Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎แอ็คชั่น!
‎เร็วเข้า! ไปเลย!
‎ไป!
‎ไฟกำลังลามแล้ว เร็วเข้า!
‎เดี๋ยวนี้เลย ปอนโช่!
‎ผมคิดว่าวัยเด็กเป็นสิ่งที่กำหนดชีวิตของคุณ
‎ผมใกล้ชิดกับภาพยนตร์ตั้งแต่ยังเด็กมาก
‎แต่ภาพยนตร์ก็ผูกติดอยู่กับความรู้สึกเหงา
‎ดังนั้น ภาพยนตร์กับความเหงา มันจะไปด้วยกัน
‎หนังเรื่องนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างหลังจาก ‎ผ่านไปหลายปี
‎ในหลากหลายทาง
‎บอกตามตรง ผมเองก็ไม่รู้ว่าหนังเรื่องโรม่า ‎เริ่มต้นที่ไหน
‎และเมื่อไหร่ที่มันเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ‎ในขั้นตอนการรำลึก
‎ตอนแรกเรายังไม่มีบท ผมไม่ได้ตั้งใจจะเขียนบท
‎ผมแค่อยากสร้าง ‎ส่วนที่เกี่ยวกับความรู้สึกขึ้นมาใหม่
‎ผมมีโน้ตบันทึกความทรงจำของตัวเอง ‎เป็นร้อยๆ แผ่น
‎ความทรงจำที่ไม่ใช่แค่เกี่ยวกับเรื่องราว ‎และเหตุการณ์
‎แต่มีรายละเอียดปลีกย่อยด้วย
‎ผมค้นคว้ามาเยอะมากเพื่อสร้างหนังเรื่องนี้
‎ในเรื่องชิลเดร็น ออฟ เมน ‎ผมค้นคว้ามาอย่างกว้างขวาง
‎โดยดูจากงานของนักวิชาการหลายคน
‎ที่ได้คาดการณ์ถึงแนวโน้มที่น่าจะเป็น ‎ในศตวรรษที่ 21
‎ในเรื่องกราวิตี้ ผมเน้นไปที่
‎การเคลื่อนไหวในบริเวณที่ไร้แรงโน้มถ่วง
‎แต่นี่มันเกี่ยวกับความทรงจำทั้งหมด
‎งานของผมในฝ่ายศิลป์ ‎ร่วมกับยูจินิโอและบาร์บาร่า
‎ไม่เคยเป็นเรื่องลิสต์รายการ
‎มันเป็นเรื่องของนามธรรมมากกว่า
‎พวกเขาจะใช้ความทรงจำของตัวเอง
‎แล้วตีความออกมาเป็นสิ่งที่ผมต้องการ
‎เราเริ่มมีบทสนทนาที่เปิดและกว้างขวางขึ้น
‎มากกว่าสิ่งที่อยู่แค่ในแผ่นกระดาษ
‎นั่นเป็นความเห็นผมในเรื่องนี้
‎เราหากระเบื้องตามต้องการไม่ได้เลย
‎มันยากที่จะหาให้เป๊ะๆ ‎ในเมื่อผมแค่บรรยายออกมา
‎ทันใดนั้น คุณก็เจอสถานที่ที่ไม่น่าจะใช้ได้
‎ก็คือห้องน้ำ แต่มีกระเบื้องแบบที่เราต้องการเลย
‎เราเลยเจอกระเบื้องพวกนี้เข้าโดยบังอิญ ‎และทันทีที่ผมเห็น
‎ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามา ‎และพารายละเอียดอื่นๆ มาด้วย
‎มันเริ่มกลายเป็นเหมือน...
‎การเปิดประตู ‎และเปิดเข้าไปอีกบาน และอีกบาน
‎นั่นคือภาพยนตร์สำหรับผม
‎การนำเอารายละเอียดมากมาย ‎ที่ผมพบในความทรงจำ
‎และหยิบเอามา
‎การสร้างบ้านหลังนั้นขึ้นมาใหม่ ‎เราต้องมีเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกต้อง
‎เฟอร์นิเจอร์ของครอบครัวผม ‎กระจัดกระจายไปทั่วโคลิม่า ติฮัวน่า
‎บางชิ้นก็อยู่ในวีราครูส
‎เราเลยต้องเริ่มรวบรวมพวกมัน
‎ขอยืมจากสมาชิกในครอบครัว
‎ผมว่าเราได้เฟอร์นิเจอร์จริงๆ มาราว ‎70-80 เปอร์เซ็นต์
‎ส่วนที่หาไม่ได้ก็สร้างใหม่ให้เหมือน
‎ซึ่งยูจินีโอ เป็นคนจัดการให้
‎ผมมีไอเดียเรื่องเสื้อผ้า ‎โดยอิงจากความทรงจำของผม
‎แต่ก็จำเป็นต้องเช็กกับภาพของผู้คนตามท้องถนน
‎เพื่อดูว่าเสื้อผ้าที่ผมจำได้ ‎มันตรงกับเสื้อผ้าสมัยนั้นหรือเปล่า
‎การดำดิ่งลงไปในความทรงจำของผม ‎โดยไม่มีบท
‎และบทบรรยายที่น้อยมาก
‎หมายความว่าอะไรก็ตามที่เป็นจริง ‎ในหนังเรื่องนี้
‎ก็เป็นผลมาจากความรู้สึกเหล่านั้น
‎ให้มันดูรกๆ แต่เป็นทุกที่
‎อีกอย่างหนึ่ง ตู้เย็นต้องรก
‎ต้องให้ตู้เย็นเต็มไปด้วยถุง ห่อของ อะไรพวกนั้น
‎เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาอะไรในนั้นเจอ
‎- ฟอยล์อลูมิเนียม และ... ‎- ใช่
‎- พวกทับเปอร์แวร์อะไรนั่นด้วยไหม ‎- ตอนนั้นมีไหมล่ะ
‎- ครับ ‎- โอเค งั้นเอามาเยอะๆ
‎ผมอยากให้แน่ใจว่าตอนที่ประกอบฉากนี่
‎มันจะให้ความรู้สึกถึงเวลาและพื้นที่นั้น ‎อย่างมีชีวิตชีวา
‎แม้แต่กลิ่นจากความทรงจำของผมด้วย
‎- เหมือนปิอาโนล่า แต่ผมชอบนะ ‎- ทรงมันจะดูหนัก
‎ใช่แล้ว ถูกต้องเลย
‎เจ๋งมาก
‎- อยู่ตรงกลางเลยหรือเปล่า ‎- ตรงกลางพื้นที่ทรงลูกบาศก์นี่เลย
‎บทละครครั้งที่แล้วของผม ‎มีการบรรยายเยอะมาก
‎ผมกับคาร์ลอส พี่ชาย ‎เรียกมันว่า "ท่อแห่งการบรรยาย"
‎ซึ่งก็เป็นโครงสร้างของเรื่อง ‎การไหลของข้อมูล
‎และการแบ่งน้ำหนักของละคร ‎ไปให้แก่ตัวละครแต่ละตัว
‎แต่ไม่ใช่ที่นี่ ตอนแรกเราจะเลือกว่า ‎เราจะดึงเอาความทรงจำไหนออกมา
‎แล้วเรื่องราวก็ขยายขึ้น ‎รอบๆ ความทรงจำเหล่านั้น
‎ผมว่าสวยดีแล้ว
‎เรื่องมันเกิดจากสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
‎โดยมีเหตุการณ์ในหนังจากเหตุการณ์นั้น
‎อีกฉากหนึ่ง ฉากต่อไป คือตรงนี้เลย
‎เราต้องทาสีตรงนี้ มันจะมีรูสีดำๆ
‎อาจจะต้องเปิดตรงนี้หน่อย
‎ต้องมีหน้าต่างอยู่ตรงนี้
‎ในกระบวนการของการระลึกความทรงจำ ‎จู่ๆ ผมก็เริ่มจดบันทึก
‎ตัวละครเกลโอนั้น อ้างอิงมาจาก ‎ลิโบ ลิโบเรีย
‎ผมถามคำถามเธออย่างไม่รู้จบ ‎ทุกวันหลายสัปดาห์ต่อเนื่องกัน
‎ขุดคุ้ยความทรงจำของเธอ
‎ผมจดบันทึกกิจกรรมเธอไว้เป๊ะๆ ทุกวัน
‎ไม่ใช่แค่กิจกรรมของเธอ ‎แต่ยังมีรายละเอียดที่ยิบย่อยที่สุด
‎อย่าง เธอนั่งบนเตียงยังไงหลังตื่นนอน
‎เธอทำอะไรเป็นอย่างแรก ‎เธอเห็นอะไรเป็นอย่างแรก
‎แล้วเธอจะไปไหนต่อ เธอจะทำอะไร
‎ตอนทำอาหารเช้า เธอจะทำอะไรก่อน
‎เธอร่วมมือกับเราเต็มที่ ‎และรู้สึกว่างานนี้น่าสนใจมาก
‎ในเรื่อง อี ตู มาม่า ตัมเบียง ‎ตัวละครที่เล่นเป็น
‎พี่เลี้ยงของเตนอช ก็ไม่ใช่ใครนอกจากลิโบ
‎ผมคัดตัวเธอเข้ามาแสดงบทนั้น
‎ฮัลโหล สักครู่นะคะ
‎สายของคุณค่ะ
‎ผมสนใจเรื่องราวของพี่เลี้ยง
‎เพราะลิโบกับผมได้คุยกันเยอะมาก
‎อย่างเรื่องชีวิตวัยเด็กของเธอที่เตเปลเมเม ‎ในเมืองอัวซากา
‎เตนอชคิดว่าเขาไม่เคยไปเตเปลมามา
‎บ้านเกิดของเลโอเดอแกเรีย วิกตอเรีย
‎เลโอ พี่เลี้ยงของเขา คนที่ย้ายมาเม็กซิโก ‎ตอนอายุ 13
‎เธอโตขึ้นอย่างมีข้อจำกัดมากมาย
‎ตอนเป็นเด็ก ผมตกใจตอนได้ยินเธอบรรยาย
‎ความรู้สึกหนาวหรือหิว
‎ผมเป็นเด็กที่อยู่ในครอบครัวชนชั้นกลาง
‎เรื่องแบบนั้นเหมือนเป็นนามธรรม ‎เพราะผมอยู่ไกลจากเรื่องพวกนั้น
‎เราเริ่มขั้นตอนการคัดตัว
‎เราเห็นผู้หญิงเป็นพันๆ คน
‎แต่ผมไม่สน ‎ว่าพวกเธอจะเป็นนักแสดงอาชีพหรือเปล่า
‎ผมมองหาคนที่ใช่
‎เราจำเป็นต้องทำแบบนั้น
‎เพราะพวกเขาต้องดูเหมือนตัวละครต้นฉบับ
‎ทั้งที่เรามีภาพถ่าย ‎และที่อยู่ในความทรงจำของผม
‎พวกเขาต้องเป็นตัวแทน ‎ของแก่นของตัวละครเหล่านั้น
‎นอกจากนั้น พวกเขายังต้องแสดงให้ได้ด้วย
‎แจกันสีขาวมันตกลงมาค่ะ คุณนาย
‎เหรอ
‎มันตกลงมาตอนดิฉันทำความสะอาดอยู่
‎แล้วมันก็แตก
‎ผมอยากให้คนเหล่านั้นเป็นตัวของพวกเขาเอง
‎ผมไม่อยากได้ใครมาเล่นเป็นผู้หญิงพื้นเมือง
‎ผมอยากทำงานกับผู้หญิงพื้นเมืองมากกว่า
‎และให้เธอได้นำสิ่งที่ผมคิดไม่ถึงเข้ามา
‎เราไม่มีทางเข้าใจความลึกลับ ‎ของอีกคนได้
‎เขาเลยส่งจดหมายให้ฉัน
‎แต่จดหมายนั้นเป็นแค่หนึ่งในจดหมายมากมาย
‎แล้วมันก็หล่นจากมือเขาลงไปที่พื้น
‎และฉันก็จำลายมือไก่เขี่ยของมอสเซสได้
‎ฉันเลยหยิบจดหมายนั่นขึ้นมาเปิด
‎ผมเริ่มสัมภาษณ์ผู้สมัครบางคน
‎หนึ่งในนั้นบอกว่าเธอพูดภาษามิกซ์เท็กได้
‎ว่าเธอพูดมิกซ์เทกเก่งกว่าภาษาสเปนอีก
‎มีฉากเล็กๆ ฉากหนึ่ง ‎ที่ผมอยากถ่ายเป็นภาษามิกซ์เทก
‎ทันใดนั้น ทุกอย่างมันก็ดูสมเหตุสมผล
‎ถ้าเราจะว่ากันด้วยเรื่องความเหลื่อมล้ำ ‎ของชนชั้นและเชื้อชาติ
‎ที่มีอยู่ในประเทศของเรา
‎ผลกระทบมันจะยิ่งชัดเจน ‎เมื่อกลุ่มชาติพันธุ์พูดออกมา
‎ด้วยภาษาเฉพาะท้องถิ่น ‎แทนที่จะเป็นภาษาสเปน
‎และใช่ มอยเซสเขียนเองเลยล่ะ
‎"ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้ ฉันคิดถึงเธอ" เขาว่างี้
‎- น่าสงสาร ‎- เหอะ! เขาน่ะเหรอ ไม่มีทาง
‎ผมชอบที่พวกเขาสามารถพูดภาษา
‎ที่คนอื่นในครอบครัวจะไม่เข้าใจได้
‎พวกเขาสามารถแบ่งปันช่วงเวลาส่วนตัวได้ ‎ระหว่างที่พูดภาษาถิ่น
‎เขาเขียนจดหมายรักให้ผู้หญิงทุกคนเหมือนกันหมด
‎ไม่มีทาง!
‎ไอ้บ้านั่นส่งจดหมายที่เหมือนกันเป๊ะ ‎ให้ผู้หญิงทุกคนเลย
‎- อะไร ฉันไม่เชื่อ! ‎- จริงนะ!
‎ฉันจัดตรงนี้ให้สูงขึ้นแล้วนะ คงต้องเปลี่ยนแล้ว
‎เวลาเธอนั่ง มันจะร่นขึ้นไป
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ส่วนใหญ่แล้วเราจะใช้องค์ประกอบเชิงสัญลักษณ์
‎หนังเริ่มต้นด้วยการถ่ายภาพพื้น
‎และจบลงที่ภาพท้องฟ้า
‎แต่ถ้าคุณมองที่พื้น ก็จะเห็นแสงสะท้อนของท้องฟ้า
‎เราจะเริ่มถ่ายตรงนี้ ซึ่งเป็นที่แห้ง
‎เธอจะใช้สายยางและถังน้ำ
‎ล้างลานหลังบ้าน
‎- ผมไปเอาถังมาให้ไหม ‎- ใช่ ดีเลย
‎เหมือนมีผ้าม่านหล่นลงมาอย่างเสมอกัน ‎ไปทั้งเฟรม
‎ภาพสะท้อนนั้น เริ่มดูมีชีวิตมากขึ้น
‎และดูเหมือนจริงขึ้นบนพื้น ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ ‎ของความเป็นจริง
‎อีกแง่หนึ่ง นั่นคือส่วนหนึ่งของความทรงจำ ‎เกี่ยวกับเม็กซิโกของผม
‎บางอย่างก็ยังมีอยู่ถึงทุกวันนี้ ‎เครื่องบินที่บินอยู่เหนือหัว
‎เสียงนั่นผูกพันใกล้ชิดกับชีวิตในเม็กซิโกซิตี
‎ที่อื่นๆ ที่ดูจากวัตถุที่บินบนท้องฟ้า
‎ที่ไม่ควรอยู่บนท้องฟ้า มันเป็นแค่ชิ้นส่วนโลหะ
‎คือแบบนี้นะ
‎เราต้องให้ฟองสบู่และน้ำดำๆ เข้ามาในเฟรม
‎แล้วรอคลื่นน้ำที่ยิ่งดำขึ้น ในระลอกต่อไป
‎เมื่อฟองสบู่สองสีมาเจอกัน มันจะดูสวยดี
‎คำว่าสวยดี อยู่ในเครื่องหมายคำพูดนะ ‎แล้วมันก็จะระเบิด
‎นักแสดงไม่เคยได้รับบท
‎ตอนที่เกลโอกลับเข้ามา
‎พวกเขาไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‎นั่นคือสิ่งที่เราจะทำต่อไป
‎ก็นั่นแหละ ผมจะอธิบายให้ฟังตรงนั้น
‎ผมบอกนักแสดงแต่ละคน
‎สิ่งที่มีแค่พวกเขาที่รู้
‎หลังจากเราบล็อกฉาก ‎ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่จำเป็นทุกครั้ง
‎เพราะเราต้องวางกล้อง
‎ผมให้ซ้อมแบบจำกัด จะได้ไม่เสียเวลาดีๆ ‎ไปอย่างเปล่าประโยชน์
‎จริงๆ เราก็ซ้อมกันตอนถ่ายนั่นแหละ
‎ทำไมต้องถ่ายจากด้านนี้หลายรอบจังครับ
‎เห็นในหนังมีเทคจากทางสองด้านไหม
‎นั่นแหละที่เราทำอยู่ เราถ่ายจากนั้นแล้ว
‎ทีนี้ก็จะมาถ่ายด้านนี้
‎เทคสองครั้งจะไม่เหมือนกันเลย ‎เพราะหลังจากแต่ละเทค
‎ผมจะคุยกับเด็กสักคน ‎อย่างเช่นขอให้เขาทำส้อมตก
‎แล้วก็จะบอกอีกคนว่า ‎"เธอเบื่อความซุ่มซ่ามของเขาแล้ว"
‎ถ้าเขาทำส้อมหล่น ก็จู้จี้กับเรื่องนั้นหน่อย
‎ผมจะเริ่มเพราะผมเล่าเรื่องตลก
‎นักแสดงจะทำแบบนั้นได้ยาก ‎กว่าคนที่ไม่ใช่นักแสดง
‎มันจะมีผลต่อมาริน่า ซึ่งเป็นนักแสดงอาชีพ ‎ในแบบที่ว่า
‎ฉากนั้นจะวุ่นวายขึ้นมาทันที
‎พวกเขาจะพูดบทของตัวเอง ‎แล้วส้อมก็ดันหล่น
‎แล้วพวกเขาก็ต้องหยุดทะเลาะกัน
‎แต่ท้ายสุด ‎พวกเขาก็จะกลับมาว่าเรื่องที่ค้างอยู่ต่อได้
‎เธอบอกว่านี่เป็นงานยากที่สุดที่เคยแสดงมา
‎เธอต้องปล่อยวาง ถึงเธอจะเป็นนักแสดง ‎ที่ได้รับการฝึกฝนมา
‎ระหว่างนั้น คนอื่นๆ ก็ยังอยู่ที่นั่น
‎มันยากที่จะลบการอ้างอิงทางวัฒนธรรมของเด็ก
‎และพยายามชักนำว่าพวกเขาควรพูดอะไร
‎ผมไม่อยากใส่ความเป็นตัวผม ‎เข้าไปในแก่นที่พวกเขาเป็น
‎ผมอยากให้พวกเขามอบ
‎ความลึกลับอย่างที่คุณไม่สามารถสร้าง ‎หรือผลิตขึ้นมาได้
‎ความลึกลับในตัวตนของอีกคนหนึ่ง
‎- พรุ่งนี้พ่อจะไปแล้ว ‎- พรุ่งนี้ในหนังเป็นวันศุกร์หรือเปล่าคะ
‎- พรุ่งนี้อะไรนะ ‎- วันศุกร์หรือเปล่าคะ
‎ใช่แล้ว รู้ได้ยังไงจ๊ะ
‎เพราะเราบอกว่า "พ่อจะไปตอนวันศุกร์"
‎ไม่ เดี๋ยว ฉันพูดอะไรเนี่ย ‎เขาไม่ได้จะไปพรุ่งนี้
‎เขาไม่ได้จะไปพรุ่งนี้ เขาจะไปตอนวันศุกร์
‎- ใช่แล้ว เขามาเร็ว ‎- เกลโอพูดอะไรสักอย่าง
‎ใช่ เกลโอบอกว่าเขาจะไปพรุ่งนี้
‎- อาเดล่าค่ะ ‎- อ้อ ใช่ อาเดล่า
‎เธอบอกเกลโอว่าเขาจะไปพรุ่งนี้
‎จริงด้วย แต่เธอหันหลังอยู่ ก็ดีแล้ว
‎แต่เธอพูดไปแล้วเหรอ
‎ใช่ แต่ผมแก้ไขทีหลังได้ ‎เพราะเราไม่เห็นหน้าเธอนี่
‎ขอบคุณมาก
‎- เงียบก่อน ‎- และ แอ็คชั่น
‎- ใครเรียกหมาไปที! ‎- พ่อกลับมาเร็วนี่!
‎คัต!
‎เราต้องเลือกโรงหนัง เมโทรโปลิแทน ‎หรืออลาเมดา
‎อลาเมดาได้รับการบูรณะไปแล้ว ‎เราเลยเลือกเมโทรโปลิแทน
‎โรงหนังสองแห่งนั้น ‎คือที่ที่ลิโบชอบไปตอนวันอาทิตย์
‎เธอบอกผมว่าเธอจะไป ‎ที่โรงหนังในบ้านเกิดตลอด
‎ไม่ว่าจะฉายเรื่องอะไร
‎เธอก็ยังชอบดูอยู่ดี
‎ใช้สายไนลอนเถอะ
‎กับพวกตัวประกอบ มันไม่ง่ายเหมือนพูดว่า ‎"ขอ 500 คน"
‎แต่เรามีตัวประกอบจำนวนมาก และจากตรงนั้น
‎เราก็เลือกว่าใครจะอยู่ในรถ ‎ใครจะเดินข้างถนน
‎เราจะเลือกว่าจะให้กี่คนไปอยู่ที่ไหน
‎จากนั้นก็จะวิเคราะห์ข้อมูลประชากรศาสตร์
‎ไม่ใช่แค่จะให้มีชายกี่คน หญิงกี่คน
‎แต่จะให้มาจากแต่ละสถานะทางสังคม ‎กี่คนด้วย
‎และในแต่ละสถานะทางสังคม ‎จะให้มีเชื้อชาติอะไรบ้าง
‎จะมีพวกคนพื้นเมือง มีลูกผสม
‎และมีชาวเม็กซิกันผิวขาวด้วย
‎มันเป็นกระบวนการที่ซับซ้อน ‎แต่เมื่อได้แบบนั้นแล้ว
‎เราจะนำเสนอตามตัวเลือก ‎เรามีกระดาษแผ่นใหญ่
‎มีหน้าแบบต่างๆ จัดวางไว้ ‎ตามลักษณะประชากรศาสตร์
‎และตอนผมเลือก ‎ก็ไม่ใช่เลือกจากนักแสดงตัวเป็นๆ
‎ผมเลือกแแต่ละคนมาจากภาพถ่าย
‎สำหรับภาพถ่ายแต่ละใบ เราก็จะเลือก ‎เครื่องแต่งกายเฉพาะ
‎ทรงผม หรือกหนวดสำหรับเฉพาะตัวพวกเขา
‎หรือแม้แต่เครื่องประดับที่พวกเขาจะใส่
‎แม้แต่ตัวประกอบที่อยู่ไกลจนมองเห็นไม่ชัด
‎คนขายของของคุณพูดว่าไง
‎ไม่ แบบนั้นไม่ใช่
‎"เร่เข้ามาซื้อเฮอร์บี้ของเล่นสิครับ"
‎"มาซื้อรถของเล่นจากเรื่องเดอะเลิฟบั๊ก"
‎- ไหนมาฟังเสียงเรียกลูกค้าหน่อย ‎- เมอแรงค์
‎- แอ็กชั่น แบ็กกราวด์ ‎- แอ็กชั่น
‎มันยังลดต่ำลงกว่านั้นได้
‎นี่เป็นครั้งแรกที่ผมสลัดข้อมูลอ้างอิงออกไป
‎ข้อมูลอ้างอิงจากหนังเรื่องอื่น ‎ผมไม่ยอมใช้เลยสักเรื่อง
‎ยูจินีโอ ชอบเฟรมหนึ่ง แต่ผมต้องทิ้งไป
‎- ยูจินีโอ ‎- ผมอยู่นี่ ผมกำลังหาคุณอยู่
‎- มีอะไร ‎- ดูเฟรมนั้นสิ เลื่อนไปด้านล่าง
‎ขอนไม้สองท่อนทางด้านขวา ‎มันกั้นทางเดินน้ำ
‎โอเค ไหนดูสิ
‎เห็นอย่างที่ผมพูดไหม
‎มันสวยดี แต่ไม่ใช่ของผม
‎มันเหมือนการอ้างอิง ผมเลยไม่อยากใช้
‎งั้นเราจะวางเฟรมเพื่อถ่ายใหม่ ‎ยูจินีโอชอบอีกเฟรมหนึ่ง
‎และผมก็เห็นด้วยว่ามันดีกว่าจริง ‎แต่อันนี้จริงมันของจริง
‎เอาอันนี้มาวางไว้ตรงนี้
‎พร้อมไหม เอาหินใหญ่มา
‎เอาวางไว้ตรงนี้ วางพิงไว้
‎การสร้างฉากเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับผม
‎ผมไม่อยากได้จังหวะเวลา ‎ในอุดมคติแสนจะสมบูรณ์แบบ
‎ผมอยากให้นักแสดงเล่นตามจังหวะเวลาจริง ‎ในชีวิตจริง
‎- เธอไปเอาเสื้อคลุมค่ะ ‎- ใช่ ไม่เป็นไร
‎นี่วันเดียวกัน คุณมาทีหลัง
‎เป็นการปิคนิก พวกผู้ชายจะยิงปืน
‎หมายถึงพวกผู้ใหญ่ผู้ชายน่ะ
‎เด็กคนอื่นๆ จะเล่นฟุตบอลอยู่ตรงนั้น
‎ทีนี้ เด็กเล็กอย่างเธอและโรดริโก้
‎จะวิ่งมาจากป่า ดังนั้น ฟังนะ
‎เธอจะอยู่ตรงนี้
‎เธออยู่ตรงนี้ และจะเดินไปทางนั้น
‎- ขอบคุณ ‎- โอเค
‎พวกเขาจะไปกับกลุ่มนั้น
‎เธอสองคนตามผมมา
‎พวกผู้หญิงนั่งตรงนี้ ฮัลโหล คุณน่ะ
‎- ไงคะ ‎- คุณใส่รองเท้านั้นเดินได้ไหม
‎- ได้ค่ะ ‎- เยี่ยม
‎ทุกคนทำเรื่องของตัวเองไป ‎และพวกผู้ใหญ่ก็เริ่มเมาแล้ว
‎หมายถึง...
‎ไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดไม่ให้พวกสาวน้อย ‎ได้รู้ความจริง
‎ดังนั้น เราต้องหา...
‎เราต้องทำความสะอาดตรงนี้หน่อย ‎ถ้าคุณจะต้องเดิน
‎หาแอ็กชั่นดีๆ
‎เวลาถ่ายเทคยาว คุณไม่ต้องตีความ
‎แล้วก็ทำซ้ำ
‎แบบเดียวกันในเทคอื่น
‎เพื่อพยายามให้มันต่อเนื่อง แล้วก็ถ่ายสำรอง
‎แบบนั้น คุณก็จะติดอยู่กับการตีความครั้งแรก
‎ที่นี่ เราจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ‎เราจะหาสิ่งใหม่ๆ ตลอด
‎เดี๋ยว ผมนึกออกแล้ว ให้คุณเดินข้ามไปดีกว่า
‎พอคุณลุกขึ้นถ่าย ขึ้นไปยืนอยู่บนด้านนั้น ‎ของเก้าอี้
‎ทีนี้ คุณก็เดินข้ามมาตรงนี้
‎นี่คือตรงที่คุณจะตะโกนบอกเกลโอ ‎ให้คอยดูพวกเด็กๆ ไว้
‎คุณแค่ใช้ถ้อยคำที่เมื่อกี้ไม่ได้ใช้
‎- "ระวังค่ะ คุณเปเป้" ‎- "ระวัง" ใช่แล้ว
‎พร้อมไหม มาลองกันอีกทีนะ
‎- แล้วไง ผู้หญิงไม่ยิงปืนเหรอ ‎- ไม่ๆ
‎เรามักได้เทคดีๆ
‎เกือบเพอร์เฟกต์แล้ว ลองไปให้ช้าลงหน่อย ‎แต่อันนี้ก็ดีแล้ว
‎และเรายังถ่ายเทคยาวหกนาทีอีก 62 เทค
‎คาร์ลอส เดินไวหน่อย ‎ไปให้ถึงจุดที่ทำเครื่องหมายไว้ให้เร็วกว่านี้
‎ทุกคนทำได้ดีมาก
‎อีดูอาร์โด้ อย่ายืนนิ่งๆ สิ
‎- ขอโทษครับ ‎- ไปทางนั้น
‎อันย่า ลองไปให้ถึงโลล่าให้เร็วกว่านี้
‎อเลฮันโดร เดินไปที่จุดมาร์กให้ช้าลงหน่อย ‎คุณแค่รอเฉยๆ ตรงนี้
‎ครับ ขอโทษที!
‎มาลองกันเลย!
‎ที่เราอยากให้ภาพออกมา ‎คือช่วงเวลาแห่งความเป็นจริง
‎มีเค้กในเรื่องลุดวิกของวิสคอนติ
‎และเขาสั่งให้ใช้สูตรดั้งเดิม
‎เขามีตัวเลือกที่จะใช้เค้กปลอมที่ตกแต่งมา
‎แต่เขายืนยันจะใช้สูตรดั้งเดิม
‎นั่นเป็นสิ่งที่ผู้ชมไม่มีวันสังเกตเห็น
‎ผมเคยคิดว่าแบบนั้นมันเกินไป
‎เป็นความต้องการแบบดื้อดึง
‎แต่ก็ได้รู้ว่าการทำให้รายละเอียดถูกต้อง
‎ก็ถือเป็นการปลดปล่อยได้
‎คุณลอกส่วนประกอบพวกนั้นทิ้งไป
‎พยายามจับภาพสิ่งที่มองไม่เห็น
‎สิ่งที่จับต้องไม่ได้
‎มีชั่วขณะที่ห่อหุ้มความเป็นจริงนี้อยู่
‎ผมยืนกรานให้มีเรื่องการยิง ‎บนถนนที่ผมอยู่สมัยเด็ก
‎ถนนเส้นเดียวกันนี้ที่ยูจินีโอ ‎สร้างขึ้นใหม่ให้ตรงกับช่วงเวลา
‎เพราะด้านหน้าอาคารมันเปลี่ยนแปลงไป ‎พร้อมๆ กับตัวเมือง
‎ทำไมต้องเป็นที่นั่น ‎ก็เพราะนั่นคือที่ที่มีแก่นของทุกอย่าง
‎เวลาจะดำเนินต่อไป แต่ไม่ใช่อวกาศ ‎เวลาย้อนกลับไม่ได้
‎แนวคิดเรื่องอวกาศของเราอยู่นานกว่าเวลา
‎เวลาจะหายไปในทันที
‎ผมว่าคุณคงพูดได้ว่าพวกเราดื้อดึง
‎คุณจะถ่ายหนังเรื่องนี้ตรงถนนเส้นอื่นก็ได้ ‎ใครจะบอกได้ว่าต่างกันยังไง
‎แต่แก่นสำคัญของมัน ทำให้มันยิ่งสำคัญ
‎ทีมงานได้เห็นวิกฤตของผม
‎ผมว่าหนังเรื่องนี้ไปกระตุ้นให้เกิด
‎วิกฤตร้ายแรงภายในใจผม
‎มันดึงเอาห้วงอารมณ์ที่ผมรู้เลยว่ามีอยู่
‎ผมกำลังถ่ายฉากหนึ่ง
‎และกำลังอารมณ์ไม่แจ่มใส
‎ที่จริงแล้วไม่แจ่มใสจนผมต้องออกไปเดินเล่น
‎ระหว่างที่เดิน ผมก็ถามตัวเองว่า ‎"ทำไมนายโมโหขนาดนี้"
‎นายได้มีโอกาสสร้างถนน ‎ที่เคยอยู่ตอนสมัยเด็กขึ้นมาใหม่
‎อย่างพิถีพิถัน
‎มีรถที่เคยจอดอยู่ตรงนั้นในเวลานั้นเลยด้วย
‎มีตัวประกอบที่หน้าเหมือนเพื่อนบ้านเก่าของนาย
‎ผมมีกระบะทรายให้เล่น
‎ผมมีโอกาสที่ดีงามมาก"
‎นอกจากนั้น ผมยังมีตารางเป็นของตัวเอง ‎และมีอำนาจควบคุมการถ่ายทำ
‎ไม่มีความกดดันอื่นนอกจากที่ผม ‎หาเรื่องกดดันตัวเอง
‎ผมต้องใจเย็น นอกจากนั้น ผมก็บอกตัวเองว่า
‎"ผลงานของทีมงานออกมายอดมาก ‎พวกเขาไม่ทำพังเลย
‎นายไม่มีเหตุผลให้ต้องโมโหเลย"
‎ผมเลยกลับไปที่กองถ่าย
‎ซึ่งเราก็ยังไม่ได้เริ่มถ่าย
‎และผมก็บอกนักแสดงว่า ‎"คุณต้องรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก"
‎"เคยรู้สึกแบบนั้นไหม" เขาบอกว่า เคย
‎"แล้วอารมณ์หายใจไม่ออกล่ะ"
‎เขาเลยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ผมฟัง
‎และผมก็คิดว่า "ดี ใช้อันนั้นแหละ"
‎ผมบอกเขาว่า "พอเข้าไปในรถ ‎คุณรู้สึกหายใจไม่ออกน้อยลง
‎คุณขับรถออกไปและหายใจได้อย่างสบายใจขึ้น ‎เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี"
‎ฉากนั้นก็ออกมาดีเลย และผมก็รู้ว่าผมเพิ่งถ่าย
‎ฉากตอนที่พ่อทิ้งครอบครัวผมไป
‎เป็นครั้งแรกที่ผมไม่ได้ตัดสินจากภายนอก
‎แต่เป็นการพยายามเข้าใจ ‎ว่าผู้ชายคนนั้นรู้สึกยังไง
‎ผมจะไม่ตัดศีลทางศีลธรรม ‎ว่าเขาทำอะไรและทำได้ยังไง
‎แต่ผมเข้าใจว่าเขารู้สึกยังไง
‎นั่นเป็นอะไรที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
‎ผมอายุ 55 ปี...
‎แต่ไม่เคยเห็นมุมมองแบบนั้นในฉากนั้น
‎ในฐานะผู้กำกับ เมื่อคุณสร้างหนัง
‎คุณไม่สามารถไปตัดสินตัวละครได้
‎คุณแค่ต้องพยายามเข้าใจแรงจูงใจ
‎ผมเคยกำกับเวทีให้ตัวละครที่ผมตัดสินมาก่อน
‎อารมณ์ขุ่นมัวของผมไม่ได้มาจาก ‎สิ่งที่เกิดขึ้นในฉาก
‎แต่มาจากสิ่งที่ผมสร้างขึ้นใหม่
‎ณ จุดหนึ่ง ผมก็ได้รู้ว่ามันบ้าบอแค่ไหน
‎ที่ผมอยู่ในบ้านที่เคยอยู่ตอนเด็กๆ ‎กับครอบครัวที่เหมือนครอบครัวผม
‎แต่งตัวเหมือนพวกเขาและทำตัวเหมือนพวกเขา
‎จะว่าไปแล้ว มันก็แปลกนิดหน่อยสำหรับผมนะ
‎คราวนี้อยู่ด้านในจริงๆ
‎นายบอกความแตกต่างได้เลย
‎นี่แหละ ที่ฉันผมเรียกว่าฝน
‎- คัต! ‎- ปิดน้ำได้
‎หนังเริ่มจะขยายออกไปเมื่อเราเริ่มถ่าย
‎ผมกล้าบอกได้เลยว่ามันขยายขึ้นราวๆ สามเท่า
‎ขยายขนาด ความทะเยอทะยาน ทุกอย่างเลย
‎ผมมีเรื่องราวในความทรงจำ ‎และทุกอย่างมันเล็กกว่านี้
‎นอกจากนั้น คุณยังแน่ใจได้ ‎ว่าจะได้เห็นสถานที่เหล่านั้น
‎แต่แล้วความเป็นจริงก็เข้ามา ‎การขนย้ายมันวุ่นวายมาก
‎และคุณต้องปรับเปลี่ยนบางสถานที่
‎เพื่อให้สามารถถ่ายฉากที่ผู้หญิงคนหนึ่ง ‎จะเดินผ่านเข้าไปในเมือง
‎รถทุกคัน คนเดินถนนทั้งหมด ‎ต้องเข้ากับช่วงเวลานั้น
‎ทุกอย่างต้องถูกสร้างขึ้นใหม่ทั้งหมด
‎เราสร้างแยกบาจา แคลิฟอร์เนีย ‎และอินเซอร์เจนส์
‎(แยกอินเซอร์เจนส์ อเวนิว)
‎นั่นคือสถานที่ถ่ายทำฉากที่เธอข้ามถนน
‎แยกอินเซอร์เจนส์เปลี่ยนไปเยอะมาก ‎เราถ่ายที่นั่นไม่ได้แล้ว
‎ผมเลยหมกมุ่นกับการสร้างขึ้นมาใหม่หมด
‎มีร้านชุดเจ้าสาวร้านเดิม
‎ร้านขายเสื้อผ้าเดิม ร้านอาหารเดิม
‎สร้างขึ้นมาใหม่ให้เหมือนเป๊ะ ‎เราจะไม่ต้องมานั่งกังวลกันอีก
‎แล้วก็ปล่อยให้เวลาในหนังมันผ่านไปเรื่อย
‎ผมเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องราว การจัดฉาก
‎คือมีแต่ผมที่รู้ความทรงจำของตัวเอง
‎เราต้องขยายออกไปทางด้านนี้
‎ผมจะเข้าไปเกี่ยวข้องกับการถ่ายหนัง ‎ของตัวเองตลอด
‎เหมือนก่อนพระอาทิตย์ตก มันจะมีแสงอ่อนๆ
‎หมายถึงเข้าไปเกี่ยวข้องในด้านนั้นนานขึ้น
‎ทำให้ผมต้องนั่งข้างกล้อง แล้วดูมองไปที่ภาพ
‎ซึ่งกระตุ้นความทรงจำให้เพิ่มรายละเอียด
‎เข้าไปในฉากที่เรากำลังจะถ่ายได้มากขึ้น
‎ผมต้องใกล้ชิดกับการถ่ายภาพยนตร์มากๆ
‎ให้อ่อนกว่านี้ดีกว่า
‎และผมก็รู้ว่ากล้องควรอยู่ตรงไหน
‎และแสง และบรรยากาศที่ผมต้องการ
‎ในหนังทุกเรื่องของผม ผมจะถ่ายเทคยาวตลอด
‎ตรงนี้ผมตัดสินใจจะเข้มงวดในเรื่องนี้มากขึ้น
‎เร็วเข้า เราไม่มีฟิลเตอร์เอ็นดีนะ ‎น่ากลัวมาก
‎- พร้อมนะ ‎- รีบหน่อย
‎เวลาถ่ายเทคยาวๆ จากมุมกว้าง
‎คุณจะไม่จัดลำดับความสำคัญให้ตัวละคร
‎หรือสิ่งแวดล้อมเป็นอันดับต้นๆ
‎เนื้อหาและตัวละครมีน้ำหนักเท่ากัน
‎ที่จริงแล้ว บางทีเนื้อหาอาจสำคัญกว่า
‎ตัวละครก็แค่เล่นไปตามเนื้อหา
‎นับจากเรื่องอี ตู มาม่า ตัมเบียง ‎ผมก็สนใจ
‎ความสัมพันธ์ระหว่างเป้าหมายกับเนื้อหา
‎เวลาถ่ายเจาะ คนจะเน้นที่เป้าหมาย
‎ไม่ว่าจะเป็นนักแสดง ตัวละคร
‎ผมชอบการถ่ายเจาะ
‎แต่ผมจะไม่ยอมเอามาใช้ให้การเล่าเรื่อง ‎มันง่ายขึ้น
‎ในภาษาของวงการโทรทัศน์ ‎และภาพยนตร์เชิงพาณิชย์ส่วนใหญ่
‎เวลาตัวละครพูด คุณจะถ่ายใกล้
‎แล้วก็ถ่ายไปที่หน้าอีกคนเวลาตอบ
‎คุณหลับตาดูหนังพวกนั้นก็ได้
‎ในหนังพวกนั้นไม่มีภาษาอะไรเลย
‎ตั้งแต่ตอนแรกที่ตัดสินใจจะสร้างหนังเรื่องนี้
‎ผมรู้ว่าเราจะต้องถ่ายขาวดำ
‎มันจะสมเหตุสมผลในแบบนั้น ‎ผมนึกภาพว่าจะถ่ายสีไม่ออกเลย
‎ผมทำไม่ได้
‎มันเป็นการตัดสินใจพื้นฐาน ‎ที่จะถ่ายทอดความหมายออกมา
‎แต่ภาษาทั้งหมดจะต้องแตกต่าง
‎ตอนแรกผมจินตนาการเป็นแบบสี่เหลี่ยม
‎มีจุดหนึ่งที่เราคุยกับลูเบอสกี้
‎ที่บอกว่าผมควรพิจารณารูปแบบอื่น
‎เขาบอกผมให้ลองพิจารณา ‎สร้างในรูปแบบที่กว้างขึ้น
‎ผมก็ยังสงสัย จนเราได้ทดสอบดู
‎นี่เป็นภาพยนตร์ขาวดำ ‎ที่มีฉากอยู่ในปี 1970
‎แต่ภาพคุณภาพแบบนี้ยังไม่มีในยุคนั้น
‎ไม่ใช่เพราะรูปแบบ ‎แต่เป็นเพราะเราขาดความหยาบของสี
‎จากรูปแบบดิจิทัล
‎แทนที่จะซ่อนรูปแบบดิจิทัล
‎ผมอ้าแขนรับมัเลย
‎นี่คือหนัง 65 มม. ในรูปแบบขาวดำ ‎และมีขนาดสี่เค
‎หมายถึงนี่เป็นแบบบริสุทธิ์ ‎ไม่มีความหยาบของสีเลย
‎มันเป็นภาษาที่ต่างกัน
‎ผมไม่อยากได้การถ่ายหนังแบบขาวดำเก่าๆ
‎ไม่อยากให้หนังเหมือนมาจากยุคปี 50 หรือ 60
‎ผมอยากให้หนังเหมือนมาจากปี 2018
‎แต่เป็นภาพขาวดำ
‎พอเลือกรูปแบบได้แล้ว ผมก็ปรับเปลี่ยนสิ่งอื่นๆ
‎ผมเลยตัดสินใจว่าองค์ประกอบต่างๆ ‎ควรตัดกับรูปแบบ
‎การเลือกถ่ายแพนกล้องไปเยอะๆ ‎เป็นผลมาจากรูปแบบ
‎แต่ผมรู้ว่าหนังจะต้องเป็นการถ่ายแบบมุมเฝ้ามอง
‎และไม่มีอะไรจะเหมาะไปกว่าการถ่าย ‎ภาพเคลื่อนไหวจากระยะไกล
‎มีการเคลื่อนไหวบางอย่างที่เราใช้ไม่ได้
‎อย่างการเลื่อนกล้อง มันจะเป็นการเลือกถ่ายไป
‎ผมอยากรักษาระยะ ให้ยังคงเป็นการเฝ้ามอง
‎ให้ช่วงเวลามันสุกงอมมากขึ้น ‎จะได้สร้างอารมณ์
‎ที่จะนำไปสู่ความเห็นอกเห็นใจ ‎ที่เป็นผลข้างเคียง
‎ผมไม่ได้เลือกตามคนใดคนหนึ่ง
‎แม้แต่เกลโอก็ไม่ เธอเป็นแค่ตัวละครหนึ่ง ‎ในจักรวาลที่กว้างใหญ่กว่า
‎เรื่องมันเกี่ยวกับจักรวาลนี้
‎ตัวละครก็แค่เดินข้ามไป
‎หนังเรื่องนี้ เกี่ยวกับบาดแผลในใจ ที่เป็นส่วนตัว
‎แต่ก็ยังเกี่ยวข้องกับรอยแผลเป็นทางสังคมด้วย
‎ในอดีตที่ผ่านมาไม่นาน มีสองบาดแผลที่ยังคง ‎เด่นชัดอยู่ในสังคมเม็กซิกัน
‎หนึ่งคือ วันที่สองตุลาคม 1968
‎คงน่าขันที่จะบอกว่าน้่นเป็นการอ้างสิทธิ์ ‎ในประชาธิปไตยครั้งแรกของสังคม
‎เมื่อพิจารณาว่าหลายสหภาพ ‎ดิ้นรนมาเป็นเวลาหลายปี
‎แต่นั่นเป็นครั้งแรก
‎ที่ชนชั้นกลางรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ‎ต่อการดิ้นรนนี้
‎และอย่างที่เรารู้ ว่าคนอดกลั้นไว้
‎ผมจำเหตุการณ์ปี 1968 ได้ลางๆ ‎แต่ผมยังเด็กเกินไป
‎ผมจำได้ว่าแม่พาผมไปร่วมการเดินขบวนเงียบ
‎ผมจำบางภาพ และเสียงของการก้าวเท้าได้
‎แผลที่สองคือวันที่ 10 มิถุนายน 1971 ‎เราเรียกครั้งนั้นว่า ฮัลโคนาโซ
‎ผมยังจำตอนที่จ้องภาพในหนังสือพิมพ์ ‎ไ้ด้อย่างชัดเจน
‎เหตุการณ์นั้นส่งผลกับผม ‎อย่างลึกซึ้งมาก
‎นั่นอาจเป็นครั้งแรกที่ผมใส่ใจสังคม
‎(ทำไมต้องอดกลั้นความต้องการประชาธิปไตย)
‎วันที่ 10 มิถุนายน 1971 ‎มีความพยายามครั้งแรก
‎ที่จะอ้างสิทธิ์ประชาธิปไตย ‎และพวกเขาก็อดกลั้นไว้
‎(เสียงจากสาธารณชน)
‎การประท้วงเหล่านี้เป็นของพวกนักศึกษา ‎และพวกสื่อทำให้มันดูเลวร้าย
‎(เราสู้เพื่อสิทธิ์ของชาวเม็กซิกัน)
‎- มหาวิทยาลัยนัวโว เลโอน ‎- มา!
‎คัต ทำได้ดีมาก
‎ผมมารู้เรื่องนี้ตอนเรียนประถม
‎คือผมก็เป็นนักเรียน ผมคิดว่าผมมีอันตราย
‎เป็นจินตนาการในวัยเด็ก
‎เราจะร้องกันครั้งสุดท้าย ‎"เม็กซิโก! อิสรภาพ"
‎มาร้องพร้อมกันสักสามหรือสี่ครั้ง
‎นั่นคือตอนที่เริ่มมีการทำร้ายร่างกาย
‎มันทำลายฟองสบู่แสนสบายของชนชั้นกลาง ‎ที่ผมพักพิงอยู่
‎สำคัญมากที่เราจะต้องจำลองเสียงแห่งความกลัว ‎และเสียงกรีดร้องขึ้นมาใหม่
‎โอเคนะ ทุกคน
‎มันสำคัญกับผมมากที่จะต้องถ่ายฉาก ‎วันที่ 10 มิถุนายน
‎บนถนนเม็กซิโก-ทาคูบา
‎ไม่ใช่แค่บนถนนเดียวกัน อาคารเดียวกัน
‎(สถาบันฮาร์เปอร์)
‎จากร้านขายเฟอร์นิเจอร์
‎ภาพบางภาพแสดงให้เห็น
‎ถึงความวุ่นวายบนท้องถนน ‎และร้านค้าที่อยู่ในฉากหลัง
‎ที่บรรดาคนเฝ้าดูที่หวาดกลัว ‎คอยดูทุกเรื่องที่เผยออกมา
‎(ร้านเฟอร์นิเจอร์โรดริเกซ)
‎ถึงแม้จะเป็นเด็ก แต่ผมก็สนใจ
‎ผู้คนที่อยู่ในร้านเฟอร์นิเจอร์
‎คนที่อยู่บนนั้น และมองเหตุที่เกิดขึ้นบนถนน
‎(เฟอร์นิเจอร์ที่ดีที่สุด)
‎ผมอยากให้มันออกมาเหมือนโดนทิ้งนิดหน่อย ‎เราจะได้เห็น
‎ช่วงนาทีที่โดดเด่น ที่มีบางคนล้มลง ‎บางคนก็มาทุบตีพวกเขา
‎ไม่ใช่ว่าพวกฮอลคอนนี้ ‎เป็นกลุ่มอภิชน
‎ตอนแรกพวกเขาก็รับคนมาจาก ‎กรมสุขอนามัยของเมือง
‎เรียกได้ว่าพวกฮอลคอน ‎ก็ถูกใช้เหมือนกัน
‎(มร. ลุยส์ เอเชเวอร์เรีย ‎เพื่อความยิ่งใหญ่ของเม็กซิโก)
‎พวกเขาถูกใช้โดยระบบ ถือเป็นเครื่องมือ ‎แห่งความอดกลั้น
‎หนังเรื่องนี้ไม่ใช่ความทรงจำส่วนตัว ‎มาปะติดปะต่อกัน
‎ผมต้องการบริบทของเม็กซิโก ‎ตอนผมยังเด็กด้วย
‎ร้อยด้วยความสัมพันธ์แปลกประหลาด ‎ที่คุณเห็นในเม็กซิโก
‎และที่อื่นในโลก ระหว่างชนชั้นและเชื้อชาติ
‎แอ็คชั่น!
‎- ทุกคนพร้อมสำหรับการเทค ‎- มีคนบอกพวกเขาให้วิ่งไปเรื่อยๆ
‎แอ็คชั่น!
‎กลับไป กลับไป...
‎ให้ผู้คนที่อยู่ตรงนี้ถอยกลับไป
‎คนที่เรียกร้องประชาธิปไตยโกรธเกรี้ยว
‎และผลก็คือ เดอร์ตี้วอร์
‎เป็นสงครามระหว่างรัฐกับคนหลากหลายกลุ่ม
‎ในส่วนต่างๆ ของประเทศ และกินเวลานาน ‎ถึงสองสามศตวรรษ
‎ที่จริงแล้วการเลือกตั้งครั้งหลังๆ
‎ก็เป็นผลจากเหตุการณ์ในอดีต
‎ลุกขึ้นเลย ไอ้เวร!
‎คัต!
‎เม็กซิโกมีชีวิตชีวากว่าทุกครั้ง ‎โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่
‎เม็กซิโกของคนรุ่นผมมันถูกปิดกั้นมาก
‎ที่อื่นๆ ในโลกไม่ได้มีอยู่เพื่อเม็กซิโกนั้น
‎และแม้แต่เม็กซิโกส่วนที่เหลือ ก็ไม่มี
‎มันเป็นยุคที่เม็กซิโกหายใจไม่ออก ‎ที่ข้อมูลถูกควบคุม
‎(คณะกรรมการกลาง)
‎คนรุ่นใหม่มีพลังที่สร้างสรรค์กว่า
‎คนรุ่นใหม่เหล่านี้ได้รับข้อมูลมากกว่า
‎และพวกเขาเปล่งเสียงค้านความอยุติธรรม
‎แต่เม็กซิโกมีชีวิตชีวา ‎ในแง่การเคลื่อนไหวทางสังคม
‎ฉากที่เซ็นโทร เมดิโก ‎เป็นการถ่ายทำนอกสถานที่
‎โชคดีที่เจอสถานที่และหน่วยงานศิลปะ
‎อาคารเดียวที่เหลือรอดมาได้
‎ถูกใช้เป็นห้องเก็บของ
‎และมีกำหนดจะโดนทุบแล้ว
‎นี่คือสิ่งที่เราต้องค่อยๆ ทำ
‎ช็อตสุดท้าย
‎ผมอาจจะถ่ายตู้กระจกได้
‎นอกจากนั้น เรายังอยากใช้เฟอร์นิเจอร์เดิม
‎ยูจินีโอไปเอาของมาจากทุกชั้นของอาคาร
‎รวมทุกอย่างมาไว้ในชั้นเดียวที่ใช้ได้
‎อ่างล้างมือ เก้าอี้สำนักงานที่อยู่ในสภาพดี
‎เยลิทซ่าไม่รู้ว่าลูกสาวจะตายตอนคลอด
‎คนไข้มีอาการทารกอยู่ในภาวะเครียด
‎เริ่มกระตุ้นอย่างแรง ขอหูฟัง
‎- ไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้นเลย ‎- ไม่มีชีพจร หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน
‎เริ่มทำซีพีอาร์
‎เราซ้อมฉากนี้ร่วมกับหมอและพยาบาล
‎ทุกคนที่รับบทหมอและพยาบาล
‎เป็นหมอและพยาบาลในชีวิตจริง ‎นั่นเป็นงานพวกเขา
‎กุมารแพทย์ก็ตัวจริง นรีแพทย์ก็ตัวจริง
‎พยาบาลก็ทำงานในส่วนที่พวกเขาเชี่ยวชาญ
‎เราก็แค่ซ้อมให้เป๊ะ
‎โอเค มาลองกันเป็นรอบสุดท้ายนะครับ
‎ดูว่ามันจะออกมาเป็นยังไง ‎จะได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
‎เราให้เด็กอยู่ในตำแหน่งได้ไหมครับ
‎เลื่อนไปด้านหลังอีกหน่อย เลื่อนอีกหน่อย ‎ อย่างนั้นแหละ
‎- ระยะมันเหมาะสมแล้วหรือยัง ‎- ครับ เพราะแบบนั้น
‎- ผมต้องเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ‎- และนั่นก็ยิ่งดี
‎นั่นคือตอนที่ผมบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมถามว่าเธออยากเจอหน้าลูกไหม ‎แล้วก็ส่งเด็กให้
‎มาซ้อมกันอีกรอบเถอะครับ
‎ผมไม่ใช่นรีแพทย์
‎ผมเลยดูให้แน่ใจว่ามืออาชีพเหล่านี้ ‎มีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว
‎ในการสร้างฉากขึ้นมา เราคุยกันว่า ‎พวกเขาต้องใช้อะไรบ้าง
‎แต่ก่อนอื่น ผมอยากเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา
‎และสิ่งที่พวกเขาจะทำในกรณีฉุกเฉิน
‎แอ็คชั่น
‎นับสามนะ หนึ่ง สอง สาม!
‎- เส้นเลือดเสียหาย ‎- คุณหมอครับ หัวใจวาย
‎ได้แล้ว
‎หายใจเข้าไว้ เกลโอ
‎- ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ‎- ไม่ค่ะ
‎ยังไม่มีการตอบสนอง
‎ผมเสนออย่างนี้นะ เธออาจจะเริ่มพันตัวเด็ก
‎และพอคุณเดินไปตรงนี้ ไปทางแม่เด็ก
‎และบอกว่า "หมอขอโทษ ลูกคุณตายตอนเกิด"
‎"เราทำทุกอย่างเต็มที่แล้ว ‎คุณอยากเห็นลูกไหม"
‎เธอพาเด็กมาได้ เราจะได้ประหยัดเวลา
‎เธอจะพาเด็กมาตรงนี้
‎ในเวลานั้นคุณจะทำอะไร
‎- อยู่กับแม่เด็ก ‎- เข้าใจแล้วครับ
‎นี่คำถาม
‎ถ้าคุณเดินไปบอกเธอว่าลูกตาย
‎- คุณจะถอดหน้ากากไหมครับ ‎- หมอจะถอดค่ะ
‎คุณจะถอดใช่ไหม ‎ดังนั้นเมื่อคุณเดินมา
‎ถอดหน้ากากออก แล้วก็บอกเธอ
‎ผมว่า "หมอเสียใจด้วย ลูกคุณตายตอนเกิด"
‎"เราทำเต็มที่แล้ว แต่แกไม่ตอบสนอง"
‎- แล้วเธอค่อยพาเด็กมา ‎- ฉันพาแกมาให้เขา แล้วก็พาไปให้เธอ
‎โอเค ผมว่าเราเข้าใจเรื่องการเคลื่อนไหวแล้ว
‎มันสำคัญที่เราต้องรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร
‎เมื่อเรียบร้อยหมดแล้ว ‎และพวกเขาได้ทุกอย่างตามต้องการ
‎และเราก็เหมือนจะพร้อมถ่ายแล้ว
‎เราพาเยลิทซ่าไปที่ฉาก
‎เยลิทซ่า นอนลงไปและประจำตำแหน่งนะครับ
‎ผมว่าแบบนี้ช่วยได้นะ เกโล
‎พยายามอย่าตัดไปแล้วกัน
‎- ตรงนี้เหรอ ‎- สูงขึ้นอีกหน่อย
‎ที่เธอสงสัยอยู่
‎คือเราจะมีเด็กจริงๆ อยู่ใต้เตียง
‎เธอเลยแสดงฉากนี้ด้วยความคาดหวังแบบนั้น
‎แอ็คชั่น
‎- ทุกอย่างพร้อมแล้ว ‎- เอาละ หนึ่ง สอง สาม
‎กุมารแพทย์ถึงห้องผ่าตัด!
‎เลื่อนสะโพกลงมาหน่อยครับ
‎และพอเรื่องเริ่มเผยออกมา
‎ความเจ็บปวดของเธอจึงเป็นของจริง
‎พยายามใจเย็นไว้ คุณทำได้ดีแล้ว
‎- ตัดสายสะดือ ‎- ตัวหนีบ
‎- ตัดสายสะดือ ‎- ตัดเรียบร้อย
‎- เราไม่เจอชีพจร ‎- มาเริ่มการกู้ชีพกันก่อน
‎ผมกำลังพูดกับลิซเบธที่เล่นเป็นนรีแพทย์
‎เธอบอกว่า "มันแปลกมาก ‎เพราะพอเราเดินเข้าฉาก
‎เราลืมไปเลยว่านั่นเป็นหนัง
‎ความทรงจำในกล้ามเนื้อของมืออาชีพ ‎อาจจะแข็งแร่งกว่า
‎จนท่าทางของเราสื่อออกมา ‎โดยเกือบจะอัตโนมัติ
‎และพอถึงช่วงเวลาที่ต้องบอกข่าวให้แม่เด็กรู้
‎เราก็เริ่มร้องไห้
‎เป็นช่วงที่ยิ่งใหญ่ ‎เลยส่งผ่านมาถึงเราอย่างเป็นธรรมชาติ"
‎หนึ่ง สอง สาม
‎- กำลังฟังหาชีพจร ‎- ขอที่เย็บแผลหน่อย
‎ยังไม่ตอบสนอง
‎หยุดการกู้ชีพ
‎หมอครับ คนไข้ชื่ออะไร
‎ชื่อเกลโอค่ะหมอ
‎เกลโอ หมอเสียใจด้วย
‎ลูกของคุณตายตั้งแต่แรกตลอด
‎เราทำเต็มที่แล้ว แต่แกไม่ตอบสนอง
‎อยากเจอหน้าลูกไหมครับ
‎นี่ลูกคุณ เป็นเด็กผู้หญิง
‎บอกลาแกสิ
‎ผมต้องพาแกไปแล้วนะ บอกลาแกหน่อย
‎หมอเสียใจ แต่พวกเขาต้องไปเตรียมแก
‎เอาละ หมอจะพาแกไปแล้วนะ
‎- เอาผ้ามาห่อด้วย ‎- ค่ะ หมอ
‎- หมอคะ นี่แฟ้ม ‎- ขอบคุณมาก
‎ผมขอถึงมืออีกคู่ได้ไหม
‎เกลโอ เราเสียใจด้วยมากๆ
‎คุณยังเลือดออกอีกนิดหน่อย
‎เกลโอ หายใจลึกๆ พยายามทำใจสบายๆ ไว้
‎ฉันไม่รู้เลย...
‎ฉากอะไรกันเนี่ย พวกคุณ ฉากอะไรกัน
‎ผมสติหลุดไปเลย
‎หลุดไปเลยเชียว
‎- ไม่เป็นไรนะ ‎- ค่ะ
‎ฉันนึกว่าคุณจะเอาเด็กจริงๆ มา
‎ใช่ นั่นคาดไม่ถึงเลย
‎ผมไม่ได้บอกคุณ จะได้ไม่ไปกั้นอารมณ์ ‎ที่เกิดเองตามธรรมชาติ
‎เอาละ ขอบคุณ เตรียมตัวให้พร้อม ไปเลย
‎บอกตามตรง ผมอยากถ่ายให้เหมาะสม
‎- ให้พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงหน่อยไหมครับ ‎- ใช่ ยิ่งดีเลย!
‎- ใช่ ตอนบ่ายสอง ‎- แต่อย่าให้อารมณ์มันเสียไปเปล่าๆ
‎เมื่อวานคุณทำเรื่องที่น่าทึ่ง ‎เพราะมันยังสดใหม่
‎- เราควรซ้อมกันหน่อย ‎- คุณว่ายังไง
‎โอเค
‎เราจะถ่ายฉากเดียวกันนี้ตอนบ่ายสอง
‎จะเหมือนกันไหม ถ้าเราซ้อมโดยใส่ชุดว่ายน้ำ
‎เหมือนกันนั่นแหละ
‎ผมได้รับความสนุกมาจากโรงหนังประเภทอื่น
‎ไม่ใช่โรงหนังอย่างของเรื่องโรม่าด้วยนะ
‎ผมชอบโรงหนังที่เป็นแนวบรรยายแบบเดิมๆ
‎และผมก็ชอบงานที่โรงหนังนั้นต้องการด้วย
‎องค์ประกอบในหนังเรื่องโรม่านี้ ‎อาจจะเหมาะกับฮอลลีวูด
‎ถึงผมจะไม่ชอบแนวคิดแบบ "โรงหนังฮอลลีวูด"
‎โรงหนังก็คือโรงหนัง
‎มีหนังทั้งที่ดีและแย่ ทั้งแบบตามธรรมเนียมนิยม ‎และหนังคลาสสิค
‎ฮอลลีวูดมีหมดเลย
‎โรงหนังทั้งสองแบบน่าติดใจเท่ากัน
‎ประจำที่
‎ใกล้เข้ามาหน่อย
‎ปกติแล้วคุณจะเจอหนังที่ใช้การบรรยาย
‎รูปแบบนี้นจะยกระดับกว่าในแง่ของ
‎ความเสี่ยงที่มากขึ้น
‎เพราะคุณจะไม่มีตาข่ายความปลอดภัย
‎เมื่อมีการบรรยายน้อย คุณก็ต้องใช้ส่วนที่เหลือ
‎ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมประทับใจในหนังเรื่องนี้ ‎คือความลึกลับสินะ
‎ตอนผมเห็นหนังลึกลับนั่น ‎ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาถ่ายได้ยังไง
‎ผมเข้าใจแง่เทคนิค ‎แต่ไม่เข้าใจว่ามันเป็นแบบนั้นได้ไง
‎ขั้นตอนเบื้องหลังโรม่าคือสิ่งสำคัญ
‎ในมุมหนึ่ง นี่เป็นความเสี่ยงสูงมาก
‎แต่รางวัลที่มันมอบให้ มันคุ้มค่าจริงๆ
‎สิ่งที่คุณไม่มีวันวางแผนได้
‎ชิ้นส่วนทุกอย่างรวมเข้าด้วยกัน ‎ไม่ใช่แค่ในฉาก
‎แต่ในเทคเดียวด้วย
‎ผมบอกได้เลยว่าโรม่าเป็นหนังเรื่องแรกของผม
‎เป็นหนังเรื่องแรกที่ผมสร้าง
‎ที่มีการรวมหนังที่ผมปรารถนาจะสร้าง
‎มีสิ่งที่เรียกว่า "แบ็กไลท์"
‎รู้ไหมว่าคืออะไร ก็ไฟที่มาจากด้านหลัง
‎เป็นสิ่งที่ดีที่สุดทั้งในหนังและการถ่ายภาพ
‎ดูสิ ดูเองเลย มองพวกมัน
‎อยู่นิ่งๆ ได้ไหม
‎เห็นไหมว่าเขาได้เจ้านี่มายังไง...
‎ดูหน้าเขาสิ
‎ถ้าจัดให้เขาหันหน้าพระอาทิตย์ ‎เขาจะดูเป็นแบบนี้
‎เห็นไหม แต่จากตำแหน่งนี้ ‎เขาจะดูนิ่งและผ่อนคลาย
‎และยังมีวงแสงเล็กๆ รอบๆ ตัวเขา
‎เห็นไหมว่าเขาดูดีแค่ไหน มาดูเขาจากด้านนี้สิ
‎เขาก็จะหล่ออยู่แล้ว แต่นี่ยิ่งดีกว่า
‎หันมาทางนี้
‎เห็นไหม ราบไปหมด
‎วงไฟ ดูสิว่าเจ๋งแค่ไหน
‎- มันทำให้เขาดูมีปริมาตร ใช่ไหม ‎- ใช่เลย
‎นั่นไง แบ็คไลท์ทำให้คุณมีปริมาตรที่ด้านหลัง
‎หันมาทางนี้แล้วมองสิ ‎ทุกอย่างราบเรียบหมดใช่ไหม
‎เขาจะดูมีปริมาตรมากขึ้น ‎และคุณจะเห็นพื้นหลังได้
‎- เข้าใจไหม ‎- ครับ
‎นั่นคือสิ่งที่ต้องทำเวลาถ่ายในอาคาร
‎ใช้แบ็กไลท์เสมอเวลาถ่ายด้านไหน
‎- ให้มีปริมาตรมากขึ้น ‎- ใช่ ให้มีปริมาตรมากขึ้น
‎แล้วคุณก็สามารถเพิ่มแสงจากด้านข้างได้
‎ดูสิ ดูหน้าเขา
‎ตอนนี้คุณจะเพิ่มแสงจากด้านข้าง
‎นั่นเป็นเทคนิคด้านการมองและการถ่ายภาพ
‎ทีนี้ก็มาคุยเรื่องกำกับกัน
‎คุณต้องรู้วิธีกำกับนักแสดง
‎คุณจะบอกเล่าเรื่องราวคุณยังไง
‎จะถ่ายช็อตแบบไหน