Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
De witte haai.
Focus.
Kracht.
Doel.
Robben zijn hun lievelingsprooien.
Wat als ze iets groters willen?
Veel groter.
Voor de kust van Zuid-Afrika zijn veel haaien.
Enorme tijgerhaaien.
Rovende stierhaaien.
En bendes zwartpunthaaien.
Ze zijn allemaal hier.
De speeltuin voor roofdieren.
Zo'n 2 miljoen robben leven rond de zuidpunt van Afrika.
Daarom zijn hier relatief de meeste witte haaien...
jagend in deze wateren.
Ook andere reuzen zijn hier.
De winter begint op het zuidelijk halfrond.
Groepen bultruggen trekken naar het noorden.
Vier maanden lang aten ze voedzame krill bij Antarctica.
En bouwden vetreserves op voor deze reis.
Ruim 30.000 bultruggen maken de jaarlijkse trek.
Hun bestemming is Mozambique.
Ze baren hun jongen in warm, tropisch water.
De oceaan ten zuiden van Afrika is te koud voor babywalvissen.
Het is ook gevaarlijk.
Witte haaien heersen in de zuidelijke wateren.
De bultruggen komen door het gebied van de witte haaien.
Wat gebeurt er als bultruggen en witte haaien elkaar tegenkomen?
Weg van de boot.
Ryan Johnson is haaienonderzoeker in Mosselbaai, Zuid-Afrika.
Hij bestudeert de witte haaien hier al ruim 20 jaar.
Daar gaan we. Ze gaat ervoor.
In februari 2017 deed hij met z'n drone haaienonderzoek.
Hij werd gebeld.
Het National Sea Rescue Institute belde.
Er was een walvis op zee.
Hij leek verstrikt te zijn in een lijn.
De walvis bewoog niet.
Was hij dood?
De walvis ademde en spoot, hij leefde nog.
Ryan zag nog iets.
Een witte haai van 4,2 meter ging op de walvis af.
Hij deed iets onverwachts.
Hij viel aan.
Ik ken de wetenschap, de literatuur. Dit was uniek.
Hij beet in de staart.
En hij rolde de verzwakte walvis om, om hem te verdrinken.
Dit was geen toevallige ontmoeting.
Maar een methodische aanval op een walvis door een witte haai.
Een haai die wist wat hij deed.
Ryan was als eerste getuige van dit haaiengedrag.
Hij bekeek de dronebeelden steeds weer.
Ineens herkende hij de haai.
Hij heeft haar getagd in 2012.
Ze heet Helen.
De rugvin kwam boven water, en je zag...
de resten van de satelliet-tag. En die herkenbare rugvin.
Nu ze die haai is...
die op een levende bultrug heeft gejaagd...
heeft ze naam gemaakt in de haaienwereld.
Zo wordt ze herinnerd.
Ryan had wel vragen.
Is deze haaienaanval iets eenmaligs?
Of jagen witte haaien echt op levende walvissen?
En zien we dat gewoon nooit?
Ryan besluit dieper te gaan graven.
Hij volgt de migratieroute van de bultruggen van 6500 km.
Zijn er plekken waar de witte haaien de walvissen overvallen?
Volgen de aanvallen een patroon?
Waarom jaag je op walvissen als er robben zijn?
Ryan gaat terug naar wat hij al weet.
Elf miljoen jaar van evolutie heeft ze snel gemaakt.
Behendig.
En berekenend.
De meeste haaien zijn koudbloedig en blijven in warm water.
Witte haaien horen bij de 7 soorten die hun temperatuur reguleren.
Als warmbloedige zijn ze in het voordeel in koud water.
Daarom is er geen rob veilig voor de zuidkust van Afrika.
Witte haaien zijn voor hen nagenoeg onverslaanbaar.
Waarom richten witte haaien zich op walvissen?
Bij Zuid-Afrika kunnen haaien genoeg robben eten.
Kolonies Kaapse pelsrobben bevinden zich langs de kustlijn.
Een rob bestaat voor de helft uit vet.
Daar zijn witte haaien op uit.
De lever van de haai is een tank...
waar hij de calorieën uit vet opslaat.
De energiereserves en het warme bloed...
grote tanden, een hydrodynamische bouw...
en superzintuigen.
Dan heb je een vreetmachine.
Spectaculaire sprongen bij lokrobben...
tonen hoe deze haaien al miljoenen jaren jagen.
Ze weten hoe ze op robben moeten jagen.
Ryan wil vooral weten...
waarom ze op iets jagen dat veel groter is?
En gevaarlijker.
Ryan begint bij Robbeneiland...
net voor Mosselbaai in Zuid-Afrika.
Hier jagen veel witte haaien op robben.
Het is maar 5,6 km van waar de walvis is aangevallen.
Robben en bultruggen verschillen enorm van elkaar.
Wat verbindt ze in de hersenen van een haai?
Ze eten vooral zeezoogdieren.
Hoe selectief is de witte haai?
Ryan doet een experiment met twee lokrobben.
Welke zal de haai aanvallen?
Dit gaat om het cognitieve proces van de haai, de besluitvorming.
Het afwegen van plussen en minnen bij de aanval.
Gaat hij voor de grote beloning met veel risico?
Of is hij conservatiever?
Dit is de besluitvorming waar Helen ook voor stond...
bij die walvis die 9 tot 10 keer zo groot was.
Ze moest het risico inschatten, de kans op letsel.
De kans dat het mislukt, de kans dat haar leven als roofdier eindigt.
Hebben de haaien alleen een prooienvoorkeur?
Of speelt er meer bij hun keus?
Houd de bocht strak, dan gaan we recht naar dat eiland.
Mooi.
Een kleine haai, hij koos voor de kleine, het jong.
Dat willen we zien, de eerste sprong.
De jonge rob.
Is de lokrob er weer in?
Grote haai. Grote sprong, enorm. Ongelooflijk.
De jonge rob.
Ja, dat dacht ik al. De kleine lokrob.
We hadden de kleine aan deze kant gelegd, en toch raak.
Dit wordt zo wel duidelijk.
Elke sprong is voor de kleine lokrob.
Kleine robben geven weinig risico en bijna altijd succes.
De haaien maken een duidelijke keuze.
Ze zijn erg beslist. Helens aanval op de bultrug...
was ook gedecideerd.
Bij Robbeneiland is de jacht gemakkelijk.
Niet alle jachtgebieden zijn zo.
Hoe goed passen witte haaien zich aan...
als de omstandigheden niet gunstig zijn?
Ryan gaat van Mosselbaai naar het Robberg Natuurreservaat...
130 km naar het oosten langs de kust.
Net voor de kust migreren de bultruggen.
De haaien letten daar niet op.
Net als bij Robbeneiland, willen ze de jongen.
De haaien kunnen niet in een hinderlaag liggen.
Het water is te ondiep en helder.
Hoe doen ze het dan?
Ze kunnen zich goed aanpassen.
Achter de volwassenen spartelen de jongen in de golven.
Ryan had nooit de kans om te zien...
hoe witte haaien zo beproefd worden.
Ze kunnen hier geen rob overvallen.
Een haai zwemt langs de klif, en bekijkt de prooi open en bloot.
Hij zoekt een kleine rob die alleen is.
Haaien zijn niet de enige die zich kunnen aanpassen.
De grotere robben verzamelen zich.
De aanval is de beste verdediging.
Tot op zekere hoogte, dan.
Het kat-en-muisspel begint.
Ryan Johnson is bij het Robberg Natuurreservaat in Zuid-Afrika.
Er is een jacht gaande.
De prooien zijn hier in het voordeel.
Tot nu toe is het voor de robben 1...
en de witte haai 0.
Witte haaien geven het niet snel op.
En ze zijn geduldig.
Een kleine rob is afgezonderd van de rest.
Tijd voor actie.
De haai valt zo snel aan, de rob is dodelijk gewond.
Ryan is naast de haai.
De rob was aan het suffen. Kwetsbaar, het kost hem z'n leven.
Ongelooflijk wat ik net zag.
Help ons in de boot, hier wil je nu niet zijn.
Wat hebben we meegemaakt.
Verdorie, Barry.
Dit was mooi.
Dit is echt bijzonder.
Echt heel bijzonder.
Een heldere boodschap.
Ondanks alles kiezen witte haaien het perfecte moment...
en vallen aan.
Dit deed Helen ook toen ze de bultrug aanviel.
Niets toevalligs aan.
Hoe die haai aanviel en slaagde.
Het ene moment was hij er nog.
En toen...
is hij aan het eten en beuken.
Je denkt alles gezien te hebben. Maar nee.
Tot je bij een jagende witte haai zwemt.
Jagende witte haaien hebben een subtiele gave...
boven alle andere.
Ze weten wanneer de kwetsbaarheid het grootst is.
Dat buiten ze uit.
Helen gebruikte haar intuïtie bij de grote walvis.
Ze had een extra motivatie daarbij.
In de winter zijn kleine robben talrijke, makkelijke prooien.
In de lente zijn de robben groter, en lastiger te vangen.
De haaien moeten hun dieet aanpassen.
Wat riskeert een witte haai voor een maag vol vet?
Een aanval op een walvis?
Misschien.
Ruim 30.000 bultruggen migreren...
via wateren vol haaien bij Zuid-Afrika.
Op weg naar Mozambique.
Bultruggen zijn de op vier na grootste walvissoort.
Ze kunnen ruim 18 meter en 40 ton worden.
Drie keer zo lang als de langste witte haai.
En 30 keer zo zwaar.
De walvissen zijn groot en sterk genoeg om een witte haai te doden.
Maar de vetjackpot is te verleidelijk.
Het is hartje winter op het zuidelijk halfrond.
De oceaan kent vele spelers die allemaal onderweg zijn.
Ryan houdt alles bij.
Hij onderzoekt de witte haaien.
Volgen ze de walvissen naar het noorden?
Helen heeft deze reis eerder gemaakt.
In de winter van 2016...
was ze helemaal in Mozambique.
Daar gaan de bultruggen heen...
voor de volgende generatie van bultruggen.
Wachtte Helen ze op?
Ryan zoekt bewijzen van interactie tussen witte haaien en bultruggen.
En dat de aanval van Helen op de bultrug niet toevallig was.
In deze tijd van het jaar komen veel zeedieren bij elkaar.
Grote scholen sardienen komen hierheen.
Het is een van de grootste vreetfestijnen...
dat allerlei roofdieren aantrekt.
Dolfijnen, jan-van-genten, robben...
duizenden haaien en honderden walvissen.
Ryan zoekt walvissen met bijtsporen of wonden.
Harde bewijzen van haaienaanvallen.
Dit zijn Brydevinvissen.
Ze komen hier eten.
De bultruggen doen niet mee, ze gaan door.
Worden ze overvallen?
Littekens en wonden zouden daar bewijs voor kunnen zijn.
We zagen onze eerste rustende bultrug.
We kijken of we beten of wonden zien bij de bultruggen.
Een haai sprong op, net. Mooi.
Ik wil littekens zien, of sporen van haaienbeten.
Dan weten we dat het normaler is dan we dachten.
Moet je dat zien.
De walvis slaat met z'n borstvin plat op het water...
om andere walvissen te waarschuwen.
Ryan moet oppassen.
Hij zag geen bijtsporen.
Hij heeft beelden gezien van een jongvolwassene, flink gebeten.
Flink gebeten door een bende haaien.
Deze jonge bultrug is aangevallen door haaien.
De beelden tonen open wonden door haaien...
die bij het vet onder de huid probeerden te komen.
De beten zijn te klein voor een witte haai.
Met zo veel beten, was het vast een hele groep haaien.
Vast schemerhaaien die op de sardienen jagen.
Schemerhaaien jagen niet alleen.
Kan een groep een walvis doden?
Dit laat zien dat ze het hebben geprobeerd.
De jonge walvis is ontkomen.
En kon doorgaan.
De migrerende bultruggen hebben maar een doel.
De veilige haven van Mozambique.
Het is een paradijs voor barende walvissen.
Ver van het jachtgebied van witte haaien.
Kwetsbare babywalvissen kunnen drinken, groeien en aansterken.
De volwassenen hebben 6500 km afgelegd om veilig te zijn.
Warm water en geen roofdieren...
geven de soort de beste kans om te overleven.
Het is een magische tijd.
De walvissen besteden vier maanden aan paren, baren en zogen.
Dit is de tijd voor relaties en interactie.
Deze walvissen hebben niets gegeten sinds hun vertrek uit Antarctica.
Hun kracht neemt steeds verder af.
De tijd komt dat iedereen, volwassen en jong...
6500 km terug moet zwemmen naar Antarctica om te eten.
Na vier maanden in Mozambique, gaan ze weer terug.
Dat wordt interessant. Er zijn verzwakte haaien.
De walvissen hebben vier tot vijf maanden niets gegeten.
Als ze teruggaan...
zijn zij kwetsbaar voor haaienaanvallen.
Het is lente.
De bultruggen gaan naar het zuiden, naar Antarctica.
Alles is ongunstig voor ze.
Jonge moeders spreken de vetreserves aan...
om 45 kilo melk per dag te produceren.
Je ziet die ongelooflijke toewijding...
om naar Antarctica te gaan.
Ze was in Mozambique en zorgde dat haar baby vetreserves kreeg.
Voor het koude water in Antarctica.
Ze heeft een missie, om voorbij Zuid-Afrika te komen...
naar Antarctica en het voedsel.
De kust is ongerept, prachtig.
Maar verborgen liggen de gevaren voor deze walvissen.
Je hebt scheepvaartroutes, vislijnen...
en haaiennetten.
Als ze verstrikt raken, verzwakt of afgezonderd...
worden ze kwetsbaar voor haaienaanvallen.
Helen viel de bultrug aan het einde van de zomer aan.
Toen hij naar Antarctica ging.
De walvis was verstrikt in vislijnen.
En helemaal alleen.
Bultruggen hebben hechte familiebanden.
Maar de veiligheid van de groep staat voorop.
Achterblijvers worden achtergelaten.
Deze bultrug was nog 3200 km van Antarctica.
Hij was zwak en kwetsbaar.
Alles wat een witte haai zoekt in een prooi.
En hij was alleen in het gebied van de witte haai.
De slopende migratie naar Antarctica kan fataal zijn.
Sommige zijn te oud, te zwak of hebben gewoon pech.
Als een walvis sterft, gaan de haaien aan tafel.
Ze hebben hem niet gedood.
Maar dat maakt niets uit.
Walvisblubber is puur vet.
Haaien zetten vet om in energie.
Ze slaan het op in hun lever.
Ze moeten 200 robben doden voor dezelfde energiestoot.
Haaien die dode walvissen eten, is niets nieuws.
Maar een witte haai die een levende walvis aanvalt, wel.
Wat zou een haai doen voor een hapje walvis?
Als de kans zich voordoet, doden ze hem dan?
Een walvis doden, is iets heel anders...
dan van een kadaver eten.
Het viel me op hoe geduldig...
en strategisch Helen was bij die aanval.
Ze ging niet eten, maar ze verzwakte hem.
Ze wilde de walvis langzaam overmeesteren.
Voordat ze ook maar dacht aan eten.
Daarvoor viel Helen eerst de staart aan.
Een aangespoeld kadaver laat zien hoe moeilijk het is...
voor een haai om van een walvis te winnen.
De staart is een van de krachtbronnen van de bultrug.
Die kan een walvis van 40 ton voortstuwen...
18 meter het water uit.
Zelfs voor de sterkste witte haai geldt, een klap hiermee...
en het is afgelopen.
Het was duidelijk dat hij zwak was.
De haai viel de staartvin aan, de staartkiel.
Ik zal het hier laten zien.
Deze aderen voorzien de spieren van energie.
De witte haai richtte zich op dit gebied.
Hij opent een ader...
en laat de walvis leegbloeden. Als hij heel zwak is...
probeert hij hem te doden.
Dat was wat Helen deed.
Ze bijt in de staart van de walvis, steeds opnieuw.
Het bloed begint eruit te stromen.
Dan...
als de walvis zwakker wordt...
doet Helen iets wat niemand ooit heeft gezien bij een haai.
Voor de eerste keer...
ziet Ryan hoe een witte haai een bultrug doodt.
De walvis is verstrikt in een vislijn, zwak en alleen.
Witte haaien voelen zwakte uitstekend aan.
De jonge bultrug is achtergelaten door de groep.
Hij kan niet ontkomen.
Wist Helen dit? Waarschijnlijk wel.
Zou deze aanval zijn overwogen...
als de walvis sterk was geweest? Ik denk het niet.
Helen gebruikt dezelfde strategie als bij het jagen op robben.
Ze is oplettend en geduldig, en kijkt of de walvis zich verzet.
Het leven van de walvis vloeit langzaam weg.
Helen wacht geduldig.
Het is typisch jachtgedrag van de witte haai.
Maar aangepast voor een walvis.
Helen wacht tot de walvis op z'n kwetsbaarst is.
Haar zintuigen zeggen wanneer dat is.
Haar strategie veranderde. Ze richtte zich op de kop.
Ze grijpt dit vast...
en gebruikt haar gewicht om de kop omlaag te duwen.
Met haar gewicht duwt ze de kop van de walvis onder water.
Ze wil hem verdrinken.
De witte haai is methodisch.
En weet wat ze moet doen.
Het kan zijn dat Helen, de haai die de walvis aanviel...
dit gedrag heeft geleerd en dat het uniek voor haar is.
Maar misschien is het normaal gedrag...
dat wetenschappers nog niet eerder hebben gezien.
Als Ryan z'n videobewijzen samenstelt...
met de beelden van Helens methodische aanval...
komt hij tot maar een conclusie.
Witte haaien jagen vaker op walvissen dan we denken.
Na 50 minuten van geduld en volharding...
blaast de walvis z'n laatste adem uit.
Helen heeft hem verdronken.
Met het filmen krijg je hard bewijs.
Witte haaien kunnen walvissen vangen en doden.
Dat is nieuw voor de wetenschap.
Het is nooit vastgelegd, het opent nieuwe onderzoeken.
Helen, de witte haai, zag zwakte en een kans.
Ze schatte het risico in en doodde...
geen rob, maar een walvis.
En ze at haar beloning op.
Witte haaien behoren tot de dodelijkste roofdieren ter wereld.
En Helen is vast niet de enige walvisjager aan deze kust.
Vertaling: Elly van der Meijden