Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sos pomidorowy płynie w żyłach rodziny Trancoso.
Z pokolenia na pokolenie
doskonalimy nasze metody produkcji, aby stworzyć
takiego pomidora premium.
Nawadnianie jest w pełni zautomatyzowane,
połączone z nawożeniem.
Nasze pomidory
traktujemy jak nasze dzieci:
zrównoważona dieta, najlepsze szkółki
oraz trener osobisty.
Po to, aby były warte
osiem razy więcej niż zwykłe pomidory.
Zaprezentuję państwu teraz
kampanię, nad którą pracuje mój syn Teto.
To kampania promująca nasz nowy sos pomidorowy.
Łączy w sobie tradycję, innowację
i przede wszystkim miłość.
TRANCOSO SMAKUJE LEPIEJ
Teto!
MIESIĄC WCZEŚNIEJ
100 KM OD RIO DE JANEIRO
Ana.
- Dzień dobry. - Cześć, synu.
- Jak tam? - OK.
- Witamy. - Dzień dobry.
Proszę.
- Podam panu kawę. - Poproszę.
Może coś jeszcze?
Och, żółtko pękło.
Zrobię nowy.
- Rose, nie rozpieszczaj go. - Bez obaw.
- Nie trzeba. - Nie?
- Nie, nie. - No dobrze.
Syn jest w domu?
Pewnie szykuje się do szkoły.
- Musi mi wyświadczyć olbrzymią przysługę. - Tak?
Jest tu dziewczyna i nie mam do tego głowy.
Ta Leila z wczoraj?
Nie. To chyba... Ana. Inna.
Dzięki.
No już!
Ruchy, Raissa!
Dzień dobry, słoneczko!
- Pobudka! - Nie!
Tak, wstajemy.
Mam najgorsze współlokatorki na świecie!
Nie miałyśmy dziś wagarować?
Stażu nie możemy sobie odpuścić.
Zapomniałaś o moim wieczorze panieńskim?
Nie. Ale jak zaczniemy w szpitalu wcześniej, zdążymy na autobus.
Nie możemy odpuścić jednego dnia? Tylko jednego!
Wiesz, że chętnie bym to zrobiła, ale już nie mogę.
Wybrałam najgorsze druhny na świecie.
Łatwo ci mówić, jak jesteś w pewnej sytuacji, słonko.
Racja. Poza tym staż to szansa na etat rezydentki w szpitalu.
Paula.
Etat masz jak w banku.
- Jeśli zależy to od doktora Victora. - O co ci chodzi?
„Paulo...
Wspaniały wywiad chorobowy!”
„Ależ Paula robi nakłucie lędźwiowe”.
Nie wygłupiaj się! Chodźmy, Raissa.
Cześć.
Teto.
Nie.
Teto musiał wyjść i nie chciał cię budzić.
Mogę cię podwieźć.
Proszę bardzo!
- Zadowolony? - Tak. Wspaniały.
- Igor odwiezie koleżankę do domu. - Dzięki.
Musisz dorosnąć, Teto.
Ale wstałeś przed południem.
A miałem wyjście z tym helikopterem?
Kiedy ty spałeś, ja zdążyłem polecieć na spotkanie do Rio i wrócić.
A teraz muszę iść do fabryki.
- Chcę pogadać o twoich urodzinach. - Dobra.
- Widzimy się w Trancoso o 17? - Sprawdzę grafik.
Zajrzę tu później.
- Do zobaczenia. - Pa, pa.
Wspaniały wywiad, jak zwykle.
Dziękuję, panie doktorze.
Za chwilę operuję. Przygotujesz się?
- Musimy się zbierać, prawda? - Następnym razem, panie doktorze.
Bardzo chętnie, ale jesteśmy już umówione.
- Myślałem, że zależy ci na tej pracy... - Zależy!
Zależy mi. Bardzo mi zależy.
Zostanę.
Świetnie. Będę na sali.
- Nie miałam wyjścia. - Nie ma sprawy.
- Jesteście najgorsze na świecie. - Kochana!
Nie martw się.
Paula.
Cieszę się, że zostałaś.
Oczywiście, doktorze.
Victorze.
Mów mi Victor.
Victorze.
- Dobrze. - Dobrze.
Jestem naprawdę wdzięczna za możliwości, które mi dajesz.
Wiesz dlaczego, prawda?
Dzięki wywiadom chorobowym?
Bo jesteś dla mnie kimś wyjątkowym...
Paulo.
Proszę. Dwa.
Kochana, jesteś!
A co z operacją?
Proszę.
Udałam, że źle się czuję, i wyszłam.
Nigdy nie czułam się tak upokorzona.
Coś okropnego.
Myślałam, że dostanę etat rezydentki,
- bo jestem dobra. - Jesteś.
Nie. Jesteś najlepsza.
Hej!
Chodź tutaj.
- Co tam? - Gdzie byłeś?
W szkole.
- Poróbmy coś. - Nie, muszę się uczyć.
Czego, stary? Poróbmy coś. Zabawmy się!
No to zakład.
20 dolców, jeśli wygrasz.
A jak wygram ja, zapominasz o nauce i pojeździsz ze mną.
- Zgoda? - Zgoda.
Już!
Zwycięstwo!
Dość mam pokonywania cię, stary. Kiepski jesteś.
Jak sam wybiorę konia, to wygram.
Konia będziesz obwiniał? Serio?
Wracam do domu, Teto.
Jak chcę studiować w Rio, muszę się uczyć.
Nie wracasz, przegrałeś.
Przegrałeś zakład!
Kupimy mój prezent urodzinowy.
Ruchy!
Proszę się postarać nie jechać za szybko.
Raz się żyje, staruszku!
Widziałyście?
Co za frajer. Małomiasteczkowy playboy.
Playboye to frajerzy, nieważne, skąd są.
MIASTO FESTIWALU POMIDORÓW
Serio?
Myśli, że jest megasexy.
- Mam przerąbane. - Spoko.
- Teto! - Co tam?
- Więc to ty. - To jazda próbna. Musiałem przyśpieszyć.
Ależ piękność.
- Podoba ci się? - Kupisz go?
To zależy od taty. Fajnie byłoby go dostać na urodziny.
Sto lat.
Ale jedź ostrożnie, mały.
- Dobra, dzięki. - Hej! Co jest?
- W porządku, Fernando. - Sprawdź radio.
Pomidorowy Książę myśli, że wszystko mu wolno?
- Skończyłaś? - Nie! Wysiadaj!
Ruchy!
Ręce na maskę!
Teto, niegrzeczny chłopcze...
Stęskniłam się.
Odwróć się.
Puszczę cię,
ale musisz mi załatwić zaproszenie na imprezę.
Jasne.
Nie ma sprawy.
Jedźcie.
I zwolnij.
Spałeś już ze wszystkimi kobietami w mieście.
Jeszcze nie. Ale samochód mi w tym pomoże.
Nawet tobie, bo ci nie idzie.
Ona nie jest taka.
- Selma? Ze szkoły? - Aha.
Dlatego jesteś prawiczkiem.
Kręci cię laska, która cię nie dostrzega. Wytrzymujesz?
To i gorsze rzeczy.
Teto, skarbie, dawno się nie widzieliśmy!
Aleś ty przystojny!
- Teto! Co słychać? - Przeważnie dźwięki.
- Chłopak wymiata! - Geniusz.
Samochód byłby prezentem idealnym.
Tak. Ale chcę dać ci coś, dzięki czemu gdzieś dotrzesz.
Jebany samochód!
Ale nie chcę ci dawać samochodu. Chcę, żebyś na niego zarobił.
Jasne.
Chcę, żebyś pracował w firmie.
To twój prezent.
Praca.
Co ty na to?
Dobrze.
Super.
- Świetnie! - Świetnie.
Monique, pozwól tu.
- Co mogę dla pana zrobić? - Skarbie, poproszę wodę.
Kuchnia jest na końcu korytarza.
Teto, Monique jest młodszą kierowniczką w Trancoso.
Chcę, żebyś uważnie obserwował wszystko, co mówi i robi.
Teto, wiesz już, co chciałbyś robić?
Jeszcze nie.
A ty jak zdecydowałaś, że chcesz być na tym...
stanowisku?
Nie miałam wyboru.
Trzeba łapać każdą okazję, jaka się pojawi.
Dużo się uczyłam.
Moja uczelnia w Rio poleciła mnie na staż w Trancoso.
Wybrano mnie na stanowisko asystentki spośród stażystów.
Gratulacje.
W zeszłym roku przeniesiono mnie tu i dostałam awans...
A teraz zajmuję się dziećmi.
Monica.
Monique.
Spaliśmy ze sobą?
Słucham?
Bo żywisz do mnie chyba jakąś urazę.
Jak wszystkie twoje byłe dziewczyny?
Czemu się mnie czepiasz?
Ojciec kazał mi cię nauczyć, jak się tu dostałam.
- Na pewno wciąż wokół mnie nie skakano. - Monique.
Naprawdę cię podziwiam
i doceniam twoje starania,
- ale nie mam do tego głowy. - Nie masz głowy?
Obchodzę urodziny na festiwalu pomidorów.
Mam wiele do zrobienia, wiele osób do zaproszenia. Mnóstwo roboty.
Ale wpadnij, jak możesz.
Dobrze?
Nasza panna młoda!
Paula! Nie bądź taka ponura! Trochę energii!
- Właśnie. - Zapomnij o pracy i o doktorze.
- Na chwilę. - OK.
Może poznasz tu bogatego farmera.
Jasne. Właśnie po to tyle się uczę.
Żeby wyjść za bogatego farmera. Pewnie.
Paty!
Krzyczcie, jeśli chcecie go zobaczyć!
Dobry wieczór, Paty do Alferes!
- Witam. - Dobry wieczór.
- Nazwisko? - Igor Souza.
- Nie ma pana na liście. - Przyjaźnię się z Tetem.
Nie ma pana. Nie mogę wpuścić.
- Muszę tam być. - Nie.
- Tam jest. Mogę z nim pogadać? - Nie.
Teto!
- Idzie tu. - Tak.
Co tak późno?
Jest ze mną.
- Bransoletka. - Dzięki.
Jak mogłeś nie wpisać mnie na listę?
Jaką listę? To moje urodziny, ale to ja mam dla ciebie prezent.
- Co? - Zaprosiłem twoją Selmę.
- Nie! Tylko nie ona. - Co? Jest tutaj.
Nie jestem gotowy.
- Co jej powiem? - Nieważne. Przedstawię cię
- i odejdę. Pocałujesz ją. Łatwe. - Dla ciebie.
- Nie. - Selma?
- Cześć. - Przedstawię ci przyjaciela.
- Cześć. - Ze szkoły, prawda?
- Tak, Igor. - A to jest Teto.
Wiem, kim jest.
Sto lat.
Dzięki. Zostawię was samych. Miłej zabawy.
Mamy sałatkę pomidorową, ciasto pomidorowe...
- Wszystko pomidorowe. - To nieistotne.
Wystarczy mi Pomidorowy Książę.
O rany.
Wiem, dlaczego mnie zaprosiłeś.
Czekaj...
Przepraszam.
- Igor, to wariatka. - Spadaj.
Jesteś zły, bo się jej podobam? Nie moja wina!
Skąd wiesz, czy podobasz się komuś naprawdę,
czy chodzi o twoje pieniądze, status, majątek?
Może pogadamy o tym później? To nie czas na to.
Wszyscy mówią ci, że jesteś super, a ty im wierzysz.
Cieszysz się z każdego wygranego zakładu, a nie widzisz, że to nieistotne,
bo zawsze masz przewagę.
Prawdziwego siebie poznasz,
- jak zdejmiesz identyfikator księcia. - Wyluzuj.
Jak wyjadę, będziesz tęsknić za moją szczerością.
Oni wszyscy tylko ci się podlizują.
A prawdziwego przyjaciela nie ma na liście.
Na liście znajomych, bo jesteśmy rodziną.
Braćmi.
I wiesz co?
Nie potrzebuję tego.
Hej, Teto, stój.
Wychodzisz?
Spóźniłam się? Koniec imprezy?
Nie. To dopiero początek.
- Spójrz tam, to zobaczysz. - OK.
- Zaraz się zacznie. - Dobra.
- Do zobaczenia. - Pewnie.
Słuchajcie.
Dziś urodziny Pomidorowego Księcia,
- Teodora Trancosa Neta. - Pomidorowy Książę.
Ma dla was niespodziankę.
Przygotujcie się na pomidorową bitwę!
Zaczynamy!
Boże! Pomidory! Chodźmy!
Ręce w górę! Gotowi?
Mówię: „Hej!”.
Ho!
Hej!
Ho!
Jeszcze raz! Hej!
Jeśli rzucą we mnie pomidorem, będę zła.
Zabiję...
Przepraszam.
Co to było?
Odbiło ci? Co ty sobie myślisz?
Że się dobrze bawimy.
Mylisz się.
- Halo! Oszalałeś? - Daj buziaka.
- Zwariowałeś? - Zostaw mnie!
Zostaw ją! Oszalałeś?
- Ale laska. - Zostaw mnie. Już!
Puszczaj!
- Puść ją! Oszalałeś? - Wara, chłoptasiu.
- Co za... - Palant!
To Teto. Chodźmy! Spadamy!
Dupki!
Wszystko OK?
A teraz co?
Sprawdź, czy złamany.
Odchyl głowę.
Właśnie tak.
Słuchajcie.
Ręce w górę,
jeśli jesteście dziś szaleni!
- Nie mogę, boli jak diabli. - Uspokój się. Usiądź tu.
Złamałem sobie nos. Złamał mi twarz. Złamany nos.
- Patrz, ile krwi. - Spokojnie.
To głównie sos pomidorowy.
- Złamanie strasznie by bolało. - I boli!
Znam się na tym. Nie jest złamany.
- Jesteś zapaśniczką? - Nie.
Właśnie skończyłam medycynę.
W Rio?
- Hej... - Mogę?
- Mam coś na ból. Chcesz? - Tak.
Raissa, odbiło ci?
- To powali konia! - Ale ja chcę!
Przestań jęczeć. Pokaż.
Nastawisz mu nos tutaj?
Żeby nie zrósł się niewłaściwie w razie złamania.
Na trzy. Raz...
- To było „raz”! - Gotowe.
Jesteś wkurzona za tego pomidora? To zemsta?
Wkurzona na tego, kto wpadł na tę pomidorową bitwę.
- No i? - Jak to?
- To tylko zabawa. - Zabawa?
Kurwa!
Tyle ludzi głoduje,
a koleś marnuje jedzenie na walkę na pomidory?
Jakiś absurd.
- Koniec wieczoru panieńskiego, nie? - Jesteś panną młodą?
Nie.
Jestem druhną. To Katia bierze ślub.
W sobotę.
Mam tu rodzinę, dlatego przyjechałyśmy.
- Wesele tu w mieście? - W operze w Rio.
- Wypasiony lokal. - Szanuj mnie, kochanie!
Kuzynka właśnie dotarła. Muszę po nią iść.
- Ja też. Nie chcę przeszkadzać. - Ja też idę.
W porządku?
Zawroty głowy.
Spotkamy się później.
- Pewnie! - Dobra.
- Dołącz do nas za chwilę! - Tak.
Już lepiej?
Wciąż boli.
Gdzie możemy go przemyć?
Tam jest woda.
- Wow! Co to za miejsce? - Szklarnia.
Woda jest tam.
- Twarz w górę, żeby zatrzymać krwawienie. - Ale to boli.
Już dobrze.
- W górę! - OK.
- Ostrożnie. - Boli?
Troszeczkę.
Krwawienie prawie ustało.
To raczej nic poważnego. Ale na twoim miejscu poszłabym do domu.
Ktoś może cię odwieźć?
Mieszkam tutaj.
Tutaj?
Na farmie Trancoso?
Boże, znasz tych ludzi?
Mój tata zajmuje się farmą.
Więc tu mieszkam.
- Rozumiem. - Właśnie.
Chcę studiować w Rio. To miasteczko stało się dla mnie za małe.
- Spodoba ci się tam. - Też tak myślę.
Nowe znajomości.
- Tak. - Tutaj wiele mnie omija.
Z nosem w porządku.
- Super. - Jesteś świetną lekarką.
Dzięki.
Wrócę do nich.
A lubisz jeździć konno?
Nigdy nie jeździłam. Dlaczego?
Chcesz się przejechać?
- Teraz? - Co ty na to? Pokażę ci zwierzęta.
- Teraz nie mogę. - Nie? No dobrze.
Poszukam przyjaciółek.
A ty odpocznij.
- Zalecenie lekarki. - Tak jest.
Czyli jutro?
- Jutro? - Jutro wracam do Rio.
- Ale... miło było cię poznać. - Ciebie też.
- Pa. - Dzięki.
Nie ma za co.
Do zobaczenia.
Może w Rio.
Co to ma być?
Nie wierzę!
Wszystkiego najlepszego, synu.
To dodatkowa korzyść z pracy w naszej firmie.
Tato, chciałem właśnie z tobą pogadać
- o tej pracy... - Teto.
Jesteś już dorosły.
Nie chcę, żeby mój dorosły syn zachowywał się jak nastolatek.
Dałem ci samochód, pracę w firmie...
Od dziś koniec z pieniędzmi, z kieszonkowym.
- Reszta należy do ciebie. - Ja chcę pracować w firmie.
Nie dlatego, że jestem twoim synem. Chcę na to zasłużyć.
- Wiesz? - OK.
Hej.
Pogadajmy chwilę. Mam dla ciebie propozycję.
Dzięki, ale żadnych zakładów. Muszę jechać do szkoły.
Ja chcę ci pomóc. To prawdziwa propozycja. Bez przewagi.
Zrozum, że moim marzeniem jest Rio.
- A studia to jedyny sposób. - Miałeś rację.
Będzie mi ciebie brakować. Jesteś moim bratem, przyjacielem.
Spokojnie. Trochę to potrwa.
Jadę do Rio, jedź ze mną. Decyzja należy do ciebie.
Jedziesz do Rio za dziewczyną?
Ona jest inna.
Pewnie. Odrzuciła cię. To rzadki okaz.
Fajnie być traktowanym jak zwykły człowiek.
To musiał być szok.
Zgłosiłem się na staż w Trancoso w Rio.
Chcę zostać wybrany incognito.
To na czym polega zakład?
Ty też się zgłosisz,
ale pod moim nazwiskiem. Ja pod twoim.
- Stary... - Nie, posłuchaj!
Jest tylko jedno miejsce. Będziemy rywalizować.
Jak wygrasz, samochód jest twój.
To jak będzie?
- Dzień dobry panu. - Co tam, Zé?
Umyjesz samochód? Trzeba go dopieścić.
Manuel, pomożesz nam z bagażem?
Uważaj, jest ciężki.
Zatrzymamy się nad samym morzem?
To pied-à-terre taty na wizyty w Rio.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wchodź.
To ma być pied-à-terre?
Ja wezmę sypialnię taty, ty śpisz w mojej.
Muszę coś załatwić, rozgość się. Dobra?
Zaproszenie, proszę.
Zapomniałem.
W porządku, proszę.
Dzięki.
Jak tam, stary?
- Dzień dobry. Czym mogę służyć? - Zamieńmy się strojami.
- Muszę pracować. - Ile dziś zarobisz?
Garnitur jest wart 2500 dolarów. Możesz go zatrzymać.
Hej, miotlarz!
Ktoś wymiotuje w holu. Szybko!
Przepraszam. Dzięki.
Sam to sprzątnij.
Słuchaj, synu.
Ubrudziłam sukienkę.
- Naprawdę? - Tak.
Przykro mi.
Masz jakąś szmatkę?
Skup się, chłopcze.
Gotowe.
- Idzie tu. - Mogę się przysiąść?
Chodź, przedstawię cię komuś.
Unikasz mnie?
Przyszedłem porozmawiać, bo czuję, że mnie unikasz.
Skądże, doktorze.
Przepraszam, synu.
Nie teraz. Jestem zajęty. Proszę znaleźć kogoś innego.
Teto.
Nie wierzę!
Jak się masz, piękna?
Mówisz „piękna”, bo nie pamiętasz, jak mam na imię.
Skądże znowu, piękna. Gdzie tam.
- To co tu robisz? - Panna młoda jest moją kuzynką.
A ty?
Pracuję.
Pomidorowy Książę pracuje jako woźny?
A to problem? Jakieś uprzedzenia?
Przepraszam.
- Żadnych. - Słuchaj...
Nie mogę tak stać, bo mnie zwolnią.
Złapiemy się, piękna.
Zajmę się tym. Idź stąd.
- Nie! - Co?
- Facet z farmy. - Aha.
Tak, facet z farmy.
Teto.
- Pamiętasz. - Tak.
Super.
- Ale zbieg okoliczności! Ty tutaj. - Właśnie.
- Mówiłem, że jadę do Rio.
Pamiętam.
No i jestem. Zostawiłem wszystko i podążyłem za marzeniem.
Naprawdę?
Wow!
Super! Podziwiam odwagę.
Są rzeczy warte poświęcenia.
Jak to spotkanie.
Paula?
- Nie skończyliśmy. Prawda? - Koleś, my tu rozmawiamy.
Chodźmy.
Nie ma za co. Ten idiota cię podrywał.
Prawda?
- Tak myślę. - Ja też.
Przepraszam, doktorze.
Chodźmy stąd.
Byłeś już na plaży?
- Jeszcze nie. - Naprawdę?
Nigdy nie widziałeś oceanu?
Nie wierzę!
Ekscytujące!
- Pokazałam ci ocean? - Tak.
- Jak miło. - To naprawdę ekscytujące...
- Serce mi... - Domyślam się.
Wielki, nie?
Tak.
Nie mieliśmy pieniędzy na podróże.
Tata kazał mi zbierać pomidory podczas wakacji. Od dzieciństwa.
Boże.
Przepraszam, ale to wyzysk,
- jak dziecko tak pracuje. - Tak, było ciężko.
Czasem jedliśmy tylko pomidory.
Kurczę.
Takie życie.
Jak chcesz coś osiągnąć, musisz na to zapracować.
Tak to już jest.
Jutro na przykład
zaczynam staż w Trancoso Rio.
Żeby dostać się tam do pracy.
Jest tylko jedno miejsce. Zobaczymy.
Z twoją determinacją
jestem pewna, że się dostaniesz.
Muszę już iść.
- Wcześnie wstaję. - Przepraszam.
- Nie, moja wina, bo...
Już dobrze.
Kończę medycynę, muszę dostać etat rezydentki,
więc muszę się skupić.
- Rozumiesz? - Pewnie.
Pa.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mówiłeś, że nikt cię nie pozna.
Nie może być!
Serio? Już mi zdezaktywowali!
Skarbie, pomożesz mi?
Halo!
Szlag by to!
Nic ci nie jest?
- A jak ci się wydaje? - Coś boli?
Nie.
Zwolnienie gorsze.
Wylali cię?
Tak. Przed chwilą.
- Przykro mi. - Mnie również.
Ale cieszę się, że wróciłam do Rio.
Dość miałam świeżego powietrza, wiejskiej muzyki, jedzenia...
Pomidory mi obrzydły. Przepraszam.
Też mieszkamy w Rio.
Jesteśmy tu na stażu.
Chcę zacząć od dołu, tak jak ty.
Jeśli mnie wybiorą.
Obudź się, Teto.
„Jeśli” cię wybiorą?
Myślisz, że nie wiedzą, kim jesteś?
- Widzisz? - W Rio mnie nie znają.
Ale nazywasz się Teodoro Trancoso Neto.
Przepraszam, mam CV do wysłania.
Przygotowaliśmy się na to.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Kto z was to Teodoro Trancoso?
To ty.
No tak. To ja.
Miło cię poznać.
Célio Porto.
Jestem dyrektorem ds. marketingu.
- Dzień dobry. - Mogę po imieniu?
No... pewnie.
Świetnie, Teto.
Młody człowiek z tak przedsiębiorczym DNA
na pewno się tu odnajdzie.
- Witamy. - Dzień dobry wszystkim!
Dzień dobry, Céliu. Podejdźcie tu.
Alana, konsultantka ds. rozwoju talentów.
Zostałam zatrudniona,
aby zrealizować ten program stażu.
Podekscytowani?
A więc zaczynajmy.
Zapraszam.
Staż daje uczestnikom miesiąc doświadczenia w Trancoso.
Po ukończeniu dostaniecie zaświadczenie, ale tylko jedna osoba
zostanie zatrudniona.
Dowiedzmy się zatem więcej o podstawowym produkcie firmy.
Pomidor to warzywo, o którym wiem najwięcej.
Tyle że to owoc.
- Jak się nazywasz? - Te... Igor.
Igor.
Obyś więcej wiedział o kawie.
Dlaczego?
Tak?
Chcę, żebyś zwróciła uwagę na syna prezesa.
- Teodora? - Tak.
To słynny Teto.
Don Juan z Paty do Alferes.
Don Juan?
Tamten dzieciak?
Ojciec to ukrócił,
ale on zawsze żył la vida loca.
Dobrze. Spokojna głowa. Będę go mieć na oku.
Teto, prawda?
No tak. Dzień dobry.
Alana.
- Miło mi. - Mnie również.
Szorstkie dłonie! Od ćwiczeń?
Nigdy nie ćwiczyłem. Od jazdy konnej.
Konie. Ale jazda to też ćwiczenia.
Dobrze robi na posturę...
- Przepraszam, kawa. - Dzięki.
Mój Boże, Igorze! To najgorsza kawa, jaką piłam!
- Przepraszam, maszyna się popsuła... - Ja mogę zaparzyć.
- Naprawdę? - Farmerską.
Przepraszam.
Igorze?
Proszę, wydrukuj to na jutrzejszą prezentację.
Jak to zrobić?
Już pani podaję.
Możesz mi mówić Alana.
Przepraszam.
- Pachnie pięknie. - Tak?
- Przepyszna. - Super! Mam w tym doświadczenie.
Jestem pod wrażeniem.
Mogłeś pojawić się w firmie ojca
i zacząć wydawać rozkazy. A ty...
postanowiłeś zacząć od dołu.
Z doświadczenia rekruterki wiem,
że przyznanie się do własnych braków
to pierwszy krok do zostania dobrym przywódcą.
Gratulacje.
Dzięki.
Cześć, Monique.
Jak tam?
Potrzebuję twojej pomocy.
Moglibyśmy się spotkać?
Skręć w prawo.
Zmieniam trasę.
Skręć w prawo.
Brak sygnału. Przeliczanie.
Monique, chyba podałaś mi zły adres.
GPS prowadzi mnie w jakieś dziwne miejsce.
- Pomóż mi. - Gdzie jesteś?
Zwariowałeś?
Kto jeździ tu takim autem?
Chodźmy do mnie.
Kurwa, strzały! Na ziemię!
Wstawaj.
Przynosisz mi wstyd.
Wychowałam się tu. Większość ludzi tak żyje. Chodź!
Są tu nawet konie! Zaczynam się czuć jak w domu.
Zapraszam.
Przepraszam.
- Spoko lokum. - To moje łóżko.
Przepraszam.
Chwila.
Nie śpisz, skarbie? Spróbujmy nie obudzić mamusi.
- Chodź do cioci. - Monique.
- Możesz mi go dać. - Nie.
Nie martw się. Odpoczywaj.
Cichutko.
- Słodkie dziecko. Twoje? - Siostry.
- Ale cicho. Żeby się nie obudził. - OK.
Siostra jest chora,
więc dobrze, że jestem w Rio.
To w czym mam ci pomóc?
Naucz mnie, jak dostać pracę tak, jak ty:
bez przewagi, samym wysiłkiem.
Czyli raptem chcesz nauczycielki?
Mam wysokie stawki.
Jest mały problem.
Tata odciął mi kasę. Nie chcę go prosić o pieniądze.
Jestem poruszona twoimi problemami bogatego chłopca,
ale mam poważniejsze sprawy na głowie.
Praca, wykarmienie dziecka, załatwienie siostrze lekarza.
Potrzebujesz lekarza?
Naprawdę musimy tyle wydać
- na imprezę na koniec studiów? - Raz w życiu!
Ale po co taka elegancka? Nie każdy ma kasę.
- Nie każdy musi iść. - Dokąd?
Na naszą imprezę.
Ja chcę w klubie, ona luau na plaży.
To modniejsze.
Wolę pomysł Pauli.
Ale i tak przyjdę.
Frajer.
Jak nic mu nie powiesz, ja to zrobię.
Uspokój się, Raissa. Tyle to znoszę.
Nie zmarnuje mi szansy na etat.
Czy to nie ten koleś z Paty?
- Który dostał w nos. - Tak.
Teto.
- Hej. - Całe szczęście.
Jak się masz?
Dobrze, a ty? Potrzebuję twojej pomocy.
Patrz na to. Patrz, Mateus.
Patrz!
Samochodzik!
Domyślam się co to, ale powinnyśmy zrobić parę badań.
Nie może zacząć brać jakichś leków?
Nie mogę wypisywać recept. Nie jestem jeszcze lekarką.
Nie?
Stażystka?
Obiecałeś mi lekarza!
- Zaraz kończy studia. - A ja zaraz cię zabiję.
Patrz na mój nos.
Idealny, co nie?
Koleś mnie zdzielił, ona nastawiła. Jest dobra.
Słuchaj. Nie znasz mnie i nie będziesz ze mną pogrywać.
- Jasne? - Nie miałem zamiaru.
Mam dla ciebie propozycję.
Jeśli mi pomożesz i dostanę się do pracy w Trancoso...
dam ci samochód.
- Ten samochód? - Tak. Kabriolet,
napęd na cztery koła, nowiutki. Jest wart twoją roczną pensję.
Jest wart o wiele więcej.
Ale czy naprawdę oddasz mi samochód,
- jeśli pomogę? - Tak.
Jeśli mnie zatrudnią. Inaczej obiecałem go Igorowi.
Tak, świetnie.
- Przyjedzie jutro. - Udało się?
Bardzo dziękuję! Trzymaj się. Pa.
No i?
Załatwione. Umówiłam siostrę na wizytę i badania jutro w szpitalu.
- Dziękuję! Nie wiem, jak ci dziękować. - Nie ma sprawy.
Teto, uwielbiam twoją dziewczynę.
- Dobra duszyczka. - Nie.
- Tylko się przyjaźnimy. - Poznajemy się.
- Za parę dni będziemy się spotykać. - Co?
- Pojutrze. - Ale z niego żartowniś.
Przepraszam za kłopot.
Coś ty.
Nie wyobrażasz sobie, jak dobrze czuć się potrzebną.
Przypomina mi to, dlaczego chcę być lekarką.
Wynagrodzę ci to.
Umów się ze mną.
Masz tupet, chłopaku.
Mówiłam poważnie, że nie chcę się rozpraszać.
Spójrz na mnie.
Rozpraszam cię?
Poważny ze mnie gość. Patrz.
To jak będzie?
No dobrze.
- Jak będę miała wolne. - Jutro.
- Jutro? Nie, chłopaku. - Czemu?
Cześć, kochanieńki. Gdzie Teto?
- Teto! - Śpi.
Teto.
Teto!
- Wstawaj! - Nie. Przestań.
Nie leń się!
Lekcja numer jeden: bez pieniędzy i referencji
musisz być przygotowany. Gdy inni śpią,
zanim pojawią się problemy, masz znaleźć rozwiązania.
Ona ci pomaga?
Tak.
Po tobie, słodziaku.
Dostanę samochód.
Prawda?
- Wstawaj. - Nie.
- Dzień dobry. - Witam.
- Zaczynacie wcześniej? - Tylko ja.
Przepraszam.
- Proszę. - Dzięki.
Dla pani.
Dbajcie, proszę, o te instrukcje.
Są bardzo ważne, więc...
Skąd to masz?
Od Igora.
Alano...
Dział marketingowy zmienił wczoraj strategię.
Znowu.
Igorze? Kto cię o to prosił?
- Nikt. Pomyślałem... - Stażyści nie mają myśleć!
Wszystkie strony do niszczarki.
Przepraszam cię, Céliu.
Pomogę ci.
Teto. Dołącz do grupy, mówimy o czymś ważnym.
Chodź!
Jeśli cię dręczą, potrzebujesz sojusznika.
Jak go pozyskać?
To nasz nowy sos pomidorowy.
Kierownictwo prosi was
o sugestie do kampanii reklamowej.
Dobra okazja, jeśli chcecie dostać tę pracę.
Przepraszam. Ma pan chwilę?
- Pewnie. - No więc...
myślałem o tym ćwiczeniu marketingowym
i o kampanii reklamowej.
Chciałbym wziąć do domu kilka próbek.
Mogę?
- Igor. - To ja.
Chcesz zabrać pracę do domu?
- Łap! - Uspokój się.
- Co z tym zrobić? - Nie wiem.
Już się wyróżniłeś, a teraz wymyśl strategię,
- która zrobi wrażenie. - A propos wrażenia...
Pomożesz mi w czymś? Chcę zrobić wrażenie na Pauli.
Zabrać ją w jakieś miłe miejsce.
Ale nie może być zbyt drogie,
bo ona myśli, że mój tata to opiekun farmy.
Żartujesz?
Okłamujesz taką dziewczynę? Powinnam cię zdzielić, nie pomagać.
Skąd mam wiedzieć, czy lubią mnie, czy kasę.
- Czaisz? - Dobra. Pomogę ci.
W Rio można się jeszcze tanio zabawić.
Po pierwsze: umiesz jeździć autobusem?
No... teoretycznie. To chyba łatwe.
Uważaj. Dojeżdżając do twojego przystanku,
musisz być blisko drzwi.
Przepraszam.
Kierowco, stop!
Proszę zaczekać!
Kurwa.
Hej.
Widziałaś to?
Chodź ze mną.
I żadnych barów dla playboyów.
Tylko jedno miejsce zrobi na niej wrażenie.
Ale super.
Co to za miejsce?
- Nie znasz go? - Nie.
- Jest fajne. - Super.
- Znasz jakieś kroki? - Taki.
- Widzisz? - Co to?
Taniec farmerski. Czaisz?
Zapomnij o tym. Chodziło mi o funk.
Pokaż, co umiesz.
Funk?
Do bani.
Nigdy nie tańczyłeś funku.
Nauczę cię.
- Raz, dwa. - Raz...
- Trzy, cztery. - Dwa...
I... raz.
Dwa, trzy. I cztery.
Raz.
Dwa.
Na trzy wracamy.
Cztery to nasza baza. Raz, dwa, trzy, cztery.
Coś okropnego!
Cztery i raz.
Dwa. I proszę!
- Nie! - Chodź! Chodźmy.
- Nie umiem. - Rób to, co ja.
Gdyby mama mnie tu zobaczyła, dostałaby ataku.
- Bo spotykasz się z biedakiem? - Tak. Nie. Trochę.
Rodzice zawsze byli spłukani.
Od rozwodu mama spotyka się tylko z bogaczami.
Twierdzi, że dzięki temu jest wolna.
Ale zawsze jest odwrotnie.
Myślę, że kiedy...
polegasz na kimś innym, przekreślasz siebie.
Wymazujesz się.
O co chodzi?
Pomyślałem o mamie.
Zmarła dwa lata temu. Żyła dla mojego taty.
Ciekawe, czy się przekreślała.
Miała pewnie własne marzenia.
Myślę, że byłaby dumna, widząc, jak uwalniasz się od ojca.
Od przeszłości.
I podążasz za marzeniami.
Tak myślisz?
Ja na pewno jestem.
Chodźmy do ciebie.
Nie.
- OK. - Mam bałagan. Straszny.
Nie musisz się wstydzić swojego domu.
- Ani niczego. - Motel.
- Co? - Do motelu.
- Nieważne. Nie... - Nie!
Odbiło mi. Jedziemy do mnie. Wzywam taksówkę.
- Szaleństwo. - Nie musimy.
Nie, coś ty. Spokojnie.
NAGŁY WYPADEK! POMOCY!
Wzywam. Załatwione.
- OK. - Trzy minuty.
Panie Francisco!
Proszę się obudzić.
- Szczur! - Nie ma tu żadnych szczurów.
- Teto potrzebuje pomocy. - Teto czyli dach?
Dzięki.
Tu mieszkasz?
Śpię u wujka.
- Zrozumiał pan? - Tak. Już są.
Powitam ich.
Tędy.
- Cześć, wujku. - Dobry wieczór panu.
Panu? Nie musiałeś nam otwierać.
To moja praca.
Co za gość.
Jestem Paula. Miło mi.
Chcesz śrubokręt?
- Ach tak, kluczyk. - Właśnie.
- Chwila. Proszę. - Dziękuję, wujku.
- Miłej zmiany. - Dobranoc.
- Na razie. - Pa, pa.
Bawcie się dobrze.
Nie słuchaj go.
To sytuacja tymczasowa.
W porządku, wiem.
Niedługo znajdę coś lepszego.
Spokojnie.
Uwaga.
Uważaj. Nie przeraź się.
OK.
Nie no, Teto...
Nie jest tak źle.
Okropnie tu.
Przepraszam. Tak mi wstyd! Nie powinienem cię tu zapraszać.
- Idealnie. Serio. - Nieprawda.
Dziś śpi pan tutaj.
O mój Boże.
Ciężka?
Nie.
Czekaj... Już.
Ostrożnie.
- No tak. - O wiele lepiej.
- Miałeś rację. - Widzisz?
Dziwne uczucie.
Jakie?
Nic więcej mi nie trzeba.
Fontanna?
- Fontanna z sosem pomidorowym? - Tak.
Fontanna w każdym punkcie sprzedaży.
W centrach handlowych, supermarketach...
Wybacz.
Ale nie.
Nie.
Prawda?
Na razie nie odrzucamy żadnych pomysłów.
Zdecydowanie bardziej podoba mi się pomysł Teta.
Pokaż im maskotkę Trancosusia.
To jest Trancosuś.
Postać, która symbolizuje szczęśliwego pomidora premium.
Tak. Zna świat i języki, jest wyrafinowany...
- Premium. - Tak.
Możemy też wrzucić materiały do Internetu.
Do udostępniania w społecznościówkach.
Idealnie. O to nam właśnie chodzi.
Żeby ludzie sami z siebie promowali markę.
- Właśnie. - Ale podoba mi się ta fontanna.
Przemawia również do dorosłych.
No dobrze. Skoro podobają nam się oba pomysły,
niech Igor i Teto zajmą się tym razem.
Dzień dobry.
Mogłabym tu poczekać?
Na kogoś, kto tu pracuje. Teto.
- Pada. - Przepraszam, ale usłyszałam,
- że czeka pani na Teta? - Tak.
Zaprowadzę panią. Zapraszam. Proszę ją wpuścić.
- Może wejść? Świetnie. - Dzięki.
Jak pani na imię?
Paula.
Spotkanie służbowe?
Nie.
Przyjaźnimy się.
Słynne przyjaciółki Teta!
- Słucham? - Tak?
- Jak to słynne? - Nie...
Tak tylko mówią.
Sprawia wrażenie grzeczniutkiego,
ale tacy są najgorsi, prawda?
Nie rozumiem.
Przecież żartuję!
- Ciekawie będzie... Co jest? - Kurwa. Kryj się!
- Dziękuję. - Aha.
Paula jest tam z Alaną!
Mam przesrane.
Wszystko dobrze?
- Po prostu... - Alano, ta...
dziewczyna, która tu weszła...
Nie mam do niej teraz głowy.
Rozumiem.
Nie powinnam tego robić,
ale ci pomogę.
Tam jest wyjście awaryjne.
Szybko!
- Na ziemię! - Gleba!
Przepraszam.
Leć, skręć w prawo.
Zaraz przyjdę.
Rób, co musisz. Chyba wrócę do domu.
Przyjaciółka weźmie mnie za wariatkę!
- Ta Paula to szalona stalkerka. - Rozumiem.
Paula! Ta Alana to wariatka!
- Uwzięła się na mnie! - Dlaczego?
Nie chce, żebym dostał tę pracę.
Chroni syna prezesa. Dlatego.
Spójrz na mnie.
Chodź tutaj.
Ufasz mi?
Masz u mnie dług.
Musisz mnie zaprosić na kolację w eleganckiej restauracji.
Wiesz, Alano...
O co chodzi?
Boisz się mnie?
Wiesz...
Zamiast restauracji
mógłbym ci coś ugotować.
Nie wierzę!
Do tego gotujesz?
- Dobra. - Serio?
- Zróbmy to. - OK.
Pomóc ci?
- Nie trzeba. - Nie?
- Dzięki. - Nie ma za co.
Oby smakowało.
- Spaghetti. - Spróbuj. Mój ulubiony przepis.
- Sos pomidorowy? - Sos pomidorowy.
Z hot dogami.
Zapomniałem o winie. Przyniosę.
Nie zjem dużo. Jestem na diecie.
Nie ma sprawy.
Mam dwa.
Cha-te-a-u Marga-ux lub Cabernet Sauvi-gnon.
Teto...
Ale ty jesteś słodki. Wiesz o tym?
Tak właśnie uwodzisz dziewczyny?
- Co? - Na nieśmiałość.
- Prawdę mówiąc, nie wiem. - Wiesz, wiesz.
Pewnie, że wiesz.
Chcę zobaczyć, co potrafisz.
Mogę ci coś powiedzieć?
Strzelaj.
- Nie, nieważne. - Powiedz. Teraz to już musisz.
Sama nie wiem.
Jak na faceta z małego miasteczka...
ze wsi...
jesteś inny, niż się spodziewałam.
A czego się spodziewałaś?
Spodziewałam się...
- Co to? - Mój telefon.
Teto, to Monique.
Z jej siostrą kiepsko.
- Chodźmy. - Zajedziemy do apteki.
Trochę dalej.
O tej porze to niebezpieczne.
To nagły wypadek.
Ona jest lekarką. Jedziemy do chorej.
Przykro mi, ale to zbyt ryzykowne.
Ryzykowne?
Kobieta tam umiera!
Panienko, wyłączyłem licznik. Proszę wezwać mototaksi.
- Chodź, Paula. Idziemy. - Niewiarygodne.
Wielkie dzięki.
Teto?
Teto!
Wsiadaj.
- Dzięki Bogu jesteście. Świruję już. - Spokojnie.
Tylko nie to!
Atak. Teto, przytrzymaj ją, żeby się nie zraniła.
Nie jesteśmy pewni, ale to chyba cukrzyca.
- Może pomóc zastrzyk z insuliny. - Co mam robić?
- Weź go. - Ja?
Weź go, ja to zrobię.
Spokojnie.
- Już dobrze, skarbie. - Nie płacz.
- Chcę do mamy! - Już dobrze.
- Chcę do mamy! - Pomóż mi. Nie płacz.
Lubisz marchewkę?
Nie?
Chcę do mamy!
Jajko! Jajko.
Cholera!
Mama już idzie.
Już dobrze.
Robię ci coś do jedzenia. Patrz! Pycha!
Już prawie gotowe.
Patrz, co ci zrobił wujek!
Patrz, jakie piękne.
Gdzie buźka?
Otwieramy!
Podziałało.
- Lepiej z nią. - Świetnie.
No proszę! Wujek Teto umie gotować!
Dobre?
Szkoda, że nie uwieczniłam twojej przerażonej miny,
jak dała ci dziecko.
Spanikowałem.
Ale rzeczywiście dobrze czuć się potrzebnym.
To prawda.
Buźka!
- Hurra! Buźka! - Buźka!
Dziecko łatwo rozbawić, co nie?
Łatwo być szczęśliwym. My wszystko komplikujemy.
Dzień dobry, Teto.
Zrobię kawę, dobrze?
Alano, nie śpisz?
Kotku, dzięki tobie
Ślinka mi cieknie
Kiedy się wystroisz
Albo się rozbierzesz
Dzień dobry.
Pan Teodoro?
Dzień dobry. Miło mi.
Jestem Alana. Nie znamy się,
ale pracuję dla pana.
W tym budynku?
Nie.
Nie tutaj. W firmie.
Spałeś z Alaną?
I jak było?
Dobrze,
ale dalej potrzebuję wskazówek.
- Oszukujesz. - Wskazówkami?
Pieprząc szefową!
No nie no!
Co zawsze powtarzasz?
- „Moja wina, że się jej podobam?”. - To co innego.
Zrobiłeś coś o wiele gorszego. Wiesz o tym.
Ty tak robisz. Teraz jesteś po drugiej stronie.
Niech wyjdzie, zanim nas nakryje.
Pracuje pan od 14 roku życia?
Podziwiam kondycję.
To nic takiego.
Nie?
To pewnie stresujące.
Problemem są szczury.
Szczury?
Wiecznie musimy ich szukać.
Tak...
Rzeczywiście. Wyścig szczurów może rozbić firmę
- od środka. - Tak!
Budują gniazda, rozmnażają się.
- Coś obrzydliwego! - Teto!
Nie mówiłeś, że będzie tata.
To zaszczyt słuchać jego mądrych rad.
No tak... Cześć, tato.
- Dzień dobry. - Dobry.
Nie masz teraz spotkania?
- Spotkania? - Tak.
Rzeczywiście.
Było mi niezwykle miło.
My też jesteśmy spóźnieni. Chodźmy się ubrać.
Dobrze.
Wspaniale się rozmawiało.
- Mnie też. - Pa, tato.
Uwielbiam twojego tatę!
Jest jednocześnie wyrafinowany i prosty!
A jego wizja świata biznesu...
- To istny geniusz! - Tak, jest niesamowity.
Jaki ojciec, taki syn.
Nie jesteś taki, jak mówią.
- Nie? - Nie. Jesteś o wiele lepszy.
- Tak? - Tak.
Naprawdę?
Igor.
Myślałam, że już zrezygnowałeś.
Teto koordynuje prace nad prototypem fontanny.
- Wszystko ci wyjaśni. - To był mój pomysł.
Ja to powinienem robić.
Spokojnie. Spójrz na zegarek.
Nie masz prawa nic mówić. Spóźniłeś się.
Mogłabym cię wyrzucić, ale tego nie zrobię.
Wiesz dlaczego?
Obudziłam się dziś w dobrym nastroju.
Wiem.
Pomogę ci.
- Widziałaś? - Aha.
Dość tego.
Musimy coś zrobić z dr. Victorem.
Co? Weźmiesz na uspokojenie?
To nie dla mnie.
W porządku?
Pokażę ci coś.
Dzień dobry. Kawy?
- Chętnie. Jesteś super. - Dzięki.
- Mogę? - Tak.
Sorry.
Wysokie ciśnienie, gorączka, zmęczenie...
- Robił pan badania na cukrzycę? - Nie.
Doktor Victor.
Dzięki.
- Dobre? - A co?
No weź.
Rzuć.
MEDYCZNE LUAU
A nie chciałaś luau!
Cześć, kochanie.
- Fajne. - Podoba ci się?
- Nie! - Nie!
- Tak. - Prawda?
Nie zapomnij o mojej imprezie.
Pewnie. Przyjadę prosto z Trancoso.
- Teto. - Tata?
Synu!
- Jak się masz? - Dobrze.
Przyjechałeś.
A to kto?
- Paula. - Paula.
- Miło mi. - Mnie również.
- Wychodzisz? - Do Trancoso.
Możesz się dziś spóźnić.
- Musimy porozmawiać. - Dobrze.
- Teto. To twoja praca. Powiedz mu. - Nie.
To sprawa między mną a moim synem.
Z całym szacunkiem pański syn jest dorosły.
- Porozmawiam z tatą. - Nie, wybacz,
nie chciałam się wtrącać, ale nie mogę.
Pański syn jest niezależny. Ma własne życie.
Stać go na więcej niż jedzenie pomidorów.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Ona ma rację.
- Musisz poważnie podejść do pracy. - Dobrze.
Porozmawiamy po drodze.
- Teto. - Jeszcze go nie ma.
Co?
Nieważne. O co chodzi?
Wołali cię.
Słyszałam, że tata ma kolację z inwestorami.
Tak?
I że ty też tam będziesz.
Tak?
Oczywiście, że tak.
Rozumiem, że chcesz zacząć od dołu,
ale muszę cię przygotować do pływania z rekinami.
Dobrze.
A mogę zaproponować restaurację?
Elegancką.
Pewnie.
Stary.
Mamy problem.
Kolacja z inwestorami.
Alana myśli, że tam będę.
Wybrałem restaurację przy luau Pauli,
- będę miał blisko. - Alana chce iść ze mną.
- Co jej powiem? - Powiedz, że nie może.
Alana jest twarda. Pójdzie tam i zobaczy ciebie zamiast mnie.
Zjedzcie kolację w hotelu Fairmont, na Copacabanie.
W restauracji przy basenie.
A co z twoim tatą? Z inwestorami?
Resztę zapłacą po kolacji.
- Ale co mam mówić? - Nic.
Coś mówić chyba musimy.
Spokojnie! Przywykłem do zlotów bogaczy.
Najlepiej jest milczeć.
Widzicie? Bogaty przez jeden dzień i tak nas traktuje.
Pan Teodoro?
Jestem pan Teodoro.
- Jak miło znów panią widzieć! - A mnie pana.
Synu!
Mój syn!
Dobry wieczór, Alana.
Dobry wieczór.
Dobry wieczór panu.
Dobry wieczór.
On nie mówi.
Nie mówi po portugalsku. To Francuz.
Nie ma problemu. Znam trochę francuski.
- A znasz niemiecki? - Nie.
To Niemiec. Pomyłka.
Teto, wspaniale mieć cię w naszym zespole.
Muszę na to zapracować.
Masz tę pracę. Załatwione.
Nie rób tego.
Proszę cię.
Patrzcie, kto idzie.
- Co tam? - Gratulacje!
Frajer!
Na litość boską, gdzie ten Teto?
- Zaraz wrócę. - Nie.
- Nie teraz. Nie! - Zaraz wrócę.
Muszę iść do łazienki. Zaraz wrócę.
Po co firmom dział rozwoju talentów?
Firmy, które inwestują w rozwój talentów, osiągają lepsze wyniki.
Mądrze jest inwestować w Trancoso.
Tak zatrudnia się najzdolniejszych kandydatów.
Gratulacje dla najładniejszej lekarki w Brazylii!
- Dzięki. - Hej,
- wzniesiemy toast? - Jasne.
- Dobra. - Proszę.
- Co to jest? - Proszę.
- I dla mnie. Toast... - Nie, czekaj.
Nie mogę tego wypić.
- Czemu nie? - Nie, jest tu
ta różowa parasolka.
To powinno być dla Pauli.
- Nie, to tylko parasolka... - Nieważne.
- Zdrowie! - Paula, nie...
- To... - Gratulacje dla nas!
Nie pij tego.
Teto.
- Teto! - Boże!
- Teto! Boże, nic ci nie jest? - Potrzymam to.
- Noga mnie strasznie boli. - Gdzie?
Wszędzie.
- Nie mogę się ruszyć. - Mam coś na ból.
Daj.
Daj rękę.
- Proszę. - Dzięki.
- Nie pij tego! - Tylko łyk, żeby popić.
- Co się stało? - Oszalałeś...
Co to za pigułka?
- Od Raissy! - Czuję się świetnie!
Co ty robisz?
Kocham cię.
Muszę iść do łazienki.
Przestań. Masz tu ocean.
Nie. Zwariowałaś? Wstydzę się.
- Zaraz wrócę. - Ale wstydniś!
Teto, gdzie ty jesteś?
Cholera, Teto! Szukałem cię!
Dużo ludzi. Szukałem innej łazienki.
Nie wtrącaj się do zasad. Najlepszy powinien wygrać.
Ty wymyśliłeś te zasady.
Stanowisko młodszego kierownika jest już wolne.
Stanowisko Monique?
To przeze mnie zwolniłeś Monique?
Młody człowieku, lubisz pracować z pomidorami?
Tak. Jest na nie duży popyt.
Używa się ich do produkcji ketchupu, sosów, słodyczy...
- W skórce jest błonnik. - Wszystko OK?
Z pomidorów zrobisz wszystko.
Pomidorową szminkę, alkohol pomidorowy, długopisy, pomidorowe kurtki...
A wyrosną wszędzie.
Nie tylko na takich plantacjach jak nasze.
Wyobrażam sobie miasto, gdzie pomidory rosną na dachach.
Z góry widać tylko pomidory. Pomidory!
Wszędzie pomidory!
Muszę odebrać.
Ale zostańcie
i porozmawiajcie o wszystkim, co ten wspaniały owoc ma do zaoferowania.
Bo, jak wiecie, pomidory to owoce!
Boże, jest okropny.
Teto.
Co się stało? Wystroiłeś się.
Niespodzianka!
Oszalałeś.
Nie ruszaj się.
Mogę?
Proszę bardzo. Proszę.
Paula. To dla ciebie.
Pomyśl, co by było
Gdybyśmy się stali
Nieco odważniejsi w tej...
Przestań.
Pomyśl, co by było
Gdybyśmy naszą przyjaźń Przekształcili w piękny romans
Popatrz na nas
I tak już jesteśmy szczęśliwsi Od wielu par
Zapomnij o strachu i pozwól na to
Mam dla ciebie propozycję
Ja, ty, dwójka dzieci i pies
Koc
I dobry film w zimną noc
I co ty na to?
Co ty na to, Paula?
Ja, ty...
Teto.
Teto, uważaj!
Teto!
Boże.
Teto!
Co się stało?
Nic mi nie jest.
Dziwnie się zachowujesz. Wszystko OK?
Tak, świetnie.
- Kurde, zapomniałem. - O czym?
Portfela.
- Zaczekaj tu. - Teto!
Jest Ana.
Hej!
Kuzyneczko, super, że jesteś!
Zdążyłam na ostatni autobus!
- Jak tam? - Dobrze.
A co tu robi Teto?
Spotyka się z moją przyjaciółką Paulą.
Paula, chodź tutaj.
- Pamiętasz moją kuzynkę Anę z Paty? - Tak. Cześć.
Czyli mamy Pomidorową Księżniczkę?
Co?
W mojej pracy, jeśli dobrze poszukasz,
klejnot znajdziesz w najmniej spodziewanym miejscu.
Radzę poszukać w śmietniku naszego budynku.
Śmieci bogaczy wymiatają.
Przepraszam na chwilkę.
- Zdejmuj garnitur. - Ja?
- Daj mi go. Szybko! - Nie zamienię się garniturami.
Potrzebuję go, proszę!
- Ruchy, śpieszę się! - Wyluzuj!
Szybciej nie potrafię.
- Co ja powiem przy stole? - Nic.
Zostań tu, pożegnam się z tatą, wymyślę jakąś wymówkę i wrócę.
Teto? Igor?
Nie mogliście sobie znaleźć lepszej chwili...
- na to, co robicie. - Oszalałeś? To nie to, co myślisz!
Myślałem, że mogę ci zaufać!
Nie musisz wracać. Wymyślę jakąś wymówkę!
Mam przejebane.
Ty? Jesteś jego synem.
A ja, syn służby?
- Nie myślisz o nikim! - To nie jest dobry moment. OK?
Nie masz do tego głowy, co? A ja nie mam głowy do ciebie.
Cholera!
Hej.
Znalazłem portfel.
Pełen kasy, co nie?
Teodoro Trancoso Neto?
Ale z ciebie kłamca.
Jesteś kłamcą! Wystarczyło wejść do Internetu,
żeby zobaczyć, jaki jesteś.
To żałosne.
Paula.
- Nic ci nie jest? - Nie teraz, Victor.
- Zostaw mnie. - O co ci chodzi?
O co mi chodzi?
Powiem ci, o co mi chodzi.
Chodzi o to, że ciężko pracowałam na studiach.
I byłam z siebie dumna. Czułam się szanowana w szpitalu.
Aż nie zacząłeś mnie napastować.
- O to chodzi! - Napastować?
Kto cię napastuje?
Przestań, stary. To niesamowite. Facet z przewagą nigdy się nie myli.
Mówiłem ci to parę razy.
- Lubię cię. - Victor!
Dałem ci szansę.
- Ty mnie nie możesz? - Puść mnie!
- Poleciłem cię na etat! - Puszczaj!
- Co robisz? Puść ją! - Puszczaj!
Dobrze wiesz, że Paula jest najlepszą kandydatką.
Wszyscy wiedzą, co knujesz. Jeśli jej zaszkodzisz,
- zrozumieją. - Mylicie się.
Mówiłem właśnie Pauli, że dostała tę pracę.
Dziękuję, panie profesorze.
Ale już jej nie chcę.
Obrzydziłeś mi ten szpital.
Nic ci nie jest?
Teto.
Paula?
Nie, Teto.
Chodźmy.
Gdyby potrzebowali państwo konsultantki ds. rozwoju talentów
albo rekruterki, proszę dzwonić.
Dla pana również, panie Teodoro.
Proszę dzwonić. Call.
Dobranoc.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Dobrze się bawiłaś? - Super!
Ale nie myśl, że się mnie pozbędziesz.
Jedziemy do ciebie?
- Nie. - No tak. Twój tata tam jest.
Mam pomysł.
Sos pomidorowy płynie w żyłach rodziny Trancoso.
Z pokolenia na pokolenie
doskonalimy nasze metody produkcji,
aby stworzyć
takiego pomidora premium.
Zaprezentuję państwu teraz
kampanię, nad którą pracuje mój syn Teto.
To kampania promująca nasz nowy sos pomidorowy.
Łączy w sobie tradycję, innowację
i przede wszystkim miłość.
Teto!
Zapraszam do pomieszczenia obok.
Na litość boską.
Co się stało?
Naćpałeś się wczoraj, więc odprowadziłam cię do domu.
Ale nie martw się.
Nie wykorzystałam cię.
Przepraszam.
O co chodzi?
Wyjaśnisz mi, co się dzieje?
Od przyjazdu widziałem cię z trzema dziewczynami,
- nie mówiąc o Igorze! - Spokojnie.
I co portier robi w moim łóżku?
Nie wiem. To nie tak, jak myślisz.
Jest o wiele gorzej!
Wiedziałem, że jesteś nieodpowiedzialny. Ale miałem nadzieję, że dorosłeś.
Mylisz się.
Zmieniłem się.
Niestety bardzo trudno w to uwierzyć.
- Co tam? - Mogę tu spać?
- Co? - Nie mogę już mieszkać u taty.
Niczego od niego nie chcę.
W porządku. Ale ja chcę dostać samochód.
Możesz zostać. Ale musisz we wszystkim pomagać.
Sprzątać, gotować i zajmować się dzieckiem. OK?
Paula.
Paula!
- Zaczekaj. Porozmawiajmy. - Nie, Teto.
Proszę cię.
Przepraszam.
Musisz mnie wysłuchać. Proszę.
Po co?
Skoro słyszę od ciebie same kłamstwa.
Kłamałem, bo nie wiedziałem, kim jestem.
Jak jesteś bogaty, ludzie cię okłamują.
Nie można odróżnić prawdziwych przyjaciół od chciwców.
Aha. Musisz kłamać, żeby ludzie mówili ci prawdę?
To proste. Jeśli chcesz mieć przyjaciół, sam bądź przyjacielem.
Chcesz uchodzić za dobrego faceta, to nim bądź.
- A nie byłeś! - Ale zrozum.
Nie wiedziałem, czego chcę. Teraz wiem.
Chcę nas dwojga. Razem.
Wyjeżdżam.
Zgłosiłam się na wolontariat dla lekarzy w Amazonii.
Trochę tam będę.
Naprawdę?
Naprawdę.
Gratulacje.
Dzięki.
Powodzenia.
Będzie fajnie.
Teodoro...
To była chyba najlepsza grupa stażystów, jaką mieliśmy.
- A Teto to najlepszy kandydat. - Teto?
Wykazuje inicjatywę. Jest bystry.
Przyczyni się do rozwoju firmy. To jego wybieram.
Zawsze darzyłem cię szacunkiem.
Ty również mi go okaż i powiedz prawdę.
Nie chcę dupolizów.
Ale ja mówię prawdę. Syn spisał się znakomicie.
Chociaż był jeszcze jeden równie dobry chłopak.
Lepszy.
Śmiało, powiedz to.
Na przykład cały pomysł kampanii jest jego.
Powinniśmy zatrudnić ich obu.
Nie, Céliu, zatrudniamy jedną osobę. Wybierz najlepszą.
Wybierz najlepszego.
Idziemy!
Wstawaj! Już!
- Nie. - Chodź, idziemy!
Dziś twój wielki dzień. Chodź.
Cześć, słodziaku.
Gdzie kluczyki do mojego auta?
Mistrz!
Dzień dobry. Przepraszam pana, ale musi się pan przesiąść.
Co?
Bardzo proszę. Miejsce zarezerwowane dla prezesa firmy.
Alano, nie poznaliście się jeszcze.
Teodoro Trancoso.
- Nie. - Alana
szkoliła naszych stażystów.
- Nie... Ale on nie jest... - Zaczniemy?
Jasne.
Dobry wieczór.
Dziękuję za to, że swoją obecnością zaszczycił nas...
pan Teodoro...
oraz gratuluję naszej grupie stażystów.
Zanim rozdam zaświadczenia, poproszę pana Célia,
aby ogłosił,
kto został wybrany na stanowisko młodszego kierownika.
Céliu, proszę bardzo.
Młodszego kierownika?
Mamy tu kilku wybitnych kandydatów,
ale tylko jedno stanowisko.
Dostanie je...
Teto.
Chodź!
Co się stało? Idź.
To nie ja.
To ty.
Idź.
Oto on!
Co się dzieje?
Później.
Igor?
Co tu się dzieje, Céliu?
Chciałbym podziękować za tę szansę.
Ale nie mogę przyjąć tej pracy,
bo nie jestem Teto.
Teto, chodź tu!
To jest Teto.
A kto dostanie pracę?
Nikt.
Dokładnie.
To stanowisko nie powinno być nagrodą.
Należało do osoby, która bardziej na nie zasługuje.
Chcę cię przeprosić, Monique.
Oraz was wszystkich za tę sytuację.
Przepraszam.
- Teto. - Teto.
- Ten Teto. - Ten Teto.
Odchodzisz bez słowa?
- Przez twój głupi plan straciłam pracę? - Nie wiedziałem.
Nie chciałem nikomu odbierać pracy.
Nie wiedziałem, czy lubisz mnie... czy Teta.
Teto nic mnie nie obchodzi.
Całe życie znosiłam obrazy,
przerywanie mi i niedocenianie mnie przez takich jak Teto.
Dużo bardziej interesował mnie wrażliwy,
troskliwy facet,
z tym pięknym uśmiechem,
niż głupi status dziedzica.
- A to, że jestem synem opiekuna farmy? - Czyim?
Nie mam grosza przy duszy.
- Mieszkam z rodzicami... - Cicho, bo zmienię zdanie.
To zakład. Przegraliśmy, Igor wygrał.
Tylko dlatego, że wszyscy uważali go za syna szefa!
Nie zasłużył na samochód.
Czekaj! Zgadzam się.
- Nie chcę samochodu. - Zaraz, zaraz.
Nie rób nic pochopnie. Oczywiście, że chcesz. Co jest?
- Proszę. - Nie.
Żadnych zwrotów. Zakład to zakład.
Dobra, ale ja chcę samochód. Daj kluczyki.
- Nie potrzebuję go. - Nie.
Jest wart co najmniej 75 000 $.
- On go chce. Wygrał zakład. - Weź.
- Nie, zaraz. - Dzięki.
A może wszyscy zatrzymają samochód?
Sprzedamy go i podzielimy się pieniędzmi?
To znaczy wy.
Nie. Zainwestujemy je.
W co znowu, na Boga?
W to, żeby gdzieś dotrzeć.
ROK PÓŹNIEJ
Niespodzianka!
Wszystkiego najlepszego. Zawsze w ciebie wierzyłem, synu.
Ja też!
W was obu!
- Najlepszego, partnerze. - Dzięki.
Nie trzeba było.
Zgadzam się. Ale co ja mogłam?
- Nalegali. - Jasne, co ty mogłaś?
Wszystkiego najlepszego.
Proszę. Teraz są wszyscy.
Zgadza się.
Hej.
Minęło sporo czasu.
Prawda?
Jak się masz?
- Dobrze, a ty? - Musiałam przyjechać. Byłam ciekawa.
O waszym projekcie usłyszałam w Roraimie.
- Byłam bardzo ciekawa. - Pokazać ci?
- Tak. - Idziemy?
- Tak. - Zapraszam.
Przepraszam.
- Twój tata? - Tak. Jeden z moich klientów.
Naszych klientów.
Firma należy do Monique, do mnie i do Igora, który studiuje.
Jego żona, Alana, pracuje u nas.
- Cześć. - Cześć! Paula, tak?
Tak. Jedna z tych słynnych.
- Pokazać ci wszystko? - Przepraszam.
- OK. - Na razie.
Każdy może sobie dorabiać na uprawie pomidorów premium.
Wszystko ekologiczne. Super.
Wow!
ŚWIEŻY TETO
- Świeży Teto? - Byłem przeciwny.
Teto...
jestem pod wrażeniem.
Chcę ci podziękować.
Bez ciebie nie byłbym tym, kim jestem.
Spójrz na to.
Jaki śliczny.
- Piękny! - Prawda?
- Tak. - Jest nasz.
Co ty robisz?
Przepraszam.
Długo na to czekałam.
Zadowolona?
Jeszcze nie.
Napisy: Katarzyna Puścian