Downloaded from YTS.MX
[Alaize dalam Perancis] Ia lucu kerana
Official YIFY movies site: YTS.MX
apabila kita menonton filem Marvel Avengers yang terakhir,
ia adalah sebuah pasukan
adi wira...
yang cuba menyelamatkan
manusia,
menyelamatkan
orang,
berjuang
demi kejayaan.
Kami juga lebih kurang sama.
[muzik bertenaga dimainkan]
[Alaize] Kami semua adi wira...
kerana kami semua pernah berhadapan tragedi.
Kami pernah mengharungi
sesuatu yang menghalang kami daripada berjaya.
Di situlah kekuatan kami.
Hidup berjuang.
Kami cuba menyelamatkan dunia.
[Gonzalez dalam Inggeris] Olimpik tempat adi wira tercipta.
Paralimpik tempat adi wira datang.
[muzik bertenaga dimainkan]
DOKUMENTARI NETFLIX ASLI
[Bebe Vio] Pada usia 12 tahun, saya ahli sebuah kumpulan pengakap.
Kami diberikan nama panggilan.
Nama saya Rising Phoenix.
Sebab sang phoenix boleh hidup, mati, terbakar dan hidup semula.
Mereka nampak saya di setiap langkah.
Hidup, terbakar, mati kemudian hidup kembali.
Ketika saya masih kecil, jurulatih kata pada saya,
"Syurga itu wujud.
Namanya Sukan Olimpik.
Kamu perlu kerja keras, setiap hari, setiap jam, semampu kamu,
untuk sampai ke Sukan Olimpik."
Jadi, saya impikan Olimpik.
Kemudian berubah jadi Paralimpik. Namun, ia hampir sama.
[perbualan samar-samar]
Di usia 14 tahun, saya pembawa obor
mewakili bakal atlet Paralimpik.
[khalayak bertepuk dan bersorak]
[Gonzalez] Jika dilihat sejarah Sukan Paralimpik,
ada banyak jatuh bangunnya.
Satu baik, satu tidak begitu baik.
Jika anda perlu pilih sebuah tempat di mana kita boleh berjaya,
tempat itu adalah London.
Tempat lahir kita, negara yang mencipta gerakan Paralimpik.
Menganjurkan acara, menjadi kreatif dan mencabar stereotaip.
London adalah ibu kota dunia.
[wartawan 1] Penganjur London 2012 mula membuat persiapan bagi Paralimpik.
[wartawan 2] Menurut badan amal Mencap,
jenayah kebencian ketakupayaan merekodkan angka tertinggi.
Maka, perubahan tanggapan terhadap ketakupayaan adalah penting.
[Gonzalez] Apabila saya beritahu rakan kerja
yang saya akan ditemu ramah berkenaan Sukan Paralimpik,
majoriti mereka kata, "Jangan libatkan diri.
Ini sukan untuk mereka yang kurang upaya.
Jangan, itu terlalu rumit. Ia bukan sukan."
[wartawan] Semua mata akan tumpu kepada Paralympian dunia,
sementara lambang mereka menggantikan lima cincin.
Semasa Sukan Olimpik, empat atau lima hari sebelum penamatnya,
papan-papan iklan hitam mula muncul,
"Terima kasih untuk pemanasan."
Itu mengiklankan Paralimpik
Terima kasih.
Saya tak pasti Olimpik suka atau tidak,
tapi untuk saya, ia menyentuh hati saya.
Philip tak mahu jadi yang kedua, dia mahu jadi yang pertama.
[pengulas] Craven masih hebat.
[Gonzalez] Dia seorang atlet
dan dia mahu atlet lain ada peluang yang lebih baik daripada dia.
[pengulas] Dua lagi untuk Phil Craven.
Xavi Gonzalez, dia baik.
Jika ada yang tak kena antara presiden dan CEO, sia-sia saja.
Kami mahu mengubah pandangan orang terhadap orang kurang upaya.
[khalayak bersorak]
[Alaize dalam Perancis] Ia rumah bagi...
semua negara.
SELAMAT DATANG KE PERKAMPUNGAN PARALIMPIK
Ia sukan berpasukan, bukan individu.
Kami selalu bersama. Apabila kami ke pertandingan,
kami sentiasa ada menyokong satu sama lain.
[Matt Stutzman dalam Inggeris] Suasana keseluruhannya
menjadi sebahagian yang lebih besar daripada diri sendiri, memang hebat.
[Ellie Cole] Ia misi kami yang tak diungkapkan.
Setiap Paralympian pernah melalui hidup di mana mereka kena dengar kata-kata,
berkali-kali, bahawa mereka akan hidup susah.
[khalayak berteriak]
[Stutzman] Pasukan Iraq berada hanya satu kaki dari kami.
Kami pula ada orang yang cedera di Iraq.
Dunia perlu melihatnya.
[muzik menaikkan semangat dimainkan]
Kami sedang menuju upacara pembukaan.
[orang bersorak]
[Stephen Hawking] Sukan Paralimpik
juga adalah tentang mengubah persepsi dunia.
Kita semua berbeza.
Tak ada manusia standard atau biasa.
[Craven] Kami kena sediakan pelbagai pentas untuk mereka persembahkan,
tunjukkan, inspirasikan dan mengujakan dunia.
Sukan itu adalah cermin pameran gerakan tersebut.
Sukan itu adalah faktor utama yang boleh terus menggerakkan gerakan tersebut.
Beta merasmikan pembukaan Sukan Paralimpik London 2012.
[wartawan] Itulah dia, Agitos,
logo Paralimpik yang tergantung di Jambatan Menara di London.
Ini Paralimpik pertama saya. Saya baru 19 tahun.
Selamat pagi!
[Jonnie Peacock] Awak risaukan cerita menakutkan
tentang sejarah Paralimpik seperti stadium yang sunyi.
Kita tak tahu keadaannya sehingga kita ada di sana.
[Tatyana McFadden] Keadaan tak konsisten langsung.
Jadi saya bimbang dan gementar.
[Peacock] Kami dihantar ke stadium
sebab mereka ada trek di mana semua orang buat persediaan akhir.
Semua atlet bersama. Sangat serius.
[Duke Sussex] Ramai orang, berdasarkan apa yang diberitahu,
menyangka ia akan gagal dan tiket takkan dapat dijual.
[khalayak bersorak kuat dan bertepuk]
Stadium penuh sesak.
Sukan itu sangat luar biasa.
- [khalayak bersorak] - [pengulas] Pukulan yang hebat!
Itu perlu jadi pukulan terbaik kejohanan.
Namun apa yang mereka lihat adalah lebih baik daripada Olimpik sendiri.
[lelaki] Sedia.
- [muzik bertenaga dimainkan] - [khalayak bersorak]
[pengulas] Suasananya sangat mengujakan.
Zhang di bahagian dalam. Dave Weir menambah jarak.
Dave Weir perlu mengerah seluruh keyakinan
dan kekuatan sekarang sebab ini sangat sengit. Zhang!
Dave Weir kini mendahului. Dave Weir melakukannya sekali lagi!
Kita diserikan dengan kehebatan malam ini.
[Sussex] Bagi saya dan ramai di luar sana, terutama kanak-kanak,
melihat individu begitu,
mencapai apa yang mereka capai,
buku-buku yang dibaca,
apa yang dipelajari di dalam kelas,
takkan beri inspirasi lebih daripada
dapat melihat sesuatu yang dianggap mustahil berlaku.
[juruhebah] Hadirin sekalian,
kini adalah pusingan gaya bebas wanita 100 meter S9,
Australia, Ellie Cole.
[orang bersorak]
[wisel dibunyikan tiga kali]
[Cole] Ada banyak fizikal yang berbeza di Paralimpik
berbanding Olimpik. Di Olimpik, semua badan nampak sama.
Di Paralimpik, tidak ada yang serupa.
[wisel ditiup]
Saat sebelum berlumba adalah saat paling menakutkan di Paralimpik.
Ke garisan.
[Cole] Air sejuk itu menyentuh kulit dan kita fikir, "Inilah dia.
Selepas ini berkemungkinan akan jadi saat terbesar dalam hidup saya."
Saya nak seberapa ramai yang boleh tengok Paralimpik,
sebab jika ibu bapa saya tahu mengenai Paralimpik
semasa saya tiga tahun, mereka boleh berharap akan
kemampuan orang kurang upaya.
[ibu Cole] Hari pertama Ellie berjalan.
Ayuh, Ellie.
[Cole] Saya sebenarnya dilahirkan sihat.
Satu hari semasa ibu saya sedang tukarkan pakaian,
dia jumpa ketulan di belakang lutut kanan saya.
Doktor beritahu
saya ada kanser jarang ditemui dipanggil neurosarkoma.
- [ayah Cole] Ellie? - Apa?
- [ayah Cole] Ayah sayang kamu. - Sama.
Saya melalui agak banyak rawatan kemoterapi.
Dengan kemoterapi,
saya jadi lebih sakit berbanding sakit kanser itu sendiri
dan tumor itu tak berkurangan.
Ibu bapa saya terpaksa buat keputusan memotong kaki saya
ketika saya baru masuk tiga tahun.
[ibu Cole] Dia kata, "Saya nak kaki saya balik."
- [tertawa kecil] - [wanita] Baguslah.
Ini kaki kamu, kan?
Ia ada di mana ia berada.
Saya tanya ibu saya mengapa
dia takut sangat nak potong kaki saya.
Dia risau saya akan jadi gadis yang sangat berbeza.
Ibu bapa saya tak kenal sesiapa yang kurang upaya.
Mereka risau sebarang peluang yang saya akan ada
semasa dilahirkan akan hilang
dalam masa satu hari itu.
Tinggal di Australia bermakna semua orang perlu tahu berenang.
[ibu Cole] Ellie, luruskan tangan.
Saya berenang dalam bulatan agak lama juga.
Sebagai kanak-kanak, cuma renang saja sukan
yang tak buat saya rasa kurang upaya.
Jadi saya sangat sukakannya.
Saya beritahu ibu, nak jadi balerina
selepas tengok Swan Lake.
Saya rasa, "Mereka anggun. Saya nak jadi anggun."
Rupanya salah satu teknik renang saya paling anggun
bagi pasukan Australia mungkin kerana saya seronok lakukannya.
[pengulas] Ellie Cole, ini renangan terpenting
hidupnya, 20 tahun, dari Australia.
- Cole ketiga. - [ibu Cole] Cepat, Ellie!
[wanita] Ayuh, Ellie!
[Cole] Jika fikir siapa saya semasa kecil, saya tak suka dikalahkan.
[wanita] Ayuh!
[Cole] Saya nak jadi terpantas dalam skuad,
walaupun berkaki satu.
[pengulas] Cole kini mendahului.
Lihatlah kedudukan ini. Cole, di depan lorong enam.
[sorakan]
[pengulas] Ellie Cole, sangat menakjubkan!
[Cole] Melihat ibu saya gembira begitu,
mungkin itu hikmah jadi sakit.
[Bebe Vio] Saya tak masuk Paralimpik, jadi saya berada di sana
sepanjang Paralimpik berlangsung.
[dalam bahasa Itali] Hai, saya Bebe. Ini adalah ulasan pertama saya.
[dalam Inggeris] Saya jumpa ramai atlet Paralimpik, jatuh cinta dengan mereka
sebab apabila kita jumpa seseorang, kita nak tahu apa kisah mereka.
Kenapa guna kerusi roda? Kenapa tiada tangan atau kaki?
Ada yang lucu, ada yang kurang lucu.
"Beritahulah apa yang awak buat." [ketawa]
[pengulas dalam Perancis] Lompat jauh akhir...
[dalam Perancis] Pertama kali dalam hidup
saya lihat stadium sebegitu penuh.
[menjerit]
[pengulas] Jean-Baptiste Alaize adalah salah seorang peserta pilihan.
- [menjerit] - [khalayak bersorak kuat]
[sorakan semakin samar]
[Alaize] Saya pilih lompat jauh,
untuk melarikan diri dari sesuatu.
Perasaan...
pergi dan tak pernah kembali.
Terbang,
larikan diri...
Sewaktu kecil lagi saya dah lalui banyak benda.
Saya melalui perkara terburuk semasa kecil.
Saya dihantui mimpi buruk.
Saya bergelut untuk terus maju, melupakan.
Saya mangsa perang sivil Burundi pada tahun 1993.
Saya masih ingat segalanya seperti baru semalam.
Etnik Hutu mahu menghapuskan keturunan Tutsi.
Mereka bunuh semua ibu dan anak.
Umur saya tiga tahun.
Saya tak faham apa yang berlaku, kenapa mereka lakukannya.
Saya cuba larikan diri daripada pembunuh bersama ibu saya...
Tetapi...
tak cukup laju.
Saya ditetak empat kali. Begitulah saya hilang kaki saya.
Satu tetakan lagi di tangan.
Satu di kepala. Satu di belakang.
Selepas itu, saya dipaksa melihat...
dipaksa melihat ibu dibunuh di depan mata.
Ya.
Saya sedar di hospital. Saya tak sedar beberapa hari.
Saya ada pendarahan dalaman.
Luar biasa. Usia tiga tahun dan terselamat daripada...
pembunuhan kejam ini.
Saya kena bina semula hidup di rumah anak yatim. Sendirian, ditinggalkan.
[tercungap-cungap]
Kenapa saya suka berlari dan melompat?
Rasa macam lari daripada apa yang berlaku.
[tercungap-cungap]
Saya lari untuk lepaskan diri.
Jatuh, bangun semula. Jatuh, bangun semula. Itulah hidup.
Ini relevan untuk ramai orang. Saya memahaminya sejak kecil.
Sukanlah yang selamatkan saya.
[menjerit]
Ketika Paralimpik pertama saya, saya tak belajar tentang kemenangan.
Saya belajar tentang kemanusiaan.
[Gonzalez dalam Inggeris] Dalam sukan Paralimpik, semua orang ada cerita.
Datang daripada kejayaan menempuh halangan
untuk mencapai apa mereka nak capai.
Terus melangkah dan hidup, walaupun orang lain kata itu mustahil.
[khalayak bersorak]
Semasa kecil, saya ada impian.
Saya nak jadi penunggang BMX, buat libas belakang dan macam-macam lagi.
Saya beritahu ayah saya akan jadi Michael Jordan
ketika dia di kemuncak.
[pengulas 1] Merampas. Masih dalam kawasan. Sekali lagi.
- [wisel ditiupkan] - [kedua-dua pengulas] Oh!
Mustahil saya jadi Michael Jordan.
Tak mungkin.
Saya tak cukup tinggi, kan?
Tapi apa yang menarik perhatian saya ialah kereta.
Saya boleh pandu guna kaki dan kalahkan 90 peratus orang sekeliling.
Kereta tak memilih pemandu.
Ia tak peduli awak ada tangan atau tak ada.
Ia cuma mahu dipandu.
Sebab itu saya suka akan memanah.
Anak panah cuma mahu dipanah.
Doktor kata tak ada alasan perubatan
kenapa saya dilahirkan tanpa tangan.
Inilah saya. Selamat Hari Krismas. [tertawa kecil]
Ibu bapa saya selalu cerita tentang bagaimana dan kenapa mereka ambil saya.
Mereka tak mencari anak dengan ketakupayaan fizikal atau mental.
Ada orang telefon cakap
"Kami ada seorang budak, cuba tengok dia."
Mereka rasa, "Dia tak ada tangan."
"Mungkin kita patut fikirkan masak-masak."
Mereka bawa saya keluar makan. Saya letak makanan di muka.
Saya... [tertawa kecil]
Saya makan macam haiwan.
Dua orang kakak dan abang saya ada bersama dan ibu bapa saya kata,
"Perasan tak semua orang di sini tengok dia sekarang.
Kamu semua nak begini?"
Mereka kata, "Takkan balik tanpa dia."
Mereka terima cabaran besar ajar saya sesuaikan diri dengan dunia
berbanding sebaliknya.
Jadi, pada usia masih muda,
mereka sentiasa kata, "Kami tahu kamu boleh."
Saya pula, "Saya tiada tangan. Tolonglah."
Mereka jawab, "Maaf, kamu kena buat sendiri."
[tertawa kecil]
Selepas lebih kurang setahun,
saya mula suka hakikat yang saya bebas mencuba benda baru.
Semasa kecil, saya nampak abang panjat pokok epal
dan saya nak panjat juga.
Ayah kata, "Pergilah panjat.
Kalau kamu panjat pokok sendiri,
kamu kena turun sendiri."
Saya tersangkut 40 minit.
Mereka tak bantu. Saya turun dan ia ajar saya sesuatu yang sangat berharga.
Walaupun tak ada tangan,
saya boleh buat semua yang orang lain buat.
Saya cuma perlu cuba.
Kalau tak kerana semua itu,
saya tak mungkin cuba tunggang lembu. Saya cuba.
Ia menyebabkan saya dapat konkusi.
Cuma kalau mereka lebih tegas, saya takkan buat.
[juruhebah] Mewakili Amerika Syarikat, Matt Stuzman.
[khalayak bersorak dan bertepuk]
[Stutzman] Kami buat imbasan otak pada saya
dan mereka sedar bahawa otak orang lain
yang mengguna fungsi kaki bersaiz kacang pis.
Otak saya sebesar besbol.
Saya rasa itu kelebihan saya.
Saya dikurniakan kebolehan menggunakan kaki seperti tangan.
[khalayak bertepuk dan bersorak]
Mereka buat Perkampungan Olimpik macam Kelab 18-30.
[ketawa]
Bagaimana dengan Paralympian?
Selalu berasmara?
[penonton ketawa]
Saya tak boleh jawab itu.
Awak tak pernah tidur dengan sesiapa di sana?
[penonton ketawa]
[penonton bertepuk tangan]
[wartawan] Jonathan Peacock dari Cambridgeshire
melalui pembedahan kaki lagi beberapa minggu lalu.
[Peacock] Pada 2011, dalam semua temubual saya,
soalan pertama, bagaimana kaki saya hilang?
Beberapa bulan menuju London dan selepas London,
semua soalan tentang sukan.
Ada perubahan daripada cerita kepada sukan,
dan itu hebat untuk saya lihat.
Saya tak nak buat apa-apa lebih 100.
Mungkin terlalu malas untuk lari lebih jauh.
Jarak 100 meter cukup sesuai untuk saya.
[pengulas] Kini, bintang dunia,
Oscar Pistorius, Paralympian paling terkenal sepanjang zaman,
menentang pemegang rekod dunia dari Britain, Jonnie Peacock.
[khalayak bersorak]
[Peacock] Saya berlumba dengan nama besar. Satu pingat pun dah gembira.
[pengulas] Itu dia Pistorius.
[Peacock] Sebelum perlumbaan, Oscar datang jumpa saya dan kata,
"Boleh saya doa untuk awak?"
Dia terus tarik tangan saya.
Dia berdoa supaya saya boleh teruskan apa saya buat.
Seolah-olah kata, ini milik awak.
Dia contoh saya, atas sumbangannya untuk sukan Paralimpik.
Ketika itu, dia idola saya.
Oscar wajah sukan ini.
[pengulas] Ini sorakan buat Pistorius.
[khalayak bersorak kuat]
Saya rasa kalau dapat sikit sorakan pun saya dah gembira.
[pengulas] Dan ini Peacock.
[sorakan semakin kuat]
Saya tak percaya.
Saya mula dengar nama saya disorak. Itu gila.
[khalayak] Peacock! Peacock! Peacock!
[Peacock] Tak sepatutnya berlaku dalam olahraga. Keadaan perlu senyap.
Jadi saya minta semua senyap.
[pengulas 1] Peacock minta semua senyap.
Dia mahu penonton senyap tapi tak didengari.
Sedar-sedar, saya dah di garis mula.
[juruhebah] Sekali lagi, hadirin diminta senyap.
[pengulas 2] Ketegangan luar biasa menguasai stadium.
[juruhebah] Sedia.
[pistol mula dilepaskan]
[khalayak bersorak]
[muzik serius dimainkan]
[Peacock] Saya tak ingat apa yang jadi sebelum 60 meter.
Kami dilatih begitu.
Selepas bermula, kita buat saja tanpa fikir.
Ketika itu, saya mendahului.
Isunya, saya fokus pada hal yang salah.
Saya asyik fikir Oscar akan potong saya,
pada setiap pusingan akhir sebelumnya,
Oscar akan tetap menang walaupun
dengan margin paling kecil.
Saya memang sangat gementar. [tertawa kecil]
Saya sangat tegang
cuba habiskan larian.
[pengulas] Permulaan penting. Peacock baik mendahului Pistorius.
Browne cuba mengejar! Peacock di depan!
Pistorius mula mengejar.
Peacock menang emas untuk Britain.
Saya melintas garis penamat dan fikir "Oh, Tuhan, saya menang."
Saya nampak nama muncul tempat pertama. Rasa tak percaya.
Ia dikatakan
sebagai malam terbesar dalam sejarah Paralimpik.
- Awak rasa itu betul? - Ya.
Ia bukti sukan ini berkembang.
[khalayak bersorak]
[Eva Loeffler] Jonnie Peacock berlari.
Ada 80,000 orang di Stadium Olimpik.
Mereka tak jerit, tepuk tangan dan sorak
sebab mereka nampak orang kurang upaya.
Mereka jerit sebab mereka menonton acara sukan yang hebat.
Itu menyedarkan saya tentang erti Paralimpik.
Ayah saya buat sesuatu yang agak hebat.
Saya sangat bangga dengannya.
Dia seorang pakar bedah dan pakar neurologi.
Dia dianggap bakal menjadi orang terpenting di Jerman.
Walaupun baru 30-an, dia membina kerjaya
dan membesarkan dua orang anak,
tiba-tiba semuanya hilang.
[kanak-kanak menjerit]
[wartawan] Kehebatan Berlin bermula apabila obor Olimpik tiba
selepas kembara 2,000 batu dari Greece.
OLIMPIK BERLIN 1936
[bercakap Jerman]
[Loeffler dalam Inggeris] Hitler berkuasa,
dan dengan segera kata semua ahli akademik Yahudi,
guru, saintis dan doktor,
tak boleh lagi bekerja di hospital atau universiti biasa.
[khalayak bersorak dalam Jerman]
[Loeffler dalam Inggeris] Jadi, dia kehilangan kerja sebab dia seorang Yahudi.
Dia datang ke Breslau dan jadi ketua hospital Yahudi di sana
kerana dia diizinkan kerja di hospital Yahudi.
[Guttmann] Tanggal 9 November, saya bawa kereta ke saumaah.
Di sana, penuh dengan orang terbakar.
Orang-orang SS jadikan kitab-kitab doa sebagai bola.
Saya berada di situ dan menangis.
Tapi saya nekad nak bantu mereka yang diseksa.
[Loeffler] Kristallnacht, tempat di mana ramai Yahudi dibelasah,
ada 60 orang datang ke hospital.
Ayah saya kata, "Semua yang datang perlu dirawat."
[Guttmann] Saya boleh tolong semua orang.
Kristian atau Yahudi tak penting.
Bantu mereka hilangkan diri di depan mata Gestapo.
[Loeffler] Hari berikutnya, Gestapo telefon dan kata,
"Awak kena datang hospital segera."
Ibu saya kata pada ayah, "Ambil but dan kot luar."
Dia ingat ayah akan dibawa ke kem tumpuan.
[Guttmann] Saya pergi hospital dan ada tiga pegawai SS di sana.
"Ada 64 orang dimasukkan ke hospital. Boleh jelaskan?"
Saya jelaskan setiap kes.
Tentunya saya reka pelbagai jenis diagnosis.
Dalam 64 orang, saya selamatkan 60 orang.
[Loeffler] Saya masih ingat pergi ke Perancis dan ibu saya menangis.
Itu memberi kesan mendalam pada saya.
Dia kena tinggalkan keluarga dan dia tahu apa mungkin jadi.
Hari hujan ketika kami sampai di England.
Semuanya baru. Bahasanya berbeza. Saya jadi takut.
Barisan masuk pelarian sangat panjang.
[Guttmann] Seorang pegawai imigresen masuk dan kata,
"Siapa anak kecil di belakang itu?"
Isteri saya kata, "Anak kami."
"Boleh datang ke depan? Kanak-kanak tak patut menunggu."
Ini mengejutkan kami.
Selepas apa yang kami lalui di Jerman,
lelaki ini cuma kata, "Kanak-kanak tak patut menunggu."
Keyakinan saya terhadap kemanusiaan meningkat. [petik jari]
Ia tak pernah pudar.
[penonton bertepuk]
[wartawan] Kita akan tahu bandar mana
akan menjadi hos Olimpik 2016 selepas London.
Saya ingin ucap terima kasih kepada empat calon bandar.
CALON BANDAR
[lelaki] Madrid! Madrid!
SERLAHKAN PERSAHABATAN
HIDUPKAN SEMANGAT
- Rio de Janeiro! - Brazil!
CALON BANDAR
Namun, hanya ada satu pemenang saja.
Ini dia.
Saya mengumumkan
Sukan Olimpik ke-31 akan diberikan kepada...
Rio de Janeiro.
[khalayak mendengus]
[juruhebah] Tunggu sekejap.
Chicago tak dapat?
[khalayak bersorak]
Rasanya ajaib. Rasa macam melalui nirvana.
Kami jerit, peluk satu sama lain dan menangis.
Kemudian tersedar awak peluk Pele.
Kami dalam dimensi berbeza.
Ketika kami membida kedua-dua sukan,
ada satu keterujaan untuk Sukan Paralimpik.
Kami elemen yang kuat dalam pembidaan itu.
Saya dilahirkan di Rio. Itu seperti mimpi jadi kenyataan.
Andrew betul-betul mengubah Brazil menjadi negara utama Paralimpik.
[Parsons] Saya mengimpikan Jawatankuasa Paralimpik Brazil
sebuah organisasi sukan terpenting di negara saya.
[wartawan] Rio de Janeiro, bandar Latin Amerika pertama
jadi hos Sukan Olimpik.
Selepas London, jangkaan dunia, media,
para penaja, adalah sangat tinggi.
Kami tak boleh gagal.
[muzik koir dimainkan]
[Vio] Rio de Janeiro. Saya memang mengimpikannya.
Saya sedar mimpi saya tak mustahil.
Umur lima tahun, saya jatuh cinta pada lawan pedang.
Saya dalam senarai kebangsaan semasa usia enam tahun.
Saya agak bagus.
Di usia 11 tahun, saya berada di gim lawan pedang.
Saya sakit kepala yang teruk.
Saya balik dan ada lebam besar di kepala.
Ibu saya tanya kalau saya tak pakai topeng.
Saya jawab saya tak pakai
sebab saya gila-gila semasa muda.
Saya bertuah kerana 97 peratus orang mati dalam masa dua jam.
Nama penyakit itu ialah meningitis.
Meningitis? Meningitis.
[muzik dramatik dimainkan]
Selepas itu, saya tak ingat kerana koma.
Rasanya seperti meletup dari dalam.
Sebahagian badan macam cuba bunuh saya.
Macam sebuah perlawanan.
Saya kena lawan pedang untuk tewaskan penyakit saya.
Ia tak menyukarkan untuk saya tapi ibu bapa dan keluarga.
Mereka akan balik rumah setiap malam.
Dan kata "Selamat tinggal."
Awak tak tahu maksudnya jumpa lagi atau,
itu adalah kali terakhir.
Kemudian, mereka potong tangan saya.
Katanya, selepas dipotong, penyakit saya akan hilang.
Semua okey, jangan risau.
Tapi penyakit datang kembali.
"Apa awak nak buat? Kami boleh potong kakinya."
Ibu bapa saya takut jadi saya yang buat keputusan.
Jika ada satu peratus peluang hidup, potonglah kaki saya.
Bolehkah hidup tanpa kaki? Tanpa tangan?
Sebelum ini, kami tak pernah lihat orang tanpa kaki.
Juga kerusi roda. Bagi saya, ia untuk orang tua.
Umur saya 11 tahun. Saya bijak. Saya seorang atlet.
Kenapa penyakit ini pilih saya?
Ada ramai orang jahat di penjara. Berilah pada mereka situasi teruk ini.
Saya tak pernah buat jahat. Kenapa saya?
Tapi kalau setiap hari fikir, "Kenapa saya?" kita takkan ke mana.
Tak ada jawapan atau sebab untuknya.
Ia jadi. Benda buruk terjadi.
[ketawa]
[Vio dan lelaki ketawa]
[Vio] Apa yang lucu ialah awak jatuh lagi.
Awak cuma perlu belajar langkah demi langkah, semuanya.
Berjalan, makan, berus gigi. Semua jadi baru sebab,
awak lupa setiap pergerakan.
[lelaki dalam bahasa Itali dan ketawa]
[Vio] Paling penting, kembali lawan pedang.
Saya nak bau semula gim lawan pedang saya.
Saya suka baunya.
Macam minyak wangi. Kita suka walaupun baunya busuk.
Saya ke sana. Saya nampak lawan pedang dengan kerusi roda.
Saya kata itu bukan lawan pedang.
Itu untuk orang kurang upaya. Saya tak nak buat begitu.
Ayah guna pita untuk lekatkan pedang pada tangan saya.
Dan saya mula lawan pedang dan jatuh cinta semula.
Fikiran kena jelas, sedia untuk segalanya.
Apa yang saya belajar ialah kita tak boleh takut
untuk menang. Dan saya suka menang.
Dunia berbeza apabila kita pakai topeng itu.
[nyanyian soprano]
Dunia bertopeng ialah dunia kesukaan saya.
[nyanyian soprano diteruskan]
Saya bertuah dapat lalui saat kesukaan saya dua kali.
Semasa kecil, impian saya ialah Sukan Olimpik.
Tapi disebabkan penyakit itu, saya lupakannya.
Tapi selepas kembali lawan pedang,
saya sedar impian itu masih wujud.
[Loeffler] Ayah kata dia mengimpikan saat
orang kurang upaya dapat ambil bahagian dalam Sukan Olimpik.
Semua orang rasa itu idea gila.
[tembakan mesingan]
Pada tahun 1944, jika anda ada kecederaan saraf tunjang, anda tak banyak peluang.
[Craven] Mereka dibawa pulang ke Britain dalam keranda terbuka.
Pasukan perubatan kata mereka dah tak ada harapan lagi.
Mereka tak boleh berperang lalu disuntik dengan morfin dan,
mati akibat jangkitan dalam enam bulan.
[Loeffler] Ketika mahu membuka Pusat Kecederaan Tulang Belakang,
di Stoke Mandeville, tiada orang nak lakukannya
sebab pesakitnya semua mati.
Apabila ayah saya ditawarkan kerja itu, dia ada banyak idea untuk bantu.
Dia menerimanya.
Dia buat rawatan luar biasa di mana dia memusingkan badan mereka setiap dua jam.
Itu menghentikan kudis tekanan. Pesakit hidup.
Disebabkan tiada staf,
dia tinggal di hospital dan bantu alihkan pesakit setiap dua jam.
Dia tak pernah pulang. [tertawa kecil]
Saya tahu dia sedang jadi seorang doktor yang bagus
dan sedang melakukan sesuatu yang sangat istimewa.
Jadi, saya pasti dah mati jika dia tak ada.
[Guttmann] Paraplegia bukanlah penghujungnya.
Ia permulaan sebuah hidup baru.
Matlamat utama Sir Ludwig sangat mudah.
Dia mahu pastikan individu itu semua jadi pembayar cukai.
[Parsons] Maknanya menjadi rakyat.
Ia bukan hanya sekadar terselamat.
Ia tentang menjadi seorang manusia, kawan, ahli keluarga,
suami atau isteri. Jadi seseorang.
Seperti orang lain.
[Guttmann] Saya tersedar bahawa ia merupakan kesilapan serius
untuk tidak memasukkan sukan dalam pemulihan orang kurang upaya.
Itu mungkin idea terbaik saya pernah dapat sebagai seorang ahli perubatan.
[Sussex] Sukanlah kuncinya.
Tak ada benda lain dalam dunia
yang boleh kembalikan kita daripada kegelapan selain sukan.
Apabila saya lihat sukan diterima oleh mereka yang lumpuh,
pastilah gerakan sukan perlu dimulakan.
Kami adakan pertandingan pertama antara bekas askar yang lumpuh.
SUKAN STOKE MANDEVILLE 29 JULAI 1948
pada tarikh 29 Julai, 1948,
ketika Sukan Olimpik dirasmikan di London.
OLIMPIK LONDON
[Loeffler] Mereka berlatih sepanjang masa
supaya lebih sihat, lebih baik dan lebih pantas.
Gerakan itu bermula.
[wartawan 1] Lapan belas negara cipta rekod penyertaan Paraplegia...
[wartawan 2] Dua puluh dua negara menghantar wakil...
[wartawan 3] Sukan Stoke Mandeville terima penyertaan 26 negara.
Ia berkembang pesat.
ROM - 1960
Rom merupakan kesempatan pertama Sukan Paralimpik.
Ramai menyangka ia berkaitan dengan lumpuh
namun Paralimpik ialah Olimpik.
[Parsons] Saya rasa Guttman bijak dalam menyedari gerakan sukan
akan menjadi alat penting untuk mencabar persepsi dunia.
- [muzik orkestra kemenangan dimainkan] - [khalayak bertepuk dengan irama]
PARALIMPIK BEIJING 2008
[Loeffler] Apabila ia sampai ke China,
itu sebuah lagi negara orang kurang upaya tak pernah dilihat.
Mereka disembunyikan.
[Cui Zhe dalam Mandarin] Oleh sebab saya hilang upaya semasa usia yang sangat muda,
keluarga tak pernah menaruh harapan tinggi pada saya.
Mereka cuma tak tahu apa saya akan jadi apabila dewasa.
Bagaimana saya nak tanggung diri sendiri?
[pelatih dalam Mandarin]
- [Zhe merengus] - [pelatih dalam Mandarin]
[orang bertepuk]
[juruhebah dalam Mandarin]
Persekutuan Orang Kurang Upaya China merekrut
atlet untuk Paralimpik Beijing 2008.
Mereka datang rumah, tanya jika saya berminat dalam sukan.
Keluarga saya tak kaya.
Jadi mereka dah bukakan pintu untuk saya.
[dalam bahasa Inggeris] Kita ada negara terbesar dunia...
[juruhebah] REPUBLIK RAKYAT CHINA
[khalayak bersorak kuat]
[Gonzalez] ...membuat komitmen penuh untuk jadikan Paralimpik itu
yang terbaik
dan menggunakannya untuk mengubah hidup orang kurang upaya.
[juruhebah 1 dalam Mandarin]
[juruhebah 2 dalam Inggeris] Hadirin, perlawanan meraih emas akan bermula.
Nombor tiga, Ryley Batt.
[juruhebah 1 dalam Mandarin]
China mengejutkan semua. Paralimpik mereka berjaya.
Kami dapat ke pusingan akhir melawan Amerika Syarikat
dan ada 8,000 orang penonton.
[juruhebah dalam Mandarin]
[Batt] Pertama kali tahu tentang Paralimpik,
saya tak mahu tengok orang berkerusi roda.
Ia kelemahan saya.
Saya tak nak guna kerusi roda.
- [khalayak berteriak] AS! - [juruhebah dalam Mandarin]
[mengagah]
[Batt] Ketika mengandung, ibu buat pemeriksaan.
Keputusan tak menunjukkan apa-apa.
Jadi apabila lahir, keluarga saya terkejut.
Saya tak ada kaki dan beberapa jari di setiap tangan.
Saya dengar cerita, nenek saya yang baik, tak tahu
macam mana pegang saya.
Dia tak tahu macam mana nak terima saya. Ibu dan nenek menangis berminggu-minggu,
tak tahu apa nak buat dan apa nasib saya.
- Cakap, "Hai, kamera." - Basikal.
- Dia kata basikal. - [wanita] Basikal.
[Batt] Datuk saya berbeza. Dia tak mahu tidak sebagai jawapan.
Lambai pada ibu.
Lambai ibu.
[Batt] Dia belikan motosikal semasa umur saya tiga, empat tahun.
Ibu bapa saya tanya kenapa dia belikan.
"Macam mana dia nak naik?"
[ayah Batt] Hebatnya motor kamu. Bawalah, Ryley.
Hari pertama kali menunggangnya ialah hari terbaik hidup saya.
Saya masih ingat hari itu.
- Dia buat saya rasa normal. - Tengok itu.
[ayah Batt] Tengoklah dia.
[Batt] Saya tak pernah fikir, "Kasihannya, saya kurang upaya."
Saya tak lihat diri saya sebagai kurang upaya.
[ayah Batt] Macam monyet.
[Batt] Saya bergerak dengan papan selaju.
Saya nak sesuaikan diri dengan kawan.
Saya tak ada di sekolah semasa kami perlu pilih sukan
yang kami nak main. Saya diberi ragbi kerusi roda.
Saya nak duduk di situ tapi amat malu untuk lakukannya.
Seminggu kemudian, saya pergi berenang.
Beberapa jam kemudian, papan selaju saya dicuri.
Entah apa saya fikir saya cuma rasa,
saya patut cuba ragbi kerusi roda.
Saya sukakan aliran adrenalin.
Apabila bertemu, seperti kemalangan kecil.
[wartawan] Sukar, laju dan bukan untuk yang lemah semangat.
Tidak hairanlah ragbi kerusi roda juga dikenali sebagai "bola maut".
[penonton] Ooh!
Ia sangat kena dengan saya. Namun begitu,
zaman remaja tempoh paling sukar dalam hidup saya.
Saya tak suka diri saya.
Saya tak suka keluar ke tempat awam.
Saya risaukan apa orang fikir tentang saya.
Saya makan banyak, berat mula bertambah.
[penemu duga] Ada kekasih?
Tidak, buat masa ini.
Saya cuma pergi parti dan kenal perempuan berbeza. Jadi...
- [penemu duga] Yakah? - Tak selalu.
- [ketawa] Awak tambah cerita ya? - Tidaklah.
[dua-dua ketawa]
Di Beijing 2008, saya bergantung bakat semula jadi.
Saya tak tegap seperti sepatutnya.
Kami kalah pusingan akhir. Rasa macam dah kecewakan 11 yang lain.
Saya tak suka ketakupayaan saya dan waktu itu sukar untuk saya.
[juruhebah] Juara Paralimpik, Amerika Syarikat.
[khalayak bersorak]
[Zhe dalam Mandarin] Selepas Paralimpik Beijing 2008,
seluruh dunia mengubah sikap terhadap orang kurang upaya.
- [pelatih dalam Mandarin] - [khalayak bersorak]
Hidup saya dan keluarga,
jadi lebih baik selepas itu.
[Craven dalam Inggeris] Sebelum Paralimpik,
China tak memandang tinggi orang dengan ketaksempurnaan.
Tapi keadaan sama berlaku di seluruh dunia.
Ia juga berlaku di UK.
Mungkin dalam cara yang halus.
[Alaize dalam Perancis] Saya diambil di Perancis.
Rasanya macam mendarat di planet baru.
Saya selalu dikatakan sebagai tak guna.
Saya cuma si tempang kotor...
seorang negro...
Ia...
[menangis]
Saya masih kecil. Saya tak faham apa yang berlaku.
Tapi apabila saya beritahu ibu bapa...
Saya susah nak faham kenapa orang
kejam dalam hal perbezaan sesama manusia.
[Cole dalam Inggeris] Membesar di Australia,
saya jadi sasaran buli.
Seorang budak,
nampak saya berkaki satu. Dia panggil saya "lanun".
Saya...
[tertawa kecil]
Saya tak tahan dipanggil begitu
saya cabut kaki palsu saya dan lempar macam lembing
sampai kena dia.
Itu hari pertama di sekolah. Saya tak dibuli lagi.
[Craven] Jantung dan otak saya masih berfungsi.
Saya di sini dan jangan halang. Saya takkan benarkannya.
Beri peluang. Kami tunjuk kemampuan kami.
Atau, kami akan cipta peluang sendiri.
AFRIKA SELATAN
[Ntando Mahlangu] Saya datang dari kawasan pedalaman.
Saya faham kenapa ada benda disembunyikan.
Ia sangat pelik.
Di kawasan pedalaman,
mereka akan ambil budak itu dan sorok dia,
sebab keluarga fikir anak kurang upaya itu sumpahan.
Ada orang yang tak nak tengok mereka.
[cheetah berdengkur]
Daripada umur setahun hingga sepuluh tahun saya guna kerusi roda.
Awak tak nampak apa orang lain nampak.
Tak nampak masa depan sendiri.
Pertubuhan kebajikan...
membantu saya dapatkan kaki palsu.
[Mahlangu kecil] Pegang di sini. Yang ini atau ini?
[lelaki] Okey, pusing.
Saya dapat bilah pertama, bilah Cheetah.
Ia mengubah kehidupan saya dalam banyak hal.
Sekarang saya boleh jumpa orang
dan bertentang mata dan salam mereka.
Bukannya nampak perut mereka.
Awak rasa setaraf.
Selepas mula bergerak, saya suka perasaannya.
[wanita] Syabas!
[Mahlangu] Orang selalu suruh saya duduk diam.
Saya tak rasa saya nak duduk diam. Saya nak bergerak.
Setiap kali dapat berlari, ia menggembirakan hati saya.
Tak ada yang boleh ganggu saya.
Saya hanya dengar hembusan angin di telinga.
[muzik kemenangan dimainkan]
Saya mula fikir, "Saya nak buat sesuatu.
Saya nak jadi lebih baik dan ubah dunia."
Jurulatih kata dia nampak bakat saya.
Kita akan ke Rio.
SETAHUN SEBELUM PARALIMPIK
[Gonzalez] Ini kali pertama kita ada dua Paralimpik yang berjaya.
Beijing dan London.
Jadi, jangkaan untuk Rio adalah tinggi.
[Parsons] Dari segi penganjuran, kami di tahap pembetulan akhir.
Pembinaan sedang berjalan ikut jadual.
Kami rasa ini akan jadi sesuatu yang hebat.
Kami akan persembahkan sesuatu yang istimewa.
Kemudian kami mula nampak beberapa halangan.
[bahasa Portugis] Di sini kita akan adakan
JAWATANKUASA PENGANJURAN RIO 2016
Sukan Paralimpik terbaik dalam sejarah.
Bukan dari segi penganjuran tetapi kemesraan manusia.
[Parsons dalam Inggeris] Nama jawatankuasa penganjuran akan diumumkan.
Nama rasmi
ialah Jawatankuasa Penganjuran Rio 2016 untuk Sukan Olimpik, bukan
Olimpik dan Paralimpik.
Jadi itu meninggalkan tanda tanya kepada saya.
Kenapa tak ada Paralimpik pada nama rasminya?
Entahlah. Sesetengah pemimpin senior di sana tak peduli.
Jika dilihat sejarah gerakan Paralimpik,
ada masa atlet kami tak dilayan dengan layanan bermaruah
dan rasa hormat.
Di Atlanta, ia macam malapetaka.
[pistol mula ditembak]
[Gonzalez] Jawatankuasa Penganjuran Olimpik putuskan tak adakan Paralimpik.
[Parsons] Di Athens, jika anda lihat gambar,
tempat penonton tak dipenuhi.
Bahagian promosi banyak isu.
Saya selalu kata, "Kalau mudah itu bukan Paralimpik."
[wartawan 1] Rusia menolak untuk jadi hos Paralimpik tahun ini.
OLIMPIK MOSCOW 1980
[wartawan 2] Profesor Sir Ludwig Guttman kecewa akan
keputusan Rusia asingkan orang kurang upaya.
[Guttmann] Saya kesal.
[penyampai] Soviet memang tak akui kewujudan orang kurang upaya.
Itu salah satu sebab untuk menolak.
Mereka ketinggalan 20 tahun daripada kita.
[wartawan] Apabila Soviet Union menolak untuk mengadakan Paralimpik,
tradisi yang bermula di Rom pada 1960 telah dipecahkan.
Tapi Belanda memberi jaminan ia akan diadakan.
PARALIMPIK ARNHEM 1980
Semasa tiba di Arnhem, saya tak tahu,
Sir Ludwig telah meninggal setahun sebelumnya pada tahun 1980.
[Loeffler] Saya rasa dia berjuang hingga ke akhirnya.
Lagipun dia memang sedang bekerja.
Dia masih tutup lampu setiap petang,
menjadi orang terakhir untuk pulang,
dan dia masih bersemangat dalam kerjanya.
Jadi, ia masa yang baik untuk dia pergi.
Saya ke Arnhem dan ia sangat memilukan.
Perkara pertama yang berlaku ialah tempoh bertafakur untuknya.
Tempoh seminit yang sunyi itu sambil memikirkan
tentang ayah saya, saat yang mengharukan untuk saya.
Ada seorang lelaki dengan palsi serebrum di sebelah saya.
Dia tak boleh bercakap tapi ada papan di depannya.
Dia tunjukkan huruf-huruf. Dia tanya kenapa saya di sini.
Saya kata, "Sebab Ludwig Guttman ayah saya."
Dia jawab, "Orangnya hebat."
Paralimpik itu berakhir dengan kejayaan.
Mereka di sana kerana Rusia kata tak ada orang kurang upaya.
Tapi saya rasa mereka ada ramai. [tertawa kecil]
Awak menang 17 pingat Paralimpik termasuk tujuh emas.
Awak pegang rekod dunia dalam setiap acara trek,
100 meter, 400 meter, 800 meter, 1,500 meter, 5,000 meter.
Awak orang pertama menang semua maraton utama dunia dalam
setahun selama tiga tahun berturut-turut.
[penonton bersorak dan bertepuk]
- Hebat. - Terima kasih.
Ceritakan kisah awak sebab
ia hebat. Awak lahir di mana?
Saya lahir di St. Petersburg, Rusia.
Dilahirkan dengan ketakupayaan di Rusia pada tahun 80-an,
ia memang sukar.
Ibu kandung saya tak mampu sara saya.
Saya diletakkan di rumah anak yatim nombor 13.
Tak ada nama hebat. Cuma nombor 13.
Kehidupan saya biasa.
Saya tiada kerusi roda.
Untuk bergerak saya mengesot di lantai
guna tangan sebagai kaki.
Saya memberontak. Saya anak yang degil.
Saya tak pernah diambil sehinggalah tahun keenam apabila ibu saya datang.
Saya terhutang nyawa padanya.
Sekelip mata, saya sudah dalam kapal terbang ke Amerika.
Saya tak kenal dunia luar.
Ibu kata saya menjerit sebab ia dunia asing.
Saya kena tinggalkan tempat saya tahu selepas sekian lama dan
masuk dunia baru yang asing. Saya tak faham bahasanya.
- [bayi menangis] - [McFadden kecil mengekek]
Hai, awak, helo!
- [wanita] Berapa umur awak? - Enam tahun.
[mengekek]
[McFadden] Di AS, kaki saya jadi lemah dan mengecil.
Saya lalui sepuluh pembedahan hanya untuk luruskan kaki.
Doktor tak beri saya harapan untuk hidup lama.
Saya takkan hidup lama dan takkan dapat bekerja.
Fikiran mereka sempit.
Saat saya duduk atas kerusi lumba itu,
saya tahu itu memang untuk saya.
[McFadden] Saya tak pernah rasa begitu.
[wanita] Tatyana!
[McFadden] Kebebasan dan saya boleh bergerak laju.
Saya seronok sangat hingga tak pedulikan hal lain.
Dunia tak ada masalah.
Rasanya seperti sebuah keabadian.
Saya berlatih 120 batu seminggu.
Latihan tangan hampir sama dengan latihan untuk pelari yang berupaya.
Tengok.
[McFadden] Orang kata berjalan guna tangan selama enam tahun pertama
telah membina otot di tangan dan belakang saya.
Di awal tahun persekolahan,
kami kena tulis matlamat akademik.
Matlamat terakhir saya ialah,
"Pergi Olimpik Athens pada tahun 2004."
[juruhebah] Tatyana McFadden.
[orang bersorak]
[pistol mula ditembak]
[ibu McFadden] Ayuh, Tatyana!
[khalayak bersorak]
[McFadden] Tak ada orang sangka saya akan layak dan akan menang pingat.
Balik daripada Paralimpik,
orang tak tahu ada Paralimpik.
Saya nak sertai pasukan trek sekolah.
Tapi saya tak layak lari bersama pelari lain
sebab saya pelumba berkerusi roda wanita tunggal di situ.
Saya tak faham kenapa saya didiskriminasikan.
Jurulatih saya pun kata saya kena ada kelab sendiri.
Saya tak layak di sini. Ia menyakitkan.
Saya fikir yang kita kena melawannya.
Jadi, kami saman bukan untuk kerosakan maka tiada wang.
Kami saman untuk hak orang kurang upaya
untuk menyertai sukan sekolah.
[wartawan] Ketakupayaan diberi hak sama rata dalam program sukan sekolah.
Mandat itu diberikan pentadbiran Obama.
[McFadden] Saya boleh lari bersama pelari lain.
[wartawan 2] Pertama kali dalam sejarah, pelajar kurang upaya
akan dimasukkan dalam pasukan sukan sekolah mereka.
[McFadden] Perjalanan sukar tetapi ia jadi undang-undang persekutuan,
iaitu Undang-Undang Ekuiti Sukan dan Kecergasan.
Ada yang memanggilnya Undang-Undang Tatyana.
Apabila dapat tahu Paralimpik akhirnya akan diadakan di Rusia,
saya nak lakukan sesuatu.
[Parsons] Ramai yang terkejut kita ada Paralimpik Musim Sejuk.
PARALIMPIK MUSIM SEJUK 2014
Kita ada atlet buta bergerak 100 kilometer per jam, menuruni bukit...
[wanita] Okey, bagus.
bergantung kepada pemandu melalui sistem radio untuk kata,
"Kiri, kanan."
[pengulas] Super-G bagi cacat penglihatan berjalan.
[McFadden] Saya tak suka turun bukit laju jadi saya takkan buat ski turun bukit.
Bagi saya ski rentas desa sesuai.
Latihan adalah perkara paling susah saya pernah buat.
Jurulatih kata saya patut kembali kepada sukan musim panas,
dan fokus latihan untuk Rio.
[pengulas] Tatyana McFadden, cerita hidupnya sangat menarik.
[McFadden] Tak ada yang lebih membanggakan daripada melihat
keluarga memegang bendera Amerika dan Rusia.
Semuanya nampak serasi dan sebati.
[pengulas] McFadden masih cuba menahan.
Itu dia Mathinsen datang, mendekati peminat.
McFadden cuba menghalang.
Marthinsen melepasi garisan penamat.
Penamat yang hebat. Kayuhan demi kayuhan.
Rasanya Marthinsen sampai 0.1 saat awal daripada McFadden.
Penamat yang hebat.
Memenangi pingat perak disaksikan ibu kandung saya
menambah kenikmatan saat itu.
Saya sangat teruja berjumpa semula dengannya.
Boleh nampak di wajahnya kelegaan.
Hidupnya susah, sentiasa risaukan keadaan saya setiap hari.
Rasanya ketika dia nampak saya, usianya jadi muda 20 tahun.
RIO - TUJUH MINGGU SEBELUM PARALIMPIK
[wartawan] Rio Olimpik bakal bermula tak lama lagi.
[Mahlangu] Saya tak janji apa-apa. Saya muda. Tak ada kelemahan.
Kita cuma perlu buat yang terbaik dan semua akan datang.
Saya akan ke Rio di usia 14 tahun.
[Stutzman] Saya amat teruja kerana layak.
Saya habiskan masa empat tahun berlatih.
Empat tahun. [tertawa kecil]
[Batt] Banyak pengorbanan kena dilakukan.
Parti kawan-kawan, majlis kahwin, hari jadi dan lain-lain.
[Vio] Mungkin ini ialah penyertaan tunggal saya.
Dalam lima tahun, semua boleh berubah.
[Parsons] Beberapa minggu sebelum pembukaan Sukan Olimpik,
Jawatankuasa Penganjuran telefon.
Mereka hanya akan beritahu apabila saya ke sana.
Saya kata...
Tarikh 18 Julai itu ialah tarikh penting.
Kami bertiga mewakili pihak kami.
Mereka kata, "Ini berkaitan dana.
Paralimpik akan terjejas teruk.
Sejujurnya, kami tak tahu
Paralimpik bagaimana kami nak adakan.
Kami mungkin takkan adakan Paralimpik."
Itu lima minit paling lama dalam hidup saya.
Gila betul. Tak ada duit.
Apa semua ini? Apa dah jadi?
Semua tahu sukan itu perlukan duit.
Mereka tak kata, "Kami boleh buat itu dan ini."
Mereka kata, "Kami tak boleh."
Kami terkejut.
Saya kenal Xavi lebih sepuluh tahun.
Pertama kali saya lihat dia tak membalas.
Saya tak nampak bagaimana kami boleh mengubahnya.
Itu menakutkan.
Kemudian mereka keluar.
Rasanya kami duduk dalam lima atau sepuluh minit.
Diam, tak tahu nak cakap apa dan di mana nak mula.
LIMA MINGGU SEBELUM PARALIMPIK
[wartawan] Peluang atlet untuk ke Paralimpik bulan depan
berada dalam keadaan tak pasti,
kata Presiden Jawatankuasa Paralimpik Antarabangsa.
Tak pernah berlaku dalam sejarah 56 tahun Sukan Paralimpik,
kami hadapi keadaan begini.
Kebimbangan mula meningkat.
Paralimpik akan dibatalkan sebab tiada wang.
[wartawan] Ini takkan berlaku kepada Piala Dunia
atau Sukan Olimpik di Rio. Ini skandal.
Sepanjang satu bulan sebelum Rio, saya menangis.
Apa yang akan jadi?
Saya tak tahu nak fikir apa. Ia agak mengejutkan.
Bermula sebagai kebimbangan, ia pantas bertukar menjadi krisis.
[wartawan 1] Bagaimana buruk krisis kewangan ini? Katanya, ia malapetaka.
[wartawan 2] Dilaporkan bahawa dana untuk Paralimpik Rio
telah digunakan untuk Sukan Olimpik.
KETAKUTAN TERBESAR SAYA IALAH ATLET KITA DIANGGAP SEBAGAI RAKYAT KELAS KEDUA
Sejujurnya, saya sangat marah.
Itu tak munasabah.
Bajet berbeza untuk Paralimpik dan Olimpik.
Kenapa ambil dana kami?
Ia seolah-olah mereka tak pandang Paralimpik.
Jawatankuasa Paralimpik Kebangsaan kata,
"Andrew, apa dah jadi? Ia akan berlangsung atau tak?"
EMPAT MINGGU LAGI
Atlet Paralimpik tak ada masa risaukan apa yang tak boleh berlaku.
Mereka buat apa yang mampu.
Saya jamin itu yang akan kami buat.
[Parsons] Lupakan kepimpinan kerana mereka takkan tolong.
Kami tahu kami tak boleh gagal demi atlet.
Jadi kami bertiga mulakan kerja.
Xavi menyusun semula sumber yang ada.
Kami guna papan putih. Cara ini bolehkah?
Tak, kontrak dah sain. Semua dah dibayar, habis.
Cara ini boleh? Ya, tapi perlukan ini. Jom buat.
[Parsons] Philip uruskan media dan hal ehwal politik.
[Gonzalez] Tugas Andrew Parsons ialah berurusan dengan pihak berkuasa Brazil.
Saya cuba cari dana. Kami jumpa kerajaan.
[wartawan] Presiden wanita pertama Brazil, Dilma Rousseff telah digantung.
Presiden Brazil ketika itu telah didakwa.
[orang bersorak]
Ia resipi malapetaka.
- [orang menjerit] - [bunyi deram-derum kuat]
[Gonzalez] Banyak perubahan operasi dilakukan.
Tapi akhirnya, ia semua perlu duit.
Jawapan untuk duit sentiasa, minggu depan.
Kami sentiasa berbincang semasa proses berjalan.
Ada berita dari penaja baru?
Jika tak ada jawapan sekarang, dah terlambat.
Saya cuba tapi semua fokus Olimpik.
[Craven] Usaha menyelamatkan Paralimpik perlu berlaku semasa Olimpik.
Dalam tempoh itu, saya berada di kem di Alabama,
bersedia untuk diri kami sendiri.
Saya hanya teruskan persediaan dan berharap,
semua akan berhasil.
TIGA MINGGU LAGI
[Alaize dalam Perancis] Sukar untuk fokus.
Terlalu banyak tekanan, persediaan mental.
[Stutzman dalam Inggeris] Saya tak tengok berita.
Saya tak nak tahu tentangnya. Saya nak kekalkan semangat.
Kerajaan Persekutuan akan suntik 100 juta tajaan.
Berita yang amat baik.
Bila kita boleh dapat dana itu?
[Craven] Kami dapat tajaan.
Kemudian hakim persekutuan kenakan injunksi terhadap kerajaan.
Duit yang dijanjikan tak dapat disalurkan
melainkan Jawatankuasa Penganjur mendedahkan kewangannya.
Tentu mereka tak mahu buat begitu.
[bunyi derum-deram guruh]
[wartawan] Tiga minggu sebelum bermula, nasib Paralimpik Rio masih tergantung.
Saya dalam perjalanan untuk bercakap dengan hakim.
Kagumkan dia.
[Parsons] Ini sesuatu yang takkan saya lupakan
sebab kerajaan persekutuan
dan saya sendiri akan bercakap kepada hakim di Rio,
bersama peguam negara.
Saya kata,
kalau kami tak dapat duit ini, takkan ada Paralimpik.
Dan untuk sebuah negara dengan 24 juta orang kurang upaya,
apa kita buat untuk mereka? Ini seperti beritahu
"Dengar sini...
Awak tak penting. Awak tak berbaloi."
[muzik saspens dimainkan]
XAVI - Ada berita? PHILIP - Macam mana?
Akan tahu esok.
Dalam hati, saya takut. Jika ia tak diadakan,
habislah. Gerakan dan organisasi ini musnah.
[Craven] Ia akan putuskan rantaian.
Tak akan ada keyakinan pada masa depan.
Ia akan memadamkan obor Paralimpik.
Xavi asyik kata "Habislah kita."
Dia sangat beremosi.
[sengukan] Susah nak jelaskan
sebab kami percaya kami sebahagian daripada gambar yang lebih besar.
Ini gerakan untuk kebaikan.
[Cole] Saya dapat panggilan daripada CEO Swimming Australia.
Saya tak pernah rasa selega itu.
Paralimpik akan diteruskan.
Tentunya kami teruja.
Saya cuba tahan emosi.
Saya sopan begini.
"Okey, saya dah sedia. Saya akan berlatih sekarang."
Saya menangis sekali lagi.
Kemudian ada berita baik. Kami dapat duit.
Syukurlah.
Kami bermula tanpa apa-apa dan sekarang dah ada sesuatu.
Paralimpik diteruskan walau apa terjadi.
[wartawan] Persediaan bertahun-tahun akan berakhir.
[orang bertepuk]
[McFadden] Paralimpik yang berlangsung empat tahun sekali,
sesuatu yang ajaib.
[orang berteriak]
Ia sebuah komuniti dan kami sokong satu sama lain.
- [muzik rancak dimainkan] - [orang bersorak]
[Stutzman] Dunia nampak hakikat itu ketika Paralimpik berlangsung.
[orang bersorak]
Ia kenyataan berkuasa,
kerana adanya mereka ini yang bertarung untuk sampai ke sini
Anda telah tiba ke Sukan Paralimpik 2016 Rio.
[lelaki dalam Inggeris] Jauh di sana ialah Taman Olimpik.
[juruhebah 1] Sukan Paralimpik 2016 Rio akan bermula tak lama lagi.
[perbualan samar-samar]
[juruhebah 2] Kita beralih kepada perlumbaan sorotan,
800 meter lelaki T54 akhir.
[pengadil] 30-15
[juruhebah dalam Inggeris dan Portugis] Sepuluh.
Semua nampak macam bandar tinggal.
[Alaize dalam Perancis] Mengejutkan.
[Craven dalam Inggeris] Memang gila.
Jawatankuasa Penganjur yang hilangkan duit kami,
atau dah belanjakannya, tak jual sebarang tiket.
Sangat sedikit tiket terjual, kurang daripada Sukan sebelumnya.
Itu mencipta suasana yang tak elok.
Duit adalah penting di permulaan. Tapi di belakangnya,
kenapa buat semua ini kalau tak ada orang tengok?
Ribuan tempat duduk yang mungkin boleh ubah hidup seseorang.
Sebab jangan lupa, bukan saja hidup atlet berubah,
hidup penonton juga berubah.
[khalayak bertepuk dan bersorak]
[pengulas] Pusingan akhir 200 meter lelaki T42.
Kejohanan utama pertama bagi Ntando Mahlangu.
[Mahlangu] Lupakan stadium penuh.
Ya, ia memainkan peranan penting. Kita nak orang sokong.
Tapi saya mewakili berbilion orang dan itu hebat.
Mewakili tempat asal saya ialah sesuatu yang besar,
kerana saya takkan lupa asal usul saya.
- [bunyi gong bergema] - [muzik dramatik dimainkan]
[pengulas] Mereka dilepaskan. Mahlangu perlahan keluar dari blok.
Saya mewakili orang saya, suku kaum saya.
Saya mewakili suku kaum lain.
Saya berlari untuk pemandu teksi yang membawa saya ke pekan.
Orang yang pastikan kami ada roti di kawasan pedalaman.
Saya lari untuk mereka yang mainkan peranan dalam hidup saya.
[pengulas] Mahlangu, dari Afrika Selatan!
[muzik orkestra semakin kuat]
Whitehead bakal merangkul emas! Mahlangu untuk perak.
Mahlangu dapat tempat kedua dengan rekod baru Afrika.
Setiap atlet mengimpikan pingat emas.
[juruhebah] Ntando Mahlangu.
Tapi apabila dapat perak, saya gembira.
[Parsons] Saya ingat ada orang kata, "Jualan tiket rendah."
Jadi saya kata, "Tunggu.
Orang akan datang.
Brazil akan sokong Paralimpik ini. Mereka takkan kecewakan kita."
[pembaz permulaan berbunyi]
[Gonzalez] Tiba-tiba, semangat Paralimpik itu muncul.
Para atlet jadi tumpuan.
[pengulas 1] Ellie Cole dapat emas Paralimpik dengan catatan masa tertinggi.
[pengulas 2] Perlumbaan antara peserta Amerika.
Tatyana McFadden mendapat emas pertamanya di Rio!
[pengulas 3] Larian hebat daripada Peacock!
[Parsons] Jualan tiket mula meningkat.
[meniup berulang-kali]
[Craven] Orang tak tahu tentang tiket Paralimpik.
Selepas tahu, mereka pun beli.
[pengulas] Persaingan yang sengit. Itu dia Van Rhijn!
Van Rhijn mungkin menang dan dia berjaya!
[Peacock] Jumlah penonton tertinggi di Taman Olimpik direkodkan
ketika Paralimpik bukan Olimpik.
[orang bertempik dan bersorak]
Syabas!
Sukanlah yang menyelamatkan keadaan.
Para penonton, rakyat Rio,
warga Carioca menyaksikannya dan mereka rasa semangat itu.
[khalayak bersorak]
[Parsons] Satu ketika dalam boccia...
Boccia, atlet ada ketakupayaan serius.
Mereka boleh jadi tertekan jika terlalu sejuk atau panas,
bising, ada kejutan.
Penonton pula... Seperti stadium bola.
[orang bersorak kuat]
Para pegawai agak risau.
"Patutkah kami beritahu penonton, cuba kurangkan bunyi?"
Atlet kata, "Kami suka. Itulah yang kami mahu dalam hidup."
[pengulas] Semua kerja keras berbaloi untuk Brazil.
Ia saat yang takkan dapat dilupakan pasukan dan kaptennya, Antonio Leme.
[Batt] Rio bercakap tentangnya dan itu mengujakan.
Peminat suka sukannya.
Kami bertuah berada di pusingan akhir,
mereka suka Australia daripada Amerika
dan sorak untuk kami.
[pengulas] Itu dia pemain terbaik dunia, Ryley Batt.
[khalayak bersorak]
[Batt] Ada pasukan kami nak kalahkan dan pasukan itu ialah AS.
Melihat gambar di Beijing mengubah hidup saya.
Pingat perak itu ada di tepi katil dan saya akan lihat setiap pagi dan kata
"Ini perlu jadi emas."
Bangun dan pergi jadi atlet.
[pengulas] Semua dalam posisi.
- [bunyi wisel] - Lambungan pembukaan.
Dan kita bermula.
Dia ada banyak tenaga. Dia akan terjah saja.
Selepas turunkan berat, saya mula terima ketakupayaan saya.
[pengulas] Dia hilang kawalan.
Saya bangga dengan diri.
[pengulas 1] Dan kita seri semula.
Batt membuka ruang kanan.
Itu dia, pelantak pelancar.
[pengulas 2] Ryley Batt menjadikannya 58-57.
[pengulas 1] Itu mungkin bola pingat emas.
[pengulas 2] Masa rehat.
[Batt] Atuk pengaruh besar hidup saya.
Selalu kata, "Kepimpinan melalui teladan."
Jangan buat muka begitu. Cakaplah.
[Batt] Saya menang demi dia.
Saya nak buat yang terbaik untuk atuk saya.
[tarik nafas dalam]
[suara pecah] Sedih dia meninggal dunia tahun lepas...
Buat saya beremosi.
Tapi dia pasti bangga dengan saya.
Selamat tinggal.
[wanita] Selamat tinggal.
[pengulas] Australia ada masa 3.6 saat. Kini terserah kepada Batt.
[khalayak bersorak]
Batt akan bawanya melintas garisan dan tamat!
Mereka akan menang emas!
Melakukannya di masa tambahan.
[Batt] Saya suka menang bersama 11 rakan pasukan terbaik.
[semua] Whoo!
[Parsons] Saya percaya mungkin Rio lebih penting bagi
Paralimpik daripada London
kerana cabaran lebih besar di Rio.
Kami tak pernah hadapi keadaan begitu.
[pengulas dalam Portugis]
- Gol! - [khalayak bersorak]
[Vio dalam Inggeris] Sebagai atlet Paralimpik,
mereka sedia mencipta sebuah lagi cerita melalui sukan.
Awak berlatih seumur hidup untuk saat itu.
Rio susah kerana ada masalah di bahagian tangan.
Saya tak dapat berlawan seminggu sebelum, saya sangat tertekan.
Semua orang berlawan dan jadi lebih baik.
Saya pula cuma duduk saja.
Rio, saya cuba yang terbaik setelah sekian lama dan
tahu saya akan menang.
[juruhebah] Sepuluh!
- [lelaki] Whoo-hoo! - [khalayak bersorak]
- [pembaz berdering] - [pengulas dalam Portugis]
[Stutzman] Saya ingat saat panahan terakhir.
Sepuluh untuk menang, sembilan, seri, lapan, kalah.
[pengulas dalam Portugis]
[Stutzman dalam Inggeris] Saya ada masalah peralatan dan kalah.
Itu sangat menyedihkan untuk saya.
Rio dan saya bukan kawan baik.
Saya ambil masa pulihkan kekecewaan
kerana dedikasi
dan pengorbanan dicurahkan selama empat tahun.
[pengulas] Selamat kembali ke Carioca 3 dan lawan pedang kerusi roda Paralimpik.
[Vio] Dua hari sebelum, saya mula lawan semula.
Tapi prestasi saya teruk sebab saya tertekan.
Jurulatih kata bagus. Saya tak setuju.
Jangan kata saya bagus kalau saya tak bagus!
Berambus!
Sangat susah untuk saya.
Orang tak percaya saya, tak apa.
Jika saya tak percayakan diri, itu masalah.
[Vio] Orang Cina, mereka dominasi semuanya bertahun-tahun, di setiap pertandingan.
Mereka kuat. Bagaimana mereka buat?
[pengulas] Dalam beberapa minit lagi, kita akan ada juara Paralimpik baru.
Pengadil sedang meminta peserta bersedia menyerang.
[jurulatih] Hei!
Bebe! Bebe!
[pengulas 1] Jika dia meraikan satu mata begini,
bayangkan jika dia dapat mata ke-15 nanti.
Hei!
[Vio] Semua sempurna mata demi mata.
- [pegawai] Allez. - [jurulatih] Hei!
Apalah yang saya buat?
[pegawai] Allez.
[Zhou menjerit]
[pengulas 2] Jangan lupa dia kini berhadapan juara baru.
[pengulas 2] Pantas. Dia menambah satu mata.
[Vio] Fizikal dia lebih baik. Dia ada tangan.
Dia ada kaki. Jadi, dia lebih bagus daripada saya.
[pegawai] Allez.
[jurulatih] Hei!
[menjerit]
[bercakap bahasa Itali]
[pengulas 2 dalam Inggeris] Dia terdesak.
Tikaman kembali.
- [menjerit] - [pengulas 1] Vio sangat bertenaga.
Vio kembali mendahului dengan lima mata.
[pegawai] Prêtes. Allez.
[jurulatih] Hei!
[pengulas] Pasukan Itali merasa tak senang.
Terkena pukulan di belakang kepala.
Lihat, boleh nampak libasan Zhou,
melangkaui topeng dan mengenai kepala.
[lelaki] Dia nak ais.
[Vio] Ketika kecil dan sekarang,
kalau saya rasa sakit, saya diam saja.
Saya cuma kata, "Tak apa, nanti hilanglah."
Jadi kalau saya kata sakit, ia memang sakit.
[pengulas 1] Dia senyum tapi itu nampak sangat menyakitkan.
[muzik dramatik dimainkan]
[khalayak bersorak dan bertepuk]
[pengulas 2] Beatrice Vio sangat menginginkannya.
Paralimpik memang benar-benar mencipta adi wira.
- [pegawai] Prêtes. Allez. - [jurulatih menjerit]
[menjerit]
[pengulas] Satu mata sebelum emas.
[Vio] Apabila kita di ambang kemenangan,
kita rasa, "Okey, yang terakhir."
Kalau yang terakhir kedudukannya betul, kita terus menang.
Kita sedar hakikat itu dari dulu.
Tapi kalau tak kena, kita akan menangis selamanya.
[khalayak bertepuk dengan irama dan bersorak]
[lelaki bersorak untuk Bebe dalam bahasa Itali]
[pengulas 1] Semua kini berdebar menunggu.
- [pegawai] Prêtes. Allez. - [Vio menjerit]
[pengulas 1] Atlet 19 tahun dari Venice, Itali ini
tak pasti bagaimana untuk meraikannya.
Emosinya asli.
[tak didengari]
[Vio] Ketika kembali saya kata, "Saya, Bebe.
Tiada kaki dan tangan. Saya cuma nak lawan."
Itu mustahil. Lawan pedang perlukan tiga jari.
Dan lengan. Itu bahagian badan yang perlu ada.
Itulah lawan pedang.
Jika tiada, awak tak boleh lakukannya.
Ia mustahil tapi semuanya mustahil di permulaan.
Kita cuma perlu percaya pada diri. Teruskan, buat apa saja yang kita nak.
[semua berteriak] Brazil! Brazil! Brazil!
[khalayak bersorak]
Upacara Penutupan Paralimpik. Jom, tengok!
Kami dah buktikan melalui Rio bahawa kami ada gerakan yang bersatu.
[khalayak bersorak]
Apabila masalah timbul,
gerakan akan kata,
"Awak tak boleh buat kami begini. Kami akan buat juga.
Kami akan sampaikan mesej kami.
Kami akan bantu ubah masyarakat
dan jadikan planet ini lebih baik."
Ini semua lebih penting daripada memenangi pingat.
[khalayak bersorak]
[juruterbang dalam Itali] Bebe Vio, terima kasih untuk semua yang anda beri.
Kali ini, anda yang terbangkan kami.
[bahasa Inggeris] Para penumpang, sukacita dimaklumkan,
kita diberi peluang mengalu-alukan pemenang emas
Sukan Paralimpik 2016.
[khalayak bersorak] Bebe! Bebe! Bebe!
[juruhebah] Pemenang Olimpik dan Paralimpik anda!
Kami mahukan peranan penting dalam hak asasi.
Kami kembali ke tempat permulaan.
[Sussex] Visi Sir Ludwig masih belum sempurna,
kerana mereka yang dipanggil kurang upaya itu
masih tidak digalakkan
atau diterima kembali ke dalam masyarakat secara amnya.
Apa yang cuba dilakukan Sir Ludwig dulu lebih diperlukan sekarang.
[muzik bertenaga dimainkan]
[Peacock] Orang kasihankan saya? Kenapa? Sebab persepsi.
"Dia tiada kaki, saya kasihankan dia."
[Alaize dalam Perancis] Ketakupayaan saya ialah kekuatan saya.
Saya akan mati begini.
Kaki saya takkan tumbuh semula.
Saya bukan cicak.
[Stutzman dalam Inggeris] Semua orang ada kuasa luar biasa
yang menunggu untuk ditemui.
[Vio] Kita cuma perlu terima hakikat.
Dan sedar betapa indahnya ia.
[muzik kejayaan dimainkan]
[Memainkan lagu tema "Rising Phoenix"]
Terjemahan sari kata oleh Nur Atiqah