Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH
LINIA OBRONY
Tu radio WSBF. Mamy piękny dzień.
Nadeszła jesień.
Szykujcie ciasto i herbatkę, bo wreszcie
się doczekaliśmy.
Do Clemson wraca futbol.
Odchodzących absolwentów zastąpią
świeżacy wybrani spośród
pierwszorocznych.
Kupujcie karnety na ten sezon,
bo rozchodzą się migiem.
Krążą słuchy, że w tym roku
na Bowden Bowl dojdzie do niezwykłej rozgrywki.
Trenerzy obu drużyn to ojciec i syn. To będzie rywalizacja roku.
Przepraszam.
- Przeszkadzam? - Skąd.
- Daniel. - Ray.
- Cześć. - Czy ty...
Chyba nie grasz?
- Zabolało. - Z całym szacunkiem.
Spoko. Jaka pozycja?
Tylny obrońca.
Faktycznie. Warunki masz.
Grałem w obronie Long Island.
Serio?
Nie, jestem tylko trzecim kopaczem.
Ale jeśli trzeba, potrafię skasować gościa.
Jasne.
Co tam masz?
Pamiątka od dziewczyny?
Nie, to żart młodszego brata.
Znam temat.
Mam pięciu starszych braci.
Całe życie robię za worek do bicia.
Jesteś głodny?
Mamy lasagnę, braciole, domowy chleb.
Mamine specjały.
Proszę.
Nie chcę cię objadać.
Bez takich. To propozycja nie do odrzucenia.
Mieszkamy razem. Co moje, to twoje.
Wcinaj.
Czym jest dla was poświęcenie?
Dla mnie - to iść na całość.
Nie myśleć o sobie.
Angażować się.
Być głodnym sukcesu.
Nie spoczywać na laurach.
Wymagam poświęcenia.
- Tempo! - Właśnie tak!
Z życiem!
Szybciej!
Jesteśmy Tygrysy i zasuwamy jak one.
Ray, zmęczyłeś się?
Chcesz, żebym przerwał trening?
Tak więc poświęcenie
to nasz honor i tradycja.
Takiej tradycji nie ma nigdzie indziej.
Wszyscy widzieliście nasz pomnik.
Ci, którzy nie odpadną i ukończą obóz treningowy,
będą mieli zaszczyt wychodzić na płytę boiska.
I mówię wam,
to będą najwspanialsze chwile waszego życia.
Bo Howard's Rock jest święty.
Dla zawodnikówi naszej społeczności.
Dotykamy go przed każdym meczem.
Sami zrozumiecie dlaczego.
Lecz powiem wam coś.
Kto nie da z siebie 110 procent,
niech go nie śmie dotknąć.
Trenerze.
Jestem trener Simmons,
ale chyba większość zna mnie z rekrutacji.
Pamiętacie, co mówiłem pierwszego dnia?
Sportowiec nie ma lekko.
Ci z wyższych roczników już to wiedzą.
Nowi dowiedzą się wkrótce.
Bo jutro rano o 5.30 mamy pierwszy trening.
Nie spóźnić się. Keller, gdzie jesteś?
Tutaj, trenerze.
Poradzisz coś młodym?
Powodzenia.
Nie.
Jeszcze pięć minutek.
Daniel! Wstawaj.
Pobudka. Już 5.26.
Daniel!
Szybciej! Wyżej kolana.
Głowa wysoko!
Ruchy!
- Ręce w górę. - Nieźle.
Skurcz.
Wszystko w porządku?
- Co jest? - Mam skurcz.
Dzięki.
Ray, to ja, twój brat.
Pamiętasz mnie?
ZADZWOŃ!
Nie obcyndalać się.
Gdy gramy podstawową obronę,
a oni atakują trójkami na szerszą stronę,
to już wiemy, co trzeba robić.
Krycie strefowe.
To absolutny elementarz.
Atak ma trzecią próbę i dużo do przejścia?
Skrzydłowi obstawiają krótką strefę.
Tylni obrońcy, zero nad głowami.
Nic nie może przejść górą.
Obrona to klucz do zwycięstwa.
Ray, słuchaj.
Obalisz każdego, kto się zbliży. Jasne?
Znalazłeś już moją przyszłą bratową?
Przestań mnie olewać!
Jestem wykończony treningami
Odezwę się jutro
Trenerze.
Mogę wyjść wcześniej, żeby odebrać podręczniki?
Inaczej się nie wyrobię.
To twój problem, synu.
Odbierzesz je po treningu.
Będę miał tylko kilka minut, żeby dotrzeć na campus.
Twierdzisz, że mój rozkład zajęć jest zły?
Wcale nie.
- Czyżby? Morrow! - Co tam, trenerze?
- Czwarty rok? - Tak.
Masz problemy z odbieraniem książek?
- Skąd! - Tak myślałem.
Im szybciej nauczysz się planować dzień,
tym szybciej wystawimy cię do gry.
Ostrzegałem, że lekko nie będzie.
Powiem ci coś, czego największym nie trzeba powtarzać.
Stypendia są na rok.
Jeśli nie będziesz dobry w sporcie i nauce,
zabiorą ci je. Rozumiemy się?
Tak jest.
Moment!
Już zamknięte. Otwieramy o ósmej.
Chcę tylko odebrać zamówione książki. Chwila moment.
Już zamknięte.
Muszę je odebrać dziś, bo będę miał przechlapane.
A ja muszę zamykać o czasie.
Chris, zajmę się tym.
Wydam mu te książki. Możesz iść.
Serio?
I tak mam jeszcze coś do zrobienia. Pozamykam.
Wielkie dzięki.
Ray McElrathbey.
Psychologia?
Dlaczego nie wybrałeś Żywienia w sporcie,
jak inni zawodnicy?
Bo nie jestem taki jak inni.
I nie mam zamiaru biegać po boisku do końca życia.
Myślę do przodu.
Prawdziwy student-sportowiec.
Dzięki za pomoc...
- Kaycee. - Miło mi.
Stary! Masz mega uderzenie, a miotacz nie umie rzucać.
Cierpliwości! To nie takie trudne.
Widzę, że kibicka.
Dziennikarka sportowa.
Od roku piszę dla Tygrysa. Tu pracuję na pół etatu.
Wybacz ten słowotok,
- walczę z tym. - Cudowna.
Co?
Znaczy, cudowna pasja.
Kochasz sport. Bardzo mi się to podoba.
Sam uprawiam sport, więc...
Jasne.
Wychodzimy?
Sportem fascynuję się od małego.
Naprawdę?
Moment. Muszę odebrać.
Fay, co znowu?
Mógłbyś się trochę ucieszyć, że dzwonię.
- Jestem zajęty. - Z jakąś panną?
Tak myślałem.
O co chodzi?
O twój autograf pod uwagą, którą dostałem.
Za co tym razem?
Jestem ofiarą systemu.
- Ja też. Idź spać. - Kurde!
Do łóżka!
Więc...
Kaycee?
No masz.
Nasz ulubiony moment dnia.
Wiecie, na co przyszła pora.
Uwaga!
Starsi gracze wiedzą,
że losy meczu rozstrzygają się w strefie obrony.
Nie obchodzi mnie, kto trafi na kogo.
Chcę słyszeć, jak pady klapią.
Lubię ten dźwięk.
Jak tam, Solo?
- Ruszaj. - Dasz radę.
Wystawiam Solo.
- A ty, Simmons? - Solomon,
zgubiłeś współlokatora?
Tobin, chodź.
Pora się zabawić.
Chwila prawdy.
Bierz go!
Tylko głowy do góry, żeby nie połamać sobie karków.
Nie wychodzę! Miał być lekki kontakt.
Dla nich to lekki.
Wejdźmy na wyższy poziom.
Chcę, żeby ktoś...
Ja! Jestem gotów.
Kogo załatwić? Trenerze, będziesz miał krew na rękach.
Simmons się zgłasza.
- Ray Ray. - Kto?
Który to?
To jest Ray Ray? Pierwszoroczny?
To po co mi kask?
Dobra, ostatnia runda.
Nieźle!
Masz fart, potknąłem się.
Módl się, byś już na mnie nie trafił.
Ciesz się, póki możesz, ale biorę cię na cel.
Rozumiesz?
- Wyluzuj. - Zabierz łapy.
- Co tam, Ray Ray? - Siema.
Obczajcie. Ktoś zaprosił Kellera.
Przynieś mi drinka.
Keller, daj spokój.
Nie widzisz, że tańczę?
Żartujesz?
Młodszy ma usługiwać starszemu.
Oto drink dla kapitana.
On ma mi przynieść.
Powiem ci, kiedy przyjdzie twoja kolej.
Brachu, weź.
Musisz nauczyć się naszych zasad.
- Ręce przy sobie. - Nie chcę problemów.
- Chodź. - Wszystko gra.
Wiesz, co? Jeszcze się spotkamy, pajacu.
Uzależnienie to choroba rodzinna.
Jedna osoba zażywa, a cierpią wszyscy bliscy.
Czy ktoś wymieni przyczyny uzależnień?
Pani Stone?
Przyczyną może być trauma fizyczna albo psychiczna.
Dobrze, ale to nie wszystko.
O czym nie wspomniała pani Stone?
Studium Newmana.
Zgadza się.
A konkretnie?
W latach 70. doktor Newman badał mózgi zmarłych narkomanów.
Kora okołooczodołowa, odpowiadająca za kontrolę impulsów,
była niedorozwinięta.
Więc skłonność do uzależnień może mieć
podłoże fizjologiczne.
Imponujące.
Informacji o Newmanie nie było w materiałach.
Była w przypisach.
Otóż to.
Samo wkuwanie nie uczy rozumienia.
Życzę miłego weekendu i do zobaczenia za tydzień.
Nie mówiłaś, że chodzisz na ten kurs.
A powinnam była?
Nie chciałem cię wkopać.
Tylko pomóc.
Trzeba było się zgłosić, zanim mnie wywołał.
Stary, zobacz. Ten młody
- do niej startuje. - Luzuj.
Czuję, że wasza miłość nie kwitnie.
Jeszcze nigdy nie patrzył na mnie tak czule.
Przepraszam za imprezę.
Poprosiłam Kellera o drinka,
a on nagle przyczepił się do pierwszorocznego.
Nie powinienem był się wtrącać.
Teraz chce załatwić mnie na treningu.
Nie jestem trenerką, ale radzę ci z nim pogadać.
„Przegracie, jeśli się nie dogadacie”.
Dziewczyno, coś ci wytłumaczę
Wiesz, że to mówię, bo jestem szczera
Chwila! Znasz jeszcze coś Lauryn Hill?
- Wszystko, a co? - Spoko.
Zaimponowałeś mi.
Jest wieczór neosoulowy w klubie Esso w ten weekend.
Będę tam.
Idziesz ze znajomymi czy ze swoim wyrywnym chłopakiem?
No to cześć.
Ray?
On nie jest moim chłopakiem.
Znamy się z ogólniaka.
Za elegancka?
Jak myślisz?
Może być. To knajpa artystyczna.
Ubierasz się tak, żeby wyglądało, że zlewasz strój.
Wiem, co mówię.
Kaycee tak cię pilnuje?
Nie.
To znowu mój brat.
Fahmarr, dlaczego nie śpisz?
Musisz mi coś podpisać.
- Co? - Następną uwagę.
Ale zanim się wkurzysz,
nie tylko ja się wpakowałem.
Nie rób sobie jaj. Mama nie może podpisać?
Młody, pójdziesz?
Otwórz drzwi.
To Jarren?
Miałeś się z nim nie zadawać!
Po co tam siedzisz?
Jadę do domu.
Co się stało?
Muszę jechać.
Wrócę na trening w poniedziałek.
Autobus do Atlanty, kurs 1304,
stoi na stanowisku trzecim.
Bilet, proszę. Dziękuję.
Gdzie moja kasa?
Nie będę czekać...
Co jest?
Spadaj!
Oddam, przysięgam.
Otwarte.
Zbieraj się.
Idziemy.
Gdzie mama? Czemu nie w domu?
Ray Ray, to ty?
Cześć, ziom. Dawno cię nie było.
Nie bez powodu.
Odpuść, zmieniłem się.
Czytam o samorozwoju i medytuję.
Fay, idziemy.
Byś chociaż podziękował.
Niańczę go, odkąd wasza stara trafiła do Fulton.
Stary...
Nawet nie wiesz, że ona znów siedzi.
Chodź.
Fajnie, że wpadłeś, mistrzu.
Myślałem, żeś o mnie zapomniał.
Zamknij.
Trochę szacunku dla moich płatków!
Od dawna jej nie ma?
Od tygodnia. Zamknęli ją za posiadanie.
Pewnie wyjdzie jutro czy pojutrze.
Zawsze ją w końcu wypuszczają, więc mam luz.
Mogłeś zadzwonić.
Dzwoniłem.
Nie odbierałeś.
Odwiedzimy ją i coś wykombinujemy.
Gdzie narzędzia ojca?
Mama je sprzedała.
Telewizor też?
Test na obecność jest pozytywny,
więc zapadła decyzja o umieszczeniu Juana w rodzinie zastępczej.
Proszę, to nie jego wina.
Tak będzie dla was najlepiej.
- Ale... - Chodźmy.
Tak od razu?
Taka procedura.
Proszę!
Spokojnie.
Przepraszam, synku.
- Ray McElrathbey? - Tak.
Stephanie Soltero.
Obrońca z urzędu waszej matki.
Niestety, już jej tu nie ma.
Mówili, że jest.
Była do rana.
Załatwiłam jej miesięczny odwyk.
Ma świetną opiekę. Na koszt władz stanowych.
Nie wróci do domu?
Dopiero za miesiąc.
Ale odmieniona.
To pan Balasky z opieki społecznej.
Bardzo mi miło.
Słuchaj...
Ray. Chcę omówić kilka spraw.
Gdybyście mieli pytania, chętnie odpowiem.
Ponieważ matka jest waszą jedyną opiekunką,
- umieścimy Famarra... - Fahmarra.
Ma na imię Fahmarr.
Przepraszam.
Umieścimy Fahmarra w rodzinie zastępczej
na czas odwyku matki.
Jeśli ukończy program, będzie mógł do niej wrócić.
Jeżeli wszystko jest jasne,
to na parkingu czeka samochód.
Moment. A nie mógłby zaopiekować się nim inny krewny?
Teoretycznie, tak.
Musi być pełnoletni. Masz kogoś na myśli?
Spoko.
Lepiej wracaj na uczelnię. Poradzę sobie.
Podobno mają klimę i Cinemax, więc przeżyję.
Trzymaj się.
Wezmę go.
To tylko miesiąc.
Zabiorę go do siebie.
To może być spory wydatek.
Bez funduszy...
Poradzę sobie.
Nieźle tu u ciebie.
Pogięło cię? Masz być niewidzialny, zwłaszcza dla recepcjonisty.
PRZERWA OBIADOWA
Idziemy.
Szybko. Jedno skrzydło.
Dwa.
Dalej.
- No, idź. - Spoko miejscówka.
Jazda!
To mój pokój. A to jest klucz.
A to jest Ray.
- Wchodź. - Ekstra.
Śpię tutaj.
Nie!
Zabieraj giry!
Później znajdę ci lepszą kryjówkę.
Niby gdzie?
Muszę się zastanowić. Nie ruszaj się stąd.
A jak mi się zachce lać?
Lej do butelki.
Jeśli sponsorzy, absolwenci, czy, broń Boże, bukmacherzy
zaoferują pieniądze, prezenty,
Biuro ds. nadzoru prawnego
auta, domy dla rodziców, czy innych bliskich wam osób,
odmawiajcie.
Gdy przyjmiecie korzyści materialne,
to wy, nie rodzice, poniesiecie karę.
Stracicie stypendium,
okazję grania w lidze akademickiej,
nie skończycie studiów.
Wiem, że wielu pochodzi z ubogich rodzin.
Trudno odmawiać.
Lecz w tej sprawie
nie ma taryfy ulgowej.
Ray Ray!
Ty, L-dwa!
McElrathbey, pofatygujesz się do nas?
- Na co czekasz? - W lewo!
- Gotowy? - Powiedziałem, w lewo!
Dawaj, zaczynamy!
TYGRYSY
Lewa strona!
Dalej, chłopaki!
Siej zniszczenie!
Popraw kask!
Zmiana! Na zewnątrz!
McElrathbey!
Masz domykać środek, jasne?
Trenerze, szkoda czasu. Zdejmij go.
Zastąpi go ktoś, kto chce się uczyć grać.
- Ray. - Stary.
Przepraszam.
- Nie wyskakuj tak na mnie. - Dobra.
Dzwoniłem do ciebie, ale nie odbierałeś.
- Wszystko gra? - Tak, a co?
Nie szło ci na treningu.
Z szatni wybiegłeś, jakby cię gonili.
Mam dużo na głowie. Naukę i w ogóle.
Nie masz dziś wieczorem zajęć?
Jutro.
To jak? Otworzysz te drzwi?
Nie jesteś moim ojcem!
Zwariowałeś? Miałeś siedzieć cicho.
Nudziłem się.
Słuchaj, to nie jego wina.
Nie wiedział, że tu jestem. Wszedłem po kryjomu.
To nie jest ochroniarz.
To mój współlokator.
Z tej samej drużyny.
Serio?
- On gra w futbol? - Słyszałem.
- Nie obrażaj się. - Za późno.
Wszystko wytłumaczę.
To ja, Jimmy. Z recepcji.
Cześć.
Chłopaki,
w godzinach zajęć obowiązuje cisza.
Przepraszam. Telewizor ryknął, kiedy go włączyłem.
Można ustawić głośność maksymalną.
Pokażę wam.
Nie trzeba. Poradzimy sobie.
Mam uczulenie na detergenty.
Już nie wolno takimi grać.
Kiedyś była moja.
Fay ją przejął.
Graliśmy nią codziennie.
Są różne instytucje...
To tylko miesiąc.
Nie chciałem cię w to wciągać.
Ludzie rzadko proszą mnie o pomoc.
Zwłaszcza w ukrywaniu dzieciaków.
Więc zrobię to z przyjemnością.
Słowo, że to zostanie między nami?
Jasne.
- Fay, ani mru mru. - Dobra.
Super.
Tyle zachodu, żeby siknąć?
Jimmy, jak leci?
Wszystko dobrze?
- Kogo ja widzę. - Co tam?
Po staremu. A u ciebie?
Weekend się udał?
Wybacz, chciałem przyjść,
ale w ostatniej chwili wypadło mi coś ważnego.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Przepraszam, spieszę się. Wynagrodzę ci to jakoś.
Przyrzekam.
Cześć.
Przed wyjściem z sali należy podpisać i oddać pracę.
Nie rozmawiamy.
Ray.
Zapisałeś się na 18 godzin zajęć dodatkowych.
Nie wolno?
W zasadzie wolno, ale to duże obciążenie w pierwszym semestrze.
W każdym.
To darmowe zajęcia.
Chciałem skorzystać.
Bylebyś wiedział, ile bierzesz na siebie.
Dziękuję panu.
Czemu mam iść do szkoły?
Jestem tu na miesiąc.
Żebym nie musiał ukrywać cię cały dzień.
I żebyś nie grał non-stop w gry.
Pobudka!
Powtarzaj po mnie: „Jestem zwycięzcą”.
Jestem zwycięzcą.
Chodźmy.
Czekajcie!
On płaci.
Nie, wstawaj.
- Wszystko jedno. - Nie!
Gdzie wałówka?
Zapomniałem wziąć.
Co za lewus.
Ray, nazywam się Potts.
Ray McElrathbey.
- A ty jesteś Fahmarr? - Jestem.
Pan dyrektor wszystko nam opowiedział.
Na pewno bratu spodoba się u nas.
Będę jego wychowawcą.
Ze wszystkim zwracaj się do mnie.
Dobrze. Fay, odbiorę cię po treningu.
Pudło.
Dziękuję.
- To jak się pan nazywa? - Potts.
Najpierw pójdziemy do galerii i tata kupi mi śliczny wisiorek
i cudne, słodkie buty w gwiazdeczki.
Później pójdziemy na hamburgery,
a na koniec na koncert Kelly Clarkson.
Ale mega!
Nie mogę się doczekać.
Widziałaś mecz Falconów?
Był obłędny.
Nie. Wypadło mi coś ważnego.
Przepraszam. Głupio wyszło.
Gadka w pralni czy olewka w klubie?
Zasłużyłem sobie.
Bardzo cię przepraszam. Pewnie nie uwierzysz, ale to
nie w moim stylu.
Dokąd idziesz?
Wybierałam się na wywiad, ale kamerzysta nawalił w ostatniej chwili.
Zastąpię go.
Serio.
Bułka z masłem.
Klawisz start i stop.
Byle nie trząść kamerą.
Mniej więcej.
Naprawdę?
Tak. Tylko muszę skończyć przed treningiem.
Super. Do dzieła.
Chodźmy.
- Ciężka robota. - Owszem.
Ponoć kibicują państwo Tygrysom od lat.
Od pół wieku.
Nie wyobrażam sobie, żebym sobotni wieczór
spędził poza stadionem.
Chyba że na randce z tobą.
Spłoniłam się.
Dziękuję za wspaniały wywiad i za państwa pasję.
Cieszymy się, że jesteś w naszej futbolowej rodzinie, Ray Ray.
- Dziękuję pani. - Dobre maniery.
Matka dobrze cię wychowała. Będzie na meczach?
W miarę możliwości. Często wyjeżdża służbowo.
Tak? A czym się zajmuje?
Jest pielęgniarką.
Mam nadzieję, że przyjedzie
i razem powitamy cię przed meczem w drużynie.
Naprzód, Tygrysy!
No i jak wypadłem?
Zaskakująco dobrze.
Może jesteś lepszy za kamerą niż na boisku?
Tak myślisz?
Wiesz, że czytam raporty treningowe.
Nie ten poziom, co w liceum.
Trudno jest pogodzić sport, naukę i...
Co?
Życie.
Centrum sportowe Tygrysów.
Mój przystanek.
Za tydzień jest wieczór stand-upu.
Będzie śmiesznie.
Przyjdę.
Ray, chcę cię uprzedzić,
że zaczynamy ćwiczyć sytuacje meczowe.
Dzięki.
Masz szansę udowodnić, że jesteś coś wart.
Popisz się!
Nasza piątka!
Zaangażowanie, sumienność, odpowiedzialność, dyscyplina, poświęcenie.
Wszystko jedno, skąd się wzięliście.
W drużynie nikt nie ma pewnego miejsca.
Tak jest!
Wychodź z bioder. Wracaj!
Głowa do góry. Świetnie.
Do tyłu. Dajesz, Ray.
Nie obijaj się.
Wracaj, 30!
Jest forma!
41, nie spuszczaj oczu z piłki!
Fay, wstawaj!
Budź się, szybko!
- Czemu różowa? - Nieważne, zakładaj.
Nie chodzę w różowych.
Muszę cię wsadzić do autobusu
i zdążyć na egzamin z psychologii.
Mam gdzieś kolor twojej koszuli.
Ubieraj się.
Dobra, panie tył na przód.
Co?
Ray, nie wpuszczę cię na egzamin.
Ostrzegałem, że nie toleruję spóźnień.
Doktorze Matthews, bardzo mi na nim zależy.
Przykro mi.
Ustawienie RH-2!
Z parą i z głową!
Ray, pilnuj linii!
C-zero!
9, do tyłu!
C-zero!
Teraz!
Z lewej!
Nie, aut!
Ray, spałeś?
Ray, co się z tobą dzieje? Kogo kryjesz?
Pamiętasz?
Biegacza.
Więc czemuś go nie blokował?
Kosztowało nas to sześć punktów!
Ogarnij się!
I tyle o nim gadałeś?
Nic w sobie nie ma.
Stypendia dają byle komu?
Dostajemy graczy specjalnej troski?
Co, Ray?
Będziesz rezerwową miernotą.
Środkową lebiegą. Widzę cię na tej pozycji.
Panowie, na kolano.
Po treningu wywiesimy skład na mecz wyjazdowy.
Pamiętajcie.
Boston to mocny przeciwnik.
Jeśli przegramy, odpadniemy z rozgrywek.
Tak jest!
Raheem, twoja kolej.
Podejdźcie bliżej.
Wykuliście to na blachę?
Gdy nadejdzie czas
Wszystko z siebie trzeba dać
Nie ma przebacz, nie ma ale
Idź na całość
Albo wcale
I salut na trzy. Raz, dwa, trzy!
Mnie też trener nienawidzi.
W piątym: A.
W szóstym: C.
Jest problem z Fayem.
Co się stało?
Nie chce przebierać się w strój sportowy.
I nie ćwiczy.
Zostanie już tylko parę dni.
Tak, ale to prowokuje innych do nieposłuszeństwa.
Inni też się buntują.
Uważacie go za prowodyra?
Jeśli można.
Gorsze jest jego opóźnienie w nauce.
Ma wielkie braki w literaturze i matematyce.
Kiedy wróci do swojej szkoły, powinien powtórzyć klasę.
To bystry chłopak.
Tym bardziej stać go na więcej.
Kiedy matka wyjdzie ze szpitala,
niech znajdzie mu psychologa.
Za co tu jesteś?
Brzydkie słowo.
To najbrzydsze.
A ty?
Za podatki.
Idziemy.
Miło się gadało.
Białe dzieci wyrzucają kawałki kanapek
i nikt ich za to nie ściga.
Stary, dlaczego ciągle jest z tobą tyle kłopotów?
Kiedy każą ci się przebrać, to się przebierz.
I zostawić ciuchy w szatni?
Zwinęliby mi forsę.
Nie ma zamków.
Bo nie są potrzebne.
Rozejrzyj się. Tu nikt nie będzie grzebać ci po kieszeniach.
Nawet mama grzebała.
Co ty gadasz?
Kiedy wyjechałeś na studia,
chowałem forsę pod poduszką albo w butach.
I tak znajdowała. Zawsze.
Nie wiedziałem.
Nic dziwnego.
Zostawiłeś mnie.
Dalej nic nie rozumiesz.
Przestań.
Masz. Najmniejszy rozmiar.
Rękawice klubowe.
Ekstra.
Na zawsze?
Wybacz, że się wkurzyłem.
Daruj sobie te czułości, Ray.
Rękawice wystarczą.
À propos czułości, idziesz dziś z nią na stand-up?
Nigdzie nie idę.
Przeze mnie?
Nie mam cię z kim zostawić.
Italiano!
I tak go wykorzystuję.
Nie ma to jak wystawić dziewczynę do wiatru.
A może szukasz wymówki, żeby nie iść,
bo boisz się
zaangażować?
Oprah.
Chcesz, żebym ja go niańczył?
To ty potrzebujesz niańki.
Po prostu bądź przy nim przez te kilka godzin.
Nie ma sprawy.
- Ale powiedz drużynie. - Nie!
Nie mogą się o nim dowiedzieć.
Może jeszcze trenerowi? Zwariowałeś?
Nie wygadają się.
Potrzebujemy ich pomocy.
Ta sytuacja nas wykańcza.
Nie musi być tak trudno.
Jakieś otrzęsiny?
To brat Raya, Fahmarr.
Siema.
Co tam, kolego?
No dobra, ale miała być jakaś tajemnica.
Zdradzicie nam ją?
- To jest moja tajemnica. - Że masz brata?
Ja też mam brata.
I również ma zieloną koszulkę.
Chodzi o to, że mieszka tu nielegalnie.
Wszystko jasne.
Powiedziałem Rayowi, że go wesprzemy.
Pewnie, że tak. Skoro ty jesteś dla nas jak brat, to on też.
Wszystko gra?
Jesteś spięty.
Dlaczego miałbym być?
Może się wynudziłeś
i nie wiesz, jak by mi to powiedzieć?
Nic z tych rzeczy.
Było super.
Cieszę się, że mnie zabrałaś.
Poważnie.
Kiedy spotkaliśmy się w pralni,
wypadły ci dziecięce spodenki.
O nic nie pytałam, ale byłabym naiwna zakładając,
że nie możesz mieć dzieci.
Masz?
Nie mam dzieci.
Gacie pewnie były w torbie, z którą wróciłem z domu.
Mam bałaganiarską rodzinę.
Gdybyś zobaczyła nasz dom!
Fajnie.
Wszystko jasne.
Siema.
Ray!
To ja.
Odbiło ci? Co tu robisz?
Zapomniałeś.
Mogę popatrzeć, jak trenujesz?
Nie. Za duże ryzyko.
Czekaj.
Chodźcie, chłopaki. Trzeba się najeść.
Co się dzieje?
- Mogę? - Nie!
Jeszcze nigdy...
- Fajnie tu. - Właź.
Ile brudów!
Właź do kosza, dopóki...
Serio?
Nie rób tego!
A jeśli będę musiał siku?
Zadajesz za dużo pytań.
Co tu robisz, mały?
Proszę, nie mów nikomu.
Wiesz, że to nie moja pozycja.
Wolę coś męskiego.
Rozgrywający Tobin!
- Poznałem twojego brata. - I co teraz?
Jeśli trener się o nim dowie, koniec z tobą.
To zaszkodzi drużynie.
- Gdzie jest? - Wiesz gdzie.
Nie mów trenerowi.
Nie powiem.
Ty to zrobisz.
Ray!
Nie planowałem tego.
To spadło na mnie nagle i nie miałem innego wyjścia.
Dlaczego nie powiedziałeś?
Chciałem, ale...
Wiedziałeś, że tak nie wolno.
Strasznie się to pogmatwało.
Myślałeś, że godzenie nauki, sportu i opieki
będzie proste?
Kto o tym wiedział?
Nikt.
Tylko ja.
Jutro wyjedzie.
Naraziłeś siebie i drużynę.
- Nie miałem wyjścia. - Zawsze jest wyjście,
ale wolałeś ukryć prawdę przed nami.
Spakuj go.
- Przepraszam... - Nie teraz.
- Pakuj się. - To nie moja wina.
Jak zwykle.
Kazałem ci zostać, a przylazłeś na trening.
Jesteś uparty.
- Daj mu spokój. - Stary!
- Ruszaj się. - Nie musisz tak po nim jechać.
Mogę to załatwić po swojemu?
Wyluzuj.
- To wszystko? - Tak.
- Co robisz? - Puść.
Wyjeżdżamy z samego rana.
Klapnij sobie.
Ośrodek Leczenia Uzależnień Fulton
To mama.
Patrz.
Dobrze wygląda.
- Mamo! - Fahmarr!
Jak ty wyrosłeś przez ten miesiąc!
- Tęskniłem. - Ja za tobą też.
Dziękuję, Raymond.
Wiedząc, że jest z tobą,
mogłam skupić się na terapii.
Świetnie wyglądasz.
I tak się czuję.
Wzorowa pacjentka.
Poradzi sobie w następnym etapie.
Następnym?
W programie rehabilitacyjnym.
Darmowym.
Potrwa kilka miesięcy,
ale znacznie zmniejszy ryzyko nawrotu.
Nie biorę od tygodni.
Chcę wytrwać i być matką, na jaką zasługujecie.
Nie wracasz do domu?
Wrócę, ale...
Trochę później.
Miał być tylko miesiąc.
Nie mogę go trzymać,
bo stracę miejsce w drużynie i stypendium.
Mówiłaś: miesiąc.
Będzie trochę dłużej. Rozumiem cię.
Ale chcę z tym skończyć.
I tak zrobiłeś bardzo wiele.
Jeśli trzeba, możemy zapewnić Fahmarrowi opiekę.
Fahmarr.
Wytrzymasz jeszcze trochę?
Kiedy wrócę, to już na zawsze.
Fahmarr?
Sam nie wiem.
Fay?
Postępujesz słusznie. Jak rozmawialiśmy,
to dla niego najlepsze miejsce.
Opieka, nauka i rówieśnicy.
Tak będzie najlepiej.
Dziękuję.
Zostaniesz w ośrodku.
Jest szkoła i wszystko.
Nie będziesz musiał się ukrywać.
Przepraszam za wszystko.
OSOBOM POSTRONNYM WSTĘP WZBRONIONY
Nie może ciągnąć drużyny z kontuzją mięśnia.
I tak rzuca najwyżej 33 procent.
Zastąpiłabym go Wadem.
Halo? Słuchasz mnie?
Tak, pewnie.
Wszystko gra?
Od kilku dni coś cię dręczy.
Wszystko dobrze.
Przepraszam.
Muszę iść na trening. Zdzwonimy się?
- Wyrzucić? - Nie trzeba.
Biegasz tak długo, aż się zmęczę.
Leć.
Jeden sprint za każdy dzień okłamywania nas
i ukrywania brata.
Nie obijaj się.
Jeszcze.
Trzy, dwa, jeden.
Tylko mi tu nie puść pawia.
Zostało 19.
Dziewiętnaście już było.
Pewnie się pomyliłem.
19. Leć.
Co jest, Morelli?
To nie zabawa. Wypad.
Pomagałem mu ukrywać brata. Skoro on biega, to i ja.
Stań za linią.
Do samej linii! Widzę was.
Szybciej, bo dodam jeszcze pięć.
Trzy, dwa...
- Ledwo się wyrobiliście. - Chodźcie.
Chłopaki, nie musicie.
To była moja decyzja.
Przejedliśmy się. Trochę ruchu dobrze nam zrobi.
Jesteśmy rodzina, nie? Zawsze razem.
Razem za linię.
Ruchy, panienki.
Trzy, dwa...
Dziewiętnaście.
Zaczynam się męczyć. Gotowi?
Kaycee!
- Na chwilę. - Już zamknięte.
Kaycee!
Jestem zajęta.
O co chodzi?
Przepraszam, mam ciężkie dni.
Martwię się o ciebie.
Wszystko w porządku?
Moja mama nie jest pielęgniarką.
Jest narkomanką.
Przez ostatni miesiąc
ukrywałem mojego brata w pokoju,
bo była na odwyku.
To były jego gacie
i przez to zachowywałem się dziwnie.
Dlaczego to ukrywałeś?
Nie chciałem cię tym obciążać.
Wszyscy miewamy kłopoty.
Opieki nad rodziną nie trzeba zatajać.
To nie powód do wstydu.
Nie znasz mojej rodziny.
A ty nie znasz mnie.
Wybacz.
Co jeszcze ukrywasz?
Już nic. Słowo.
- Jak mu na imię? - Fahmarr.
Mówię na niego Fay.
Rozumiem, że ojca nie ma?
Zostawił nas, kiedy Fay był mały.
Fay jest teraz z matką?
Nie. Terapia jeszcze potrwa.
Jest w domu opieki.
- Zgodziłeś się na to? - Nie miałem wyjścia.
O mało nie wywalili mnie z drużyny.
Co z nim będzie, jeśli mama się nie wyleczy?
- Dzień dobry. - Cześć.
Możemy pogadać?
Pewnie.
Zawsze do usług.
Przejrzeliśmy przepisy.
Stracisz stypendium,
jeśli znajdą go u ciebie.
To cud, że ci się upiekło.
Nie chcę szkodzić drużynie,
ale on ma tylko mnie.
Jeśli muszę odejść z klubu, trudno.
Chodźmy.
- Dokąd? - Po twojego brata.
Musimy przenieść cię z akademika
do mieszkania, na które cię stać.
Trener Bowden ma wątpliwości,
czy sobie poradzisz.
Masz trochę na głowie.
- Dam radę. - Oby.
Kiedy go weźmiesz, klamka zapadła.
Musi się poczuć bezpiecznie.
Dlaczego trener mi pomaga?
Co masz na bluzie?
Jesteś jego prawnym opiekunem.
Dziękuję.
W twoje ręce.
Załatwię to.
Najtańsze mieszkania są w Keaton,
ale i tak musisz zarabiać.
Fay, zamknij okno.
Nogi na dół.
Będziesz miał mniej czasu na naukę.
Ale przyłóż się, dla stypendium.
Zatrzymajmy się.
O mamie na razie zapomnij.
Kocham ją i chcę, żeby z tego wyszła,
ale obaj wiemy, że to nic pewnego.
Chwilowo jesteś zdany na mnie.
Ryzykuję wszystko, żebyśmy żyli normalnie,
więc przestań stroić fochy.
Dość tego.
Północ - robisz to, co ci każę.
Południe - czekasz na mamę w ośrodku.
Wybieraj.
Północ.
- Słucham? - Północ.
Tak myślałem.
Załatwione.
Niedawno był remont,
ale trzeba co nieco poprawić.
Masz lęk wysokości?
Pewnie, że ma.
- Dasz radę? - Tak.
Widzisz to? Tam mogą być osy.
Nie boisz się?
Jakoś przeżyję.
Bojler przecieka. Czasem nie ma ciepłej wody.
Poradzisz sobie?
Zejdzie pan z czynszu,
a wszystko ponaprawiam.
Zgoda.
Uprzątnij piwnicę.
Piwnicę?
- Wynosimy to wszystko? - Tak.
Mieszkamy za granicą hrabstwa,
więc autobus nie dojeżdża.
Nie chcę, żebyś zmieniał szkołę.
Będziesz chodził na piechotę, aż coś wymyślę.
- Ray? - Dzień dobry.
Przejrzałem materiały na stronie
i chciałbym dopytać o te teorie.
Mogę najpierw odłożyć koło?
Oczywiście.
Pokaż im, jak się gra.
Poważnie?
Świeć dobrze.
Może być?
Co to było?
Myślałem, że pająk.
Serio?
A co się tak chowasz?
Najpierw działam, potem pytam.
Ray.
Dzięki, że mnie wziąłeś.
Do roboty.
Poświeć.
Ale już mnie nie strasz.
Nie pomogę ci.
Nieźle, twardzielu.
Nie.
Zostaw mój gryf.
Zaczynałem bez stypendium.
- Naprawdę? - Tak.
Dali mi dopiero na trzecim roku.
Przez dwa i pół roku
nosiłem sprzęt za wszystkimi starszymi graczami.
A ty nosiłeś?
Widzisz to?
To pot i krew. Całe moje życie.
Poszedłbym do boju za każdego członka drużyny,
łącznie z tobą.
Liczę, że zrobiłbyś to samo.
Tyle.
Odniosę je.
Moje rękawiczki?
Na dobry początek.
Starczy ci krzepy?
Pamiętasz nasz pierwszy dzień?
Poślizgnąłem się.
- Jasne. - Wszyscy to widzieli.
Jest nawet nagranie. Film nie kłamie.
Ciągle ćwiczysz nogi.
Przestań już. Nie przeginaj.
Uwaga! Niedługo mamy dużą imprezkę.
Zapolujemy! Poleje się krew!
Gotowi? No to lecimy!
Jazda!
Ruchy!
Dajesz, Ray!
Tak to się robi! Pięknie.
Nie podawaj w poprzek. Pamiętasz mecz z Seton?
- Wtedy padało. - Co z tego?
Pogoda to żadna wymówka.
To ty jesteś Fay?
Spadłaś prosto z niebios?
Fay!
Witaj, Kaycee. Zapraszam.
Dzięki.
Już idę.
Dziękuję, szefie.
- Mów mi Fay. - Dobrze.
Wystarczy.
Podaję do stołu.
Jak elegancko.
Musimy być przytomni.
Zwłaszcza przy trzecich próbach.
Gdy gramy defensywnie przy ich ataku,
to na co mamy uważać? Ray?
Lubią atakować po łukach, luzując zaplecze.
Otóż to!
Rzucają nam przynętę. Co wtedy?
Zasłona i krycie mieszane.
I trzeba uważać na wrzutki na skrzydła.
O to chodzi!
Nieźle.
SKŁAD NA MECZ Z FLORIDA ATLANTIC
Co jest z wami?
Brawo, młody!
Linebackerzy, pilnujcie wszystkich
startujących z linii wznowienia.
Róbcie konkretne wejścia.
Nie bierzcie jeńców.
Ostatnia linia,
nie stać i nie gapić się z tyłu.
Przewidujcie ich zagrywki.
To silny przeciwnik.
Przyatakuje.
Co tam mówisz?
Przepraszam, wyprowadzę go.
Mówię wam.
23 zawsze ciągnie za koszulkę.
Widać na filmie.
Popatrzmy.
Inna akcja.
Warto słuchać wszystkich.
Wystarczy dać obrońcę do bloku.
Problem z głowy.
- Spostrzegawczy jesteś. - Wiem.
Ktoś chce wygryźć trenera.
Jesteśmy gotowi
Na wszystko
Jesteśmy gotowi
Głośniej!
Jesteśmy gotowi
Na wszystko
Nie słyszę!
To szalenie ważny mecz dla Clemson.
Przegrana z FAU
oznaczałaby koniec marzeń o mistrzostwie.
Do boju!
Gotowi?
Zwarci i gotowi!
Świetna interwencja! Morrow i Ray Ray McElrathbey.
Powalony na jedenastym jardzie FAU.
Szacun, Ray Ray!
Clemson prowadzi z FAU 3-0.
Druga próba na 33 jardzie.
FAU rozwijają złożoną
akcję ofensywną.
Mocne wejście kapitana drużyny, Rona Kellera.
Rywal został powalony w polu, więc zegar leci.
Ray, do mnie.
Jesteś gotowy? Obstawiasz piątkę.
Ruszaj.
Sowy mają trzecią próbę
i 7 jardów do przejścia
do pola punktowego Tygrysów.
Napieramy.
Robimy zmianę. Gramy Falcon-3-R-D.
Jasne?
Domknąć lewą! Osiem-osiem.
Jazda!
- Ruchy! - Ty tutaj!
Ciaśniej.
Akcja Fahmarr!
Fahmarr!
Niebieski 80!
McElrathbey zatrzymuje 23, Sowy tracą sześć jardów.
Niech się tu nie szwenda!
Tak to się robi, Ray!
FAU musi wykopać
i oddać piłkę atakowi Clemson.
I o to chodzi!
Rozumiesz? Tak mi graj!
Gdzie Keller?
Gratuluję. Zrobiłeś, co trzeba. Tak trzymać!
- Pospiesz się. - Po co mi to?
Jaki przystojniak!
Użyłeś dezodorantu?
Mam 11 lat. Jeszcze nie muszę.
I nie spocę się, bo nie będę tańczyć.
Ale umiesz tańczyć?
A Beyoncé umie śpiewać?
Więc nie umiesz?
Nie przejmuj się, Fay.
Zrobimy szybki kurs.
Niesie za ciebie.
Chyba za ciebie.
- Ja? - Tak.
Odsuń się.
- Sam się odsuń. - Świetnie.
Właśnie tak.
Zwariowałaś?
Jeśli przełamiesz się teraz,
to tym bardziej na dyskotece.
Ray odegra Shannon.
Fay, obejmij ją.
Powoli.
Bujaj się w rytm muzyki.
Dobrze.
Rób tak, by partnerka zapomniała, że tańczy.
Nie jestem magikiem.
Nie żartuj za dużo. Pomyśli, że się denerwujesz.
Jej też zależy na tym, żeby okazać ci zainteresowanie.
- Jestem chętna. - Wiem.
Jak dobrze pójdzie, to może nawet położy ci głowę na ramieniu.
Prawie się nie ruszamy.
Dziewczyna jest zmęczona.
Cześć. Zatańczymy?
Chętnie.
Miałeś dobry pomysł.
Uwielbiam tę knajpę.
Fay wrócił grzecznie do domu?
Chłopaki go odwieźli.
Co?
Ray oczarował całą dzielnicę!
Nieprawda.
Nic w tym złego. To jedna wielka rodzina.
Wszyscy mi to powtarzają.
Tak, otworzyłem się na ludzi.
Ale nie chcę zdawać się na innych.
Nie potrzebuję specjalnej troski.
Ani litości.
Nie musisz o cokolwiek prosić,
ale możesz dawać inspirację.
Jak?
Zgódź się, żebym napisała o tobie artykuł. To może być hit.
Rozegrałeś najlepszy mecz, a wkrótce grasz na Bowden Bowl.
Rywalizacja ojców
i student-sportowiec poświęcający się rodzinie.
Jesteś na randce czy w pracy?
Spotkaliśmy się tak czy siak.
Przemyśl to. Nie naciskam.
Chodźmy.
Jak tam randka?
Nieźle. A twoja?
Kocha mnie.
TYGRYS
Ray króluje na boisku i poza nim
„Ray McElrathbey, dla znajomych Ray Ray,
„Odmawia sobie snu, spotkań towarzyskich
„i typowego życia studenckiego,
„by opiekować się bratem.
„Jest uosobieniem wartości naszej uczelni”.
Ja też nie dosypiałem.
Jest coś o mnie?
Daniel Morelli. Ulubieniec wszystkich.
Ojcowie, do biegu!
Gotowi...
Start!
Dobra, jedziemy.
Ile to będzie?
Zacznij od tego.
Cztery czwarte.
- A po uproszczeniu? - Jedna cała.
Super!
Nie.
- Ja wygrałem. - Ja!
Co ty gadasz?
Nie zamawiałem...
Na koszt firmy. Jesteśmy z ciebie dumni.
Dzięki.
Cześć, jestem Samantha.
Żona trenera Simmonsa.
- Bardzo mi miło. - Nam również.
Chętnie będę wozić Faya do szkoły.
Tak!
Zgadzasz się?
- Idź. - Super.
Dziękuję.
Spełniamy nasz chrześcijański obowiązek.
- Już! - Przepraszam.
Do dzieła.
Po coś Bóg dał nam siłę.
Cześć, Ray.
Chyba pójdzie w ślady brata.
- Jest szybki. - Nie dziwię się.
Braterska rywalizacja.
- Ma mnóstwo energii. - Widać.
A co wyrabiał w akademiku!
Tu Ray i Fay. Nagraj się.
Ray, wiesz, kto mówi.
Przyjdź, kiedy tylko to odsłuchasz.
Trenerze, to ja.
Ray...
Mam ustalić, czy otrzymałeś materialne wsparcie
poza udzielonym stypendium.
Nikt mi nie daje pieniędzy.
To dobrze.
Czy jesteście podwożeni przez trenerów lub ich żony?
Podwożeni?
Czasami.
Odwiedzasz ich? Jesz posiłki?
Żona ma mu wysyłać faktury?
Wykonuję swoje obowiązki. Gramy w jednej drużynie.
Podobno parafianie wykonują dla ciebie jakieś prace fizyczne.
Wynieśli trochę gratów na śmietnik, ale z własnej woli.
Rozumiem.
Lecz można to uznać za korzyść.
Moment.
Oni po prostu chcieli im pomóc.
Mieszkanie z bratem to nic złego.
Odwiedzanie się również.
Muszę być służbistą, by nie przeoczyć nieprawidłowości.
Granica prawa jest tu cienka.
Chcemy być po dobrej stronie.
Doceniam twoje wysiłki, ale bredzisz.
Inny gracz powie zaraz, że ma chorego dziadka.
Albo matkę bez pieniędzy.
Przepisy służą temu, by uczelnie rekrutowały graczy,
a nie kupowały.
Przykro mi to stwierdzić,
ale ta sprawa może się okazać niezłą miną.
Już zrozumieliśmy. Do rzeczy.
Ray,
jeśli nadal chcesz grać,
musisz coś zmienić.
Przykro mi.
Nie odeślę go.
Trafi do domu opieki.
Trener mnie rozumie?
Ja wszystkich rozumiem, ale stąpamy po cienkim lodzie.
Im dłużej Fay tu jest, tym większe ryzyko,
że bezwiednie złamiesz jakiś przepis.
Grożą nam grzywny, utrata stypendiów,
- dyskwalifikacja. - Nie mogą zrobić wyjątku?
Wystarczy papierek, że można mi trochę pomóc.
Nie. Zarząd musiałyby nagiąć własne przepisy,
i to przed finałem.
Przecież ja nie proszę o wiele.
Tylko o trochę zrozumienia.
Ja cię świetnie rozumiem, ale to sytuacja beznadziejna.
Tu nie wygramy.
Mam wybrać między futbolem a bratem!
Widzę, że decyzja już zapadła.
Ray!
Traktuj nas z szacunkiem, póki jestem twoim trenerem.
Jasne?
Sami też dla ciebie ryzykujemy.
Ta sprawa nas przerosła.
- Rozumiem... - Nic nie rozumiesz.
Wspierałeś pariasa dla spokoju sumienia.
Nie musisz już udawać.
Coś ci powiem.
Mieszkałem z matką w motelu, ale nas wyrzucili.
Kiedy zacząłem grać, sypiała na polówce w moim pokoju.
Coś ci to przypomina?
Może jednak wiem, przez co przechodzisz.
Nie pomożesz bratu i matce,
jeśli usuną cię dyscyplinarnie.
Nie mogę go zawieść.
Wiem.
I tak zrobiłeś dla niego bardzo wiele.
To nie fair, ale taki jest świat.
Nie mam zamiaru akceptować takiego świata.
Słyszę to przez całe życie.
Jeśli nie chcecie stanąć po mojej stronie,
to będę walczył sam.
Przywykłem.
Fahmarr, skąd to masz?
Solo mi dał.
To tylko batonik.
Ze stołówki dla studentów.
Niedługo będę prosić zarząd,
byśmy mogli razem mieszkać.
- Tak mi pomagasz? - To moja wina.
Przepraszam.
Ray?
Nie dzwoniłeś. Co tam u was?
W porządku.
Mogę was podwieźć.
Twój ojciec jest absolwentem. To on kupił auto.
Zero podwózek, obiadów, pomocy. Koniec.
Przestańcie już.
Poradzimy sobie sami.
Zadowolona z artykułu?
Fay, jedziemy.
Przepraszam.
Trzymaj się.
- Na razie, mały. - Fahmarr!
Idę!
Nie wydzieraj się.
Co się tak wściekasz?
Wyluzuj.
Fay!
Nie mogę wsiąść, ale dziękuję.
Tak mi przykro.
Od studentów, absolwentów,
wykładowców. Wyrazy poparcia.
Nam też jest przykro.
Ale tak szczerze,
Ray niczego nie zwojuje.
Dobrze wiedzieć, co myślisz.
Nie ja kazałem mu sprowadzać brata.
Nie ty.
Ale każesz mu porzucić karierę.
Jeśli wykryją poważne naruszenia, mogą zawiesić nasz program stypendialny.
Prawdę mówiąc,
nie ryzykowałbym dla jednego gracza.
I tu się różnimy, Mike.
On jest członkiem naszej klubowej rodziny.
I zaryzykuję dla niego.
Miłej lektury.
Fahmarr, dokończysz kluchy
czy mam je wyrzucić?
Fahmarr?
„Twoje miejsce jest tutaj”.
Fay?
Dzięki, stary.
Solomon i Tobin szukali go na przystankach.
Matko!
Reszta chłopaków przeszuka kampus,
a policja sprawdzi dworzec kolejowy.
Fahmarr!
Fay, gdzie się chowasz?
Ray Ray cię szuka.
Kaycee...
- Dziękuję. - Za co?
Zawsze mogę na ciebie liczyć.
Nawet gdy cię odpycham.
Nie zasłużyłaś na to.
W porządku.
Wiesz?
Też cię przepraszam.
Halo, pastorze?
Tak. Jestem niedaleko.
Znalazł się.
- Boże. - Blisko.
Jeszcze kawałek prosto.
Gdzie jest?
Próbował łapać stopa.
Nie chcę, żebyś przeze mnie odszedł z Clemson.
Kiedy byłeś mały,
przyrzekłem, że cię nie zostawię.
Nie złamię tej obietnicy.
Cokolwiek się stanie, poradzimy sobie.
Ty i ja. Damy radę.
Chodźmy.
Wiesz, że trzymam z tobą,
ale walczyć z zarządem?
Ich decyzja będzie ostateczna. Trener cię nie wybroni.
Powiedz Fayowi, że przenocuję w klubie.
Przypilnuj, żeby odrobił lekcje.
Nie rozumiem. Zrzeczenie?
Definitywnie zrzekniesz się praw
rodzicielskich i opiekuńczych do Fahmarra
na rzecz Raya.
- Wykluczone. - Nie ma wyjścia.
Dochodzę do siebie.
Jestem na terapii i mam psychologów.
Sama to powiedziałaś.
Nie wiesz, ile potrwa terapia.
Za kilka miesięcy będę czysta.
Fay nie może czekać.
Teraz potrzebuje stabilnej sytuacji i tylko ja
mogę mu ją zapewnić.
Tym razem będzie inaczej. Przyrzekam.
Mamo.
Przerabialiśmy to tyle razy. Prawda jest taka, że jesteś chora.
Co wieczór modlę się,
żeby to był twój ostatni odwyk,
ale nie mogę ryzykować przyszłości Faya.
To nie fair.
Zawsze będziesz jego matką.
Naszą matką. Ale...
Prosiłaś, żebym zawsze mu pomagał.
Ty też mi pomóż, proszę.
Podpisz, mamo.
Zrób to.
Gdzie?
Zostawię was.
Wściekasz się na mnie?
Przytul mnie.
Przepraszam za to wszystko.
Wyleczę się.
Przyrzekam, że wyzdrowieję.
Trenerze.
Zapraszam.
Przepraszam, trenerze.
Niech trener siada.
Szykujesz mowę?
Tak.
Nie wiem, co powiedzieć.
To chyba mało istotne.
Simmons rozmawiał z Ferro.
Twoje szanse w tej sprawie są nikłe.
Chciałem ci to uświadomić.
Pójdę na posiedzenie.
Nie poddam się przedwcześnie.
Coś czuję, że nigdy się nie poddajesz.
Prasa rozpisuje się o sobotnim finale.
„Bowden Bowl”, „Ojciec kontra syn”, inne bzdety.
Ale tak naprawdę,
gdy mecz się skończy,
odszukam ojca i uściśniemy się.
I pójdziemy coś zjeść.
Jesteśmy rodziną.
To się liczy.
Czasem zapominam, że nie każdemu jest to dane.
Znam wielu twardzieli,
którzy nie wytrzymaliby tyle, co ty.
Wielu ludziom otworzyłeś oczy.
Mnie również.
Zarząd regionalny sportów akademickich
Jestem Ray McElrathbey. Na przesłuchanie komisji.
Na końcu korytarza.
Dziękuję.
Zaczynamy.
Komisja otrzymała pańską prośbę
o uchylenie przepisów
dotyczących pomocy materialnej.
Zapoznała się z nią.
Jako wnioskodawca, ma pan prawo do wygłoszenia oświadczenia.
Dorastaliśmy w trudnych warunkach.
Takie życie hartuje.
Człowiek zaczyna wierzyć,
że ze wszystkim poradzi sobie sam.
Nie wychowywałem się w domu idealnym.
Zwykle z bratem byliśmy sami.
Biorąc go do siebie,
myślałem, że będzie tak samo.
Nie przewidziałem, jak trudno będzie pogodzić obowiązki
studenta, sportowca i opiekuna Faya.
Obecni tu znajomi
wielokrotnie ofiarowali mi pomoc.
Nie chciałem korzystać z ich litości.
Ale nie nią się kierowali.
Przyjęli mnie do rodziny.
Dlatego stoją tu dziś za mną.
Moi trenerzy,
koledzy z klubu,
sąsiedzi,
ukochane osoby.
Nauczyłem się, że przyjęcie pomocy to żaden wstyd.
Każdy czasem jej potrzebuje.
Ale nie miałem takiego zamiaru.
Clemson dał mi szansę na odmianę życia.
Nigdy świadomie nie chciałem
zaszkodzić uczelni.
Dziś jednak muszę wybrać pomiędzy futbolem a bratem.
Bez względu na decyzję komisji
ja już podjąłem swoją.
Definitywną.
Proszę zaprotokołować, że pan McElrathbey okazał nakaz sądowy,
powierzający mu funkcję opiekuna prawnego jego brata Fahmarra.
Nie ma dla mnie odwrotu.
Jestem jego bratem,
ojcem i wszystkim, czego będzie potrzebować.
Drużyna to też moi bracia.
Proszę więc,
by komisja nie kazała mi porzucać jednej rodziny
dla drugiej.
Dziękuję.
Uchylenie przepisu wymaga głosowania.
„Nie” to odmowa, „tak”- zgoda.
Pan Davis?
Niestety, na nie.
Pan Kolbrenner?
Tak.
Pan Johnson?
Tak.
Pani O'Brien?
Z przykrością, nie.
Zatem
mój głos będzie decydujący.
Zanim go oddam,
chciałbym zauważyć, że komisja rzadko
spotyka się z przejawami takiej solidarności
i rzadko mamy przyjemność
słuchania wypowiedzi tak oddanych i ambitnych studentów-sportowców.
Niemniej nie możemy kierować się emocjami.
Panie McElrathbey, to wniosek bez precedensu.
Zarząd sportów akademickich
miałby udzielić uczelni zgody,
by jej pracownicy i inne osoby
udzielały panu pomocy w opiece nad bratem.
Biorąc pod uwagę
wszelkie okoliczności
stwierdzam, że argumenty za precedensem są uzasadnione.
Głosuję na tak.
Pomocą finansową zarządzać będzie fundusz powierniczy.
Zezwala się także na transport do szkoły
i opiekę pozaszkolną.
Gratuluję.
Wiele razem przeszliśmy.
Poświęcenie było konieczne.
Tak indywidualne, jak i drużynowe.
Tylko ktoś szlachetny i oddany może być Tygrysem.
Panowie,
spełniliście wszystkie moje oczekiwania.
Nie zamieniłbym was na żadną inną drużynę.
Fahmarr?
Numer cztery i pół!
Dziękuję, trenerze.
Fay, poprowadź nas.
- Raz, dwa, trzy! - Rodzina!
TO WALKA O HONOR
Dalej! Pokażmy, co umiemy.
Naprzód!
C-L-E-M-S-O-N!
Tygrysy wygrały w finale Bowden Bowl 27-20.
Ray zdobył tytuł licencjata w trzy lata.
Magistrem został na Uniwersytecie Howarda.
Angażuje się w życie lokalne,
opiekując się dziećmi z trudnych rodzin.
Tonya mieszka w Atlancie. Od lat nie bierze narkotyków.
Ray i Fay często ją odwiedzają.
O dwudziestoletnim Ramonie McElrathbey
zrobiło się ostatnio głośno z powodów pozasportowych.
Rok temu uzyskał stypendium sportowe
Uniwersytetu Clemson.
Ale...
Dziękuję.
Posłuchajcie.
Po pierwszym roku kłopoty rodzinne
zmusiły go do wyjazdu do domu.
Jesienią wrócił na uczelnię w towarzystwie brata.
Wstaje o 6.30 rano,
wyprawia Fahmarra do szkoły,
a potem sam idzie na zajęcia.
Fahmarr też został członkiem drużyny.
Stał się jej nieoficjalną maskotką.
Gdy przegrywają, pocieszam ich.
Albo gratuluję im,
kiedy dobrze sobie radzą.
W rodzicielstwie najtrudniejsze jest bycie rodzicem.
Przestajesz być najważniejszy.
Zdaniem Raya warto się poświęcić.
Wreszcie naprawdę wiem,
jak to jest mieć tatę,
który troszczy się o ciebie.
NCAA wydał bezprecedensową decyzję.
Ray Ray i Fahmarr łączą się z nami z Uniwersytetu Clemson.
Dziękuję, że jesteście z nami.
Tak. Dziękuję! Do zobaczenia.
Howard próbuje się przebić,
ale zostaje zatrzymany.
Stanął mu na drodze Ray.
Ray Ray McElrathbey.
Ray od tego roku
opiekuje się młodszym bratem, Fahmarrem.
Chłopakowi należą się wielkie brawa za prawdziwie heroiczną postawę.
Napisy: Paweł Składanowski