Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(ทุกอย่างในเรื่องราวนี้คือเรื่องแต่ง)
‪(แด่เพ็มร่า...)
‪(ดัดแปลงจากภาพยนตร์ของดราเซน คุลยนิน ‪เรื่อง เฮอร์ มัน สต็อปปาร์ เอตต์ บรอลล็อบ)
‪(ตอนที่หนึ่ง)
‪โทษนะครับ ผมว่านั่นที่นั่งผม
‪โทษทีค่ะ
‪บางทีพวกเขาก็ทำผิดพลาด
‪- คิดว่าคงเป็นยังงั้นรึเปล่า ‪- ค่ะ
‪บางทีพวกเขาก็ขายตั๋วที่นั่งเดียวกันซ้ำ ‪อาจจะ...
‪ไม่ค่ะ มันว่าง ฉันก็เลยนั่ง ‪เพราะไม่อยากนั่งหันหลังให้ขบวน
‪ฮัลโหล
‪เกอซ์เด ฉันขึ้นรถไฟแล้ว
‪ขึ้นมาแล้ว ฉันอยู่บนรถไฟแล้ว
‪สายบลูเทรน
‪เกอซ์เด ฉันไม่รู้ คงมีคนขโมยไป ‪ทุกอย่างหายเกลี้ยง
‪คงต้องร่วมงานแต่งแบบโป๊ๆ นี่แหละ เกอซ์เด
‪ฉันไม่รู้ จะพยายามหาวิธีให้ได้ตอนลงจากรถ
‪ได้ ฉันจะจัดการเองตอนลงจากรถ
‪เกอซ์เด เธอคิดว่าเสื้อผ้าจะพอดีกับฉันไหม
‪ให้ตายสิ เธอเหมือนแม่ฉันจริงๆ ‪เลิกเพ้อเจ้อซะที
‪เกอซ์เดที่รัก ฉันบอกแล้วไง
‪ฉันไม่รู้ว่าใครขโมยไป เข้าใจไหม
‪เอาละ ฉันไม่รู้ว่าใครขโมยไป ‪ไว้ค่อยคุยกันนะ
‪ตามนั้น บาย
‪โทษทีที่ได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คือกระเป๋าเดินทางคุณหาย...
‪คุณแอบฟังเหรอ
‪ไม่ได้ยินก็แปลกแล้ว
‪ผมแค่สงสัยบางอย่าง ‪ที่นั่งคุณหมายเลขอะไร
‪สาม โอเครึยัง เบอร์สาม
‪เบอร์สามโอเคไหมน่ะเหรอ
‪อย่าเข้าใจผมผิดนะครับ ‪แต่นั่นก็ที่นั่งผม
‪- อะไรกันวะ ‪- ที่จริงเป็นที่นั่งเพื่อนผมน่ะ
‪แต่ไม่เป็นไรครับ ไม่มีปัญหา
‪พวกเขาไม่ได้มาอยู่ดี
‪ฉันต้องไปถึงอิซเมียร์คืนพรุ่งนี้ ‪แถมรถไฟเต็มอีกต่างหาก
‪พอใจยังล่ะคะ
‪อะไรน่ะ
‪ฉันต้องไปถึงอิซเมียร์คืนพรุ่งนี้ ‪แถมรถไฟเต็มอีกต่างหาก
‪พอใจรึยังล่ะคะ ‪ไม่ต้องถามเยอะได้ไหม
‪- งั้นผมควรยกโทษให้คุณ ‪- หมายความว่าไง
‪ก็เมื่อกี้คุณหงุดหงิดแล้วพูดว่า ‪"อะไรกันวะ" น่ะสิ
‪ผมเลยบอกว่าผมควรยกโทษให้คุณ
‪อ่อใช่... ฉันเจอวันแย่ๆ มาน่ะ
‪- กระเป๋าเดินทางคุณหาย ‪- ใช่
‪- แถมคุณนั่งหันหลังให้รถที่แล่นไม่ได้ด้วย ‪- ทำไมยังขุดมาพูดอยู่ได้
‪คุณคิดว่าทำไมล่ะ
‪โอเค ฟังนะ ฉันจะขอติดไปอิซเมียร์ด้วยได้ไหม ‪นั่นล่ะคำถาม
‪และขอคำตอบแบบเคลียร์ๆ ชัดเจนด้วยนะได้ไหม
‪ไม่ครับ คือว่า...
‪แน่นอนว่าคุณติดไปด้วยได้ ‪แต่ผมได้รับอนุญาตให้อยู่ด้วยไหมล่ะ
‪นั่นล่ะคำถามจริงๆ
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪คือดูคุณทำท่าทำทางเข้าสิ...
‪ทำท่าทำทางอะไร
‪สวัสดีครับ
‪- สวัสดีครับ ‪- ขอชื่อได้ไหมครับ
‪อาลี เคย์นาร์
‪เคย์นาร์...
‪อาลี คายนาร์
‪โอเค แล้วคุณล่ะครับ
‪คาวัค
‪คาวัค ผมไม่เจอใครชื่อนี้เลยครับ
‪ฉันพลาดไปซื้อตั๋วของวันพรุ่งนี้น่ะค่ะ
‪ไอฮาน อะดาลิ พิมพ์ดูครับ ‪ไอฮาน อะดาลิ
‪ไอฮาน อะดาลิ ครับ ‪คุณผู้หญิงคนนี้คือนายไอฮาน อะดาลิเหรอครับ
‪ผู้หญิงจะเป็นนายไอฮาน อะดาลิได้ไงล่ะครับ ‪คุณชื่ออะไร
‪เมห์เม็ต
‪คุณเมห์เม็ต ผมซื้อห้องที่นั่งตรงนี้ไว้กับเพื่อนผม
‪เรามากันสี่คน เช็กชื่อดูสิครับ
‪เซย์ฮาน
‪ราซิม
‪ไอฮาน เห็นไหม
‪มันเป็นห้องที่นั่งของเรา ‪เพื่อนๆ ผมมาไม่ได้
‪- คุณแต่งงานหรือยังครับ ‪- เราหมั้นกันครับ
‪เพราะผู้หญิงกับผู้ชายไม่ได้รับอนุญาต ‪ให้เดินทางด้วยกันแบบนี้
‪คุณครับ เธอไม่ยอมให้เราไปอิซเมียร์ ‪พูดตามตรงนะครับ
‪เธอไม่สบายใจเลย
‪ระบบไม่ยอมออกตั๋วให้ถ้ามีชื่อผู้หญิงน่ะครับ
‪แล้วเราต้องทำยังไงครับ
‪ผมต้องออกใบเสียค่าปรับให้คุณผู้หญิง
‪โอเคครับ ค่าปรับเท่าไหร่
‪ก็จะอยู่ที่ 85 ลีรา ขอผมดูก่อนนะครับ
‪โอเค เอาเลยครับ เขียนค่าปรับมาเลย
‪- แปดสิบเก้าจุดห้าศูนย์ลีราครับ ‪- เอานี่ค่ะ
‪นี่ครับ
‪ขอบคุณค่ะ
‪เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ
‪ตกลงว่าฉันทำท่าทำทางยังไง
‪ก็แบบ "ถึงฉันไม่อธิบายตัวเอง ‪คนอื่นก็จะเข้าใจฉัน..."
‪- งั้นเหรอ ‪- เท่าที่เห็นก็ประมาณนั้นครับ
‪โทษนะคะ แต่คุณคิดอะไรอยู่ตอนซื้อตั๋วสี่ใบ
‪คุณคิดว่าผมเป็นคนประเภทนั้นเหรอ
‪คนประเภทที่จะซื้อตั๋วรถไฟสี่ใบ
‪เพื่อที่จะได้เดินทางบนรถไฟตามลำพัง
‪ก็ไม่รู้ว่าจะคิดยังไงได้อีก
‪- ที่จริงผมควรต้องมากับเพื่อนๆ ‪- พวกเขาชิ่งคุณเหรอ
‪พวกเขามาไม่ได้น่ะ
‪งั้นคุณก็ควรยกเลิกไปซะ คนที่เขามีเรื่องฉุกเฉิน ‪เขาหาซื้อตั๋วไม่ได้!
‪ถ้าฉุกเฉิกนักก็ขึ้นเครื่องบินไปสิ ‪จะมานั่งรถไฟทำไม
‪ต้องทนนั่งมากกว่าสิบชั่วโมง
‪พวกเขาอาจกลัวเครื่องบินก็ได้
‪งั้นพวกเขาขึ้นรถบัสเอาสิ
‪บางทีกระเป๋าเดินทางเขาอาจโดนขโมย ‪ที่สถานีขนส่งก็ได้
‪แล้วขึ้นรถไฟทั้งที่ไม่มีตั๋วนี่มันยังไงกัน
‪- ฉันมีตั๋ว... ‪- ตั๋วของพรุ่งนี้...
‪- จะพูดอะไร ฉันควรลงรึไง ‪- คุณพยายามลงแล้วไม่ใช่รึไง
‪- คุณต้องการอะไรกันแน่ ‪- อาจจะแค่ "ขอบคุณค่ะ"
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ด้วยความยินดีครับ
‪โชคไม่ดีที่ผมมีข่าวร้าย
‪ผมนั่งหันหลังให้รถที่แล่นไม่ได้เหมือนกัน
‪ไม่มีปัญหา ฉันจัดการได้
‪ว่าแต่ผมชื่ออาลีนะครับ
‪- อะไรนะ ‪- ผมชื่ออาลีนะครับ ยินดีที่รู้จัก
‪- ท้องฉัน... ‪- คุณโอเคไหม
‪(ตอนที่สอง)
‪ให้ผมช่วยคุณนะ
‪- คุณอยู่ห่างๆ เรื่องนี้จะดีกว่า ‪- ยังดีที่มันไม่เปรอะเลอะเสื้อผ้าคุณ
‪สวัสดีครับคุณเซบเน็ม
‪ผมดูแล้วครับ ที่จริงผมวางไว้บนโต๊ะคุณ
‪คือ...
‪ผู้ชายคนนี้เป็นคนผิด ‪ไม่ใช่พนักงานระบบจีเอสเอ็ม
‪เขาสร้างเสาสัญญาณขนาดใหญ่ ‪แล้วทำให้ดูเหมือนแท็งก์น้ำ
‪เขาเอาไปวางบนหลังคาและเขียนว่า ‪"นี่คือแท็งก์น้ำ" แปะไว้
‪รูปภาพอยู่ในแฟ้มนะครับ
‪มีคนถ่ายเอาไว้จากหลังคาอีกฝั่งถนน
‪คุณจะเห็นสายเคเบิลอะไรพวกนั้น
‪ดูก็รู้ว่าเป็นเสาสัญญาณโทรศัพท์
‪ใช่ครับ ผมเขียนไว้ยังงั้นในคำร้อง
‪ครับผม
‪ผมกำลังไปครับ
‪งานแต่งเพื่อนผม
‪เดี๋ยวเราก็รู้ ตกลงครับ
‪สวัสดีครับคุณเซบเน็ม
‪สรุปคือมีคนตั้งเสาสัญญาณ ‪แล้วปกปิดว่าเป็นแท็งก์น้ำเหรอ
‪ใช่ ตอนนี้คนทั้งแถวนั้นลุกฮือไม่พอใจใหญ่
‪พวกเขามีเสาทรงต้นไม้ด้วยนะ
‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันก่อความเดือดร้อนรึเปล่า
‪- คุณเป็นทนายเหรอ ‪- ตอนนี้ก็ใช่
‪กลิ่นจางไปหมดรึยัง
‪ผมไม่ได้กลิ่นอะไรสักนิดตอนกลับเข้ามา
‪แย่ชะมัด โทษทีนะคะ
‪ไม่มีอะไรต้องขอโทษสักหน่อย ‪เห็นอยู่ว่าคุณไม่ควรนั่งหันหลังให้รถ
‪"ก่อนคุณจะออกเดินทางบนเส้นทาง ‪แห่งการล้างแค้น
‪จงขุดหลุมศพเผื่อตัวเองไว้อีกหลุม"
‪ฉันซื้อไว้แต่ไม่ชอบหรอกนะ
‪- แค่อยากรู้ว่าเป็นหนังสือของใคร ‪- ของฉันเอง
‪- นี่เรายังเรียนประถมอยู่รึไง ‪- เปล่า
‪เพราะยังงั้นเราถึงไม่ควรค้นกระเป๋าคนอื่นไงล่ะ
‪"สวัสดีครับผม ผมต้องการ 'แก้แค้น'"
‪"นี่ไงล่ะ เรามีอยู่เล่มนึงแล้ว"
‪ฉันไม่ได้อ่านมันสักหน่อย
‪แล้วข้อความที่จดและเขียนไว้ล่ะ
‪ฉันได้มาจากร้านขายของมือสอง
‪ทำไมคุณได้ "แก้แค้น" จากร้านขายของมือสอง
‪มุกพวกนี้ได้มาจากโรงเรียนกฎหมายเหรอ
‪เปล่า มุกผมคิดเอง
‪ฉันไม่รู้สึกว่าคุณเป็นพวกโรคจิตบ้ากาม
‪ถ้าคุณเป็นงั้น ฉันคงคิดว่าคุณขายขนมจีบฉัน
‪ยังไม่แน่ใจ มันแปลกน่ะ
‪ก็แค่ถาม
‪- เพราะคุณเป็นทนายน่ะเหรอ ‪- ชวนคุยน่ะ ก็เท่านั้น
‪- เพื่ออะไรไม่ทราบ ‪- ผมสงสัย
‪คนส่วนใหญ่เขาไม่สงสัย แต่ผมสงสัย
‪อย่างเช่นผมสงสัยว่าทำไมคุณอยู่ที่นี่ ‪ตกลงมันอะไรกันแน่
‪แต่คุณไม่หยุดอยู่แค่นั้น
‪- หมายความว่าไง ‪- คุณถามโน่นนี่เยอะไปหมด
‪แต่มันไม่ง่ายนี่นา มันต้องตั้งใจฟัง
‪อ๋อ แหงสินะ
‪เพราะคนเราไม่ค่อยทำยังงั้นเหมือนกัน ‪พวกเขาไม่ฟัง
‪เราต่างมีข้อบกพร่องมากมายสินะ
‪มันอาจมีข้อบกพร่องน้อยลงถ้าเราตั้งใจฟัง
‪เราอยู่ในห้องรถไฟเดียวกัน ‪ตลอดการเดินทาง 14 ชั่วโมง
‪ผมเป็นใคร ผมเป็นอะไร ‪ผมเป็นพวกวิตถารโรคจิตรึเปล่า
‪คุณไม่อยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยเหรอ
‪คุณชื่ออาลี คุณให้ที่นั่งฉัน ขอบคุณ
‪คุณเป็นทนาย เพื่อนคุณไม่มา คุณไปร่วมงานแต่ง
‪- งานแต่งเหรอ ‪- ก็ที่คุณพูดในโทรศัพท์ไงล่ะ
‪- คุณแอบฟังนี่เอง ‪- ฉันแค่บังเอิญได้ยิน
‪อีกอย่างแค่ดูก็รู้แล้ว ‪สูทคุณและทุกอย่าง
‪และคุณแกล้งว่าคุณไม่สงสัย ‪ทำไมต้องปิดด้วย ก็ถามมาสิครับ
‪ผมยังอยากรู้เรื่องคนที่ยืนต่อแถว ‪อยู่หน้าผมที่ธนาคารเลย
‪- คุณเลยเดินเข้าไปถามพวกเขางั้นสินะ ‪- ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์
‪พวกเขาดื่มชาหรือกาแฟ
‪พวกเขาชอบน้ำทะเลอุ่นหรือเย็น
‪- พวกเขาบีบมะนาวใส่ปลารึเปล่า ‪- คุณจะบีบมะนาวใส่ปลาไม่ได้
‪ใช่ไหมล่ะ เห็นไหม เริ่มต้นบทสนทนา
‪คุณต้องหาเรื่องคุยกับคนอื่นด้วยเหรอ
‪ผมเบื่อนี่นา
‪อะไรดีกว่ากัน โดเนอร์เคบับไก่ ‪หรือโดเนอร์เคบับเนื้อพื้นๆ
‪ไม่คุยเรื่องอาหารริมถนนได้ไหม
‪ไปอานามูร์กับคนรู้ใจหรือไปปารีสกับเพื่อนดีล่ะ
‪คำถามคุณเป็นแบบนี้ทุกข้อเลยเหรอ
‪ให้ผมถามอย่างอื่นก็ได้ ‪งั้นกระเป๋าที่คุณทำหายมีอะไรในนั้นล่ะ
‪ไม่ต้องพูดซ้ำก็ได้ ก็ทุกอย่างแหละ
‪ทุกอย่าง คงยัดใส่ไม่หมดหรอก
‪คือคุณจะเอาของทุกอย่าง ‪ยัดใส่กระเป๋าใบเดียวได้ไง
‪อีกอย่าง ใช่ว่าทุกอย่างหายไปหมดซะที่ไหน ‪คุณยังมีกระเป๋า
‪คุณยังมีดนตรี
‪ถ้ามันหายไปด้วย ฉันคงได้ฆ่าตัวตายแน่
‪มันคือไวโอลินอายุ 89 ปี
‪บางทีการทำทุกอย่างหายก็ดีนะครับ
‪อย่างตอนคุณย้ายบ้าน ‪คุณกำจัดข้าวของที่หมดประโยชน์แล้ว
‪อะไรอยู่ในกระเป๋าคุณล่ะ
‪ก็ของใช้ทั่วไป
‪ถ้ามันถูกขโมยบนนี้ล่ะ
‪ไม่ค่อยมีอะไรในนั้นที่ผมจะคิดถึงอยู่แล้ว
‪งั้นคุณแบกมันมาเพื่ออะไรล่ะ
‪ผมว่าคุณพูดมีประเด็นนะ
‪ความสงสัยใคร่รู้ไร้ขีดจำกัด จริงไหมล่ะ
‪- กฎหมายพาณิชยนาวี ‪- ที่ผมเรียนอยู่น่ะ
‪ทำไม คุณอึดอัดใจหรือไงกัน
‪เจมาล ซุเรย่า
‪- สองเล่ม! ‪- ผมชอบอ่านงานเขา
‪เรามีโกดังยา
‪แว่นตาสีแดง
‪แว่นสายตาน่ะครับ
‪สักเม็ดไหม ‪เราต้องเดินทางกว่าสิบชั่วโมงเลยนะ
‪ไม่งั้นเราจะทำอะไรฆ่าเวลากันล่ะ
‪คุณจะมาไม้นี้เองน่ะเหรอ
‪กระโดดขึ้นรถไฟ พี้ยาและปาร์ตี้สุดเหวี่ยง
‪- มันคืออะไรเหรอ ‪- ฮูเซยิน
‪ฉันหมายถึงยาน่ะ
‪- ฮูเซยินไงครับ ‪- ใครคือฮูเซยิน
‪ฮูเซยินก็คือยา
‪ทุกอย่างจะแจ๋วใช่ไหม
‪คือมันอยู่ในหนัง ยาน่ะครับ ฮูเซยิน
‪"ฮูเซยินคือชื่อใคร" ‪"ยาชื่อฮูเซยิน"
‪คุณไม่เคยดูหนังเรื่อง ‪"ทุกอย่างจะแจ๋วใช่ไหม" เหรอ
‪แล้วยาฮูเซยินมันช่วยอะไร
‪- ยาหัวใจน่ะครับ ‪- คุณอกหักมาเหรอ
‪ฮูเซยินคือหมอผมครับ
‪แล้วถ้าฉันกินมันล่ะ
‪ไม่ยักถามว่า ‪"ทำไมคุณถึงกินยาโรคหัวใจ"
‪ไม่มีพูดว่า "หายไวไวนะคะ
‪มีแต่ "ถ้าฉันกินมันล่ะ"
‪แต่ฉันถามแล้วนี่ ‪ฉันถามว่าคุณอกหักมาเหรอไง
‪ผมเคยหัวใจวายตอนอายุ 14
‪คนอายุแค่นั้นหัวใจวายกันด้วยเหรอ
‪อายุแค่ไหนก็มีหัวใจทั้งนั้น
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ฉันว่าฉันไม่ได้ยินเสียงมันจากตรงนี้นะ ‪ติ๊กต่อก
‪- ไม่ได้รู้กันทุกคนหรอกครับ ‪- คุณย่าฉันก็มี
‪ผมไม่มีเครื่องกระตุ้นหัวใจ ‪ของผมมันคนละอย่าง
‪ฉันเคยได้ยินมันทุกครั้งที่กอดคุณย่า ‪เป็นความรู้สึกแปลกๆ
‪เวรละ
‪- แม่งเอ๊ย ‪- อะไร
‪มีอะไรครับ
‪ยาของคุณย่าอยู่ในกระเป๋าเดินทาง ‪มันหายไปด้วยน่ะสิ
‪บ้าชะมัด
‪น้องสาวฉันเอามาจากอเมริกา
‪มันจะละลายในลำไส้หรืออะไรสักอย่าง
‪- เธอป่วยเหรอครับ ‪- เปล่า
‪งั้นทำไมคุณต้องรีบร้อนไปอิซเมียร์
‪ฉันก็ยังต้องไปร่วมงานให้ได้น่ะสิ
‪- งานแต่งเซอร์ไพรส์เหรอครับ ‪- หมายความว่าไง
‪คุณบอกว่าต้องไปร่วมงานแต่งให้ได้ ‪คุณไม่รู้หรอกเหรอว่ามันจัดที่ไหนเมื่อไหร่
‪ก็แค่เปรียบเปรย ‪คุณก็รู้ว่าฉันขึ้นรถไฟเอานาทีสุดท้าย
‪คิดดูสิว่าถ้าเป็นงานแต่งเดียวกัน ‪มันจะงานแต่งใครกัน
‪ขอพูดได้ไหมว่าไม่ใช่กงการอะไรของคุณ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าผมก็กำลังไปงานแต่ง ‪เพราะงั้นไงล่ะ
‪ก็แค่งานแต่งเพื่อน
‪ที่ไหนล่ะ ในอิซเมียร์รึเปล่า
‪เปล่า งานแต่งคุณที่ไหนล่ะ
‪ในอูร์ลา
‪คุณเป็นเพื่อนฝ่ายเจ้าสาวเหรอ
‪- ผมไม่ได้ถูกเชิญด้วยซ้ำ ‪- อ้าว...
‪แฟนเก่าผมแต่งน่ะ
‪หวังว่าพวกเขาจะมีความสุข
‪- เธอกำลังทำผิด ‪- เธอควรทำไงล่ะ
‪- เธอควรเปลี่ยนใจ ‪- แล้วไงต่อ
‪- เธอควรกลับมาหาผม ‪- ว้าว
‪เพราะผมคือคนที่รักเธอจริง ‪ไม่ใช่ไอ้หอกหักที่เธอจะแต่งด้วย
‪คุณจะไปล่มงานแต่งสินะ
‪คุณก็พูดเกินไป
‪คุณแค่จะไปแอบดูอยู่ห่างๆ งั้นเหรอ
‪ผมมีอะไรนิดหน่อยจะพูดกับเจ้าสาว
‪คุณจะพูดอะไรเหรอ
‪"อย่าแต่งงานเลยนะ" งั้นเหรอ
‪"อยู่กับผมเถอะ" งั้นเหรอ ‪คุณจะพูดอะไร
‪ว่าผมอยู่ได้อีกแค่สองสัปดาห์
‪เธอแต่งงานเพราะแค้น เธอกำลังทำผิดพลาด
‪คุณจะลักพาตัวเจ้าสาวสินะ
‪ไม่มีการลักพาตัวหรอก
‪ฉันไม่พลาดเรื่องแบบนี้แน่
‪ขอที่อยู่ฉันหน่อยสิ ฉันจะได้ตามไปดู
‪ออร์ตาคอยรีสอร์ต
‪นั่นยาโรคหัวใจจริงๆ ใช่ไหม
‪และฉันชื่อเลย์ลาค่ะ
‪นึกดูสิว่าถ้าผมอ้วกแตกด้วย
‪คุณพูดจริงเหรอ
‪เรื่องไหนล่ะ
‪ก็ที่ว่าคุณอยู่ได้อีกแค่สองสัปดาห์
‪ไม่เชิง แต่เราไม่มีทางรู้หรอก จริงไหม ‪มันเกิดขึ้นได้
‪(ตอนที่สาม)
‪ตามคำร้องที่คุณส่งมาที่สำนักงานเรา
‪คุณยื่นคำร้องขอสมรส
‪เราได้ตรวจสอบเอกสารคุณแล้ว
‪และไม่พบเหตุผลทางกฎหมายใดๆ
‪ที่จะไม่ให้คุณสมรส
‪ทีนี้ผมอยากให้คุณ
‪ทวนซ้ำว่าคุณต้องการเข้าพิธีสมรส ‪ต่อหน้าพยานและแขกเหรื่อ
‪เอาละ คุณมุจเดอ อาร์
‪โดยปราศจากซึ่งแรงกดดัน ‪และอิทธิพลจากผู้ใด
‪ด้วยเจตจำนงคุณเอง คุณจะยินดีเข้าพิธีสมรส ‪กับคู่หมั้นคุณเวเนอร์ เซนไหมครับ
‪- ฉันยินดีค่ะ ‪- ไม่!
‪- พ่อคะ ‪- เดี๋ยว หยุดการแต่งงานนี่ซะ
‪นี่คุณคิดจะเอาอะไรมาอ้างอีกล่ะครับ
‪ไม่ได้นะลูก จะให้เกิดพิธีสมรสครั้งนี้ไม่ได้
‪พ่อจะห้ามเราไม่ได้หรอกค่ะ
‪พ่อไม่ใช่คนที่ห้ามลูกหรอกนะ ลูกสาวพ่อ
‪- แต่เป็นพระเจ้า ‪- หมายความว่าไง
‪ลูกจะแต่งงานไม่ได้ เพราะว่า...
‪ลูกสองคนเป็นพี่น้องกัน
‪- คุณคิดอะไรแบบนี้อยู่เหรอ ‪- ก็แหงน่ะสิ
‪รับอะไรดีครับผม
‪ฉันว่าเราน่าจะสั่งเหล้าเรกิให้เพื่อนฉันนะคะ
‪ขอโทษครับคุณผู้หญิง ‪แต่ตอนนี้ห้ามเสิร์ฟแอลกอฮอล์บนรถไฟครับ
‪- อ่อ ‪- ผมขอเป็นกาแฟแก้วนึงครับ
‪- ฉันขอเป็นกาแฟตุรกีค่ะ ‪- เรามีแค่กาแฟสำเร็จรูปครับ
‪ไม่มีกาแฟตุรกีได้ยังไงกันเนี่ย
‪- เครื่องเสียน่ะครับ ‪- แล้วทำไมไม่ใช้กาชงกาแฟล่ะ
‪กาแฟที่นึงให้คุณผู้หญิงด้วยครับ ‪กาแฟสองที่ ดำแก้ว ใส่นมแก้วครับ
‪ฉันไม่เอาค่ะ ไม่ต้องเอามาให้ฉัน ‪ขอแค่น้ำเปล่าก็พอ
‪งั้นกาแฟดำที่นึงครับ
‪- ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะใส่นมในกาแฟฉัน ‪- ก็เดาเอา
‪แล้วคุณไปเจอแม่สาวคนนี้ที่ไหน
‪คุณเป็นแบบนี้ตลอดเหรอ ‪ต้องพูดจาตะคอกใส่คนอื่นเสมอรึไง
‪- ตกลงที่ไหน ‪- ในอูร์ลา
‪- ที่บ้านพักตากอากาศฤดูร้อนของป้าผม ‪- ฤดูร้อนรักสินะ
‪ไม่สิ ฤดูใบไม้ร่วง
‪- ผมมีสัมภาษณ์งาน ‪- ในอูร์ลาเหรอ
‪ไม่มีทนายความในอูร์ลารึไง
‪ทนายความต้องหางานด้วยรึไง
‪มีบริษัทเทคโนพาร์กในอูร์ลา
‪หนึ่งในบริษัทที่นั่นกำลังมองหาทนาย ‪ประจำแผนกกฎหมาย
‪นึกออกไหม ผมเพิ่งเรียนจบหมาดๆ
‪- เข้าใจแล้ว ไงต่อล่ะ ‪- ผมก็สมัครไป ไปที่อูร์ลา
‪และป้าผมมีบ้านที่นั่น
‪ผมเลยสมัครสัมภาษณ์ไป
‪ผมไปที่นั่น แล้วก็...
‪ผมไปที่นั่น แล้ว... พวกเขาจ้างผม ‪ผมก็เริ่มทำงาน...
‪คุณเจอแม่สาวนั่นได้ไง
‪- เราคุยเรื่องอื่นกันดีไหม ‪- เรื่องอะไรล่ะ
‪ไม่รู้สิ ไม่ประหลาดรึไง ‪ทำไมผมต้องคุยเรื่องนั้นกับคุณตอนนี้ด้วย
‪หัวข้อน่าคุยออก ‪ไม่งั้นจะให้คุยอะไรล่ะ
‪ความรักคุณเริ่มต้นยังไง
‪เอาอีกแล้ว "ความรักคุณเริ่มต้นยังไง"
‪แปลว่าไงที่ว่า ‪"ความรักคุณเริ่มต้นยังไง"
‪ทำไมคุณไม่ถามว่ามันดำเนินไปยังไง ‪แทนที่จะถามว่ามันเริ่มยังไง
‪ก็ดูเหมือนความรักคุณมันไม่คืบหน้าเลยน่ะสิ
‪- นั่นแหละประเด็น ‪- อะไรนะ
‪คนเราชอบคิดว่าความรักเกิดปุบปับทันที
‪พวกเขาคิดว่าความรักเกี่ยวกับการเริ่มต้น ‪ไม่มีใคร...
‪สนใจเรื่องการถนอมประคองความรัก
‪เอาละ
‪ผมเชื่อว่าความรักคือสิ่งที่คุณทำสำเร็จได้
‪- และคุณไม่ประสบความสำเร็จเหรอ ‪- ก็อาจใช่
‪แต่มันคือสิ่งที่คุณเรียนรู้ได้
‪งั้นบอกฉันทีว่าตรงไหนขอความรักโรแมนติกนี้ ‪ที่คุณอยากเล่า
‪ฉันหมายถึงถ้าฉันถามคุณไม่ได้ว่ารักคุณเกิดยังไง
‪- บอกฉันทีว่าแม่สาวนั่นเป็นคนแบบไหน ‪- คุณอยากรู้ไปทำไม
‪นี่แหละที่คุณทำเป๊ะเลย ฉันสงสัย ‪ฉันก็เลยชวนคุย
‪เธอเป็นคนยังไง
‪"เธอเป็นคนยังไง" เธอก็...
‪ดีงาม คือว่าเธอมีการศึกษา...
‪เธอมาพักที่รีสอร์ต ผม...
‪ป้าผมรู้จักครอบครัวเธอ ‪ผมเคยได้ยินเรื่องเธอมาก่อน
‪จัดฉากวางแผนไว้แล้วสินะ
‪ผมจัดแจงไปเจอเธอที่ริมสระว่ายน้ำ
‪- คุณตกหลุมรักเธอที่นั่นน่ะเอง ‪- ไม่
‪มันคือที่ที่ผมหลงเสน่ห์เธอ
‪- คุณเป็นแบบนั้นไหม ‪- ยังไง
‪ตกหลุมรักทันทีที่แรกเห็น แบบตูม!
‪คุณไม่มีวันรู้หรอก ก็อาจจะ...
‪- เธอเตะตาคุณ แล้วไงต่อ ‪- ใช่ เธอคือสาวประเภทที่ดึงดูดความสนใจ
‪- เธอคืออะไร ‪- เบอร์ชู
‪- เบอร์ชูอะไร ‪- เบอร์ชู ซูเนย์
‪ฉันหมายถึงเธอราศีอะไร
‪พิจิก
‪ให้ตายสิ!
‪- คุณราศีอะไร ‪- สิงห์
‪แม่ผมก็ราศีเดียวกัน
‪หัวดื้อหัวรั้นใช่ไหมล่ะ
‪- ใคร ‪- คนราศีสิงห์
‪ก็แล้วแต่สถานการณ์ ใช่ค่ะ ‪แล้วเบอร์ชูเป็นคนยังไง
‪เบอร์ชูมีบางอย่างที่แตกต่างไป
‪คุณจะเข้าใจถ้าได้เจอเธอ ‪มันเป็นสิ่งพิเศษ
‪คุณรู้ว่าคนๆ นั้นเป็นคนยังไง
‪ฉันไม่รู้ คนยังไงล่ะ
‪ก็แบบ...
‪คนประเภทที่...
‪ดังที่สุดในโรงเรียน ‪เป็นดาวโรงเรียนที่ทุกคนปลื้ม
‪มีชีวิตชีวาร่าเริงอยู่เสมอ
‪แต่ไม่ปลอม ดีโดยเนื้อแท้
‪เป็นไปได้ด้วยเหรอไง
‪มีชีวิตชีวา ดีโดยเนื้อแท้เนี่ยนะ
‪เบอร์ชูเป็นยังงั้น
‪ราศีสิงห์
‪คุณเห็นเธอริมสระ แล้วไงต่อ
‪ผมว่าเราน่าจะเลิกคุยเรื่องนี้ซะที
‪คุณเจอสาวร่าเริงแถมดีโดยเนื้อแท้ ‪แล้วไงต่อ
‪- แล้วเราก็ออกเดตกัน ผมเช็กนะ ‪- เช็กอะไร
‪- เช็กว่ามันจะไปกันรอดไหม ‪- แปลว่าคุณก็คาดการณ์ไว้บ้าง
‪ประมาณนั้น ผมไม่เคยทำอะไรโดยไม่คิดนะ
‪- แล้วรักมันจะอยู่ตรงไหนกัน ‪- ก็ตรงกลางไง
‪- ในทุกสิ่งอย่างที่เธอให้ผมทำ ‪ -อย่างเช่นอะไร
‪- ผมไม่ได้ถูกเชิญด้วยซ้ำ และ... ‪- โอเค อะไรอีก
‪ผมออกจากงาน
‪คุณได้สาว ใครจะไปสนเรื่องงาน
‪รู้ไหมตอนคุณพูดแบบนั้น มันฟังดูโง่เง่าชะมัด ‪แต่ว่า...
‪คุณจะเรียกมันว่าชะตาลิขิตก็ได้
‪ชะตาลิขิตเหรอ บุพเพสันนิวาสเนี่ยนะ
‪ทำไมเราต้องคุยเรื่องนี้กันด้วยเนี่ย
‪จากการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย ‪เบอร์ชูไม่ได้สมัครใจแต่งงาน
‪คุณนี่มั่นอกมั่นใจซะจริงๆ
‪คุณแต่งงานหรือยัง
‪ถ้าฉันแต่งแล้ว ฉันคงไม่สวมแหวนมือขวาหรอก
‪ถามทำไมเหรอ
‪ผมแค่ไม่อยากตกเป็นฝ่ายจำเลย
‪คุณจะไปที่ไหนกันแน่ จะมาไม้ไหน ‪ของผมชัดเจนออก
‪ของฉันเหรอ
‪ฉันไม่มีอะไรเลย
‪เป็นไปได้เหรอ
‪คุณคาดหวังอะไรล่ะ เอาจริงๆ
‪คุณว่าเธอจะตัดสินใจไม่แต่งกับหมอนั่นเหรอ
‪พิธีแต่งงานทั้งหมดนี่...
‪- คุณไม่เบื่อรึไง ‪- ฉันสงสัยว่าคุณคาดหวังอะไร
‪ผมว่าเราพักกันก่อนดีไหม
‪คุณพูดว่า "เดินทาง 14 ชั่วโมง ‪เราจะทำอะไรฆ่าเวลากันดี"
‪เอาอะไรหน่อยไหม
‪แล้วคุณคิดอะไรอยู่เหรอ
‪เปล่า
‪เป็นไปไม่ได้ ‪สถิติโลกอยู่ที่สามวินาที
‪- สถิติอะไร ‪- สถิติโลกสำหรับการไม่คิดอะไรเลย
‪เขาวัดกันยังไงเหรอ
‪พวกเขาใช้นาฬิกาจับเวลาน่ะสิ
‪ผมไม่ได้คิดอะไรอยู่จริงๆ นี่นา
‪- ผมไม่ได้คาดหวังอะไรเลยด้วย ‪- นั่นไงล่ะ คุณกำลังคิดอยู่
‪ผมแค่จะไปบอกเธอว่าผมรู้สึกยังไง
‪เธอจะมาหรือไม่มากับผม
‪อย่าพยายามทำให้มันดูใสๆ ‪ไร้เดียงสาหน่อยเลย
‪ดูก็รู้ว่าคุณจะไปถล่มงานแต่ง ‪ฟังจากเรื่องดราม่าที่ว่า
‪เราอย่าเรียกว่า "ถล่มงานแต่ง" จะได้ไหม
‪ทำไม ลักพาตัวสาวผิดกฎหมายรึไง
‪ดูคุณสิ ‪คุณน่าจะไปเป็นทนายด้วยนะเนี่ย
‪- ขอถามอะไรอย่างสิ ‪- ว่ามาเลย คุณอัยการหญิง
‪คุณจะทำยังไงเหรอ เอาจริงๆ ‪คุณจะหลอกล่อเธอยังไง
‪ผมไม่ต้องหลอกล่อเธอซะหน่อย ‪ผมจะพูดกับเธอเหมือนที่ควรจะทำ
‪แต่ยังไงล่ะ จะมีการแสดงโชว์อะไรไหม
‪หรือคุณจะแค่เดินไปบอกเธอตรงๆ ‪แบบดื้อๆ เลย
‪- ช่างเถอะ ‪- จะมีไมโครโฟนหรืออะไรไหมนะ
‪- ช่างเหอะน่า ‪- ไม่เอาน่า คุณอายรึไง
‪คุณไม่ต้องรู้ทุกเรื่องก็ได้มั้ง
‪ใครจะไปรู้ล่ะ ‪คุณอาจกรีดข้อมือตัวเองหลังงานแต่ง
‪คุณไม่บอกฉันเพราะคุณจะได้ไม่ทำแผนซวยหมด
‪โอเค
‪คุณมีบุหรี่บ้างไหม
‪ผมไม่สูบ
‪โทษทีค่ะ ขอบุหรี่สักตัวได้ไหม
‪ขอบคุณค่ะ
‪ต้องการรับอะไรไหมครับ เราจะปิดแล้ว
‪ไม่ครับ ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ
‪ผมขอไปเช็กก่อนนะครับ
‪ตามสบาย
‪(ตอนที่สี่)
‪ผมจะบอกคุณถ้าคุณตั้งใจฟังให้ดี
‪ได้ เข้ามาสิ ว่ายังไงเหรอ
‪เบาะที่คุณนั่งอยู่น่ะ
‪รู้ใช่ไหมว่าที่จริงควรเป็นเพื่อนผมที่นั่งอยู่ ‪แต่พวกเขามาไม่ได้
‪เราควรจะได้ไปอิซเมียร์ด้วยกัน ‪มีทั้งอาหาร เหล้าและดนตรี
‪เพื่อนๆ ผมมีวง วงดนตรีน่ะ
‪เรากะจะโผล่ไปเล่นดนตรีกันท่าที่งานแต่ง
‪ที่ไหนยังไงน่ะคิดไว้แล้ว
‪ก่อนที่พวกเขาจะพูด "รับครับ" ‪ผมควรที่จะ... อะไรน่ะ
‪ฉันฟังอยู่
‪แต่ไอ้พวกจอมเทดันไม่โผล่หัวมา
‪ด้วยข้ออ้างว่า "ทำไมเราต้องนั่งรถไฟไป ‪ทำไมไม่นั่งเครื่อง"
‪พวกเขาปล่อยเพลงสองอัลบั้ม ‪ตอนนี้โด่งดังใช่เล่น
‪เบอร์ชูรักนักกวีเจมาล ซุเรย่า ผมก็ด้วย
‪กวีนิพนธ์สินะ
‪กาพย์กลอนกวีอะไรแบบนั้น
‪ไม่ใช่กาพย์กลอนอะไรก็ได้
‪ไปกันเถอะ
‪"คุณ กระจกเหลวและแมลงทนทุกข์
‪คราบอันอุดมสารอาหารบนผ้าซักรีดของฉัน
‪โชคชะตาฟ้าลิขิตที่อ่านได้ไม่ยากของฉัน
‪ความสุขสันต์อันไม่ขลาดกลัว ‪ความโกรธกริ้วแข็งขืน คุณ...
‪หอมแดงที่กลืนลิ้นไก่มันเอง
‪ต้นอาเคเซียใจกรุณา
‪กระโปรงที่เส้นด้ายถูกดึงรั้ง ‪กับหน้าท้องน้อยๆ
‪- คุณ อลิซูเรนจิ" ‪- "คุณ อลิซูเรนจิ"
‪หากจะมีคำแบบนั้น มันคงเป็นคำนั้น
‪ฉันขอโทษเรื่องเมื่อวาน
‪คุณเพิ่งเลิกงาน คุณอยู่ในเบชิกทัช
‪"ใครกันล่ะไม่อยากมีความสุข"
‪คุณจะยอมไร้ความสุขด้วยงั้นเหรอ"
‪นั่นแหละ เบอร์ชูต้องขนลุกซู่แน่ๆ ‪ใช่ไหมล่ะอาลี
‪เบอร์ชูไม่เคยอ่านกลอนมาก่อนในชีวิต อาลี
‪เธอคิดว่าซุเรย่าเป็นผับ! ‪ฉันอ่านกลอนเขาให้เธอฟัง
‪ฉันคือคนที่รักกาพย์กลอน ‪และเจมาล ซูเรย่า
‪คนที่ชอบกินขนมครัมเป็ตกับครีม ‪ในอัฟยอง
‪- อะไรนะ ‪- ยัยบื้อเบอร์ชู
‪คงหัวเราะฟันหักกับเรื่องพวกนี้
‪คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าเธอจะทิ้งไอ้บ้าเบิร์กนั่น ‪แล้ววิ่งมาซบอ้อมกอดคุณ
‪คิดเหรอว่าเธอจะมีปัญญา ‪รับรักและความหมายปองของคุณ
‪บทกลอนบ้าพออะไรพรรค์นั้น
‪คุณคิดว่าเบอร์ชูคู่ควร ‪ที่คุณจะถ่อไปอ้อนวอนเธองั้นเหรอ
‪คุณเป็นใครกันแน่
‪อะไรทำให้คุณตกหลุมรักเธอจนโงหัวไม่ขึ้น
‪ตูดใหญ่ๆ เหมือนกะละมังของเธอเหรอ
‪หรือตาชั้นเดียวเป็นขีดของเธอ
‪เธอทิ้งคุณไปคบไอ้คนซื่อบื้อเห็นแก่ตัว ‪และตอนนี้เธอกำลังจะแต่งกับเขา
‪ไปอ่านกลอนคุณเลยไป ‪อยากรู้นักว่าจะเป็นยังไง
‪- เบอร์ชูส่งคุณมาเหรอ ‪- คุณหวังให้เป็นยังงั้นรึไง ฮะ
‪บอกความจริงผมมา เบอร์ชูส่งคุณมาเหรอ ‪หรือเป็นไอ้ตุ๊ดราซิมกันแน่
‪ราซิมเหรอ เบอร์ชูเหรอ ‪คุณกับฉันบังเอิญเจอกัน
‪คุณนี่สำคัญตัวซะจริงๆ ‪หลงตัวเองชะมัด
‪โทรหาเบอร์ชู บอกเธอว่าผมไม่ไปแล้ว
‪ตกลงจะยอมแพ้สินะ
‪ทำอะไรของคุณ
‪อาลี
‪คุณล่อให้ผมบอกคุณทุกอย่าง ‪เหมือนคนโง่
‪อาลี
‪อาลี ฟังก่อน ฉันพูดจริงนะ
‪มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ
‪ฉันเปล่าทำอะไรกับข้าวของคุณสักนิด
‪ฉันรู้ ฉันควรบอกคุณตั้งแต่แรก
‪คุณพูดถึงงานแต่งในอูร์ลา
‪ฉันแค่ทำไม่ได้ ฉันขัดคุณไม่ได้ ‪แล้วเราก็ชวนคุยกันยาว
‪ก็ได้ ฉันขอโทษ
‪ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคุณ... ‪ให้ตายสิ ทำอะไรของคุณถึงลงรถไฟที่นี่
‪- คุณจะทำอะไรต่อ ‪- กลับไปซะ
‪ฉันว่าคุณน่ะแหละควรกลับไป ‪แล้วทำไมต้องโกรธฉันขนาดนี้ด้วย
‪คุณเองก็ทำสิ่งที่คุณต้องทำ ‪มันจะแตกต่างอะไรถ้าฉันรู้จักหรือไม่รู้จักเบอร์ชู
‪อาลี
‪- เบียร์สองขวดครับ ‪- เลยเวลากฎหมายกำหนดแล้วครับ
‪ได้โปรดเถอะครับ ขายให้ผมหน่อยเถอะนะ
‪เราขอซื้อหกขวดเลยค่ะ ‪วิสกี้อีกสอง
‪ฉันมีเรื่องจะพูดเหมือนกัน
‪อาลี รถไฟจะออกแล้ว เร็วเข้า ‪กระเป๋าฉันอยู่บนนั้น ขอร้องล่ะ
‪คุณปอดแหกขึ้นมารึไง
‪โอกาสแรกที่คุณมี คุณกลับวิ่งหนีซะแล้ว
‪ไม่ต้องทอนครับ
‪เพราะแบบนี้คุณถึงไม่ขึ้นเครื่องบินสินะ
‪มันไม่มีป้ายหยุดที่นี่ คุณจะทำยังไงต่อ
‪จะกระโดดร่มงั้นเหรอ อาลี!
‪คุณคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‪อาลี อย่าตลกไปหน่อยเลยน่า ‪รถไฟจะออกแล้วนะ
‪กระเป๋าฉันอยู่บนนั้น
‪และมันอาจจบด้วยดีก็ได้
‪อะไรอีกล่ะทีนี้
‪ทุกอย่างจะต้องแจ๋วใช่ไหมล่ะ
‪คุณจะไม่ยอมฟังฉันใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า
‪อาลี รถไฟกำลังออกแล้ว
‪- อาลี! ‪- คุณควรรีบวิ่งเข้านะ
‪ฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาแต่งงานเหมือนกัน!
‪โอเคไหม
‪แม่ง
‪บ้าเอ๊ย
‪ฉันก็ไม่อยากให้พวกเขาแต่งงานเหมือนกัน
‪ฉันคบไอ้เวรเบิร์กนั่นมาตั้งหกปี
‪คุณเข้าใจรึยังทีนี้ ‪ว่าทำไมฉันถึงไม่พูดอะไรเลย
‪ไวโอลินฉันไปซะแล้ว
‪นี่ ขึ้นมาเร็ว
‪อย่าโอ้เอ้ เราจะรีบตามรถไฟให้ทัน
‪เร็วเข้า ไวโอลินกำลังหลุดลอยไปแล้วนะ
‪(ตอนที่ห้า)
‪เราคบกันอยู่หกปี
‪หกปี
‪แล้วคุณรู้ไหมว่าเขามักบอกฉันว่าอะไร
‪เขาเคยพูดว่า "ผมจะไม่มีวันแต่งงานหรอกนะ"
‪เขาไม่เห็นว่าการแต่งงานสำคัญ
‪เช้าวันหนึ่ง ฉันออกจากบ้านเขา
‪ไปที่อะพาร์ตเมนต์ฉัน อาบน้ำ
‪กริ่งประตูดัง พนักงานส่งของ ‪เขายื่นพัสดุให้ฉัน
‪ฉันเปิดดูและเห็นการ์ดเชิญงานแต่ง
‪อะไรนะ
‪"เบอร์ชูกับเบิร์กขอเชิญคุณร่วม..."
‪คุณสองคนยังคบกันอยู่ไหม
‪บอกแล้วไง ‪เช้าวันที่ฉันออกจากบ้านเขา
‪เขาส่งการ์ดเชิญแต่งงานมาวันเดียวกันเนี่ยนะ
‪คุณไม่ได้ฟังเหรอไง
‪เบอร์ชูเป็นคนส่งการ์ดเชิญมา ‪ไม่งั้นฉันคงไม่มีวันรู้
‪ว่าพวกเขาจะแต่งงานกัน
‪ให้ตายสิ
‪คุณยังไม่รู้จักเธอดีพอหรอกนะ
‪เป็นไปได้ไหมว่าคุณปาสว่านเปิดจุกขวด ‪โดนหัวไอ้เบื๊อกนั่น
‪มันไม่โดนหัวเขาจังๆ
‪- นั่นสินะ โดนตาใช่ไหมล่ะ ‪- มันร่วงตรงหน้าเขา
‪ฉันไม่ได้ปามันด้วยซ้ำ
‪นั่นไม่ใช่ที่ผมได้ยินมานะ
‪งั้นคุณก็คือนักไวโอลินเลย์ลาสินะ
‪คุณได้ยินอะไรมา
‪คุณทะเลาะกันหนัก
‪คุณเกือบทำเขาตาบอด
‪เบอร์ชูบอกผม
‪และผมว่าคุณเคยขับรถพุ่งชนกำแพงหนนึงใช่ไหม
‪- ฉันไม่ยักจำได้ว่าทำยังงั้น ‪- ได้ไง
‪ก็จำไม่ได้นี่นา
‪ถ้ามันไร้ประโยชน์ ฉันก็ลบมันจากสมอง
‪และผมคิดไปว่าพวกนั้นกุเรื่องขึ้นมาเล่า ‪ตกลงคุณขับรถชนจริงๆ สินะ
‪ฉันจำเรื่องพรรค์นั้นไม่ได้หรอก
‪คุณอยู่ในรถทั้งคู่ คุณขับรถพุ่งชนแต่คุณลืม ‪มันจะเป็นไปได้ไง
‪ก็สมองฉันลบออกหมดถ้ามันอยากจะลืม
‪คุณมีปุ่มลบความทรงจำรึไง
‪แหงสิ ฉันกดปุ่มปุ๊บ ฉันก็ลืมปั๊บเลย
‪ผมอยากเป็นยังงั้นบ้างจัง
‪คุณรู้อะไรเรื่องฉันอีก
‪คุณจะไปงานแต่งทำไม
‪คุณคาดหวังอะไรกันแน่
‪ฉันไม่คาดหวังอะไรอีกต่อไป
‪ฉันไม่มีชุดใส่ไปงานด้วยซ้ำ ‪ฉันเลยอาจจะไม่ไป
‪คุณควรไปงานและอ่านกลอนคุณนะ ‪จะได้ดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‪คุณยังไม่บอกผมเลยว่าคุณคาดหวังอะไร
‪ที่จริงฉันกะจะไม่ไปงานหรอก
‪แต่ต่อมามันแทงใจฉัน
‪ฉันอยากให้พวกเขารู้ ‪ว่าฉันไม่สนห่าเหวอะไรหรอก
‪คุณแค่ไปที่นั่นแค่เพื่อปรากฏตัวเหรอ
‪ฉันอยากไปที่นั่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
‪ไปเห็นหน้าพวกเขา
‪อยากรู้ว่าไปถึงที่นั่นแล้วจะรู้สึกยังไง ‪และไปดูสองคนนั่นแต่งงานกัน
‪คุณยังมีโอกาสเปลี่ยนใจเบิร์ก
‪ส่วนคุณก็คิดว่ายังมีโอกาสกับแม่นั่น
‪เจ๋งซะไม่มีเนอะ!
‪คุณจะไปที่นั่น อ่านกลอนและคว้าสาวมาครองสินะ ‪ช่างดีซะจริงๆ
‪ผมต้องคิดหาทางอื่น ‪เห็นกันอยู่ว่าเธอไม่ชอบกลอน
‪ตอนนี้เกมเปลี่ยนไปแล้ว
‪ในวันและวัยแบบนี้... โชคดีไอ้น้อง
‪ลูกพี่ลูกน้องฉันลักพาตัวสาว ‪จากงานแต่งเธอเหมือนกัน
‪จะไม่มีการลักพาตัวทั้งนั้น
‪ก็โอเค
‪มีหวังโดนตั้งข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว
‪ไม่ พวกเขาไม่ทำหรอก
‪แต่มันก็หนีไม่พ้นหรอก
‪ถ้าคุณกักขังใครสักคน ‪พวกเขาตั้งข้อหาคุณแน่
‪ถ้าเด็กผู้หญิงอายุถึงนิติภาวะแล้ว ‪และสมัครใจมา ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪เขาคิดว่าผู้หญิงจะยอมมาด้วยความสมัครใจ
‪พี่ชาย แล้วลูกพี่ลูกน้องกับผู้หญิงคนนั้น ‪ตกลงเป็นไงต่อ
‪เขาได้แต่งงานกันไหม
‪ลูกพี่ลูกน้องฉันยังติดคุกหัวโตอยู่เลย
‪ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงเป็นตายร้ายดียังไง
‪มีคนบอกว่าเธอย้ายไปบราซิล ‪แต่ใครจะไปรู้ล่ะ
‪แล้วเทอร์กุต อูยายล่ะ
‪- เขาทำไมเหรอ ‪- คุณชอบเขาไหม
‪ฉันก็ชอบเขานะ
‪แต่ฉันชอบเขา อาลี
‪ฉัน
‪(ตอนที่หก)
‪ไม่ต้องทอนครับ
‪ไวโอลินอยู่นี่เอง ไวโอลิน
‪ปวดท้องจะตายอยู่แล้ว
‪ดูนี่สิ! กฎหมายพาณิชยนาวียังอยู่แฮะ
‪คุณกลับมาเพื่อกฎหมายพาณิชยนาวีเนี่ยนะ
‪คุณจะไม่ต้องฆ่าตัวตาย
‪เพื่อไวโอลินต่างหากล่ะ
‪ทำไมเราไม่ยักเคยเจอกันมาก่อน
‪ทำไมคิดงั้นล่ะ
‪ที่จริง ผมไม่ค่อยได้เที่ยว ‪กับเพื่อนๆ ของเบอร์ชูเท่าไหร่
‪พวกคุณคบกันมานานแค่ไหน
‪ประมาณสองปี
‪ใน "ประมาณสองปี" คุณได้เจอเธอกี่ครั้ง
‪เยอะ ผมระวังตัว
‪หมายความว่าไงที่ว่าเยอะ
‪คุณตามเธอไปอิสตันบูลเหรอ
‪ใช่ แล้วไง
‪งั้นเบอร์ชูก็ตัดสินใจ
‪ว่าเธออยากจะเดินทางทัวร์ท่องโลก
‪ไม่ก็ทัวร์ยุโรปด้วยรถไฟ
‪- แต่คุณล่ะ ‪- ผมต้องทำงาน
‪นึกว่าคุณออกจากงานเพื่อสาวซะอีก
‪คุณนี่รู้ดีไปซะทุกอย่างเลยนะ ‪งั้นบอกผมสิ
‪ก็อาจไม่รู้ทุกอย่าง...
‪แต่โชคไม่ดีที่ฉันรู้เยอะอยู่ ‪แต่ไม่เคยใส่ใจ
‪ทำไมล่ะ สมองไม่ลบมันทิ้งเหรอไง บอกผมสิ
‪ช่างเถอะ
‪คุณรู้อะไรก็บอกฉันมาสิ
‪คือผมได้ข้อมูลโดยตรงเกี่ยวกับทริปนี้มา
‪- คุณรู้อะไรมา ‪- ว่าคุณเป็นคนก้าวร้าวหน่อยๆ
‪เธอบอกคุณยังงั้นเหรอ
‪เปล่า ผมเห็นมากับตาตัวเอง
‪อีกอย่าง เรื่องสว่านเปิดจุกนั่น
‪ไหนจะเรื่องจำไม่ได้ว่าขับรถชนอีก
‪- ให้ตายเหอะ เรื่องเดิม ‪- งั้นคุณก็บอกผมสิ ผมจะได้รู้
‪คุณอยากรู้จริงๆ เหรอ
‪จะบอกให้นะ
‪เบอร์ชูพักอยู่ไหน...
‪ในมิลานเหรอ อาลีที่รัก
‪เหอะ คุณรู้เยอะนะ
‪เธอพักอยู่ไหนในมิลานช่วงสองเดือนนั้น
‪เรื่องระหว่างคุณสองคนเป็นยังไง
‪ก็ดี... หมายถึงมันก็ดี
‪เบิร์กกับเบอร์ชูเจอกันที่ไหนเหรอ อาลี
‪- พวกเขาเป็นเพื่อนเก่ากัน ‪- ไม่
‪นั่นคือที่คุณคิด
‪เบอร์ชูกับเบิร์กเจอกันที่มิลาน
‪และสองวันหลังเจอกัน ‪เบอร์ชูก็ย้ายมาอยู่บ้านเบิร์ก
‪ตอนนั้น เรา...
‪คุณคบกันแล้วใช่ไหมล่ะ
‪ฉันก็คิดงั้น
‪ฉันคิดว่าเบอร์ชูเป็นเพื่อนฉัน
‪ฉันคิดว่าเบิร์กเป็นแฟนฉัน
‪ฉันคิดว่า "ดีจังเลย ‪อย่างน้อยเบอร์ชูก็ไม่ต้องอยู่ลำพัง"
‪แต่เบอร์ชู...
‪ดูแลกิจการที่นั่น
‪และตอนพวกเขากลับมาที่อิสตันบูล ‪เขาก็ยังแอบคบหากันลับๆ
‪คุณเข้าใจรึยังล่ะ ‪สองคนนั่นไม่ปริปากบอกอะไรเราเลย
‪ฉันถึงบอกไงว่าแม่นั่นรักอยู่กับไอ้คนสารเลว
‪เธอกำลังแต่งงานกับไอ้ผู้ชายเฮงซวย
‪และตามไอ้คนเลวนั่นไป และคุณก็อยู่ที่นี่...
‪ปุ่มนี้มันอยู่ไหน
‪ปุ่มกดลบที่ทำให้คุณลืมทุกอย่างน่ะ
‪ผมจะลืมสิ่งที่คุณบอกผมคืนนี้ได้ไหม
‪ไอ้นี่คือปุ่มนั่นสินะ
‪ใจเย็น
‪คุณมาบอกผมทำไม
‪เพื่อให้ผมยอมแพ้เหรอ
‪คุณขอให้ฉันพูดเองนะ
‪และฉันไม่อยากปิดบังอะไรอีกต่อไป
‪เชิญผมไปงานแต่งงานคุณ ที่รัก
‪ผมจะเป็นพยานให้คุณก็ได้...
‪เห็นไหมล่ะ มันเพลงคุณชัดๆ
‪หากมีใครถามว่า "หมอนี่เป็นใคร"
‪วิสกี้แกล้มจะยิ่งดีนะ
‪คุณก็บอกไป "เขาเป็นแค่คนรู้จักนานมาแล้ว"
‪เชิญผมไปงานแต่งงานคุณ ที่รัก
‪ผมจะยอมไปเป็นพยานรักหากคุณต้องการ
‪หากมีใครถามว่า "หมอนี่เป็นใคร"
‪คุณก็บอกไป...
‪ทำอะไรน่ะ
‪..."เขาเป็นแค่คนรู้จักนานมาแล้ว"
‪มาดื่มกันเถอะ
‪เราร่วมฝันกันเมื่อหลายปีก่อน...
‪ได้เวลาเหมาะเจาะ
‪นี่ เพลงของคุณ
‪สาม สี่
‪คนที่รัก คนที่พรากจาก
‪ฉันยอมสละทุกสิ่งอย่าง
‪เป็นเพราะเธอ ‪ความรักของฉันจึงเป็นที่พูดกันไปทั่ว
‪และนี่คือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าเพลงรัก
‪ฉันจะไม่เผาโลกทั้งใบให้วอดวาย ‪ไม่ขว้างปาแก้วให้แตกเสียหาย
‪เป็นเพราะเธอ ฉันจึงไม่เชื่อในรักอีกต่อไป
‪สิ่งที่พวกเขาเรียกว่ารักคือความเหนื่อยล้า
‪ฉันจะไม่หัวเราะร่าและไม่เคืองโกรธ
‪ฉันจะไม่ร้องฟูมฟายให้เธอ
‪เป็นเพราะเธอ ‪หัวใจทั้งดวงของฉันต้องว้าวุ่นด้วยรัก
‪ฉันท้อและพอกันทีกับหัวใจร่านรัก
‪หาได้ลึกเท่ามหาสมุทร
‪หรือสุขสงบเทียมท้องฟ้า
‪เป็นเพราะเธอ ความคิดของฉันพลันกลับตาลปัตร
‪ฉันต้องมากลัวกงล้อที่หมุนไป
‪ได้โปรด
‪โอ้พระเจ้า
‪ทำไมฉันต้องไปหาเธอเมื่อเจอปัญหา
‪โอ้พระเจ้า
‪เป็นเพราะเธอ ฉันจึงถอนหายใจเสมอ
‪โอ้พระเจ้า
‪ทำไมฉันต้องไปหาเธอเมื่อเจอปัญหา
‪โอ้พระเจ้า
‪เป็นเพราะเธอ ฉันกลืนกินความรัก
‪เป็นเพราะเธอ ฉันเลยเสียหลักเสียศูนย์
‪ครั้งสุดท้าย เนย์รินานารินิรินอม
‪เป็นเพราะเธอคนเดียว
‪นาย รินา นาริ นิรินอม
‪คำสวยนะ
‪นาย รินา นาริ นิรินอม
‪ใช่แล้ว
‪โอเค งั้นเพลงนี้ของคุณ
‪(ตอนที่เจ็ด)
‪ฮัลโหล เกิดอะไรขึ้นคุณทนาย
‪ราซิมเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น นายยังอยู่รึเปล่า
‪หนึ่งคำถาม หนึ่งคำตอบ
‪อะไรเหรอ
‪นายรู้จักเพื่อนสมัยมัธยมปลาย ‪ไอ้เวรที่ชื่อเบิร์ก
‪เขาไม่ใช่เพื่อนฉันว่ะ
‪ราซิม สองคนนี่
‪หมอนี่กับเบอร์ชูสวมเขาฉันตอนอยู่มิลานใช่ไหม
‪ไม่เอาน่า คุณทนาย
‪นายรู้ใช่ไหม ราซิม
‪เพื่อน
‪- ฮัลโหล ‪- ฉันยังอยู่
‪นายรู้ใช่ไหม ราซิม
‪นี่พวก ฉันเป็นคนบอกนายเองว่าอย่าไป จริงไหม
‪แค่นี้นะ ไว้คุยกัน
‪อะไรๆ ที่นั่นมันเปลี่ยนไปแล้ว...
‪บัดซบเอ๊ย!
‪ผมกลายเป็นชายเดียวดายที่ซื้อตั๋วรถไฟสี่ใบ
‪หูหนวกตาบอดมาตลอด
‪รู้ไหมว่าทำไมผมถึงขึ้นรถไฟขบวนนี้
‪ผมอยากให้บางอย่างเกิดขึ้น
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาสักพัก ‪นานสักพักแล้ว
‪บางทีอาจตั้งแต่ผมหัวใจวาย
‪ตั้งแต่โตมา พ่อแม่ผมเคยพูดเสมอว่า
‪"อย่าทำนี่นะ อย่าทำนั่นนะ ลูกจะตายได้"
‪ผมก็เลยโตไวกว่าเพื่อน
‪และผมอาจต้องตายไวกว่าเพื่อน
‪ทำสิ่งที่ถูกต้องและคิดเรื่องความตายตลอดเวลา
‪มันทำให้ผมรู้สึกจะระเบิดอยู่ข้างใน
‪และเบอร์ชูคือสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นในชีวิตผม
‪และทุกอย่างนอกเหนือจากเธอ...
‪ผมทำให้เกิดขึ้นได้โดยพูดว่า ‪"นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง"
‪ไม่ใช่เพราะผมปรารถนาอยากได้มัน...
‪มีอะไรที่ผมต้องการเคยเกิดขึ้นไหม
‪ไม่ ผมหมายถึง...
‪และตอนที่ผมต้องการมัน
‪ผมก็จะอ่านกลอน อ่านเหมือนเด็กน้อย
‪คือว่าคุณ... มันไม่เป็นอะไรหรอก
‪คุณดูแคลนรังเกียจผม
‪"เด็กน้อยจะไปอ่านกลอน ‪เขากำลังไปงานแต่งเพื่อไปอ่านกลอน"
‪ใช่ เขาคือเด็กและเขาจะไปอ่านกลอน
‪เพราะผมคิดว่าบางอย่างจะเกิดขึ้นกับเบอร์ชู
‪เพราะผมต้องการยังงั้น
‪ผมอยากย้อนกลับไปวันวาน ‪ตอนที่ผมยังอยู่กับเบอร์ชู
‪ผมพูดว่า "โอเค ผมจะเป็นเจ้าของภัตตาคาร ‪ไม่ก็เป็นพ่อครัว"
‪แต่ตอนนี้ ผมรู้ ผมไม่อยากเป็นแล้ว
‪การต้องเป็นทนาย ‪เรียกไอ้พวกเวรนั่นว่าเพื่อน
‪การต้องกลับไป
‪มีหลายอย่างที่ผมไม่อยากทำตอนนี้
‪มันไม่ดีที่อยากได้อะไรสักอย่างซะเหลือเกิน
‪ถ้าคุณทำแบบนั้น
‪คุณก็จะคิดว่าชีวิตมีไว้เพียงแค่นั้น
‪ฉันหมายถึงคนที่มีเพียงค้อนในมือ ‪จะมองเห็นทุกอย่างเป็นตะปูไปซะหมด
‪อย่างโรงเรียนสอนดนตรีของเราก็เป็นงั้น
‪เราเริ่มเรียนตอนยังเด็ก ‪เพราะเป็นสิ่งที่คุณอยากทำตอนเด็ก
‪หรืออาจเป็นสิ่งที่แม่คุณต้องการที่สุด
‪ให้คุณได้เป็นนักเปียโน เป็นแดนเซอร์
‪เป็นนักไวโอลิน
‪หรืออาจจะมีรายการโชว์ในทีวี
‪ที่ที่ทุกคนโด่งดังและประสบความสำเร็จ
‪ทุกคนเป็นนักเปียโน
‪ก็นั้นแหละ คุณเริ่มเรียน คุณเป็นเด็ก
‪เกิดอะไรตามมาน่ะเหรอ คุณเติบโต
‪แล้วจู่ๆ คุณก็กลายเป็นคนอื่น
‪แล้วคุณก็ไม่รู้สึกอยากเล่นไวโอลินอีกเลย
‪มันเกิดขึ้นกับคุณเหรอ
‪ใช่น่ะสิ ประมาณนั้น
‪มีอยู่ช่วงนึงฉันอยากเป็นนักกระดานโต้คลื่น
‪แต่มันไม่ใช่สาเหตุ ‪ที่คุณออกจากโรงเรียนดนตรีใช่ไหม
‪อะไรนะ
‪คือคุณไม่ได้ลาออกเพื่อมาเป็นนักกระดานโต้คลื่น
‪ที่สวีเดนหรือสวิตเซอร์แลนด์นะ ‪ที่คุณสามารถ...
‪เป็นนักสกีได้เท่านั้น
‪เบอร์ชูบอกคุณเหรอ
‪เดาว่าคุณจะย้ายไปสวีเดนกับเบิร์กใช่ไหม
‪อะไรประมาณนั้น
‪เธอบอกอะไรคุณกันแน่
‪ว่าคุณลาออกจากโรงเรียน ‪เพื่อจะตามเขาไป
‪- มันไม่ใช่ยังงั้นหรอก ‪- ก็อาจจะไม่
‪ส่วนคุณก็ลาออกจากงานเพื่อเธอ
‪มันไม่เหมือนกัน
‪ผมออกจากงาน คุณน่ะ...
‪คุณทิ้งชีวิต ทิ้งการเรียน ทิ้งทุกอย่าง
‪- ดนตรีของคุณ ‪- ฉันยังเล่นดนตรีอยู่
‪เบิร์กไม่ได้พูดแบบนั้น
‪เบิร์กพูดว่าไง
‪เขาเคยมาหาและเล่าบางอย่างให้เบอร์ชูฟัง
‪- แล้วเธอก็บอกคุณงั้นเหรอ ‪- ช่างเถอะ
‪ฉันคบกับเบิร์กมาหกปี
‪คุณพูดอะไรของคุณเนี่ย
‪เขาไม่ได้ชิ่งหลังเหตุการณ์นั้นเหรอ
‪หลังเหตุการณ์อะไร
‪- บ้าเอ๊ย เราวกกลับมาเรื่องนี้อีกได้ไง ‪- เหตุการณ์อะไร บอกฉันมา
‪อะไรก็ตามที่ทิ้งรอยแผลเป็นบนแขนคุณ ‪เหตุการณ์นั้นแหละ
‪ว้าว คุณรู้ทุกเรื่อง แต่ดันปิดปากเงียบ
‪ที่เบิร์กพูด คือว่า...
‪เลิกพูดจาอ้อมค้อมเหอะ ‪บอกฉันมาซะที!
‪เขาไม่สามารถบอกคุณว่าอยากเลิกกับคุณ ‪หลังคุณตั้งท้อง
‪แต่เขาบอกฉันว่าเขาไม่อยากมีลูก
‪เรายังอยู่ด้วยกันหลังจากนั้น
‪เขาแค่บอกคุณไม่ได้ บางทีมันก็บอกกันไม่ได้
‪เขาจะเก็บเงียบไม่ยอมบอกได้ไงตั้งสองปี
‪นี่น่ะเหรอที่ไอ้สารเลว ไอ้คนชั่วนั่นบอกคนอื่น
‪คุณน่าจะลบเขาทิ้งไปด้วยนะถ้างั้น
‪ตั้งแต่เราขึ้นรถไฟมา คุณเอาแต่พูดเรื่องพวกนี้
‪คุณทำให้ฉันนึกถึงอดีตเรื่อยเลย
‪"เรื่อยเลย" งั้นเหรอ
‪- มันเพิ่งจะแปดชั่วโมงกว่าๆ เองนะ ‪- ไม่ต้องเลย
‪เลิกพูดให้ฉันนึกถึงมันซะที
‪เลย์ลา ผมขอโทษ
‪ก็ได้
‪- เลย์ลา ผมขอโทษ ‪- ก็ได้!
‪- คุณครับ หยุดรถทำไม ‪- เราแล่นทับสัตว์น่ะครับ
‪วิศวกรกำลังเช็กดูว่า
‪มีเหตุเสียชีวิตอื่นๆ อีกรึเปล่า ‪รถจะออกอีกครู่ครับ
‪เหตุเสียชีวิตอื่นๆ เหรอครับ
‪เกิดเรื่องน่าสนใจขึ้นซะแล้วสิ ‪ผมไม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหนกันแน่
‪ดูท่าเราจะแล่นทับสัตว์
‪ยังไงซะ
‪เราหันกล้องเราหาคุณเลย์ลา
‪มาดูกันว่าคุณเลย์ลามีอะไรจะพูด
‪เกี่ยวกับงานแต่งพรุ่งนี้
‪คุณเลย์ลาครับ
‪คุณเลย์ลา คุณอยากบอกอะไรเราไหม ‪เกี่ยวกับงานแต่งคืนนี้
‪ดูสิ ทุกคนที่งานแต่งกำลังดูคุณอยู่
‪เจ็ดสิบห้าล้านคนหลังจอภาพ
‪เบิร์กก็อยู่นี่ด้วย เขาดูคุณอยู่
‪คุณอยากจะบอกอะไรเขาไหม
‪คุณเลย์ลา
‪เลย์ลา จะไม่พูดอะไรเลยเหรอ
‪ที่จริงฉันไม่ควรอยู่ที่นี่
‪พอมาคิดๆ ดู ‪ฉันเพิ่งเห็นว่ามันเป็นความคิดที่แย่แค่ไหน
‪เพราะคนที่ฉันเรียกว่าเพื่อน
‪กำลังแต่งงานกับแฟนเก่าฉัน ‪คนที่บอกฉันว่า
‪"ผมจะไม่มีวันแต่งงานหรอก ‪ไม่ใช่ผมแน่"
‪ฉันเคยคิดจะลงจากรถไฟ ‪แล้วเดินทางไปทิศทางตรงข้าม
‪ฉันเคยคิดว่ายิ่งไกลยิ่งดี
‪แต่ดูฉันสิ ฉันอยู่นี่
‪หนำซ้ำยังมีการ์ดเชิญ
‪การ์ดแต่งงาน
‪รู้ไหมเช้าที่เราตื่นนอนขึ้นมา ‪ในอะพาร์ตเมนต์คุณ เบิร์ก
‪มันมีแค่เราสองคน คุณจำได้ไหม
‪คุณบอกฉันว่า "อย่าไปนะ อยู่ต่อเถอะ"
‪ฉันก็อยู่ต่อ
‪ตลอดเวลาหกปีในเก้าอี้ตัวนั้นข้างๆ คุณ เบิร์ก
‪การที่จะเชื่อใจคนสักคน ‪ด้วยความหวังและความฝันทั้งหมดที่มี...
‪ฉันรู้ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันน่าตลกสิ้นดี ‪แต่มันคือสิ่งที่ฉันทำ
‪ฉันสร้างวิมานในอากาศรอบๆ ตัวคุณ
‪ตอนคุณสูญเสียสิ่งเดียวที่คุณมี ‪คุณก็ไม่เหลืออะไรเลย
‪คุณเฝ้ามองหาสิ่งทดแทนอย่างสิ้นหวัง
‪บางสิ่ง...
‪บางสิ่งที่คุณพูดได้ว่าเป็นของคุณ ‪บางสิ่งที่คุณกอดด้วยความรักใคร่
‪ความปรารถนาในตัวเขา
‪ฉันเคยคิดว่าคุณจะไม่มีวันแต่งงาน เบิร์ก ฮะ
‪การแต่งงานคือธรรมเนียมที่ไร้เหตุผลสิ้นดี ‪คุณเคยพูด
‪พูดสารพัด แต่ดูสิ
‪สุดท้ายเราก็มางานแต่งคุณจนได้
‪ผู้ชายที่บอกฉันว่า
‪เขาจะไม่มีวันแต่งงานกำลังจะแต่งงาน
‪ฉันแค่จะบอกคุณอย่างนึง ‪เบอร์ชู เธอก็ฟังไว้ด้วยนะ
‪ฉันว่าคุณเป็นคนชั่วช้ามาก เบิร์ก
‪คุณมันสารเลวบัดซบจริงๆ
‪ไม่มีใครในชีวิตฉันที่ทำฉันเจ็บแสบได้เท่าคุณ
‪คุณมันไอ้คนระยำ ไอ้เศษสวะ ‪ไอ้เลว ไอ้ห่าเอ๊ย...
‪คุณเทียบกับหนูสกปรกโสโครกไม่ได้ด้วยซ้ำ ‪เพราะหนูมันยังเป็นสัตว์น่ารักเลี้ยงลูกด้วยนม
‪อย่างน้อยมันก็มีอารมณ์ความรู้สึก ‪แต่คุณไม่มีเลย
‪ฉันพยายามมองหาคุณในทุกคนที่ฉันพบเจอ
‪เรากำลังจะออกรถแล้วครับ
‪ฉันเชื่อใจใครไม่ได้อีกแล้วก็เพราะคุณ
‪ฉันเติมเต็มความว่างเปล่าที่คุณทิ้งเอาไว้ไม่ได้
‪แต่ฉันจะทำ ฉันจะจัดการเรื่องเฮงซวยนี่ซะ ‪คอยดูแล้วกัน
‪ทุกคน ขึ้นรถไฟครับ!
‪- ลบมันซะ ‪- อย่าตลกไปหน่อยน่า
‪- ลบเดี๋ยวนี้ ‪- เราควรเก็บไว้นะ แจ๋วออก
‪ฉันขอได้ไหม
‪- ทุกคนขึ้นรถไฟครับ! ‪- อย่าลบนะ
‪อาลี ส่งมาให้ฉันได้ไหม อาลี
‪รหัสอะไร
‪- เลย์ลา ส่งมาให้ผม ผมจะ... ‪- รหัสอะไร
‪- เลย์ลา ผมจะลบเอง ‪- รหัสคืออะไร
‪- บอกรหัสฉันมา ‪- คุณจะลบมันจริงๆ เหรอ
‪สองเจ็ดห้าแปด คุณจะลบจริงเหรอ ‪เลย์ลา อย่านะ
‪เอาละ
‪(ตอนที่แปด)
‪- เปิดไหมครับ ‪- ครับผม เปิดอยู่ครับ
‪น้องชาย ช่วยปิดเพลงหน่อยได้ไหม
‪- ชาสองที่ ‪- ชาสองที่ครับ
‪อรุณสวัสดิ์
‪คงเย็นหมดแล้ว
‪ขอชาอีกแก้วได้ไหมครับ
‪ตอนคุณสั่ง เราต้องดื่มสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหม
‪จะมีหรือไม่มีนมก็ตาม หรือว่าชา
‪- ฉันอาจดื่มกาแฟ ‪- ไม่มีกาต้มกาแฟ
‪นั่นไม่ใช่ประเด็นสักหน่อย อาลี
‪เรื่องวุ่นไม่รู้จักจบจักสิ้นนี่อีกแล้ว
‪คุณรู้ว่าต้องสั่งชาให้ฉันยังไงเหรอ
‪- ใช่ ‪- ให้ฉันเนี่ยนะ ชาเนี่ยนะ
‪เพราะมันเป็นชา คุณคิดว่า...
‪เหมือนกาแฟใส่นม
‪ผมสั่งแค่ชา โอเค
‪ไม่เอาแล้วครับ เราไม่เอาชาแล้ว ‪คุณอยากดื่มอะไร
‪มันไม่สำคัญสักนิดว่าเธออยากได้อะไรใช่ไหมล่ะ
‪ก็ไม่รู้สิ ไว้เจอเธอแล้วผมจะถามดู
‪ฉันว่าไม่น่าจะเป็นงั้น
‪- พูดอะไรของคุณ ‪- ที่ฉันพูดก็คือ...
‪คุณมั่นอกมั่นใจว่าเธอจะตามคุณมา...
‪ผมเคยคิดยังงั้นจนกระทั่งคุณติดมาด้วยนี่แหละ ‪ก็ใช่
‪ใช่ นั่นแหละที่ฉันกำลังพูด
‪มีคนๆ นึงมาพัวพันด้วย อาลี
‪และเธอไม่ต้องการคุณ
‪ชีวิตมันไม่ได้เกี่ยวกับแค่ว่าคุณต้องการอะไร
‪คุณมีขีดจำกัด และ...
‪ขีดจำกัดของคุณคืออีกคนหนึ่ง
‪ฉันหมายถึงตอนคุณตัดสินใจเดินทาง ‪กับใครสักคน
‪คุณฟันธงว่าจะไปที่ไหนด้วยตัวเองไม่ได้หรอก
‪ผมกำลังเรียนรู้ผ่านประสบการณ์ที่เจอกับตัว
‪เหมือนกับฉันเลยล่ะ
‪ฟังดูตลกหน่อยๆ เนอะ ‪ที่มันออกมาจากปากคุณ
‪ทำไม
‪คุณเสียเวลาหนึ่งส่วนสี่ของชีวิตไปกับคนอื่น
‪แต่ฉันกำลังพูดอยู่ใช่ไหม
‪นึกว่าคุณลืมไปแล้ว
‪ฉันตัวแม่นะ
‪รู้ไหมฉันเพิ่งกดปุ่มลบแล้วลืมมันแล้ว
‪ประหลาดเนอะ ส่วนผมกำลังพยายามจำ
‪อย่างเช่นจำว่าตอนอายุ 13 มันเป็นยังไง
‪อย่างตอนที่อยากได้อะไรอีกครั้ง
‪สงสัยจังว่ามันรู้สึกยังไงที่จะทำบางอย่าง
‪โดยไม่ต้องเช็กว่ามันจะถูกหรือไม่
‪มันไม่ใช่เรื่องต้องเอามาโม้เลย
‪ฉันรู้จากประสบการณ์ตัวเอง
‪เมื่อคุณต้องโตขึ้นมาโดยที่กังวลกับทุกสิ่ง ‪คุณจะลืมไปว่ามันรู้สึกยังไง
‪แต่ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราไม่มีวันรู้หรอก ‪ว่าเวลาเราจะหมดเมื่อไหร่ จริงไหม
‪ฉันแค่จะบอกคุณอย่างนึง ‪เบอร์ชู เธอก็ฟังไว้ด้วยนะ
‪ฉันว่าคุณเป็นคนชั่วช้ามาก เบิร์ก
‪คุณมันสารเลวบัดซบจริงๆ
‪ไม่มีใครในชีวิตฉันที่ทำฉันเจ็บแสบได้เท่าคุณ
‪คุณมันไอ้คนระยำ ไอ้เศษสวะ ‪ไอ้เลว ไอ้ห่าเอ๊ย...
‪มันเป็นสมาร์ตโฟน
‪ตอนมีคนอื่นลบมันทิ้ง ‪มันไม่โดนลบทิ้งจริงๆ หรอกนะ
‪อย่างน้อยก็ช่วยหรี่เสียงหน่อย
‪แล้วเราจะดูจนจบเลยใช่ไหม
‪ฉันพยายามมองหาคุณในทุกคนที่ฉันพบเจอ
‪มันไม่ได้โดนลบทิ้งไปเลยสินะ เราน่าจะ...
‪อย่าโทษผม
‪คุณเป็นคนที่ไม่ยอมลบเอง ‪เอาไปลบซะเลยสิ
‪คุณทำเถอะ
‪เอานี่
‪ลบเลย
‪โอเค ผมขอโทษ
‪รับไปสิ จริงๆ นะ
‪ลบเลย
‪พร้อมจะสู้เสมอเลยใช่ไหม
‪มันไม่ได้ล็อก
‪มันล็อก
‪ท่านผู้โดยสารคะ รถไฟขบวนนี้กำลังจะถึง
‪อิซเมียร์ที่สถานีอัลซันแชก
‪คุณจะทำอะไรต่อล่ะทีนี้
‪ฉันว่าฉันจะไป
‪งั้นเหรอ
‪อย่างแรก ฉันจะไปบ้านคุณย่า
‪ก็ดี
‪ลาก่อนนะ
‪มันก็แค่แหวน
‪อย่ากดปุ่มนั้นอีกล่ะ
‪- อะไรนะ ‪- หมายถึงคุณอย่ากดปุ่มนั้นของคุณอีกล่ะ
‪มันจะเสียดายถ้าเราจะลบมันทิ้งไป
‪ตามนั้น
‪อีกอย่างนะ
‪เนย์ รินา นาริ นิรินอมน่ะรู้ไหม
‪เสมอ
‪(ตอนจบ)
‪(ของทุกตอน)
‪(จบบริบูรณ์)
‪(ไม่มีสัตว์ได้รับอันตรายแต่อย่างใด ‪ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้)
‪คำบรรยายโดย พยุงศักดิ์ แก่นจันทร์