Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Όταν πρωτοβγαίνεις στη σκηνή, σε πιάνει το εγώ σου.
Και λέει "Μην τα θαλασσώσεις.
Γιατί όλοι λένε ότι είσαι φοβερός, οπότε μην τα θαλασσώσεις".
Κι όταν φτάνεις στο μικρόφωνο, φαλτσάρεις στην πρώτη νότα. Πάντα.
Και 30 δεύτερα μετά λες…
"Είμαι απλώς κάποιος που λατρεύει τη μουσική".
Και το σώμα σου αφήνεται.
Και χαλαρώνω, κοιτάω τριγύρω και λέω…
"Απλώς κάν' το.
Άσε το εγώ σου.
Ώρα να παραδοθείς".
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Από τότε που ήμουν δέκα χρονών…
ήθελα να τα κάνω όλα τέλεια.
Πίστευα ότι η αξία μου βασίζεται σε ό,τι κάνω.
Κι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα σκοτεινό μέρος.
Η φωνή μου έφτασε στα όριά της στο τέλος της περιοδείας,
οπότε χρησιμοποιώ το κινητό για να μιλήσω.
Το χθεσινό βράδυ μού θύμισε…
ότι δεν είμαι άτρωτος.
ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ
ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 72Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Τραγουδήστε!
Πιο δυνατά!
Δυνατά!
Όσο γρήγορα κι αν παίζω, μη σταματήσετε να χειροκροτάτε.
Πάμε! Χειροκροτήστε!
Πιο γρήγορα!
Σ' αγαπώ!
Κεζ, θα έρθει η Τζόσλιν. Της είπα να 'ναι εδώ στις 11:50.
Εντάξει.
Αυτό που άρχισες να κάνεις στο δωμάτιό σου,
που πόσταρες βίντεο στο Vine…
Είναι δύσκολο να προστατεύσεις αυτό το αγνό πράγμα;
Έλα, Σον. Πάμε, μωρό μου. Πάμε μέσα.
Σήκω.
Ως παιδί, όταν λες σε κάποιον "Αυτό είναι το όνειρό μου"…
και σου λέει "Είναι ηλίθιο όνειρο",
λες "Ναι, είναι ηλίθιο".
Όταν πήγα σχολείο…
είπα στην κα Πάρκερ, που δίδασκε τραγούδι,
"Θέλω να γίνω τραγουδιστής.
Θέλω να γίνω καλλιτέχνης".
Και με πίστεψε χωρίς κανέναν δισταγμό.
Οι γονείς μου, οι φίλοι μου…
Κανείς δεν μου είπε "Είσαι τρελός".
Όλοι μου έλεγαν "Κάν' το".
Γίνεται όλο και καλύτερος.
Με περισσότερη εξάσκηση…
-Γεια! Σ' αγαπάμε, Σον Μέντες! -Είμαι ενθουσιασμένος.
-Το περίμενα πιο μικρό. -Κι εγώ.
ΦΩΝΗ ΜΑΝΙ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΟΝ
-Τ' ακούς; -Όχι, τίποτα.
Ο σωματοφύλακας. Δεν ξέρω αν θέλει να τον τραβήξω.
-Γεια. -Δεν μπορείς να τον τραβάς.
-Δεν θα το δείξω πουθενά. -Εντάξει.
Μαμά;
ΚΑΡΕΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΟΝ
Τι έχεις να πεις τώρα;
Είναι τρελό.
Ακόμη και στην τουαλέτα πάει με σωματοφύλακα.
Θεέ μου!
Σ' αγαπώ!
Το είδες αυτό;
"Σ' αγαπώ".
Απίστευτο.
Γεια!
Έχεις τρακ;
Τώρα ναι. Δεν είχα τρακ πριν.
-Μπορούμε να πάμε πίσω; -Όχι, θα μείνεις μαζί μου.
Υποδεχθείτε τον Σον Μέντες!
Είναι κανείς εδώ που δεν είναι απ' το Οντάριο;
Από πού είστε;
-Απ' το Μίσιγκαν. -Απ' το Μίσιγκαν! Απίστευτο!
Τρελό.
Νομίζω ότι άκουσα πρώτη φορά το "Say Something" των A Great Big World
και είπα "Πολύ ωραίο τραγούδι". Το γκουγκλάρισα…
κι ένα απ' τα πρώτα αποτελέσματα ήταν η διασκευή του Σον.
Και ξαφνιάστηκα λίγο. Είπα "Είναι εκπληκτικό".
Καλέσαμε τον Σον και τη μαμά του μέσω FaceTime.
Κι ο Σον άρχισε να μας βομβαρδίζει με ερωτήσεις
για τη μουσική βιομηχανία, γιατί χρειάζεται μάνατζερ.
Και ήμουν ειλικρινής. Είπα "Δεν τα ξέρω όλα,
αλλά θα καθίσω εδώ όσο χρειαστεί για να βρούμε την άκρη μαζί".
Πάντα του έλεγα
"Χρειάζομαι συγκρότημα, γιατί θα ακούγομαι χάλια μόνος μου".
Και μου έλεγε "Όχι, βγες απλώς στη σκηνή με την κιθάρα σου".
Απέκτησα αυτοπεποίθηση
τα δύο πρώτα χρόνια, όπου τραγουδούσα μόνο με μια κιθάρα.
Από κει που τραγουδούσα σ' ένα δωμάτιο,
μέσα σε δύο χρόνια βρέθηκα να τραγουδώ μπροστά σε χιλιάδες άτομα.
ΜΠΟΛΟΝΙΑ
ΟΣΛΟ
Φαίνεται τέλειο.
Έτσι είναι να γυρίζεις ντοκιμαντέρ.
Πάμε.
Δεν είμαι έτοιμος να το δώσω στον Σκοτ.
Δεν ήρθε ακόμα.
Όταν τον γνώρισα, φορούσε κάτι ωραία γυαλιά ηλίου.
Είπε "Αν κάνεις νούμερο ένα, θα σου τα δώσω".
Και το πρώτο μας σινγκλ έγινε νούμερο ένα.
Θέλει μελωδία.
ΣΚΟΤ ΧΑΡΙΣ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ
Ναι, είναι κάπως…
Πώς είναι;
Εντάξει;
Στο δωμάτιό μου έχω κάτι που γράφει τον αριθμό της συναυλίας και την πόλη.
Σήμερα είναι η όγδοη, στην Κοπεγχάγη,
και συνειδητοποίησα ότι η 100ή απέχει πολύ ακόμη.
Αλλά είμαστε στην Κολονία, όχι στην Κοπεγχάγη.
Έγραφε Κολονία. Μπορεί να έγραφε Κοπεγχάγη.
Αλλά θέλω να έχουμε πάντα κατά νου ότι είναι κάτι ξεχωριστό.
Ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι,
αλλά είναι ξεχωριστό. Αυτό που κάνουμε είναι μαγικό.
Και είναι η πρώτη φορά που θα το δουν.
Κάθε φορά.
Είτε είναι η πρώτη συναυλία είτε η 99η.
Είναι η πρώτη τους φορά, κι αυτό είναι ξεχωριστό. Πάμε.
Πάμε.
Χοροπηδήστε!
Έβλεπα τα ινδάλματά μου και σκεφτόμουν "Πώς θα γίνεις σαν αυτούς;
Γεννήθηκαν θρύλοι".
Δεν ισχύει αυτό.
Με ρωτάνε "Τι θα έκανες αν δεν συνέβαινε αυτό;"
Με μπερδεύει αυτή η ερώτηση,
γιατί πιστεύω ότι ήταν γραφτό μου.
Στη χθεσινή συζήτηση με το κοινό
μια κοπέλα με ρώτησε "Πώς μπορώ να γίνω κι εγώ τραγουδοποιός;"
Όταν είπα εγώ στον μπαμπά μου "Θέλω να γίνω τραγουδοποιός",
είπε "Γράφεις τραγούδια;" "Δεν ξέρω". Και είπε "Γράψε ένα τραγούδι".
Έτσι, άρχισα να παίζω κιθάρα επί εφτά ώρες.
Τα χέρια μου μάτωναν, κι εγώ συνέχιζα να εξασκούμαι.
Δεν λέω ότι πρέπει να είναι όλοι σαν ολυμπιακοί αθλητές.
Και της είπα "Μην το σκέφτεσαι.
Είσαι τραγουδοποιός. Πήγαινε να γράψεις τραγούδια".
Πάμε!
Νέα Υόρκη!
Δεν ακούς ένα τραγούδι που λέει
"You're just too good to be true. Can't take my eyes off of you".
Ακόμα και οι τρομπέτες…
Οι τρομπέτες είναι τέλειες, έτσι;
Ακούγεται μεγαλοπρεπές.
Μου θυμίζει κάτι που σκέφτομαι για το επόμενο άλμπουμ.
Κάτι σχετικά…
με αυτό το συναίσθημα, την υπερβολική δόση αγάπης.
ΡΑΪΝΜΠΕΚ, ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΠΡΩΤΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥ "WONDER"
Αν πεις "Counting back from 100, so I can fall asleep faster";
Ωραίο.
Νομίζω ότι…
Μ' αρέσει το "echo" μετά το "Hello, hello".
Ναι.
Είναι καλύτερα χωρίς…
Ναι, καλύτερα.
Ξανά.
Τζορτζ, τόνισε το "Close my eyes".
Είναι ωραία. Νοικιάζει διαμέρισμα στο Γουέστ Βίλατζ.
Μένουμε εκεί. Και ξυπνάμε το πρωί και λέμε "Σκατά".
Και πρέπει να μπούμε σε διαφορετικά SUV για να πάμε στο ίδιο μέρος.
Καλή φάση.
Λέω "Πρέπει να φύγω στις 8:30". Κι αυτή λέει "Κι εγώ".
Παίρνεις μια γεύση φυσιολογικής ζωής με τον λιγότερο φυσιολογικό τρόπο.
Φοράω όλα μου τα ρούχα, τρέχω στην καφετέρια για έναν καφέ
και μετά έρχεστε εσείς και πάμε για δουλειά.
ΝΙΟΥΑΡΚ, ΝΙΟΥ ΤΖΕΡΣΙ MTV VIDEO MUSIC AWARDS 2019
-Πώς είσαι; -Καλά. Εσύ;
Όταν γυρνάω, τι κάνω με το χέρι μου;
Αυτό το χέρι, όταν γυρίσεις…
-Έρχεσαι εδώ και μετά κοιτάς πίσω. -Τέλεια.
ΚΑΜΙΛΑ ΚΑΜΠΕΓΙΟ
Κατάλαβα.
Όλα καλά;
-Είναι πολύ ωραία. -Πολύ ωραία.
Σ' αγαπώ.
-Το ξέρεις; -Το ξέρω.
Είμαστε έτοιμοι. Πάρτε θέσεις.
Ας αρχίσουμε την πρόβα.
Είμαστε έτοιμοι, όταν είστε έτοιμοι.
Η Καμίλα ήταν στις Fifth Harmony και παίζαμε σαπόρτ.
Η πρώτη μου περιοδεία.
Εκείνη έβγαινε μετά από μένα.
Είχα την πρώτη και συντομότερη εμφάνιση, και μετά έβγαιναν αυτές.
Πάνε πέντε χρόνια.
Ήταν…
πολύ συγκεντρωμένος σ' αυτό που έκανε. Δεν τον είδα ποτέ κατά την περιοδεία.
Μπαινόβγαινε διαρκώς στο πούλμαν κι έγραφε τραγούδια με τον Τζεφ.
Μου άρεσε, αλλά σκέφτηκα "Κάνει άλλα πράγματα, οπότε άσ' το".
Και μετά, μάλλον πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια,
ήμασταν στα παρασκήνια στη συναυλία της Τέιλορ Σουίφτ.
Πήγα στο καμαρίνι του να πω ένα γεια.
Και αρχίσαμε να γράφουμε αυτό το τραγούδι.
Και μετά αρχίσαμε να περνάμε πολύ χρόνο μαζί,
γιατί γράψαμε ένα τραγούδι μαζί και κάναμε μια περιοδεία Jingle Ball μαζί.
Και τότε…
άρχισε αυτό το γαμημένο έπος.
Μου άρεσε πολύ.
Μάλλον του άρεσα κι εγώ, αλλά…
δεν ξέρω.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήμασταν φίλοι, αλλά δεν βλεπόμασταν συχνά.
Κι επιτέλους είμαστε μαζί.
Ήταν πάντα δίπλα μου και με πρόσεχε ως άνθρωπο.
Με στηρίζει. Γι' αυτό είναι οι σύντροφοι.
Είμαστε στη Νέα Υόρκη και παίζουν το κομμάτι μου στο ράδιο.
Και αναφέρεται το ότι αφορά αυτήν.
Και λέω "Ναι, αφορά εσένα. Τα πάντα αφορούν εσένα.
Πάντα αφορούσαν εσένα".
Με ρωτάει "Τι εννοείς;" "Όλα αφορούν εσένα.
Κάθε τραγούδι που έχω γράψει".
Και αρχίζω να αραδιάζω τραγούδια, όπως το "Treat You Better".
Και λέει "Θεέ μου".
Πραγματικά δεν είχε ιδέα.
Νόμιζα ότι το ήξερε.
Δεν νομίζω ότι μπορώ να γράψω τραγούδια
που να μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματα που νιώθω γι' αυτήν.
Είναι όπως όταν βλέπεις το φεγγάρι ή τα αστέρια
και προσπαθείς να τα φωτογραφίσεις με το κινητό, αλλά δεν μπορείς.
Δεν φαίνονται ωραία.
Και λες "Δεν μπορεί να φωτογραφηθεί.
Είναι για μας".
Θες να το κάνουμε άλλη μία;
Αλλά έτσι, για να χαλαρώσουμε.
-Ναι. -Ναι.
Εντάξει. Ωραία.
Ας πούμε ένα άλλο τραγούδι. Κάτι διασκεδαστικό.
Οποιοδήποτε τραγούδι εκτός απ' τα δικά μας.
Γαμώ! Ναι!
Σον, εδώ! Σον!
Σον, εδώ!
Σον, άλλη μία.
Θεέ μου!
Είναι τρελό.
Ήταν τρελό!
Ήταν ένα ήρεμο κόκκινο χαλί.
Σοβαρολογώ.
-Αυτό ήταν ήρεμο; -Ναι.
Περίμενε, το παπούτσι μου!
Όχι!
Το παπούτσι μου.
Πώς γίνεται αυτό;
Έτσι, αλλά κάνε διπλό κόμπο.
Έτοιμοι;
Νερό.
Έλα, ήρθε η ώρα. Πάμε.
Αυτήν τη στιγμή, αυτό το καλοκαίρι, όπως θέλετε να πείτε αυτό το καλοκαίρι,
κατά το "Señorita" και το "If I Can't Have You"…
η Καμίλα κι εγώ μένουμε πρώτη φορά μόνοι σε ένα διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη.
Φτιάχνουμε αυγά και προσπαθούμε να φτιάξουμε καφέ.
Φυσιολογικά πράγματα.
Είναι ωραία να είσαι 21 χρονών…
και να μεγαλώνεις.
Αυτό συμβαίνει και για μένα.
Υποδεχθείτε τον Σον Μέντες!
Η Καμίλα Καμπέγιο!
ΤΟΡΟΝΤΟ, ΟΝΤΑΡΙΟ
Ανυπομονώ.
Ναι, ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι.
-Πόσος καιρός πάει; -Τρεισήμισι μήνες νομίζω.
Πολύς καιρός.
Έχω μερικές μέρες για να δω τους φίλους και την οικογένειά μου.
Ναι, ανυπομονώ.
ΜΠΡΑΪΑΝ ΚΡΕΓΚΕΝ ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣ
Είμαι τυχερός που έχω φίλο τον Μπράιαν.
Προσπαθεί να με κρατάει προσγειωμένο.
Αν είχαμε δικές μας κάρτες FIFA, θα 'χες…
Υψηλή βαθμολογία.
-Πιθανότατα θα 'χες 76 κι εγώ 82. -Αποκλείεται.
Εγώ θα είχα 93 κι εσύ θα είχες 87.
-Ο Ρονάλντο τι έχει; -Ο Ρονάλντο;
Πρέπει να 'χει 94.
Ναι, εγώ είμαι 93.
Αν δεν ήταν αυτός, δεν ξέρω, μάλλον θα ήμουν πολύ τρελός.
Μπορείς να πιάσεις τον τόνο μου;
Ναι
Με συνδέει με φίλους από την πόλη μου.
Τώρα είμαι μάλλον πιο κοντά με τους φίλους μου.
Με στήριξαν όλοι από τότε που πρωτοβγήκε το "Life of the Party".
Και τώρα είμαστε εδώ μαζί.
Θέλω να νιώθουν περήφανοι…
και να λένε "Είναι τόσο δικό μας όσο και δικό του.
Τα καταφέραμε.
Δεν είναι υπέροχο;"
Εντάξει, δωμάτιο. Ευχαριστώ.
Τα λέμε.
Επιτέλους σ' αφήνω.
Διπλή κιθάρα.
Πάμε, φίλε.
-Χαίρομαι που σε βλέπω. -Παρομοίως. Καλωσόρισες.
-Ευχαριστώ. -Είσαι άπαιχτος.
Καλωσορίσατε.
Νομίζω ότι είναι ξεκλείδωτο τρεις μήνες. Πάμε.
Καλωσήρθατε στο άνετο σπίτι μου! Μυρίζει υπέροχα.
Όλα φαίνονται εντάξει.
Πώς είναι το δωμάτιό σου, Μπράιαν;
Μια χαρά.
Όλα εντάξει;
Ναι.
Συναγερμός!
Αυτό είναι ό,τι χειρότερο.
Είχε καιρό να 'ρθει.
Αυτή είναι η καλύτερη θέα που έχω δει ποτέ στο Τορόντο.
Εκτός από εκείνο το απαίσιο κτίριο. Τι είναι αυτό;
Θεέ μου, χτίζουν ένα εμπορικό κέντρο.
Ωραίο, έτσι; Το Ρότζερς Σέντερ;
-Μένεις μπροστά στο πάρκινγκ. -Έχω θέα το Ρότζερς Σέντερς.
Φαίνεται απ' το δωμάτιό μου, όταν ξυπνάω το πρωί.
Είναι απίστευτο το ότι θα δώσω συναυλία εκεί.
Φοβερό.
-Γεια, μαμά. -Πώς πάει;
Καλά, ερχόμαστε.
Εντάξει, απλώς προσπαθώ… Μίλησα με την Έιμι, τη συντονίστρια,
αλλά δεν ήξερε αν θα πας να πάρεις την Αλία.
-Ναι, σε 30 λεπτά θα 'μαι εκεί. -Εντάξει, τα λέμε σύντομα.
Γεια.
Η κόρη μου είναι φαν.
Θες να βγάλεις μια σέλφι;
Χαιρετίσματα στην κόρη σου.
-Μπορείς να πεις γεια; Τη λένε Μπερίνα. -Μπερίνα, σ' αγαπώ.
-Ευχαριστώ, φίλε. -Έγινε.
Καναδική αγάπη.
Γεια.
-Ήταν η πρώτη μέρα στο σχολείο. -Ναι.
-Γι' αυτό φοράς στολή. -Τη φοράω συνέχεια.
Απλώς δεν το σκέφτηκα.
Κοιτάξτε.
Εδώ αράζαμε.
Ο Μπράιαν κι εγώ σκαρφαλώσαμε εκεί.
Μα τον Θεό.
Σου το είπε;
Αυτό είναι το στέκι μας που λέγαμε.
Εδώ μεγαλώσαμε.
Γι' αυτό έχουμε κόλλημα με το Πίκερινγκ.
Κοιτάξτε.
-Γεια. -Έφερα τον Τέινι στο στέκι μας.
Όχι! Τι;
Πώς είναι;
Είναι γαμάτο.
-Έπρεπε να 'χα έρθει. -Ναι.
-Φαίνεται τέλειο. -Φίλε, είναι τέλεια εδώ τώρα.
Όταν άρχισε να τραγουδάει, δεν ήταν πολύ καλός.
Είπα "Καλά, θα δούμε πώς θα πάει".
Ήταν διαρκής θόρυβος στο σπίτι. Ήταν ενοχλητικό.
Ήταν απαίσιο.
Τον ρώτησα αν ήθελε να γίνει διάσημος.
Και αρνήθηκε κάθετα πολύ γρήγορα.
Είπε "Όχι, δεν θέλω να γίνω διάσημος. Φαίνεται φριχτό".
Δεν ξέρω αν το θυμάται. Εγώ το θυμάμαι σαν να 'ταν χθες.
Θυμάμαι ότι όταν άρχισες να τραγουδάς σε ρώτησα αν ήθελες να γίνεις διάσημος,
και δεν σ' άρεσε καθόλου η ιδέα.
-Αλήθεια; -Ναι.
Είπες "Δεν θέλω να γίνω διάσημος, δεν θέλω αυτόν τον τρόπο ζωής".
-Ναι. Μάλλον. -Το θυμάμαι.
Το έλεγες συνέχεια.
Γιατί έγινες καλός και άρχισες να τραβάς την προσοχή.
Κι είπα "Μπορεί να γίνεις διάσημος".
-Κι εσύ έλεγες "Δεν θέλω". -Δεν το θυμάμαι.
Εγώ το θυμάμαι. Το συζητούσαμε συχνά.
Προφανώς άλλαξα γνώμη.
Παλιά…
Αυτή η πόρτα…
Μετά το σχολείο…
ερχόμασταν όλοι εδώ…
και μαζευόμασταν έξω τις Παρασκευές.
Διακόσια άτομα. Και προσπαθούσαμε να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε.
-Εμείς δεν το κάνουμε αυτό. -Όλοι το έκαναν.
Καλωσορίσατε, παιδιά.
Έχω διάβασμα.
Παιδιά, καλωσήρθατε.
Αυτό είναι το σπίτι μου!
Θεέ μου.
Είναι γελοίο.
Πολύ γελοίο.
Η μεγαλύτερη πλακέτα.
Αυτό είναι το δωμάτιό μου. Καλωσορίσατε.
Σ' αυτό το δωμάτιο γύρισα όλα τα βίντεο για το Vine.
Είναι μικρό, έτσι;
Αυτό είναι.
Αυτά τα μαξιλάρια… Γαμώτο.
Μυρίζουν υπέροχα.
Αυτό ήταν πολύ έντονο.
Μαμά, νιώθω σαν να ζω πάλι εδώ.
Έρχεται μόνο για να φάει.
-Δεν είναι αλήθεια. -Κι όμως.
-Τι είναι αυτό; -Όποτε έρχεσαι πεινάς.
Κοίτα αυτό το φούτερ.
-Η Καμίλα. -Θεέ μου.
Η κοπέλα μου. Την ξέρεις;
Όχι, Σον.
Βγάζεις πιο πολλά από μας κι έρχεσαι να φας τζάμπα;
Ναι.
-Δεν θα σταματήσω ποτέ. -Γεια σου.
ΜΑΝΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΣΟΝ
Έχω να περάσω τόσο καιρό στο σπίτι εδώ κι έναν χρόνο μάλλον.
Τις τελευταίες τρεις μέρες.
-Σίγουρα. -Όποτε έρχεται, του λέω να μείνει.
Και πρέπει να χαλαρώσεις.
Συνήθως έρχεται, τρώει και λέει "Δεν θα μείνω πολύ".
Το πολύ να δούμε καμιά ταινία.
Την παραμονή Χριστουγέννων μένει.
-Περιμένει τον Αϊ-Βασίλη με την Αλία. -Ναι.
Και το πρωί ο Αϊ-Βασίλης έχει αφήσει δώρα κάτω απ' το δέντρο.
-Σωστά; -Δεν σταματάει.
-Όχι. -Ο Αϊ-Βασίλης υπάρχει.
-Ναι. -Σωστά;
-Αν το πιστεύεις. -Το πιστεύω.
Ναι, ακριβώς.
Πήγες στο στάδιο σήμερα;
Όχι, πήγα χθες.
-Είναι μεγάλο, έτσι; -Τεράστιο.
Δεν θέλω να δω τίποτα πριν πάω αύριο.
-Θα είμαι εκεί αύριο. -Τι ώρα;
-Το μεσημέρι. -Το μεσημέρι;
-Πάνω στην ώρα για το κέτερινγκ. -Ωραία. Είσαι έξυπνος.
Είναι κι αυτό.
Το έγραψα τις προάλλες.
Δεν έχει στίχους.
Ήθελα να ακούγεται σαν ορχήστρα. Μετά μπαίνουν τα ντραμς…
Και μετά σιωπή, και τα φωνητικά…
Το αμάξι οδηγείται μόνο του τώρα.
Χθες βλέπαμε βίντεο από τότε που ήμασταν 16.
Και μας επηρέασε πολύ.
Κοιταχτήκαμε και είπαμε "Δεν νιώθω καλά".
Γιατί θυμηθήκαμε πάλι πώς είναι να είσαι ένας ανασφαλής 15χρονος.
Και σκέφτηκα "Καταλαβαίνει αυτό το συναίσθημα".
Κοιταχτήκαμε και είπαμε "Νιώθουμε περίεργα τώρα, έτσι;"
Και είπε "Ναι".
Και είπα "Χαίρομαι που ξέρεις γιατί.
Γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να το εξηγήσω σε άλλους".
-Ακούγεται σαν την καρδιά σου. -Ναι.
Πέρασα μια φάση όπου έγραφα αυτό ξανά και ξανά.
"Ελέγχω το μυαλό μου με τη φωνή μου.
Τραγουδάω χωρίς ένταση.
Η φωνή μου είναι δυνατή και υγιής".
Αυτό το έγραψα…
δύο βδομάδες πριν βγουν τα εισιτήρια για το Ρότζερς Σέντερ, 24 Νοεμβρίου 2018.
Έγραψα "Πάμε. Θα γεμίσω το Ρότζερς Σέντερ".
Ήμουν σ' αυτό το διαμέρισμα.
Και στις 28 Νοεμβρίου… Στις 25 Νοεμβρίου 2018…
Έγραψες "Ξεπουλήθηκαν τα εισιτήρια".
Γι' αυτό έπιασε, γιατί το έγραψα στο ημερολόγιό μου.
-Ναι, ήσουν επίμονος. -Αυτό είναι επιμονή.
ΡΟΤΖΕΡΣ ΣΕΝΤΕΡ, ΤΟΡΟΝΤΟ, ΟΝΤΑΡΙΟ 77Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Το Ρότζερς Σέντερ ήταν πάντα στόχος μου.
Γιατί όταν άρχισα να παίζω μουσική, περνούσα από κει κάθε μέρα
κι έλεγα "Θα παίξω εκεί μια μέρα".
Χριστέ μου.
Ναι, φίλε!
Θεέ μου!
Τι συμβαίνει;
Δεν ξέρω πού να κοιτάξω.
-Πού είναι η σκηνή; -Εκεί.
Είναι τρελό.
Είναι κάπως μεγάλο.
Είναι τρελό!
Η σκηνή φαίνεται μικρή.
Φαίνεται μικρή η σκηνή;
Δεν μπορώ να την αλλάξω, αλλά…
Φίλε, κοίτα τι έκανες.
Το ξέρω. Σκέφτηκα αμέσως "Είναι μικρή η σκηνή;"
-Απόλαυσέ το. -Μοιάζει σαν πόλη.
Κοίτα.
Κοιτάζω το Ρότζερς Σέντερ πρώτη φορά και νιώθω τρακ.
Στον δρόμο μού λένε "Θα 'ρθω στη συναυλία αύριο".
Ο θυρωρός μού λέει "Θα 'ρθω στη συναυλία αύριο".
Είναι οικογενειακή υπόθεση.
Δεν είναι η μεγαλύτερη συναυλία της ζωής σου.
Είναι σαν να λένε "Είναι απίστευτο. Είμαστε στην πόλη του.
Υπάρχει τόση αγάπη τριγύρω. Θα δώσει συναυλία.
Στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας".
Είναι τρελό. Δεν έχω ξανανιώσει έτσι.
Είναι τρελό.
Όλοι μαζί!
Πάμε!
Επί έναν χρόνο, μια ζωή σχεδόν,
είναι σαν να περίμενες μια τέτοια συναυλία.
Στέκεσαι μπροστά σε 50.000 άτομα…
και μοιάζει εντελώς σουρεαλιστικό.
Νιώθεις σαν να πετάς.
Είναι μαγικό απ' την αρχή ως το τέλος.
Όλοι μαζί. Πάμε.
Σας αγαπώ πολύ. Ευχαριστώ.
Ένιωθα ότι υπήρχε αληθινή αγάπη στον χώρο εκείνο το βράδυ.
Σας αγαπώ με όλη μου την καρδιά. Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Μάνι!
Θύμωσα. Νόμιζα ότι φύγατε.
Σον!
Ήταν εκπληκτικό.
Σον, είμαι περήφανη για σένα.
Κλαίω πολύ.
Έχω και τα δικά της φωνητικά. Θα τα χαμηλώσουμε, αν χρειαστεί.
-Και τελειώνει. -Ναι.
Έχουμε δεύτερα φωνητικά…
Όταν είμαι σε περιοδεία, με πιάνει εμμονή με τα ακόρντα.
Έπαιζα συνέχεια αυτό.
Κάτι τέτοιο.
Εγώ δεν μπορώ να περάσω από το χορωδιακό στην αρμονία.
-Έλα τώρα. -Εγώ επαναλαμβάνω…
Συνήθως πρέπει να παίξω το κομμάτι με το πιάνο.
Μπορεί να έρθω μαζί σας, γιατί μ' αρέσει.
Πάμε πάλι. Πάω να ακούσω λίγο.
Γιατί έχουμε ξεχωριστά μικρόφωνα.
Ναι.
Και λείπει το…
Ποιος κάνει αυτήν τη νότα;
Εσύ;
-Ναι. -Δεν ακούγεσαι εδώ.
Πού είσαι; Θα ανεβάσω λίγο την ένταση.
Το χρειαζόμαστε αυτό.
Πάντα ένιωθα την πίεση
να ξεπεράσω μουσικά ό,τι έχω κάνει στο παρελθόν.
Νιώθω ότι αυτήν τη φορά στο στούντιο…
λέω "Ας βγει ό,τι βγει".
Ηχογραφούμε, Τζορτζ;
Πρέπει να αποδεχτείς την ατέλεια,
γιατί αυτή η ατέλεια είναι που γίνεται μαγεία στη συνέχεια.
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.
Ίσως κάνω πολλά στη σκηνή.
Ίσως.
-Ξέρεις. -Ηρέμησε λίγο.
-Και πρόσθεσες κι άλλο τραγούδι. -Δύο τραγούδια.
Δύο τραγούδια.
-Και μεγάλωσε το ποτ πουρί. -Ναι.
Δουλεύεις πιο σκληρά.
Πώς είστε;
ΛΟΝΔΙΝΟ, ΒΡΕΤΑΝΙΑ 26Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Υπέροχα!
Ζητώ συγγνώμη. Η φωνή μου με προδίδει απόψε.
Θα χρειαστώ τη βοήθειά σας.
Θα τραγουδήσω όσο καλύτερα μπορώ, αλλά όσο αντέχει η φωνή μου.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Έχουν βάλει μουσική.
Πες μου πότε θες να βγεις.
Να πάρει, δικέ μου. Απλώς…
-Αυτό που έκανες… -Ξέρω.
Κάνουμε μια περιοδεία 104 συναυλιών.
Κι απ' τη μια λέω "Να 'σαι ευγνώμων", που είμαι…
Είμαι αφάνταστα ευγνώμων.
Μ' αρέσουν οι συναυλίες. Περνάω τέλεια, αλλά…
ταυτόχρονα θέλω να δω ταινίες με τους γονείς μου.
Να κάνω βόλτες, να αράξω σ' ένα γήπεδο ποδοσφαίρου.
Να κάνω έναν μπάφο κοιτώντας τ' άστρα με φίλους,
να φάω παστό κρέας.
Και να κάνω απλές σκέψεις.
Ξέρεις, αυτά τα πράγματα…
Νομίζω ότι μου λείπει λίγο αυτό.
Είναι όλα πολύ έντονα συνέχεια.
Το σκέφτομαι συχνά.
Αν πω στον κόσμο ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος,
θα πάψουν να έρχονται στις συναυλίες και ν' ακούν τη μουσική μου;
Θα σταματήσει η τρέλα;
Και λες "Ίσως δεν πρέπει να τους το πω.
Ίσως πρέπει να συνεχίσω να παριστάνω τον Σούπερμαν λίγο ακόμη".
Μόλις έπαιξα.
Γράφω ένα μήνυμα στο Instagram.
"Είμαι συναισθηματικά φορτισμένος σήμερα. Είμαι εδώ, και είναι υπέροχο.
Είναι υπέροχο.
Είναι υπέροχο".
ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΣ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΗ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
Μόνο αυτό έχω να πω.
ΡΙΟ ΝΤΕ ΤΖΑΝΕΪΡΟ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ
Προσπαθώ να το καταλάβω από τότε που άρχισε.
Κι έχω αμέτρητους τρόπους…
Με ρωτάνε "Γιατί σου συνέβη αυτό;" Κι έχω πολλές λογικές απαντήσεις,
αλλά καμία δεν είναι ικανοποιητική.
Κάνω διαρκώς ζέσταμα και τσεκάρω τη φωνή μου,
γιατί φοβάμαι…
ότι μια μέρα δεν θα μπορώ πια να τραγουδήσω.
Άνοιξε το λαρύγγι σου, πάρε μια βαθιά ανάσα.
Άνοιξε καλά.
Τι κάνουν;
Τρέχουν, γιατί βλέπουν άλλους να τρέχουν.
Θα είναι φοβερή συναυλία.
-Ουρλιάζουν. -Αναρωτιέμαι αν είναι και η μπάντα εκεί.
Ίσως επειδή πόσταρα μια φωτογραφία με το ηλιοβασίλεμα.
Δεν σημαίνει ότι είμαι εκεί κάτω.
-Γεια. -Ήταν τέλεια!
Θεέ μου!
-Είμαι άφωνη. -Δεν πειράζει.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω επιτέλους.
Νιώθω μια σύνδεση μαζί σου και με τους ανθρώπους γύρω μου.
Και είμαι ευγνώμων…
-Θεέ μου. -Να βγάλουμε μια φωτογραφία;
Όταν φτάνεις σε ένα ξενοδοχείο σε μια ξένη χώρα
και σε περιμένουν 1.000 άτομα απέξω…
Όσες φορές κι αν το ζήσεις, μοιάζει…
σαν όνειρο.
Δεν ξέρω αν θα το συνηθίσω ποτέ.
Δεν ξέρω αν θα 'πρεπε να το συνηθίσω.
Σ' αγαπώ πολύ.
Ευχαριστώ πολύ!
ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ 95Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Τι κάνετε;
Είμαστε στη Βραζιλία, στο τελευταίο σκέλος της περιοδείας.
Ξύπνησα νιώθοντας…
πολύ άρρωστος σήμερα.
Μία μέρα πριν παίξω σε δύο στάδια στο Σάο Πάολο.
Αλλά δεν πειράζει, γιατί είδα κάτι βίντεο του Κόμπι Μπράιαντ
και νιώθω τέλεια.
-Γιατί έχω ένα οίδημα στη δεξιά χορδή. -Ναι, υπάρχει οίδημα.
Ήθελα μόνο να ρωτήσω.
Μπορώ να την επαναφέρω όμως.
Αλλά επιλέγω να μην το κάνω.
Ναι.
Ευχαριστώ πολύ.
ΣΑΟ ΠΑΟΛΟ
Γεια. Πώς πάει;
Πάει.
Άκου…
Δεν ξέρω. Με ανησυχεί πολύ.
Τι ώρα είναι εκεί τώρα;
Είναι 3:30.
Τι ώρα είναι η συναυλία;
Στις 8:30.
Νομίζω ότι δεν είναι καλή ιδέα.
Θέλω να σε πάω στον Κεζ
για να του πεις…
κρίνοντας απ' το πώς ακούγεται η φωνή μου…
Αν κρίνω απ' τη φωνή σου, δεν θα 'πρεπε να μιλάς.
Φοβάμαι ότι θα πάθεις ζημιά…
Μ' ακούς;
Ναι.
Γεια.
Ναι, καλέσαμε τον Νασέρι ενώ ήμασταν με τον άλλο γιατρό.
Ήταν εκεί και είδε όλα τα βίντεο, τις εξετάσεις.
Ήταν παρών σε όλα.
Ναι, πιστεύω αυτό που λες και συμφωνώ.
Ναι, το θέμα είναι αν μπορεί να τραγουδήσει. Σίγουρα.
Είτε μπορεί είτε όχι.
Εντάξει. Αν λες ότι δεν πρέπει να κάνει ζέσταμα τώρα,
δεν θα το κάνουμε.
Εντάξει. Ευχαριστώ, Έρικ.
Εντάξει. Γεια.
Ξέρω ότι έχουμε άλλες 11 συναυλίες μετά απ' αυτήν.
Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε αυτήν τη συναυλία,
θα κινδυνεύσουν οι υπόλοιπες.
Πρέπει να σκεφτούμε…
-Τι θα γίνει με τη συναυλία. -Ναι.
Δρ Νασέρι, είμαι ο Κεζ.
Θα καλέσω τον Έρικ, κι εδώ είμαστε εγώ κι ο Σον.
Σον, είδες καμιά βελτίωση;
Όχι.
Απομένουν πέντε ώρες ως τη συναυλία;
Ναι, σε 30 λεπτά ανοίγουν οι πόρτες.
Τριάντα λεπτά; Γιατί τόσο νωρίς;
Γιατί είναι στάδιο.
Μάλιστα.
Θα πω μόνο ότι έχουμε δει άτομα που είπαν "Θα πιέσω τον εαυτό μου",
και μάτωσαν οι φωνητικές χορδές τους κι έπρεπε να χειρουργηθούν.
Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να ακυρωθεί μια συναυλία, αλλά…
Θα παρέμβω και θα σου πω
ότι δεν έχεις φωνή, κι απομένουν άλλες 11 συναυλίες.
Για ένα εξωτερικό στάδιο,
θα έχεις πρόβλημα στις επόμενες 11 συναυλίες.
Ναι.
Εσύ τι λες, Σον;
Δεν ξέρω. Δεν μπορώ ν' αποφασίσω.
Είναι φορτισμένος.
Για να καταλάβω, και οι δύο λέτε
να ακυρώσουμε τη συναυλία.
-Συμφωνούμε σ' αυτό. -Εντάξει.
Θα το συζητήσουμε και…
θα σας πούμε τι θα αποφασίσουμε.
Θα σας ενημερώσουμε.
-Εντάξει. -Εντάξει. Ευχαριστώ.
Να 'στε καλά.
Τα λέμε σε λίγο.
Ακυρώθηκε!
"Λυπάμαι πολύ, αλλά οι γιατροί είπαν ότι αν τραγουδήσω απόψε
μπορεί να πάθουν μόνιμη βλάβη οι φωνητικές μου χορδές.
Σας αγαπώ και ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.
Μακάρι να μπορούσα να τραγουδήσω απόψε. Υπόσχομαι να επανορθώσω όταν ξανάρθω".
-Μαμά. -Μωρό μου, λυπάμαι.
Ήταν υπέροχα χθες.
Σε είδαν, μωρό μου. Δεν είναι…
ότι δεν εμφανίστηκες. Σε είδαν.
Το έζησαν ήδη.
Δεν είναι ότι δεν πήγες καθόλου.
Μου είπες ότι είχες πρόβλημα με τη φωνή σου,
αλλά δεν ήξερα ότι ήταν τόσο σοβαρό.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου, μωρό μου.
Πάρε μια ανάσα.
-Ναι. -Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Σ' αγαπώ.
Κι εγώ. Σ' αγαπώ πιο πολύ.
Μην ανησυχείς. Το 'χεις.
Δεν γίνεται αλλιώς.
Οι φαν θα καταλάβουν.
Ξεκουράζεις τις χορδές σου; Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο σοβαρό.
Είναι δύσκολο να πεις "Τι να κάνουμε;"
Γιατί περιμένουν 40.000 άτομα έξω.
Και νιώθεις…
έναν κόμπο στο στομάχι.
Άλλαξε γρήγορα το κλίμα.
Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο, ήμουν στο δωμάτιό μου
κι ένιωθα πολύ στεναχωρημένος.
Και τότε άκουσα φωνές απέξω.
Και άνοιξα το παράθυρο και είδα 2.000 άτομα στον δρόμο.
Και ήταν υπέροχο.
Εκείνη τη στιγμή είπα "Είναι…
Είναι απίστευτο το πόσο καλοί είναι οι άνθρωποι". Είναι υπέροχο.
Ήμουν στεναχωρημένος για λίγο.
Καθόμουν στο στάδιο ξέροντας ότι εγώ έφταιγα που ακυρώθηκε η συναυλία.
Το χειρότερο είναι ότι νιώθω πως τους απογοήτευσα.
Τα επόμενα δέκα χρόνια θα πρέπει να τα δώσω όλα.
Σαν αθλητής στο ζενίθ του.
Πρέπει να συνεχίσω.
ΚΑΡΜΕΛ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΥ "WONDER"
Τα προβλήματα της περιοδείας
με έκαναν να αρχίσω να βλέπω τα πράγματα πιο θετικά.
Και γράφω για το άγχος πιο πολύ…
ως κάτι με το οποίο πρέπει να ζω, όχι ως κάτι στο οποίο πρέπει να αντισταθώ.
Να το πω δύο φορές;
-Ναι, ακούγεται ωραία. -Ωραία.
Ανυπομονώ να πω αυτό το τραγούδι ζωντανά.
Είναι απολαυστικό να παίζεις αυτά τα τραγούδια.
Θέλω να μπει άλλο ένα "Do you know"…
πίσω απ' αυτό…
Και μετά να μπει άλλο ένα εκεί.
Σαν κλιμάκωση.
Όταν ξεκινάς ένα άλμπουμ, δεν ξέρεις τι να περιμένεις.
Απλώς ξεκινάς κι όπου σε βγάλει.
Εδώ μπορεί να μπει κάτι από πίσω.
-Το ένιωσες; -Την παύση; Ναι.
Ακούγεται τώρα.
Πώς ακούγονται τα κόρνα τώρα;
ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΞΙΚΟΥ, ΜΕΞΙΚΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
-Πάντα έτσι μαζευόμασταν; -Ναι.
Εντάξει.
Τελευταία συναυλία.
-Τελευταία συναυλία. -Και είναι sold out.
Είναι sold out.
Γιατί φαίνεσαι τόσο κουλ;
-Πώς είσαι; -Καλά.
-Γεια! -Πώς είσαι;
-Πώς πάει; -Η μαμά είναι;
-Ναι. -Γεια, μαμά.
Κάτσε να το γυρίσω.
Εκατόν πέντε συναυλίες. Περιοδεύω επί έναν χρόνο.
Είναι γλυκόπικρο.
Περισσότερο γλυκό παρά πικρό.
Μ' αρέσει πολύ αυτό, όταν έρχομαι στον χώρο της συναυλίας
κι έχουν περάσει βδομάδες, και ξαφνικά βλέπω το "Μάνι"
και λέω "Θα έρθει ο Μάνι".
Μια καταιγίδα απειλεί
Τη ζωή μου σήμερα
Αν δεν βρω καταφύγιο
Ναι, θα χαθώ
Ο πόλεμος, παιδιά
Είναι πολύ κοντά
Στο τέλος της περιοδείας, συνειδητοποιώ ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου.
Πώς φτάνεις στο τέλος μιας πολύ έντονης χρονιάς…
και μετά θες να το ξανακάνεις;
Μακάρι να είχα να πω κάτι βαθύ γι' αυτήν την εμπειρία, αλλά…
η αλήθεια είναι…
ότι όταν βγαίνεις στη σκηνή σκέφτεσαι…
"Είμαι απλώς ένας τύπος που λατρεύει τη μουσική. Ώρα να αφεθώ".
Τα λέμε την επόμενη φορά. Σας αγαπάμε. Ευχαριστούμε πολύ.
Θα το ηχογραφήσω.
Υποτιτλισμός: Γιώργος Μακράκης