Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
WSZYSTKO W TEJ HISTORII JEST FIKCYJNE
DLA PEMRY
ADAPTACJA FILMU DRAZENA KULJANINA HUR MAN STOPPAR ETT BRÖLLOP
CZĘŚĆ PIERWSZA
Przepraszam… to chyba moje miejsce.
Proszę.
Czasem popełniają błędy.
- Może teraz też? - Tak.
Czasem sprzedają to samo miejsce dwa razy…
Nie. Było puste, a nie chciałam jechać do tyłu.
Halo?
Gözde, wsiadłam.
Jestem w pociągu.
W Niebieskim Pociągu.
Nie wiem. Ktoś go ukradł. Zniknął.
Chyba pójdę na ślub nago.
Nie wiem. Coś wymyślę, jak wysiądę.
Zajmę się tym, jak wysiądę.
A twoje ubrania będą na mnie dobre?
Jesteś jak moja mama. Przestań wymyślać.
Gözde, kochanie, mówiłam już.
Nie wiem, kto go ukradł.
Nie wiem kto. Pogadamy później.
No dobra. Pa.
Przykro mi.
Twój bagaż zniknął…
Podsłuchiwałeś?
Trudno nie słuchać.
Ciekawi mnie coś. Jaki masz numer miejsca?
Trzy. W porządku? Trzy?
Na pewno trzy?
Nie zrozum mnie źle, ale to też moje miejsce.
Co jest?
To miejsce kolegi. Ale nie ma sprawy.
I tak nie jedzie.
Muszę być jutro w Izmirze, a pociąg jest pełny.
Wystarczy?
Co?
Muszę być jutro w Izmirze, a pociąg jest pełny. Wystarczy?
Możemy zmienić temat?
- Więc powinienem ci wybaczyć. - Co masz na myśli?
Zdenerwowałaś się: „Co jest?” i tak dalej.
Powinienem ci wybaczyć.
Tak. Miałam zły dzień.
- Twój bagaż zniknął. - Tak.
- I nie lubisz jechać do tyłu. - Czemu się nad tym rozwodzisz?
A jak myślisz?
Więc mogę jechać tu do Izmiru czy nie?
Odpowiedź powinna być krótka.
Nie, to znaczy…
Jasne, że możesz. A czy ja mogę zostać?
To jest właściwe pytanie.
Nie rozumiem.
Masz takie podejście…
Jakie podejście?
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Państwa nazwiska?
Ali Kaynar.
Kaynar…
Ali Kaynar.
Dobrze. A pani?
Kavak.
Kavak. Nie mam nikogo takiego.
Prze pomyłkę kupiłam bilet na jutro.
Ayhan Adalı. Proszę pisać. Ayhan Adalı.
Ayhan Adalı. Tak.
Ta pani to pan Ayhan Adalı?
Jak kobieta może być panem Ayhanem? Jak ma pan na imię?
Mehmet.
Panie Mehmet, wykupiłem ten przedział z trzema przyjaciółmi:
Seyhan.
Rasim.
Ayhan.
Widzi pan?
To nasz przedział.
Nie mogli jechać.
- Jesteście małżeństwem? - Narzeczonymi.
Mężczyzna i kobieta nie mogą tak podróżować.
Porozmawiajmy po męsku. Nie pozwoliła nam jechać.
Denerwowała się.
System nie wydałby biletów z imieniem kobiety.
- To co robimy? - Muszę wypisać jej mandat.
W porządku. Jak wysoki?
Około 85 lir. Sprawdzę.
Śmiało. Proszę wypisać.
89,50.
Proszę.
Dzięki.
Miłej podróży.
Więc jakie mam podejście?
„Nawet jeśli się nie wytłumaczę, ludzie mnie zrozumieją”.
Naprawdę?
Tak to wygląda.
A co myślałeś, kupując cztery bilety?
Za kogoś takiego mnie uważasz?
Kogoś, kto kupiłby cztery bilety,
żeby podróżować samemu w pociągu?
Nie wiem, co myśleć.
- Miałem jechać z przyjaciółmi. - Olali cię?
Nie dali rady.
Należało oddać. Ludzie w nagłych wypadkach nie mogli dostać biletów.
Powinni lecieć samolotem. Kto by jechał pociągiem ponad 10 godzin?
Może boją się latać.
Więc autobusem.
Może skradziono im bagaż na dworcu autobusowym.
Dlaczego nie masz biletu?
- Mam bilet… - Na jutro.
Mam sobie iść?
A nie próbowałaś?
Czego ty chcesz?
Może usłyszeć „dziękuję”?
Dziękuję.
Nie ma za co.
Niestety mam przykre wieści.
Też nie mogę jeździć do tyłu.
Nie ma sprawy. Dam radę.
Tak w ogóle to Ali.
- Co? - Jestem Ali. Miło mi.
- Mój żołądek… - Wszystko dobrze?
CZĘŚĆ DRUGA
Pomogę ci.
- Sama to zrobię. - Dobrze, że nie masz na ubraniu.
Dobry wieczór, pani Şebnem.
Przejrzałem to. Zostawiłem na pani biurku.
Cóż…
To raczej wina tego faceta, a nie operatora GSM.
Buduje wieżę nadawczą wyglądającą jak zbiornik na wodę.
Umieszcza ją na dachu z napisem: „Zbiornik na wodę”.
Zdjęcia są w folderze.
Ktoś zrobił je z dachu po drugiej stronie ulicy.
Widać kable i resztę.
Widać, że to wieża.
Dokładnie. Tak napisałem w petycji.
Dobrze.
Właśnie jadę.
Ślub przyjaciółki.
Zobaczymy.
Dobrze.
Miłego wieczoru.
Ktoś postawił wieżę nadawczą, mówiąc, że to zbiornik na wodę?
Tak. Cała dzielnica protestuje.
Bywają też w kształcie drzew.
Nawet nie wiem, czy to jest szkodliwe.
Jesteś prawnikiem?
Chwilowo.
Zapach zniknął?
Nie czułem, gdy wróciłem.
To okropne. Przepraszam.
Nie szkodzi. Nie powinnaś jeździć do tyłu.
„Zanim wyruszysz w podróż zemsty,
wykop drugi grób dla siebie”.
Kupiłam, ale mi się nie podoba.
Chciałem sprawdzić czyja.
Moja.
- Nadal jesteśmy w podstawówce? - Nie.
Dlatego nie grzebiemy sobie w rzeczach.
„Witam pana! Szukam zemsty”.
„Proszę, jest napisana”.
Nie przeczytałam.
A te notatki i zapiski?
Kupiłam w antykwariacie.
Czemu zemściłaś się na biednym antykwariacie?
Żarty rodem ze szkoły prawniczej?
Nie. Wszystkie moje.
Nie masz aury zboczeńca. Inaczej myślałabym, że mnie podrywasz.
Nie jestem pewna. Dziwne.
Tylko pytam.
Bo jesteś prawnikiem?
Próbuję zagadać.
Po co?
Jestem ciekawy.
Większość ludzi nie jest ciekawa. Ja tak.
Jestem ciekawy, czemu tu jesteś?
Nie przestajesz.
To znaczy?
Zadajesz dużo pytań.
Ale to niełatwe. Wymaga słuchania.
Oczywiście.
Tego ludzie też nie robią. Nie słuchają.
Mamy tyle wad, prawda?
Może mielibyśmy mniej, gdybyśmy słuchali.
Jesteśmy w tym samym przedziale.
Kim jestem? Czym jestem? Czy jestem zboczeńcem?
Nic nie chcesz o mnie wiedzieć?
Jesteś Ali. Dałeś mi miejsce. Dzięki.
Jesteś prawnikiem. Koledzy zawiedli. Jedziesz na ślub.
Ślub?
Mówiłeś przez telefon.
Podsłuchiwałaś.
Podsłuchiwałam.
Poza tym to oczywiste. Masz garnitur.
I udajesz, że nie jesteś ciekawa. Czemu to ukrywasz? Zapytaj.
Ciekawi mnie nawet ten, kto stoi przede mną w banku.
- Podejdziesz i zapytasz? - To zależy.
Woli herbatę czy kawę?
Ciepłe wody morskie czy zimne?
Wyciska cytrynę na rybę?
- Nie wyciska się cytryny na rybę. - Widzisz? Zaczyna się rozmowa.
Musisz rozmawiać?
Nudzę się.
Co lepsze: pyszny kebab z kurczaka czy byle jaki z wołowiny?
Możemy nie mówić o fast foodach?
Jechać do Anamuru z partnerem czy do Paryża z koleżanką?
Nie masz innych pytań?
Może mam.
Co straciłaś z bagażem?
Nie przypominaj. Wszystko.
Wszystko. Nie zmieściłoby się.
Jak wszystko zmieści się w jednej walizce?
Nie wszystko przepadło. Masz torebkę.
Masz swoją muzykę.
Gdybym je straciła, zabiłabym się.
To skrzypce.
Czasem dobrze jest stracić wszystko.
Przy przeprowadzkach pozbywasz się zbędnych rzeczy.
Co masz w plecaku?
To co zwykle.
A jeśli go ukradną?
Za niczym bym nie tęsknił.
Więc po co go nosisz?
Chyba masz rację.
Ciekawość nie ma granic?
- Prawo morskie. - Studiuję je.
Dlaczego? Jesteś rybą bez wody?
Cemal Süreya.
- Dwie książki! - Lubię go.
Cała apteka
Czerwone okulary.
Są na receptę.
Chcesz? Jeszcze dziesięć godzin. Jak inaczej spędzimy czas?
To o to ci chodzi?
Wskakujesz do pociągu, ćpasz i imprezujesz?
Co to?
Hüseyin.
Te pigułki.
- To Hüseyin. - Kto to Hüseyin?
Pigułka.
Wszystko będzie super.
W tym filmie. Pigułka. Hüseyin.
„Kto ma na imię Hüseyin?” „Pigułka nazywa się Hüseyin”.
Nie widziałaś Wszystko będzie super?
Co robi ten Hüseyin?
- To lek na serce. - Masz złamane serce?
Hüseyin jest moim lekarzem.
A gdybym go zażyła?
Zero: „Czemu bierzesz leki na serce?”.
Zero: „Wracaj do zdrowia”.
Tylko: „A gdybym go zażyła?”
Przecież pytałam, czy masz złamane serce.
Miałem zawał w wieku 14 lat.
W tym wieku ma się zawał?
Masz serce w każdym wieku.
Co robisz?
Nie słyszę stąd. Tyk, tyk?
- Nie każdy to wie. - Moja babcia to ma.
Nie mam rozrusznika. To coś innego.
Słyszałam go, gdy ją przytulałam.
Dziwne uczucie.
Cholera.
Kurwa.
Co?
O co chodzi?
Leki babci były w bagażu. Straciłam je.
Cholera.
Moja siostra przywiozła je ze Stanów.
Rozpuszczają się w jelitach czy coś.
Jest chora?
Nie.
Czemu śpieszysz się do Izmiru?
Też jadę na ślub.
To ślub niespodzianka?
To znaczy?
Mówiłaś, że jedziesz na ślub. Nie wiedziałaś gdzie i kiedy?
To przenośnia. Wiesz, że wsiadłam w ostatniej chwili.
A jeśli to ten sam ślub? Czyj to ślub?
Czy to aby twoja sprawa?
Jedziemy na ślub. Dlatego.
To ślub przyjaciółki.
Gdzie? W Izmirze?
Nie. A twój?
W Urli.
Jesteś od panny młodej?
Nawet mnie nie zaproszono.
Więc…
Moja była wychodzi za mąż.
Życzę im szczęścia.
- Popełnia błąd. - Co powinna zrobić?
- Rozmyślić się. - No i?
- Wrócić do mnie. - Wow!
To ja naprawdę ją kocham. Nie ten kutas, którego ma poślubić.
Więc wtargniesz na ślub?
Przesadzasz.
Będziesz patrzył z daleka?
- Mam coś do powiedzenia pannie młodej. - Co?
„Nie bierz ślubu”?
„Bądź ze mną”? Co powiesz?
Że mam dwa tygodnie życia.
Wychodzi za mąż na złość. To błąd.
Porwiesz pannę młodą.
Nie będzie porwania.
Nie mogę tego przegapić.
Podaj adres, to przyjadę.
Kurort w Ortaköy.
To naprawdę leki na serce?
Jestem Leyla.
A gdybym też zwymiotował?
Mówisz poważnie?
O czym?
O tych dwóch tygodniach?
Nie bardzo. Ale nigdy nie wiadomo. Może się zdarzyć.
CZĘŚĆ TRZECIA
Do naszego biura wpłynęło podanie
o udzielenie państwu ślubu.
Sprawdziliśmy państwa dokumenty
i nie znaleźliśmy przesłanek prawnych,
żeby odmówić udzielenia ślubu.
Teraz chciałbym, by państwo powtórzyli,
że chcą zawrzeć związek małżeński w obecności świadka i gości.
Pani Müjde Ar,
czy bez niczyjej presji i wpływu,
z własnej woli, zgadza się pani poślubić narzeczonego, Şenera Şena?
- Tak. - Nie!
- Tata! - Stop. Przerwijcie ślub!
Ile tym razem zaoferujesz, draniu?
Nie, synu. Do ślubu nie dojdzie!
Nie powstrzymasz nas.
To nie ja cię powstrzymuję, córko.
- To Bóg. - Co masz na myśli?
Nie możecie wziąć ślubu.
Bo...
jesteście rodzeństwem.
Myślisz o czymś takim?
Oczywiście.
Co podać?
Powinniśmy kupić rakı dla mojej przyjaciółki.
Niestety nie wolno podawać alkoholu w pociągach.
- Och! - Napiję się kawy.
- Kawa po turecku. - Mamy tylko rozpuszczalną.
Jak może nie być kawy po turecku?
- Automat nie działa. - A nie macie kafetierki?
Dla pani też kawa.
Dwie kawy: czarna i biała.
Nie chcę. Dziękuję. Wystarczy woda.
Jedna czarna.
- Czemu założyłeś, że piję z mlekiem? - Zgadłem.
Więc gdzie ją poznałeś?
Zawsze taka jesteś?
Zawsze tak strofujesz ludzi?
- Więc gdzie? - W Urli. W domku letniskowym ciotki.
- Więc to była letnia miłość. - Nie, jesienna.
- Miałem rozmowę o pracę. - W Urli?
To w Urli nie ma prawników?
Prawnicy szukają pracy?
W Urli jest technopark.
Jedna z firm szukała prawnika do działu prawnego.
Właśnie skończyłem szkołę.
Rozumiem. A potem?
Złożyłem podanie i pojechałem do Urli.
Ciocia ma tam dom.
Poprosiłem o rozmowę kwalifikacyjną.
Poszedłem tam. Potem…
Zatrudnili mnie. Zacząłem pracować…
Jak ją poznałeś?
- Pomówmy o czymś innym. - Na przykład?
Nie wiem. Czy to nie dziwne, że ci o tym mówię?
Fajny temat. O czym mamy rozmawiać?
Jak zaczęła się wasza miłość?
Proszę! „Jak zaczęła się wasza miłość?”
Co to znaczy: „Jak zaczęła się wasza miłość?”.
Może zapytaj, jak poszło, a nie jak się zaczęło?
Twoja chyba daleko nie zaszła.
O to chodzi.
Co?
Ludzie myślą, że miłość dzieje się natychmiast.
Że miłość to początek. Nikogo nie…
interesuje utrzymywanie miłości.
W porządku.
Wierzę, że można odnieść sukces w miłości.
A ty nie odniosłeś?
Może.
Ale można się jej nauczyć.
To o jakim aspekcie tego romansu chcesz opowiedzieć?
Jeśli nie mogę zapytać, jak zaczęła się ta miłość…
- opowiedz mi o niej. - Czemu chcesz wiedzieć?
Robię to, co ty.
Jestem ciekawa, zagajam rozmowę.
Jaka ona jest?
„Jaka ona jest?” Jest…
Złota. Dobrze wykształcona, wiesz…
Odpoczywała w domu wczasowym i ja…
Ciocia znała jej rodzinę.
Słyszałem już o niej.
Czyli zaaranżowane.
Zaaranżowałem spotkanie przy basenie…
- Wtedy się zakochałeś. - Nie. Wtedy wpadła mi w oko.
Jesteś taka?
Jaka?
Od razu się zakochujesz.
Nigdy nie wiadomo.
Wpadła ci w oko. I?
Tak. Typ przyciągający uwagę.
- Jak ma na imię? - Burcu.
- Burcu co? - Burcu Sunay.
Znak zodiaku?
Skorpion.
O rany!
A twój?
Lew.
Tak jak moja mama.
Trochę zawzięte, prawda?
- Kto? - Lwy.
Zależy od sytuacji. Tak. Jaka jest Burcu?
Jest w niej coś innego.
Zrozumiałbyś, gdybyś ją poznała. Jest wyjątkowa.
Znasz ten typ osoby.
Nie. Jaki to typ?
Wiesz…
taki który…
Najpopularniejszy dzieciak w szkole. Wszyscy ją lubią.
Pełna energii, zawsze wesoła.
Ale nie udając, autentycznie.
Czy to możliwe?
Pełna energii, zawsze prawdziwa?
Burcu tak.
Lew.
Zobaczyłeś ją przy basenie. No i?
Powinniśmy to zostawić.
Poznałeś ją, pełną energii, autentyczną. I?
- Zaczęliśmy się spotykać. Sprawdzałem. - Co?
Czy zadziała.
Kalkulowałeś?
Tak już jest. Nie jestem spontaniczny.
- Gdzie w tym jest miłość? - W samym środku.
- We wszystkim, co dla niej robiłem. - Czyli co?
- Nawet mnie nie zaproszono i… - Co jeszcze?
Rzuciłem pracę.
Masz dziewczynę. Co tam praca.
To może zabrzmieć głupio, ale…
Można to nazwać przeznaczeniem.
Przeznaczenie? Coś jak los?
Po co o tym gadać?
Ostatecznie Burcu nie bierze ślubu z własnej woli.
Nieźle się cenisz.
Jesteś mężatką?
Gdybym była, nie miałabym pierścionka na prawej ręce.
- Czemu pytasz? - Nie chciałem być w defensywie.
Dokąd zmierzasz? Ja się odkryłem.
Ja?
Nic ciekawego.
To możliwe?
Czego oczekujesz?
Że zrezygnuje ze ślubu?
- Cały ten ślub… - Nie znudziło ci się to?
Ciekawi mnie, na co liczysz.
Możemy zrobić sobie przerwę.
Mówiłeś: „To 14 godzin jazdy. Jak spędzimy ten czas?”
Chcesz coś?
O czym myślisz?
O niczym.
Niemożliwe. Rekord świata to trzy sekundy.
- Jaki rekord? - W myśleniu o niczym.
Jak to mierzą?
Stoperem.
O niczym nie myślałem.
Nie mam oczekiwań.
Proszę. Myślałeś.
Powiem jej, co czuję.
Pójdzie ze mną lub nie.
Nie rób z siebie niewiniątka.
Jedziesz tam, by dramatycznie zniszczyć ślub.
Można tego nie nazywać „niszczeniem ślubu”?
Czemu? Porwanie dziewczyny jest nielegalne?
Widzisz? Też powinnaś być prawniczką.
- Mogę o coś spytać? - Tak, pani prokurator?
Jak to zrobisz? Jak ją podejdziesz?
Nie muszę jej podchodzić. Porozmawiam z nią normalnie.
Ale jak? Dasz występ?
A może porozmawiasz z nią twarzą w twarz?
Zapomnij.
Mikrofon i tak dalej?
Odpuść sobie.
No co? Jesteś nieśmiały?
Nie musisz wszystkiego wiedzieć.
Kto wie? Może po ślubie podetniesz sobie żyły.
Nie mówisz, żeby nie zapeszyć?
Dobrze.
Masz papierosa?
Nie palę.
Przepraszam, mogę pożyczyć papierosa?
Dzięki.
Coś jeszcze dla pana? Zamykamy.
Nie. Ile płacę?
Sprawdzę.
Proszę.
CZĘŚĆ CZWARTA
Powiem ci, jeśli posłuchasz.
Tak, wejdź. Więc jak jest?
Na twoim miejscu mieli siedzieć moi koledzy, ale nie dotarli.
Mieliśmy jechać do Izmiru z jedzeniem, alkoholem i muzyką.
Oni mają zespół. Muzyczny.
Mieliśmy zagrać piracki koncert na weselu.
Zaplanowaliśmy kiedy i gdzie.
Tuż przed powiedzeniem „tak”, miałem…
Słucham.
Ale dezerterzy zwiali.
„Czemu musimy jechać pociągiem? Nie możemy lecieć?”
Wydali dwa albumy i są ważni.
Burcu kocha Cemala Süreyę. Ja też.
Poezja.
Jak poezja do potęgi.
Nie tylko poezja.
Dawaj.
„Ty, płynne lustro, cierpiący owadzie.
Pożywna plamo na praniu.
Jedyna czytelna części mego przeznaczenia.
Nieustraszone szczęście, silny gniewie. Ty…
Czerwona cebulo, która połknęłaś swój języczek.
Akacjo o wielkim sercu.
Spódnico z wyciągniętą nitką. Z małym brzuszkiem.
- Ty. Elisürencil”. - „Ty. Elisürencil”.
„Jeśli jest takie słowo, to właśnie to.
Przepraszam za wczoraj.
Właśnie skończyłeś pracę.
Jesteś w Beşiktaş.
Kto nie chciałby być szczęśliwy?
Ty też pławisz się w nieszczęściu?”
Burcu dostała gęsiej skórki, prawda, Ali?
Burcu nigdy nie czytała wierszy.
Myśli, że Süreya to pub! Przeczytałam jej jego wiersz!
Kocham poezję i Cemala Süreya,
który lubi jeść racuchy ze śmietaną w Afyonie.
- Co? - Idiotka Burcu pękłaby ze śmiechu.
Co się wydarzy?
Wierzysz, że rzuci Berke’a i wpadnie ci w ramiona?
Myślisz, że umie zdobyć twoją miłość i oddanie?
Twoją poezję i inne bzdury?
Że zasługuje, abyś tam przyjechał skamlać?
Kim ty jesteś?
Co sprawiło, że się w niej zakochałeś?
Jej tyłek jak umywalka…
czy lekko skośne oczy?
Zostawiła cię dla egoisty idioty, a teraz wychodzi za niego!
Idź, przeczytaj swój wiersz. Zobaczmy.
- Burcu cię przysłała? - Na to liczyłeś?
Powiedz prawdę. Burcu czy ten pedał Rasim?
Rasim? Burcu?
Wpadliśmy na siebie przez przypadek.
Jesteś taki nadęty.
Zadufany w sobie.
Zadzwoń do niej. Powiedz, że nie przyjadę.
Poddajesz się?
Co robisz?
Ali.
Wszystko ci opowiedziałem. Jak idiota.
Ali.
Ali, mówię poważnie.
To zbieg okoliczności.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Powinnam ci była powiedzieć na początku.
Mówiłeś o ślubie w Urli.
Nie mogłam ci przerwać. Rozmawialiśmy dalej.
Dobrze. Przepraszam.
Skąd mogłam wiedzieć?
Po co tu wysiadłeś? Co chcesz zrobić?
Odejdź.
Wracaj. Czemu bierzesz to tak poważnie?
Rób, co zaplanowałeś.
Co za różnica, że znam Burcu?
Ali!
Dwa piwa.
Za późno.
Proszę mi je po prostu dać.
Prosimy sześć. I dwie butelki whiskey.
Też mam coś do powiedzenia.
Pociąg zaraz odjedzie.
Moja torba tam została. Proszę.
Tchórzysz?
Zwiewasz przy pierwszej okazji.
Reszty nie trzeba.
Czemu nie poleciałeś samolotem?
Nie zatrzyma się na stacji. Co zrobisz? Skoczysz ze spadochronem?
Co ty wyprawiasz?
Nie wygłupiaj się. Pociąg zaraz odjedzie.
Zostawiłam torbę.
I może będzie happy end.
Co robisz?
Wszystko będzie dobrze?
Nie posłuchasz mnie?
Chodź.
Pociąg odjeżdża.
Ali!
Biegnij.
Ja też nie chcę, żeby się pobrali!
Jasne?
Kurwa.
Cholera.
Też nie chcę, żeby się pobrali.
Byłam z tym palantem sześć lat.
Teraz rozumiesz, czemu nic nie mówiłam?
Moje skrzypce odjechały.
Hej. Wsiadaj.
Złapiemy je.
No już, skrzypce uciekają.
CZĘŚĆ PIĄTA
Byliśmy razem sześć lat.
Sześć lat.
Wiesz, co mi powtarzał?
„Nigdy się nie ożenię”.
Nie widział sensu w małżeństwie.
Pewnego ranka wyszłam od niego,
poszłam do siebie, wzięłam prysznic.
Dzwonek do drzwi. To kurier. Podaje mi przesyłkę.
Otworzyłam, a tam zaproszenie na ślub.
Czyj?
„Burcu i Berke zapraszają na…”
Byliście ciągle razem?
Mówiłam, że rano od niego wyszłam.
Wysyła ci zaproszenie na ślub tego samego dnia?
Nie słuchasz?
Burcu wysłała zaproszenie. Inaczej bym nie wiedziała o ich ślubie.
Jasna cholera!
Nie znasz jej dobrze.
Czy rzuciłaś korkociągiem w głowę tego kretyna?
Nie dostał w głowę.
- Jasne. W oko, prawda? - Spadł przed nim. Nawet nie rzuciłam.
Słyszałem coś innego.
Więc jesteś skrzypaczką Leylą.
Co słyszałeś?
Ostro się pokłóciliście.
Prawie wybiłaś mu oko.
Burcu mi powiedziała.
Raz chyba rozbiłaś samochód o mur?
Nic takiego nie pamiętam.
Jak to?
Po prostu nie.
Jeśli coś jest bezużyteczne, wymazuję.
Myślałem, że ludzie to wymyślili. Więc rozbiłaś auto.
Nie przypominam sobie nic takiego.
Jesteście w samochodzie.
Rozbijasz i zapominasz. Tak?
Jakimś cudem mój mózg to usuwa.
Masz przycisk kasowania?
Właśnie. Wciskam go i wszystko zapominam.
Chciałbym tak mieć.
Co jeszcze o mnie wiesz?
Po co jedziesz na ślub?
Na co liczysz?
Już na nic.
Nawet nie mam sukienki. Więc może nie pójdę.
Powinieneś przeczytać swój wiersz i zobaczyć, co się stanie?
Nie powiedziałaś, na co liczysz.
Nawet nie miałam zamiaru.
Ale później zrozumiałam.
Chcę, żeby wiedzieli, że mam ich w dupie.
Jedziesz tam, żeby się pokazać?
Chcę tam być z przekory.
Zobaczyć ich twarze.
Zobaczyć, jak to jest tam być
i patrzeć na ich ślub.
Nadal masz szansę przekonać Berke’a.
A ty myślisz, że nadal masz szansę z dziewczyną.
Świetnie.
Wejdziesz, przeczytasz wiersz i weźmiesz dziewczynę? Super.
Muszę coś wymyślić. Najwyraźniej nie lubi poezji.
To zupełnie nowa sytuacji.
I to w tych czasach. Brawo, bracie.
Mój kuzyn też porwał dziewczynę ze ślubu.
Nie będzie porwania.
W porządku.
Oskarżą cię o uwięzienie.
Nie.
Ale to właśnie to.
Jeśli kogoś uwięzisz, oskarżą cię.
Jeśli jest pełnoletnia i sama idzie, nic się nie stanie.
Myśli, że dziewczyna pójdzie z własnej woli.
Jak wyszło z kuzynem i dziewczyną?
Pobrali się?
Kuzyn wciąż siedzi w więzieniu.
Nie mam pojęcia, co z nią.
Podobno przeprowadziła się do Denizli, ale kto wie.
A Turgut Uyar?
Co z nim?
Lubisz go?
Jego też lubię.
Ale to ja go lubię.
Ja.
CZĘŚĆ SZÓSTA
Reszty nie trzeba.
Są skrzypce.
Plecy mnie dobijają.
Patrz! Jest Prawo morskie.
Wróciłeś po Prawo morskie?
Żebyś się nie zabiła.
Po skrzypce.
- Czemu się wcześniej nie spotkaliśmy? - Jak myślisz?
Rzadko spędzałem czas z przyjaciółmi Burcu.
Jak długo byliście razem?
Jakieś dwa lata.
Ile razy widywałeś ją w ciągu tych dwóch lat?
Często. Byłem ostrożny.
Co znaczy „często”?
Pojechałeś za nią do Stambułu?
Tak. No i?
Potem zadecydowała,
że chce objechać świat
lub Europę pociągiem.
A ty?
Musiałem pracować.
A nie rzuciłeś dla niej pracy?
- Widać wiesz o mnie wszystko, więc mów. - Może nie wszystko…
Niestety sporo wiem. Ale nieważne.
Co? Nie wymazałaś tego? Mów.
Nieważne.
Ty powiedz, co wiesz,
Mam informacje z pierwszej ręki.
- Co wiesz? - Że jesteś trochę agresywna.
Tak ci powiedziała?
Nie. Sam to widzę.
I historia z korkociągiem.
Zapomniana historia o wypadku.
Proszę, znów to samo.
Powiedz, to się dowiem.
Na pewno chcesz?
To ci powiem.
Gdzie Burcu…
mieszkała w Mediolanie?
Dużo wiesz.
Gdzie się zatrzymała na te dwa miesiące?
Jak było między wami?
Było dobrze… w porządku.
Gdzie Berke i Burcu się spotkali?
- To starzy przyjaciele. - Nie.
To ty tak myślisz.
Spotkali się w Mediolanie.
Dwa dni po spotkaniu zamieszkała u Berke’a.
Wtedy…
Byliście razem, prawda?
Też tak myślałam.
Uważałam Burcu za przyjaciółkę,
a Berke’a za mojego chłopaka.
Pomyślałam: „Miło. Nie będzie sama”.
Ale Burcu…
wzięła sprawy w swoje ręce,
a gdy wrócili do Stambułu, potajemnie to kontynuowali.
Widzisz? Żadne z nich nic nam nie powiedziało.
Dlatego mówię, że dziewczyna zakochała się w dupku.
Wychodzi za fiuta,
idzie za tym fiutem, a ty tutaj…
Gdzie ten przycisk?
Ten, który pozwala zapomnieć?
Mogę zapomnieć, co mi powiedziałaś?
To ten?
Spokojnie.
Po co mi powiedziałaś?
Żebym się poddał?
Sam prosiłeś.
I nie chciałam już niczego ukrywać.
Zaproś mnie na swój ślub, kochanie
Będę twoim świadkiem, jeśli chcesz
Widzisz? Twoja piosenka.
Jeśli ktoś zapyta: „Kim jest ten facet?”
Pasuje do whiskey.
Odpowiesz: „To stary znajomy”
Zaproś mnie na swój ślub, kochanie
Będę twoim świadkiem, jeśli chcesz
Jeśli ktoś zapyta: „Kim jest ten facet?”
Odpowiesz...
Co robisz?
…„To stary znajomy”
Pijmy.
Mieliśmy takie marzenia lata temu
W samą porę.
Proszę. To twoja piosenka.
Trzy, cztery.
Ci, którzy kochają, ci, którzy odchodzą
Zostawiłem wszystko
Dzięki tobie Całe miasto gada o mojej miłości
Więc to nazywają piosenką o miłości
Nie spalę świata Ani nie rozbiję okularów
Dzięki tobie Już nie wierzę w miłość
To, co nazywają miłością, to wypalenie
Nie śmieję się ani nie wściekam
Nie płaczę za nią
Dzięki tobie Miłość niepokoi moje serce
Mam dość sprzedajnych serc
Ani głębokich jak ocean
Ani spokojnych jak niebo
Dzięki wam Koncepcje się wywróciły
Boję się obrotu kół zębatych
Daj spokój
O Boże
Czemu zawsze przychodzę do ciebie Gdy jest mi źle?
O Boże.
Dzięki wam ciągle wzdycham
O Boże
Czemu zawsze przychodzę do ciebie Gdy jest mi źle?
O Boże
Dzięki wam pochłonąłem miłość
Dzięki wam zatraciłem siebie
Ostatni raz Naj-rina-nari-nirinom
Dziękuję wam
Naj, rina, nari, nirinom.
Ładne słowa.
Naj, rina, nari, nirinom.
Dokładnie.
Ta jest dla ciebie.
CZĘŚĆ SIÓDMA
Jak tam, panie prawniku?
Rasim?
Co się dzieje? Jesteś tam?
Jest pytanie, jest odpowiedź.
O co chodzi?
Znasz swojego kumpla z gimnazjum, tego fiuta Berke’a.
Nie jest moim kumplem.
Rasim, czy tych dwoje, on i Burcu, wyrolowali mnie w Mediolanie?
Spokojnie, panie prawniku.
Wiedziałeś o tym?
Bracie…
Halo.
Jestem.
Wiedziałeś o tym?
Mówiłem ci, żebyś nie jechał.
Rozłącz się. Pogadamy później.
Pozmieniało się tam…
Jasny gwint!
Stałem się samotnym gościem z czterema biletami.
Nie miałem pojęcia.
Wiesz, czemu wsiadłem do pociągu?
Żeby coś się zadziało.
Długo nic się nie działo. Bardzo długo.
Może nawet od mojego zawału.
Gdy dorastałem, rodzice mi mówili:
„Nie rób tego i tamtego. Umrzesz”.
Dorosłem bardzo szybko.
I może za szybko umarłem.
Robiąc, co należy i ciągle myśląc o śmierci,
czuję, jakbym się zapadał.
Burcu była jedyną rzeczą, która wydarzyła się w moim życiu.
Wszystko inne poza nią
było moim celowym działaniem: „To jest właściwa rzecz”.
Nie dlatego, że sam tego chciałem…
Czy coś, czego chciałem, kiedykolwiek się stało?
Nie. To znaczy…
Jak czegoś chcę…
czytam wiersze, jak dziecko.
Jeśli chodzi o ciebie… Dobrze.
Okazałaś mi pogardę.
„Dziecko odczyta poezję. Jedzie na ślub czytać poezję”.
Tak, jest dzieckiem i jedzie.
Bo myślałem, że coś się wydarzy z Burcu.
Bo chciałem.
Chciałem wrócić do dni, gdy z nią byłem.
Mówiłem, że będę restauratorem lub kucharzem.
Ale teraz wiem.
Nie chcę tego.
Pozostanę prawnikiem, nazywając tych dupków przyjaciółmi.
Patrząc w tył,
jest tyle rzeczy, których już nie chcę.
To niedobrze chcieć czegoś tak bardzo.
Jeśli tak robisz,
całe życie się wokół tego kręci.
Dla ktoś z młotkiem w ręku wszystko jest gwoździem.
W naszym konserwatorium tak jest.
Zaczynamy jako dziecko, bo tego wtedy chcesz.
Albo tego chce twoja mama.
Żebyś był pianistą, tancerzem, skrzypkiem.
A może w telewizji jest program,
w którym każdy odniósł sukces i jest sławny.
Każdy jest pianistą.
Zaczynasz szkołę, gdy jesteś dzieckiem.
A później?
Dorastasz.
I nagle jesteś kimś innym.
I nie masz ochoty grać na skrzypcach.
Tak było z tobą?
Oczywiście. W pewnym sensie.
Przez jakiś czas chciałam być surferką.
Ale nie dlatego porzuciłaś konserwatorium.
Co?
Nie zostałaś surferką.
To była Szwecja czy Szwajcaria?
Tam można być tylko narciarzem.
Burcu ci powiedziała?
Miałaś wyjechać z Berkem do Szwecji.
Coś takiego.
Co dokładnie powiedziała?
Że rzuciłaś szkołę, żeby z nim jechać.
Ale tak nie było!
Może nie.
Ty rzuciłeś dla niej pracę.
To nie to samo.
Ja rzuciłem pracę. Ty zostawiłaś swoje życie, szkołę, wszystko.
- Muzykę. - Wciąż gram.
Nie tak mówił.
Co powiedział?
Odwiedzał Burcu i mówił jej różne rzeczy.
A ona tobie?
Nieważne.
Byłam z Berkem sześć lat.
O czym ty opowiadasz?
Więc nie uciekł po tym incydencie?
Jakim incydencie?
- Jak do tego wróciliśmy? - Jakim incydencie?
Tym, po którym masz bliznę na ramieniu.
Wiedziałeś o tym, ale milczałeś.
To, co powiedział Berke…
Przestań ściemniać i mów!
Nie mógł ci powiedzieć, że odchodzi, gdy zaszłaś w ciążę.
Ale powiedział, że nie chce dzieci.
Po tym jeszcze byliśmy razem.
Nie umiał ci powiedzieć. Czasem się nie da.
Jak mógł nie mówić przez dwa lata?
Czy to właśnie ten sukinsyn mówi ludziom?
Mogłaś go wykasować.
Odkąd wsiedliśmy, o tym wszystkim mówisz!
Ciągle przypominasz mi o przeszłości.
„Ciągle”? Zaledwie osiem godzin.
Nie przypominaj.
Nie przypominaj mi.
Leyla.
Przepraszam.
Dobrze.
- Przepraszam. - Dobrze!
Czemu stoimy?
Przejechaliśmy zwierzę.
Sprawdzają, czy nie ma innych ofiar.
Niedługo ruszamy.
Innych ofiar?
Stało się coś ciekawego. Nie wiem, gdzie jesteśmy.
Chyba przejechaliśmy zwierzę.
W każdym razie…
zwracamy się do pani Leyli.
Zobaczmy, co pani Leyla powie…
o jutrzejszym ślubie.
Pani Leylo?
Co nam pani powie o dzisiejszym ślubie?
Całe wesele na panią patrzy.
75 milionów widzów przed telewizorem.
Berke też jest i patrzy.
Co chciałby mu pani powiedzieć?
Pani Leylo?
Milczy pani?
Właściwie to nie powinno mnie tu być.
Teraz widzę, że to zły pomysł.
Osoba, którą nazywałam przyjaciółką,
wychodzi za mojego byłego, który mówił:
„Nigdy się nie ożenię. Nie ja”.
Myślałam, że wysiądę i pojadę w przeciwnym kierunku.
Myślałam, że im dalej, tym lepiej.
Ale spójrz.
Jestem tu.
Mam nawet zaproszenie.
Zaproszenie.
Pamiętasz, jak obudziliśmy się u ciebie?
Tylko my dwoje.
Powiedziałeś: „Nie odchodź. Zostań”.
Tak zrobiłam.
Sześć lat na tym krześle przy tobie.
Zawierzenie nadziei i marzeń jednej osobie…
To niedorzeczne, ale tak zrobiłam.
Byłeś podstawą wszystkich moich nadziei i marzeń.
Gdy tracisz to jedyne, co masz, zostajesz z niczym.
Rozpaczliwie szukasz substytutu.
Czegoś…
co możesz uznać za swoje, do czego możesz się przytulić.
Kawałek jego.
Myślałam, że nigdy się nie ożenisz.
Co?
Mówiłeś, że małżeństwo to irracjonalna instytucja i tak dalej. I co?
Jesteśmy na twoim ślubie.
Facet, który powiedział,
że nigdy się nie ożeni, bierze ślub.
Powiem ci tylko jedno.
Burcu, też słuchaj.
Jesteś okropny, Berke.
Jesteś złym człowiekiem.
Nikt inny nie skrzywdził mnie tak jak ty.
Jesteś draniem, kanalią, dupkiem, fiutem…
Nie jesteś nawet brudnym szczurem, bo szczury to urocze ssaki.
Przynajmniej mają uczucia.
Ty ich nie masz.
Widzę cię w każdym, kogo spotykam.
Zaraz odjazd!
Przez ciebie nie umiem nikomu zaufać.
Nie umiem wypełnić pustki po tobie.
Ale zrobię to, kurwa. Zobaczysz.
Wszyscy do pociągu!
- Usuń to. - Nie wygłupiaj się.
- Już. - Zatrzymaj to. Było super.
Dasz mi to?
- Wszyscy do pociągu! - Nie usuwaj.
Możesz mi to dać?
Ali!
Jaki jest kod?
- Oddaj to. - Jaki jest kod?
- Usunę. - Jaki jest kod?
- Podaj kod. - Naprawdę to usuniesz?
2758. Naprawdę usuwasz? Leyla, nie.
W porządku
CZEŚĆ ÓSMA
Otwarte?
Tak, proszę pana.
Możesz wyłączyć muzykę, bracie?
- Dwie herbaty. - Dwie.
Dzień dobry.
Pewnie jest zimna.
Można kolejną herbatę?
Gdy zamawiasz, musimy pić, co ty chcesz, tak?
Z mlekiem czy bez. Albo herbatę.
- Może napiję się kawy. - Nie mają kafetierki.
Nie o to chodzi, Ali.
Te niekończące się problemy!
- Umiesz zamówić dla mnie herbatę? - Tak.
Dla mnie? Herbatę?
Bo to herbata, myślisz, że…
Jak kawa z mlekiem.
Tylko zamówiłem herbatę. Okej.
Odwołamy herbatę. Co chcesz?
Nieważne, czego ona chce, prawda?
Nie wiem. Zapytam, jak ją zobaczę.
Chyba nie o to chodzi.
- Co mówisz? - Mówię tylko…
że jesteś pewny, że z tobą pójdzie.
Tak myślałem, dopóki cię nie spotkałem.
O tym mówię.
Ktoś jest w to zamieszany.
I ona cię nie chce.
Życie to nie tylko to, czego chcesz.
Masz ograniczenia i…
Twoim ograniczeniem jest druga osoba.
Gdy wybierasz się z kimś na wycieczkę,
nie możesz sam zdecydować, dokąd pójść.
Uczę się z doświadczeń.
Ja też.
Brzmi śmiesznie w twoich ustach.
Dlaczego?
Zmarnowałaś ćwierć życia na kogoś innego.
Ale mówię, prawda?
Chyba zapomniałaś.
Jestem mistrzynią.
Wciskam przycisk i zapominam.
Dziwne. A ja próbuję pamiętać.
Pamiętać, jak to było mieć 13 lat.
Jak znowu czegoś chcieć.
Ciekawe, jak to było zrobić coś,
nie sprawdzając, czy to dobrze.
Nie ma się czym chwalić.
Znam to z doświadczenia.
Gdy dorastasz, martwiąc się o wszystko, zapominasz, jak to jest.
Cokolwiek robimy, nie wiemy, kiedy skończy się nasz czas.
Powiem ci tylko jedno.
Burcu, też słuchaj.
Jesteś okropny, Berke.
Jesteś złym człowiekiem.
Nikt inny nie skrzywdził mnie tak jak ty.
Jesteś draniem, kanalią, dupkiem, fiutem…
Wiesz, to smartfon.
Gdy ktoś inny coś usunie, nie zostanie usunięte.
Przynajmniej ścisz.
Obejrzymy całość?
Widzę cię w każdym, kogo spotykam.
Nie usunęło się. Powinniśmy…
Mnie nie wiń.
To ty tego nie skasowałaś. Śmiało, usuń.
Ty to zrób.
Proszę.
Usuń to.
Okej, przepraszam.
Weź. Naprawdę.
Usuń.
Zawsze gotowa do walki, prawda?
Nie zamykają się.
Zamykają.
Drodzy pasażerowie, pociąg dojeżdża do stacji Alsancak w Izmirze.
Co teraz zrobisz?
Chyba już pójdę.
Pójdziesz?
Najpierw do babci.
Dobrze.
Do widzenia.
To tylko pierścionek.
Nie wciskaj tego przycisku.
Co?
Nie wciskaj tego przycisku.
Szkoda byłoby od razu skasować.
Dobrze.
Jeszcze jedno.
Naj-rina-nari-nirinom. Wiesz.
Zawsze.
KONIEC
CZĘŚCI
KONIEC
Żadne zwierzę nie ucierpiało podczas produkcji filmu.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska