Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Πάμε!
Γρήγορα! Κουνηθείτε!
Κουνηθείτε!
Η φωτιά εξαπλώνεται, γρήγορα!
Τώρα, Πόντσο!
Η παιδική ηλικία σε καθορίζει.
Είχα στενή σχέση με τον κινηματογράφο από μικρός.
Αλλά ο κινηματογράφος συνδέεται και με μια αίσθηση μοναξιάς,
άρα ο κινηματογράφος και η μοναξιά πάνε μαζί.
Η ταινία άρχισε να παίρνει μορφή ανά τα χρόνια
με διάφορους τρόπους.
Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πού ξεκίνησε το Roma...
και πότε ήταν μόνο ένα γρανάζι στη διαδικασία της ανάμνησης.
Στην αρχή, δεν υπήρχε σενάριο, δεν θα έγραφα σενάριο.
Ήθελα να αναπαράγω την αισθητήρια πλευρά του.
Είχα εκατοντάδες σημειώσεις με τις αναμνήσεις μου.
Αναμνήσεις που δεν ήταν απλώς ιστορίες και γεγονότα,
αλλά και λεπτομέρειες.
Κάνω πολλή έρευνα για τις ταινίες μου.
Στο Τα παιδιά των Ανθρώπων, έκανα εκτενή έρευνα,
κοιτάζοντας το έργο πολλών ακαδημαϊκών
που προέβλεψαν διάφορες τάσεις τον 21ο αιώνα.
Στο Gravity, εστίασα
στη λειτουργία της κίνησης υπό μηδέν βαρύτητα.
Εδώ, βασίστηκα στην ανάμνηση.
Η συνεργασία μου με το καλλιτεχνικό τμήμα, με τον Εουχένιο και την Μπάρμπαρα
δεν είχε να κάνει με λίστες.
Είχε να κάνει με αφηρημένες έννοιες.
Χρησιμοποίησαν τις προσωπικές τους αναμνήσεις
για να δημιουργήσουν μια ερμηνεία αυτού που είχα ζητήσει.
Αρχίσαμε να κάνουμε πιο ανοιχτούς κι εκτενείς διαλόγους
από όσα έδειχνε ένα κομμάτι χαρτί.
Αυτά είναι τα σχόλιά μου.
Δεν βρίσκαμε πουθενά τα πλακάκια που θέλαμε.
Ήταν δύσκολο να τα βρούμε βασισμένοι μόνο στην περιγραφή μου.
Ξαφνικά, βρίσκεις μια τοποθεσία που δεν σου κάνει,
ένα μπάνιο, που όμως έχει ακριβώς τα πλακάκια που ήθελα.
Πετύχαμε τα πλακάκια, και μόλις τα είδα
με κατέκλυσαν αναμνήσεις που έφεραν κι άλλες λεπτομέρειες μαζί τους.
Τελικά, το ζητούμενο είναι...
να ανοίγουμε πόρτες, τη μία μετά την άλλη...
Αυτή ήταν η ταινία για μένα.
Έπαιρνα όσες λεπτομέρειες μπορούσα από τη μνήμη μου
και τις αποτύπωνα.
Για να αναπαραστήσουμε το σπίτι, χρειαζόμασταν τα κατάλληλα έπιπλα.
Τα έπιπλα της οικογένειάς μου βρίσκονταν στην Κολίμα, την Τιχουάνα,
και μερικά στη Βερακρούς.
Έπρεπε να τα συλλέξουμε,
ζητούσαμε από μέλη της οικογένειας να τα δανειστούμε.
Νομίζω ότι πήραμε το 70% ή το 80% από τα έπιπλα.
Φτιάξαμε ακριβείς απομιμήσεις όσων δεν βρήκαμε,
το φρόντισε ο Εουχένιο αυτό.
Είχα ιδέες για τα κουστούμια με βάση τις αναμνήσεις μου...
αλλά έπρεπε να τις συγκρίνουμε με φωτογραφίες από τους δρόμους,
για να δω αν τα ρούχα που θυμόμουν ταίριαζαν με τα ρούχα της εποχής.
Η εξερεύνηση της ανάμνησης χωρίς ένα σενάριο
και με μια πολύ αόριστη περίληψη
σήμαινε πως ό,τι ήταν αληθινό σε αυτήν την ταινία
θα ήταν αποτέλεσμα αυτών των αισθήσεων.
Το ίδιο χάλι, αλλά παντού.
Κάτι ακόμα, το χάλι στο ψυγείο.
Το ψυγείο πρέπει να είναι γεμάτο τσάντες, δέματα, τέτοια πράγματα.
Πρέπει να είναι αδύνατον να βρεις κάτι εκεί.
-Αλουμινόχαρτο και... -Ναι.
-Τάπερ και τέτοια; -Υπήρχαν τότε;
-Ναι. -Τότε, πολλά τάπερ.
Ήθελα να βεβαιωθώ πως καθώς έστηνα μια σκηνή,
θα μου ερχόταν μια έντονη αίσθηση του χρόνου και του χώρου,
ακόμα και της μυρωδιάς από τις αναμνήσεις μου.
-Μοιάζει με πιανόλα, αλλά μ' αρέσει. -Έχει αισθητή παρουσία.
Ακριβώς.
Ωραίο αυτό.
-Είναι στη μέση; -Στη μέση του τετραγώνου.
Τα προηγούμενα σενάριά μου είχαν πολλή αφήγηση.
Με τον αδελφό μου, τον Κάρλος, το λέμε "αφηγηματικά υδραυλικά".
Είναι η δομή της ιστορίας, ο τρόπος που ρέουν οι πληροφορίες,
και ο τρόπος που το δραματικό βάρος μοιράζεται στους χαρακτήρες.
Αυτό δεν έγινε εδώ. Στην αρχή, αποφασίσαμε ποιες στιγμές θα αποτυπώσουμε,
και η ιστορία εξελίχθηκε μέσα από αυτές τις στιγμές.
Μου φάνηκε πολύ όμορφο.
Η ιστορία ανακύπτει από τις εξελίξεις
στα πλαίσια του κινηματογραφικού γεγονότος.
Το επόμενό μας πλάνο είναι ακριβώς αυτό.
Πρέπει να βάψουμε τη μαύρη τρύπα.
Ίσως πρέπει να το ανοίξουμε λίγο...
Θέλουμε παράθυρα εδώ.
Στη διαδικασία της ανάμνησης, άρχισα ξαφνικά να κρατώ σημειώσεις.
Ο χαρακτήρας της Κλέο βασίζεται στη Λίμπο, τη Λιμπόρια.
Της έκανα άπειρες ερωτήσεις, κάθε μέρα, για ολόκληρες εβδομάδες,
σκάλιζα τη μνήμη της.
Έκανα λεπτομερές πρόγραμμα για τις καθημερινές της ασχολίες.
Όχι μόνο τις δραστηριότητές της, αλλά και τις μικρές λεπτομέρειες.
Τον τρόπο που καθόταν στο κρεβάτι όταν ξυπνούσε.
Τι έκανε πρώτα; Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έβλεπε;
Πού πήγαινε μετά; Τι έκανε;
Όταν ετοίμαζε πρωινό, τι έφτιαχνε πρώτα;
Συμμετείχε πλήρως και το έβρισκε πολύ ενδιαφέρον.
Στο Θέλω και τη μαμά σου, ο χαρακτήρας που υποδύεται
την νταντά του Τενότς είναι η Λίμπο.
Της έδωσα τον ρόλο.
Λέγετε; Μια στιγμή, παρακαλώ.
Για εσένα είναι.
Με ενδιέφερε η ιστορία της νταντάς,
γιατί είχα κάνει πολλές συζητήσεις με τη Λίμπο.
Όπως για τα παιδικά της χρόνια στο Τεπελμέμε της Οαχάκα.
Ο Τενότς νόμιζε ότι δεν είχε ξαναπάει στο Τεπελμέμε,
τη γενέτειρα της Λεοντεγκάρια Βικτόρια.
Η Λέο, η νταντά του, μετανάστευσε στην πόλη του Μεξικού όταν ήταν 13 χρονών.
Μεγάλωσε με πολλές ελλείψεις.
Ως παιδί, είχα σοκαριστεί με τις περιγραφές της
για το κρύο και την πείνα που ένιωθε.
Ως παιδί από οικογένεια μεσαίας τάξης,
αυτά τα πράγματα φαίνονταν αφηρημένα, ήταν πολύ μακριά μου.
Αρχίσαμε το κάστινγκ.
Είδαμε χιλιάδες γυναίκες,
αλλά δεν με ένοιαζε αν ήταν επαγγελματίες ηθοποιοί.
Έψαχνα το κατάλληλο άτομο.
Ήμασταν περιορισμένοι από αυτή την έννοια,
γιατί έπρεπε να μοιάζουν με τους πρωτότυπους χαρακτήρες.
Με αυτούς που βλέπαμε στις φωτογραφίες και με αυτούς που θυμόμουν.
Έπρεπε να ενσαρκώσουν την ουσία αυτών των χαρακτήρων.
Και πέρα από αυτό, έπρεπε να ερμηνεύσουν.
Έπεσε το λευκό βάζο, κυρία.
Αλήθεια;
Έπεσε καθώς το καθάριζα.
Έσπασε.
Ήθελα να είναι αυθεντικοί αυτοί οι άνθρωποι.
Δεν ήθελα κάποια να παίξει μια γηγενή γυναίκα.
Αντίθετα, ήθελα να δουλέψω με μια γηγενή γυναίκα
και να προσφέρει πράγματα που δεν φανταζόμουν καν.
Δεν μπορούμε να διανοηθούμε το μυστήριο των άλλων ανθρώπων.
Τότε μου έδωσε ένα γράμμα.
Αλλά αυτό το γράμμα ήταν ένα από πολλά.
Είχαν πέσει όλα από τα χέρια του στο έδαφος.
Και αναγνωρίζω τα ορνιθοσκαλίσματα του Μόισες.
Σήκωσα το γράμμα και το διάβασα.
Άρχισα να κάνω συνεντεύξεις με μερικές υποψήφιες.
Μία είπε ότι μιλάει τη γλώσσα των Μιξτέκων,
ότι τα μιλάει καλύτερα από τα Ισπανικά.
Υπήρχε μια πολύ μικρή σκηνή που ήθελα να κάνω σε Μιξτέκ.
Ξαφνικά, όλα έβγαλαν νόημα.
Αν μιλάμε για την ανομοιότητα μεταξύ τάξης κι εθνότητας
που υπάρχει στη χώρα μας,
αυτό το φαινόμενο είναι πιο έντονο όταν μια εθνότητα μιλάει
γηγενείς διαλέκτους αντί για Ισπανικά.
Ναι, ο Μόισες το έγραψε.
Έλεγε "Δεν μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι, μου λείπεις".
-Τον καημένο. -Καημένο; Ναι, καλά!
Μου άρεσε το γεγονός ότι μπορούσαν να μιλήσουν μια γλώσσα
που δεν καταλάβαινε η υπόλοιπη οικογένεια.
Μοιράζονταν προσωπικές στιγμές μιλώντας τη μητρική τους γλώσσα.
Έγραφε το ίδιο γράμμα σε όλα τα κορίτσια.
Πλάκα κάνεις!
Έστελνε το ίδιο γράμμα σε κάθε κορίτσι ο μπάσταρδος!
-Τι; Δεν το πιστεύω! -Αλήθεια.
Το έβαλα ήδη πιο ψηλά. Πρέπει να το αλλάξω.
Ανέβηκε όλο, όταν κάθισε.
Ένα, δύο, τρία.
Υπάρχει κι ένα κυρίως συμβολικό στοιχείο.
Η ταινία ξεκινάει με ένα πλάνο στο πάτωμα,
και τελειώνει με ένα πλάνο στον ουρανό.
Αν κοιτάξεις το πάτωμα, αντανακλάται ο ουρανός.
Το πλάνο θα ξεκινήσει εδώ, και θα είναι στεγνό.
Θα χρησιμοποιήσει το λάστιχο και κουβάδες από νερό,
για να ξεπλύνει την αυλή.
-Να φέρω έναν κουβά; -Ναι, καλή ιδέα.
Σαν να πέφτει μια κουρτίνα ομοιόμορφα στο πλάνο.
Η αντανάκλαση αρχίζει να γίνεται ολοένα και πιο ζωντανή
και πιο αληθινή από το πάτωμα, το οποίο συμβολίζει την πραγματικότητα.
Από την άλλη, είναι μέρος των αναμνήσεών μου από το Μεξικό.
Κάτι που υπάρχει μέχρι και σήμερα: τα αεροπλάνα που πετούν από πάνω.
Αυτός ο ήχος είναι στενά συνδεδεμένος με τη ζωή στην Πόλη του Μεξικού.
Άλλα μέρη, που υπονοούνται από ένα αντικείμενο που πετά στον ουρανό,
αλλά δεν ανήκει στον ουρανό. Είναι ένα κομμάτι από μέταλλο.
Κοίτα να δεις.
Πρέπει να αφήσεις τη σαπουνάδα και το βρώμικο νερό να μπουν στο πλάνο,
και να περιμένεις το επόμενο κύμα του πιο βρώμικου νερού.
Όταν ενωθούν δύο αποχρώσεις σαπουνάδας, θα φαίνεται υπέροχο.
Υπέροχο μέσα σε εισαγωγικά.
Τότε θα γίνει η έκρηξη.
Οι ηθοποιοί δεν πήραν σενάριο.
Όταν επιστρέφει η Κλέο...
Δεν ήξεραν τι θα συμβεί.
Αυτό θα κάνουμε στη συνέχεια.
Ορίστε. Παιδιά, θα εξηγήσω εκεί.
Είπα σε κάθε ηθοποιό
πράγματα που ήξεραν μόνο εκείνοι.
Όταν καθορίσαμε τη σκηνή, πράγμα που είναι πάντα σημαντικό,
γιατί χρειαζόμαστε ένα μέρος για την κάμερα,
περιόρισα τις πρόβες, για να μη χάσουμε καλές στιγμές εκεί.
Βασικά, κάναμε πρόβα μαζί με το γύρισμα.
Γιατί το κάνουμε πολλές φορές από αυτή την πλευρά;
Ξέρεις πώς στις ταινίες γίνονται λήψεις και από τις δύο πλευρές;
Αυτό κάνουμε, τραβήξαμε εκείνη την πλευρά,
άρα τώρα κάνουμε αυτήν.
Καμία λήψη δεν έμοιαζε με άλλη, γιατί μετά από κάθε μία,
μιλούσα σε κάποιο παιδί, για παράδειγμα, και του έλεγα να ρίξει το πιρούνι του.
Μετά, έλεγα σε ένα άλλο παιδί "Σε κούρασε η αδεξιότητά του.
Αν ρίξεις το πιρούνι του, θα το κάνεις θέμα."
Θα ξεκινήσω εγώ, γιατί λέω το ανέκδοτο.
Αυτό ήταν πολύ πιο δύσκολο με ηθοποιούς παρά με μη-ηθοποιούς.
Ο τρόπος που επηρέασε τη Μαρίνα, μια επαγγελματία ηθοποιό,
έκανε την ίδια σκηνή εντελώς χαοτική.
Έλεγαν τις ατάκες τους, αλλά το πιρούνι έπεφτε,
και σταματούσαν για να τσακωθούν.
Εν τέλει, συνέχιζαν από εκεί που είχαν μείνει.
Είπε πως είναι ό,τι πιο δύσκολο έχει κάνει.
Έπρεπε να αφεθεί, παρόλο που είναι εκπαιδευμένη ηθοποιός.
Στο μεταξύ, οι άλλοι είχαν ήδη πιάσει το νόημα.
Είναι δύσκολο να αφαιρέσεις τις πολιτιστικές αναφορές των παιδιών
και να προσπαθείς να τους εξηγήσεις τι πρέπει να πουν.
Δεν ήθελα να επιβληθώ στην ουσία των χαρακτήρων τους.
Ήθελα να μου δώσουν
αυτό το μυστηριώδες πράγμα που δεν δημιουργείται ούτε κατασκευάζεται.
Το μυστήριο της ατομικότητας ενός ανθρώπου.
-Ο μπαμπάς φεύγει αύριο. -Αύριο είναι Παρασκευή στην ταινία;
-Αύριο είναι... -Παρασκευή;
Ναι, πώς το ήξερες;
Γιατί είπαμε "Φεύγει την Παρασκευή".
Όχι, τι λέω; Δεν θα φύγει αύριο.
Δεν θα φύγει αύριο, θα φύγει την Παρασκευή.
-Ακριβώς, ήρθε νωρίς. -Κάτι είπε η Κλέο.
Ναι, η Κλέο είπε ότι θα φύγει αύριο.
-Η Αντέλα το είπε. -Ναι, η Αντέλα.
Είπε στην Κλέο ότι θα φύγει αύριο.
Ναι, αλλά είχε γυρισμένη την πλάτη, και αυτό είναι καλό.
Το είπε ήδη, όμως;
Ναι, αλλά μπορώ να το διορθώσω αργότερα αφού δεν φαίνεται το πρόσωπό της.
Ευχαριστώ πολύ.
-Σιωπή τώρα. -Πάμε.
-Φωνάξτε τον σκύλο. -Ο μπαμπάς γύρισε νωρίς!
Στοπ!
Έπρεπε να διαλέξουμε ένα σινεμά, το Μετροπόλιταν ή το Αλαμέδα.
Το Αλαμέδα είχε ανακαινιστεί, άρα διαλέξαμε το Μετροπόλιταν.
Σε αυτά τα δύο πήγαινε η Λίμπο τις Κυριακές.
Μου είπε ότι πάντα πήγαινε στο σινεμά της γενέτειράς της,
ανεξάρτητα από το ποια ταινία έπαιζε.
Της άρεσαν όλες.
Θα βάλουμε το καλώδιο από νάιλον.
Με τους κομπάρσους, δεν μπορούσαμε να πούμε "Θέλουμε 500".
Αντίθετα, είχαμε έναν συγκεκριμένο αριθμό κομπάρσων από τον οποίο
διαλέξαμε ποιοι θα είναι σε αμάξια και ποιοι στο πεζοδρόμιο.
Έπρεπε να αποφασίσουμε πόσοι θα πάνε πού.
Έπειτα, έπρεπε να κάνουμε δημογραφική ανάλυση.
Όχι απλά να μετρήσουμε τους άντρες και τις γυναίκες.
Αλλά και πόσοι είναι από κάθε κοινωνική τάξη.
Και για κάθε κοινωνική τάξη, πόσοι είναι από κάθε εθνότητα.
Αυτοί θα είναι γηγενείς, αυτοί θα είναι μιγάδες,
και αυτοί θα είναι λευκοί Μεξικανοί.
Χρειάστηκε πολλή δουλειά, αλλά όταν τους βρήκαμε,
παρουσιάσαμε τις επιλογές. Είχαμε τεράστιες κόλλες χαρτί.
Όλα τα πρόσωπα ήταν τοποθετημένα σύμφωνα με τη δημογραφική ανάλυση.
Τότε τους επέλεξα, όχι τους ηθοποιούς αυτοπροσώπως,
αλλά διάλεξα από τις φωτογραφίες.
Για κάθε φωτογραφία, διαλέξαμε ξεχωριστά ρούχα,
ξεχωριστό κούρεμα ή μούσι,
ακόμα και τα αξεσουάρ που θα φορούν.
Ακόμα και για κομπάρσους που βρίσκονται στο βάθος.
Πώς φωνάζει ο πλασιέ;
Όχι έτσι.
"Εδώ τα καλά παιχνίδια!"
"Στο The Love Bug θα βρείτε αυτοκινητάκια!"
-Για κάνε τον πλανόδιο πωλητή. -Μαρέγκα!
-Πάμε, ομιλίες στο βάθος. -Πάμε!
Μπορεί να κατέβει κι άλλο.
Για πρώτη φορά, αποφάσισα να μην κάνω παραπομπές.
Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να κάνει ούτε μια παραπομπή σε άλλες ταινίες.
Ο Εουχένιο λάτρευε ένα συγκεκριμένο πλάνο, αλλά έπρεπε να το απορρίψω.
-Εουχένιο; -Εδώ είμαι, σε έψαχνα.
-Τι είναι αυτό; -Κοίτα το πλάνο, χαμηλά.
Αυτά τα δύο κούτσουρα στα αριστερά εμποδίζουν το νερό.
Ωραία, για να δούμε.
Είδες τι εννοώ;
Ήταν όμορφο, αλλά δεν ήταν δικό μου.
Έμοιαζε με παραπομπή, άρα δεν το ήθελα.
Επομένως, αλλάξαμε το πλάνο της λήψης. Στον Εουχένιο άρεσε το πρώτο,
και συμφώνησα ότι ήταν καλύτερο, αλλά αυτό ήταν αληθινό.
Αυτό πάει εδώ.
Έτοιμος; Φέρε τη μεγάλη πέτρα.
Βάλ' το εδώ, να γέρνει πάνω του.
Ήταν σημαντικό να στήσουμε τη σκηνή.
Δεν ήθελα ένα τέλειο, ιδανικό στιγμιότυπο.
Ήθελα οι ηθοποιοί να δώσουν τη ροή της αληθινής ζωής.
-Πήγε να πάρει μια μπλούζα. -Εντάξει.
Είναι η ίδια μέρα, ήρθατε αργότερα.
Σε αυτό το πικνίκ, οι άντρες θα κάνουν σκοποβολή.
Οι ενήλικες, δηλαδή.
Τα μεγάλα παιδιά θα είναι εδώ, θα παίζουν ποδόσφαιρο.
Τα μικρότερα παιδιά, όπως εσύ και ο Ροντρίγκο,
θα έρθουν τρέχοντας από το δάσος, οπότε δώστε προσοχή.
Είσαι εδώ.
Είσαι εδώ και θα περπατήσεις προς τα εκεί.
-Ευχαριστώ. -Εντάξει.
Θα πάνε με εκείνη την ομάδα.
Εσείς οι δύο, ακολουθήστε με.
Οι γυναίκες θα καθίσουν εδώ.
-Γεια. -Περπατάς με αυτά τα παπούτσια;
-Ναι. -Ωραία.
Όλοι κάνουν τα δικά τους, και οι ενήλικες είναι ήδη μεθυσμένοι.
Κοίτα...
Δεν υπάρχει λόγος να κρύβουμε την αλήθεια από τις κοπέλες.
Πρέπει να βρούμε...
Μπορούμε να το καθαρίσουμε αν θέλετε να περπατήσετε.
Να βρούμε καλή δράση.
Όταν κάνεις λήψη διαρκείας, δεν δίνεις μια ερμηνεία
και μετά την επαναλαμβάνεις
με ακριβώς τον ίδιο τρόπο σε μια διαφορετική λήψη,
ώστε να διατηρηθεί η συνοχή και μετά κάνεις συμπληρωματικές λήψεις.
Έτσι, παγιδεύεσαι στην πρώτη ερμηνεία.
Εδώ, τις αλλάζουμε συνεχώς. Ανακαλύπτουμε νέα πράγματα.
Κάτσε, το βρήκα. Πέρνα απέναντι.
Όταν σηκωθείς να πυροβολήσεις, στάσου από αυτή την πλευρά της καρέκλας.
Τώρα πρέπει να περπατήσεις μέχρι εδώ.
Εδώ φωνάζεις στην Κλέο να προσέχει τα παιδιά.
Μόλις χρησιμοποίησες μια έκφραση που δεν υπήρχε τότε.
-"Πρόσεχε, Πέπε". -"Πρόσεχε", ναι.
Έτοιμοι; Πάμε ξανά.
-Δηλαδή, τι; Οι γυναίκες δεν πυροβολούν; -Όχι.
Μερικές φορές πετυχαίναμε μια πολύ καλή λήψη.
Σχεδόν τέλειο! Πήγαινε λίγο πιο αργά, αλλά ήταν τέλειο.
Αλλά και πάλι, κάναμε άλλες 62 λήψεις μιας εξάλεπτης σκηνής.
Κάρλος, περπάτα πιο γρήγορα. Φτάσε πιο γρήγορα στο σημείο σου.
Όλοι οι άλλοι τα πήγαν καλά.
Εντουάρντο, μη στέκεσαι ακίνητος.
-Συγγνώμη. -Πήγαινε από εκεί.
Άνια, προσπάθησε να φτάσεις πιο γρήγορα στη Λόλα.
Αλεχάντρο, πήγαινε πιο αργά στη θέση σου. Κάθεσαι και περιμένεις εκεί.
Ναι, συγγνώμη!
Για πάμε.
Αυτό που θέλαμε να αποτυπώσουμε ήταν μια στιγμή αλήθειας.
Υπήρχε μια τούρτα στο Λυκόφως των Θεών του Βισκόντι,
και απαίτησε να χρησιμοποιήσουν την πρωτότυπη συνταγή.
Είχε την επιλογή να χρησιμοποιήσει μια ψεύτικη, διακοσμητική τούρτα.
Αλλά επέμενε για την πρωτότυπη.
Είναι κάτι που δεν θα προσέξουν οι θεατές.
Πίστευα ότι είναι υπερβολικό,
ένα πεισματάρικο καπρίτσιο.
Αλά διαπίστωσα ότι αν πετύχεις τις λεπτομέρειες, απελευθερώνεσαι.
Αφαιρείς αυτά τα στοιχεία
για να αποτυπώσεις το αόρατο.
Κάτι άυλο.
Υπήρχε μια στιγμή που εμπεριέχει αυτή την πραγματικότητα.
Ήμουν ανυποχώρητος στο να κάνουμε γύρισμα στον δρόμο που μεγάλωσα.
Στον ίδιο ακριβώς δρόμο, τον οποίο ο Εουχένιο προσάρμοσε στην εποχή,
εφόσον οι προσόψεις είχαν αλλάξει μαζί με την πόλη.
Γιατί εκεί; Γιατί εκεί βρίσκεται όλη η ουσία.
Ο χρόνος είχε προχωρήσει, αλλά όχι ο χώρος. Ο χρόνος δεν γυρνά πίσω.
Η αντίληψη μας για τον χώρο είναι πιο σταθερή από τον χρόνο.
Ο χρόνος εξαφανίζεται αμέσως.
Θα μπορούσες να πεις ότι ήμουν πεισματάρης.
Μπορείς να κάνεις γυρίσματα σε άλλον δρόμο, ποιος θα καταλάβαινε τη διαφορά;
Αλλά κάτι ουσιώδες το έκανε ακόμα πιο σημαντικό.
Το συνεργείο είδε την κρίση μου.
Πιστεύω ότι η ταινία πυροδότησε
μια σοβαρή κρίση μέσα μου.
Τράβηξε συναισθηματικές χορδές που δεν ήξερα ότι υπήρχαν.
Γυρνάω μια σκηνή,
κι έχω κακή διάθεση.
Τόσο κακή διάθεση, μάλιστα, που πήγα να κάνω βόλτα.
Καθώς περπατούσα, αναρωτήθηκα "Γιατί είσαι τόσο θυμωμένος;
Μπορείς να αναπαραστήσεις τον δρόμο της παιδική σου ηλικίας...
σχολαστικά.
Με τα ίδια ακριβώς αυτοκίνητα που ήταν παρκαρισμένα εκεί τότε.
Με κομπάρσους που είναι ίδιοι με τους παλιούς σου γείτονες.
Έχω μια αμμοδόχο και μπορώ να παίξω μαζί της.
Έχω μια υπέροχη ευκαιρία".
Εξάλλου, είχα δικό μου πρόγραμμα και πλήρη έλεγχο των γυρισμάτων,
με καμία άλλη πίεση πέρα από αυτή που ασκούσα στον εαυτό μου.
Έπρεπε να ηρεμήσω. Εξάλλου, είπα στον εαυτό μου
"Το συνεργείο κάνει πολύ καλή δουλειά, δεν κάνουν βλακείες.
Δεν έχεις λόγο να θυμώνεις".
Επέστρεψα να γυρίσω τη σκηνή,
η οποία δεν έβγαινε πολύ καλά.
Είπα στον ηθοποιό "Νιώθεις ότι ασφυκτιάς ολόκληρος".
"Έχεις νιώσει ποτέ έτσι;" Είπε ναι.
"Συναισθηματική ασφυξία;"
Μου είπε μια προσωπική ιστορία.
Είπα "Ωραία, χρησιμοποίησέ το".
Του είπα "Καθώς μπαίνεις στο αμάξι, νιώθεις λιγότερη ασφυξία.
Απομακρύνεσαι και ανασαίνεις με ανακούφιση για πρώτη φορά μετά από χρόνια".
Η σκηνή βγήκε πολύ καλή, και διαπίστωσα ότι είχα γυρίσει τη σκηνή
που ο πατέρας μου εγκαταλείπει την οικογένειά.
Για πρώτη φορά, δεν την έκρινα ως θεατής,
αλλά προσπαθούσα να καταλάβω πώς είχε νιώσει.
Δεν δικαιολογώ ηθικά τι έκανε και πώς το έκανε.
Αντίθετα, καταλαβαίνω τι ένιωσε.
Ήταν κάτι που δεν είχα ξαναδεί πριν.
Στα 55 μου χρόνια...
δεν είχα βρει ποτέ αυτή την οπτική σε εκείνη τη σκηνή.
Ως σκηνοθέτης, όταν κάνεις μια ταινία,
δεν κρίνεις τους χαρακτήρες.
Απλώς προσπαθείς να καταλάβεις τα κίνητρα και τις σχέσεις τους.
Έδινα σκηνικές οδηγίες σε έναν χαρακτήρα που είχα κρίνει παλιά.
Η κακή μου διάθεση δεν ήταν αποτέλεσμα της δυναμικής στο πλατό,
αλλά της δυναμικής αυτού που αναπαριστούσα.
Κάποια στιγμή, διαπίστωσα πόσο τρελό είναι
που ήμουν στο πατρικό μου, με μια οικογένεια ίδια με τη δική μου,
η οποία ντυνόταν και συμπεριφερόταν σαν τη δική μου.
Ήταν πολύ περίεργο, αν μη τι άλλο.
Αυτή τη φορά είναι μέσα.
Φαίνεται η διαφορά.
Αυτό θα πει βροχή.
-Στοπ. -Σταματήστε το νερό.
Η ταινία άρχισε να αναπτύσσεται όταν ξεκίνησε.
Τολμώ να πω ότι τριπλασιάστηκε σε μέγεθος.
Αυξήθηκε το μέγεθος, η φιλοδοξία. Τα πάντα.
Είχα μια ιστορία στη μνήμη μου και όλα ήταν πιο μικρά.
Εξάλλου, ξέρεις ότι θα βρεις αυτά τα μέρη.
Τότε προσγειώνεσαι στην πραγματικότητα, το τεχνικό κομμάτι είναι τρελό,
και πρέπει να μεταμορφώσεις ορισμένα μέρη.
Για να γυρίσεις μια σκηνή που μια γυναίκα περπατά στην πόλη,
όλα τα αυτοκίνητα και οι πεζοί πρέπει να ταιριάζουν με την εποχή.
Όλα πρέπει να διαμορφωθούν.
Αναδιαμορφώσαμε πλήρως τη γωνία μεταξύ Μπάχα Καλιφόρνια και Ινσουρχέντες.
ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΙΝΣΟΥΡΧΕΝΤΕΣ ΠΕΡΑΣΜΑ
Εκεί γυρίσαμε τη σκηνή που περνάει τη λεωφόρο.
Το Ινσουρχέντες είχε αλλάξει πολύ, δεν μπορούσαμε να το κάνουμε εκεί.
Μου είχε γίνει εμμονή να κάνουμε ακριβή αναπαράσταση.
Το ίδιο μαγαζί με νυφικά,
τα ίδια καταστήματα ρούχων, τα ίδια εστιατόρια.
Ακριβής αναπαραγωγή, για να μην ανησυχούμε για αυτό πλέον.
Έπειτα, μπορούσαμε να αφήσουμε τον χρόνο να ρέει στην κινηματογραφική στιγμή.
Ήμουν ο μόνος που ήξερα την ιστορία, τα σκηνικά.
Μόνο εγώ ήξερα τις αναμνήσεις μου.
Πρέπει να το επεκτείνουμε προς αυτή την πλευρά.
Πάντα συμμετείχα στο τμήμα φωτογραφίας των ταινιών μου.
Λίγο πριν τη δύση, βγήκε ένα πολύ απαλό φως.
Έπρεπε να ασχοληθώ περισσότερο τώρα με αυτό το κομμάτι.
Αναγκάστηκα να καθίσω στην κάμερα και να κοιτάζω το πλάνο,
και αυτό πυροδότησε αναμνήσεις που προσέθεσαν νέες πληροφορίες
στη σκηνή που θα γυρίζαμε.
Έπρεπε να συνεργάζομαι στενά με το τμήμα φωτογραφίας.
Ας το κάνουμε πιο απαλό.
Επίσης, ήξερα πού θα έπρεπε να είναι η κάμερα,
και τι φωτισμό και ατμόσφαιρα χρειαζόμουν.
Σε όλες τις ταινίες μου, έκανα λήψεις διαρκείας.
Εδώ, πήρα μια συνειδητή απόφαση να είμαι πιο αυστηρός.
Γρήγορα, δεν έχουμε ουδέτερο φίλτρο. Είναι πολύ τρομακτικό.
-Έτοιμοι. -Γρήγορα.
Αν έχεις λήψη διαρκείας από ευρεία γωνία,
δεν δίνεις προτεραιότητα στον χαρακτήρα
ούτε στο περιβάλλον.
Οι συνθήκες και ο χαρακτήρας έχουν την ίδια βαρύτητα.
Βασικά, ίσως οι συνθήκες είναι πιο σημαντικές.
Ο χαρακτήρας ρέει μέσα από τις συνθήκες.
Από το Θέλω και τη μαμά σου, άρχισαν να με ενδιαφέρουν
οι σχέσεις μεταξύ υποκειμένου και συνθηκών.
Με κοντινή λήψη, δίνεις έμφαση στο υποκείμενο,
στους ηθοποιούς, στους χαρακτήρες.
Μ' αρέσουν οι κοντινές λήψεις.
Αλλά δεν εγκρίνω τη χρήση τους για τη διευκόλυνση της αφήγησης.
Στη γλώσσα της τηλεόρασης, στις περισσότερες εμπορικές ταινίες,
όποτε μιλάει κάποιος, κάνουν κοντινή λήψη.
Και η σκηνή αλλάζει σε άλλο κοντινό, για την απάντηση.
Βλέπεις τέτοιες ταινίες με τα μάτια κλειστά.
Δεν έχουν κάποια γλώσσα.
Από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να κάνω αυτή την ταινία,
ήξερα ότι έπρεπε να είναι ασπρόμαυρη.
Μόνο έτσι έβγαζε νόημα, δεν την έβλεπα έγχρωμη.
Δεν μπορούσα.
Ήταν μια θεμελιώδης απόφαση για τη μετάδοση του νοήματος.
Αλλά όλη η γλώσσα πρέπει να είναι διαφορετική.
Στην αρχή, τη φαντάστηκα σε τετράγωνη μορφή.
Το συζήτησα κάποια στιγμή με τον Λουμπέσκι,
ο οποίος μου είπε να σκεφτώ κάποια άλλη μορφή.
Μου είπε να σκεφτώ μια πιο ευρεία μορφή.
Είχα τις αμφιβολίες μου μέχρι που κάναμε δοκιμές.
Είναι μια ασπρόμαυρη εικόνα από το 1970.
Αλλά τότε δεν υπήρχε τέτοια ποιότητα στην εικόνα.
Όχι εξαιτίας της μορφής, αλλά εξαιτίας της έλλειψης κόκκων
από την ψηφιακή μορφή.
Αντί να κρύψω την ψηφιακή μορφή,
την ενστερνίστηκα πλήρως.
Θα ήταν μια ταινία σε φιλμ 65mm, ασπρόμαυρη, με ποιότητα 4Κ.
Αυτό σήμαινε ότι είναι αψεγάδιαστη, δεν υπάρχει ούτε ένας κόκκος.
Είναι διαφορετική γλώσσα.
Δεν ήθελα νοσταλγική ασπρόμαυρη κινηματογράφηση.
Δεν ήθελα να μοιάζει με ταινία της δεκαετίας του '50 ή του '60.
Ήθελα να φαίνεται ότι είναι από το 2018,
αλλά ασπρόμαυρη.
Όταν αποφάσισα τη μορφή, όλα τα υπόλοιπα μεταμορφώθηκαν.
Έτσι, αποφάσισα ότι τα στοιχεία θα υπερβούν τη μορφή.
Η απόφαση να κάνω τόσες πανοραμικές λήψεις ήταν αποτέλεσμα της μορφής.
Αλλά ήξερα ότι η ταινία έπρεπε να μείνει αντικειμενική,
και τίποτα δεν είναι πιο αντικειμενικό από μια μακρινή λήψη.
Υπήρχαν μερικές κινήσεις που δεν μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε.
Οι τροχήλατες πλατφόρμες ήταν πολύ υποκειμενικές.
Ήθελα να κρατήσω απόσταση, να παραμείνω αντικειμενικός,
και να συμψηφιστούν οι στιγμές για να μεταδώσουν συναισθήματα.
Αυτό θα οδηγούσε σε ενσυναίσθηση, που ήταν η παρενέργεια.
Δεν ακολουθήσαμε υποκειμενικά κάποιον συγκεκριμένο χαρακτήρα.
Ούτε καν την Κλέο. Είναι ακόμα ένας χαρακτήρας στο ευρύτερο σύμπαν.
Είναι μια ιστορία για το σύμπαν.
Οι χαρακτήρες απλώς το διασχίζουν.
Η ταινία αφορά σαφώς προσωπικά, εσωτερικά τραύματα,
αλλά και κοινωνικές πληγές.
Στην πρόσφατη ιστορία, ξεχωρίζουν δύο τραύματα στη μεξικανική κοινωνία.
Το ένα ήταν στις 2 Οκτωβρίου του 1968.
Θα ήταν γελοίο να πω ότι ήταν η πρώτη δημοκρατική απαίτηση της κοινωνίας,
δεδομένου ότι πολλά συνδικάτα πάλευαν εδώ και χρόνια.
Αλλά ήταν η πρώτη φορά
που η μεσαία τάξη συμμεριζόταν αυτή την πάλη.
Και, όπως ξέρουμε, καταστάλθηκε.
Θυμάμαι αμυδρά το 1968, ήμουν πολύ μικρός.
Θυμάμαι ότι η μαμά μου με πήγε στην Πορεία της Σιωπής.
Θυμάμαι κάποιες εικόνες, τον ήχο των βημάτων.
Το δεύτερο ήταν στις 10 Ιουνίου του 1971. Το λέμε Halconazo.
Θυμάμαι πολύ έντονα ότι κοιτούσα τις φωτογραφίες στις εφημερίδες.
Αυτό το γεγονός με συγκλόνισε.
Μάλλον τότε ξεκίνησα να έχω κοινωνική επίγνωση.
ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;
Στις 10 Ιουνίου του 1971, έγινε η πρώτη απόπειρα
να ανακτήσουμε τη δημοκρατία μας, η οποία καταστάλθηκε.
ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Έγιναν φοιτητικές διαμαρτυρίες που δαιμονοποιήθηκαν από τα ΜΜΕ.
ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΞΙΚΑΝΩΝ
-Πανεπιστήμιο Νουέβο Λεόν. -Παρόν!
Στοπ! Ωραία.
Άρχισα να το συνειδητοποιώ όταν πήγαινα δημοτικό.
Ήμουν κι εγώ μαθητής. Νόμιζα ότι βρισκόμουν σε κίνδυνο.
Παιδικές φαντασίες.
Κάνουμε το τελευταίο σύνθημα "Μεξικό! Ελευθερία!"
Ας το επαναλάβουμε τρεις ή τέσσερις φορές.
Τότε αρχίζουν οι ξυλοδαρμοί.
Έσπασε τη βολική φούσκα της μεσαίας τάξης στην οποία ζούσα.
Είναι ζωτικής σημασίας να αναπαραστήσουμε τον ήχο του τρόμου και των ουρλιαχτών.
Εντάξει;
Ήταν πολύ σημαντικό να γυρίσω τη σκηνή της 10ης Ιουνίου
στον δρόμο Μεξικό-Τακούμπα.
Όχι μόνο στον ίδιο δρόμο, στο ίδιο κτίριο...
ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΧΑΡΠΕΡ
από το κατάστημα επίπλων.
Μερικές φωτογραφίες δείχνουν
χάος στον δρόμο κι ένα μαγαζί στο βάθος.
Από εκεί, τρομαγμένοι άνθρωποι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις.
ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΠΙΠΛΩΝ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΣ
Ακόμα κι όταν ήμουν μικρός, μου κίνησαν το ενδιαφέρον
αυτοί στο κατάστημα επίπλων.
Οι άνθρωποι που παρακολουθούσαν τις εξελίξεις στον δρόμο.
ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΠΙΠΛΑ
Θέλω να φαίνεται λίγο ερημωμένο, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε
εμβληματικές σκηνές με ανθρώπους στον δρόμο, με κάποιους να τους δέρνουν.
Αυτοί οι παραστρατιωτικοί δεν ήταν μέρος της ελίτ.
Στην αρχή, τους στρατολογούσαν από τον τομέα καθαριότητας.
Υπό μία έννοια, πολλοί από αυτούς ήταν θύματα εκμετάλλευσης.
ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ
Το σύστημα τους χρησιμοποιούσε ως εργαλεία καταστολής.
Η ταινία δεν είναι απλώς ένα μωσαϊκό προσωπικών αναμνήσεων.
Ήθελα και τις συνθήκες του Μεξικού στο οποίο μεγάλωσα,
συνδεδεμένο με τις διεστραμμένες σχέσεις που βλέπεις στο Μεξικό,
και αλλού στον κόσμο, μεταξύ τάξης και φυλής.
Πάμε!
-Ετοιμαστείτε για τη λήψη. -Πείτε τους να συνεχίσουν να τρέχουν.
Πάμε!
Πήγαινε πίσω...
Να τους πάμε πίσω.
Οι άνθρωποι που απαιτούσαν δημοκρατία άρχισαν να αγανακτούν.
Και το αποτέλεσμα ήταν ο Βρώμικος Πόλεμος.
Ήταν ένας πόλεμος μεταξύ του κράτους και διάφορων ομάδων,
σε διάφορα μέρη της χώρας, και διήρκησε δύο δεκαετίες.
Μάλιστα, οι πιο πρόσφατες εκλογές στο Μεξικό
ήταν συνέπεια εκείνων των ιστορικών γεγονότων.
Σήκω, σκυλί!
Στοπ!
Το Μεξικό είναι πιο δραστήριο από ποτέ, ειδικά οι νέες γενιές.
Το Μεξικό της δικής μου γενιάς ήταν πολύ κλειστό.
Ο υπόλοιπος κόσμος δεν υπήρχε για εκείνο το Μεξικό,
ούτε το υπόλοιπο Μεξικό υπήρχε.
Ήταν ένα Μεξικό που ασφυκτιούσε και οι πληροφορίες ελέγχονταν.
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
Οι νέες γενιές έχουν περισσότερη δημιουργική ενέργεια.
Οι νέες γενιές είναι πιο ενήμερες
και θα υψώσουν τη φωνή τους ενάντια στην αδικία.
Αλλά το Μεξικό είναι και πιο ζωηρό όσον αφορά τα κοινωνικά κινήματα.
Οι σκηνές του νοσοκομείου ήταν σε εξωτερικό χώρο.
Το καλλιτεχνικό τμήμα και το τμήμα τοποθεσίας γυρισμάτων βρήκαν
το μόνο κτίριο που επέζησε,
το οποίο ήταν πλέον αποθήκη
και θα κατεδαφιζόταν.
Αυτό πρέπει να το κάνουμε αργά.
Η τελευταία σκηνή.
Ίσως μπορώ να τραβήξω εδώ το γυάλινο ντουλάπι.
Εξάλλου, θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε τα πρωτότυπα έπιπλα.
Ο Εουχένιο πήρε πράγματα από όλους τους ορόφους του κτιρίου
και τα συνδύασε όλα σε έναν αξιοποιήσιμο όροφο.
Νεροχύτες, καρέκλες γραφείου, ό,τι ήταν σε καλή κατάσταση.
Η Γιαλίτσα δεν ήξερε ότι η κόρη της θα ήταν θνησιγενής.
Ασθενής με εμβρυϊκή δυσχέρεια.
Ξεκινήστε επιθετική διέγερση. Στηθοσκόπιο.
-Δεν ακούω παλμό. -Έπαθε καρδιακή προσβολή.
Ξεκινήστε ΚΑΡ.Π.Α.
Προβάραμε τη σκηνή με τους γιατρούς και τις νοσοκόμες.
Όσοι είχαν ρόλο γιατρού ή νοσοκόμας
ήταν πραγματικοί γιατροί ή νοσοκόμες, αυτή ήταν η δουλειά τους.
Ο παιδίατρος είναι πραγματικός, όπως και η γυναικολόγος.
Οι νοσοκόμες δουλεύουν πραγματικά σε αυτόν τον τομέα.
Κάναμε πρόβα ακριβείας.
Λοιπόν, ας κάνουμε μια τελευταία δοκιμή.
Να δούμε πώς θα βγει πιο αποτελεσματικό.
Είναι το μωρό στη θέση σου;
Ίσως λίγο πιο πίσω. Πιο πίσω, εκεί.
-Βγάζει νόημα η απόσταση; -Ναι, γιατί έτσι,
-πρέπει να την πλησιάσω περισσότερο. -Είναι πιο ωραία.
Τότε της λέω τι συνέβη.
Τη ρωτάω αν θέλει να τη δει και της τη δίνω.
Ας κάνουμε άλλη μια πρόβα.
Δεν είμαι γυναικολόγος.
Οπότε, βεβαιώθηκα ότι οι επαγγελματίες είχαν όσα χρειάζονταν.
Για να στήσω τη σκηνή, συζητήσαμε τι ανάγκες έχουν.
Πρώτα, ήθελα να δω τις αντιδράσεις τους,
και τι θα έκαναν σε ένα τέτοιο επείγον περιστατικό.
Πάμε!
Με το τρία. Ένα, δύο, τρία!
-Έκοψα τον ομφάλιο λώρο. -Γιατρέ, καρδιακή προσβολή.
Δώσ' το μου.
Πάρε ανάσες, Κλέο.
-Νιώθεις ενόχληση; -Όχι.
Δεν ανταποκρίνεται.
Έχω μια ιδέα, μπορεί να αρχίσει να φασκιώνει το μωρό
καθώς πλησιάζεις τη μητέρα
και λες "Λυπάμαι, το μωρό ήταν θνησιγενές.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Θέλεις να τη δεις;"
Μπορεί να φέρει εκείνη το μωρό, έτσι, θα γλιτώσουμε χρόνο.
Θα φέρει το μωρό εδώ.
Τι θα έκανες εκείνη τη στιγμή;
-Θα έμενα με τη μητέρα. -Εντάξει.
Έχω μια ερώτηση...
Αν πας και της πεις ότι το μωρό είναι θνησιγενές,
-θα έβγαζες τη μάσκα; -Ο γιατρός θα την έβγαζε.
Θα την έβγαζες; Άρα, καθώς πλησιάζεις,
βγάλε τη μάσκα και πες της το.
Θα πω "Λυπάμαι πολύ, το μωρό σας ήταν θνησιγενές.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά δεν ανταποκρινόταν".
-Τότε θα φέρει το μωρό. -Το δίνω στον γιατρό και μετά σε εκείνη.
Ωραία, νομίζω ότι έχουμε καταλάβει τη δυναμική.
Είναι σημαντικό να ξέρουμε τι θα κάνουν.
Όταν ήταν σαφές πως είχαν όσα χρειάζονταν,
και ήμασταν έτοιμοι για γύρισμα από τεχνικής άποψης,
φέραμε τη Γιαλίτσα στο πλατό.
Γιαλίτσα, ξάπλωσε στη θέση σου.
Βοήθησε αυτό, Γκάλο.
Προσπάθησε να μην τα κόψεις.
-Εδώ; -Λίγο πιο ψηλά, παρακαλώ.
Αυτό που υποψιαζόταν
είναι ότι είχαμε ένα αληθινό μωρό κάτω από το φορείο.
Η ερμηνεία της ήταν βασισμένη σε αυτή την προσδοκία.
Πάμε!
-Όλα είναι έτοιμα. -Ωραία, ένα δύο, τρία.
Παιδίατροι στο χειρουργείο.
Χαμήλωσε τους γοφούς σου, σε παρακαλώ.
Όταν άρχισαν να εκτυλίσσονται τα γεγονότα,
η αγωνία της ήταν απολύτως αληθινή.
Μείνε ήρεμη, τα πας πολύ καλά.
-Κόψε τον ομφάλιο λώρο. -Σφιγκτήρες.
-Κόψε τον ομφάλιο λώρο. -Τον έκοψα.
-Δεν βρίσκαμε παλμό. -Ξεκινάμε τεχνητή αναπνοή.
Μιλούσα με τη Λίσμπεθ που κάνει τη γυναικολόγο.
Είπε "Είναι πολύ περίεργο, όταν μπήκαμε στο σκηνικό,
ξεχάσαμε ότι είμαστε σε ταινία.
Ίσως η επαγγελματική μυϊκή μνήμη μας είναι τόσο ισχυρή
που οι κινήσεις μας είναι αυτόματες.
Αλλά όταν ήρθε η στιγμή να πούμε τα νέα στη μητέρα,
αρχίσαμε να κλαίμε.
Είναι μια πολύ ισχυρή στιγμή, μας βγήκε φυσικά".
Ένα, δύο, τρία.
-Ψάχνω παλμό. -Θέλω ένα ράμμα.
Ακόμα δεν ανταποκρίνεται.
Σταματήστε την τεχνητή αναπνοή.
Γιατρέ, πώς λέγεται η ασθενής;
Λέγεται Κλέο, γιατρέ.
Κλέο, λυπάμαι πολύ.
Το μωρό ήταν θνησιγενές.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά δεν ανταποκρινόταν.
Θα ήθελες να τη δεις;
Ορίστε το μωρό σου, είναι κοριτσάκι.
Αποχαιρέτησέ την.
Πρέπει να την πάρω. Αποχαιρέτησέ την.
Συγγνώμη, πρέπει να την ετοιμάσουν.
Θα την πάρω τώρα.
-Σκεπάστε την, παρακαλώ. -Μάλιστα.
-Ορίστε το αρχείο. -Ευχαριστώ.
Μου δίνετε ένα ζευγάρι γάντια;
Κλέο, λυπόμαστε πολύ.
Θα αιμορραγήσεις λίγο.
Κλέο, πάρε βαθιές ανάσες. Μείνε ψύχραιμη.
Δεν ήξερα...
Τι σκηνή! Όλοι σας, τι σκηνή!
Είναι απερίγραπτο.
Απερίγραπτο.
-Είσαι καλά; -Ναι.
Νόμιζα ότι θα φέρετε αληθινό μωρό.
Ναι, ήταν απρόσμενο αυτό.
Δεν σου το είπα για να μην καταπνίξω ό,τι έρχεται φυσικά.
Ευχαριστώ. Ας ετοιμαστούμε. Πάμε.
Ειλικρινά, θα ήθελα να γυρίσω τις σκηνές σωστά...
-Όταν πέσει ο ήλιος; -Ναι, καλύτερα έτσι.
-Ναι, στις δύο. -Μη χαραμίσετε τα συναισθήματά σας.
Χθες κάνατε τρομερά πράγματα γιατί ήταν φρέσκα.
-Να κάνουμε πρόβα. -Τι λες;
Εντάξει.
Να γυρίσουμε τη σκηνή στις δύο;
Πειράζει να κάνουμε πρόβα με τα μαγιό;
Δεν πειράζει.
Αντλώ μεγάλη ευχαρίστηση από ένα άλλο είδος κινηματογράφου,
όχι μόνο το είδος του Roma.
Απολαμβάνω τις πιο συμβατικές κι αφηγηματικές ταινίες.
Κι απολαμβάνω τη δουλειά που χρειάζεται μια τέτοια ταινία.
Μερικά στοιχεία του Roma ταιριάζουν στο Χόλιγουντ.
Αν και δεν μου αρέσει η έννοια της "χολιγουντιανής ταινίας".
Οι ταινίες είναι ταινίες.
Υπάρχουν καλές και κακές, συμβατικές και κλασικές.
Το Χόλιγουντ έχει τα πάντα.
Και τα δύο είδη σινεμά είναι εξίσου μαγευτικά.
Πάρτε θέσεις!
Λίγο πιο κοντά.
Συνήθως, μπορείς πάντα να βασιστείς στην αφήγηση της ταινίας.
Αυτή η μορφή είναι πιο εξυψωμένη με την έννοια ότι
είναι πιο ριψοκίνδυνη.
Δεν έχεις το συνηθισμένο δίχτυ ασφαλείας.
Όταν η αφήγηση είναι ελάχιστη, σου μένουν τα υπόλοιπα,
τα οποία με ενδιαφέρουν στις ταινίες: το μυστήριο.
Όταν βλέπω αυτό το μυστήριο στις ταινίες, δεν καταλαβαίνω πώς έγινε.
Καταλαβαίνω το τεχνικό κομμάτι, αλλά όχι πώς προέκυψε.
Σημασία έχει η διαδικασία πίσω από το Roma.
Από τη μία, υπάρχει ένα τεράστιο ρίσκο,
αλλά η επιβράβευση που προσφέρει αξίζει τον κόπο.
Πράγματα που δεν σχεδίαζες ποτέ.
Όλα τα κομμάτια ενώνονται, όχι μόνο στη σκηνή,
αλλά σε μία λήψη.
Θα τολμούσα να πω ότι το Roma είναι η πρώτη μου ταινία.
Είναι η πρώτη ταινία που έκανα...
που ενσαρκώνει πραγματικά το είδος των ταινιών που θέλω να κάνω.
Υπάρχει ο οπίσθιος φωτισμός.
Είναι το φως που έρχεται από πίσω.
Είναι ό,τι καλύτερο σε ταινίες και φωτογραφίες.
Δες και μόνος σου. Δες τον.
Μείνε ακίνητος.
Βλέπεις που έχει το...
Κοίτα το πρόσωπό του.
Αν τον βάλεις να κοιτάζει τον ήλιο, θα βγει κάπως έτσι.
Είδες; Αλλά από αυτή τη θέση, είναι ήρεμος, χαλαρός.
Και υπάρχει ένας μικρός κύκλος φωτός γύρω του.
Βλέπεις πόσο ωραία φαίνεται; Δες τον από εδώ.
Είναι όμορφος έτσι κι αλλιώς, αλλά έτσι είναι ακόμα καλύτερα.
Γύρνα από εδώ.
Βλέπεις; Όλα ισοπεδώνονται.
Ένας κύκλος φωτός. Γι' αυτό είναι ωραίο.
-Του δίνει ένταση. -Ακριβώς.
Ο οπίσθιος φωτισμός δίνει ένταση.
Γύρνα και κοίτα το από εδώ. Όλα ισοπεδώνονται.
Η σωματική του παρουσία έχει περισσότερη ένταση και βλέπεις το βάθος.
-Κατάλαβες; -Ναι.
Έτσι κάνεις γύρισμα σε εσωτερικό χώρο.
Προσπάθησε να βάζεις οπίσθιο φωτισμό.
-Για περισσότερη ένταση. -Ναι.
Μετά προσθέτεις φωτισμό στο πλάι.
Κοίτα το πρόσωπό του.
Τώρα προσθέτεις φως στο πλάι.
Είναι οπτικές και φωτογραφικές τεχνικές.
Ας μιλήσουμε για σκηνοθεσία τώρα.
Πρέπει να δίνεις σωστές οδηγίες, να ξέρεις πώς θα πεις μια ιστορία,
και τι λήψεις θα χρησιμοποιήσεις.