Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co mam powiedzieć?
Nowi pracownicy będą to oglądać pierwszego dnia.
Rozumiem. Jakieś...
Spontaniczne słowa mądrości?
Jak zostałeś Wysokim Komisarzem ONZ ds. Praw Człowieka.
O mój Boże. Wiesz, że nie podsumuję 34 lat w trzy minuty.
Może powiedz, gdzie służyłeś.
Kambodża, Timor, Bośnia.
Liban, Rwanda.
Chcesz, bym opowiedział o swoim życiu.
To pewnie...
Ma być...
inspirujące. Tak?
Absolutnie tak.
Dobra.
Dzień dobry.
Nazywam się Sergio Vieira de Mello. Jestem Brazylijczykiem
i Wysokim Komisarzem ONZ ds. Praw Człowieka.
Ta organizacja
to dla was najlepsza szansa na spełnienie marzeń.
Ale nie zapominajcie...
prawdziwe wyzwania i korzyści z pracy dla ONZ
są w terenie.
Tam, gdzie ludzie cierpią,
gdzie was potrzebują.
19 SIERPNIA 2003
16,28
KWATERA GŁÓWNA ONZ
BAGDAD
Sergio!
Wychodzić!
Pod ścianą!
W dół korytarza!
- Bush będzie cię chciał w Iraku. - Na pewno pojedziemy do Rio.
Słyszałam o Rio.
Ale znam ciebie.
Możesz wszystkim odmówić.
Kofiemu, Bushowi.
Wszystkim.
Pokazać ci?
Powtarzaj za mną.
Nie.
- Nie. - Nie.
Sergio!
3 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Spotkałem się z prezydentem Bushem.
Wyjaśnił stanowisko Stanów Zjednoczonych,
a ja przypomniałem mu, jakie jest stanowisko ONZ.
Nikt nie może przewidzieć, jak duże będą koszty ludzkie wojny,
ale będą wysokie...
z definicji.
Witamy państwa w Bagdadzie.
Temperatura: 43 stopnie Celsiusza. Niebo bezchmurne.
Życzę państwu powodzenia.
Drodzy obywatele,
w tym momencie
siły amerykańskie i koalicji prowadzą wczesne etapy operacji wojskowych.
Ataki przychodziły falami.
Pociski manewrujące, a za nimi bombowce F-117.
Padł posąg Saddama Husseina,
a wraz z jego upadkiem tłum wydał z siebie ryk.
Padł. Upadł na ziemię.
Tłum szaleje, biegnie ku niemu. Obrzuca go kamieniami.
Dziękujemy obywatelom Iraku za przyjęcie naszych wojsk.
LOTNISKO W BAGDADZIE
ONZ
Sergio!
Tyran upadł
i Irak jest wolny.
Witamy w Bagdadzie.
Miło nam.
Witamy w Bagdadzie.
Czy prezydent zobowiązał się w kwestii pokoju w Iraku?
Wolnym Irakiem będzie rządziło prawo, a nie dyktator.
Wolny Irak będzie pokojowy, nie będzie przyjazny terrorystom,
ani groźny dla sąsiadów.
Brazylijski dyplomata Sergio Vieira de Mello został wysłany,
by odkryć, jaką rolę ma spełniać ONZ
w Iraku zarządzanym przez USA.
Specjalny wysłannik Sekretarza Generalnego ma doświadczenie w trudnych miejscach.
Ostrożnie stąpa po trudnej scenie politycznej,
pracując raczej z niż przeciwko USA,
zarazem próbując zdobyć zaufanie Irakijczyków.
Dobrze. Czysty.
Dokumenty proszę.
W porządku.
Podczas zamieszek ludzie narzekali,
że USA nie dało obiecanej władzy i świadczeń.
Jeśli wierzą, że USA nie wywiąże się z obietnic zbudowania demokracji w Iraku,
wysiłek rekonstrukcyjny może pójść z dymem.
W przeszłości inne narody walczyły na obcych ziemiach...
i zostały tam, by okupować i wyzyskiwać.
Amerykanie po bitwie...
ponad wszystko chcą wrócić do domu.
Cofnąć się!
Wynocha!
Spójrz na to, Sergio.
ONZ
Niezbyt tu przyjemnie.
Prawda?
To Bagdad, Sergio, nie Saint-Tropez.
- Poczekajcie. - Co ty wyrabiasz?
Sergio...
Witaj.
Miło cię widzieć.
Miło cię poznać.
To plany. Będziemy na trzecim piętrze.
Carolino.
- Tak? - Tutaj, po prawej.
Ty i zespół ekonomistów.
Sergio.
- Co się stało? - Porozmawiamy za dziesięć minut.
- Proszę. - Dziękuję.
Nie ma za co.
No to jesteśmy.
Jesteśmy.
Sergio,
myślisz, że zdołasz odejść po czterech miesiącach?
Tak.
- Co się dzieje? - Danny...
Sergio, co powiedziałeś strażnikowi?
Nic ci nie jest?
Słyszysz mnie?
Baza, tu Wyzwoliciel Siedem, odbiór.
Baza, tu Wyzwoliciel Siedem.
Słyszycie mnie?
Jeśli ktoś mnie słyszy...
Mówi Von Zehle.
Powiedzcie żonie i córkom, że je kocham.
Nazywam się starszy sierżant Bill Von Zehle.
Słyszysz mnie?
Tak.
Wyciągnę cię stąd.
- Co? - Musisz być przytomny.
Nie zasypiaj.
Pamiętasz, co się stało?
Wiesz, gdzie jesteś?
W hotelu Canal w Bagdadzie.
W kwaterze głównej ONZ. Był wybuch.
- Nie martw się. Wyciągniemy cię stąd. - Nie.
Niech nie wycofują misji.
Jezu Chryste.
Jesteś Sergio de Mello.
- Gotowy? - Tak, Nadio, wprowadź wszystkich.
W drodze tutaj
zastanawiałem się...
jak bym się czuł...
gdybym zobaczył obce wojska na ulicach Rio de Janeiro, mojego miasta.
Nie chciałbym tego.
Chciałbym, żeby to się szybko skończyło.
Naszą rolą jest wsparcie Irakijczyków,
by jak najszybciej zastąpić koalicję
i żeby odzyskali suwerenność.
Nie możemy być powiązani
z zachowaniem, które widzieliśmy na ulicy.
- Sir. - Co masz?
Sergio.
PAUL BREMER AMERYKAŃSKI WYSŁANNIK
Cholera. Załatwił spotkanie z Ajatollahem Sistani?
Miał nie przejmować inicjatywy. ONZ pracuje dla nas.
Sistani z nikim się nie spotyka. Jego Eminencja nawet nie oddzwania.
Jakim cudem Sergio to załatwił?
Nie wiem, tak po prostu.
Wysłannik ONZ, Sergio de Mello rozmawiał
z najpotężniejszym przywódcą religijnym Iraku, Ajatollahem Sistani.
To może być polityczny przełom,
prowadzący do wczesnych wyborów i końca okupowania przez USA.
Od czasu przybycia do Iraku, de Mello przemierzył kraj
i słuchał zwykłych obywateli.
Wielu nie ma pracy i jest zdesperowanych.
- Tak? - Co robić?
Co robić? Umrzeć z głodu?
- Sergio... - Zostać złodziejem?
- Nie możesz. - Odsuń się.
- Skończyłem studia! - Rozumiem.
Kończy się żywność, frustracja sięga zenitu.
Musimy otworzyć mosty i posłać ludzi do pracy,
żeby mogli przejechać przez miasto
w taksówce albo samochodem i...
przejeżdżać bez aresztowania.
Spotkanie z królem Abdullahem we wtorek, potem w Teheranie z prezydentem Khatami.
Dziękuję, Lynn.
Warunki są takie, że mogą nas tam zaatakować.
Sprowadźcie ich.
Mamy siłę niezbędną do zapewnienia bezpieczeństwa...
Nie wierzę, że ponownie otworzą Abu Ghraib.
- Nadio. - Tak.
Ilu zatrzymanych?
- Tysiące. Co noc robią naloty w domach. - Jezu Chryste.
To beczka prochu.
Spójrz na to, Sergio.
Mówią, że strażnicy sami namalowali graffiti,
żeby więźniowie wiedzieli, co ich czeka.
Przybyliśmy jako wyzwoliciele.
Tak.
Irakijczycy zasługują na kogoś lepszego niż Saddam Hussein.
- W tym się zgadzamy. - Absolutnie tak.
Dlatego...
Muszę powiedzieć...
Zaskoczyło mnie to,
że odbudowujesz Abu Ghraib.
Sprzątamy ruch oporu, Sergio.
Musimy ich gdzieś umieścić.
Tak.
Ale...
symbolizm...
komnat tortur Saddama...
Nie chcesz wysyłać takich sygnałów.
To już moje zmartwienie.
Sergio...
Biały Dom cię lubi,
prezydent też,
ale niespodzianki stresują Waszyngton.
Jak mogę pomóc?
Cóż,
masz spotkanie z...
Sistanim. To nam nie pomaga.
To wygląda, jakbym nie miał kontroli.
Rozumiem.
Słuchaj, Paul.
Moja rozmowa z Sistanim była bardzo udana.
Przeprowadzenie wyborów
zgodnie z iracką konstytucją pomoże koalicji.
Mamy swój plan wyborów.
Musimy ustabilizować sytuację.
To musi nastąpić wkrótce.
Uwierz mi, że im dłużej zostaniecie,
tym gorzej dla wszystkich.
To nie Timor Wschodni.
Nie jesteś namiestnikiem, Sergio.
Witaj w pierwszej lidze.
Ustaliliście, jaką rolę odegra tu ONZ?
Przeprowadziliśmy z Sergio produktywną dyskusję na różne tematy.
Zgadzamy się co do pokojowego i wolnego Iraku.
Pracujemy nad ustaleniem roli ONZ.
Miło było cię widzieć.
- Ciebie też. - To tyle. Koniec pytań.
Czy więzienie Abu Ghraib zostanie ponownie otworzone?
Cofnąć się!
Sergio! Panie de Mello...
Był pan z Paulem Bremerem w Abu Ghraib.
Czy ONZ to przykrywka dla okupacji?
Po pierwsze, przyjacielu,
odpowiem na twoje pytanie.
ONZ, jego Sekretarz Generalny
i Sergio Vieira de Mello, reprezentujący Sekretarza,
nie są niczyim narzędziem, ani przykrywką.
Jasne?
Chodźmy, Sergio.
Jesteśmy niezależną organizacją.
Sekretarz Generalny Kofi Annan i ja nie jesteśmy zależni.
Od nikogo.
Proszę nie sugerować,
że wspieramy Stany Zjednoczone albo koalicję.
Jasne?
Dziękuję.
Sergio!
Zbierz wszystko, co wiemy o okupacji.
Blokady drogowe, aresztowania, struktury, Abu Ghraib, wszystko.
Jutro rano wyślemy akta Radzie Bezpieczeństwa.
Do dzieła. Nie traćmy czasu.
Jazda.
- Dodajmy załącznik... - Przejrzę.
...do sekcji ekonomicznej.
Kawy?
Tak.
Cukru?
Tak.
Trzy.
Idealnie.
Chcesz więcej kawy w cukrze?
Pomieszaj.
To będzie długa noc.
Potrzebujemy dobrej noty przewodniej do akt.
Musimy powiedzieć światu, co się tu dzieje.
Pokażemy to publicznie, czy tylko Radzie Bezpieczeństwa?
Tylko Radzie Bezpieczeństwa.
Amerykanie się wściekną.
- Sergio... - Nie pogarszajmy sprawy.
Hej.
Rio de Janeiro.
Niedługo.
Możesz ruszać nogą, Sergio?
A jakąś częścią ciała, której nie widzę?
- Nie. - Nie? W porządku.
Chciałem tylko wiedzieć.
Leż spokojnie.
- Tylko rozmawiamy. - Moja ręka.
Moja ręka...
Dzwoni Bremer.
Paul.
W czym mogę pomóc?
To było niezłe przedstawienie.
Nie jesteście narzędziem, nie jesteście przykrywką...
nie popieracie okupacji.
Wierzę, że to w naszym obopólnym interesie.
Jeśli będą wiedzieć, że ONZ jest niezależny,
nadzorowane przez nas wybory zostaną uznane za prawomocne.
A jeśli będą prawomocne...
możemy wrócić do domu.
Postanowiłem, że nie będzie wyborów, póki nie będziemy gotowi.
Tak...
Też postanowiłem coś,
o czym muszę ci powiedzieć.
Jutro rano
wyślemy Radzie Bezpieczeństwa akta dotyczące okupacji
z licznymi przypadkami łamania praw człowieka.
Czekaj, zatrzymaj się.
Zatrzymaj, daj mi chwilę.
Paul?
Akta do Rady Bezpieczeństwa? Nie możesz tego zrobić, Sergio.
Z całym szacunkiem, nie możesz mi mówić,
co mi wolno, a czego nie.
Rola Rady Bezpieczeństwa jest jasna.
Masz wspierać nas w stabilizacji i odbudowie Iraku.
- Tylko dlatego tu jesteś. - Jestem tu dlatego,
że go zniszczyliście
i nie macie pojęcia,
- jak go odbudować. - Sergio,
jesteś bardzo ambitny, a atak na USA
to nie jest najlepszy sposób, by zostać Sekretarzem Generalnym,
gwarantuję ci to.
Żegnaj, Paul.
Cóż...
Dobrze poszło.
Też tak uważam.
W kwestii bezpieczeństwa, będzie trójka. Gil i Sergio.
Możemy zostać na noc, jeśli coś się stanie.
Dziękuję.
- Sekcja ekonomiczna z twoimi uwagami. - Dzięki.
Niezłe.
Jest tu wszystko.
Zwołaj konferencję prasową na 9,00, zanim Waszyngton się obudzi.
Konferencję? Chcesz to ogłosić?
Tak.
Świat ma prawo wiedzieć, co się tu dzieje.
Dobra.
Dobrze.
Sergio...
nie wrócisz do Gabinetu Owalnego.
Nie.
Raczej nie.
Co się stało?
- Co się stało? - Wyciągniemy cię.
Obiecuję.
Gil?
Znacie się?
Czy ty...
Gil?
W porządku.
Spokojnie.
Gil?
Proszę, odezwij się.
Odezwij się, do cholery.
Gil, nic ci nie jest?
Gil?
Baza, tu Wyzwoliciel Siedem.
Mam dwóch ocalałych
w budynku blisko parteru, pod spłaszczoną częścią dachu.
Słyszycie mnie?
Moje córki.
Co z moimi córkami?
Też mam córkę. Są wyjątkowe, prawda?
Baza, mam ocalałych.
Powtarzam, mam ocalałych. Potwierdźcie. Odbiór.
Baza, tu Wyzwoliciel Siedem. Słyszycie mnie?
Odbiór.
Cholera.
Gdzie mój zespół?
Co z resztą?
Co z Caroliną?
3 LATA WCZEŚNIEJ
TIMOR WSCHODNI
- Jesteś sam. - Co?
Co?
Jesteś sam.
Dzisiaj bez ochroniarza?
Wymknąłem mu się.
Jak zauważy, że zaginąłem,
to przybiegnie.
A zaginąłeś?
Może.
Sergio.
- Sergio de Mello. - Tak.
Nie wolno ci zaginąć.
Nie ma to jak dźwięk kałasznikowa o poranku.
Chyba jeszcze nie nastąpiło zawieszenie broni.
To wersja LMG, ma 600 pocisków na minutę.
Muszę wracać, ty pewnie też.
Kim jesteś?
Jak się nazywasz?
Nie mogę cię tak chronić.
- Słyszałeś to? - Tak.
Musisz mi mówić, gdzie jesteś.
Wiem, przepraszam. To dochodziło stamtąd, zza drzew.
- Z krzaków. - Chodźmy.
Idziemy.
Zabieramy go do punktu zbiórki.
Sergio!
Sześciu do środka.
Ustawcie dookoła blokadę.
Zabierzcie stąd rannych!
Nie ruszaj się.
Lynn!
Przykro mi!
Stójcie tu, nikogo nie przepuszczajcie.
Jazda!
Trzymam cię.
Wiadomość z ostatniej chwili.
W kwaterze głównej ONZ w Bagdadzie doszło do wybuchu.
W hotelu Canal.
Znajduje się tam nieznana liczba rannych,
a nad nimi unoszą się helikoptery medyczne.
Rozpoczęto akcję ratunkową w celu wyciągnięcia dziesiątek ludzi
prawdopodobnie wciąż uwięzionych w kwaterze głównej ONZ.
Jedna strona budynku została poważnie uszkodzona,
jedna ściana kompletnie się zawaliła.
Niektórzy mówią o wybitych oknach nawet kilometr dalej.
Trzymaj się, bracie.
Trzymaj się.
Wkrótce nas wyciągną.
KWATERA GŁÓWNA ONZ TIMOR WSCHODNI
Też nie uznaję eleganckiego spóźniania.
Nie, nigdy na spotkanie dyplomatyczne.
Więc są okazje,
na które należy się spóźnić?
Oczywiście.
Zależy od sytuacji.
Matka mówiła, by kazać innym czekać i sprawiać, by chcieli więcej.
Nazywam się Carolina.
Carolina Larriera z Argentyny.
Rzuciła Wall Street, by zmieniać świat.
Doradczyni ekonomiczna rządu przejściowego.
- Odrobiłeś pracę domową. - Owszem.
Tego nauczyła mnie moja mama.
Rozumiem.
Carolino...
jakie są nasze perspektywy?
Jeśli ty zrobisz swoje, ja zrobię to samo.
- Sergio, już jest. - Nie o to mi chodziło.
- Wiem. - Już jest, Sergio.
Przepraszam.
GENERAŁ XANANA GUSMÃO PRZYWÓDCA REBELIANTÓW
Generale Gusmão.
Miło w końcu pana spotkać.
Służenie Timorowi Wschodniemu to zaszczyt.
Panie de Mello, dużo o panu słyszałem.
Nazywają pana Złotą Rączką świata, prawda?
To nie tak.
Z czasem wypracowaliśmy...
pewne zasady rozwiązywania konfliktów.
Jakie zasady pan sobie wyobraża, panie de Mello?
Najpierw całkowite zawieszenie broni.
Niedawno spotkałem się z premierem Kambodży
i powiedział, żeby na was uważać.
ONZ kręcił mu się po kraju przez dwa lata i niczego nie zostawił.
Jest też inny punkt widzenia.
Pozwólcie, że przedstawię nasz...
rząd tymczasowy.
- Gil Loescher, zastępca administratora. - Miło mi.
- Daniel Travers, minister finansów.
Doktor Faith Abujia, minister zdrowia.
Nie, przepraszam.
Przepraszam.
Ma pan szybkie rozwiązania złożonych problemów, prawda?
Indonezja chce zmieść mój kraj z mapy.
Nie mamy czasu na zasady ONZ,
które doprowadziły do śmierci milionów w Bośni i Rwandzie,
- podczas gdy rozjemcy ONZ tylko patrzyli. - Nie może pan tego oceniać.
Nauczyliśmy się na błędach.
Oczywiście, a teraz potrzebujecie historii sukcesu.
Od 24 lat walczymy o niepodległość.
Nie będziemy waszym eksperymentem.
Przy okazji...
To...
Nosi tylko starszyzna...
i cenieni przywódcy.
Jak się czujesz?
Chyba...
zostanę tu dłużej, niż planowałem.
Spraw, by chcieli więcej.
Czego jeszcze nauczyła cię matka?
Uważać na wędrownych żonatych mężczyzn.
Też odrobiłaś pracę domową?
Owszem.
Do zobaczenia.
Najpotężniejszy urzędnik w historii ONZ.
Pytanie brzmi...
co zrobić z tą władzą?
REZYDENCJA GUBERNATORA
Tak.
TIMOR WSCHODNI
Należało ci się.
Porządny opieprz przy wszystkich.
Na pewno ci się podobało.
Wiesz, co bym myślał na jego miejscu?
Że Sergio Vieira de Mello
zawrze układ z Indonezyjczykami, sprzeda rebeliantów
i szybko ogłosi zwycięstwo.
Nie myślałbyś tak.
Słusznie wspomniał o Kambodży.
Żadnej sprawiedliwości dla dwóch milionów zabitych.
Ieng dotrzymał słowa.
Co do uchodźców.
KAMBODŻA
Stać!
- Spokojnie. - ONZ.
- Mam rodzinę, nie strzelajcie. - Tak.
Proszę, nie strzelajcie!
Trzymajcie się razem.
Dobra.
Ieng Sary.
Skinie głową i po nas.
Zostańcie.
Co ty wyrabiasz, Sergio?
W porządku.
Ostrożnie.
10 maja
1968 roku.
Noc barykad.
Co się dzieje?
Byli razem w Paryżu.
Studiowali na Sorbonie.
Sorbona, oczywiście. Czemu nie?
IENG SARY PRZYWÓDCA CZERWONYCH KHMERÓW
Więc...
Sergio de Mello.
Rewolucjonista.
Ogłosiłeś Sorbonę...
uniwersytetem ludu.
Tak.
Wciąż mam bliznę.
Na dowód.
Naszą rewolucję stłumiono.
Mogliśmy się poddać...
lub wybrać zbrojną walkę.
Już nie wierzę w żądanie niemożliwego,
ale zrobię, co w mojej mocy,
by uchodźcy wrócili do domu.
Wiesz co?
To mnie wciąż fascynuje.
Ieng i ja...
w pewnym momencie życia...
byliśmy bardzo podobni.
Jesteś...
niemożliwy.
- Byliśmy. - Niemożliwy.
Wymyśliłem tytuł dla twojej autobiografii.
Zbrodniarze wojenni...
Moi przyjaciele.
Gil...
jesteś moim sumieniem.
Tak.
Chciałbym, żebyś go czasem słuchał.
Jeszcze?
Pewnie.
- Przynieś butelkę. - Tak.
SIEDZIBA GŁÓWNA REBELIANTÓW TIMOR WSCHODNI
To Sergio de Mello. Ma spotkanie z generałem Gusmão.
Nie, dzisiaj nie pozwalamy spotkać się z przywódcą.
To administrator Timoru Wschodniego.
Dzisiaj nie pozwalamy spotkać się z przywódcą.
Dobrze.
Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze.
Nazywam się Sergio Vieira de Mello. Mam spotkanie z generałem Gusmão.
Powiesz mu, że jestem?
Czekaj.
Jak się pisze twoje nazwisko?
D-E.
M-E-L-L-O.
Dziękuję, musisz poczekać.
To żołnierz...
tylko wykonuje rozkazy.
- To zajmie wieki. - Tak.
Gaby, myślę...
że się przejdę.
Dobrze.
- Znajdę cię. - Daj znać, jeśli...
jeśli wróci.
Dobra.
Dzień dobry.
- Jak się masz? - Dobrze.
Co to za owoc?
Areka.
To się żuje?
Żuje się i usta robią się czerwone.
Nigdy go nie widziałem.
Dzień dobry.
Sergio...
Cześć.
Co ty tu robisz?
Powinnam spytać o to samo.
Cóż...
Ja...
czekam.
Czekam na generała.
Rozumiem.
Tak.
Jak go przekonasz?
Nie wiem.
Naprawdę nie wiem.
Musi zrozumieć, że nie jestem jego wrogiem.
Nie wiem, jak to zrobić.
Miałam właśnie jechać, ale myślę...
Że muszę ci coś pokazać, jeśli masz czas.
Cóż...
Chyba mam czas.
To dobrze.
Chodź.
Czasem zmiany zaczynają się od czegoś małego.
To kolektyw Bonometo, nasz program pilotażowy.
Dajemy pożyczki na otworzenie działalności.
One robią resztę.
Ludzie chcą pracować. Chcą godności.
- To Veronica. - Veronica.
Claudia.
W końcu
mogą zarabiać na życie tym, co robiły od wieków.
Projekt pokazuje potęgę mikrofinansowania.
Naszym celem jest...
otworzenie takich miejsc w całym kraju.
To Senhorinha. Olá, Senhorinha.
Straciła wszystko, w tym dwóch synów, zabitych przez milicję.
Przykro mi.
Powinieneś z nią porozmawiać.
Jest wyjątkowa.
Senhorinha.
Jak się masz?
Dzień dobry, dobrze.
Witaj, Sergio.
Jesteś Portugalczykiem?
Nie, Brazylijczykiem.
Co tu robisz?
Wysłano mnie do administrowania Timorem,
ale na krótko.
Witaj.
Czekaliśmy, aż nadejdzie przyszłość.
Czego byś chciała od przyszłości?
Jeśli powiem ci, czego chcę,
chyba nie zrozumiesz.
Naprawdę? Mogę spróbować.
Naprawdę chcę wiedzieć.
Całe życie...
Uprawiałam ziemię.
Dziś...
moja ziemia,
moja rodzina,
wszyscy umarli.
Nie mam niczego.
Wiesz, czego chce?
Chcę wznieść się w niebo...
i stać się chmurą.
Chcę podróżować po niebie
do miejsca, w którym się urodziłam.
Kiedy tam dotrę,
chcę spaść jak deszcz.
Potem...
zostać na zawsze...
na mojej glebie...
na mojej ziemi.
Doskonale rozumiem, o czym mówisz.
Więc...
powiedz światu, by nas zobaczył
takimi, jacy jesteśmy.
Chcemy, by nas widziano.
Wszystkich.
Chcecie, by was widziano.
Mogę cię przytulić?
Dziękuję.
To piękne, co mi powiedziałaś.
Jakieś wieści?
- Tutaj? - Tak.
- Kocham ten deszcz. - Pada codziennie o tej samej porze.
- To... - Niesamowite.
Słuchaj,
Byłem...
pod wrażeniem.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Sergio!
Mam wiadomość od generała Gusmão.
Poczekam w aucie.
Chce, żeby prezydent Indonezji przeprosił.
Za 24 lata wojny.
I...
chce pełnej niepodległości Timoru Wschodniego.
To niemożliwe.
W porządku. Jedź!
- Tutaj! Teraz! - Mam!
Podnieś ich.
Usiądź tutaj, proszę. Ostrożnie.
Proszę.
Trzymaj to, dobrze.
Gdzie Sergio?
Nie wiem.
Gdzie Sergio?
O Jezu.
Hej!
- Hej! - Potrzebujecie pomocy?
- Jak diabli. Masz doświadczenie? - W straży pożarnej w Nowym Jorku.
- Chodź, kolego. - Idę, bracie.
- Zrozumiałem. - Nadciąga pomoc.
Już.
Jestem Andre.
Bill. Cieszę się, że cię widzę.
W porządku.
Mam dwóch ocalałych.
To jest Gil, przytomny, ciśnienie 100/60.
Niżej Sergio, też przytomny.
Ciśnienie 90/60.
Uwięzieni od bioder w dół.
Dałem jedyną kroplówkę Gilowi.
Musimy wyciągnąć go pierwszego.
To nie brzmi dobrze.
Komunikator wysiadł, brak odpowiedzi.
Korpus inżynierów ma potrzebny nam sprzęt na lotnisku w Bagdadzie.
Użyj mojego, Nomad Dwa.
Zadzwoń po moich,
załatwią to.
Nomad Baza, tu Nomad Dwa.
Nomad Dwa, tu Nomad Baza, odbiór.
Zawsze pokonywałeś przeciwności losu.
- Jak dotąd. - Potrzebna drużyna ratunkowa i sprzęt.
- Pomóż mi. - Podnieś go.
Odebrałem. Szukamy sprzętu.
- Proszę tutaj. - Idź.
Przeniesiemy cię na ciężarówkę. Usiądziesz z tyłu.
- Wsiadaj. - Do tyłu.
- Uwaga na głowę. - Dobrze?
Wsuń nogi.
- W porządku. - Jedziesz do domu.
Sergio!
W porządku.
Sergio!
Ktoś tam jest.
Sergio!
Halo?
- To Gaby. - Tam?
Sergio!
Gdzie jesteś?
Tutaj!
- W porządku? - Tak, w porządku!
Gaby, potrzebujemy wody.
Kroplówek.
Czekamy też
- na ciężki sprzęt. - Tak.
Kończy nam się czas. Kopniesz kogoś w dupę?
- Oczywiście. - Idź!
- Gaby? - Tak?
Co z Caroliną?
Co z innymi?
Dobrze.
Wszystko dobrze, wszyscy są cali.
Nie martw się.
Pójdę po wodę.
Powiedział, że dobrze.
Kłamał.
- Nie musisz tego teraz robić. - Zajmę się tym.
Zbyt się śpieszysz.
- Proszę, nie teraz. - Czekaj.
Nie przejechałem pół świata, żeby słuchać rozkazów...
Śmiało.
Timorskiego rebelianta po liceum.
Przysłano nas, byśmy rządzili Timorem.
- Przysłano... - Wiemy, co robimy.
...żeby rządzić Timorem chwilowo.
Czyli wszyscy oddamy władzę Timorczykom, poza tobą.
Jak ci się nie podoba...
- Nie. - Możesz odejść.
Odejdź.
Witam państwa.
A więc...
Przysłano nas jako władców.
Ale mam nadzieję,
że możemy odejść jako współpracownicy.
Od tej pory
przyjmujemy rozkazy bezpośrednio od was.
Bo to, co zamierzamy tu zrobić,
jest naprawdę ważne.
Zamierzamy stworzyć
pierwsze nowe państwo XXI wieku.
Zjednoczmy się.
Wstańcie i podejdźcie bliżej.
Przedstawmy się sobie.
Gil, może się przedstawisz?
Nazywam się Gil Loescher.
Pracuję dla ONZ.
To tajemnica.
Idź tam.
„Jego życie to wieczna pogoń za pogonią.
To przyszłość kształtuje jego teraźniejszość.
A wszystko to niekończący się łańcuch pragnień”.
Eskapista.
Idealnie pasuje
do ovos Mexidos.
Ile lat mają twoi chłopcy?
Najstarszy ma...
22 lata.
21.
A drugi ma 19 lat.
Jak często ich widujesz?
Za rzadko.
RIO DE JANEIRO
Przestań!
Dzieciaki!
Cześć, babciu.
Krewetkowa moqueca z czerwonym olejem palmowym.
- Skąd to masz? - Od Bahii.
Dla ciebie, synu.
Cieszę się, że tu jestem.
Jak tam plaża?
Woda była świetna.
Dobrze cię widzieć z dziećmi, synu!
ONZ zaczął odsyłać 400 tysięcy uchodźców z Kambodży
w ramach porozumienia pokojowego z groźnymi Czerwonymi Khmerami,
które zdawało się niemożliwe.
Chłopcy, chodźcie jeść!
- Mówcie do babci po angielsku. - Przepraszamy.
Nie przepraszajcie. Nie wasza wina, że ojciec nie nauczył was portugalskiego.
I że wasza babcia, żona dyplomaty, nie umie mówić po francusku.
Kto powiedział, że nie umiem?
Będzie wam smakować!
Spójrzcie na te krewetki.
Podaj łyżkę.
Powiedz im, co to.
To z rodzinnego miasta Lurdes, Salvadoru.
Nazywa się moqueca, to pewnie najlepsze brazylijskie jedzenie,
- jakiego... - Adrien.
- spróbujecie... - Tato.
- To... - Dobrze.
Przepraszam, tato.
Nie jestem głodny.
Co?
Mam uczulenie na krewetki.
Od kiedy?
Od zawsze, tato.
Pobraliśmy się młodo,
postanowiliśmy dać chłopcom stabilny dom
z ich matką w Genewie.
Moja praca jest...
Moja praca jest w terenie.
Halo.
Tak.
W porządku.
Tak, będę.
Dziękuję.
Kiedy jestem na misji,
wiem, jaką rolę
muszę odegrać,
żeby wykonać zadanie w określonym czasie.
Nie jestem bardzo dobry w...
bezterminowych zadaniach.
A teraz?
Jemy śniadanie.
Co teraz robimy?
Pofolgujemy sobie.
Mam dla ciebie piosenkę.
Nie możesz wejść.
Wpuśćcie mnie!
Muszę wejść!
Proszę, wpuśćcie mnie!
- Nie. - Przestańcie!
Co wy tu robicie?
Pod żadnym pozorem żaden muzułmanin
czy inna rozsądna osoba nie powinna uciekać się do ONZ.
ONZ to narzędzie zbrodni.
Codziennie giniemy,
a ONZ siedzi bezczynnie.
Herbaty?
Jest z tobą brat?
Tato, Adrien jest...
Tak, jesteście zajęci.
Rozumiem.
Kocham cię.
Twojego brata też.
Dziękuję.
PAŁAC PREZYDENCKI INDONEZJA
W porządku?
Tak.
- Nie muszę ci tego mówić. - Ale i tak powiesz.
Zwracamy się do rządu,
który od dziesięcioleci mordował Timorczyków.
Na pewno nic ci nie jest?
Wiesz, czego chcę?
Czego?
Chcę spaść z nieba
jak deszcz
i pozostać na zawsze tam,
gdzie moje miejsce.
Sergio.
Co to ma niby znaczyć, do cholery?
- Proszę. - Dziękuję.
GUS DUR PREZYDENT INDONEZJI
Panie de Mello,
prosił pan o to spotkanie.
Tak.
Panie prezydencie,
jestem tu,
ponieważ lud Timoru Wschodniego
wybrał w plebiscycie niepodległość.
Tak chcą być postrzegani
przez resztę świata.
A za 24 lata indonezyjskiej dominacji
i 200 tysięcy straconych istnień,
żądają pańskich przeprosin.
Słucham?
Tak.
Szkoda, że muszę panu odmówić dyplomatycznego przełomu,
ale świat nie jest taki prosty.
Czasami jest.
Skończył się czas okupacji,
panie prezydencie.
Chcą tylko być uznani
za tych, kim są.
To, jak pan na nich patrzy,
zdecyduje o tym, jak będzie patrzył na pana
cały świat.
W porządku?
Patrz.
Jedź szybciej.
Co?
Jedź szybciej!
Kocham cię.
Jest opuszczone od czasu wojny domowej.
Widzisz?
Trudno cokolwiek dostrzec.
Portugalczycy zbudowali to w 1515 r.
Mieli nadzieję na znalezienie Wysp Korzennych.
Wszyscy odeszli.
Holendrzy, Portugalczycy.
Teraz my.
Czy Indonezyjczycy przeproszą?
Na to wygląda.
Timor będzie wolny?
Tak.
Nasza praca jest...
prawie skończona.
Nie musisz tego robić.
Misja jest prawie zakończona, prawda?
Wiem, czego chcę od życia, Sergio.
Nie będę czekać, aż zdecydujesz, czego ty chcesz.
Nie odchodź.
Skontaktowali się z dowódcą bazy.
Próbowali nawet w biurze Bremera.
Nie mogą znaleźć sprzętu.
W każdym innym mieście
już by ich ewakuowano.
Ale bałagan.
Bill.
Nikt nas nie uratuje.
Prawda?
Na to wygląda.
Co się właściwie stało?
Nie wiem.
Bomba w ciężarówce.
Czemu ONZ?
Łatwy cel.
Niezbyt tu przyjemnie.
Prawda?
To Bagdad, Sergio, nie Saint-Tropez.
Zostańcie.
Sergio.
Hej.
Co on robi?
Na pewno rozumiecie.
Mi pasuje.
Nie chce nas tutaj.
- Kto? - Koleś z ONZ.
Nie chce, żeby miejscowi myśleli, że ONZ jest częścią okupacji.
Nie chcielibyśmy tego, prawda?
Snajperzy też.
Snajperzy też?
Dobra.
To jakiś pieprzony żart?
Tylko to macie?
Wybacz, szefie, ale to wszystko.
Kochana armia, co?
To jakiś pieprzony żart?
Najpotężniejsza armia na świecie
i tylko tyle może zrobić?
Mogli strzec naszej kwatery czołgami.
Ciągnij w górę!
- Coś ty sobie wyobrażał? - O czym ty mówisz, do cholery?
W ogóle nie myślałeś.
Kiedy przyjechaliśmy do Bagdadu,
zaryzykowałeś naszym życiem.
Podjąłem decyzję.
- Dobrą decyzję. - To więcej, niż ty robisz.
Pieprz się.
- Sam się pieprz. - Myślmy pozytywnie.
Będziemy myśleć pozytywnie, a ty napełniaj torebkę kamieniami.
Pieprz się, Gil.
Kurwa mać!
- Sergio... - Naprawdę kazałeś
strażnikom odejść?
Tak, Lynn.
Musimy ocenić bezpieczeństwo.
Biorę pełną odpowiedzialność, Gaby.
Pełną odpowiedzialność.
Qabush, zamknij drzwi.
Nie mamy wyboru, musimy współpracować z Amerykanami.
Ale nie możemy kryć się za murem z amunicji.
Muszę przyznać,
że teraz
jest dla mnie oczywiste,
czemu tu jesteśmy
i dlaczego poprosiłem, byście towarzyszyli mi w tej misji
i dlaczego wymaga ona
najlepszych dyplomatów ONZ.
Nie przyjechaliśmy naprawiać Iraku
ani mówić ludziom, co robić.
Musimy zwrócić się do Irakijczyków
otwarcie.
Otwarcie jako my, jako ONZ, bo tym jesteśmy.
I to robimy najlepiej.
- Macie szablony wyborów? - Z Timoru i Kosowa. Jesteśmy gotowi.
Świetnie.
A zatem do dzieła.
Miłego pobytu.
Gil?
Przepraszam.
Cholernie mi przykro.
Też cię przepraszam.
Miałeś rację.
Nie.
Tak mi przykro.
Dziękuję, Sergio.
Sir.
- Żandarmeria. - Kapitanie.
Sergio jest w środku.
- Żyje? - Tak.
Wyciągnijmy go.
Innymi słowy, jak wielki był to wybuch?
Budynek ONZ w hotelu Canal jest oddzielony od pozostałych.
Okolica jest dość...
Panie Marshall, chwileczkę...
Właśnie przemawia Paul Bremer,
główny amerykański zarządca w Iraku,
i chcę, żeby nasi widzowie go usłyszeli.
W tym momencie mój drogi przyjaciel Sergio
jest gdzieś tam
Robimy, co możemy, żeby go wyciągnąć.
Mógł być celem tego ataku,
który tylko wzmocni naszą walkę z terrorem
gdziekolwiek go znajdziemy. Dziękuję bardzo.
Jak tylko będziemy coś wiedzieć,
poinformujemy was.
Coraz ciężej mi się oddycha.
Wiem, kolego.
Ale musisz coś zrozumieć.
Żeby cię wyciągnąć,
będziemy musieli
Będziemy musieli amputować ci obie nogi, Gil.
Wiem.
Już dałem ci maksymalną dawkę morfiny. Więcej by cię zabiło.
Róbcie, co możecie, by nas wyciągnąć.
Pomóżcie mi wrócić do rodziny.
Tak jest.
Dobra.
Wyciągniemy cię stąd.
Dobrze.
Już dobrze.
Czekaj!
- Gil. - Zamknij się!
Czekaj.
Zaczekaj.
Zaczekaj chwilę.
Przykro mi.
Przepraszam.
Raz, dwa, trzy,
już.
Sergio,
wrócę po ciebie.
Daj mi chwilę.
- Zaczekaj. - Dobrze.
Dobra.
Wciągnij nas.
Wracaj do domu, przyjacielu.
Wracaj do domu.
„A WSZYSTKO TO NIEKOŃCZĄCY SIĘ ŁAŃCUCH PRAGNIEŃ”.
- Może pan poczekać? - Tak.
- Oczywiście. - Dziękuję.
Cześć.
Dzięki, że przyjechałaś.
Jutro wielki dzień.
Musisz być dumny.
Jestem.
Mówiłeś, że masz dla mnie jakieś papiery?
Tak.
„Wszystko to niekończący się łańcuch pragnień”.
Sergio, to piękne.
Oczywiście.
Ale...
czy możesz mi teraz powiedzieć,
w tym momencie, czego chcesz?
Możesz to zrobić?
Jest takie...
miejsce...
w Rio,
gdzie wystające skały dotykają morza
na plaży Ipanema.
Nazywa się to
Arpoador.
Tam mój ojciec
zabierał mnie,
kiedy byłem dzieckiem.
W to miejsce
wciąż wracam, kiedy przylatuję do Rio.
Chcę wrócić do domu.
Chcę wrócić do Brazylii.
Do Arpoador.
Chcę przestać
robić to, czego ode mnie oczekują.
Wydaje się to proste,
ale dla mnie to trudne.
- Powinieneś to zrobić. - Zaczekaj.
Spójrz na mnie.
Chcę, żeby ten kraj był niepodległy
i wolny.
I chcę ciebie.
Bardzo cię chcę.
Spójrz na mnie.
Naprawdę cię chcę.
Obyś był pewny, jak cholera, bo ja też cię chcę.
Jazda!
Nie mogę!
Odsunąć się!
Dobra.
Jazda!
Gotowi posłać ich do domu.
Wchodzą z powrotem. Przygotujcie nosze.
- Proszę odejść. - Nie odejdę!
- Nie. - Już.
Nie zatrzymujcie mnie.
- Nie można tu wchodzić. - Nie mogę!
Muszę się tam dostać, rozumiesz?
Nie możesz tu być.
- Dlaczego mnie zatrzymujesz? - Odejdź.
- To zbyt niebezpieczne. - Muszę znaleźć mojego Sergio, słyszysz?
- Sergio de Mello? - Tak! Muszę tam iść.
Proszę, wpuść mnie.
Idź.
Gaby?
Carolino!
Gaby!
Sergio jest tutaj.
- Tu. - Pokażesz mi?
- Widać go? - Nie.
Ale możecie porozmawiać.
Pokażę ci.
Usłyszy cię.
Sergio, kochanie,
jesteś tam?
Sergio?
Kochanie, jesteś tam?
Carolina?
Sergio?
Jest tam.
Mój kochany, jestem tutaj!
Czy...
Nic ci nie jest?
Innym też?
Kocham cię.
Pamiętasz tę noc w Timorze Wschodnim?
Noc niepodległości.
To było dobre.
Dobrze postąpiliśmy.
Dziś są przynajmniej trzy oficjalne przyjęcia.
Bill Clinton zaprasza na swoje, Kofi też.
Nie pójdziemy na żadne.
Dobrze.
Wiem, co chcę dzisiaj robić.
- Oczywiście. - Dobrze.
- Przestań! - Chodźmy.
Chodźmy.
Dobranoc, Gaby. Na razie.
Gotowa?
Zawsze.
Witaj, Sergio!
Proszę pani,
musi pani opuścić teren.
Proszę.
Wprowadzamy ciężki sprzęt.
Musi pani odejść.
- Wprowadzamy sprzęt. - Nie odejdę.
Chodźmy.
- Nie odejdę. - Musi pani.
Carolino, chodźmy. Tak będzie lepiej.
Konflikty zbrojne bywają trudne.
Iracki reżim w obliczu własnej zagłady,
może posunąć się do desperackich kroków.
Wysłannik ONZ, Sergio de Mello, był dziś w Gabinecie Owalnym...
Dziękuję.
Jak się masz?
...przestrzegać prawa międzynarodowego.
Macie pytania, czy mam opowiedzieć?
Więc...
Spotkałem się z prezydentem Bushem. Wyjaśnił stanowisko Stanów Zjednoczonych.
- Przypomniałem... - Stolik gotowy.
Nikt nie może przewidzieć, jak duże będą koszty ludzkie wojny...
Dziękuję.
Wyglądasz pięknie.
Dzięki.
- Przepraszam za spóźnienie. - Nie ma za co.
Więc...
Bush będzie cię potrzebował w Iraku.
Nie poprosił oficjalnie, ale to zrobi.
Co zrobisz?
Na pewno pojedziemy do Rio.
Wiem o Rio.
Ale cię znam.
Jeśli pojadę,
to na cztery miesiące.
Nie dłużej.
I...
Pojadę tylko z tobą.
To nielegalna wojna. Przeczy wszystkiemu, w co wierzysz.
Wojna trwa. Nieważne, w co wierzę.
Wiem.
Mówię, że to nie musisz być ty.
Mogą wysłać kogoś innego.
- Kogo? - Wszystko jedno.
Bush będzie ci wdzięczny.
Kadencja Kofiego się kończy.
Znasz mnie, nie myślę o tym.
Po Iraku
pojedziemy do Rio.
I wiesz co?
Wkrótce odejdę z ONZ
i skończę pracę dyplomową.
Wrócę na uczelnię.
Chłopcy będą nas odwiedzać.
Chłopcy.
Twoi synowie nie są już dziećmi.
Moja mama chętnie cię pozna.
Oczywiście.
Tak, bo jesteś szalona.
Obie jesteście tak samo szalone.
DZWONI ONZ
Nie odbieram.
Albo możesz odmówić
wszystkim.
Kofiemu, Bushowi,
wszystkim.
- Pokazać ci? - Tak.
Chcesz wiedzieć?
Powtarzaj za mną.
- Nie. - Nie.
Nie.
W porządku, Sergio?
Kolego.
Jesteś tu?
Jak leci?
Jesteś zawodowym żołnierzem?
Ja? Nie.
Jestem rezerwistą.
W domu jestem komendantem straży.
Lubisz to?
Wbiegam do płonących budynków.
Czego tu nie lubić?
Ma krwotok wewnętrzny.
Nie mamy czasu.
Mamy.
Odczuwamy dziś szok i ból
z powodu utraty bliskich.
Raid, Lynn, Ihsan,
Emaad,
i Basim.
Reham,
Ranillo, Rick,
Reza,
Jocelyn,
Christopher, Martha, Fiona,
Nadya.
I Sergio,
mój drogi przyjaciel.
Nawet dla tych,
którzy nie znali cię osobiście,
zawsze byłeś po prostu Sergio.
Mój przekaz jest prosty.
Nigdy nie zapominajcie, że prawdziwe wyzwania i korzyści
z pracy dla ONZ są w terenie.
Tam, gdzie ludzie cierpią,
gdzie was potrzebują.
Powodzenia.
Witajcie w naszej organizacji.
Jesteśmy tu, żeby wam pomóc.
Pomyślności.
Dobrze.
Dziękuję.
Śmierć Sergio Veira de Mello była punktem zwrotnym dla Iraku
i wyznaczyła koniec epoki dyplomacji ONZ.
ONZ wycofał misję z Iraku,
a kraj pogrążył się w długiej wojnie domowej.
Abu Musab al-Zarqawi, przywódca Al-Kaidy w Iraku,
był zleceniodawcą ataku.
Zarqaqi został później zabity, ale jego organizacja nadal działa.
Dziś znana jest jako ISIS.
Postać Gila Loeschera uosabia kilku członków zespołu Sergio.
Nie było go w Timorze Wschodnim. Przeżył atak i wrócił do domu.
Carolina Larriera została uznana w Brazylii za żonę Sergio.
Pracuje na rzecz sprawiedliwości ekonomicznej.
Mieszka w Rio de Janeiro
niedaleko wystających skał znanych jako Arpoador.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz