Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ขอต้อนรับอย่างอบอุ่น
‪ร่วมลงทุนในกองทุนรวม ‪อสังหาริมทรัพย์ของเรา
‪ที่อสังหาริมทรัพย์ ‪วิกทอรีแอนด์ฟาล์กลันด์ เบอร์ลิน
‪ผมวิกเทอร์ สไตเนอร์
‪และนี่คือแกร์รี ฟาล์กลันด์
‪เราเชื่อในการลงทุนที่มั่นคง ‪ต่อเนื่อง
‪และเชื่อถือได้
‪เราจะช่วยคุณปูทางสู่อนาคต
‪กำอนาคตไว้ในมือของคุณ ‪และสร้างความเป็นจริงของคุณ
‪ขอต้อนรับอย่างอบอุ่น
‪ร่วมลงทุนในกองทุนรวม ‪อสังหาริมทรัพย์ของเรา
‪ที่อสังหาริมทรัพย์ ‪วิกทอรีแอนด์ฟาล์กลันด์ เบอร์ลิน
‪ผมวิกเทอร์...
‪ไม่ว่าลูกทำอะไร วิกเทอร์
‪ทำให้ดี
‪ทำให้ดีที่สุด
‪ทำมันด้วยรัก ‪มันเป็นวิธีเดียวที่ลูกจะทำได้ดี
‪ลูกอยากลองไหม
‪ดีมาก
‪(ตำรวจ)
‪กำอนาคตไว้ในมือของคุณ...
‪กำลังเข้าไป
‪ทุจริต ฟอกเงิน
‪เลี่ยงภาษี ‪ฉ้อโกงประกันสังคมและเครดิต
‪ย้อนกลับไปได้คุณจะทำอีกไหม
‪น่าจะทำ
‪ทำไมคุณถึงทำไป
‪คุณสไตเนอร์
‪- ขอโทษที เราต้องเสียบการ์ดใหม่ ‪- คุณอัดช่วงท้ายทันไหม มันสำคัญมาก
‪ทันสิ
‪เราพูดถึงไหนนะ
‪พ่อจัดชุดสูทให้ลูกด้วย
‪อาจได้ใช้นะ
‪อ้อ เดี๋ยว
‪นี่ของลูก
‪เก็บไว้เถอะ
‪ขอบคุณครับ
‪เอาละ
‪วิกเทอร์ จำไว้นะ
‪ยิ้ม แล้วลูกจะพิชิตโลกได้
‪ทั้งหมด 1,200 ไม่รวมสาธารณูปโภค
‪ผมเอา ผมต้องเซ็นตรงไหน
‪ผมต้องขอดูสัญญาจ้างของคุณ ‪แบบที่ไม่มีกำหนดเวลา
‪ตอนนี้เลย
‪(หนังสือพิมพ์รายสัปดาห์)
‪ดีมาก
‪- มันไม่พอนะ ‪- ภาษีไงนาย
‪สรรพากร
‪เอาละ ฟังนะ
‪พรุ่งนี้นายกลับมาก็ได้ ‪แต่ถ้าคิดว่าเงินน้อยก็อย่ามา
‪นายได้นอนในตู้สินค้าด้วยนะ ‪ราคา 38 ยูโรนี่
‪- ไม่เอา ฝันไปเถอะ ‪- นายอยากนอนข้างถนนมากกว่าเหรอ
‪ฉันจัดการได้
‪เราเลื่อนการชำระภาษีของคุณ ‪อีกไม่ได้แล้ว
‪เราทำได้แค่ครั้งเดียว
‪แต่ฤดูกาลทาสียังไม่เริ่มเลย
‪จะดีที่สุดถ้าคุณเสียภาษี ‪แล้วหางานทำซะ
‪- มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น ‪- ทำงานให้ใครล่ะครับ
‪คุณลีบฮอล์ซ
‪พอผมมองคุณ ผมเห็นผู้หญิงหัวใจงาม
‪เด็กมองคนออกนะ
‪ขอบใจนะวิกเทอร์
‪- เธอน่ารักมาก ‪- กองนี้น่ะ
‪คือกองที่ไม่ดีใช่ไหมครับ
‪จะว่างั้นก็ได้
‪ก็เอาแฟ้มของพ่อผม
‪สอดไว้ข้างล่างสุด
‪ไม่มีใครสังเกตหรอกครับ
‪ก็ได้
‪เมื่อกี้ยอดเลยวิกเทอร์ เยี่ยม
‪(ห้องน้ำเทศบาล)
‪(บัตรประชาชน ‪สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี)
‪(นามสกุล ดิกเลอร์)
‪(ชื่อ เดิร์ก)
‪(สัญญาจ้างงานไม่มีกำหนด)
‪(สัญญาจ้างงาน)
‪"แอปยัวร์เดท" เหรอ
‪"เดิร์ก ดิกเลอร์"
‪เฮ้ย พระเจ้าช่วย
‪รายได้ 19,836 ยูโร
‪อู้ฟู่จังนะ
‪อย่าให้โดนจับได้ล่ะ
‪ขอบใจ
‪ไม่ต้องทอน
‪- สวัสดี ผมเดิร์ก ‪- วากเนอร์
‪ตามฉันมา
‪สวยจัง
‪ทั้งหมด 3,400 ไม่รวมสาธารณูปโภค
‪ผมต้องเซ็นตรงไหนครับ
‪คุณมีสัญญาจ้างงาน ‪แบบไม่มีกำหนดเวลาไหมคะ
‪(รายได้ต่อเดือน 19,836 ยูโร)
‪แบบนี้ใช้ได้แน่นอนค่ะ
‪- คุณทำอาชีพอะไรคะ ‪- ผมเขียนแอปหาคู่
‪เข้าใจล่ะ
‪จากลีน
‪- ฉันชื่อจากลีน ‪- เดิร์ก
‪ลงชื่อล่ะ
‪- ค่ะ ‪- ครับ
‪เซ็น...
‪ตรงนี้ค่ะ
‪เร็วเข้า อย่ากระชากราวหลุดล่ะ
‪อันนั้นอย่ามาตรงนี้ เอากลับไป
‪อิงโก นาสโก
‪ฉันมีอะไรมาให้พวกนาย
‪พวกนายจ่ายค่านอนที่นี่คืนละ 38 ยูโร
‪ใครอยากจ่ายค่านอนเพนท์เฮาส์ ‪คืนละ 30 ยูโรบ้าง
‪ยกมือขึ้น
‪ฉันบอกแล้ว พวกเขาไม่พูดเยอรมัน
‪ยี่สิบยูโร
‪สิบห้ายูโร
‪ตามสัญญา เพนท์เฮาส์ของพวกนาย
‪ยินดีต้อนรับ
‪ทำแบบนั้นได้นานแค่ไหน
‪แค่สามสัปดาห์
‪มันยอดมาก วิกเทอร์ สุดยอด
‪คุณสไตเนอร์
‪เราเลื่อนการชำระไม่ได้
‪คุณลีบฮอล์ซดูพลาด เมื่อกี้ไม่ถูก
‪และผมเป็นหัวหน้าของที่นี่
‪กรุณาโอนค่าภาษี ‪มาภายในกำหนดด้วย ขอบคุณ
‪- พ่อ ‪- หือ
‪ตอนนี้เราจนเหรอ
‪เดี๋ยวสุดท้ายทุกอย่างก็จะดีเอง
‪และถ้ามันไม่ดีขึ้น
‪มันก็ไม่ใช่จุดสุดท้าย
‪- สวัสดีพ่อ ‪- วิกเทอร์ เป็นยังไงบ้าง
‪- ผมสบายดีพ่อ ‪- ว่ายังไง ลูกพักอยู่ที่ไหน
‪ในห้องแบ่งเช่าร่วมกับคู่รักสุดโต่ง
‪- เป็นศิลปิน ‪- อ้อ
‪อย่างน้อยผนังก็ทาสีใช่ไหม
‪ใช้วอลเปเปอร์แบบฝัง
‪ขาดหลายจุด
‪- ลูกหางานได้หรือยัง ‪- ได้แล้วสิ
‪ตอนแรกผมทำงานในตู้แผง
‪ตอนนี้ผมทำงานร้านถ่ายเอกสาร
‪วิกทอเรีย สไตเนอร์ สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪วิกเทอร์ นั่นลูกหรือเปล่า
‪วิกเทอร์
‪แม่พยายามติดต่อลูกตั้งนาน ‪ทำไมไม่โทรกลับหาแม่
‪พวกเพื่อนบ้านเข้าใจผิดแน่ ‪ผมไม่ฟังเพลง
‪ผมเกลียดเพลง ถ้าผมจะเกลียด ‪อะไรสักอย่าง สิ่งนั้นคือเพลง
‪- ไม่ต้องทอน ‪- ขอบคุณครับ
‪โอเค
‪นี่
‪หยุดๆ นี่ หยุดนะ
‪นี่มันเรื่องอะไรกัน
‪เขาไม่ได้ผมบลอนด์ ‪ใครบอกฉันว่าเขาผมบลอนด์
‪อย่างเก่งเขาก็ผมสีน้ำตาลอ่อน
‪- สีน้ำตาลอ่อน ‪- นี่หนุ่มหัวบลอนด์
‪นี่ตำรวจ เกิดอะไรขึ้น
‪ใครคือเดิร์ก ดิกเลอร์
‪- เขาไง ‪- มานี่
‪มากับฉัน
‪(ตำรวจ)
‪เดิร์ก ดิกเลอร์ ‪เป็นดาราหนังโป๊ใช่ไหม
‪- เขาเป็นขวัญใจฉันตอนวัยรุ่น ‪- ฉันด้วย
‪- ฉันชื่อวิกเทอร์ ‪- แกร์รี
‪- นายได้เงินพวกบัลแกเรียมาเท่าไร ‪- สี่พัน
‪- ต่อเดือนเหรอ ‪- ต่อวัน ฉันมีแฟลตแบบนั้นสิบห้อง
‪- นายจะได้เงินเมื่อไร ‪- สิ้นสัปดาห์
‪สัปดาห์นี้อด ‪พรุ่งนี้พวกเขาก็โดนส่งกลับบัลแกเรีย
‪- นายรู้ได้ไง ‪- ฉันเป็นคนพาพวกเขามาที่นี่
‪ทำไมคุณถึงบอกเขาหมดเปลือก
‪ผมก็แค่ชอบเขา
‪คุณไม่เคยเป็นแบบนั้นเหรอ
‪ไม่ถึงขั้นที่ฉันจะเล่าแผนการ ‪ก่อคดีอาญาให้ใครฟัง
‪ผมกำลังเล่าให้คุณฟัง
‪ก็จริง
‪งั้นคุณชอบฉันด้วยเหรอ
‪เดี๋ยวก็รู้
‪สปาเกตตีหรือมันทอด
‪สปาเกตตีกับซอสมะเขือเทศ
‪- เที่ยวซ่องไหม ‪- บางที
‪สัปดาห์นี้นายโทรหาแม่หรือยัง
‪ฉันขอเลือกดื่มวอดกา
‪- ไม่ถึงห้าจิบนี่ ‪- ถึงสิ
‪เป็นน้ำลายไปส่วนหนึ่งละ
‪อย่างนั้นแหละ
‪เคยหักหลังเพื่อนหรือเปล่า
‪ขอดื่มวอดกา
‪ดื่ม แกร์รี
‪ดื่ม วิกเทอร์
‪ฉันมาแล้ว ใจเย็นๆ
‪เป็นยังไงบ้างเพื่อน
‪ฉันมีแขกนะ เมโมกับมาเรีย
‪เห็นไหม เรียงให้หมดแล้ว
‪เพื่อเพื่อนต้องของเด็ดเท่านั้น
‪ของดีนะนี่
‪ไม่ละ ฉันขอผ่าน
‪อ้าว เกิดอะไรขึ้น ‪ฉันนึกว่าเรากำลังสนุกกัน
‪ช่างเขา เขายังอยากมีสติ
‪นายเป็นแม่เขาหรือไง
‪เอาน่า สนุกกันหน่อย แบบนี้มันยังไง
‪เอาน่า
‪ต้องอย่างนั้น
‪มาเถอะพวกเรา ฉันเลี้ยงเอง ‪หาเหล้าดื่มกัน
‪มาเร็ว ตามมา
‪เรามีแขก
‪แกร์รีกับวิกเทอร์
‪ดื่ม คารวะ
‪ดื่มแก่ค่ำคืนที่ดี มาคลั่งกัน
‪หายใจลึกๆ
‪เอานี่ เคี้ยวหมากฝรั่ง
‪หยุดสั่นได้แล้ว
‪(บาสเกตบอล)
‪ถอดรองเท้าออก
‪นายเอาจริงเหรอ ที่นี่มีเด็กนะ
‪แล้วไง ลูกฉันทั้งนั้น
‪ปล่อยเร็ว
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- สวัสดี
‪เล่นติงต๊องกันอีกเหรอ
‪- ฉันจะแนะนำให้รู้จัก... ‪- สวัสดี
‪- ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก ‪- สวัสดี ฉันคาเทีย
‪- ให้วิกเทอร์พักกับเราสองสามวันนะ ‪- ได้สิ
‪คุณกลิ่นเหมือนคนจรจัดเลยที่รัก
‪- ขอบคุณ ผมก็รักคุณ ‪- ด้วยความยินดี
‪นี่ฮูลิโอ นี่ซีซาร์
‪ตั้งชื่อตามผู้ป้องกันที่เก่งที่สุด ‪ของโบรุสซีอาดอร์ทมุนท์
‪สวัสดีสิลูก
‪- สวัสดี ‪- สวัสดี
‪สวัสดี
‪- ชาสักถ้วยไหม ‪- เอาสิ สักถ้วย
‪- หัวจะได้โล่ง ‪- ได้ก็ดีเลย
‪นายรู้ไหมว่าทำไมพวกบัลแกเรีย ‪ถึงย้ายไปอยู่กับนาย
‪- เพราะว่ามันถูก ‪- บ้าน่า
‪ฉันหาแฟลตห้ายูโรให้พวกเขาได้ ‪แต่พวกเขาไปกับนาย
‪ทำไมน่ะเหรอ
‪เพราะนายดูดีโคตรๆ ไง
‪- นายดูน่าประทับใจ ‪- ไร้สาระ
‪- ขอนาฬิกาคุณหน่อย ‪- นี่
‪ของผมนะ
‪ดูนาฬิกานี่สิ มันเหมือนอะไร
‪เหมือนนาฬิกาเรือนละ 50 ยูโร
‪เอาแขนนายมา
‪และทันใดนั้น
‪มันเหมือนนาฬิกาเรือนละ 13,000 ยูโร
‪อย่างกับของแท้
‪แกร์รี นายกำลังจะพูดอะไร
‪ฉันสามารถเสาะหาอะไรก็ได้ในโลก
‪ในราคาที่ถูกสุดๆ
‪ซึ่งถ้านายเอาไปขาย
‪เราอาจจะรวยกันอื้อซ่า เข้าใจไหม
‪ทำไมเราไม่เข้าวงการอสังหาฯ กัน
‪ฉันจะหาอสังหาฯ มาให้นายขาย
‪พอมองนายแล้วฉันว่านายทำได้
‪ฉันไม่แน่ใจนัก
‪มันไม่แย่ขนาดนั้น
‪มากับฉัน
‪ผมสไตเนอร์ เป็นทนายความของลูกหนี้
‪- เรามาสาย เราขอเข้าไปได้ไหม ‪- ไปต่อแถว
‪- อย่าพูดกับทนายผมแบบนั้น ‪- ไปต่อแถว ไม่งั้นผมต้องตักเตือนคุณ
‪ก็ได้ๆ
‪ที่ดินหมายเลข 232
‪เริ่มให้ราคา 10,000 ยูโร
‪ที่ 10,000 มีราคาอื่นไหมคะ 20,000 ‪มีราคาอื่นไหม
‪ขายค่ะ ราคาเปิด 10,000 ยูโร
‪มีราคาอื่นไหม 20,000
‪มีราคาอื่นไหม ขายค่ะ
‪ราคาเปิด 8,000 ยูโร มีราคาอื่นไหม
‪มีราคาอื่นอีกไหม
‪ขายค่ะ
‪ราคาเปิด 35,000 ยูโร
‪ขายค่ะ ขายค่ะ
‪ขายค่ะ
‪ขายค่ะ ขายค่ะ
‪มาที่กลุ่มที่ดินที่ใหญ่ขึ้น
‪ที่ดินหมายเลข 5432 ‪ราคาเปิด 520,000 ยูโร
‪ที่ 520,000 มีราคาอื่นไหม
‪ที่ 570,000
‪คนพวกนั้นเป็นอะไรกัน
‪มีอะไร
‪วิกเทอร์ บอกหน่อย มีอะไร
‪เนื่องจากมีการซ่อมแซม
‪การประมูลจะจัดที่ชั้นสองในห้อง 213
‪ตามผมมาครับ
‪ขอให้โชคดี
‪(เจ้าหน้าที่ศาล)
‪ขอบใจเพื่อน
‪ขอให้ได้ที่ดีๆ
‪อรุณสวัสดิ์
‪- อรุณสวัสดิ์ ‪- อรุณสวัสดิ์ครับ
‪ที่ดินหมายเลข 3215
‪ราคาเปิด 8,000 ยูโร
‪ที่ 8,000 มีราคาอื่นอีกไหม
‪ไม่ ผมไม่สู้
‪งั้นไม่ต้องพูดอะไรค่ะ ขอบคุณ
‪ที่ 8,000 ครั้งที่หนึ่ง
‪ที่ 8,000 ครั้งที่สอง
‪และ 8,000 ครั้งที่สาม
‪ที่ดินหมายเลข 3215 ขายแล้วค่ะ
‪ยินดีด้วย
‪ที่ดินหมายเลข 6543
‪ราคาเปิด 15,000 ยูโร
‪- ผมรับ ‪- ยกมือก็พอค่ะ
‪ที่ 15,000 มีราคาอื่นอีกไหม
‪ที่ 15,000 ครั้งที่หนึ่ง
‪ที่ 15,000 ครั้งที่สอง
‪และ 15,000 ครั้งที่สาม
‪- ที่ดิน 6543 ขายแล้วค่ะ ‪- เยี่ยม
‪ที่ดินหมายเลข 87689
‪- แฟลต 20 ห้อง... ‪- เราเสร็จแล้ว กลับกัน
‪ที่ 350,000 ยูโร
‪เราเสร็จแล้ว กลับกัน
‪ที่ 350,000 ค่ะ
‪นายจะบ้าเหรอ
‪ยิ้มไว้ แล้วนายจะพิชิตโลก
‪ที่ 350,000 ครั้งที่หนึ่ง ‪ที่ 350,000 ครั้งที่สอง
‪และ 350,000 ครั้งที่สาม
‪ที่ดินหมายเลข 87689 ขายแล้วค่ะ
‪- นายจะหาเงิน 350,000 จากไหน ‪- ธนาคารมีไว้เพื่อสิ่งนี้ไง
‪- ธนาคารไหนจะให้เรากู้เงิน ‪- ไม่ใช่ธนาคาร
‪ตรงนี้ฉันไม่เข้าใจ
‪เรามีเวลาโอนเงินสิบวันทำการ
‪เราจะขายแฟลตให้ผู้คนที่ซื้อไหว
‪หรือไม่ขาย ก็ไม่สำคัญ
‪สิ่งสำคัญคือผู้ซื้อของเรา ‪ได้ทรัพย์จำนอง
‪ดังนั้นเราต้องหาธนาคาร ‪ที่จะปล่อยกู้ให้พวกเขา
‪พวกเขาจะมอบเงินให้เรา ‪และเรามอบเงินให้ทางนี้
‪ถึงตรงนี้เป็นหน้าที่นาย
‪นายรู้จักธนาคารที่ยอมทำแบบนี้ไหม
‪(ธนาคารเบอร์ลินโกลบอลเครดิต)
‪- ขอโทษครับ พวกคุณกำลังไปไหน ‪- เรามีนัดหมาย
‪- กับใครครับ ‪- กับคนที่เรากำลังไปพบ
‪หยุด หยุด !
‪- ไง นิกกี ‪- แกร์รี
‪- คุณรู้จักคุณผู้ชายทั้งสองไหม ‪- รู้ ฉันรู้จักพวกเขา
‪คุณออกไปแล้วฝากปิดประตูที
‪ต้องขออภัย ผมเข้าใจผิด
‪เราให้อภัย ขอบคุณ
‪คุณคลีเบอร์
‪สวัสดีนิคอล ผมวิกเทอร์ สไตเนอร์ ‪ยินดีที่ได้พบคุณ
‪นิคอล คลีเบอร์
‪ดี ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะ
‪ฉันบอกนายแล้วว่าฉันช่วยไม่ได้
‪อย่ามาเล่นบทลูกจ้างดีเด่นเลย
‪ฉันไม่มีอำนาจ
‪ตอนปีสามเธอขายการบ้านให้ฉันผิดใบ ‪ฉันต้องซ้ำชั้นหนึ่งปี
‪- ยังไงนายก็ซ้ำอยู่ดี ‪- เธอทำฉันเสียเวลาชีวิตหนึ่งปี
‪- คุณช่วยเราไม่ได้เหรอ ‪- จำนวนมันน้อยเกินไป
‪- มันไม่คุ้ม ‪- เท่าไรล่ะถึงจะคุ้ม
‪- สามถึงสี่ล้าน ‪- เอาเหอะ
‪เธอเคยรับจูงหมาแค่ห้ายูโรเอง
‪- เราหาให้ได้ ‪- คุณหาได้เหรอ
‪เมินเธอซะ ฉันรู้จักคนอื่น ไปเถอะ
‪เราจัดการได้อยู่แล้ว
‪คุณหมายถึงคุณสามารถหาคน
‪ที่จะซื้อทรัพย์ติดจำนอง ‪มูลค่าสามถึงสี่ล้านเหรอ
‪มันจะเท่ากับหกล้าน
‪ทรัพย์สินของคุณมีค่าเท่านั้นเหรอ
‪แฟลต 20 หลัง หลังละ 300,000 ยูโร ‪รวมเป็นหกล้าน
‪คุณแค่ต้องช่วยให้พวกเขาได้จำนอง
‪ถ้าตรงนั้นคุณทำได้ ฉันช่วย
‪งั้นก็แค่นั้น
‪คุณต้องหาคนที่มีเงิน ‪หรือสามารถเข้าถึงเงิน
‪คนที่เชื่อในตัวคุณ
‪มันเหมือนกับก๊อกปิดเปิด ‪ต้องมีคนเปิดมันให้เรา
‪เราหมุนคนเดียวไม่ได้
‪และกับเรื่องเงิน ‪เมื่อใครคนหนึ่งเปิดก๊อกปิดเปิด
‪ยิ่งคุณมีมาก
‪คุณยิ่งได้รับมาก
‪มันไม่มีวันหยุด
‪มันเหมือนการทะลักทลาย
‪ผู้คนขว้างมันใส่เรา ‪เราไม่ต้องออกค่าอะไรเลย
‪เราได้ชุดสูท ปาร์ตี้ ยาเสพติดฟรีๆ
‪แต่ไม่ใช่ในช่วงต้น
‪ฉันทำไม่ได้
‪ฉันขายประกันภัย ไม่ใช่อสังหาฯ ‪นายก็รู้นี่แกร์รี
‪เอานามบัตรฉันไป ‪บางทีนายอาจติดต่อมาบ่อย
‪นายไม่ต้องทำอะไรเลย
‪ถูกต้อง แค่ให้ลูกค้าที่มีเงิน ‪พอชำระหนี้ไปที่ที่อยู่นี้
‪ตอนบ่ายสองโมงวันเสาร์
‪ขอ 50 คน ไม่มากกว่านั้น
‪พวกเขาอยากลงทุน
‪ฉันขายกรมธรรม์ได้ปีละ 200 ฉบับ
‪นั่นหมายความว่าฉันทำเงินได้ ‪ปีละ 200,000 ยูโร
‪ฉันจะไม่เอามันมาเสี่ยง ‪กับความคิดบ้าบอของนาย
‪หลังหักภาษีแล้วเหลือเท่าไร
‪สัก 50,000 ไหม ‪แถมยังต้องจ่ายค่าเช่าบ้านอีก
‪ไหนจะแม่บ้านพิลึกของนาย พริสซิลลา ‪เงินนั่นน้อยมาก
‪ห้าหมื่นยูโร ‪ต่ออะพาร์ตเมนต์หนึ่งหลัง
‪- ล้อเล่นหรือเปล่า ‪- เอาไปคิดดู
‪สวัสดีครับคุณชืทเทอร์
‪สบายดีไหม
‪ฉันจะต่อยเขาจนกว่าเขาตกลง
‪เพื่อนประสาอะไร เขาขอตั้งล้านห้า
‪- ฉันจะต่อยเขาจริงๆ ‪- เขาจะไม่ได้จากเราสักแดง
‪ผมกำลังมีนัดด่วน ‪เสร็จแล้วเดี๋ยวผมโทรหาครับ
‪ได้ ผมจะรอนะ ขอบคุณ บ๊ายบาย
‪มันต้องทำแบบนี้
‪- ว่าแต่เป็นยังไง ‪- ท่าไม่ดี
‪- ป๊อดแล้วเหรอ ‪- นายจะเรียกจากเราล้านห้าจริงเหรอ
‪- เอาเป็นว่าล้านเดียว ‪- ไม่
‪- งั้น 500,000 ขาดตัวแล้ว ‪- นายบอกเขาที วิกเทอร์
‪- ไม่ ‪- ไม่ งั้นเหรอ
‪นายจะใช้ลูกค้าของฉันเป็นทางรวย ‪แต่ฉันจะไม่ได้อะไรงั้นเหรอ แกร์รี
‪งั้น 250,000 แล้วจะตกลง
‪ไปเถอะ
‪งั้น 200,000 ไม่ลดให้แล้ว
‪- รู้ไหมว่านายไม่เข้าใจตรงไหน ‪- อะไร
‪รูตูดของฉันเล็กกว่ารูตูดนาย
‪พูดเรื่องอะไร นายไม่เคยเข้าสักหน่อย
‪ไอ้โง่เอ๊ย
‪(ประกันภัยทารุน)
‪- นายเคยทำแบบนี้ไหม ‪- ไม่เคย นายล่ะ
‪- ฉันก็ไม่ ‪- เยี่ยม คงไม่มีอะไรผิดพลาด
‪ปิดประตู
‪คนอะไรงี่เง่าชะมัด
‪- ช่างเถอะ ตู้เอกสารอยู่ไหนล่ะ ‪- ไม่อยู่แล้ว
‪ดูเหมือนเขาจะใช้แบบดิจิทัลแล้ว
‪เขาโง่ขั้นนั้น ไม่มีรหัสผ่านหรอก
‪บ้าจริง บอกรหัสของเขามาสิ ‪เขาเป็นเพื่อนนายนี่
‪เลข 12345
‪ลองคำว่า "รหัสผ่าน"
‪รหัสผ่าน
‪- ฉันขอลองหน่อย ‪- เขาอาจจะมีจดไว้
‪ไบเอิร์นมิวนิก
‪เอฟเฟนแบร์ก
‪- ไม่ใช่ ‪- คาห์น
‪เยนส์ เยเรมีส์ นายไม่รู้จักเขาหรอก
‪- ลิซาราซู ‪- คำว่าลิซาสะกดยังไง
‪ตัว ซ โซ่
‪ไม่ใช่
‪- ลอง "แมร์เคิล" ‪- นั่นเราลองแล้ว
‪แย่จริง
‪พวกคุณมันโง่
‪ตอนพวกคุณเดินเข้าออฟฟิศฉัน ‪ฉันก็รู้แล้วว่าพวกคุณพัง
‪นิกกี ไม่มีอะไรสูญหาย
‪ทุกอย่างดำเนินการแล้ว
‪ย้อนกลับไม่ได้แล้ว
‪ฉันคือคนที่จะซวย ไม่ใช่พวกคุณ
‪ว่าไง คุณ "เราจัดการได้"
‪ยังไม่มีการสูญหาย เรามีเวลาพอ
‪คุณดีแต่โม้
‪- คุณมีอีเมลของทารุนไหม ‪- มี
‪- เอามานี่ ‪- ได้
‪มันจะช่วยเรายังไง
‪เงียบเถอะขอร้อง
‪เธอทำแบบนี้บ่อยเหรอ ‪ไม่งั้นเธอซื้อพวกนี้ได้ไง
‪ฉันจ่ายเป็นงวด แกร์รี หุบปากได้แล้ว
‪(เด็กร้องไห้)
‪สวัสดีค่ะ ฝ่ายบริการลูกค้าใช่ไหม
‪ขอโทษค่ะ คุณพูดซ้ำได้ไหม ‪ลูกฉันกำลังร้อง
‪ไม่เป็นไรจ้ะ
‪ไม่มีอะไรนะจ๊ะลูก
‪สามีของฉันประสบอุบัติเหตุรถยนต์
‪เขาอยู่เมืองนอก ‪และฉันจำเป็นต้องเข้าอีเมลเขา
‪ฉันจะได้ส่งข้อมูลกรมธรรม์ ‪ประกันสุขภาพของเขาได้
‪ฉันไม่รู้เลยว่าอาการเขาแย่แค่ไหน
‪ตอนนี้ฉันกลุ้มใจมาก
‪ฉันต้องกรอกรหัสผ่าน แต่ว่าฉันไม่มี
‪ทารุน คานาชินา
‪ฉันชื่อซิลเคอ คานาชินา
‪ฉันคิดว่าเขาไม่ได้เพิ่มฉันไว้ ‪เพราะฉันค้านเขาเองแหละ
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ขอบคุณ ขอพระศิวะบันดาลให้คุณสมหวัง
‪รหัสผ่านดูสัญญาต่างๆ ของเขาคือ ‪"โลธาร์"
‪ออกไป ฉันอยากดูซีรีส์ต่อ
‪- เธอเป็นสุดยอดนักต้มเลย ‪- เออ ไปได้ละ ไป
‪เราทำแผ่นพับขึ้นใบหนึ่ง ‪และส่งมันไปทางอีเมล
‪มันดูไร้ที่ติ
‪แม้แต่คุณก็ต้องแวะมาดูแฟลต
‪- ฉันว่าไม่หรอก ‪- ทำไมล่ะ
‪นักข่าวรายได้ไม่สูง
‪นั่นแหละคือประโยคแรก
‪"คุณคิดว่าคุณรายได้ไม่พอ ‪จะซื้อแฟลตใช่ไหม
‪งั้นคิดใหม่
‪ซื้อแฟลตและรับเงินคืนจากสรรพากร"
‪มันไร้ที่ติ
‪มันหลอกลวงชัดๆ
‪ฉันไปบอกข้อมูลบัญชีตัวเอง ‪ให้เจ้าชายจากไนจีเรียก็ได้
‪เราโกหกเยอะ แต่ที่บอกไป ‪เกี่ยวกับสรรพากรเป็นความจริง
‪ส่วนนั้นถูกกฎหมาย
‪- ดูดีเชียว ‪- บางทีเราน่าจะเก็บไว้สองหลัง
‪มันอยู่ทางตะวันออกเกินไปสำหรับฉัน
‪เราซวยหนักแล้ว
‪โทรเรียกบาบา สุลต่าน
‪เพื่ออะไรเหรอ นายฉลาด
‪ตื่นได้แล้วพวกอู้ เร็วเข้า
‪(วอดกา ‪น้ำมันขัดเงา)
‪แกร์รี
‪- ลุกขึ้น เร็วเข้า แต่งตัว ‪- ให้ตายสิ
‪บาบา ออกไปเร็ว เราจะขายที่นี่
‪แกร์รี
‪เร็วเข้า
‪- เข้ามาเลย ‪- เชิญครับๆ
‪ท่านผู้มีเกียรติ ยินดีต้อนรับ
‪เชิญชมรอบๆ ได้เลย
‪เพราะในไม่กี่ชั่วโมง ‪แฟลตแบบนี้อาจเป็นของท่าน
‪ไม่มีคนไหนอยากชมแฟลตห้องอื่นเลย
‪มันไม่สำคัญเลยจริงๆ
‪เพราะพวกเขาได้เห็น ‪สิ่งที่พวกเขาต้องการแล้ว
‪แค่บางอย่างในสมองเราคลิก
‪ทุกอย่างก็เป็นกลีบกุหลาบ
‪ก็คือคุณขายแฟลตแพงเกินจริง
‪และผู้ซื้อชำระค่าแฟลตเหล่านี้ ‪ด้วยสัญญาจำนองจากนิคอล คลีเบอร์
‪ใช่ไหม
‪แล้วถ้ามีใครส่งจำนองไม่ไหวล่ะ
‪พวกเขาก็จบเห่
‪ถึงขายแฟลตนั้นก็ไม่ช่วยอะไร ‪เพราะมันไม่ได้มีมูลค่า
‪แต่ธนาคารย่อมมีทางได้เงินเสมอ
‪เราไม่สนใจ เราไม่ได้บังคับใคร
‪ทุกคนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน ‪พวกเขาละโมบ
‪ทุกคนเหรอ
‪ทุกคนจริงๆ เหรอ รวมทั้ง...
‪คุณไรน์ฮาร์ด
‪ถ้าคุณจำเขาได้
‪ก็มีข้อยกเว้นบ้าง
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ครับ มีคำถามอีกข้อเดียว
‪ผมทำทุกอย่างนี้เพื่อหลานสาวของผม
‪ดีจังครับ
‪ครับ
‪คำถามของผม
‪ได้ครับ ถามเลย
‪นี่ไม่ใช่การหลอกลวงใช่ไหม
‪ไม่หรอก
‪คุณสบายใจได้
‪- หลานสาวของคุณชื่ออะไรครับ ‪- ซาราห์
‪คุณตัดสินใจถูกแล้วตอนมาที่นี่
‪ที่นี่เหมาะสมกับซาราห์มาก
‪คุณเป็นตัวอย่างแก่เราทุกคน
‪ต่อไปซาราห์น้อยต้องขอบคุณคุณ
‪วิเศษ
‪หลังจากนั้นผมรู้สึกผิด
‪ผมถึงกับดื่มกาแฟไม่ลง
‪และผมก็ไปวิ่ง
‪คุณรู้สึกผิดอยู่ได้นานแค่ไหน
‪จนกระทั่งเงินหกล้านยูโรมาถึง
‪เซอร์ไพรส์
‪แล้วเขาล่ะ เขาเป็นใคร
‪- วิกเทอร์ ‪- โสดเหรอ
‪พูดน้อยๆ สนุกกันมากๆ
‪ฉันขอยืมตัวเขาหน่อยนะ
‪เล้าโลมกันพอแล้ว มา
‪- เดี๋ยวเจอกันคนดี ‪- แล้วเจอกัน
‪เราก็ไปบ้างสิ
‪ผมเจอใครคนหนึ่งแล้ว
‪คุณก็เจอคนอื่นได้อีก
‪ไม่ใช่วันนี้
‪เธอชื่ออะไร
‪- นิคอล ‪- นิคอล
‪ฟังดูน่าตบ ไปไม่รอดหรอก
‪สำหรับผม ลูกค้าคือพระเจ้า ดูนี่นะ
‪คุณธีล เก็บโต๊ะของคุณ เราจะย้ายคุณ
‪คุณกลับไปทำงานที่ชั้นล่าง
‪คุณคลีเบอร์ เก็บข้าวของ
‪คุณย้ายไปนั่งห้องคุณธีล ‪ในฐานะหัวหน้าแผนกคนใหม่
‪และ
‪ดูแลคุณสไตเนอร์ด้วย
‪คุณคลีเบอร์จะคอยดูแลคุณ ‪ไม่ว่าเช้าค่ำ คุณสไตเนอร์
‪อรุณสวัสดิ์ คุณคลีเบอร์
‪อรุณสวัสดิ์ คุณสไตเนอร์
‪- คุณมีแฟนไหม ‪- ไม่
‪แอบมีลูกที่ฉันไม่รู้ไหม
‪ไม่
‪มีพี่น้องที่หล่อกว่าไหม
‪คุณน่ารัก
‪ฉันว่าฉันจะให้โอกาสคุณ
‪คิดถึงแต่ละสิ่งที่คุณสามารถ...
‪มันโอ่อ่าใช่ไหมคะ
‪คุณคิดว่ายังไง นิกกี
‪มันสวยนะ
‪รู้ไหมว่ายังขาดอะไร
‪ที่ตรงกลางนี้น่ะ หัวสิงโตไง
‪เป็นหินอ่อน
‪แล้วก็ครบ
‪ฉันจะบอกคุณว่าอสังหาฯ ชิ้นไหน ‪กำลังจะประมูล
‪คุณเลือกชิ้นที่คุณชอบ
‪และฉันจะยื้อไว้ให้
‪ใครจะเอาข้อมูลมาให้เรา
‪- ผม ‪- แล้วเราต้องเสียเท่าไร
‪แฟลตห้องละ 2,000
‪มันมากไปงั้นเหรอ
‪เอาไป 14,000 ‪เรามีพอแจกจ่ายทุกคน ตกลงไหม
‪มันสวยจังเลย
‪- คุณชอบมันเหรอ ‪- ใช่
‪รู้อะไรไหม คุณเอาไปสิ
‪คุณต้องซื้อต่างหูชุดเข้าคู่นะ ‪มันสวยมาก
‪ขอบคุณ
‪ยินดีต้อนรับสู่อสังหาฯ ‪วิกทอรีและฟาล์กลันด์ เบอร์ลิน
‪ยินดีต้อนรับ
‪บริษัทตัวแทนเชนเคิลและฟริช ‪เรามีลูกจ้าง 51 คน
‪เป็นตัวแทนขายประกัน 23 คน
‪นอกนั้นมีฝ่ายบัญชี ไอที ‪พนักงานป้องกันข้อมูล ฝ่ายบริหาร...
‪คุณกุทแมน ฐานลูกค้าคุณใหญ่แค่ไหน
‪เรามีผู้ถือกรมธรรม์ 45,000 ราย
‪เราต้องการรู้เท่านั้น เราจะซื้อคุณ
‪เราไม่ควรลงรายละเอียดกันก่อนเหรอคะ
‪- พวกนั้นทนายของเราทำได้ ‪- มีหนึ่งเรื่องเล็กๆ
‪ผมอยากร้องเพลงสักเพลง
‪ใครไม่ร่วมร้องจะถูกไล่ออก
‪โอ้ ช่างน่าปีติ
‪โอ้ ช่างน่ารื่นเริง
‪คริสต์มาสมาเยือน ‪ด้วยความศักดิ์สิทธิ์
‪คราวนี้แหละ ร้องเลย
‪บารมีส่องสว่าง
‪พระคริสต์ผู้ไถ่ถอนโลก
‪ผมไม่ได้ยิน
‪ไชโย คริสต์มาส
‪ไชโย แด่คริสต์มาสแสนสุขสันต์
‪มันต้องอย่างนี้
‪วิกเทอร์และแกร์รี ‪ตัดสินใจจะซื้อบริษัทนี้
‪ด้วยวิสัยทัศน์ของพวกเขา ‪บริษัทอสังหาฯ เล็กๆ นี้
‪จะกลายเป็นหนึ่งในบริษัทอสังหาฯ ‪ที่เติบโตเร็วที่สุดในเยอรมนี
‪ส่วนพวกคุณ เพื่อนๆ ทั้งหลาย ‪คือหัวใจของมัน
‪ไม่สิ พวกคุณคือกล้ามเนื้อ ‪ที่จะนำวิสัยทัศน์ให้เกิดขึ้นจริง
‪พวกคุณจะเป็นตัวแทนอสังหาฯ ‪ที่ดีที่สุดในทั้งเยอรมนี
‪ฉันพูดอะไรน่ะ ‪ในโลกต่างหาก ดื่ม
‪- ดื่มให้พวกคุณ ‪- ดื่ม
‪ทำไมเธอเป็นคนกล่าวสุนทรพจน์
‪นายไม่อยากทำ ส่วนฉันก็เมาเกิน ‪ใครอีกจะทำได้
‪เราจะกู้สินเชื่อระยะสั้น ‪ผ่านบริษัทถือหุ้นที่ลักเซมเบิร์ก
‪เราจะส่งมันต่อไปยังบริษัทจำกัด ‪แห่งใหม่ เพื่อลดช่องว่าง
‪เธอเป็นนักต้มตุ๋นตัวจริง
‪แต่อย่าต้มเรานะ
‪- นายกำลังพูดอะไร ‪- ฉันอยากฟังเธอยืนยัน พูดสิ
‪พระเจ้า นายอิจฉาอีกแล้วใช่ไหม
‪เหมือนตอนที่โธมัสอยากเล่นกับฉัน ‪แต่ไม่อยากเล่นกับนาย
‪- และตอนนั้นนมฉันขึ้นแล้ว ‪- ตอนนี้มันก็อาจเหมือนกัน
‪นายเป็นอะไรไป ใจเย็น
‪ฉันแค่อยากฟังเธอพูด
‪ฉันจะไม่ต้มนาย ตกลงไหม
‪- นายเห็นหรือยัง ‪- ใช่ แล้วทำไมก่อนนี้พูดยาก
‪คุณเข้าใจทุกอย่างดีไหม
‪หือ
‪ทั้งหมดที่คุณสองคนต้องทำ ‪มีแค่กันเงินภาษีไว้
‪ขอโทษด้วยเรื่องแกร์รี
‪เขาเป็นแบบนั้นมาตลอด
‪เขาทนผู้หญิงที่รู้เยอะกว่าเขาไม่ได้
‪ผมอยากให้เรื่องนี้ไปรอด
‪รอดสิ
‪มีอะไร
‪ผมกลัวว่ามันจะล่มหมด
‪ไม่ล่มหรอก ฉันสัญญา
‪แต่ถ้าคุณนอกใจฉัน ฉันจะแทงคุณ
‪ฉันเคยทำแบบนั้นตอนอายุ 14 ‪ตอนแฟนคนแรกของฉันจูบสาวอื่น
‪คุณทำจริงๆ เหรอ
‪คุณไม่ทำเรื่องแบบนั้นหรอก
‪ฉันรักคุณ
‪เอาละนะ
‪- สวัสดีทุกท่าน ‪- สวัสดี
‪นี่ค่ะ
‪มันราคาเท่าไร
‪ถามจริง
‪- ผมรับ ‪- ได้ค่ะ
‪ฉันนึกแล้วว่ารสนิยมคุณเยี่ยม
‪ไปห่อได้เลย
‪ฉันรักรอยยิ้มของเขา
‪ผมสอนเขาตั้งแต่เด็ก ‪ตอนที่ฟันเขายังเก
‪- พ่อคุณตลกจัง ‪- ใช่ ผมได้นิสัยพ่อมา
‪- รับสายแป๊บเดียว ทุกคนไม่ว่านะ ‪- ไม่ว่าหรอก
‪เดี๋ยวเราดื่มอีกแก้วสองแก้ว
‪ดีเลย
‪- ผมนึกแล้วมันต้องเหมาะกับคุณ ‪- ว้าว
‪มาแล้วครับ
‪วิกเทอร์
‪เขาโม้ว่าตัวเองซื้อมาให้เหรอ
‪อย่างนั้นเหรอ
‪- จดหมายอยู่ไหน ‪- ไม่รู้
‪- จดหมายอยู่ไหน ‪- นี่
‪อยู่ในถังขยะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- อ่านมันดังๆ ‪- ไม่
‪- อ่านสิ ‪- ไม่
‪- อ่านสิ ‪- ปล่อยฉันนะ
‪ถ้าลูกไม่หยุด แม่จะแจ้งตำรวจ
‪แม่จะให้ตำรวจจับผมเหรอ
‪เร็วเข้า ไปซะ
‪คืนสร้อยคอให้ผม
‪ลาก่อน วิกเทอร์
‪สร้อยคอเป็นของขวัญจากพ่อให้แม่
‪เรารออยู่ที่ร้านอาหารตั้งชั่วโมง ‪แต่แม่พูดได้แค่ว่า
‪แม่อยากแจ้งตำรวจงั้นเหรอ
‪แม่ไม่สนหรอกว่าพ่อจะให้มา
‪นี่ไม่ใช่เหรอที่แม่ต้องการมาตลอด
‪มันอยู่นี่แล้ว
‪แม่ไม่ได้ทิ้งพ่อเพราะเงิน
‪งั้นเพราะอะไร
‪- เพราะมันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว ‪- อ้อ
‪ออกไปได้แล้ว
‪วิกี
‪ลูกนึกว่าแม่ปล่อยให้ตัวเอง ‪ถูกซื้อได้เหมือนโสเภณีเหรอ
‪ลูกถึงได้ซื้อสร้อยคอมา
‪ลูกคิดว่ามันเฟร็ดซื้อแม่ไป ‪ลูกเลยซื้อแม่คืนได้
‪ลูกเหมือนพ่อของลูก ‪เขาคิดว่าอะไรๆ ก็เงิน
‪แต่มันไม่ใช่ ไม่เคยใช่
‪นี่กาแฟของคุณ
‪(ยินดีต้อนรับสู่คันทรีอินน์)
‪เราดื่มแบบมีฟองหน่อยไหม
‪อ้าว ดูซิใครมาแล้ว
‪โทรศัพท์นานจัง
‪อาหารเย็นหมดแล้วนะ
‪พ่อ เราอยากบอกบางอย่างกับพ่อ
‪ได้
‪- นิคอล... ‪- คุณกำลังจะเป็นปู่
‪คุณอยากจะพักไหม
‪คุณได้พูดกับแม่ผมหรือยัง
‪เธอไม่ยอมพูดถึงคุณ
‪คุยต่อเถอะ
‪ทีนายยังแต่งงานแล้วเลย
‪- แต่เราพบกันตอนอายุ 16 มันต่างกัน ‪- นายกำลังล้อฉันเหรอ
‪ข้อแรก เธอมีเงินตั้งแต่ก่อนพบนาย
‪ข้อสอง อนาคตเป็นไงใครจะรู้ ‪ข้อสาม ทำไมนายถึงอยากแต่งงาน
‪ชันทาล
‪เธอคิดว่ายังไง
‪ฉันรู้จักลูกค้าของฉันดี ‪และเขาดูไม่เหมาะเป็นสามี
‪- บอกแล้ว ‪- นั่นไม่มีน้ำหนักอะไร
‪ชันทาล เธอคิดว่ายังไง
‪คุณจะไม่มีความสุข ‪และกลับมาที่นี่อีกอยู่ดี
‪อยู่ที่นี่แหละ ‪เราต้องการหนุ่มโสดที่มีความสุข
‪คุณรู้ไหมว่าแกร์รีอยู่ที่ไหน
‪- ที่บาฮามาสเหรอ ‪- แปลว่าคุณไม่รู้
‪- คุณรู้เหรอ ‪- ใช่
‪- ที่ไหน ‪- คุณก็รู้คำตอบ ฉันบอกคุณไม่ได้
‪- คุณบอกตำรวจหรือเปล่า ‪- เปล่า ฉันไม่ได้บอก
‪อย่างน้อยตอนนี้ ‪ผมก็รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่
‪(ยินดีต้อนรับสู่งานวิวาห์ ‪ของนิคอลและวิกเทอร์)
‪ฉันชอบนายนะ เอาเสื้อนอกฉันคลุมหัว ‪แล้วหนีออกจากงานซะ
‪ฉันจะบอกว่านายไปอาเจียน ‪มีรถคันหนึ่งรอนายอยู่
‪ถ้านายอยากถอนตัวจากเรื่องนี้ ‪แค่ตอบ "ใช่" ก็พอ
‪- ฉันจะอยู่ ‪- นายให้สร้อยคอเธอไปแล้ว
‪- นายไม่ได้มันคืนแล้ว ‪- นายมีปัญหาอะไรกับนิกกี
‪ฉันดูคนออก
‪ฉันเห็นเธอ
‪ฉันเห็นนาย ‪แต่ฉันไม่เห็นพวกนายไปด้วยกัน
‪ฉันชอบนิกกีนะ จริงๆ แต่ว่า...
‪ทุกอย่างจะจบอย่างน่าเศร้า
‪ไร้สาระ
‪- เธอขอสร้อยคอหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪อย่าโกหกฉัน เธอขอมันหรือเปล่า
‪เธอสวมมันแค่วันนี้เท่านั้น ‪ทำไมจะไม่ได้ นี่วันวิวาห์ของเธอ
‪นายควรเอามันกลับบ้านไปซ่อน
‪ก่อนเธอจะทำ
‪แกร์รี นิคอลเป็นคนดี
‪ฉันเตือนนายแล้ว
‪มันเป็นช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุด
‪ผมไม่เคยมีช่วงแบบนั้น ‪หนึ่งปีแรกมันสุดยอด
‪เราเดินทางไปทุกที่
‪หลังดูหนังกังฟูจบ ‪เราบินชั้นหนึ่งไปกำแพงเมืองจีน
‪ชีวิตมันควรเป็นแบบนั้น ‪และโจเซฟีนก็ไปกับเราเสมอ
‪เกิดมาขวบแรก ‪เธอก็ได้เจอแสงแดดถึง 236 วัน
‪เธอจะได้รับสิ่งนั้นเสมอไป ‪ผมเชื่ออย่างนั้น
‪ใครกันจ๊ะนี่
‪สวัสดี
‪ไง
‪สวัสดี
‪คุณเหนื่อยไหม
‪ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณจะเป็นพ่อที่ดี
‪พ่อผ่านการทดลองงานแล้ว ใช่ไหมโจซี
‪ผมไม่ยักรู้ว่าผมยังทดลองงานอยู่
‪ภรรยารู้ดีกว่าเสมอ จำเอาไว้
‪ดูซิใครมา
‪- สวัสดีเร็ว ‪- สวัสดีสิ
‪ถามจริง
‪ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว ‪ใครออกใบขับขี่ให้เขากัน
‪ซื้อม้าแคระหรือม้าโยกให้เขาขี่ ‪แต่ไม่ใช่รถคอร์แวต
‪ฉันขอดื่มหน่อย
‪- เป็นไงบ้างพ่อ ‪- ก็ดี
‪คราวหน้าพ่อจะหาเกียร์ถอยให้เจอ
‪คุณทำอะไรลงไป
‪- อีกนาทีเจอกัน ‪- ขับรถระวังนะ
‪และนั่นคือแนวคิดของฉัน ‪สำหรับบริษัทของคุณ
‪ฉันจบออกซ์ฟอร์ด ‪ด้านการเงินและลงทุนสากลมา
‪ถ้าฉันได้ดูแลบัญชีของคุณ ‪มันจะต้องผ่านทุกเล่ม
‪ฉันเคยอยู่ที่นิวยอร์ก ‪และเคปทาวน์หลายปี
‪ด้วยคุณสมบัติที่ว่า ‪ฉันตบบริษัทคุณให้เข้ารูปเข้ารอยได้
‪- คุณเป็นนักบัญชีเหรอ ‪- เรามีอยู่หนึ่งคนแล้ว
‪เราจ้างเฉพาะคนใช้ยาเสพติด ‪คุณเสพบ้างไหม
‪เสพค่ะ แต่ต้องหลังหกโมงเย็น
‪- งั้นออกไปเลย ‪- ใช่
‪พวกคุณ ฉันจะบอกอะไรให้
‪ถ้าฉันดูโครงสร้างแย่ๆ ‪ของพวกคุณออกในสิบนาที
‪อัยการจะยิ่งทำได้เร็วกว่านี้อีก
‪ของานให้ฉัน และฉันจะทำ ‪ให้อัยการทำงานยากขึ้น
‪และพวกคุณก็อาจไม่ติดคุก
‪อย่างน้อยไม่ใช่ตอนนี้
‪ตอนนี้ที่ฮ่องกงหกโมงเย็นแล้ว
‪และยินดีต้อนรับ
‪บ้าจริง
‪ฉันบอกนายแล้วว่าฉันชนะแน่ ‪แต่นายไม่ฟัง
‪นายทำอยู่อย่างเดียว แย็บๆ ๆ
‪- เพราะนายใช้อาร์วันไง ‪- นายก็ทำบ้างสิ
‪- ไม่ ฉันไม่ทำ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพราะมันต่อยปกติได้
‪- ขอโทษนะ ‪- อย่าเพิ่ง เรากำลังประชุม
‪- ดูนี่ๆ ‪- ขอโทษค่ะ
‪- อย่าเพิ่ง ‪- นี่จดหมายจากสรรพากร
‪จดหมายจากสรรพากรเหรอ
‪เราได้รับทุกคนแหละ ‪ผ่อนจ่ายเป็นงวดได้
‪ผมยืนขึ้นได้ไหม
‪คุณเข้ามาหน่อย
‪ได้
‪คุณต้องดื่มน้ำเพื่อมีชีวิตใช่ไหม
‪คุณดื่มมัน ใช้มันรดต้นไม้
‪มันทำให้มันฝรั่ง เชอร์รี ลูกแพร์โต
‪แล้วคุณรู้ไหมว่าสรรพากรทำอะไร
‪นิคอล
‪- นิคอล ‪- อ้าว มีอะไร
‪สร้อยคออยู่ไหน
‪- สร้อยคออยู่ไหน ‪- อยู่ในตู้ห้องนอนข้างบน
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เราถูกเรียกภาษีหลายล้าน
‪- แล้วไง ก็จ่ายสิ ‪- แต่หลายล้านนะ
‪นิคอล ผมจะเอาอะไรไปจ่าย
‪คุณต้องกันเงินไว้ไม่ใช่เหรอ
‪นิคอล อย่าเถียงกับผม ‪บอกผมมาว่าสร้อยคออยู่ไหน
‪ถ้ามันไม่อยู่ตรงนั้น ‪ก็ต้องแปลว่าคุณเอาไป
‪คุณซ่อนมันเหรอ
‪ผมจะซื้อเส้นใหม่ให้คุณ
‪ผมขอสร้อยคอนะ ขอร้อง
‪ฉันไม่มีสร้อยคอ เข้าใจไหม ‪วิกเทอร์ ฉันไม่มีสร้อยคอ
‪เงินหายไปไหนหมด
‪ซื้อบริษัท จ่ายค่าแรงพนักงาน ‪ลูกจ้างสี่คนในบ้าน 50 คนที่ออฟฟิศ
‪บ้าน รถ สร้อยคอ เปรี้ยง หายหมด
‪คุณไม่โง่ขนาดนั้น
‪บอกฉันว่าคุณไม่โง่ขนาดนั้น
‪คุณเอาไปฟุ่มเฟือยหมดใช่ไหมล่ะ
‪คุณก็ไม่เคยบ่นเวลาผมใช้จ่ายนี่ ‪แม่คนฉลาด
‪สร้อยคอคือแผนสำรองของผม
‪หาสร้อยบ้านั่นให้เจอ
‪ผมลำบากมาก
‪คุณหมายถึงคุณทั้งสองใช่ไหม
‪ไม่ ที่บ้านแกร์รี ‪คาเทียเป็นคนดูแลเงิน
‪เธอออมทุกสตางค์และโอนหุ้นของเขา
‪แล้วแกร์รีเพื่อนของคุณล่ะ
‪เขาไม่อยากช่วยคุณเหรอ
‪ฟังนะ ฉันให้นายยืมเงินไม่ได้ ‪คาเทียฆ่าฉันแน่
‪ขายบริษัทแล้วหายตัวกันเถอะ
‪เราต้องเล่นใหญ่กว่านี้
‪เราต้องทำการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่
‪เงิน 25 ล้านในหกเดือน ‪ฉันถ่วงพวกนั้นได้นานเท่านั้น
‪การแพ้ไม่ใช่ทางเลือก
‪ไม่ใช่แพ้สรรพากร
‪พวกเขาทำลายพ่อฉันมาแล้ว ‪พวกเขาต้องไม่ได้ทำลายฉัน
‪อย่าปล่อยให้ฉันรอ
‪สัญญากับฉัน
‪ได้
‪อะไรต่อ ลิปมันเหรอ
‪- คุณด้วยไหม คุณฟาล์กลันด์ ‪- ไม่ ขอบคุณ
‪เราเสร็จแล้ว ขอบคุณค่ะคุณสไตเนอร์
‪- เราเริ่มเลยไหม ‪- พร้อมเมื่อคุณพร้อม
‪- เริ่มได้เลย ‪- เสียงมา
‪เริ่มถ่าย
‪- กล้อง ‪- ถ่าย
‪- หนึ่งจุดหนึ่ง เทกหนึ่ง ‪- และตบมือ
‪- เงินทุนเกือบ 15 ล้าน ‪- ดีแล้ว
‪ดีแล้ว มันถือว่าดีมากๆ
‪ไปชำระเงินสรรพากร แล้วเราก็หายห่วง
‪ไม่ๆ ๆ ๆ
‪ดูนี่สิ
‪แฟลตเกือบร้อยหลัง
‪ฉันจ่ายมัดจำแล้ว ‪ที่เหลือธนาคารจ่ายให้เรา
‪สร้าง ขาย และ "ต้อนรับอย่างอบอุ่น"
‪กำไร 25 ล้าน
‪จะแบ่งให้สรรพากรบ้าครึ่งหนึ่งเลย
‪หนูจะไม่มีวันจน ตัวน้อย
‪ฝ่ายกฎหมายของเราเพิ่งเจรจา ‪ยอมความคดีหมู่ได้
‪- คดีหมู่เหรอ ‪- ฉันอุบไว้เป็นเซอร์ไพรส์
‪พวกคนที่ซื้อแฟลตชุดแรกของพวกคุณ ‪ฟ้องเรารวมเป็นเงินหกล้าน
‪- จิ๊บจ๊อย ‪- แล้วยอมความเท่าไร
‪จำนวน 1,2 ล้าน แล้วพวกเขาก็ตกลง
‪เซอร์ไพรส์
‪- มีอะไร ทำไมยังไม่ขนทรายลง ‪- มานี่ เราต้องคุยกัน
‪- ทำไมพวกเขาไม่ทำงาน ‪- จ่ายค่าจ้างเดือนก่อนกับค่าทรายสิ
‪ถ้าคุณไม่จ่าย พวกเขาจะขนทราย ‪และของอย่างอื่นไปหมด
‪ผมให้บัตรคุณแล้วไง ‪คุณจะได้จ่ายเงินสดให้พวกเขา
‪บัตรของคุณถูกระงับ
‪- อะไรนะ เป็นไปไม่ได้ ‪- ได้
‪- มันเป็นไปแล้ว ดังนั้นเราประท้วง ‪- แต่พวกคุณอยู่นอกบัญชีนี่
‪- ลูกจ้างเงินสดประท้วงได้เมื่อไรกัน ‪- ตอนนี้แหละ
‪- ทรายนี่เท่าไร ‪- ทราย 24 ตัน รวมของพวกนี้
‪- แต่เราต้องใช้ทรายทำงานต่อ ‪- ส่วนเราต้องการเงินของเราไง
‪ผมว่าเราต้องหาทางได้
‪- ได้เหรอ ‪- เขาจ่ายแน่
‪- ใจเย็น ‪- เขาจ่ายแน่
‪ใจเย็นๆ
‪ปัญหาไม่ใช่เงิน เรามีเงิน
‪แม่จะเลี้ยงแก้วแรก ‪สุขสันต์วันเกิดนะ ชันทาล
‪สุขสันต์วันเกิด
‪- เราต้องใช้ทรายเยอะมากๆ พรุ่งนี้ ‪- นายเลือดออก
‪เราต้องใช้ทราย
‪เพื่อน วันนี้ฉันหยุดนะ
‪สรรพากรระงับบัตรแล้ว
‪พวกคนงานกำลังประท้วง
‪- คนงานเถื่อนประท้วงได้เหรอ ‪- ฉันไม่รู้ พวกเขาทำแล้ว
‪- ก็ชำระบัญชีกองทุนซะ ‪- มันจะนานเกิน เราต้องใช้ทรายทันที
‪การก่อสร้างของเราจะชะงัก
‪- ฉันมีความคิดที่ดีกว่า ‪- ดี
‪ถ้าพวกคุณอยากเห็นคนแข็งขัน
‪มาดูสาวๆ ชันทาลเหล่านี้สิ
‪กองหินบนหิน
‪กระท่อมจะเสร็จในไม่ช้า
‪ฉันคงใช้มือข้างนี้ ‪ชักให้ใครไม่ได้อีก
‪ฉันขอบอกก่อนว่า ‪ฉันขอเงินเยอะกว่าคนอื่น
‪พวกเธอจะได้เท่ากันหมด
‪ไม่ ฉันได้มากกว่า
‪- อย่าบอกใครนะ ‪- เด็กดี
‪นี่คือหลุมทรายสุดท้ายของคืนนี้ ‪ทำได้ดีมาก
‪อรุณสวัสดิ์ ที่รัก ‪คุณเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก
‪คุณซ่อนของนี่ไว้ในเตียงลูก ‪ไอ้คนขี้ยา คุณจะบ้าเหรอ
‪จะยัดไว้ไหนก็ตามใจ แต่ไม่ใช่ที่นี่ ‪ถ้าลูกเจอเข้าล่ะ
‪ลูกยังเล็กนะ
‪ขนาดของเล่นวางบนพุงตัวเอง ‪ลูกยังหาไม่เจอเลย
‪- ไปซะ ‪- อะไรนะ
‪เก็บข้าวของแล้วไปซะ
‪- นิคอล ‪- หยุด ไม่งั้นฉันแจ้งความ ฉันสาบาน
‪พักบ้านแกร์รีหรือยังไงก็ตามใจ
‪คุณจะทิ้งฉัน
‪ฉันอ่านสายตาคุณออก
‪คุณกำลังจะไป
‪ผมจะกลับมา
‪คุณไม่กลับหรอก
‪ลาก่อนนะแกร์รี
‪ฉันดีใจที่ได้รู้จักคุณ
‪ฉันต้องไปทำงาน
‪อรุณสวัสดิ์ ที่รัก
‪ชันทาลหมายเลขเก้า นั่นคือน้ำหอมเหรอ
‪ใช่
‪คุณเอาบ้างไหม
‪(ชะ ชะ ชันทาลหมายเลขเก้า)
‪นั่นของแกร์รี
‪เธอเป็นแฟนเก่าของเขา
‪ฉันพักการเรียนตั้งสามปี
‪คุณคิดว่าฉันจะหลงกลนี้เหรอ
‪โทรหาเธอสิ
‪ได้ งั้นโทรกัน
‪คุณโทรไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องของเรา
‪ฮัลโหล
‪สวัสดี นี่น้องสาวของวิกเทอร์
‪ฉันเจอธนบัตรดอลลาร์กับเบอร์ของคุณ
‪ภรรยาเขาหึงเป็นบ้าเป็นหลัง
‪ให้เขาขอเบอร์คุณทางอื่นได้ไหม ‪ฉันจะได้ทำลายธนบัตรนี่
‪ฉันรู้จักพี่ชายของฉัน ‪เขาต้องอยากพบคุณอีกแน่
‪ได้สิ บอกให้เขามาหาวันศุกร์
‪เขาเล่าเรื่องภรรยาเขาให้ฉันฟัง ‪ประมาณว่า...
‪เธอไม่ยอมเอากับเขาแล้ว ‪ทำไมพวกผู้หญิงชอบงี่เง่านักนะ
‪แต่เอาเถอะ เขาบอกว่า ‪ตั้งแต่ท้องเธอก็ตัวเหม็น
‪เขาเลยไม่อยากก้มหน้ามุดถ้ำเธอ ‪กับฉันเขายังได้ทำ
‪คุณเป็นน้องสาวที่น่ารักนะ ‪บอกเขาให้มาหาฉันวันศุกร์ บ๊ายบาย
‪อยู่ตรงนั้นแหละ
‪บอกลาสิ
‪- คุณพูดอะไรของคุณ ‪- บอกลาสิ
‪- ไม่ต้องตามเรามา ไม่เป็นไรจ้ะ โจซี ‪- นิคอล
‪นิคอล เดี๋ยว
‪ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว ‪อยู่เถอะ กลับมานะ ขอร้อง
‪ฉันจะไม่ให้ธนาคารไหน ‪ปล่อยกู้ให้คุณอีก
‪คุณพลาดแล้ว
‪ขี้แพ้
‪ผมไปทำอะไร
‪จะปลดระงับบัญชีของบริษัทได้ ‪ต่อเมื่อชำระหนี้หมด
‪ไม่งั้นมันก็ถูกระงับต่อ
‪- คุณไม่ดูแลตัวเอง คุณสไตเนอร์ ‪- เพ้อเจ้อที่สุด
‪มันไม่ได้เพ้อเจ้อ นี่จริงจัง
‪ผมก่อสร้างต่อไม่ได้
‪ผมเข้าใจปัญหา แต่ผมทำอะไรไม่ได้
‪เอาบ้านเป็นหลักประกัน ได้ไหม
‪คุณถูกระงับการจำนองส่วนบุคคล
‪และบ้านของคุณเป็นหลักประกันไปแล้ว
‪- ใครยื่น ‪- คุณคลีเบอร์
‪ใครเขาโง่เง่ารีบแต่งงานแบบนั้นกัน
‪"ฉันจะไม่ให้ธนาคารไหน ‪ปล่อยกู้ให้คุณอีก"
‪บ้าเอ๊ย !
‪เวรเอ๊ย !
‪- เราจะตั้งธนาคารของเราเอง ‪- วิกเทอร์ ฉันจะสะสางกับนิกกี
‪- ฉันจะรับผิดเอง ‪- เธอจะกลับมาถ้าเราสะสางได้
‪- จู่ๆ นายจะตั้งธนาคารไม่ได้ ‪- ดาเนียลา
‪ที่มอลตาคุณทำได้ ถ้ามีเงินทุนพอ ‪และผู้บริหารคุณสมบัติครบ
‪ใบอนุญาตตั้งธนาคาร ‪มีราคาเพียง 700,000 ยูโร
‪และเราสามารถระดมเงินฝากห้าล้านได้
‪- ใช่ แต่เราไม่มีคุณสมบัติผู้บริหาร ‪- คุณฟิล์ซกับคุณไบเยอร์มี
‪พวกเขามีประสบการณ์ 45 ปี
‪- นายหาพวกเขามาจากไหน ‪- จากคอลเซ็นเตอร์ของเรา
‪พวกเขาต้องอบรมใหม่หลังบริษัทล่ม
‪เพราะงั้นเราตั้งธนาคารเอง
‪เราจะปล่อยกู้ให้ตัวเองเหรอ ‪มันไม่เข้าท่านะ
‪ในฐานะธนาคาร ถ้าเรามีคุกกี้สิบอัน
‪เราสามารถปล่อยกู้คุกกี้อีก 90 อัน ‪ทั้งที่เราไม่ใช่เจ้าของ
‪เราจะทำเงินโดยไม่มีทุนเหรอ ‪แล้วหาคุกกี้จากไหน เครื่องปั๊มเหรอ
‪ประมาณนั้นแหละ จากธนาคารกลางยุโรป
‪ที่อัตราดอกเบี้ยร้อยละ 0,7
‪นายเข้าใจไหม
‪(วีแอนด์เอฟ ‪วิกทอรีแอนด์ฟาล์กลันด์)
‪แบบเสนอดูดี
‪เสียดายตรงที่...
‪กรรมการผู้จัดการของคุณ ‪ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ
‪พวกเขาทำงานด้านธนาคาร ‪ครั้งสุดท้ายในปี 2008
‪ยินดีต้อนรับสู่มอลตา
‪คุณหาเงินจากไหนมาจ่าย ‪ค่าใบอนุญาตกับเงินทุนส่วนบุคคล
‪เรายืมจากผู้ค้ายาเสพติด ‪ดอกร้อยละ 15 ต่อสัปดาห์
‪เทียบแล้วเบิกเงินเกินบัญชี ‪เป็นเรื่องเล็กไปเลย
‪แต่สองสัปดาห์ต่อมาเราก็จ่ายคืนได้
‪เหมือนกับกรณีสรรพากร ‪และเงินกู้ไม่ชำระครั้งไหนๆ
‪เราเชื่อในการลงทุนที่มั่นคง ‪ต่อเนื่อง และเชื่อถือได้
‪เราจะช่วยคุณปูทางสู่อนาคต
‪กำอนาคตไว้ในมือของคุณ ‪และสร้างความเป็นจริงของคุณ
‪- ยินดีต้อนรับ ‪- นายยังไม่เข้าใจ วิกเทอร์
‪ร่วมลงทุนในกองทุนรวม...
‪ฉันมักถามนายเสมอว่าทำไมนายถึงทำ
‪นายก็ยังไม่รู้
‪เราเชื่อในการลงทุนที่มั่นคง ‪ต่อเนื่อง และเชื่อถือได้
‪- นายจะไปไหน ‪- ไปหาเมียฉัน
‪กำอนาคตไว้ในมือของคุณ...
‪นายก็ควรไปหาเมียนาย
‪ขอต้อนรับอย่างอบอุ่น
‪ร่วมลงทุนในกองทุนรวม ‪อสังหาริมทรัพย์ของเรา
‪ที่อสังหาริมทรัพย์ ‪วิกทอรีแอนด์ฟาล์กลันด์ เบอร์ลิน
‪ผมวิกเทอร์ สไตเนอร์ ‪และนี่คือแกร์รี ฟาล์กลันด์
‪เราเชื่อในการลงทุนที่มั่นคง ‪ต่อเนื่อง และเชื่อถือได้
‪เราจะช่วยคุณ...
‪(ตำรวจ)
‪- กำลังเข้าไป ‪- นี่ตำรวจ นอนกับพื้น
‪หมอบลง
‪เอามือไว้ข้างหลัง
‪ทำไมนิคอล คลีเบอร์ ‪ถึงรายงานคุณต่อทางการ
‪เพราะผมไม่โทรหาเธอหลังเธอจากไป
‪เธอได้รับโทษรอลงอาญา ‪และยื่นขอล้มละลาย
‪- เธอจนหรือเปล่า ‪- ใช่
‪แต่เธออยากพาโจเซฟีนไปให้ไกลจากคุณ
‪ผมขอบุหรี่สักมวนได้ไหม
‪- ผมขอโทษ ‪- ไม่ต้องห่วงหรอก วิกเทอร์
‪พ่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ลูกพ่อเจาะระบบที่จองจำ ‪เราทุกคนให้เป็นทาสได้
‪วิกเทอร์ ฟังนะ
‪ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ลูกก็เป็นลูกของพ่อเสมอ
‪พ่อจะหาทนายให้ลูก
‪- แล้วพ่อจะไปเยี่ยมลูก ‪- ครับพ่อ
‪สไตเนอร์ คุณไม่มีคนเยี่ยม
‪ไม่มีทาง พ่อผมควรจะมาสิ
‪คุณช่วยตรวจรายชื่อ ‪หาปีเตอร์ สไตเนอร์ได้ไหม
‪ถ้าเขามา เขาก็ต้องอยู่ตรงนี้แล้ว ‪แต่เขาไม่อยู่
‪(เจ้าหน้าที่เรือนจำ)
‪สไตเนอร์ มากับผม
‪สวัสดีแม่
‪พ่อของลูกโทรหาแม่
‪เขาบอกแม่ว่าลูกติดคุก
‪พ่อกำลังขับรถ
‪พ่อโทรหาแม่จากบนรถ
‪วิกเทอร์
‪(เจ้าหน้าที่เรือนจำ)
‪คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไม ‪ผมอยากให้คุณสัมภาษณ์ผม
‪คุณอยากได้กำไรจากมัน ‪เหมือนอาชญากรคนอื่นๆ ใช่ไหม
‪นั่นไม่ใช่เหตุผล
‪คุณก็มีลูกใช่ไหม
‪ใช่
‪ผมกำลังจะขอคุณบางอย่าง ‪ซึ่งคุณจะเข้าใจ
‪ตอนนี้ผมทำงานโรงงาน ‪ได้เงินเดือนเดือนละ 120 ยูโร
‪ผมจ่ายค่าสมาชิกให้ลูกสาวผม
‪นิคอลเอานิตยสารให้เธอทุกสัปดาห์
‪นิตยสารจะมาพร้อมดีวีดี ‪ที่มีการ์ตูนประจำสัปดาห์
‪แต่นิคอลไม่ได้บอกลูกว่ามันมาจากผม
‪นี่ทนายของเธอบอกผม
‪เธอได้รับนิตยสารมาหลายปีแล้ว
‪เดือนนี้ คุณจะเป็นคนเอาไปส่ง
‪ผมต้องขอให้คุณช่วย
‪ขอร้องนะ
‪โจซี นิตยสารของลูกมาแล้ว
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ไม่จุ๊บแม่หน่อยเหรอ
‪แต่ทำการบ้านให้เสร็จก่อนดูการ์ตูนนะ
‪หนูทำแล้ว
‪สวัสดี โจเซฟีน นี่พ่อของลูกนะ
‪พ่ออยากให้ลูกรู้ว่า ‪พ่อรักลูกยิ่งกว่าอะไร
‪พ่อทำผิดพลาดมามาก
‪สิ่งเดียวที่พ่อทำถูก ‪คือทำให้ลูกเกิดมา
‪แต่พ่อก็ทำมันพัง
‪ตอนนี้พ่อรู้แล้ว
‪พ่ออยากให้ลูกยกโทษให้พ่อ คนดี
‪พ่อคิดถึงยิ้มของลูก
‪(เจ้าหน้าที่เรือนจำ)
‪- สไตเนอร์ ‪- ครับ
‪ลาก่อนวิกเทอร์ ดูแลตัวเองด้วย
‪(ประตูหนึ่ง เรือนจำ)
‪สวัสดี
‪ฉันไม่เคยพูดถึงคุณ ‪ลูกไม่เคยคิดถึงการมีพ่อ
‪จู่ๆ ลูกก็บอกว่าฝันถึงคุณ
‪ว่าคุณขอโทษและบอกลูกว่าคุณรักลูก
‪ลูกพูดถึงแต่คุณ
‪ชีวิตของฉันลงตัวแล้ว
‪ฉันไม่อยากมีเรื่องกลุ้มใจ
‪อย่าทำให้ลูกเสียใจ ไม่งั้น...
‪ลูกมาหรือเปล่า
‪มานี่เร็ว โจซี
‪สวัสดี เจ้าหญิงน้อย
‪ขอต้อนรับอย่างอบอุ่น
‪สวัสดีจ้ะ
‪เราถึงแล้ว
‪ไปก่อนนะคนดี
‪เมื่อไรหนูจะได้เจอพ่อ
‪- ขอไปคิดก่อนนะ ‪- พรุ่งนี้เหรอคะ
‪วันเสาร์ มาจ้ะ
‪(ปีเตอร์)
‪(ให้วิกเทอร์)
‪นี่แกร์รีนะ ฉันจะไม่อ้อมค้อม
‪ฉันหวังว่าสุดท้ายนายจะเป็นสิงโต
‪นายมันหัวใจสิงห์มาแต่ไหนแต่ไร ‪ด้วยรัก จากสวรรค์
‪แกร์รี
‪(บ้านเลขที่ 12)
‪สวัสดีค่ะ ขอโทษนะ ‪คุณรู้ไหมบ้านเลขที่ 20 อยู่ตรงไหน
‪อยู่ตรงข้ามถนนน่ะ
‪- คุณกำลังจะไปประมูลเหรอ ‪- ใช่ ฉันว่าจะเสี่ยงดวงหน่อย
‪ผมก็กำลังไปเหมือนกัน
‪คำบรรยายโดย วิชุพร กุลมงคล