Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ซอสมะเขือเทศอยู่ในสายเลือด ‪ครอบครัวทรานโคโซ่
‪นานหลายชั่วอายุคนแล้ว
‪ที่เราได้ปรับปรุงกรรมวิธีจนสมบูรณ์แบบ
‪เพื่อสร้างสรรค์มะเขือเทศชั้นเยี่ยม
‪ระบบรดน้ำอัตโนมัติ
‪อุดมด้วยปุ๋ยน้ำ
‪มะเขือเทศของเรา
‪ได้รับการทะนุถนอมราวกับลูก
‪กินอาหารที่เหมาะสม เรียนโรงเรียนชั้นนำ
‪และมีครูฝึกส่วนตัว
‪เพื่อให้พวกมันคุ้มค่า
‪กับราคาที่สูงกว่ามะเขือเทศทั่วไปแปดเท่า
‪ตอนนี้ผมจะนำคุณไปชม
‪แคมเปญที่เตโต้ลูกชายผมกำลังทำอยู่
‪แคมเปญของซอสมะเขือเทศชนิดใหม่ของเรา
‪ซึ่งผสมผสานทั้งประเพณี นวัตกรรม
‪และที่สำคัญที่สุดคือความรักครับ
‪(มะเขือเทศทรานโคโซ่ ‪ทรานโคโซ่ รสดีกว่า)
‪เตโต้!
‪(หนึ่งเดือนก่อน)
‪(ปาติโดอัลเฟเรส ‪97 กิโลเมตรจากรีโอเดจาเนโร)
‪(อานา แคโรลิน่า อัลเวซ ตาวาเรส)
‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์ ลูก
‪- สบายดีนะพ่อ ‪- ดีลูก
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪-อรุณสวัสดิ์
‪- นี่ค่ะ ฉันไปยกกาแฟมาให้นะคะ ‪- ดี
‪พวกคุณอยากได้อะไรอีกมั้ย อ้าว ไข่แดงแตก
‪เดี๋ยวฉันไปทำให้ใหม่นะคะ
‪- โรส เลิกตามใจเจ้านี่ซักทีเถอะ ‪- ไม่เป็นไรค่ะ
‪- ไม่ต้องครับ ‪- แน่ใจนะ
‪- ครับ ไม่เป็นไร ‪- งั้นก็ตามใจ
‪ลูกชายคุณอยู่บ้านมั้ย
‪อิกอร์คงเตรียมตัวไปเรียนอยู่
‪- ผมอยากขอให้เขาช่วยอะไรหน่อย ‪- เหรอคะ
‪มีผู้หญิงอยู่ในห้องผม ตอนนี้ผมไม่มีเวลาจัดการ
‪ใช่เลลาคนเมื่อวานรึเปล่า
‪ไม่ ผมว่าคนนี้ชื่ออานา อีกคนนึงน่ะ
‪ขอบคุณครับ
‪(รีโอเดจาเนโร)
‪ลุกเร็ว!
‪ไปกันได้แล้ว ราอิสซ่า
‪อรุณสวัสดิ์ คนขี้เซา ตื่นได้แล้ว!
‪- ไม่เอา ‪- ต้องเอา ลุกขึ้นเร็ว
‪ฉันเลือกเพื่อนร่วมห้องได้แย่ที่สุดเลย
‪วันนี้เราจะโดดเรียนไม่ใช่เหรอ
‪แต่เราโดดฝึกงานไม่ได้นี่
‪พอล่า เธอลืมงานเลี้ยงสละโสดฉันแล้วเหรอ
‪เปล่า แต่ถ้าเราเริ่มงานที่โรงพยาบาลเร็ว ‪ก็จะเสร็จทันรถบัสออก
‪เราโดดสักวันไม่ได้เหรอ วันเดียวเอง
‪ฉันก็อยากโดดจะแย่ แต่ขืนโดดอีกวันฉันเสร็จแน่
‪ฉันเลือกเพื่อนเจ้าสาวได้ห่วยแตกที่สุดเลย
‪เธอก็พูดได้สิ ชีวิตเธอมั่นคงแล้วนี่จ๊ะ ที่รัก
‪จริง แถมการฝึกงานนี่เป็นโอกาส ‪ที่ฉันจะได้เป็นหมอประจำบ้านที่โรงพยาบาลนี้ด้วย
‪พอล่า เธอน่ะได้เป็นแน่อยู่แล้ว
‪ถ้าขึ้นอยู่กับหมอวิคเตอร์นะ
‪หมอวิคเตอร์เกี่ยวอะไรด้วย
‪"พอล่า ประวัติผู้ป่วยยอดเยี่ยมมาก!"
‪"ดูการเจาะน้ำไขสันหลังของพอล่าสิ"
‪อย่าบ้าน่า! ไปกันได้แล้ว ราอิสซ่า
‪หวัดดี
‪เตโต้
‪ไม่ใช่
‪เตโต้ต้องไปแล้ว แต่ไม่อยากปลุกคุณ
‪ผมจะไปส่งคุณให้
‪เอ้า นี่ค่ะ
‪- โอเคแล้วนะ ‪- มาก ยอดไปเลย
‪- อิกอร์จะพาเพื่อนคุณไปส่งบ้านให้ ‪- ขอบคุณ
‪หัดโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้วนะ เตโต้
‪แต่พ่อก็ดีใจที่เห็นแกตื่นก่อนเที่ยงนะ
‪จะให้ทำไงล่ะ เล่นมีเฮลิคอปเตอร์ ‪บินเหนือหัวอยู่อย่างนั้นนี่
‪ตอนแกหลับอยู่ พ่อไปประชุม ‪ที่รีโอจนกลับมาแล้วเนี่ย
‪แล้วตอนนี้พ่อต้องไปโรงงานล่ะ
‪- พ่ออยากคุยเรื่องวันเกิดแก ‪- โอเคครับ เยี่ยม
‪- ไปเจอพ่อที่ทรานโคโซ่ตอนห้าโมงเย็นนะ ‪- ขอผมดูก่อนนะว่าติดอะไรมั้ย
‪ไว้ผมแวะมาดูอีกทีนะครับ
‪- ไปนะคะ ‪- บาย
‪พอล่า ประวัติคนไข้เยี่ยมเหมือนเคยเลยนะ
‪ขอบคุณค่ะ คุณหมอ
‪ผมมีผ่าตัด คุณอยากเข้าไปด้วยมั้ย
‪- เราต้องไปแล้วใช่มั้ย พอล่า ‪- ครั้งหน้านะคะ คุณหมอ
‪- ไม่พลาดแน่ ‪- ไม่ๆ ฉันอยากเข้าค่ะ
‪แต่พอดีเรามีนัดกันไว้แล้ว
‪ผมนึกว่าคุณอยากได้งานนี้มากซะอีก
‪- แต่... ‪- อยากสิคะ
‪ฉันอยากได้งานนี้จริงๆ ค่ะ
‪ฉันจะอยู่ค่ะ
‪งั้นก็ดี ผมจะรอที่ห้องผ่าตัดนะ
‪- ขอโทษ ฉันไม่รู้จะทำไง ‪- ไม่เป็นไร
‪- พวกเธอแย่ที่สุด จบข่าว ‪- เพื่อน!
‪ไม่ต้องห่วง
‪พอล่า ผมดีใจที่คุณอยู่ต่อนะ
‪- แน่นอนค่ะคุณหมอ ‪- วิคเตอร์
‪- เรียกผมว่าวิคเตอร์ก็ได้ ‪- วิคเตอร์
‪- อือ ‪- ค่ะ
‪ขอบคุณมากที่ให้โอกาสฉันค่ะ
‪คุณรู้ว่าทำไม ใช่มั้ย
‪เพราะประวัติคนไข้ฉันหรือคะ
‪เพราะคุณเป็นคนพิเศษของผม
‪พอล่า
‪นี่ค่ะ แค่สองที่
‪เพื่อนรัก เธอมาด้วย!
‪แล้วการผ่าตัดล่ะ
‪เอ้านี่
‪ฉันหาข้ออ้างว่าป่วยแล้วก็ออกมา
‪ฉันไม่เคยอับอายมากขนาดนี้เลย แย่ที่สุด
‪ฉันคิดว่าจะได้เป็นหมอประจำบ้านจริงๆ นะ
‪- แต่เพราะว่าฉันเก่ง ‪- ก็เก่งน่ะสิ
‪ไม่ เธอเก่งที่สุดต่างหาก
‪นี่ๆ ๆ! มานี่ก่อน
‪- อะไรครับ ‪- นายไปไหนมา
‪ผมมีเรียน
‪- ไปหาอะไรทำกันดีกว่า ‪- ไม่ได้ ผมต้องอ่านหนังสือ
‪อ่านหนังสือไปทำไม ‪ไปหาอะไรทำสนุกๆ กันดีกว่า
‪มาพนันกันมั้ย
‪เอาไปยี่สิบเหรียญ ถ้านายชนะ
‪ถ้าฉันชนะนายก็เลิกจะไปอ่านหนังสือ ‪แล้วไปขี่ม้ากับฉัน
‪- ตกลงนะ ‪- ตกลง
‪เริ่ม!
‪ชัยชนะ!
‪ฉันเบื่อจะชนะนายแล้วว่ะ นายนี่อ่อนชะมัด
‪คราวหน้าผมอยากเลือกม้าเอง ‪ตอนผมเลือกเอง ผมชนะ
‪โทษม้าแล้วเหรอทีนี้
‪- จริงดิ ‪- ผมจะกลับบ้านล่ะ เตโต้
‪ถ้าผมจะเข้ามหาลัยที่รีโอ ผมต้องอ่านหนังสือ
‪นายไม่ไปไหนทั้งนั้นล่ะ นายแพ้
‪นายแพ้พนัน!
‪ตอนนี้นายต้องไปซื้อ ‪ของขวัญวันเกิดฉันกับฉัน
‪มาเลย เร็ว!
‪อย่าขับเกินจำกัดความเร็วครับ คุณเตโต้
‪คนเราเกิดมาครั้งเดียว ผู้เฒ่า!
‪พวกเธอเห็นนั่นมั้ย
‪งี่เง่าชะมัดเลยเนอะ ‪หนุ่มเพลย์บอยบ้านนอกเหรอ
‪เพลย์บอยจะที่ไหนก็งี่เง่าทั้งนั้นล่ะ
‪(เมืองแห่งเทศกาลมะเขือเทศ)
‪เอาจริงดิ
‪คงนึกว่าตัวเองเจ๋งละมั้ง!
‪- ซวยล่ะสิ ‪- เย็นไว้
‪- เตโต้! เธอเองเหรอ ‪- มีอะไรครับ
‪ผมเอารถมาทดลองขับน่ะ เลยต้องเหยียบหน่อย
‪รถสวยนี่
‪- คุณชอบเหรอ ‪- เธอจะซื้อเหรอ
‪อยู่ที่พ่อผม ผมน่ะอยากได้เป็นของขวัญวันเกิด
‪สุขสันต์วันเกิด แต่ขับระวังๆ หน่อยนะ
‪- ได้ครับ ขอบคุณ ‪- นี่! เกิดอะไรขึ้น
‪- ไม่มีอะไร เฟอร์นันด้า ‪- รับสายวิทยุที
‪คิดว่ารอดแล้วเหรอ คุณเจ้าชายมะเขือเทศ
‪- จบยัง ‪- ยัง! ลงจากรถซะ
‪เร็วสิ!
‪มือวางบนกระโปรงรถ!
‪เตโต้ พ่อหนุ่มซุกซน...
‪ฉันคิดถึงเธอนะรู้มั้ย
‪หันมา
‪ฉันจะปล่อยเธอไป
‪แต่เธอต้องเชิญฉันไปงานปาร์ตี้ด้วย
‪ได้เลย
‪ตามนั้น
‪ไปได้แล้ว
‪แล้วขับช้าๆ ล่ะ
‪(มะเขือเทศทรานโคโซ่)
‪นี่คุณเคยนอนกับผู้หญิงทุกคนในเมืองแล้วเหรอ
‪ยังไม่ทุกคน แต่ถ้าได้รถคันนี้มาก็ไม่แน่
‪ต่อให้เป็นนายก็เหอะ ยังไม่เคยได้เลยนี่
‪ที่ผมชอบไม่ใช่อะไรแบบนั้น
‪เซลม่า เพื่อนร่วมชั้นใช่มั้ย
‪- ใช่ ‪- เพราะงี้นายถึงยังสดซิงอยู่
‪นายมัวแต่หมกมุ่นกับผู้หญิงที่ไม่มองนาย
‪- นายทนได้ไง ‪- ผมเคยทนมาเยอะกว่านี้
‪เตโต้ ที่รัก ไม่เจอกันนานเลย
‪เดี๋ยวนี้รูปหล่อเชียวนะ
‪เตโต้ เป็นไงบ้าง
‪สบายดีสุดๆ เลยครับ
‪- เด็กคนนี้สุดยอดเลย ‪- ฉลาดเป็นกรด
‪พ่อเห็นยังว่ารถคันนี้เหมาะเป็นของขวัญผมสุดๆ
‪ใช่ แต่พ่ออยากให้อะไรที่จะพาแกไปถึงไหนได้
‪ใช่ ก็รถคันนี้ไง
‪แต่พ่อไม่อยากให้รถแก ‪พ่ออยากให้แกลงแรงให้ได้รถมา
‪ครับ
‪พ่ออยากให้แกมาทำงานที่บริษัท
‪นั่นล่ะของขวัญของแก
‪งานไง แกคิดว่าไง
‪ดีครับ
‪เจ๋ง
‪- เยี่ยมเลย ‪- เยี่ยม
‪โมนีก มานี่หน่อย
‪จะให้ช่วยอะไรคะ คุณเตโอโดโร่
‪ที่รัก ขอน้ำสักแก้วสิ
‪ครัวอยู่สุดทางเดินค่ะ
‪โมนีกเป็นผู้บริหารชั้นต้นที่ทรานโคโซ่นี่
‪พ่ออยากให้แกตั้งใจ
‪ฟังที่เธอพูดและดูสิ่งที่เธอทำ
‪เตโต้ ทีนี้คุณรู้ยังว่าอยากทำอะไร
‪ยังเลย
‪คุณรู้ตัวได้ยังไงว่าอยากทำ...
‪งานชั้นต้นอะไรนี่น่ะ
‪ฉันไม่มีทางเลือกเท่าไหร่หรอกค่ะ
‪ความจำเป็นทำให้ต้องคว้าทุกอย่างที่หาได้
‪ฉันยังเรียนหนักด้วย
‪ตอนอยู่รีโอ มหาลัยฉันส่งฉัน ‪เข้าโครงการพนักงานฝึกหัดของทรานโคโซ่
‪จากคนที่มาฝึกงานสิบคน ‪พวกเขาเลือกฉันให้ได้ตำแหน่งผู้ช่วย
‪ยินดีด้วยครับ
‪เมื่อปีที่แล้วฉันถูกย้ายมาที่นี่ ‪และเลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้บริหารชั้นต้น
‪และตอนนี้ก็เป็นพี่เลี้ยงเด็กด้วย
‪โมนิก้า
‪โมนีก
‪เราเคยกิ๊กกันรึเปล่า
‪อะไรนะ
‪เพราะคุณดูจะไม่ชอบขี้หน้าผม
‪ยังไง เหมือนบรรดาแฟนเก่าคุณน่ะเหรอ
‪จริงนะ คุณหาเรื่องผมทำไม
‪พ่อคุณอยากให้ฉันสอนคุณ ว่าฉันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง
‪ฉันไม่ใช่ทุกคนที่คอยโอ๋คุณทุกฝีก้าว
‪โมนีก
‪ผมชื่นชมเรื่องของคุณ
‪และซาบซึ้งกับสิ่งที่คุณทำ ‪แต่ตอนนี้ผมไม่มีเวลายุ่งเรื่องนี้
‪คุณไม่มีเวลาเหรอ
‪ผมกำลังจะฉลองวันเกิด ‪ที่ห้องชุดที่เทศกาลมะเขือเทศ
‪ผมมีเรื่องต้องทำ มีคนต้องเชิญเยอะเลย
‪น่าปวดหัวมาก แต่ถ้าคุณว่าง แวะมานะ
‪ดูเจ้าสาวซะก่อน!
‪ไม่เอาน่า พอล่า ‪อย่าทำตัวหงอยสิ ร่าเริงหน่อย!
‪- จริง พอล่า ‪- ลืมงาน ลืมหมอวิคเตอร์ซะ
‪- แค่ตอนนี้ ‪- ก็ได้
‪เธออาจได้เจอชาวไร่รวยๆ ที่นี่ก็ได้นะ
‪ฉันถึงต้องเรียนหนักงั้นสิ
‪จะได้แต่งงานกับชาวไร่รวยๆ ใช่มั้ย
‪มาเลย ปาติ! ส่งเสียงดังๆ ถ้าอยากเจอเขา
‪สวัสดี ปาติโดอัลเฟเรส!
‪- สวัสดี ‪- สวัสดีครับ
‪- ชื่อครับ ‪- อิกอร์ ซูซ่า
‪- ชื่อคุณไม่ได้อยู่ในรายชื่อ ‪- แต่ผมเป็นเพื่อนเตโต้
‪คุณไม่มีชื่อ เข้าไม่ได้ครับ
‪- ต้องมีชื่อผมอยู่ซักที่แน่ๆ ‪- ไม่มีครับ
‪- เขาอยู่นั่นไง ผมขอไปคุยกับเขาได้มั้ย ‪- ไม่ได้ครับ
‪เตโต้!
‪- เขากำลังมาแล้ว ‪- ไง
‪ทำไมมาช้าจัง
‪เขามากับผม
‪- สายรัดข้อมือคุณ ‪- ขอบคุณ
‪ทำไมไม่ใส่ชื่อผมในรายชื่อล่ะ
‪รายชื่ออะไร วันนี้วันเกิดฉัน ‪แต่ฉันมีของขวัญให้นาย
‪- อะไร ‪- ฉันเชิญเซลม่ามาด้วย
‪- ไม่ ไม่เอาเซลม่านะ ไม่! ‪- อะไร เพื่อน เธออยู่นี่แล้ว
‪ผมยังไม่พร้อม จะให้ผมคุยอะไรกับเธอ
‪อะไรก็ได้ ฉันจะแนะนำนายให้แล้วจะชิ่ง
‪- แล้วนายก็จูบเธอ ง่ายจะตาย ‪- ง่ายกับคุณน่ะสิ
‪- ไม่... ‪- เซลม่า
‪- หวัดดี เซลม่า ‪- หวัดดี
‪- ผมพาเพื่อนมาแนะนำให้รู้จัก ‪- หวัดดี
‪คุณเรียนห้องเดียวกับฉันใช่มั้ย
‪- ใช่ นี่อิกอร์ ‪- ส่วนนี่เตโต้
‪ฉันรู้ว่าเขาคือใคร ว่าแต่สุขสันต์วันเกิดนะ เตโต้
‪ขอบคุณ พวกคุณคุยกันเลยนะ ‪สนุกกับปาร์ตี้ให้เต็มที่ล่ะ
‪มีสลัดมะเขือเทศ ออเดิร์ฟมะเขือเทศ ‪พายมะเขือเทศ...
‪- ทุกอย่างมะเขือเทศ ‪- ไม่ต้องห่วงค่ะ
‪แค่เจ้าชายมะเขือเทศก็พอแล้วสำหรับฉัน
‪ซวยล่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณเชิญฉันมาทำไม
‪เดี๋ยวก่อน...
‪ขอโทษนะ
‪- อิกอร์ เธอบ้าไปแล้ว ‪- อย่ามายุ่ง
‪นายโกรธที่ผู้หญิงชอบฉันเหรอ ไม่ใช่ความผิดฉัน
‪คุณจะรู้ได้ไงว่าใครชอบคุณจริงๆ
‪หรือชอบเงินคุณ สถานะ หรือสิ่งที่คุณมี
‪เราคุยเรื่องนี้กันทีหลังได้มั้ย ตอนนี้มันไม่เหมาะ
‪ทุกคนพูดว่าคุณยอดเยี่ยม แล้วคุณก็เชื่อใช่ไหมล่ะ
‪คุณพอใจกับทุกครั้งที่คุณชนะพนัน
‪แต่คุณมองไม่เห็นว่าของพวกนั้นมันไม่สำคัญ
‪ว่าคุณได้เปรียบคนอื่นตลอดเวลา
‪คุณจะได้รู้จักตัวจริงของคุณ
‪ก็ต่อเมื่อคุณเอาป้ายเจ้าชายนี่ออกเท่านั้น
‪ใจเย็น ไอ้น้อง
‪พอผมไปแล้ว คุณจะคิดถึงผมที่กล้าพูดตรงๆ กับคุณ
‪คนพวกนี้ก็แค่ประจบคุณทั้งนั้น
‪ผมนี่ล่ะเพื่อนแท้ ‪แต่ผมไม่ได้อยู่ในรายชื่อคุณด้วยซ้ำ
‪นายไม่ได้อยู่ในรายชื่อเพื่อนฉัน ‪เพราะนายคือครอบครัว
‪นายคือน้องชายฉัน
‪แล้วรู้อะไรมั้ย
‪ฉันไม่ต้องใช้ไอ้นี่หรอก
‪เฮ้! เดี๋ยวสิ เตโต้ จะไปแล้วเหรอ
‪ฉันมาสายเหรอ ปาร์ตี้เลิกแล้วเหรอ
‪เปล่าหรอก ที่จริงเพิ่งจะเริ่มน่ะ
‪- ลองดูทางโน้นสิแล้วจะเห็น ‪- โอเค
‪- งานกำลังจะเริ่มแล้ว ‪- โอเค
‪- ไว้เจอกันนะ ‪- รับทราบ
‪ทุกคน
‪วันนี้วันเกิดเจ้าชายมะเขือเทศ
‪- เตโอโดโร่ ทรานโคโซ่ เนโต้ ‪- เจ้าชายมะเขือเทศ
‪และเขามีเซอร์ไพรส์มาให้
‪เตรียมสู้ศึกปามะเขือเทศกันได้เลย
‪เอาละนะ!
‪ตายแล้ว! มะเขือเทศ เร็วเข้า ไปกัน!
‪ทุกคนชูมือขึ้น!
‪ชูมือขึ้น! พร้อมกันรึยัง
‪ทุกคน ผมพูด "เฮ้!"
‪โฮ้!
‪เฮ้!
‪โฮ้!
‪อีกครั้งนึง!
‪ถ้าใครปามะเขือเทศใส่ฉัน ฉันปรี๊ดแตกแน่
‪ฉันจะฆ่า...
‪ขอโทษ
‪ทำอะไร
‪บ้ารึไง
‪- คิดอะไรของนาย ‪- คิดว่าเรากำลังสนุกกันอยู่ไง
‪นายคิดผิดแล้ว
‪- ขอโทษที บ้ารึไง ‪- ขอจูบทีน่า
‪- สติไม่ดีรึไง ‪- ปล่อยฉันนะ!
‪ปล่อยเธอนะ! ทำบ้าอะไรน่ะ
‪- เซ็กซี่จัง ‪- ปล่อยฉันนะ!
‪ปล่อยฉันสิ!
‪- ปล่อยเธอ! บ้าแล้วรึไง ‪- อย่ามาถูกตัวฉัน!
‪- ไอ้เวร... ‪- งี่เง่า!
‪นั่นมันเตโต้ มาเหอะ! รีบเผ่น!
‪สาวเอย...
‪ไอ้บ้า!
‪คุณเป็นไรมั้ย
‪เส้นผมงดงามของเธอ
‪แล้วอะไรต่อ
‪รูปร่างโค้งเว้าราวกีตาร์ของเธอ...
‪หักมั้ยเนี่ย
‪เงยหน้าไว้ แบบนั้นล่ะ
‪มันบ้า บ้า บ้า...
‪จะบอกให้นะ
‪ทุกคนชูมือขึ้นสูงๆ
‪ถ้าคืนนี้คุณบ้าสุดเหวี่ยง!
‪- ผมไม่ไหว เจ็บชะมัดยาดเลย ‪- ใจเย็นน่า นั่งตรงนี้
‪จมูกผมหัก หน้าผมแตก จมูกผมหักแล้ว
‪ดูสิเลือดเต็มไปหมดเลย
‪ใจเย็นๆ ส่วนใหญ่เป็นซอสมะเขือเทศน่ะ
‪- ถ้ามันหัก คุณคงทนเจ็บไม่ไหวไปแล้ว ‪- ก็ไม่ไหวไง!
‪เชื่อฉันเถอะ ฉันคุ้นกับเรื่องแบบนี้ มันไม่ได้หัก
‪- คุณเป็นนักมวยปล้ำเหรอ ‪- เปล่า
‪ฉันเพิ่งเรียนจบหมอมา
‪- ที่รีโอเหรอ ‪- ใช่
‪- นี่... ‪- ขอดูได้มั้ย
‪- ฉันมียาแก้ปวด เอาหน่อยมั้ย ‪- เอา
‪ราอิสซ่า บ้าแล้วรึไง
‪- ไอ้นี่คว่ำม้าได้เลยนะ! ‪- แต่ผมอยากได้
‪เลิกโอดครวญซักที ขอฉันดูก่อน
‪เธอจะจัดจมูกเขาตรงนี้ ตอนนี้เลยเหรอ
‪กระดูกจะได้ไม่คดผิดรูปไง
‪- เผื่อว่าจมูกหัก ‪- หา
‪นับถึงสามนะ หนึ่ง...
‪- นั่นเพิ่ง "หนึ่ง!" ‪- เสร็จแล้ว
‪คุณโกรธที่ผมปามะเขือเทศใส่คุณ ‪นี่คือการแก้แค้นใช่มั้ย
‪ฉันโกรธคนที่คิดเรื่อง ‪เอามะเขือเทศปาใส่กันโง่ๆ นี่ต่างหาก
‪- แล้วไง ‪- แปลว่าอะไร "แล้วไง"
‪- ก็แค่สนุกๆ ‪- สนุกเหรอ
‪บ้าสิ! คนอดอยากหิวโหยตั้งมากมาย
‪แต่หมอนี่เอามะเขือเทศมาปาเล่น ‪ให้เสียของเนี่ยนะ
‪ไร้สาระที่สุด!
‪ฉันว่างานเลี้ยงสละโสดจบแล้วล่ะ ‪เราไปกันได้ยัง
‪- คุณเป็นเจ้าสาวเหรอ ‪- ไม่
‪ฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาว คาเตียต่างหากที่จะแต่ง
‪วันเสาร์นี้
‪ครอบครัวฉันอยู่ที่นี่ เราเลยมาหา
‪คุณแต่งในเมืองเหรอ
‪ที่โรงมหรสพใหญ่ในรีโอต่างหาก ‪อีกระดับนึงเลยย่ะ
‪อย่าดูถูกฉันสิจ๊ะ
‪ลูกพี่ลูกน้องฉันมาแล้ว ฉันต้องไปหาที่ประตู
‪ฉันไปด้วย ฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอ
‪ฉันไปด้วยคน
‪คุณไหวมั้ย
‪ผมรู้สึกเวียนหัว
‪เดี๋ยวฉันตามไปนะ
‪- ได้เลย เพื่อน! ‪- ตกลง
‪- อีกเดี๋ยวตามมานะ ‪- ใช่
‪รู้สึกดีขึ้นบ้างรึยัง
‪ยังเจ็บอยู่เลย
‪มีที่ให้ไปล้างเลือดมั้ย
‪ข้างในนั้นมีน้ำ
‪โห! ที่นี่คืออะไรน่ะ
‪เรือนกระจกน่ะ
‪น้ำอยู่ตรงนั้น
‪- เงยหน้าขึ้นให้เลือดหยุดไหล ‪- แต่มันเจ็บมากเลยนะ
‪- ไม่เป็นไรแล้วน่า เงยขึ้น! ‪- ได้ๆ
‪- เบาๆ นะ ‪- เจ็บเหรอ
‪- นิดหน่อย ‪- เลือดเกือบหยุดแล้ว
‪ฉันว่าไม่สาหัสหรอก
‪แต่ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะกลับบ้าน
‪มีใครช่วยพาคุณกลับบ้านมั้ย
‪ไม่เป็นไร ผมอยู่ที่นี่
‪- ที่นี่เหรอ ‪- ใช่
‪- ที่ไร่ทรานโคโซ่เนี่ยนะ ‪- ใช่
‪ตายจริง คุณรู้จักคนพวกนี้เหรอ
‪พ่อผมเป็นเจ้า... คนดูแลไร่น่ะ
‪- ผมเลยอยู่ที่นี่ ‪- อ๋อ
‪- โอเค เข้าใจแล้ว ‪- อือ
‪ผมอยากไปเรียนที่รีโอ เมืองนี้เล็กไปสำหรับผม
‪- คุณจะชอบรีโอแน่ ‪- ผมก็คิดว่างั้น
‪ได้เจอคนใหม่ๆ ใช่มั้ย
‪ใช่
‪ผมรู้สึกเหมือนอยู่ที่นี่ผมพลาดอะไรไปเยอะเลย
‪ตอนนี้คุณสบายดีแล้วนี่
‪- ดีแล้ว ‪- คุณเป็นหมอที่เก่งมาก
‪ขอบคุณ ฉันจะไปหาเพื่อนๆ ฉันล่ะ
‪โอเค คุณชอบขี่ม้ามั้ย
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยขี่ ทำไมเหรอ
‪- อยากลองขี่ตอนนี้มั้ย ‪- ตอนนี้เหรอ
‪คุณจะว่าไง ผมจะพาไปดูสัตว์ทุกชนิดเลย
‪ตอนนี้ไม่ได้
‪- เหรอ งั้นไม่เป็นไร ‪- ฉันต้องไปหาเพื่อนๆ แล้ว
‪ส่วนคุณก็ควรไปพัก
‪- นี่คำสั่งหมอ ‪- ได้ครับ คุณหมอ
‪งั้นพรุ่งนี้นะ
‪พรุ่งนี้เหรอ พรุ่งนี้ฉันจะกลับรีโอแล้ว
‪- แต่... ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ ‪- เช่นกัน
‪- บาย ‪- ขอบคุณ
‪ด้วยความยินดี
‪ไว้เจอกันใหม่นะ
‪อาจจะที่รีโอใช่มั้ย
‪อะไรน่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลย!
‪สุขสันต์วันเกิด ลูกรัก
‪คิดซะว่าเป็นผลพลอยได้ ‪จากงานใหม่ที่บริษัทก็แล้วกัน
‪พ่อ ผมอยากคุยกับพ่อ
‪- เรื่องทำงานอะไรนี่ ‪- เตโต้!
‪ลูกโตแล้วนะ
‪พ่อไม่อยากให้ลูกชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ‪มาทำตัวเป็นวัยรุ่นอยู่
‪พ่อให้รถ ให้งานที่บริษัทกับแกแล้ว
‪ตั้งแต่นี้ไป ไม่มีเงิน หรือค่าขนมอีก
‪ที่เหลือขึ้นอยู่กับแกแล้ว
‪ไม่ครับ ผมอยากได้งานนั้น
‪แต่ไม่ใช่เพราะผมเป็นลูกพ่อ ‪ผมอยากสู้เพื่อให้ได้มันมา
‪- เข้าใจนะครับ ‪- ได้เลย
‪นี่ คุยกันเดี๋ยวสิ
‪ฉันมีข้อเสนอให้นาย
‪ขอบคุณ เตโต้ แต่ผมไม่พนันล่ะ ‪วันนี้ผมต้องไปเรียน
‪แต่ฉันอยากช่วยนาย เป็นข้อเสนอจริงๆ ‪ไม่มีการได้เปรียบ ไม่มีสิทธิ์พิเศษ
‪คุณต้องเข้าใจว่าความฝันผม
‪คือการไปรีโอ และมหาลัยคือทางเดียวที่จะได้ไป
‪นายพูดถูก
‪ฉันจะคิดถึงนายแน่เมื่อนายไปแล้ว ‪นายเป็นน้องชายฉัน เป็นเพื่อนฉัน
‪- นายพูดถูก ‪- ยังไม่ต้องรีบ คงอีกสักพักแหละ
‪ฉันจะไปรีโอ
‪ฉันอยากให้นายไปด้วย ขึ้นอยู่กับนายนะ
‪คุณจะตามสาวไปรีโอเหรอ
‪เธอไม่เหมือนคนอื่น
‪แหงสิ เธอปฏิเสธคุณ เธอเป็นของหายาก
‪ฉันขอสารภาพว่าฉันชอบนะ ‪ที่คนอื่นทำกับฉันเหมือนคนธรรมดา
‪คงจะช็อกไปเลยล่ะสิ
‪ฉันเลยสมัครเข้าโครงการ ‪พนักงานฝึกหัดของทรานโคโซ่ที่รีโอ
‪ฉันอยากได้รับเลือกโดยไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร
‪งั้นจะพนันอะไร
‪นายก็สมัครด้วย
‪แต่นายใช้ชื่อฉัน ส่วนฉันจะใช้ชื่อนาย
‪- นี่มัน... ‪- นี่ ฟังก่อน!
‪มีว่างแค่ที่เดียว
‪เราจะแข่งกัน
‪ถ้านายชนะ รถคันนี้ยกให้นาย
‪ว่าไง
‪(รีโอเดจาเนโร)
‪- สวัสดีครับ คุณเตโต้ ‪- ว่าไง เซ
‪ช่วยล้างรถให้หน่อยนะ รถนี่ต้องดูแลเต็มที่หน่อย
‪มานูเอล มาช่วยยกกระเป๋าหน่อยได้มั้ย
‪ระวังหน่อย มานูเอล มันหนัก
‪คุณจะพักที่นี่ เห็นวิวทะเลจริงเหรอ
‪ที่นี่เป็นที่พักของพ่อตอนมารีโอน่ะ
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪เข้ามาเลย
‪นี่เป็นที่พักชั่วคราวเหรอ
‪ฉันจะนอนห้องพ่อ
‪ส่วนนายอยู่ห้องฉัน
‪ฉันต้องไปธุระหน่อย ‪แต่นายทำตัวตามสบายเลย โอเคนะ
‪ขอบัตรเชิญด้วยครับ
‪ผมลืมน่ะ
‪- โอเค เชิญเลย ‪- ขอบคุณ
‪ไง เพื่อน สบายดีมั้ย
‪สวัสดี มีอะไรให้ช่วยครับ
‪ช่วยเปลี่ยนชุดกันได้มั้ย
‪- ผมต้องทำงาน ‪- คืนนี้นายได้ค่าจ้างเท่าไหร่
‪ชุดนี้ประมาณ 2,500 นายเอาไปได้เลย
‪นี่ คนถูพื้น!
‪มีคนอ้วกที่ระเบียงแน่ะ ไปสิ รีบไป!
‪ขอทางด้วยครับ ขอบคุณ
‪เอ้านี่ เพื่อน เช็ดเองซะ
‪นี่ พ่อหนุ่ม
‪ฉันทำอาหารหกเลอะชุดน่ะ
‪- เหรอครับ แย่จังเนอะ ‪- ใช่
‪มีผ้าขี้ริ้วมาเช็ดหน่อยมั้ย
‪ตั้งใจหน่อยสิ!
‪เสร็จแล้วครับ
‪- เขากำลังมาทางนี้ ‪- ผมขอนั่งด้วยคนได้มั้ย
‪มาเถอะ ฉันมีคนจะแนะนำให้เธอรู้จัก
‪พอล่า คุณหลบหน้าผมอยู่เหรอ
‪ผมมาคุยด้วยเพราะรู้สึกว่าคุณหลบหน้าผม
‪ไม่เลยค่ะ คุณหมอ
‪- ขอโทษทีนะ พ่อหนุ่ม... ‪- อย่าเพิ่งครับ
‪ผมยุ่งอยู่ ไปหาคนอื่นก่อนนะครับ
‪เตโต้
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‪คุณสบายดีมั้ย คนสวย
‪คุณเรียกฉันว่า "คนสวย" เพราะลืมชื่อฉันใช่มั้ย
‪ไม่ใช่เลย คนสวย ไม่มีทาง
‪คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอ
‪คาเตีย เจ้าสาว เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน
‪แล้วคุณมาทำอะไร
‪ทำงานไง
‪เจ้าชายมะเขือเทศทำงานเป็นภารโรงเนี่ยนะ
‪ทำไม่ได้เหรอ มีอคติอะไรเหรอ
‪ขอตัวนะคะ
‪- ไม่ได้อคติ ‪- ฟังนะ...
‪ผมอยู่ตรงนี้นานไม่ได้ไม่งั้นจะถูกไล่ออก
‪ไว้ค่อยคุยกันนะ คนสวย
‪ผมจัดการเอง ไปซะไป
‪- เอ๊ะ! ‪- อ้าว!
‪ผู้ชายจากไร่
‪ใช่
‪- ใช่ ผู้ชายจากไร่ ‪- เตโต้
‪- คุณจำได้ด้วย เยี่ยมเลย ‪- จำได้สิ
‪- บังเอิญจังเลย! ‪- นั่นน่ะสิ
‪- คุณอยู่ที่นี่ ‪- ใช่
‪- นั่นสิ ‪- ผมบอกแล้วไงว่าจะมารีโอ จำได้มั้ย
‪ได้สิ ฉันจำได้
‪ผมก็มาแล้วนี่ไง ผมทิ้งทุกอย่างไว้ ‪แล้วไล่ตามความฝัน
‪- จริงเหรอ ‪- อือฮึ
‪ดีนี่!
‪เยี่ยมเลย! ฉันชื่นชมความกล้าหาญคุณนะ
‪บางอย่างก็คุ้มที่จะเสียสละ
‪เช่นการได้เจอคุณที่นี่
‪พอล่า
‪เรายังคุยกันไม่จบนะ
‪นี่เพื่อน เราคุยกันอยู่ ขอโทษนะ
‪มา เราไปกันเถอะ
‪ยินดีที่ได้ช่วยคุณ ไอ้งั่งนั่นจีบคุณอยู่
‪เขาจีบฉันอยู่ นั่นสินะ
‪- ผมคิดว่างั้น ‪- ฉันก็คิดอย่างนั้น
‪คุณหมอคะ ฉันขอตัวนะ
‪ออกไปจากนี่กันเถอะ
‪ตั้งแต่มาที่นี่คุณได้มาชายหาดรึยัง
‪- ยังเลย ‪- จริงเหรอ
‪งั้นคุณก็ไม่เคยเห็นทะเลเลยเหรอ
‪ฉันไม่อยากเชื่อเลย
‪น่าตื่นเต้นชะมัด
‪- ฉันเป็นคนพาคุณมาเห็นทะเลเหรอ ‪- ใช่
‪- ดีจังเลย ‪- น่าตื่นเต้นจริงๆ นะ ผม...
‪- หัวใจผมมัน... ‪- ฉันพอจะนึกออก
‪- ทะเลใหญ่เนอะ ‪- จริงด้วย
‪เราไม่มีเงินจะท่องเที่ยว
‪พ่อเลยให้ผมเก็บมะเขือเทศช่วงปิดเทอม
‪ตั้งแต่ผมยังเด็กแล้ว
‪แย่จัง!
‪เสียใจด้วยนะ ใช้เด็กทำงานแบบนี้
‪ก็เหมือนใช้แรงงานเด็ก
‪ใช่ ลำบากมาก
‪บางครั้งเรามีกินแค่มะเขือเทศ
‪แย่ที่สุด
‪แต่ชีวิตก็แบบนี้
‪ถ้าคุณอยากเป็นที่รู้จัก ก็ต้องลงมือทำ
‪ก็แบบนี้ล่ะ
‪ยกตัวอย่างเช่น วันพรุ่งนี้
‪ผมจะเริ่มโครงการ ‪พนักงานฝึกหัดที่ทรานโคโซ่รีโอ
‪เผื่อจะได้เข้าทำงานที่นั่น
‪มีที่ว่างแค่ที่เดียว แต่ก็ต้องลองใช่มั้ย
‪ถ้าคุณมุ่งมั่นแบบนี้
‪ฉันมั่นใจว่าคุณต้องได้
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪- พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ‪- ขอโทษ
‪- ฉันขอโทษจริงๆ ‪- ไม่ ผมผิดเอง เพราะ... ไม่เป็นไร
‪ฉันกำลังจะจบหมอ ‪ฉันต้องการเป็นหมอประจำบ้าน
‪ดังนั้นฉันต้องมีสมาธิ
‪- คุณเข้าใจใช่มั้ย ‪- แน่นอน
‪ไปนะ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪คุณบอกว่าไม่มีใครรู้จักคุณไม่ใช่เหรอ
‪ไม่จริงน่า!
‪ล้อเล่นรึเปล่านี่ ยกเลิกบัตรฉันแล้วเหรอ
‪นี่ ที่รัก ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย
‪นี่!
‪บ้าชะมัด!
‪คุณไม่เป็นไรนะ
‪ฉันดูไม่เป็นไรรึไง
‪เจ็บรึเปล่า
‪ไม่
‪ถูกไล่ออกน่ะเจ็บกว่าเยอะ
‪คุณถูกไล่ออกเหรอ
‪ใช่ ฉันเพิ่งเซ็นเอกสารมา
‪- เสียใจด้วย ‪- เสียใจด้วย
‪แต่ฉันดีใจที่ได้กลับมารีโอ
‪ฉันเบื่ออากาศบริสุทธิ์ เพลงลูกทุ่ง ‪อาหารปลอดสารพิษจะแย่แล้ว
‪ฉันไม่อยากเห็นมะเขือเทศอีก ขอตัวนะ
‪เราก็อยู่ที่รีโอเหมือนกัน
‪เรามาเข้าโครงการ ‪พนักงานฝึกหัดของทรานโคโซ่
‪ผมอยากเริ่มตั้งแต่ข้างล่างขึ้นมาเหมือนคุณ
‪ถ้าพวกเขาเลือกผมน่ะนะ
‪อย่าซื่อนักเลย เตโต้
‪"ถ้า" พวกเขาเลือกคุณเหรอ
‪คุณคิดว่าจะไม่มีใครรู้เหรอว่าคุณคือใคร
‪- เห็นมั้ย ‪- สำนักงานใหญ่ที่รีโอนี่ไม่มีใครรู้จักผม
‪แต่ชื่อคุณก็ยังเป็น ‪เตโอโดโร่ ทรานโคโซ่ เนโต้อยู่ดี
‪ขอตัวนะ ฉันต้องรีบไปร่อนจดหมายสมัครงานแล้ว
‪เราเตรียมตัวเรื่องนั้นกันแล้ว
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์
‪คนไหนคือเตโอโดโร่ ทรานโคโซ่
‪- นายไง ‪- ใช่ ผมเอง
‪ยินดีที่ได้รู้จัก เซลิโอ พอร์โต้
‪ผมเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด
‪- สวัสดีครับ ‪- ผมเรียกคุณว่าเตโต้ได้มั้ย
‪เอ่อ... ได้สิครับ
‪เยี่ยมเลย เตโต้
‪ผมมั่นใจว่าคนหนุ่ม ‪ที่มีเชื้อการริเริ่มกิจการอย่างคุณ
‪ต้องทำได้ดีมากที่นี่แน่ๆ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
‪อรุณสวัสดิ์ เซลิโอ ทุกคนล้อมวงเข้ามา
‪ฉันชื่ออาลาน่า ที่ปรึกษาการพัฒนาคนเก่ง
‪ทรานโคโซ่จ้างฉันมา
‪เพื่อดำเนินโครงการพนักงานฝึกหัดนี้
‪ตื่นเต้นกันมั้ย งั้นก็มาเริ่มกันเลย
‪มา! โครงการพนักงานฝึกหัดนี้
‪จะให้ผู้เข้าร่วมได้มีโอกาส ‪ทำงานที่ทรานโคโซ่หนึ่งเดือน
‪เมื่อจบโครงการทุกคนจะได้รับใบประกาศนียบัตร ‪แต่มีเพียงหนึ่งคนเท่านั้น
‪ที่จะได้รับการจ้างงาน
‪ดังนั้นเราไปเรียนรู้วัตถุดิบของบริษัท ‪ให้มากขึ้นอีกนิดกัน
‪มะเขือเทศเป็นผักที่ผมรู้จักดีที่สุด
‪ถ้ามันไม่ใช่ผลไม้นะ
‪เธอชื่ออะไร
‪เต... อิกอร์ครับ
‪อิกอร์ หวังว่าเธอจะรู้เรื่องกาแฟมากกว่านี้นะ
‪ทำไมครับ
‪คะ
‪ผมอยากให้คุณดูแล ‪ลูกชายท่านประธานเป็นพิเศษหน่อย
‪- เตโอโดโร่เหรอ ‪- ใช่
‪เขาคือเตโต้คนดัง ดอนฮวนแห่งปาติโดอัลเฟเรส
‪ดอนฮวน เด็กนั่นน่ะนะ
‪พ่อเขาบังคับให้เขาเลิก
‪แต่เด็กนั่นมักจะ "ใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยง!" ตลอด
‪โอเคค่ะ อย่าห่วงเลย ฉันจะคอยจับตาดูเขา
‪เตโต้ ใช่มั้ย
‪ใช่ครับ หวัดดี
‪อาลาน่าจ้ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกันครับ
‪มือสากนะ ออกกำลังกายเหรอ
‪ผมไม่เคยออกกำลังกาย นี่จากการขี่ม้าน่ะครับ
‪อ๋อ ม้า แต่การขี่ม้าก็คือการออกกำลังกายนี่
‪ดีต่อการจัดท่าทาง...
‪- ขอโทษครับ กาแฟคุณครับ ‪- ขอบใจ
‪โอ๊ย อิกอร์ นี่เป็นกาแฟที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยกินเลย
‪- ขอโทษ เครื่องมันเสียน่ะ ผมทำ... ‪- ถ้าอยากดื่ม ผมชงให้คุณได้นะ
‪- จริงเหรอ ‪- แบบบ้านไร่น่ะ
‪ขอตัวครับ
‪อิกอร์ อิกอร์
‪ช่วยปรินต์อันนี้ออกมาเตรียมพรีเซ็นต์พรุ่งนี้ด้วย
‪ใช้ยังไงเนี่ย
‪คุณครับ ผมชงเกือบเสร็จแล้ว
‪เรียกฉันว่าอาลาน่าก็ได้นะ
‪ขอโทษครับ
‪- กลิ่นหอมมาก ‪- เหรอครับ
‪- อร่อยจัง ‪- ดีจัง! ผมเคยชงกาแฟมาเยอะเลย
‪ฉันค่อนข้างประทับใจนะ เตโต้
‪เธอจะมาที่นี่ ที่บริษัทของพ่อเธอ
‪มาชี้นิ้วสั่งเลยก็ได้
‪แต่เธอตัดสินใจเริ่มจากระดับล่าง
‪ประสบการณ์ในการรับสมัครทำให้ฉันรู้ว่า
‪การยอมรับว่ามีสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้
‪คือก้าวแรกของการเป็นผู้นำที่ดี
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪หวัดดี โมนีก สบายดีมั้ย
‪ผมมีเรื่องขอให้คุณช่วย
‪เราเจอกันหน่อยได้มั้ย
‪เลี้ยวขวา
‪หาเส้นทางใหม่
‪เลี้ยวขวา
‪สัญญาณหาย คำนวณเส้นทางใหม่
‪โมนีก ผมว่าคุณให้ที่อยู่ผมมาผิดนะ
‪จีพีเอสมันพาผมมาที่แปลกๆ
‪- ช่วยผมหน่อย ‪- คุณอยู่ที่ไหน
‪คุณเสียสติรึไง
‪ใครเขาขับรถแบบนี้มาที่นี่กัน ไปบ้านฉันเร็ว
‪ชิบ! เสียงปืน! หมอบเร็ว!
‪ลุกขึ้น คุณทำฉันขายหน้านะ
‪ฉันโตที่นี่ นี่ล่ะชีวิตจริงของคนส่วนใหญ่ มาเร็ว!
‪ดูสิ มีม้าด้วย ผมเริ่มรู้สึกเหมือนอยู่บ้านแล้วล่ะ
‪- เข้ามาสิ ‪- ขอรบกวนนะ
‪ห้องเจ๋งดีนะ
‪คุณนั่งบนเตียงฉัน
‪ขอโทษ
‪รอเดี๋ยวนะ
‪ตื่นแล้วหรือจ๊ะ อย่าไปปลุกแม่เขาล่ะ
‪- มากับน้ามา ‪- โมนีก
‪- ส่งมาให้ฉันก็ได้ ‪- ไม่ต้อง
‪ไม่ต้องห่วง เธอพักเถอะ
‪เงียบๆ นะ
‪- น่ารักนะ ลูกคุณเหรอ ‪- หลานชายฉัน
‪- เงียบหน่อยล่ะ ฉันไม่อยากให้เขาตื่น ‪- ได้
‪พี่สาวฉันป่วย
‪ก็ดีแล้วที่ฉันกลับมารีโอ
‪ไหนบอกซิ คุณต้องการอะไร
‪ผมอยากให้คุณสอนผมว่าจะได้ตำแหน่งนั้นมายังไง
‪แบบที่คุณเคยทำน่ะ ‪ไม่มีสิทธิพิเศษ แค่ความมานะ
‪ตอนนี้คุณอยากได้ครูงั้นสิ
‪ค่าตัวฉันแพงนะ
‪คือมีปัญหานิดหน่อยน่ะ
‪พ่อตัดเงินผม ผมไม่อยากขอเงินพ่อ
‪ฉันซึ้งกับปัญหาลูกคนรวยอย่างคุณจริงจริ๊ง
‪แต่ฉันมีเรื่องหนักกว่านั้นเยอะให้ต้องกลุ้มอยู่
‪อย่างเช่นหางานทำ เลี้ยงหลาน ‪กับพาพี่ฉันไปหาหมอ
‪คุณอยากได้หมอเหรอ
‪เราต้องใช้ทั้งหมดนี่กับปาร์ตี้
‪- ฉลองเรียนจบเหรอ ‪- พอล่า นี่แค่ครั้งเดียวในชีวิตนะ
‪แต่ทำไมต้องหรูด้วยล่ะ ไม่ได้รวยกันทุกคนนะ
‪- ไม่ต้องไปกันทุกคนหรอก ‪- ไปไหนเหรอ
‪ไปงานฉลองจบการศึกษาค่ะ ‪ฉันเสนอให้ไปคลับหรูนี่
‪- แต่เธออยากฉลองบนชายหาด ‪- ฮิปกว่าเยอะ
‪ผมชอบความคิดพอล่ามากกว่า
‪แต่ที่ไหนผมก็จะไป
‪เห่ยชะมัด
‪ถ้าเธอไม่ไล่เขาไป ฉันจะไล่เอง
‪ใจเย็นๆ ราอิสซ่า ฉันทนมาได้ขนาดนี้แล้ว
‪- เขาต้องไม่มาป่วนจนฉันอดได้งาน ‪- นั่นผู้ชายที่ปาติไม่ใช่เหรอ
‪- คนที่โดนชกน่ะ ‪- ใช่
‪เตโต้
‪- หวัดดี ‪- ดีใจจังที่เจอคุณ
‪สบายดีมั้ย
‪ดีครับ คุณล่ะ ผมต้องการความช่วยเหลือ
‪ดูนี่สิ นี่ไง มาเตอุส
‪ดูสิ
‪รถไง
‪ฉันมีลางสังหรณ์
‪แต่เราควรทดสอบก่อนถึงจะแน่ใจได้
‪ไม่มียาอะไรให้เริ่มกินได้ก่อนเลยเหรอคะ
‪ฉันสั่งยาให้ไม่ได้เพราะยังไม่ได้เป็นหมอเต็มตัว
‪ไม่ได้เหรอ
‪หมอฝึกหัดเหรอ คุณสัญญาว่าจะหาหมอมาให้
‪- เธอกำลังจะจบแล้ว ‪- ส่วนฉันก็กำลังจะฆ่าคุณ
‪ดูจมูกผมนี่ ตรงเป๊ะดีใช่มั้ย
‪มีคนชกผมและเธอเป็นคนรักษา เธอเก่งนะ
‪ฟังนะ เตโต้ คุณยังไม่รู้จักฉันดี ‪ดังนั้นอย่ามาหลอกฉัน
‪- ชัดมั้ย ‪- ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอก
‪ผมมีข้อเสนอให้คุณ
‪ถ้าคุณช่วยผม และผมได้งานที่ทรานโคโซ่...
‪รถผมจะเป็นของคุณ
‪- รถคันนั้นน่ะนะ ‪- ใช่ เปิดประทุนนั่นล่ะ
‪ขับเคลื่อนสี่ล้อ ใหม่กิ๊ก
‪ราคาเท่าเงินเดือนคุณปีนึง
‪รถนั่นมีค่ามากกว่านั้นเยอะ
‪แต่คุณจะให้รถกับฉันจริงๆ ใช่มั้ย
‪- ถ้าฉันช่วยคุณ ‪- ใช่
‪แต่ผมต้องได้งานเท่านั้นนะ ‪ไม่งั้นผมสัญญาว่าจะให้อิกอร์
‪ใช่ เยี่ยมเลย
‪- พรุ่งนี้เธอจะเข้าไป ‪- คุณนัดได้เหรอ
‪ขอบคุณมาก ดูแลตัวเองนะ บาย
‪- ว่าไง ‪- เรียบร้อยแล้ว
‪ฉันนัดหมอกับตรวจร่างกายให้พี่สาวคุณแล้ว
‪- พรุ่งนี้ที่โรงพยาบาล ‪- ขอบคุณค่ะ!
‪ฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดี พอล่า
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่มีปัญหา
‪เตโต้ ฉันรักแฟนคุณจัง
‪- จิตใจงดงาม ‪- ไม่ค่ะ
‪- ไม่ เราแค่เพื่อนกัน ‪- เราเพิ่งเริ่มทำความรู้จักกัน
‪- อีกสักสองสามวันถึงจะเดตกัน ‪- อะไรนะ
‪- วันมะรืนนี้น่ะ ‪- เขานี่พูดเล่นอยู่เรื่อย
‪ขอโทษที่รบกวนนะครับ
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪คุณไม่รู้หรอกว่าการรู้สึกว่า ‪ตัวเองมีประโยชน์มันดีแค่ไหน
‪เตือนใจฉันว่าฉันมาเป็นหมอทำไม
‪ให้ผมตอบแทนคุณนะ ไปเที่ยวกับผม
‪ช่างกล้าจริงๆ นะ พ่อหนุ่ม
‪ฉันพูดจริงนะที่บอกว่าตอนนี้ฉันต้องไม่ว่อกแว่ก
‪ดูผมสิ ผมคือความว่อกแว่กเหรอ
‪ผมเป็นคนจริงจังนะ ดูสิ
‪- ว่าไง ‪- ก็ได้
‪เมื่อไหร่ที่ฉันหยุดนะ
‪พรุ่งนี้
‪- พรุ่งนี้เหรอ ไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ
‪ไง ที่รัก เตโต้อยู่ไหน
‪- เตโต้! ‪- เขาหลับอยู่
‪เตโต้
‪เตโต้!
‪- ตื่นสิ! ‪- ไม่ๆ อย่านะ
‪อย่าขี้เกียจ!
‪บทเรียนแรก ถ้าคุณไม่มีเงินหรือบุคคลอ้างอิง
‪ต้องชิงลงมือก่อนระหว่างที่คนอื่นหลับอยู่
‪ก่อนเกิดปัญหา คุณต้องมีทางออกไว้แล้ว
‪เธอกำลังช่วยคุณเหรอ
‪ใช่
‪เธอแพ้แน่ พ่อหนุ่มหน้ามน
‪ฉันต้องได้รถคันนั้น ใช่มั้ย
‪- ลุกขึ้น เร็วเข้า ‪- ไม่เอา
‪- หวัดดี ‪- อรุณสวัสดิ์
‪- พวกคุณเริ่มงานเร็วเหรอวันนี้ ‪- เปล่า แค่ผมครับ
‪ขอโทษครับ
‪- นี่ครับ ‪- ขอบคุณ
‪นี่ของคุณ
‪ทุกคนช่วยรักษาคู่มือนี้ไว้ดีๆ นะครับ
‪อันนี้สำคัญมาก ดังนั้น...
‪ไปเอามาจากไหน
‪อิกอร์ปรินต์ให้
‪อาลาน่า...
‪แผนกการตลาดเราเปลี่ยนนโยบายเมื่อคืนนี้
‪อีกแล้ว
‪อิกอร์
‪ใครบอกให้เธอปรินต์ฮึ
‪- ไม่มีครับ ผมแค่คิด... ‪- ไม่! พนักงานฝึกหัดไม่ควรคิดเอง
‪เอาพวกนี้ไปย่อยทิ้งซะ เอาไป
‪ฉันขอโทษค่ะ เซลิโอ
‪ให้ผมช่วยนะ
‪เตโต้ มาร่วมกลุ่มด้วย เดี๋ยวจะพลาดข้อมูลสำคัญ
‪ถ้าพวกนั้นกลั่นแกล้งคุณ คุณต้องมีพันธมิตร
‪ผมจะไปหาจากไหน
‪นี่เป็นซอสมะเขือเทศใหม่ของเรา
‪ฝ่ายบริหารต้องการให้พวกเธอ
‪คิดข้อเสนอแนะเรื่องแคมเปญโฆษณา
‪นี่เป็นโอกาสที่ดีถ้าเธอต้องการงานนี้นะ
‪ขอโทษครับ คุณเซลิโอ มีเวลาสักครู่ไหมครับ
‪- ได้สิ ‪- คือ...
‪ผมกำลังนึกถึงแบบฝึกหัดการตลาด ‪ที่เราเพิ่งได้รับมา
‪กับแคมเปญโฆษณาด้วย
‪ผมเลยอยากขอตัวอย่างกลับบ้าน ‪จะได้ไหมครับ
‪- อิกอร์ ‪- ผมเองครับ
‪อิกอร์ เธออยากเอางานกลับบ้านเหรอ
‪- รับนะ! ‪- หยุดนะ
‪- ผมจะทำไงกับเจ้านี่ดีล่ะ ‪- ไม่รู้สิ
‪ตอนนี้คุณโดดเด่นขึ้นมาแล้ว ดังนั้นต้องคิดกลยุทธ์
‪- ให้คนประทับใจ ‪- พูดถึงการทำให้ประทับใจ...
‪ผมอยากพาพอล่าไปเดต ผมอยาก ‪ทำให้เธอประทับใจ คุณช่วยผมหน่อยสิ
‪ผมกำลังคิดว่าจะพาเธอไปที่ดีๆ
‪แต่ต้องไม่แพงเกินไป
‪เพราะผมบอกเธอว่าพ่อผมเป็นคนดูแลไร่
‪คุณล้อเล่นรึเปล่า
‪คุณเจอผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมแต่โกหกเธอเนี่ยนะ
‪ฉันควรชกคุณ ไม่ใช่ช่วยคุณ
‪ไม่งั้นผมจะรู้ได้ไงว่าใครชอบตัวผมหรือเงินผม
‪บลาๆ ๆ
‪- เข้าใจรึเปล่า ‪- ก็ได้ ฉันจะช่วย
‪อย่างน้อยที่รีโอนี่ก็ยังสนุกได้ถึงงบจะน้อย
‪ว่าแต่ คุณขึ้นรถเมล์เป็นรึเปล่า
‪ก็... ทางทฤษฎีก็เป็น ไม่ยากนี่เนอะ
‪คอยมองให้ดี พอใกล้จะถึงป้ายที่คุณจะลง
‪คุณต้องไปยืนอยู่ใกล้ประตู
‪ขอทางครับ ขอโทษ
‪คนขับ เดี๋ยว!
‪คนขับ หยุดก่อน!
‪บ้าชิบ!
‪หวัดดี เมื่อกี้คุณเห็นมั้ย
‪มานี่สิ
‪แล้วลืมบาร์ของพวกเพลย์บอยไปได้เลย
‪มีแค่ที่เดียวที่เธอจะประทับใจ
‪เจ๋งมากเลย
‪ที่นี่ที่ไหนเหรอ
‪- คุณไม่เคยมาเหรอ ‪- ไม่เคย
‪- เจ๋งดีนะ ‪- ฉันชอบ
‪เต้นท่าไหนเป็นมั่ง
‪ท่านี้
‪- เห็นมั้ย ‪- ท่าอะไรฮึ
‪ท่าเต้นสไตล์ลูกทุ่งไง
‪ช่างเหอะ ฉันหมายถึงท่าเต้นฟังก์
‪ไหนเต้นให้ดูหน่อยซิ
‪ฟังก์เหรอ
‪ไม่เอาไหนเลย
‪ไม่เคยเต้นฟังก์ล่ะสิ ฉันจะสอนให้
‪- หนึ่ง สอง ‪- หนึ่ง...
‪- สาม สี่ ‪- สอง...
‪แล้วก็หนึ่ง
‪สอง สาม สี่
‪หนึ่ง สอง
‪กลับมาที่สาม
‪และสี่เป็นท่าพื้นฐาน หนึ่ง สอง สาม สี่
‪เห่ยชะมัดเลย!
‪สี่ และหนึ่ง
‪สอง นั่นไงได้แล้ว!
‪- ไม่! ไม่เอา ‪- มาน่า ไปเต้นกัน
‪- ฉันเต้นไม่เป็น ‪- ทำตามผมก็พอ
‪นี่ถ้าแม่มาเจอฉันที่นี่นะ แม่คงโกรธจนลมจับ
‪- เพราะคุณเดตกับคนจนเหรอ ‪- ใช่ ไม่ ประมาณนั้น
‪พ่อแม่ฉันถังแตกตลอดตอนยังแต่งงานกัน
‪พอหย่ากันแล้ว แม่ฉันก็เดตแต่กับคนรวยๆ
‪แม่ว่าแบบนั้นแม่ถึงจะได้อิสรภาพ
‪แต่มันก็ตรงกันข้ามตลอด
‪ฉันคิดว่าเมื่อคุณ...
‪ต้องพึ่งคนอื่น คุณทำตัวเองให้ไร้ค่านะว่ามั้ย
‪คุณลบตัวคุณทิ้งไป
‪มีอะไรเหรอ
‪มันทำให้ผมนึกถึงแม่ผม
‪แม่ตายเมื่อสองปีก่อน แม่มีชีวิตอยู่เพื่อพ่อ
‪ผมสงสัยว่าแม่ทำให้ตัวเองไร้ค่ารึเปล่า
‪แม่อาจจะมีความฝันก็ได้
‪ฉันว่าแม่คุณต้องภูมิใจที่เห็นคุณ ‪แยกตัวเป็นอิสระจากพ่อ
‪จากอดีต และมาไล่ตามความฝัน
‪งั้นเหรอ
‪ฉันภูมิใจนะ
‪ไปบ้านคุณกันเถอะ
‪ไม่
‪- งั้นก็ได้ ‪- คือว่ามันรกมากน่ะ
‪เละสุดๆ เลย
‪คุณไม่ต้องอายบ้านตัวเอง
‪- หรืออะไรหรอก ‪- ไปโมเต็ลกันเถอะ
‪- ที่ไหนนะ ‪- โมเต็ล
‪ช่างมันเถอะ ไม่...
‪ไม่ๆ ไม่เข้าท่าเลย เราไปบ้านผมกัน ‪ผมจะเรียกแท็กซี่
‪- ความคิดบ้าๆ ‪- เราพอแค่นี้ก็ได้
‪ไม่ ไม่ต้องหรอก แป๊บนึงนะ
‪(ฉุกเฉิน! ช่วยฉันที!)
‪ผมกำลังเรียกรถ นี่ไง
‪- โอเค ‪- สามนาที
‪คุณฟรานซิสโก้! คุณฟรานซิสโก้!
‪ตื่นสิ คุณฟรานซิสโก้
‪- หนู หนู! ‪- ไม่มีหนูครับ คุณฟรานซิสโก้
‪- เตโต้ขอให้คุณช่วยหน่อย ‪- เตโต้ "ดาดฟ้า" น่ะเหรอ
‪ขอบใจ เพื่อน
‪คุณอยู่ที่นี่เหรอ
‪ผมมาขอพักอยู่กับลุง
‪- คุณเข้าใจแล้วนะ ‪- ใช่ นั่น พวกเขามากันแล้ว
‪ฉันจะไปต้อนรับก่อน
‪เอ่อ ทางนี้...
‪- ลุง ‪- สวัสดี คุณเตโต้
‪"คุณ" เหรอลุง ลุงไม่ต้องมาเปิดประตูให้ก็ได้
‪ก็นี่มันงานผม
‪นี่ล่ะลุงผม
‪พอล่าค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก คุณลุงสบายดีนะคะ
‪อยากได้ไขควงเหรอ
‪อ๋อ กุญแจห้อง
‪ใช่ กุญแจ
‪- เดี๋ยวนะ เอ้านี่ ‪- ขอบคุณครับ ลุง
‪- เข้ากะต่อเลยครับ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪- ไว้เจอกัน ขอบคุณ ‪- บาย
‪ขอให้สนุกนะ
‪อย่าไปสนใจเขา
‪- ฟังนะ นี่แค่ชั่วคราวนะครับ ‪- ไม่เป็นไร เตโต้ ฉันเข้าใจ
‪ไว้ผมจะหาที่ที่ดีกว่านี้
‪ใจเย็นๆ
‪ระวังนะ
‪ระวังนะ อย่าตกใจล่ะ โอเคนะ
‪โอเค
‪ไม่เอาน่ะ เตโต้
‪ไม่เห็นจะแย่เลย
‪แย่ที่สุดเลย
‪ขอโทษนะ ผมขายหน้าจัง ไม่ควรพาคุณมาที่นี่เลย
‪- มันดีออก ‪- ไม่เลยสักนิด
‪- จริงๆ ‪- ไม่
‪คืนนี้คุณนอนที่นี่นะ
‪โอย ตายจริง
‪- หนักเหรอ ‪- ไม่
‪เดี๋ยวๆ... ได้แล้ว
‪ระวังนะ
‪- ใช่เลย... ‪- ดีขึ้นเยอะ
‪- คุณพูดถูก ‪- เห็นมั้ย
‪ความรู้สึกแปลกจัง
‪ความรู้สึกอะไร
‪ว่าผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
‪น้ำพุเหรอ
‪น้ำพุซอสมะเขือเทศเหรอ
‪ใช่ครับ เราจะมีน้ำพุไปตั้งที่จุดขายทุกที่
‪อย่างเช่นห้างสรรพสินค้า ‪ซูเปอร์มาร์เก็ต อะไรต่างๆ
‪ขอโทษนะ
‪แต่ไม่ ไม่ ใช่มั้ย
‪เราจะไม่ปฏิเสธความคิดไหนในตอนนี้
‪ฉันชอบความคิดของเตโต้มากกว่า
‪เอามาสคอตทรานโคโซ่ให้พวกเขาดูสิ
‪มาสคอตทรานโคโซ่
‪เป็นตัวที่สื่อถึงมะเขือเทศชั้นเยี่ยมที่มีความสุข
‪ใช่ เขาเดินทางมาเยอะ เจนโลก ‪พูดได้หลายภาษา
‪- เขาชั้นเยี่ยม ‪- ชั้นเยี่ยม
‪ผมยังคิดว่าเราสามารถสร้างคอนเทนต์ไว้แชร์
‪เพื่อเพิ่มการรับรู้ทางโซเชียลมีเดีย
‪เยี่ยมมาก นั่นล่ะเป้าหมาย เตโต้
‪เราอยากให้เกิดการ ‪โปรโมตแบรนด์เราโดยธรรมชาติ
‪- ถูกต้อง ‪- แต่ผมชอบเรื่องน้ำพุนี่นะ
‪มันช่วยสื่อสารกับตลาดผู้ใหญ่ได้ด้วย
‪ก็ได้ ถ้าเราชอบทั้งสองความคิดนี้
‪ก็ให้ทั้งอิกอร์กับเตโต้ช่วยกันทำ
‪หวัดดีค่ะ ฉันขอรอในนี้ได้ไหมคะ
‪ฉันมาพบคนที่ทำงานที่นี่ เตโต้น่ะค่ะ
‪- ฝนตกอยู่น่ะค่ะ ‪- ขอโทษนะ ฉันบังเอิญได้ยิน
‪- คุณมาพบเตโต้เหรอ ‪- ค่ะ
‪ฉันจะพาไปหาเขา มาสิ เปิดให้เธอเข้ามาเลย
‪- ได้แล้วนะ เยี่ยม ‪- ขอบคุณ
‪- คุณชื่ออะไร ‪- พอล่าค่ะ
‪- มาเรื่องงานเหรอ ‪- เปล่าค่ะ
‪ฉันเป็นเพื่อนเขา
‪"เพื่อนหญิง" ผู้เลื่องลือของเตโต้นี่เอง
‪- อะไรนะ ‪- อะไร
‪- "เลื่องลือ" คือ... ‪- เปล่า ฉัน...
‪ก็แค่เรื่องที่คนเขาพูดกันน่ะ
‪เขาดูจะวางตัวดีออก
‪แต่พวกนี้แหละที่ร้ายที่สุด
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪ฉันล้อเล่นน่ะ อย่าโง่สิ!
‪- ต้องน่าสน... อะไร ‪- แย่แล้ว หลบเร็ว!
‪- ขอบคุณ ‪- ไม่มีปัญหา
‪พอล่าอยู่ตรงนั้นกับอาลาน่า!
‪งานงอกแล้วไง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ
‪- คือว่า... ‪- เอ่อ อาลาน่า คือ...
‪ผู้หญิงคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาน่ะ
‪ตอนนี้ผมยังเจอเธอไม่ได้
‪เหรอ
‪ฉันไม่ควรทำแบบนี้นะ
‪แต่ฉันจะช่วยเธอ
‪ตรงนั้นมีทางออกฉุกเฉิน
‪ไปเลยสิ ไปๆ
‪- ก้มไว้สิ! ‪- ก้มลง!
‪ขอโทษที
‪ไปเลย เลี้ยวขวา
‪เดี๋ยวผมไปหานะ รอผมเดี๋ยว
‪คุณทำงานต่อไปเถอะ ฉันว่าฉันจะกลับบ้านล่ะ
‪เพื่อนเธอต้องคิดว่าฉันบ้าแน่ๆ
‪- พอล่าเป็นผู้หญิงขี้ตื๊อน่ะ ‪- งั้นเหรอ
‪พอล่า! ยัยอาลาน่านั่นน่ะบ้า
‪- เธอหาเรื่องเล่นงานผม ‪- ทำไมล่ะ เตโต้
‪เธอไม่อยากให้ผมได้งานนี้
‪เธอปกป้องลูกชายท่านประธานอยู่ไงล่ะ
‪มองผมสิ
‪มานี่มา
‪คุณไว้ใจผมมั้ย
‪ครั้งนี้เธอติดหนี้ฉันนะ
‪ทีนี้เธอต้องพาฉันไปกินมื้อค่ำที่ร้านอาหารดีๆ ล่ะ
‪คือว่า อาลาน่า...
‪คืออะไร เธอกลัวฉันเหรอ
‪คือ... แทนที่จะพาคุณไปร้านอาหาร
‪ผมทำอาหารให้คุณกินก็ได้นะ
‪เลิกพูดเลย!
‪เธอทำอาหารเป็นด้วยเหรอ
‪- ฉันเอาด้วย ‪- เหรอ
‪- ไปทำกันเลย ‪- ได้
‪- ให้ช่วยมั้ย ‪- ไม่ต้องครับ
‪- ขอบใจ ‪- ยินดีครับ
‪หวังว่าคุณจะชอบนะ
‪สปาเกตตี
‪ชิมสิครับ สูตรอร่อยของผมเลยนะ
‪- ซอสมะเขือเทศรึ ‪- ซอสมะเขือเทศ
‪กับไส้กรอก
‪ผมลืมไวน์ ผมจะไปหยิบให้
‪ฉันกินไม่เยอะนะ ฉันลดน้ำหนักอยู่
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ผมมีสองอย่างนี้
‪"ชา-ตะ-โอ้มาร์กา-อุกซ์" ‪กับ "การ์แบร์เนโซวี-นอง"
‪เตโต้...
‪เธอนี่น่ารักจัง รู้ตัวมั้ย
‪นี่เหรอวิธีหลอกล่อสาวๆ ของเธอ
‪- อะไรนะ ‪- ด้วยความขี้อายนี่
‪- ขอบอกตามตรงว่าผมไม่รู้ ‪- เธอรู้
‪เธอรู้แน่นอน
‪ทีนี้ฉันอยากเห็นว่าเธอรู้อะไร
‪- ฉันบอกอะไรอย่างได้มั้ย ‪- ว่ามาเลย
‪- ไม่ ช่างเถอะ ‪- ไม่ บอกสิ ทีนี้คุณต้องบอกผม
‪ไม่รู้สินะ
‪กับเด็กหนุ่มคนนึง...
‪จากเมืองเล็กๆ...
‪เด็กบ้านนอก...
‪คุณต่างจากที่ฉันคิดไว้เลย
‪คุณคิดไว้ยังไง
‪ฉันคิดว่า...
‪- อะไรน่ะ ‪- มือถือฉัน
‪เตโต้ จากโมนีก
‪พี่สาวเธอไม่ค่อยสบาย
‪- เราไปหากันเถอะ ‪- เราจะแวะร้านขายยาก่อน
‪- ไปอีกหน่อยสิ เพื่อน ‪- เวลานี้มันไม่ปลอดภัย
‪นี่เหตุฉุกเฉินนะ
‪เธอเป็นหมอ ที่นั่นมีคนป่วย
‪ผมขอโทษแต่มันเสี่ยงเกินไป
‪เสี่ยงเกินไปเหรอ ผู้หญิงคนนึงกำลังจะตายนะ!
‪คุณครับ ผมปิดมิเตอร์แล้ว ‪คุณไปเรียกมอเตอร์ไซค์รับจ้างต่อก็แล้วกัน
‪- มาเถอะ พอล่า ไปกันเถอะ ‪- เชื่อเขาเลย
‪ขอบใจนะ
‪เตโต้
‪ขึ้นมา
‪ขอบคุณที่มานะ
‪- ฉันสติจะแตกแล้ว ‪- ใจเย็นๆ นะ ไม่เป็นไร
‪อีกแล้วเหรอ ไม่นะ!
‪เธอชัก เตโต้ กดเธอไว้ เธอจะได้ไม่เจ็บตัว
‪เราไม่ค่อยแน่ใจนะแต่ดูเหมือนจะเป็นเบาหวาน
‪- ถ้าใช่ ฉีดอินซูลินน่าจะช่วยได้ ‪- นี่ ผมต้องทำยังไง
‪- รับเขาไปที ‪- ผมเหรอ
‪- อุ้มเขาไว้ ฉันจะทำเอง อุ้มสิ ‪- ใจเย็นๆ ทุกคน
‪- ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ‪- อย่าร้อง
‪- จะหาแม่! ‪- ไม่เป็นไรนะ มาเตอุส
‪- แม่จ๋า! ‪- ช่วยฉันหน่อยนะ อย่าร้อง
‪ชอบแคร์รอตมั้ย ไม่เหรอ
‪จะหาแม่!
‪ไข่ล่ะ! ไข่ ไข่
‪บ้าชิบ!
‪เดี๋ยวแม่ก็มา
‪ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้กิน
‪ดูสิ! น่าอร่อยจัง!
‪เกือบเสร็จแล้ว โอเคนะ
‪ดูสิว่าน้าทำอะไรให้
‪ดูสิ น้าทำซะสวยเลยนะ
‪ปากอยู่ตรงไหนเอ่ย
‪อ้ากว้างๆ !
‪มันได้ผล
‪- เธอดีขึ้นแล้ว ขอบคุณพระเจ้า ‪- เยี่ยม
‪ดูสิ! น้าเตโต้ทำกับข้าวเป็นด้วย
‪อร่อยมั้ยจ๊ะ
‪ฉันอยากถ่ายรูปหน้าคุณตอนตาเหลือก
‪- ตอนที่เธอส่งเด็กให้คุณจัง ‪- ผมสติแตกจริงนะ
‪แต่อย่างที่คุณพูด มันรู้สึกดีจริงๆ ‪ที่เป็นคนมีประโยชน์
‪ใช่แล้ว
‪หน้า!
‪- เย้! หน้า! ‪- หน้า!
‪เด็กๆ นี่สนุกง่ายจังเนอะ
‪การมีความสุขง่ายจะตาย ‪เราทำให้มันยุ่งยากเอง
‪อรุณสวัสดิ์ เตโต้
‪ฉันจะไปชงกาแฟนะ
‪อาลาน่า ตื่นแล้วเหรอ
‪ที่รัก เธอเป็นคนที่...
‪ทำให้ฉันน้ำลายสอ
‪ทั้งตอนเธอสวมเสื้อผ้า
‪หรือตอนเปลื้องผ้า
‪อรุณสวัสดิ์
‪คุณเตโอโดโร่หรือคะ
‪อรุณสวัสดิ์ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
‪ฉันชื่ออาลาน่า คุณไม่รู้จักฉัน
‪แต่ฉันถูกจ้างมาทำงานให้คุณ
‪ที่ตึกนี้น่ะเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪ไม่ใช่ที่นี่ ที่บริษัทน่ะ
‪นายนอนกับอาลาน่าเหรอ
‪- เป็นไงล่ะ ‪- ก็...
‪ก็ดีนะ แต่ผมว่าผมยังต้องการคำชี้แนะอยู่
‪- ขี้โกงนี่ ‪- หาคำชี้แนะน่ะเหรอ
‪- เปล่า อึ้บเจ้านายเราต่างหาก ‪- ไม่เอาน่ะ เตโต้
‪คุณชอบพูดอยู่เสมอนี่
‪- ว่าเป็นความผิดฉันเหรอที่ผู้หญิงชอบฉัน ‪- มันไม่เหมือนกัน
‪ที่นายทำมันแย่กว่าเยอะ นายก็รู้ดี
‪นี่ล่ะที่คุณทำ เพียงแต่ครั้งนี้คุณเป็นคนรับผลกรรม
‪รีบไล่เธอไปซะก่อนเราจะซวยกันหมด
‪คุณทำงานมาตั้งแต่อายุ 14 เหรอ
‪ฉันชื่นชมความทรหดของคุณจัง
‪ผมไม่คิดมากหรอก
‪ไม่เหรอ ฉันว่ามันต้องเครียดแน่ๆ
‪หนูต่างหากที่เป็นปัญหา
‪หนูเหรอ
‪เราต้องหาที่ซ่อนของมัน
‪ใช่...
‪เข้าใจแล้ว หนูกัดแทะบริษัทจนพังได้
‪- จากภายใน ‪- ใช่!
‪พวกมันสร้างรัง พวกมันทวีคูณ...
‪- น่าขยะแขยงที่สุด ‪- เตโต้
‪เธอไม่ยักบอกว่าพ่อเธออยู่ด้วย
‪เป็นเกียรติมากที่ได้ฟังปรัชญาอันลึกซึ้งของท่าน
‪ครับ... หวัดดี พ่อ
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์
‪พ่อต้องไปประชุมแล้วไม่ใช่เหรอ
‪- ประชุมเหรอ ‪- ครับ
‪อ๋อ ใช่
‪คุณเตโอโดโร่ ยินดีมากจริงๆ ค่ะ
‪เราก็จะสายแล้วเหมือนกัน ‪รีบไปเปลี่ยนเสื้อกันเถอะ
‪ใช่ ไปกันเถอะ
‪คุยสนุกมาก ฉันชอบค่ะ
‪- เช่นกัน ‪- บายฮะ พ่อ
‪ฉันชอบพ่อเธอจัง
‪เขาช่างลึกซึ้งและเรียบง่ายในเวลาเดียวกัน
‪และมุมมองของเขาต่อโลกธุรกิจก็...
‪- เขาคืออัจฉริยะ! ‪- ครับ เขาสุดยอดมาก
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ
‪เธอนี่ไม่สมคำร่ำลือเลย
‪- ไม่เหรอ ‪- ไม่ เธอดีกว่านั้นเยอะ
‪- ผมเหรอ ‪- ใช่
‪จริงเหรอ
‪อิกอร์
‪ฉันนึกว่าเธอยอมแพ้กับงานนี้แล้วซะอีก
‪เตโต้กำลังประสานงานเรื่องต้นแบบน้ำพุอยู่
‪- เขาจะอธิบายทุกอย่างให้เธอฟัง ‪- นั่นมันความคิดผม
‪ผมควรเป็นคนประสานงาน...
‪อย่าโมโหสิ! ดูเวลาก่อน
‪เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น เธอมาสาย
‪ฉันจะไล่เธอออกจากโครงการก็ได้ แต่ฉันไม่ทำ
‪แล้วเธอรู้มั้ยว่าทำไม
‪เพราะวันนี้ฉันตื่นมาอารมณ์ดี๊ดี
‪ผมรู้
‪ให้ผมช่วยนะ
‪- เธอเห็นมั้ย ‪- เห็น
‪ฉันทนไม่ไหวแล้ว ‪เราต้องทำอะไรสักอย่างกับหมอวิคเตอร์
‪อะไร เธอจะกินยากล่อมประสาทเหรอ
‪ไม่ใช่ฉัน
‪เรียบร้อยดีนะ
‪ผมจะให้ฟังอะไรหน่อย
‪หวัดดี กาแฟไหมคะ
‪- ได้ก็ดีเลย! ขอบใจมากนะ ‪- ขอบคุณ
‪- เอานะ ‪- เอาเลย
‪ผมผิดเอง
‪ความดันสูง มีไข้ เหนื่อยอ่อน...
‪- คุณเคยตรวจโรคเบาหวานมั้ย ‪- ไม่ครับ หมอ
‪คุณหมอวิคเตอร์
‪ขอบคุณ
‪- อร่อยมั้ย ‪- อยากรู้เหรอ
‪ไม่เอาน่ะ
‪โยนมาชิ้นนึง มา
‪(ปาร์ตี้ชายหาดการแพทย์)
‪แล้วเธอไม่อยากได้ปาร์ตี้ชายหาดเนี่ยนะ
‪ไง ที่รัก
‪- สวยนี่ ‪- คุณชอบเหรอ
‪อย่านะ อย่าๆ
‪- ฉันเห็นด้วย ‪- ใช่มั้ยล่ะ
‪อย่าลืมงานฉลองจบการศึกษาฉันคืนนี้ล่ะ
‪ไม่ลืมสิ เสร็จจากทรานโคโซ่ผมจะดิ่งไปเลย
‪- เตโต้ ‪- พ่อ
‪ไง ลูก
‪- สบายดีมั้ย ‪- สบายดีครับ
‪- พ่อมา ‪- เพื่อนลูกคนนี้ใครเหรอ
‪- พอล่า ‪- พอล่าค่ะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จัก ‪- เช่นกัน
‪- กำลังจะไปไหนเหรอ ‪- ไปทรานโคโซ่ครับ
‪วันนี้แกเข้าสายได้
‪เราต้องคุยกัน
‪ได้ครับ
‪- เตโต้ นี่งานคุณนะ บอกไปสิ ‪- ไม่เป็นไร
‪นี่เป็นเรื่องของฉันกับลูก
‪ด้วยความเคารพนะคะ ลูกคุณโตแล้ว
‪- ผมจะคุยกับพ่อเอง ‪- ไม่ ขอโทษนะ
‪ฉันก็ไม่อยากก้าวก่ายนะ ‪แต่ทนไม่ไหว ขอโทษด้วย
‪ลูกชายคุณอยู่ด้วยตัวเองได้ ‪เขากำลังใช้ชีวิตของเขา
‪และทำอะไรได้มากกว่าแค่กินมะเขือเทศ
‪ขอตัวนะคะ
‪- ขอโทษด้วยนะครับ ‪- เธอพูดถูก
‪- แกต้องตั้งใจทำงานจริงจัง ‪- ครับ
‪เราคุยกันระหว่างทางไปออฟฟิศก็แล้วกัน
‪- เตโต้ ‪- เขายังมาไม่ถึงเลย
‪อะไรนะ
‪เอ่อ ช่างเถอะ มีอะไรครับ
‪เธอมีงานตรงนั้นแน่ะ
‪ฉันได้ข่าวว่าพ่อเธอมีกินมื้อค่ำกับนักลงทุนคืนนี้
‪เหรอครับ
‪และฉันได้ยินว่าเธอจะไปด้วย
‪ผมเหรอครับ
‪แน่นอนสิ
‪พ่อเข้าใจว่าแกอยากเริ่มตั้งแต่ระดับล่าง
‪แต่พ่อต้องเตรียมแกให้พร้อมว่ายน้ำกลางดงฉลาม
‪ก็ได้ครับ
‪งั้นผมขอเป็นคนแนะนำร้านได้มั้ย ร้านดีๆ น่ะ
‪ได้สิ
‪เพื่อน
‪เรามีปัญหาแล้ว
‪- พ่อจะให้ฉันไปกินมื้อค่ำกับนักลงทุน ‪- อาลาน่าคิดว่าผมจะไป
‪ฉันเลือกร้านที่อยู่ติดกับปาร์ตี้ของพอล่า
‪- พอกินเสร็จฉันจะได้รีบดิ่งไปเลย ‪- อาลาน่าอยากไปกับผมด้วย
‪- ผมจะบอกเธอยังไงดี ‪- บอกว่าไปไม่ได้สิ
‪อาลาน่าดื้อจะตาย เธอต้องหาทางไปที่นั่นจนได้ ‪แล้วก็จะเจอคุณ ไม่ใช่ผม
‪งั้นไปกินมื้อค่ำที่โรงแรมเดียวกัน
‪โรงแรมแฟร์มอนต์ ที่โคปาคาบานา
‪แต่กินที่ร้านข้างสระว่ายน้ำนะ
‪แล้วพ่อคุณกับพวกนักลงทุนล่ะ
‪พวกเขาจะจ่ายที่เหลือให้หลังมื้อค่ำ
‪แต่จะให้ฉันพูดอะไร
‪ไม่ต้องพูดอะไรเลย
‪เราต้องพูดอะไรบ้างสิ จริงมั้ย
‪เย็นไว้! ฉันคุ้นกับงานของคนรวยๆ พวกนี้ดี
‪ไม่พูดอะไรเลยจะดีกว่า
‪เห็นมั้ย รวยแค่วันเดียวก็ทำกับเราแบบนี้แล้ว
‪คุณเตโอโดโร่คะ
‪ฉันคือคุณเตโอโดโร่
‪- ดีจังที่ได้พบคุณอีก ‪- ยินดีค่ะ
‪ลูกรัก!
‪ลูกชายสุดที่รัก
‪สวัสดีค่ะ อาลาน่าค่ะ
‪สวัสดี
‪สวัสดี สบายดีนะคะ
‪สบายดีนะคะ
‪- เขาไม่พูดครับ ‪- หือ
‪เขาไม่พูดโปรตุเกสครับ เขาเป็นคนฝรั่งเศส
‪- คุณพูดเยอรมันเป็นมั้ย ‪- ไม่เป็น
‪เขาเป็นคนเยอรมัน ผมสับสนเอง
‪พ่อตื่นเต้นนะ เตโต้ ที่มีลูกมาร่วมงานกับเรา
‪ผมยังต้องทุ่มเทเพื่อให้ได้งานใช่มั้ย พ่อ
‪ลูกได้งานแล้ว ทุกอย่างจัดการไว้แล้ว
‪อย่าทำอย่างนี้ ขอล่ะครับ
‪ดูสิว่าใครมา
‪- เป็นไงบ้าง ‪- ยินดีด้วยนะ!
‪งี่เง่า!
‪ให้ตายสิ เตโต้อยู่ไหนนะ
‪- เดี๋ยวฉันมานะ ‪- ไม่ๆ
‪- ไม่ อย่าเพิ่ง อย่าไป! ‪- เดี๋ยวฉันกลับมา
‪ผมต้องไปห้องน้ำ เดี๋ยวมาครับ
‪ทำไมถึงต้องทำโครงการพัฒนาคนเก่งขึ้นในบริษัท
‪เพราะบริษัทที่ลงทุนในการ ‪พัฒนาคนให้เก่งได้ผลที่ดีกว่า
‪พวกคุณฉลาดมากที่ลงทุนกับทรานโคโซ่
‪เป็นวิธีที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว ‪ในการจ้างผู้สมัครที่เก่งจริงๆ
‪ขอแสดงความยินดีกับคุณหมอที่สวยที่สุดในบราซิล
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ทุกคน
‪- ดื่มอวยพรกันหน่อยมั้ย ‪- ได้สิ
‪- เอาเลย ‪- ของเธอ
‪- ดูนี่สิ ‪- ของคุณ
‪- กับของฉัน อวยพรให้... ‪- เดี๋ยวๆ
‪ผมดื่มแก้วนี้อวยพรไม่ได้หรอก
‪- ทำไมล่ะ ‪- ก็แก้วนี่
‪มีร่มสีชมพูด้วย
‪มันควรเป็นของพอล่าสิ
‪- มันก็แค่ร่ม... ‪- ช่างเถอะ ไม่เป็นไร
‪- ดื่ม! ‪- พอล่า อย่า...
‪- ไม่ได้ นี่มัน... ‪- ยินดีกับเราด้วย
‪อย่าดื่มนะ
‪(รร.แฟร์มอนต์)
‪เตโต้
‪- เตโต้! ‪- ตายแล้ว!
‪- ตายจริง เตโต้ เป็นอะไรมั้ย ‪- ฉันถือแก้วให้
‪ขาผมเจ็บมากเลย
‪ตรงไหน
‪ทั้งขาเลย
‪ผมขยับไม่ได้
‪ฉันมียาแก้ปวด เอาหน่อยมั้ย
‪- เอา ‪- ช่วยฉันหน่อยสิ
‪- เอ้านี่ ‪- ขอบคุณ
‪- ไม่! อย่าดื่มแก้วนั้น ‪- แค่จิบเพื่อกลืนยาเท่านั้น
‪- มีอะไรเหรอ ‪- คุณนี่บ้าจัง เราไป...
‪คุณเอายาอะไรให้ผมกินน่ะ
‪- ของราอิสซ่าจ้ะ ‪- ผมหายสนิทเลย ดูสิ
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ผมรักคุณ
‪ผมต้องเข้าห้องน้ำ
‪ไม่ต้องก็ได้ ลงทะเลเลยสิ
‪ไม่ คุณต๊องแล้วเหรอ น่าอายที่สุด
‪- เดี๋ยวผมมา ‪- เคร่งครัดจริงๆ
‪เตโต้ แกอยู่ไหน
‪ให้ตายสิ เตโต้! พ่อหาแกซะทั่วเลย
‪มันไม่ว่างน่ะ ผมเลยไปหาห้องน้ำที่อื่น
‪พ่ออย่าเข้ามายุ่งเลยนะ ‪คนเก่งที่สุดควรชนะ มันเป็นกฎ
‪กฎที่แกตั้งขึ้นมาเอง
‪พ่ออุตส่าห์เคลียร์ตำแหน่ง ‪ผู้บริหารชั้นต้นไว้ให้แกแล้ว
‪ตำแหน่งของโมนีกน่ะเหรอ
‪ผมคือสาเหตุที่พ่อไล่โมนีกออกเหรอ
‪บอกหน่อยสิ พ่อหนุ่ม ‪เธอชอบทำงานกับมะเขือเทศมั้ย
‪ครับ มันเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีความต้องการสูง
‪มะเขือเทศใช้ทำอะไรได้หลายอย่าง ‪ทำซอส เครื่องปรุง ขนม...
‪- เปลือกก็มีเส้นใยสูง ‪- สบายดีรึเปล่า ลูก
‪คุณใช้มะเขือเทศทำได้ทุกอย่าง
‪ลิปสติกมะเขือเทศ เหล้ามะเขือเทศ ‪ปากกามะเขือเทศ แจ็กเกตมะเขือเทศ...
‪แถมปลูกได้ทุกที่อีก
‪ไม่ใช่แค่ในไร่ใหญ่ๆ อย่างของเรา
‪แต่ผมเห็นภาพคนปลูกกันทั้งเมืองแม้แต่บนดาดฟ้า
‪เวลาคุณมองจากบนฟ้าจะเห็นแต่ ‪มะเขือเทศ มะเขือเทศ! มะเขือเทศ!
‪มะเขือเทศทุกที่เลย!
‪ผมต้องรับสายนี้
‪แต่พวกคุณ...
‪อยู่ที่นี่คุยกันเรื่องสิ่งมหัศจรรย์ ‪ที่สุดยอดผลไม้นี่สามารถทำได้กันต่อนะ
‪เพราะอย่างที่คุณก็รู้ มะเขือเทศเป็นผลไม้
‪ค่ำคืนนี้ช่างเหน็บหนาว
‪ไม่มีที่สิ้นสุด
‪ให้ตาย เสียงอุบาทว์มาก
‪เตโต้
‪เกิดอะไรขึ้น ทำไมแต่งซะเต็มยศเชียว
‪เซอร์ไพรส์!
‪คุณบ้าไปแล้วรึไง
‪อยู่ตรงนี้นะ
‪- ขอผมยืมเล่น... ‪- เอาสิ เชิญเลย
‪แด่คุณ พอล่า
‪คุณนึกออกไหม
‪ถ้าหากเรา
‪ใจกล้าอีกสักนิดกับ...
‪พอได้แล้ว
‪คุณนึกออกไหม
‪ถ้าเราเปลี่ยน
‪มิตรภาพเราให้เป็นความรักหวานซึ้ง
‪ตั้งใจในสิ่งที่เราทำ
‪เรามีความสุขกว่าคู่รักอื่นมากมาย
‪ทิ้งความกลัวไปและปล่อยให้มันเป็นไป
‪ผมมีข้อเสนอมาให้คุณ
‪ผม คุณ ลูกสองคน กับหมาหนึ่งตัว
‪กับผ้าห่มนุ่มๆ
‪หนังดีๆ สักเรื่องในค่ำคืนเหน็บหนาว
‪คุณจะรับข้อเสนอไหม
‪คุณจะรับไหม พอล่า
‪ผม คุณ...
‪เตโต้
‪กับหมาหนึ่งตัว...
‪เตโต้ เตโต้ ระวัง!
‪เตโต้!
‪โอ้ พระเจ้า!
‪เตโต้!
‪- เป็นอะไรไป ‪- ผมไม่เป็นไร
‪- คุณทำตัวแปลกๆ ทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ ‪- ผมสบายดี
‪- ให้ตายสิ ผมลืม ‪- ลืมอะไร
‪กระเป๋าตังค์ผม
‪- รอตรงนี้นะ ‪- เตโต้
‪- นั่นอานา ‪- ไง
‪ไงจ๊ะ! ดีใจจังที่เธอมา
‪ฉันจับรถเที่ยวสุดท้ายทันพอดี
‪- สบายดีมั้ย ‪- สบายดี ขอบคุณ
‪แล้วเตโต้มาทำอะไรที่นี่เหรอ
‪เขาเดตอยู่กับเพื่อนฉัน พอล่าน่ะ จำได้มั้ย
‪พอล่า มาทางนี้หน่อย
‪จำอานา ญาติฉัน จากปาติได้มั้ย
‪ได้สิ หวัดดี สบายดีนะ
‪ตกลงเราได้เจ้าหญิงมะเขือเทศแล้วเหรอ
‪"เจ้าหญิงมะเขือเทศ" รึ
‪ในสายงานฉันถ้าคุณตั้งใจหาดีๆ
‪คุณอาจเจอเพชรในที่ที่คุณคาดไม่ถึง
‪คุณควรมองหาในถังขยะตึกเรานะ
‪ขยะคนรวยนี่สุดยอดมาก
‪ขอโทษนะครับ ทุกคน ผมขอตัวสักครู่
‪- ถอดสูทออก ‪- ผมเหรอ
‪- เอามาให้ฉัน เร็วสิ! ‪- ผมไม่แลกสูทด้วยหรอก
‪ฉันต้องการสูทนาย ขอล่ะ!
‪- เร็วๆ สิ ฉันรีบ ‪- อย่าเร่งสิ
‪ผมถอดเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪- จะให้ผมบอกพวกนั้นยังไง ‪- ไม่ต้อง
‪อยู่นี่แหละ ฉันจะไปลาพ่อ ‪จะหาข้ออ้างแล้วรีบกลับมา
‪เตโต้ อิกอร์
‪นี่มันใช่เวลาที่พวกแกจะทำ...
‪- อะไรก็ตามที่จะทำอยู่มั้ย ‪- พ่อบ้าเหรอ ไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดนะ
‪พ่อนึกว่าไว้ใจแกได้ เตโต้
‪แกไม่ต้องกลับมา พ่อจะหาข้ออ้างเอง
‪ฉันซวยแล้ว
‪คุณซวยเหรอ คุณเป็นลูกเขา ‪นึกถึงผมสิ ผมลูกคนใช้
‪คุณไม่เคยนึกถึงคนอื่นเลย
‪ตอนนี้ไม่ใช่เวลา โอเคนะ
‪คุณยังรับไม่ได้ใช่มั้ย ก็ได้ วันนี้ผมก็รับคุณไม่ได้
‪บ้าชิบ!
‪ไง
‪ผมเจอกระเป๋าตังค์แล้ว
‪เงินสดเพียบเลย ใช่มั้ย...
‪เตโอโดโร่ ทรานโคโซ่ เนโต้
‪คุณนี่โกหกเก่งจริงๆ เตโต้
‪โกหกเก่งจริงๆ แค่หาในอินเตอร์เน็ตทีเดียว
‪ฉันก็รู้แล้วว่าคุณน่ะไม่เอาถ่านขนาดไหน
‪คุณมันทุเรศ!
‪พอล่า!
‪- พอล่า คุณไม่เป็นไรนะ ‪- อย่าเพิ่ง วิคเตอร์
‪- อย่าเพิ่งยุ่งกับฉัน ‪- คุณมีปัญหาอะไร
‪ปัญหาฉันเหรอ
‪จะบอกให้ว่าฉันมีปัญหาอะไร
‪ปัญหาฉันคือฉันเรียนหนัก ฉันทุ่มเทกายใจ
‪และฉันภูมิใจ ฉันรู้สึกว่า ‪คนที่โรงพยาบาลเคารพฉัน
‪จนคุณเริ่มมาคุกคามทางเพศกับฉัน
‪- นั่นล่ะปัญหาฉัน ‪- คุกคามคุณเหรอ
‪ใครคุกคามคุณ
‪ไม่เอาน่ะ มันวิเศษเลยใช่ไหมล่ะ ‪ผู้ชายที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่มีวันผิด
‪ผมเคยบอกคุณหลายครั้งแล้ว
‪- ว่าผมชอบคุณ ‪- วิคเตอร์!
‪ผมให้โอกาสคุณตั้งหลายครั้งใช่มั้ย ‪ทำไมคุณไม่ให้ผมสักครั้งล่ะ
‪- ตอนนี้เลย ‪- ปล่อยฉัน
‪ผมจะเสนอให้คุณได้เป็นแพทย์ประจำบ้าน
‪- ปล่อยฉันนะ! ‪- คุณจะทำอะไร
‪ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!
‪คุณก็รู้ดีว่าพอล่าเหมาะกับงานนี้ที่สุด
‪ทุกคนรู้ดีว่าคุณต้องการอะไร ‪ถ้าคุณทำลายโอกาสเธอ
‪- ทุกคนจะรู้ว่าทำไม ‪- คุณเข้าใจผิดหมด
‪ผมเพิ่งจะบอกพอล่าว่าเธอได้งานนั้นแล้ว
‪ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์
‪แต่ฉันไม่อยากได้แล้ว
‪คุณทำให้โรงพยาบาลนั่นหมดค่าต่อฉันแล้ว
‪พอล่า เธอไหวนะ
‪เตโต้ เตโต้
‪พอล่า
‪ไม่ใช่ เตโต้
‪ไปกันเถอะ
‪ถ้าคุณต้องการที่ปรึกษาการพัฒนาคนเก่ง
‪หรือคนรับสมัครพนักงาน โทรหาฉันนะคะ
‪ฉันจะให้คุณไว้ด้วยค่ะ คุณเตโอโดโร่
‪โทรมานะ "โทร" โทร
‪ราตรีสวัสดิ์
‪- ราตรีสวัสดิ์ ‪- ราตรีสวัสดิ์
‪ราตรีสวัสดิ์
‪"ออฟวีเดอร์เซน" ค่ะ
‪- สนุกมั้ยครับ ‪- สนุกมาก
‪เยี่ยม! แต่อย่าคิดว่าจะกำจัดฉันได้ล่ะ
‪เราไปบ้านเธอกันมั้ย
‪- ไม่... ‪- จริงด้วย พ่อเธออยู่
‪ฉันมีความคิดแล้ว
‪ซอสมะเขือเทศอยู่ในสายเลือด ‪ครอบครัวทรานโคโซ่
‪นานหลายชั่วอายุคนแล้ว
‪ที่เราได้ปรับปรุงกรรมวิธีจนสมบูรณ์แบบ
‪เพื่อสร้างสรรค์มะเขือเทศชั้นเยี่ยม
‪ตอนนี้ผมจะนำคุณไปชม
‪แคมเปญที่เตโต้ลูกชายผมกำลังทำอยู่
‪แคมเปญของซอสมะเขือเทศชนิดใหม่ของเรา
‪ซึ่งผสมผสานทั้งประเพณี นวัตกรรม
‪และที่สำคัญที่สุดคือความรักครับ
‪เตโต้!
‪ทุกท่าน เชิญตามผมไปอีกห้องหนึ่งครับ
‪ให้ตายสิ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เมื่อวานคุณเมามาก ฉันเลยพาคุณกลับบ้าน
‪แต่ไม่ต้องห่วงนะ
‪ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณ
‪ขอโทษนะ
‪มีอะไรครับ พ่อ
‪อธิบายมาซิว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ตั้งแต่พ่อมา พ่อเห็นแก ‪อยู่กับผู้หญิงสามคนไม่ซ้ำหน้ากัน
‪- นี่ยังไม่รวมอิกอร์นะ ‪- ใจเย็นก่อนครับ
‪แล้วคนเฝ้าประตูมาทำอะไรบนเตียงพ่อฮึ
‪ผมไม่รู้ มันไม่ใช่อย่างที่พ่อคิดนะ
‪มันแย่กว่านั้นเยอะ เตโต้
‪ตอนอยู่บ้านพ่อรู้ว่าแกขาดความรับผิดชอบ
‪แต่ก็หวังว่าแกจะโตขึ้น
‪พ่อเข้าใจผิดแล้ว
‪ผมเปลี่ยนไปแล้ว
‪น่าเสียดายที่พ่อเชื่อไม่ลง
‪- มีอะไร ‪- ขอผมค้างที่นี่ได้มั้ย
‪- หา ‪- ผมอยู่บ้านพ่อไม่ได้แล้ว
‪ผมไม่อยากได้อะไรจากพ่อแล้ว
‪ถ้าคุณไม่อยากก็ตามใจ แต่ฉันอยากได้รถฉัน
‪คุณจะอยู่ก็ได้ แต่คุณต้องช่วยงานทุกอย่างนะ
‪ถูบ้าน ทำอาหาร แล้วก็เลี้ยงเด็ก เข้าใจนะ
‪พอล่า!
‪- หยุดก่อน ผมอยากคุยกับคุณ ‪- ไม่ เตโต้
‪พอล่า ขอร้องล่ะ
‪ขอโทษที เพื่อน
‪คุณต้องฟังผมนะ ขอล่ะ ช่วยฟังผมก่อน
‪ฟังทำไม ถ้าทุกอย่างที่คุณบอกฉัน ‪ตั้งแต่วันที่เราเจอกันคือคำโกหก
‪ผมโกหกเพราะผมไม่รู้ว่าผมคือใคร
‪พอล่า เมื่อคุณรวย คนจะโกหกคุณ
‪คุณแยกเพื่อนแท้จากคนที่อยากได้เงินคุณไม่ออก
‪ใช่สิ คุณต้องโกหกเพื่อให้คนอื่น ‪พูดความจริงกับคุณงั้นสิ
‪มันไม่ยากหรอก ถ้าคุณอยากได้เพื่อนดีๆ ‪ก็จงเป็นเพื่อนที่ดี
‪คุณอยากให้คนอื่นคิดว่าคุณเป็นคนดี ก็จงเป็นคนดี
‪- ซึ่งคุณไม่ใช่ ‪- คุณเข้าใจหน่อยสิ
‪ว่าผมเคยไม่รู้ว่าผมต้องการอะไร ‪แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว
‪ผมต้องการให้เราสองคนอยู่ด้วยกัน
‪ฉันจะไปแล้ว
‪ฉันสมัครเป็นแพทย์อาสาที่แอมะซอน
‪ฉันจะอยู่ที่นั่นสักพัก
‪จริงเหรอ
‪จริง
‪ยินดีด้วยนะ
‪ขอบคุณ
‪โชคดีนะ
‪ต้องเจ๋งแน่ๆ
‪เตโอโดโร่ ผมคิดว่าพนักงานฝึกหัดกลุ่มนี้ ‪ดีที่สุดที่เราเคยมีมาเลย
‪- แล้วเตโต้ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ‪- เตโต้น่ะเหรอ
‪เขาทำงานเชิงรุก เขาฉลาด
‪เขาจะสร้างความแตกต่างให้ที่นี่ได้
‪ผมเลือกเขาให้รับตำแหน่งนี้
‪เซลิโอ ผมเคารพคุณมาตลอดนะ
‪ดังนั้นช่วยเคารพผมและพูดความจริงด้วย
‪ผมไม่ต้องการคนประจบสอพลอ
‪แต่ผมพูดความจริง ลูกชายคุณเก่งมาก
‪ถึงแม้ว่าจะมีเด็กอีกคนที่ก็เก่งสูสีกัน
‪เก่งกว่า เอาเลยสิ พูดมา
‪ก็เช่นว่าแนวคิดของแคมเปญนี้ทั้งหมดเป็นของเขา
‪เราควรจ้างไว้ทั้งคู่
‪ไม่ เซลิโอ เราจะจ้างคนเดียว ‪คุณเลือกที่ดีที่สุดมา
‪คนที่ดีที่สุด เซลิโอ
‪ไปกันได้แล้ว
‪ลุกขึ้น! เร็วสิ!
‪- ไม่ ‪- เร็วเข้า ไปกันได้แล้ว
‪วันนี้เป็นวันของคุณนะ มาเร็ว
‪(ขอแสดงความยินดี พนักงานฝึกหัด)
‪ไง หนุ่มหน้ามน
‪กุญแจรถฉันล่ะ
‪แชมป์! แชมป์! แชมป์!
‪สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ แต่คุณต้องเขยิบไปอีกที่นึง
‪ว่าไงนะ
‪ใช่ค่ะ ตรงนี้เป็นที่ของประธานบริษัทค่ะ
‪อาลาน่า คุณสองคนยังไม่เคย ‪พบกันอย่างเป็นทางการ
‪เตโอโดโร่ ทรานโคโซ่
‪- ไม่ ‪- อาลาน่า...
‪เป็นโค้ชของโครงการนี้ของเรา
‪- แต่เขาไม่ใช่... ‪- เราเริ่มพิธีกันเลยดีมั้ย
‪ได้ค่ะ
‪สวัสดี ทุกคน
‪สวัสดี
‪ฉันอยากขอบคุณแขกคนดังที่กรุณามาร่วมงานนี้...
‪คุณเตโอโดโร่
‪และมาแสดงความยินดีพนักงานฝึกหัดกลุ่มนี้
‪ก่อนจะมอบประกาศนียบัตร ‪ฉันจะขอเชิญคุณเซลิโอ
‪ให้มาประกาศ
‪ว่าพวกคุณคนไหนที่จะได้รับเลือก ‪เป็นผู้บริหารชั้นต้น
‪เชิญคุณเซลิโอค่ะ
‪ผู้บริหารชั้นต้นเหรอ
‪ในชั้นนี้เรามีตัวเลือกที่โดดเด่นหลายคน
‪แต่น่าเสียดายที่มีแค่ตำแหน่งเดียว
‪และตำแหน่งนี้เป็นของ...
‪เตโต้
‪ขึ้นมาเลย
‪เป็นอะไร ไปสิ
‪ไม่ใช่ผม
‪เป็นนาย ไปสิ
‪เขามาแล้ว
‪- มันเรื่องอะไรกัน ‪- ไว้ค่อยคุย
‪อิกอร์เหรอ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน เซลิโอ
‪ผมอยากขอบคุณทุกท่านสำหรับโอกาสอันดีนี้
‪แต่ผมรับงานนี้ไว้ไม่ได้
‪เพราะผมไม่ใช่เตโต้
‪เตโต้ มานี่!
‪คนนั้นคือเตโต้
‪-- แล้วใครได้งานนี้ ‪- ไม่มี
‪ใช่ครับ
‪ไม่ควรมีการเสนอตำแหน่งงานนี้ตั้งแต่แรก
‪เพราะมันถูกชิงมาจากคนที่คู่ควรกับมันมากกว่าผม
‪ผมขึ้นมาตรงนี้เพื่อขอโทษคุณ โมนีก
‪และขอโทษพวกคุณทุกคนที่ผมก่อเรื่องนี้ขึ้นมา
‪ผมขอโทษครับ
‪ขอทางค่ะ ขอโทษค่ะ
‪- เตโต้ ‪- เตโต้
‪- เตโต้คนนั้น ‪- เตโต้คนนั้น
‪จะไปโดยไม่คุยกับฉันเลยเหรอ
‪แผนโง่ๆ ของคุณนี่น่ะเหรอ
‪- ที่ทำให้ฉันตกงาน ‪- ผมไม่รู้มาก่อน
‪ผมไม่ตั้งใจจะแย่งงานใคร
‪ผมไม่รู้ว่าคุณชอบผม หรือเตโต้มากกว่า
‪ฉันไม่สนเตโต้เลยสักนิด
‪ชั่วชีวิตฉันต้องทนรองรับอารมณ์
‪ถูกขัดขวาง และถูกเมินไม่เห็นค่า ‪จากผู้ชายแบบเตโต้
‪ฉันสนใจผู้ชายที่อ่อนโยน
‪เอาใจใส่
‪ที่มีรอยยิ้มงดงามแบบนี้
‪มากกว่าสถานะทายาทคนรวยงี่เง่านั่น
‪งั้นคุณไม่โมโหที่ผมเป็นลูกคนดูแลไร่เหรอ
‪- ลูกใครนะ ‪- ผมไม่มีสมบัติติดตัวเลย
‪- ผมอยู่กับพ่อแม่... ‪- หุบปากซะก่อนฉันจะเปลี่ยนใจก็พอ
‪มันคือการพนัน เราแพ้ อิกอร์ชนะ
‪ก็เพราะทุกคนคิดว่าเขาเป็นลูกเจ้านายแค่นั้น
‪ดังนั้นเขาไม่คู่ควรจะได้รถคันนั้น
‪เดี๋ยว! ผมเห็นด้วยกับคุณ
‪- ผมไม่ต้องการรถ ‪- อย่าเพิ่ง
‪เย็นไว้ก่อน อย่าเพิ่งด่วนสรุป ‪ใครว่าคุณไม่ต้องการรถ
‪- อะไรน่ะ ‪- เอ้า เตโต้
‪ห้ามคืน พนันก็คือพนัน นายรู้นี่
‪ก็ได้ แต่ฉันต้องการรถฉัน เอากุญแจมา
‪- ก็ได้ ผมไม่ต้องการ ‪- อย่า
‪รถคันนี้อย่างน้อยก็ 75,000 เหรียญเชียวนะ
‪- เขาอยากได้ เขาชนะพนัน ‪- รับไป
‪- ไม่ ใจเย็นก่อน ‪- ขอบใจ
‪นี่ เอาเป็นว่าถ้าได้รถกันทุกคนจะว่าไง
‪คุณจะขายรถแล้วแบ่งเงินกันเหรอ
‪แบ่งกันในกลุ่มเหรอ
‪เปล่า ไม่ใช่แบ่ง
‪ลงทุน
‪ลงทุนอะไร ให้ตายสิ
‪ในอะไรที่จะพาเราไปไหนได้
‪(หนึ่งปีต่อมา)
‪เซอร์ไพรส์!
‪(ไชโย! เตโต้)
‪สุขสันต์วันเกิด พ่อหนุ่ม ‪พ่อเชื่อในตัวแกเสมอนะ ลูกรัก
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ในตัวเธอทั้งคู่เลย
‪- สุขสันต์วันเกิด หุ้นส่วน ‪- ขอบคุณ ทุกคน
‪แต่ไม่ต้องก็ได้ จริงๆ นะ
‪ฉันเห็นด้วย แต่จะทำอะไรได้ล่ะ
‪ทั้งชุมชนยืนกรานนี่นะ
‪ใช่ คุณทำอะไรไม่ได้
‪(สุขสันต์วันเกิด)
‪สุขสันต์วันเกิด
‪- นี่ไง ทีนี้ก็มากันครบแล้ว ‪- ใช่แล้ว
‪หวัดดี
‪ไม่เจอกันนานนะ
‪นั่นสิ
‪สบายดีมั้ย
‪ผมสบายดี คุณล่ะ
‪ฉันต้องมาให้ได้ ฉันสงสัยน่ะ
‪ฉันอยู่ที่โรไรมาตอนได้ยินเรื่องโครงการคุณ
‪- ฉันอยากรู้มากเลย ‪- อยากเดินชมมั้ย
‪- เอาสิ ‪- ไปกันเลยนะ
‪- ค่ะ ขอโทษนะ ‪- เชิญเลย
‪- พ่อคุณเหรอ ‪- พ่อเป็นลูกค้าคนนึงของผม
‪ที่จริงลูกค้าของเราน่ะ
‪บริษัทนี้เป็นเจ้าของร่วมกันระหว่าง ‪โมนีก ผม กับอิกอร์ซึ่งเรียนมหาลัยอยู่
‪ภรรยาเขา อาลาน่า ทำงานให้เรา
‪- หวัดดี ‪- หวัดดี! พอล่า ใช่มั้ย
‪ค่ะ หนึ่งในสาวผู้ "เลื่องลือ" ที่ว่า
‪- ผมพาคุณไปดูโครงการนะ ‪- ขอตัวนะ
‪- ได้ ‪- ไว้เจอกัน
‪ผู้เช่าทุกคนหารายได้พิเศษได้ ‪ด้วยการปลูกมะเขือเทศชั้นเยี่ยม
‪ทุกอย่างปลอดสารพิษหมด ใช้ได้เลยล่ะ
‪โอ้โห!
‪(เตโต้สด)
‪- "ดาดฟ้าสด" เหรอ ‪- ผมไม่เห็นด้วยหรอกนะ
‪เตโต้...
‪ฉันประทับใจมาก
‪พอล่า ผมอยากขอบคุณคุณ
‪ผมคงไม่เป็นผมในวันนี้ถ้าไม่ได้พบคุณ
‪ดูนี่สิ
‪สวยมั้ยล่ะ
‪- สวยจริงๆ ด้วย ใช่! ‪- ใช่มั้ยล่ะ
‪มันเป็นของเรา
‪คุณทำอะไรน่ะ
‪ขอโทษๆ ฉันรอจะทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว
‪พอใจรึยัง
‪ยัง