Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Antarktyda to niewiarygodnie
obszerny i niegościnny kontynent.
Najzimniejsze miejsce na ziemi.
Ale każdej wiosny
ciepłe słońce wyciąga życie z południowego oceanu
na krawędź kontynentu,
który staje się domem dla jednych z najdzielniejszych ptaków
na całej planecie,
pingwinów białookich.
W celu dokumentacji niesamowitej historii tych polarnych pionierów
Disneynature zorganizowało jedną z największych operacji filmowych,
jakie widziała Antarktyda,
składając wyjątkowy zespół filmowców,
w tym jednych z najlepszych operatorów na świecie.
Zmierzą się z najgorszym, co może zgotować im Matka Natura,
i wrócą po więcej.
A pingwiny mają swoją własną misję.
Co za pingwiny. Staniecie w kadrze?
Nie wierzę.
Boją się obcych.
Dzięki temu ukryję się w ich kolonii.
Niełatwo je znaleźć.
W którą stronę była ta kolonia?
Ale filmowcy wiedzą, jak uchwycić każdą chwilę
tej magicznej historii.
To był pingwin.
Tak.
To mogło być oskarowe ujęcie.
Przegapiłem je.
PINGWINY – ŻYCIE NA KOŃCU ŚWIATA
Białookie spędzają zimę na morzu.
Teraz wracają na ląd się rozmnażać.
WCZESNA WIOSNA
To zielone światło, na które czekało Disneynature.
Najdrobniejsze szczegóły z życia pingwinów będzie próbowało uchwycić
ponad dwudziestu operatorów.
W poszukiwaniu swoich bohaterów będą przemierzać duże odległości,
dźwigając ze sobą ponad dziesięć ton sprzętu.
Spędzą miesiące w jednym z najzimniejszych
i najbardziej odizolowanych miejsc na planecie.
Będą polegali na setkach pomocników
ośmiu różnych narodowości w kwestii podróży i przeżycia.
Pierwszy zespół filmowy opuścił Anglię tydzień temu
i udał się w miejsce postoju w Nowej Zelandii.
Potem poleciał na Wyspę Rossa
i udał się do amerykańskiej stacji badawczej McMurdo.
Ostatnim etapem tej wyczerpującej podróży
jest przewiezienie go przez wyspę do odległego Cape Crozier.
Crozier co roku staje się domem największej kolonii białookich
na świecie.
Zespół stara się zdążyć przed pingwinami.
Mark Smith to operator, który już tam pracował,
tak jak Jeff Wilson,
lider zespołu i jeden z reżyserów.
REŻYSER
Ten moment planowaliśmy dwa lata,
organizując logistykę, ludzi,
sprzęt, planując okno pogodowe.
Żeby zrzucić nas w bazie,
trzeba było włożyć mnóstwo wysiłku.
Ta naga góra będzie planem filmowym
przez kilka miesięcy.
Mark i Jeff są świadomi trudnych warunków.
Na dole jest lato, minus 18.
Ciepło i miło.
Jak na Antarktydę jest niespodziewanie spokojnie i słonecznie.
Co za pogoda, nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Tak, pięknie jest.
- Możemy iść. - W porządku?
- Miłej zabawy. - Dzięki, stary.
Nie ma za co. Do zobaczenia.
Tak.
Świetnie.
Co wy na to?
Udało nam się.
Co za uczucie.
OPERATOR
Piękne lądowanie.
To nasz dom.
Baza utraciła funkcjonalność osiem miesięcy temu,
dla zespołu priorytetem jest jej odbudowa.
- Jeff. - Muszą przenieść też sprzęt,
po trochu, do kolonii pingwinów.
Do kolonii mamy niecałe dwa kilometry,
zabieramy część sprzętu, część z ponad dwóch ton sprzętu,
który przywieźliśmy.
Aparaty, statywy i tak dalej
będziemy składować w kolonii,
żeby codziennie ich nie nosić.
Dlaczego tak mało niesiesz, Jeff?
Mark i Jeff chcą uchwycić początek historii białookich:
powrót męskich osobników przez morze lodu do ich lęgowisk.
Ale czy zdążyli przed pingwinami?
Co sądzisz, Mark?
Niesamowite. Nieprawdopodobne.
Jest tu kilkaset pingwinów z 250-tysięcznej kolonii.
Większość jest jeszcze na morzu,
wracają za kilka dni.
Pingwiny muszą przejść tędy, żeby dostać się do kolonii.
Mamy nadzieję, że przejdą przez ten niesamowity lód.
Co roku morze wokół Antarktydy zamarza.
W środku zimy podwaja rozmiar kontynentu,
a latem znowu topnieje.
W tym roku topnieje wolniej.
W tym roku lód ma jakieś sześć kilometrów,
zwykle jest go o połowę mniej. Około.
Białookie mają przed sobą długą drogę.
Dużo z nich tędy przechodzi.
Pięknie. Niebieski lód,
czarne i białe białookie, niesamowite.
Przypływają setki męskich osobników,
pogoda się trzyma, to idealny start.
Ale Mark i Jeff byli tu nie raz,
wiedzą, że warunki mogą się zmienić w kilka minut.
Białookie w końcu docierają tu w dużych ilościach,
a po to właśnie przyszliśmy. Mark spróbuje je sfilmować.
Jest jednak dylemat.
Na wzgórzu zaczyna mocno wiać,
a tutejsze wiatry bywają bardzo silne.
Mimo że tyle się dzieje, zastanawiamy się,
czy wracać, czy zostać i nagrać coś dobrego.
Szybko okazuje się, że nie można tu zostać.
To... śnieżna zamieć,
zaczynam bać się Boga.
To bardzo silny wiatr.
Nigdy nie wiadomo, jakie są silne.
Wracamy.
Nie chcemy się dowiedzieć.
Bardzo silny.
W mgnieniu oka załoga zaczyna walkę z huraganowymi wiatrami,
a temperatura spada do minus 34 stopni.
W szczerym polu takie warunki są potencjalnie śmiertelne.
W końcu udało im się bezpiecznie dotrzeć do obozu, ale mało brakowało.
Nieźle.
Fajny wiaterek, co?
Burza cichnie tak szybko, jak się zaczęła.
Następnego ranka wygląda tak, jakby nic się nie stało.
Siedzimy teraz w kolonii
i wszystko wydaje się bardzo spokojne,
ale wczoraj wieczorem było poważnie.
Raczej nie chcemy już więcej testować tego wiatru.
Chwilami myślałem,
że już tego nie wytrzymam.
Byłem zmęczony.
Chyba nigdy nie byłem tak zmęczony,
jak gdy dotarliśmy do domku.
I wiecie co?
Gdyby było trochę zimniej, mielibyśmy niezły kłopot.
Najbardziej niesamowite w burzy jest to, że pingwinom w ogóle nie przeszkadza.
Kolonia wydaje się dwa razy większa,
więcej pingwinów dotarło tu podczas zawiei,
która musiała osiągać 160 kilometrów na godzinę.
Nie przejmowały się,
niewiarygodne.
Punkt dla tych maleńkich zwierzątek.
Cape Crozier to główna lokalizacja historii pingwinów,
którą przez cały sezon będą filmowały trzy różne ekipy.
Ale to nie jedyna kolonia filmowana przez Disneynature.
Kolejna ekipa filmowa płynie z Australii
na lodołamaczu z zapasami.
Płyną w kierunku bariery lodowej i francuskiej stacji badawczej
Dumont d'Urville, DDU.
Trzy tony kamer i sprzętu do nurkowania muszą zostać przetransportowane wodą.
Ale dwie osoby z załogi mogą przylecieć szybciej małym samolotem.
Limit bagażu pozwala im zabrać tylko
trochę ubrań i małą kamerę.
To ich pierwszy raz na Antarktydzie.
Co sądzisz, Rolf?
Spójrz na to...
OPERATOR
Widać góry lodowe zamarznięte w morzu.
Muszę przyznać, że mnie zamurowało.
Nie widać jeszcze pingwinów.
OPERATOR
Ale to nie szkodzi, bo nasz sprzęt filmowy
utknął 200 kilometrów stąd,
na łodzi z resztą załogi.
Oby dotarli tu jak najszybciej, bo bez kamer
nic nie zrobimy.
Statek, na który czekają, Astrolabium,
natrafia na wczesnowiosenny lód dużo wcześniej, niż się spodziewano.
Poza sprzętem
wiezie też bardzo potrzebne zapasy dla ludzi w DDU.
Na pokładzie jest legenda filmowania podwodnego, Didier Noirot,
który wiele razy nurkował na Antarktydzie.
OPERATOR PODWODNY
Podróż z Australii trwa zwykle dziesięć dni,
ale w tym roku statek zmaga się z nietypowo grubym lodem.
Im bliżej są i im bardziej na południe,
tym grubszy staje się lód.
Z dnia na dzień zwalniają...
aż w końcu nie są w stanie płynąć.
Utknęli.
A misja staje pod znakiem zapytania.
Dziewiąty dzień tak się poruszamy...
Zupełnie stanęliśmy.
Nic nie widzimy, a kapitan nie wie, gdzie płyniemy.
Czekamy na przejaśnienie,
żeby znaleźć drogę przez lód.
Do ośrodka badawczego jest jeszcze kilka dni.
Nie mają wyboru, muszą czekać, aż poprawi się pogoda.
Chociaż Rolf i Max czekają na kamery,
nie muszą już czekać na białookie.
Główna baza jest tam.
Niesamowita. To jedyna baza,
którą otacza kolonia pingwinów,
idealnie.
To luksus, bo dzieli nas od niej krótki spacer,
jesteśmy w samym środku kolonii.
W tamtą stronę są pingwiny cesarskie,
ale nas otaczają białookie.
Nie mają pojęcia, kiedy zacznie się filmowanie.
To trochę katastrofa, że nie mamy kamer,
bo są tam na statku, a my nic nie możemy.
Możemy się dobrze zorientować w otoczeniu,
zrozumieć ich zachowanie,
ale w najgorszym wypadku to się skończy, zanim dostaniemy kamery.
Trzymamy kciuki za szybkie przybycie łodzi.
Astrolabium utknęło w morzu lodu.
Ich szanse na dotarcie do DDU szybko spadają.
Ale okno pogodowe pozwala Didierowi i zespołowi podwodnemu
dotrzeć na ląd innym sposobem.
Teraz dopiero widać rozmiar lodowego morza.
Słyszę helikopter.
Cały zespół filmowy zostanie ugoszczony we Francuskiej bazie w DDU,
która przez całą zimę była domem dla 30 naukowców.
Helikopter przywiózł nie tylko Didiera,
ale też świeże jedzenie i długo oczekiwane wiadomości z domu.
Poczta!
Do usług!
Pierwsze listy od ośmiu miesięcy.
Nie wiem, co tam dostają, ale są podekscytowani.
Panie i panowie, historyczny dzień!
Świętujemy powrót pomidorów i sałaty!
Niebo w gębie.
Po dostawie przystawki z sałaty
helikopter wraca z daniem głównym
i niespodzianką dla Maxa.
W końcu wszystko mamy. Wmieszane w sprzęt naukowy.
Długo czekaliśmy, ale oto jest - kamera.
Możemy zacząć filmować.
Wybór padł na DDU...
WIOSNA
...bo pozwala filmować białookie
na powierzchni i pod powierzchnią grubego lodu.
Dobra. Nadchodzi duża grupa.
Rolf skupia się na samicach, które wracają z morza
w kierunku kolonii do oczekujących samców.
Zwykle staram się po prostu postawić się w miejscu protagonisty,
którego filmuję.
W tym wypadku pingwinów, które postanowiły się rozmnażać
w jednym z najbardziej odległych i wymagających miejsc na świecie,
a ich sklep to morze, stamtąd biorą jedzenie.
W tym roku lód jest bardzo gruby,
więc do sklepu mają daleko.
My wracamy do bazy,
gotuje dla nas szef kuchni. Nie musimy się tym martwić.
Ale ci tutaj wiedzą, że muszą znaleźć morze
i dużo jedzenia, bo nie przetrwają.
To poważna sprawa, staramy się to uchwycić.
Bardzo szanuję te małe
biało-czarne cudowne maszyny.
Zespół Disneynature stworzył unikatowy, nowy model filmowy,
który uchwycił historię z punktu widzenia pingwina.
Max używa specjalnego statywu,
charakterystycznego raczej dla Hollywood niż Antarktydy.
Tutaj ze wszystkim jest ciężko.
Korzystamy z kamer i sprzętu,
z którego normalnie korzysta się na planie,
a z którego korzystanie tu, na końcu świata,
jest prawie niemożliwe, bo za każdym razem, gdy nadepnę na śnieg,
kadr się trzęsie, a wiatr nie odpuszcza.
Wiatr osiąga prędkość 110 kilometrów na godzinę
a najlżejszy był wiaterek o prędkości 50 kilometrów.
Nie da się nawet utrzymać kamery.
Cały sens tego niedorzecznie ciężkiego mocowania
polega na stabilnym filmowaniu.
Ciężko się do nich zbliżyć. Wiadomo, są dość nerwowe.
Bóg jeden wie, co myślą pingwiny, gdy zbliżam się do nich
jak jakiś Terminator.
Didier jest gotów rozpocząć podwodne filmowanie,
ale musi znaleźć miejsce do nurkowania.
Nietypowo gruby lód oznacza, że kilometrami nie ma dojścia do wody.
To problem dla niego i pingwinów.
Białookie bardzo się oddalają.
Lód sięga stu kilometrów od DDU,
aż tak daleko chodzą.
Otwarte morze jest bardzo daleko,
więc nurkowie szukają przerębli bliżej bazy,
w nadziei na spotkanie tam białookich.
Chyba znaleźliśmy przerębel,
są tam pingwiny i foki.
Pierwszy z nich to dom dla weddelki antarktycznej.
Żyją dalej na południe od jakichkolwiek ssaków
i przez cały rok trzymają przeręble otwarte.
Przy następnym są pingwiny,
ale to cesarskie, nie białookie.
W końcu Didier znajduje bardzo obiecujący przerębel.
Teraz potrzeba mu tylko białookich.
Ma szczęście.
Oto i nasz aktor!
Gwiazda filmu.
Mały pingwin białooki,
który urządził sobie tutaj dom.
Sfilmujemy go i zrobimy zbliżenia.
Zanim zanurkuje pod lód,
Didier chce sfilmować gwiazdę skaczącą do wody.
Fajny z niego gość.
Mógłbyś spojrzeć w kamerę!
Masz to zapisane w kontrakcie.
Didier przygotowuje najlepszy kąt,
a nasz bohater szykuje się do zbliżenia.
Jak prawdziwy zawodowiec, wchodzi w samą porę.
Wspaniałe!
Patrz!
Teraz czekamy na powrót gwiazdy.
Wróci.
Jest pod lodem...
Super! Mamy to!
Wspaniale!
Białooki kontynuuje występ,
rodzi się gwiazda filmowa.
Łatwizna!
Kolejnym powodem wyboru DDU na plan filmowy był fakt,
że jest to jedno z niewielu miejsc, gdzie pingwiny cesarskie
mieszkają w pobliżu kolonii białookich.
Cesarskie spędziły tu zimę, a teraz odpływają.
Dorosłe osobniki idą do morza.
Mamy tu jednego białookiego, pierwszego,
który niespodziewanie wyłonił się z morza
i maszeruje przez kolonię cesarskich.
Z interakcji między tymi dwoma gatunkami widać,
jak różne mają charaktery.
Jest mniejszy od młodych cesarskich,
ale spycha z drogi osobniki dorosłe.
Białookie zawsze zachowują się tak, jakby to one tu rządziły.
Żaden inny gatunek pingwina tak nie ma.
Są jak hiperaktywne, opite kawą...
kulki energii.
Fajnie będzie je filmować,
bo mają charakterek.
Szykuje się dobra zabawa.
Bo drugiej stronie Antarktydy, samice białookich idą do swoich kolonii,
gdzie samce przygotowują już gniazda.
Kolonie są zawsze usytuowane na skale,
bo białookie składają jaja na twardej nawierzchni.
Samce wróciły do kolonii
i gorączkowo budują gniazda
z małych kamieni.
Kolonie białookich zawsze znajdują się tam,
gdzie te kamienie, bo są im potrzebne, żeby podnosić jaja z ziemi,
gdy stopi się śnieg, żeby jaja nie zamarzły.
Wszystkie samce chodzą w tę i z powrotem
podnosząc kamienie, żeby na czas zbudować gniazda,
bo muszą tym zaimponować paniom.
Ale budowa gniazd nie jest taka niewinna, jak wygląda.
Kamienie to w tych koloniach waluta.
Ale niektóre pingwiny są leniwe.
Ten mały koleżka wybrał się na łowy.
Wyglądają tak niewinnie.
Patrzcie.
Ten wygląda pięknie, czysto,
nigdy byś nie pomyślał, że stoi tam
i zastanawia się, skąd wziąć kamień.
Czasami stoją tak całą wieczność
i obserwują teren.
To właśnie robi ten tutaj, rozgląda się.
I nagle trach... Biegną, nurkują do gniazda
chwytają kamień i bam.
„Hej, kochanie, mam kamień”.
Nikt chyba nie pyta, skąd wziął się ten miły prezent.
Po prostu go przyjmują i... są wdzięczne.
Następnym etapem misji Didiera
jest filmowanie pingwinów pływających pod lodem.
Wie dokładnie, kto zostanie jego gwiazdą.
Woda jest lodowata, więc zakładanie sprzętu trwa.
Dobra.
Didier się spóźnia, a nasza gwiazda się niecierpliwi.
Czekaj!
Czekaj, przyjacielu!
Mały pingwin to naturszczyk.
Prowadzi Didiera do magicznego świata pod pokrywą lodu.
Zeszliśmy 30 metrów.
Góra lodowa ładnie się zawija.
Jest złożona. Wygląda pięknie przy powierzchni.
Lód blokuje większość światła,
zapobiegając rozkwitowi glonów.
W rezultacie doskonale widać
nawet na 250 metrów.
Jest tutaj!
Wychodzi z wody szybciej ode mnie!
I wtedy – niespodzianka.
Pojawiają się reszta obsady.
Przypłynęły,
jak tylko wyszliśmy!
Cieszy się, macha ogonem!
To tyle na dzisiaj.
Didier wraca do domu.
WCZESNE LATO
1600 kilometrów dalej, w Cape Crozier, doszło do zmian.
Po dwóch wyczerpujących miesiącach z dala od domu,
Jeff i Mark ustępują świeżemu zespołowi,
Julie i Mattowi.
Julie była już na Antarktydzie, ale Matt nie.
Musi się dużo nauczyć o życiu z pingwinami.
Patrzcie, w czym siedzę.
W roztopionej wodzie, która przepłynęła,
cóż, przez sporo guano.
OPERATOR
Te spodnie zaczynają śmierdzieć.
Żeby pozbyć się zapachu, będzie trzeba je kilka razy wyprać.
Tak.
Kolonia stała się domem dla ponad miliona pingwinów.
Prawie wszystkie znalazły partnerów, kopulowały i złożyły jaja.
Zadaniem Matta i Julie jest uchwycenie momentu wyklucia się młodego osobnika.
To kluczowe ujęcie dla filmu.
Matt filmuje od trzech dni.
To bardzo, bardzo wolny proces.
Jeśli przegapi się moment wyklucia,
przepadło.
OPERATOR
Trzeba przenieść się na kolejne jajo.
Więc Matt musi się skupić.
Czeka na tę magiczną chwilę.
Na pewno mu się uda.
Ale nie można z nim rozmawiać.
Bo...
jest bardzo skoncentrowany na pracy.
W najgorszym momencie
nadciąga wczesnoletnia burza.
Gdy się wczoraj kładłem,
było pięknie.
Rano pojawił się wiatr,
co jest dość frustrujące, bo w kolonii dużo się dzieje,
to kluczowy moment,
a ja chciałbym pracować.
Spróbuję jak najdłużej spać
i rano obudzić się
pod niebieskim niebem,
gotowa na kolejny dzień,
bo mamy tyle do osiągnięcia
w tak krótkim czasie.
To wiatry katabatyczne,
zimne powietrze ze zlodowaciałego lądu,
przyciągane ze wzgórz przez ciepłe morze.
Osiągają prędkość ponad 300 kilometrów na godzinę
i trwają kilka dni.
DZIEŃ 2
Jakbyśmy siedzieli w bębnie.
Przez całą noc tak było.
Nie wiem, co robić.
Nowy dzień, a wiatr dalej jest silny.
Trochę się denerwuję.
DZIEŃ 3
Gdy opuszczaliśmy kolonię,
jakieś 50% ptaków się wykluwało.
Ten odsetek
musiał spaść,
ponieważ pingwiny kontynuują, co zaczęły,
niezależnie od tej nietypowej pogody.
Jajka wykluwały się pod tymi zwariowanymi małymi ptakami.
W końcu wiatry ustają.
To nic wielkiego, wiaterek.
Dzisiaj będziemy filmować.
Dobrze.
Niewyspani Matt i Julie wracają do kolonii,
desperacko próbując nadrobić stracony czas.
Ale teraz zachmurzenie
i padający śnieg są przyczyną kolejnych kłopotów.
Staram się nie frustrować,
gdy pracuję.
Ale dzisiaj...
jest wigilia.
Postanowiliśmy pozmieniać godziny
i zacząć...
wcześniej, bo potrzebne mi konkretne ujęcia.
Ale do tych ujęć musi być niebieskie niebo.
A jest odwrotnie.
Więc mam nadzieję,
że będę mogła je zrobić jutro w słońcu, w Boże Narodzenie.
To byłby miły...
prezent świąteczny, bo kończy się czas.
Dlatego trochę mi smutno.
Bożonarodzeniowy poranek, pogoda się poprawia.
Pierwszym zadaniem Julie jest sprawdzenie radio.
MacOps, tu Yankee 328 Camp Crozier na Mount Terror.
Słyszysz mnie?
Yankee 328 Camp Crozier, tu MacOps, dzień dobry.
Dzień dobry, George.
Tu Julie na codziennym meldunku.
Jest nas dwójka, wszystko dobrze.
Dzień dobry, Julie. Wesołych świąt.
Przyjąłem, jest was dwójka, wszystko dobrze.
Wesołych świąt, George.
Jest dla nas jakaś wiadomość?
Mam jedną wiadomość.
„Wszystkiego najlepszego od Micka”. Odbiór.
Bardzo dziękuję.
O którym Micku mowa?
Mick... Wiesz co?
Przepraszam, to dla wieczornego zespołu Cape Crozier, Bravo 031.
Przepraszam, Julie.
Więc nic dla nas nie ma?
Nie, nie ma.
Przepraszam, nic więcej nie mam,
wesołych świąt, jutro porozmawiamy.
MacOps się rozłącza.
Tysiąc sześćset kilometrów od Crozier
załoga DDU również musi znosić święta z dala od domu.
Święta, dla mnie.
Pomimo nacisku na filmowanie,
Matt i Julie robią sobie wolne na kilka godzin,
żeby poświętować z butelką wina,
którą trzymali na specjalna okazję.
Mamy bardzo dobre wino na święta.
Na butelce jest napisane: „Przepyszne czerwone wino”,
„Vin rouge délicieux”.
Julie zaraz spróbuje.
- Julie. - Tak.
Paskudne.
W DDU Vin rouge jest naprawdę délicieux.
- Jeszcze? - Pewnie.
I jest z czego wybierać.
Dla poprawy nastroju Julie gotuje przepyszny posiłek.
Proszę bardzo. Dziękuję, Julie.
- Sosu? - Wygląda świetnie. Tak.
A w DDU...
Julie i Matt zostawili rodzinę, przyjaciół i luksusy w domu,
żeby sfilmować wyjątkowy moment, w którym pisklę wyłania się ze skorupki.
Bez tego ważnego ujęcia zabraknie kluczowego elementu historii
i ich wszystkie wysiłki pójdą na marne.
Nie było nas tutaj od trzech dni,
burza nas opóźniła.
Dużo się od ostatniego razu zmieniło.
Większość ptaków ma już pisklaki.
Są jeszcze ptaki z jajkami, ale niewiele.
Muszę tylko ostrożnie wybrać właściwego ptaka,
na którym się dziś skupię.
OK. Z tego jaja coś się wykluwa.
Mamy obiekt, na którym mogę się skupić.
W jaju jest duża dziura,
więc zaraz wykluje się pisklę.
Właściwie już to robi.
To bardzo przydatne ujęcie.
Po wszystkim, co przeszli, ten znaczący sukces
wynagradza wszystkie trudności.
Mieliśmy dobry dzień. Ładnie się wykluło.
Jesteśmy zadowoleni.
Pingwiny nie znają odpoczynku.
Zwycięstwo Julie i Matta to wezwanie do działania dla rodziców pisklaka.
Mają teraz do wykarmienia głodne dzioby.
Czas działać.
Przez następne tygodnie
rodzice na zmianę poszukują pożywienia
dla wygłodniałych piskląt.
W wyścigu po pokarm pingwiny tworzą autostradę.
Zespół chce sfilmować pogoń do i z morza
z punktu widzenia pingwina.
To wyzwanie wymaga kilku podejść.
Plan A.
Max stara się dotrzymać im kroku,
ale jedno potknięcie i...
Podążanie za tymi tuptającymi cudakami
jest o wiele trudniejsze, niż myśleli.
Czas na plan B.
Co może pójść nie tak?
OK.
A więc plan C.
Dobry pomysł.
Kamera na lince.
Kręcimy. Dobrze.
Jeden test.
Działa idealnie.
Po zebraniu wszystkich ujęć z linki
nadszedł czas na styl dowolny.
ŚRODEK LATA
Lód okalający Antarktydę szybko topnieje.
Pojawiają się pęknięcia.
Żerowiska na otwartej wodzie są coraz bliżej.
Czas wezwać zespół helikopterowy.
Ich zadaniem jest nie tylko filmowanie pingwinów z powietrza,
ale też pływających pod wodą.
Oznacza to lądowania helikoptera zapakowanego ciężkim sprzętem
na pękającym lodzie.
To bardzo ryzykowna operacja.
Muszą być pewni, że lód wytrzyma ciężar.
Więc zanim Tom,
operator, dopuszczany jest do krawędzi,
zespół rozwiesza liny bezpieczeństwa.
Nie ma opcji, że Tom wpadnie,
ale gdyby tak się stało,
dzięki temu go wyciągniemy.
Do prawej. Tak...
Białookie podążają kanałami w kierunku oceanu i pokarmu,
a zespół przyjmuje pozycje przed nimi.
Dzięki kamerze na wysięgniku
Tom może filmować pod wodą bez nurkowania.
Ale pingwiny nagle wstrzymują podróż.
Coś je przestraszyło.
Orka.
Miecznik.
O Boże.
Orki to największe drapieżniki na Antarktydzie.
A lodowe kanały, przez które wypływają pingwiny,
pozwalają wpływać orkom.
Tak.
Poczułem ten oddech.
Ale było blisko.
Korzystam z kamery podwodnej
w wodoodpornym pokrowcu.
To duże ramię pozwala poruszać nią...
OPERATOR
...za zwierzęciem, gdy to pojawia się i znika.
Wspaniale wygląda. Piękne kolory.
Niesamowita przejrzystość wody.
Tak.
Tak, Mark.
Tak jest. Pięknie.
Niesamowite.
Stary.
Idealnie.
Przepłynie obok ciebie.
Dobra orka.
Orki to bardzo inteligentne zwierzęta stadne.
A obcy na krawędzi budzą ich ciekawość.
Mój Boże.
- Jak było? - Niesamowicie.
Co za szczęście.
Dopiero co ją zanurzyłem i zaraz...
Nie nagrywałem!
Nagrywałem.
Wyraz twarzy Marka.
Mamy to, stary.
PÓŹNE LATO
Lód pęka na całej Antarktydzie.
Dorosłym pingwinom
coraz łatwiej dostać się do żerowisk.
Ciągły dostęp do ryb i szczętków pozwala pisklakom szybko rosnąć.
W Cape Crozier Matt skończył swoją zmianę
i wraca do domu, do bliskich i na zasłużony prysznic.
Ostatni fragment filmu zostawia Sophie.
Przywykła raczej do pracy w Afryce niż na Antarktydzie.
To jej pierwszy raz.
Nic cię nie przygotuje na te widoki.
Jest dokładnie tak, jak chciałam.
Przestrzennie, dramatycznie, zdumiewająco i przerażająco pięknie.
Razem z Julie sfilmuje ostatni etap historii pingwinów.
To miłość od pierwszego wejrzenia.
Są czarujące.
OPERATOR
Nie możemy się napatrzeć. Są jak z nieba.
Co za szczęście tu być.
Są niezmorzone. Nie ustają.
Podziwiam tę ich wytrwałość.
Zasuwają w górę i dół zbocza.
Pędzą w górę i w dół.
Robimy to kilka razy dziennie i nas to wykańcza.
Uwielbiam tę ich ciekawość. Spójrzcie.
Siedzą sobie. Spokojnie.
Pozwalają nam tutaj być.
Oszałamiające. Mają nas pewnie za wysokie głupie pingwiny.
To najlepsze ptaki, jakie filmowałam.
Naprawdę. Niesamowite.
Pisklaki mają kilka tygodni.
Są ciągle głodne.
Gdy rodzic wraca z połowu,
wszystkie pisklaki wkraczają do akcji.
Dalej! Dacie radę!
To najzabawniejsze, co można zobaczyć.
Wyobraźcie sobie fana Justina Biebera w szarej, kosmatej pidżamie,
który goni Justina po autograf.
To z takim zaangażowaniem te pisklaki gonią za swoimi rodzicami.
Sophie ma sfilmować przygotowania pisklaków do opuszczenia kolonii.
Niedługo ruszą do morza.
Ciężko uwierzyć, że przez tych kilka tygodni
widzieliśmy takie zmiany,
od przepięknego zimowego raju,
i nikt by nie pomyślał,
że to tak szybko minie. Zaskoczyło nas to.
Jednego dnia jest pełno lodu, wszystko jest zwarte,
następnego – popękane, a jeszcze następnego znika.
Zmiany były błyskawiczne.
Pisklaki zaczynają zmieniać upierzenie.
Dorosłe osobniki coraz mniej czasu spędzają w kolonii.
Lodu już nie ma.
Została żwirowata, kamienista plaża.
I popatrzcie, otwarty ocean.
Kilkaset kilometrów na północ od Sophie dotarła kolejna ekipa filmowa.
Czekali na otwarty ocean i dobrą pogodę.
To zespół powietrzny.
Do tej pory letnie burze sprawiały, że warunki były zbyt ciężkie i wietrzne.
W końcu, po dniach oczekiwania,
mamy idealne warunki.
REŻYSER
Nie ma żadnego wiatru.
Niesamowite, czyste niebo. Piękne światło na górach.
Przygotowujemy helikopter.
Za pół godziny startujemy,
w powietrzu spędzimy do czterech godzin
żeby uchwycić tę piękną scenerię.
- Dobrze? - Tak.
- Gotowi? - Tak, gotowi.
Mamy kamery z przodu i 360-stopniową.
Ich zadaniem jest sfilmowanie majestatycznych gór Antarktydy
oraz gór lodowych bez pokrywy śniegowej.
To okazja do odwiedzenia miejsc, które mało kto widział,
a co dopiero sfilmował.
Marcelo, obróć na czarną górę, proszę.
Od tego zaczniemy.
Tak.
Polećmy tędy.
- Szukamy odpowiedniej góry. - Tak.
Kierujmy się w stronę tamtych przed nami.
Tak, będzie cudownie.
Co za wielka góra, tam.
Spróbujmy polecieć nisko w kierunku tamtej,
tamtej z dziurami.
Ładnie wygląda na tle szarego nieba.
Tak, świetnie.
Ale ładnie. Jak Stonehenge.
Te dziury są wspaniałe.
Ale pięknie. Światło też cudowne.
Niesamowicie, Marcelo.
Lataj tak dookoła, jest super.
Ładny kawałek lodu.
- Dobry lot. Dziękuję. - Dziękuję.
Wspaniałe... Tam lodowiec wchodzi w ocean.
Odpowiednia wysokość?
Cudowna.
Lećmy w tamtym kierunku.
Możemy polecieć blisko tego grzbietu?
Wydaje się ciągnąć w nieskończoność.
Marcelo, widzisz tamten grzbiet?
- Możemy nad nim przelecieć? - Dobrze.
Cudne ujęcie. Bardzo ładne. Leć dalej.
Dobra wysokość. I prędkość.
Zostajemy po słonecznej stronie grzbietu.
Tak, będzie cudnie.
Bardzo ładnie.
Cztery tysiące kilometrów dalej, po drugiej stronie Antarktydy,
pozostali członkowie Disneynature
żeglują z Falklandów na Półwysep Antarktyczny,
na ptasią wyspę Avian Island.
Dostać tu można się tylko statkiem,
tylko gdy wody są otwarte, a lodowe morze spękane.
Na pokładzie jest największa ekipa filmowa całej produkcji,
z trzema osobnymi zespołami filmowymi,
próbującymi dostać się do nieuczęszczanej i bardzo odległej kolonii pingwinów.
Jednym z najbardziej doświadczonych jest John,
operator specjalizujący się w teleobiektywach.
Już kilka razy tutaj filmowałem,
ale zawsze jest ciekawie,
bo krajobraz się zmienia, lód się przesuwa...
OPERATOR
...i pogoda zawsze jest inna.
W tym roku jest mnóstwo lodu,
który może zablokować drogę do kolonii,
w której przebywają białookie.
Jeśli tak będzie, nie damy rady się tam dostać.
Szef zespołu nurków, Doug, też już tu był,
i wie trochę o lodowatych wodach.
Przez ostatnie dwa lata nurkowałem w tropikach.
OPERATOR PODWODNY
To będzie szok dla organizmu.
Pierwszy tydzień jest najgorszy,
zanim ciało przyzwyczai się do zimna,
i to nie tułów jest problemem.
Tylko ręce przestają działać.
Nie da się wciskać przycisków na kamerze,
ale jeśli po tygodniu wytrzymujemy w wodzie przez godzinę,
jest całkiem nieźle.
Trzecim weteranem jest Jaimie.
Jego specjalna kamera opiera się na wojskowej technologii.
Ma system stabilizujący, dzięki czemu da się filmować statycznie
ze statku pływające w wodzie pingwiny.
Ujęcia są całkowicie nieporuszone...
OPERATOR
...podczas gdy statek podąża za pingwinami.
Trzy zespoły i jeden wspólny cel:
sfilmować pisklaki wskakujące po raz pierwszy do morza.
Ale po kilku godzinach wpadają w kłopoty.
Zaskakuje ich zmiana pogody.
Co za różnica.
PRODUCENT
Wczoraj było słońce. Chwalebne słońce.
A teraz utknęliśmy w lodzie, zaparkowaliśmy obok góry lodowej,
z wiejącymi wichurami.
Nie tego się spodziewaliśmy.
Jest środek lata.
Lód jest taki, jak widać.
Dla pisklaków to czas upierzania.
Potrzebują otwartego morza.
Potrzebne im miejsce, w którym pisklaki mogą się najeść,
a rodzice zdobywać ryby.
Dla nas to też problem,
ale kolacja czeka w mesie.
Im jest trudniej.
Z drugiej strony Antarktydy, w Cape Crozier,
Sophie walczy z inną burzą.
Pisklaki linieją.
Patrzcie, to jest wszędzie.
To. Było tego tyle w powietrzu,
że pewnie razem z Julie wciągnęłyśmy do płuc
całego pingwina-pisklaka.
Patrzcie, wszędzie. W powietrzu jest tego pełno.
Puchate pióra do tej pory zapewniały im ochronę przed zimnem,
ale nie są wodoodporne,
więc pingwiny muszą się ich pozbyć, zanim wskoczą do morza.
To pingwini odpowiednik tych krępujących nastoletnich lat.
Pingwiny zostawiają nie tylko puch.
Nie podoba mi się, że załatwiają się na nasz sprzęt,
i nie podoba mi się, jak pachnę. Nigdy tak źle nie pachniałam,
bo cały dzień spędziliśmy klęcząc w ekskrementach.
Nieprzyjemny zapach.
Szybko z tego perfum nie zrobią.
W dodatku nie ma pryszniców, więc pewnie się skumulowało.
Ale one myślą, że pachną nęcąco.
Myślą sobie: „O tak, jest dobrze”.
Pisklaki tego nie wiedzą, ale to dla nich niebezpieczny moment.
Jeśli za szybko wylinieją,
może je zastać burza.
Jeśli zrobią to za późno
nie będą mogły wejść do wody i opuścić kolonii
przed powrotem zimy.
Na półwyspie antarktycznym
załoga przeczekała sztorm
i dopłynęła do Avian Island.
Nasze pierwsze kroki na lądzie.
Żadna ekipa filmowa tu wcześniej nie była.
Nie mają pojęcia, co znajdą.
To olbrzymia kolonia,
widzimy ją po raz pierwszy, więc staramy się...
wymyślić, gdzie dobić, gdzie pingwiny mogą wchodzić do morza,
bo to najważniejsze, co chcemy sfilmować.
Bardzo obiecujące jest to, że jest tu tyle ptaków.
Szybko okazało się, że pingwiny nie są same.
Mirungi.
Długie na prawie sześć metrów, ważą prawie cztery tony.
To największe foki na świecie.
Pachną jeszcze gorzej niż pingwiny.
Co za smród.
Unosi się od nich prawdziwa chmura.
Niesamowite.
Kiepscy z nich sąsiedzi.
Ale nie chcę bardziej się zbliżać.
Są wielkie.
Źle to zabrzmiało, co? Problemy z trawieniem.
John musi wycofać się z pozycji, z której filmuje.
Dobrze.
Nie będziemy przeszkadzać.
Mój statyw i kamera stały mu na drodze.
Negocjowaliśmy, kto gdzie pójdzie, i przegrałem.
KONIEC LATA
Na całej Antarktydzie
dorosłe białookie opuszczają kolonie,
wracają do morza po raz ostatni w tym sezonie.
Jeśli chodzi o pisklaki,
to ich ostatni krok ku dorosłości.
Inne ptaki uczą się latać,
a pingwiny – pływać.
To rytuał przejścia pingwinów.
Sporo pingwinów już ruszyło. Odeszły od kolonii,
idą na wybrzeże i wypływają,
ale wcześniej tego nie robiły, więc...
niektórym trochę nie wychodzi.
Jedne wchodzą pewnie, inne się przewracają
rozbijają i muszą znowu się gramolić.
Nie za bardzo wiedzą, co robią.
Rany, ale upadek.
Boże.
Tak jest.
Skaczą jak spadochroniarze, nie jak pingwiny.
Nogami do przodu.
Dobra. Gotowy.
Wchodzą głównie tam.
Nie. Nie idźcie tam.
To zupełnie w złą stronę.
Do mnie.
Dalej.
Ostatni tydzień spędziliśmy na plaży,
bo pisklaki zaczęły się opierzać.
Ich ekscytacja wodą jest niesamowita.
Jak z każdym maluchem.
Każde dziecko tak robi na widok morza, oceanu.
Cieszą się. Są w swoim żywiole.
I już. Popłynęły.
Idą po morskim lodzie i tyle.
Dla nas to w zasadzie koniec historii.
Miło jest zobaczyć koniec sezonu.
Misja Sophie dobiega końca,
ale jest jeszcze jeden rozdział antarktycznej historii pingwinów.
To jeden z najgroźniejszych momentów w życiu młodego pisklaka
i to główny powód, dla którego załoga przedzierała się
tak daleko na Avian Island.
Tutaj lodowe odłamki wciąż otaczają wyspę.
To najpoważniejsza bariera dla piskląt
przed wypłynięciem na otwarte morze.
Ale najstraszniejsze jest to, co znajduje się pod powierzchnią.
Lamparty morskie.
Trzymetrowy drapieżca specjalizujący się w pingwinach.
Niesamowicie się to ułożyło w czasie,
bo jak tylko pisklaki zaczęły opuszczać wyspę,
pojawiły się lamparty morskie.
Lamparty mają jakby wbudowany kalendarz,
który sprowadza je tu, gdy pingwiny zaczynają wypływać.
Natura jest niesamowita.
Nie było żadnych.
A teraz wokół wyspy pływa ich sześć, siedem lub osiem.
To niebezpieczne miejsce dla młodego pingwina.
Punktem kulminacyjnym filmu
mają być przyprawiające o dreszcze polowania lampartów morskich.
Akcję filmują trzy zespoły.
Każdy z innego kąta.
Mam tu Cineflexa, filmuję od góry.
Doug pracuje pod wodą, a John na lądzie.
Chcemy uchwycić szersze pole i różne perspektywy.
Zatrzymaj łódź. OK.
Chcemy, żeby było ekscytująco i dramatycznie,
więc staramy się pokazać rozmiar lampartów,
towarzyszyć pisklakom podczas podróży przez lód,
żeby ludzie zrozumieli, jakie to dla nich straszne.
Do wody wskakują tysiące pisklaków,
płyną całymi kolumnami.
A lamparty morskie pojawiają się znikąd,
i... kompletna masakra.
W całym tym zamieszaniu
załoga ma te same problemy co pisklaki.
Gdy lampart się zanurza,
nikt nie wie, gdzie się pojawi.
Wszyscy wypatrują lamparta.
Jak zabawa w kotka i myszkę. Lamparty szukają pingwinów,
a my lampartów.
Ale z naszego punktu widzenia, to jak igła w stogu siana.
- Jest. - Tak.
Był pięć metrów od ciebie.
Doug wchodzi do wody.
Nurkowie liczą na więcej szczęścia.
Kamera się uruchamia.
Pod lodem powinno im być trudniej się ukryć.
Ale lamparty morskie to mistrzowie zwodów.
Są z tyłu, Doug. Druga strona.
W końcu jeden się ujawnił.
Doug może zacząć filmować.
W końcu natrafiliśmy na lamparta,
który aż tak nie boi się Douga.
Są dosyć płochliwe, nie lubią nurków,
po raz pierwszy któryś nie ucieka.
Trzymamy kciuki za Douga, żeby zrobił ujęcia,
o które staramy się od kilku dni.
Doug zaczyna mieć szczęście, ale musi przestać filmować.
Zamarzają mu ręce.
Dobra robota, Dougie.
Bohater z ciebie i gwiazda.
Rany. Ale musi ci być zimno.
Lampart znowu znikł. Śmiertelna gra toczy się dalej.
Czekamy teraz, aż złapią pisklaka.
Chcemy nagrać pisklaka,
którego łapie lampart, ale ucieka.
To nasz raison d'être.
Pisklaki mają nierówne szanse.
Pisklaki mają kłopoty. Bardzo się trudzą.
Ale niektórym udaje się uciec.
Bystry pingwin. Niesamowite, jak uciekają.
Wyzwaniem dla zespołu jest to sfilmować.
Mamy z tym dobre ujęcie, Raz.
OK. Wraca, tył łódki.
Gdy lampart zbliża się do narażonego pisklaka,
rozgrywa się scena finałowa,
która ujawni niesamowitą sztukę ucieczki.
Dosłownie udają martwe.
Gdy pingwin zostaje wciągnięty pod wodę, a kilka minut później wypływa...
Tak. To bardzo ekscytujące.
Żyje czy udaje martwego?
Pisklak ma nadzieję, że lampart straci zainteresowanie...
i da ostatnią szansę...
do ucieczki.
To było ostatnie potrzebne ujęcie.
Mamy wszystko. Niesamowite.
Wymagało to niezwykłej wytrzymałości fizycznej,
niezrównanej pomysłowości,
profesjonalizmu, cierpliwości i determinacji.
Ale w końcu zespół Disneynature
uchwycił życie białookich jak nikt dotąd.
To niesamowita historia małych niezłomnych pingwinów
i ich heroicznej walki o rozmnożenie i przetrwanie
w jednych z najtrudniejszych warunków na ziemi.
Gdy tu przyjeżdżasz,
dostajesz specjalny sprzęt outdoorowy
do walki z zimnem i warunkami.
A najważniejszym elementem jest broda,
długa i siwa.
Można wykorzystać ją na wiele sposobów.
Chroni twarz.
Bardzo przydatna.
Do tego oczywiście pingwini dziób.
Pozwala zbliżyć się do stada.
Czy to zwykła wersja, czy...
Nie, to na potrzeby medialne.
Tak, medialne, bo
nie chcemy stresować pingwinów.
Trzeba się trochę wmieszać.
Od razu wygląda się jak pingwin.
Poza tym...
jeśli jesteś z Wielkiej Brytanii dostajesz perukę.
Napisy: Maciej Jackowski