gidiyorsun
ve neredeyse her hafta bilim için yeni bir şey bulabiliyorsun.
104. GÜN
Kaynakların dediğine göre, ahtapotlar gececil canlılar.
Acaba geceleri daha mı aktif?
Karanlık biraz korkutucu.
Suyun içinde kambur balinaların inanılmaz seslerini duyabiliyorsun.
Aşırı tetiktesin.
Onu bulamadım. Yuvasında yoktu.
Vazgeçmiştim, kıyıya dönüyordum.
Bir şey, biraz sola dönmeme sebep oldu.
İşte orada.
Aşırı sığ bir suda.
Ne yapıyor, göremiyorum.
Şimşek gibi hızlı darbeler.
Kolunu tuhaf bir silah gibi kullanıyor.
Bir saniyeden az sürede geri sarıyor.
Bu şekilde üç balık yakaladığını gördüm.
Gün içinde balık tuttuğunu hiç görmemiştim.
Geceleri ormanın derinlikleri çok tehlikeli olduğu için
bu inanılmaz zeki hayvan,
köpek balıklarının gelmesi zor olan sığlıklara çekiliyor.
Ve buradaki harika yiyeceklerden faydalanıyor.
125. GÜN
İlk hissettiğin içgüdü, köpek balıklarını korkutup kaçırmaktı.
Ama sonra fark ediyorsun ki
bunu yaparsan ormanın tüm sürecine müdahale etmiş oluyorsun.
Yuvasından çıkmış, ormanın kenarında dolaşıyordu.
Köpek balığını...
...fark ettim.
Bedeni hafifçe öne eğilmiş, kokunun izini takip ediyordu.
Bu hiç iyi değil.
"Çok şükür güvende. Kayanın altında." dedim.
Köpek balıkları tam olarak kayanın dibine geldi.
Sonra bir baktım ki köpek balığı kollarından birini ısırmış,
korkunç bir ölüm dönüşü yapıyor.
Kopmuş kolunu,
ağzında görebiliyordum.
İnsanın karnına vuran o berbat hissi yaşadım.
Çok şükür, o çatlağın derinliklerine inmeyi başardı.
Çok kötü hareket ediyordu. Yavaşça, çok zayıf şekilde.
Kanaması var. Kokusu suya yayılıyor.
Yuvasına çok mesafe var.
Köpek balıkları tekrar gelecek mi?
Yuvasına dönmesi için fiziksel olarak yardım etmeyi düşündüm.
Ama neyse ki gerek kalmadı.
Ona ne olacağını...
...bilmiyordum.
Bu onu zayıf ve savunmasız yapar mı,
o gece onu öldürürler mi, bilmiyordum.
Ve kendimi düşünmekten alıkoyamadım. Bunun sorumlusu ben miydim?
Orada olduğum için mi dışarıdaydı?
Çok savunmasız hissediyordum.
Sanki onun başına gelen, garip bir şekilde benim de başıma gelmiş gibi.
Ve sonrasında, psikolojik olarak resmen bir uzvumu kaybediyormuşum gibi
hissetmeye başladım.
Kendi ölümünü ve savunmasızlığını düşünmeye başlıyorsun.
Ailen ve çocuğun için endişeleniyorsun.
Daha öncesinde hayvanlara karşı aşırı duygusal davranan biri değildim.
Değiştiğimi fark ettim.
Bana, başkalarına karşı hassas olmayı öğretiyordu.
Özellikle vahşi hayvanlara karşı.
Ertesi gün suya girmek çok korkutucuydu.
Hayatta olduğunu, nefes aldığını görünce içim rahatladı.
O kadar zayıf ki sağlıklı ahtapotlar gibi canlı renkler çıkaramıyor.
Sadece donuk bir beyaz.
"Nasıl yemek buluyor?" diye endişeleniyorum.
Hayvanların hayatına karışınca çizgiyi aşmış oluyorsun.
Ama ona karşı olan hislerim üstün geldi.
Pek faydası olmadı.
Yuvanın en arkasında, pek hareket etmiyor.
Her gün iyi olup olmadığını kontrol ediyordum.
"Bu, son gün mü? Onu göremeyecek miyim?" diyordum.
Bir hafta sonra büyük bir rahatlama yaşadım.
Yarasının çok hızlı iyileştiğini görebiliyordum.
Ve sonra bu durumun en inanılmaz kısmı gerçekleşti.
Minicik, mükemmel bir kol
büyümeye başlamıştı.
Ve bu bana garip bir öz güven verdi.
Bu inanılmaz zorluğu aşmıştı.
Ve ben de hayatımda yaşadığım zorlukları aştığımı hissettim.
Garip bir şekilde, hayatlarımız birbirini yansıtıyordu.
İnsanlarla olan ilişkim değişti.
Oğlum bu aşamada su altındaki her şeyle çok ilgiliydi.
Her gün ona hikâyelerimi anlatıyordum.
Onu gördü, onunla tanıştı.
Defalarca kez yanına gittik.
Kol, yarı büyüdüğünde bile
oldukça işlevsel oluyor.
250. GÜN
Kolu yavaşça büyüdükçe, öz güvenini de geri kazandı.
Nihayetinde, yaklaşık 100 gün sonra, kol tamamen yeniden büyümüştü.
Bu hayvanın bunu yapabileceğini, böyle bir saldırıyı atlatıp
tamamen iyileşebileceğini düşünmek inanılmaz bir his.
271. GÜN
Bir süre sonra, normal hayatına devam etmeye başladı.
Bense onun dünyasını daha da derinden görmeye,
yepyeni bir gelişme yaşamaya başladım.
Güzel, sakin, berrak bir gündü.
Köşeden dönüp bir yengeç gördü.
Yengecin en büyük sorunu,
peşindeki avcının sıvı bir hayvan olması.
Kendini küçücük bir çatlaktan sokabiliyor.
Yengeç onu hisseder gibi oldu
ve kocaman, zehirli bir anemonun altına gizlendi.
O da bekledi ve saklandı.
Sonra yengeç "Her şey yolunda." diye düşünerek
anemonu bırakma hatasında bulundu.
Çok pis yemek yiyor. Parçalar dağılıyor, koku etrafa yayılıyor.
Etrafa baktığınızda
şaşırtıcı derecede hızlı olan yılan yıldızlarının
yanına geldiğini görüyorsunuz.
Bir sürü yılan yıldızı istilaya geliyor.
Ne yapacağından, nasıl başa çıkacağından emin değil gibi.
"Bu ciddi bir sorun." diye düşündüm.
"Yılan yıldızlarının yemeğini çalması her zaman sorun olacak."
Çok da zaman geçmeden
"Yılan yıldızları yemeğimi çalıyor." diye düşündü
ve onları vantuzlarıyla kaldırıp
nazikçe yuvasından atmaya başladı.
Artık patron o.
İlk başta ıstakoz avlamak için de yengeç yönteminin aynısını kullandı.
Istakozların bir anda
resiften fırladığını görüyorsunuz.
"Bunu kesinlikle yakalayacak." diye düşünüyordum.
Ama her seferinde elinden kaçtılar.
Birkaç hafta sonra,
köşeden gelmesini izlerken
ıstakozla benim arama girmek için beni yanaştırdı.
Beni av stratejisinin bir parçası olarak kullandı.
Ve o düzensiz hamle yerine...
...ağını üstüne kapadı.
Istakozun kaçma şansı yoktu.
Bu, strateji kuran
ve yakalaması zor bir avı en iyi nasıl avlayacağını
çok hızlı bir şekilde planlayan bir hayvan.
Zekâsının büyük bir kısmı,
yakalaması gereken av sayısından dolayı gelişmiş durumda.
Her türlü hayvan var.
Tüm yumuşakçaları yakalaması çok kolay
ama inanılmaz sert kabukları var.
Peki onları nasıl öldürüp yiyor?
Her kolunun dibinde,
sert kabukları aşabilecek bir delici var.
Kabuğu delip aynı bir yılan gibi içeri zehir bırakıyor
ve nasıl tepki verdiklerini izliyor.
Ama bu yumuşakçalardan bazıları,
delici tam olarak kabuğun tepesinde, abdüktör kasın üstünde olursa
gevşiyor.
Yemeğini alabilmek için
geometri hesabı yapması ve kabuğun tam olarak neresini deleceğini
bulması gerekiyor.
Bu, üst düzey omurgasız zekâsı.
Detayları öğrenme ve hatırlama yeteneği.
Bana ne kadar çok şey öğrettiğini fark ettim.
Sabahları kalkmak için sabırsızlanıyorsun.
Her küçük işareti,
her ufak davranışı, her türün ne yaptığını ve nasıl etkileşim kurduklarını
anlayabilmek için yapılması gereken çok şey var.
İnsanlar "Neden her gün aynı yere gidiyorsun?" diyor.
Ama ince farkları ancak öyle görebiliyorsun.
Vahşi doğayı işte o zaman tanıyorsun.
Ahtapottan dışarı doğru çıkan,
diğer hayvanlara, avcılara, avlara
ve tüm hepsini besleyen o inanılmaz ormana doğru giden
binlerce çizgi vardı.
Artık miğfer salyangozlarının deniz kestanesine,
ahtapotun da salyangozlara olan bağlantısını biliyorum.
Ve bu çizgileri çizerken,
tüm bu hikâyeler ortaya çıkıyor.
Neredeyse ormanın zihni gibi.
Bunu gerçekten hissedebiliyordum. O büyük yaratığı.
Benden binlerce kat daha uyanık ve zekiydi.
Milyonlarca yıldır çalışan dev bir su altı beyni gibi.
Ve her şeyi dengede tutuyor.
O noktada, ormandaki her şey...
304. GÜN
...mükemmel görünüyordu.
Ve tabii ki
o yırtıcıların
daima orada olduğunu unutuyorsun.
Dün gibi aklımda...
Devasa bir köpek balığı aniden yanına yaklaştı.
Kıpırdamadan saklanmaya çalıştı.
Köpek balığının etrafında yüzüp kokusunu aldığını gördüm.
"Olamaz, yine aynı kâbusu yaşayacağız."
diye düşündüm.
Yosunların üst tabakasına fırladı
ve vücudunun etrafına bir sürü yosun yaprağını sıkıca sardı.
Aradan bakmaya başladı.
Bütün koku yosunda olduğu için
köpek balığı yosunu ısırıp koparmaya başladı.
Arka taraftan fırladı.
Bir kayaya tırmanıp sudan çıktı.
Yani resmen...
...gözlerime inanamadım.
Ama sorun şu ki geri dönmesi gerekiyor.
Diğer tarafta, köpek balığı kokusunu tekrar aldı.
Ve çılgın bir kovalamaca başladı.
Sonra bir baktım ki
çok hızlı hareketlerle
belki 100 tane kabuk ve taşı toplamış,
kollarını da savunmasız kafasının üzerine doğru katlıyor.
Ve o anda fark ettim ki
en başta gördüğüm o çılgınca şey
buymuş.
Sonra köpek balığı onu yakaladı.
Ama nefes almak zorundaydım.
Yüzeye olabildiğince hızlı çıkıp...
...hemen geri daldım.
"Bu kadarı artık delilik." dedim.
Kendini bir şekilde en az tehlikeli olan yere almayı başarmış.
Yani köpek balığının sırtına.
Köpek balığı onu üstünden atmaya çalışıyordu.
Neler olduğunu anlamam
birkaç saniye sürdü.
Ama artık avantajın onda olduğu
doğrudan belliydi.
Köpek balığı sıkı yosunlara yaklaşırken...
...arkasından ittirip indi.
Kalan kabukları bıraktı
ve hızlıca uzaklaştı.
Kurnazlığıyla köpek balığını tamamıyla alt etmiş oldu.
Köpekbalığı gelip bir dolandı ama artık tamamen güvendeydi.
Hiçbir şey yapamadı.
Ve gitti.
Bu kadar çabuk düşünebilmesi ve böyle ölüm kalım kararlarını alabilmesi
gerçekten olağanüstü.
Hayatının yaklaşık yüzde 80'i boyunca yanındaydım.
Her an çok değerli çünkü hayatı çok kısa.
İnanılmaz bir günü hatırlıyorum.
Büyük bir çitari sürüsü vardı.
Su oldukça sığdı.
Birdenbire,
yüzeye doğru uzandı.
İlk başta, balık avlayacağını düşündüm.
Sonra "Dur bakayım." dedim.
Avlanırken stratejik davranıyor
ve odaklanıyor.
Bu davranış avcılık gibi değil.
Bunu düşünüp anlamam çok uzun sürdü.
"Balıklarla oyun oynuyor." diye düşünmeden edemedim.
Oyun oynama, sosyal hayvanlarda sıkça görülür.
Buradaysa oldukça antisosyal bir hayvan balıklarla oyun oynuyor.
Bu, onu farklı bir seviyeye taşıyor.
Sonra balıklara olan ilgisini kaybedip
hızla yanıma geldi
ve bana tutundu.
En son fiziksel temasımız buydu.
324. GÜN
Düşündüğümde,
çok zorlu ve çalkantılı bir gün olduğunu hatırlıyorum.
Yüzey tortusu her yere saçılmıştı.
Aşağı indiğimde,
hemen yanında büyük bir ahtapot daha vardı.
İki ahtapotun birbirine yakın durması çok nadirdir.
"Tanrım, neler oluyor?"
İki hayvanın da oldukça sakin durduğunu fark edince
"Evet, şimdi çiftleşme başlayacak." dedim.
Bu noktada, bir ahtapotun hayat aşamalarını iyi biliyordum.
Çiftleşme gerçekleşeceği için çok heyecanlıydım
ama karnımın dibine
korkunç bir endişe çökmüştü.
O yuvadan çıkmayacaktı.
Artık beslenme veya avlanma yoktu.
Vücudunun büyük bir kısmı o yumurtalar için feda ediliyor.
Bu yüzden kilo veriyor ve muazzam bir güç kaybına uğruyor.
Yumurtalar arka tarafta, karanlıkta.
Görülmeleri imkânsız.
Her gün gidip kontrol etmeye devam ettim.
Yumurtalara sifonuyla oksijen veriyor, onlara göz kulak oluyordu.
Yavaşça hayatını kaybediyor
ve ölüm anını
tam yumurtaların çatlayacağı zamana göre ayarlıyordu.
Bu beni tam canevimden vurdu.
Omurgasız bir hayvan, bildiğiniz yumuşakça,
çocukları için kendi hayatını feda ediyor.
Tüm yavrular yumurtadan çıktı.
Küçücükler ve su kolonuna giriyorlar.
Sayıları yüz binlerce.
Sonra bir baktım ki yuvanın dışına sürüklenmiş, ölmek üzere.
Ve balıklar onunla besleniyor.
Bir sürü leşçi beslenmeye geliyor.
Çok üzücüydü.
Bir yanım onu tutup etrafındakileri kovalamak istedi.
Ama yapmadım.
Ertesi gün,
büyük bir köpek balığı geldi.
Ve onu alıp puslu ormanın derinliklerine götürdü.
Sık sık yuvasının olduğu yere gidiyorum.
Üstünde yüzüp orada varlığını hissediyorum.
Onu tabii ki özlüyorum.
Ama...
...aslında bir şekilde rahatladım.
Çünkü her gün gidip onu takip etmeye çalışmanın yoruculuğu,
görüntü yakalamaya çalışmak...
Bunlar zor şeylerdi.
Yani aklımdaki tek şey
bu hayvandı.
Zihnimde...
...ahtapot gibi düşünüyordum.
Ve bunlar bir açıdan aşırı yorucuydu.
Ama bunun altında,
buraya gelebilmek için
imkânsızlıkları aşan bu hayvanla duyduğum inanılmaz bir gurur vardı.
Yani akıl almaz bir hayat bu.
Hayatımdaki en heyecan verici şeylerden biri, oğlumu yanıma alıp
kıyı boyunca yürümek
ve ona doğanın mucizelerini, detaylarını
ve inceliklerini göstermekti.
Doğadan o kadar çok şey almıştım ki artık geri verebiliyordum.
Geri verecek çok enerjim vardı.
Şu an ufak bir deniz biyoloğu gibi. Çok şey öğrendi.
Çok güçlü bir yüzücü.
Ve yaşı ilerledikçe bunu daha da çok yapmak istiyor gibi.
Gelişmesini görüyorum.
Kuvvetli bir kişilik anlayışı,
inanılmaz bir öz güven...
Ama en önemlisi,
nezaket.
Ve bence, doğada geçirilen binlerce saatin
bir çocuğa öğretebileceği şey tam olarak bu.
Ahtapotun ölümünden birkaç ay sonra,
oğlum minicik, ufacık bir ahtapot buldu.
Bu kadar küçük bir hayvanı görmek çok nadirdir.
Yarım milyon kadar yavru yapıyorlar. Çok azı hayatta kalıyor.
Önlerinde çok zor bir yol var.
Ama stratejileri böyle. Hızlı yaşa, genç öl.
Onun yavrularından biri olabileceğini hayal ettik.
Geçen zamana göre uygun boyuttaydı.
Çok sevindiriciydi. "İşte orada." dedik.
Vahşi doğanın
ne kadar değerli olduğunu anlamamı sağladı.
O suya girmek...
...inanılmaz derecede özgürleştirici.
Tüm endişelerin,
sorunların ve hayatındaki çalkantılar eriyip gidiyor.
Yavaş yavaş tüm hayvanları önemsemeye başlıyorsun.
En küçük hayvanları bile.
Her birinin çok önemli olduğunu anlıyorsun.
Bu vahşi hayvanların hayatlarının ne kadar hassas olduğunu fark ediyorsun.
Ve bu gezegende hepimizin hayatının ne kadar hassas olduğunu.
Haftalar, aylar ve yıllar geçtikçe, deniz ormanındaki hayvanlarla olan ilişkim
gittikçe derinleşiyor.
Bu vahşi ortamla temas hâlindesin ve seninle konuşuyor.
Dili, gözle görülür hâlde.
Ona âşık oldum.
Ama aynı zamanda temsil ettiği o muhteşem vahşiliğe
ve bunun beni nasıl değiştirdiğine de.
Bana bir ziyaretçi olmamayı,
buranın bir parçası olduğumu hissetmeyi öğretti.
Bu çok büyük bir fark.
CRAIG HER GÜN DALIŞ YAPMAYA DEVAM EDİYOR AMA ARTIK YALNIZ YÜZMÜYOR.
YOSUN ORMANININ HAYAT BOYUNCA KORUNMASINA ADANMIŞ BİR DALGIÇ TOPLULUĞU OLAN
SEA CHANGE PROJECT'İN KURUCU ORTAKLARINDAN BİRİ OLDU.
Alt yazı çevirmeni: Oskay Demir