Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wchodzisz na scenę i natychmiast pojawia się ego.
Mówi ci: „Nie schrzań tego.
Ty tu rządzisz. Wszyscy tak twierdzą, nie schrzań tego”.
Podchodzisz do mikrofonu i zawsze zaczynasz pół tonu za nisko.
A po 30 sekundach stwierdzasz…
„Jestem gościem, który kocha muzykę”.
I całe ciało się rozluźnia.
Wtedy rozglądam się i myślę:
„Do dzieła.
Zapomnij o ego.
Poddaj się”.
NETFLIX — ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
SAO PAULO, BRAZYLIA
Odkąd skończyłem 10 lat,
miałem obsesję na punkcie bycia w czymś dobrym.
Uzależniałem swoją wartość od tego, co robię.
To może doprowadzić do złego stanu.
Pod koniec tej trasy mój głos doszedł do punktu krytycznego,
więc komunikuję się, używając telefonu.
Wczorajszy wieczór przypomniał mi…
że nie jestem niezniszczalny.
TRZY MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
BROOKLYN, NOWY JORK 72. KONCERT TRASY
Śpiewajcie!
Głośniej!
Krzyczcie!
Nie przestawajcie klaskać niezależnie od mojego tempa.
Tak jest, klaszczcie!
Szybciej!
- Dobra robota. - Dziękuję.
- Świetny wieczór. - Owszem.
- Dziękuję. - Jedźmy już.
Wychodzi na zewnątrz.
Nie skończyłem.
Najpierw w lewo, potem przejeżdżasz przez światła.
- Dziękuję. - Pa! Kocham cię!
Kocham cię!
Uważajcie… Nie widzę monitora.
Przyglądajmy się nagraniu.
Cez, Jocelyn też przyjdzie. Powiedziałem, że ma być o 11.50.
No dobra.
Zaczęło się w twoim pokoju, dla zabawy nagrywałeś filmy na Vine’a.
Ciężko jest ochronić coś tak czystego?
Shawn, skarbie, chodź! Czas wracać!
Wstawaj.
Jeśli marzysz o czymś jako dziecko,
a ktoś powie, że to głupota,
to się z nim zgodzisz.
Gdy poszedłem do szkoły,
śpiewu uczyła mnie pani Parker.
Powiedziałam jej, że chcę być piosenkarzem,
że chcę być artystą.
Od razu mi uwierzyła.
Moi rodzice i przyjaciele…
Nikt nie powiedział: „Zwariowałeś”.
Wszyscy mnie zachęcali.
Brzmi coraz lepiej.
PIERWSZY KONCERT
Dlatego, że więcej ćwiczy…
Cześć!
- Kochamy cię, Shawn! - Co za emocje!
Spora sala!
GŁOS OJCA SHAWNA
Tak.
- Słyszysz? - Ani trochę.
Ochrona. Nie wiem, czy lubi być na filmie.
- Cześć. - Nie można go kręcić.
- Nikt tego nie dostanie. - Dobra.
Mamo?
MAMA SHAWNA
I co ty na to?
Niewiarygodne.
Nawet do łazienki idzie z ochroniarzem.
O mój Boże!
O Boże!
Kocham cię!
Widziałaś to?
„Kocham cię”?
O raju.
Cześć!
Stresujesz się?
Dopiero teraz zacząłem się stresować.
- Możemy tam wrócić? - Zostań ze mną.
SIOSTRA SHAWNA
Brawa dla Shawna Mendesa!
Jest tu ktoś spoza Ontario?
Skąd jesteście?
- Michigan. - Michigan!
O rany…
Szaleństwo.
Gdy usłyszałem „Say Something” A Great Big World,
stwierdziłem, że to świetna piosenka, więc od razu ją wygooglowałem.
MENEDŻER
Jednym z pierwszych wyników był cover Shawna.
Naprawdę mnie zaskoczył, to było niesamowite.
Odezwałem się do niego i jego mamy na FaceTimie.
Shawn od razu zaczął zadawać pytania
na temat branży muzycznej.
Pytał, czemu potrzebuje menedżera.
Byłem z nim szczery i powiedziałem: „Nie znam wszystkich odpowiedzi,
ale dowiem się wszystkiego razem z tobą”.
Ciągle powtarzałem:
„Potrzebuję zespołu, sam nie będę brzmiał dobrze”,
a on na to: „Nie, po prostu wyjdź na scenę z gitarą”.
Moja pewność siebie
to efekt pierwszych lat, kiedy występowałem sam z gitarą.
W kilka lat przeszedłem od małej sypialni w Pickering
do grania przed tysiącami ludzi.
BOLONIA #11
Wygląda super.
Tak się kręci dokument.
No to lecimy.
- Nie jest gotowe dla Scotta. - Jeszcze nie przyszedł.
Gdy go poznałem, miał rewelacyjne okulary przeciwsłoneczne.
Miał mi je dać, jeśli wejdę na szczyt listy przebojów.
Nasz pierwszy kawałek był numerem jeden.
Potrzebuje melodii.
Tak jakby…
WSPÓŁAUTOR
I jak?
Masz?
Mam w pokoju tablicę z numerem koncertu i miastem.
Dzisiaj koncert ósmy w Kopenhadze.
Nie jesteśmy nawet blisko setki.
Poza tym to Kolonia, a nie Kopenhaga.
Napisałem Kolonia.
A może Kopenhaga?
Każdego wieczoru musimy pamiętać, że to coś wyjątkowego.
Wiem, to się robi irytujące,
ale to naprawdę wyjątkowe, robimy coś magicznego.
Dla publiczności to zawsze jest pierwszy raz.
- Choćbyśmy grali 99. koncert. - Prawda.
Oni widzą nas po raz pierwszy, więc bierzmy się do roboty.
Do roboty.
Wszyscy skaczą!
Patrzyłem na swoich idoli i myślałem: „Jak można być kimś takim?
Są urodzonymi legendami”.
Ale to nieprawda.
Ludzie pytają, co bym robił, gdyby to mi nie wyszło.
Nie rozumiem tego pytania,
bo czuję, że robię to, co miałem robić.
Wczoraj byłem na panelu
i dziewczyna spytała: „Co zrobić, żeby pisać jak ty?”.
Kiedyś sam powiedziałem tacie, że chcę pisać piosenki.
Spytał, czy potrafię to robić, po czym kazał mi coś napisać.
Przez siedem godzin grałem na gitarze,
palce zaczęły krwawić, ale grałem coraz lepiej.
Nie każdy musi podchodzić do tego jak olimpijczyk,
ale powiedziałem jej: „Przestań się zastanawiać.
Jesteś autorką, napisz coś”.
Nie ma już piosenek z tekstem:
„Jesteś zbyt piękna, nie oderwę od ciebie wzroku”.
Nawet te trąbki…
Te trąbki są naprawdę spoko, prawda?
Takie majestatyczne.
O tym myślę, gdy zastanawiam się nad kolejną płytą.
Właśnie o tym…
uczuciu przedawkowania miłości.
RHINEBECK, NOWY JORK PIERWSZA SESJA NAGRANIOWA DO PŁYTY WONDER
Może coś w stylu liczenia od 100 w dół, żeby szybciej zasnąć?
Spoko.
Czułem się, jakbym…
- Echo po „Hello” jest świetne. - Fakt.
Muszę tylko…
Właśnie tak.
Bez jest znacznie lepiej.
Tak będzie lepiej.
Jeszcze raz.
George, podkreśl „Close my eyes”.
Oboje śpimy w jej mieszkaniu, które wynajmuje na West Village.
Rano stwierdziliśmy, że to popieprzone, bo wchodzimy do dwóch różnych SUV-ów
i jedziemy w to samo miejsce.
- No tak. - Spoko.
Ja muszę wyjść o 8.30, ona też.
Jakbyśmy żyli normalnie, ale w najmniej normalny sposób.
Ubieram się, biegnę do kawiarni po kawę,
a potem podjeżdżacie i idziemy do pracy.
- Jak leci? - Świetnie.
- Potem idziemy tędy. - Co mam wtedy zrobić z ręką?
Przy kroku ta ręka idzie tu. Krok tutaj i hop.
- Oglądasz się… - Super.
Dobra, rozumiem.
- I na drugą stronę. - Nie.
- Tu opierasz swój ciężar. - Jasne.
Potem zewnętrzna krawędź.
W tę stronę?
Tylko upewnij się, że…
Bardzo przytulnie.
- Bardzo. - No.
Kocham cię.
- Wiesz o tym? - Wiem.
Dobrze, wszyscy gotowi.
Zaczynamy próbę.
Jesteśmy gotowi, czekamy na was.
Camila śpiewała w Fifth Harmony, oboje zaczynaliśmy.
Moja pierwsza trasa.
Występowały po mnie.
Ja grałem pierwszy,
miałem najkrótszy występ, a po mnie one.
Pięć lat temu.
Był tak…
szalenie skupiony na tym, co robił.
W ogóle go nie widywałam.
Cały czas spędzał w autobusie, grał na gitarze i pisał z Geoffem.
Uznałam, że jest uroczy, ale zajmował się innymi sprawami.
Cztery albo pięć lat temu
byliśmy za kulisami koncertu Taylor Swift.
Poszłam do jego garderoby się przywitać.
Zaczęliśmy razem pisać.
Potem spędziliśmy ze sobą dużo czasu, bo mieliśmy wspólny kawałek.
Poza tym byliśmy razem w trasie „Jingle Ball”.
Wtedy zaczęła się ta cała pieprzona saga.
Bardzo go polubiłam.
On mnie chyba też, ale…
sama nie wiem.
Przez cztery lata przyjaźniliśmy się,
ale nie widywaliśmy zbyt często.
Teraz możemy być razem.
Zawsze przy mnie była,
wspierała mnie jako człowieka,
a od tego są partnerzy.
Byliśmy w Nowym Jorku,
w radiu puścili moją piosenkę i wyszło, że to piosenka o niej.
Powiedziałem jej, że wszystkie moje kawałki są o niej.
Zawsze tak było.
Spytała „Jak to?”, więc mówię: „Wszystkie są o tobie”.
Każda moja piosenka.
Zacząłem wymieniać tytuły. „Treat You Better” i reszta.
Bardzo ją zdziwiłem, w ogóle nie miała pojęcia.
Byłem przekonany, że wiedziała.
Nie sądzę, że napiszę piosenki, które dobrze to wyrażą,
które naprawdę oddadzą moje uczucia.
To jak z patrzeniem na gwiazdy albo na Księżyc.
Chcesz zrobić zdjęcie telefonem,
ale to niemożliwe, nic z tego nie wychodzi.
To coś, czego nie uchwycisz.
Rozumiesz?
To coś tylko dla nas.
- Jeszcze raz dla zabawy? - Tak.
Zrób coś takiego, żeby się wyluzować.
- Dobra. - Jasne.
Dobrze.
Zaśpiewajmy coś innego.
Jakąś piosenkę dla zabawy. Cokolwiek, byle nic naszego.
Zajebiście.
Shawn, w tę stronę, do mnie!
Shawn, tutaj!
Shawn, jeszcze raz.
O Boże!
Szaleństwo.
Co za szaleństwo!
To był spokojny czerwony dywan.
Mówię poważnie.
- Spokojny? - Owszem.
Czekaj, mój but!
O nie!
Mój but.
Mam to zrobić w konkretny sposób?
Tak, podwójny supeł.
Kto jest gotowy?
Dostanę wodę?
Idziemy, już czas.
Tamtego lata, jakkolwiek byśmy go nie nazwali,
w czasie „Señority” i „If I Can’t Have You”…
po raz pierwszy mieszkaliśmy z Camilą sami…
gotowaliśmy jajka, kombinowaliśmy z obsługą ekspresu.
Zwyczajne rzeczy.
Fajnie jest być po prostu 21-latkiem.
Starzeć się…
Mnie to też dotyka.
Brawa dla Shawna Mendesa!
Oto Camila Cabello!
Denerwuję się.
Stresuję się powrotem do domu.
- Ile to już? - Trzy i pół miesiąca.
Szmat czasu.
Cieszę się, że spędzę parę dni z rodziną i przyjaciółmi.
Bardzo się cieszę.
PRZYJACIEL Z DZIECIŃSTWA
To fart mieć przyjaciela jak Brian.
I tak ich kocha.
Ciężko pracuje, żebym nie odleciał.
- Gdybyśmy byli na kartach FIFA… - Byłbym wyżej w rankingu.
- Ty miałbyś podania na 76, a ja 82. - Nie gadaj.
Ja miałbym 93, a ty 87.
Ile ma Ronaldo?
Ronaldo ma chyba 94.
To ja mam 93.
Bez niego pewnie by mi odbiło.
Zaśpiewasz tak jak ja?
Łączy mnie z przyjaciółmi z domu.
Jestem z nimi bliżej niż kiedykolwiek.
Wszyscy mnie wspierali od premiery „Life of the Party”
i teraz jesteśmy tu razem.
Chcę, żeby byli z tego dumni,
żeby mówili: „To jest nasza wspólna zasługa.
Udało nam się.
Czyż to nie piękne?”.
Sypialnio, dobrze mnie traktowałaś. Do zobaczenia.
Dzięki Bogu, że cię zostawiam.
Podwójna gitara.
Chodźmy.
Dobrze cię widzieć.
- Witamy z powrotem. - Dzięki.
Wymiatasz!
Witam. Trzy miesiące były otwarte.
Chodźmy.
Witajcie w moim przytulnym domu! Świetny zapach.
Chyba wszystko w porządku.
Jak twój pokój, Brian?
Jest w porządku.
- Wszystko się zgadza? - O tak.
Alarm!
Kurwa!
Najgorzej.
Długo go tu nie było.
To najlepszy widok w Toronto.
Nie licząc tego ohydnego budynku. Co to jest?
O Boże, budują tu jakąś galerię.
Fajne, co nie? Rogers Centre.
Mieszkasz przy parkingu.
Widać stąd Rogers Centre.
Każdego ranka widzę je z mojej z sypialni.
To niesamowite, że tam gram.
Cholera.
Cześć, mamo.
- Jak leci? - Dobrze, jedziemy już.
Dzwonię, bo rozmawiałam z Amy,
czyli twoją koordynatorką, ale nie była pewna,
czy jedziesz do Whitby po Aaliyah.
Właśnie po nią jadę, będę tam za pół godziny.
Do zobaczenia, skarbie.
Co tam?
- Cześć. - Moja córka jest twoją fanką.
Może włączysz tryb selfie?
Pozdrów córkę.
- Powiesz coś? Ma na imię Berina. - Berina, kocham cię.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Kanadyjska miłość.
Cześć.
Twój pierwszy dzień szkoły.
- No. - Stąd ten strój.
Cały czas go noszę.
Nie pomyślałem o tym.
Patrzcie tylko.
To nasze pole.
Wspiąłem się tam kiedyś z Brianem, serio.
Przysięgam.
Mówił o tym?
To nasz teren, to o nim mówiliśmy.
To tu dorastaliśmy.
Stąd nasza obsesja na jego punkcie.
Spójrz na to.
- Siema. - Stary, wziąłem Tainy’ego na pole.
Co? Nie!
Rany.
I jak?
Zajebiście.
- Powinienem tam być. - Wiem.
- Wygląda świetnie. - Jest niesamowicie.
Kiedy zaczął śpiewać, nie był najlepszy.
Byłam ciekawa, jak daleko zajdzie.
Cały czas hałasował w domu, strasznie mnie wkurzał.
To było okropne.
Kiedy spytałam, czy chce być sławny, natychmiast zaprzeczył.
Powiedział: „Nie chcę być sławny. To musi być okropne”.
Może tego nie pamięta, ale dla mnie to świeża sprawa.
Kiedy zacząłeś śpiewać, spytałam cię, czy chcesz być sławny.
Byłeś zniesmaczony tą koncepcją.
- Serio? - Tak.
Mówiłeś: „Nigdy nie chcę być sławny,
nie chcę tak żyć”.
- Pewnie tak. - Dobrze to pamiętam.
Ciągle to powtarzałeś, choć byłeś coraz lepszy.
Zwracali na ciebie uwagę, więc pomyślałam: „Może będzie sławny?”.
- A ty na to: „Nie chcę sławy”. - Nie pamiętam.
W kółko o tym gadaliśmy w biurze.
Jak widać, zmieniłem zdanie.
Kiedyś…
Te drzwi…
Zaraz po szkole
wszyscy biegliśmy tutaj.
Każdy spędzał tu piątki.
Dwieście osób próbowało wymyślić, co ze sobą zrobić w piątek.
- Super… - My tak nie robimy.
Każdy tak robił.
Witajcie w domu.
Muszę odrobić lekcje.
Witajcie.
To mój dom!
O Boże.
Co za głupota.
Największa tablica świata.
Byłem już wszędzie, ale to jest mój pokój, witajcie.
To tu nagrywałem filmiki na Vine’a.
Mały, prawda?
To jest to.
O kurwa, ta poduszka…
Ładnie pachną.
To było przytłaczające.
- Mam wrażenie, że znowu tu mieszkam. - Wpada tylko na jedzenie.
Nieprawda.
- A owszem. - Co to jest?
Za każdym razem jesteś głodny.
Patrz na ten sweter.
- To Camila. - Boże.
Moja dziewczyna.
Nie wiedziałam, Shawn.
Zarabiasz więcej od nas i wpadasz jeść za darmo?
No tak.
Zawsze.
Cześć.
OJCIEC SHAWNA
Wiesz, co jest szalone?
Przez trzy dni spędziłem tu więcej czasu niż przez cały ostatni rok.
- Na bank. - Zawsze chcę go namówić, żeby został.
- Możesz się zrelaksować. - No tak.
Zwykle wpada, je i mówi: „Zaraz lecę”.
Czasem namówimy go na film i tyle.
- No tak. - Zostaje na noc na Wigilię.
- Czekają na Mikołaja. - Zgadza się.
Wstają rano, a pod choinką leżą prezenty.
- Prawda? - Nie odpuści.
- Nie. - Mikołaj istnieje.
Prawda?
- Jeśli wierzysz. - Wierzę.
To by było tyle.
Byłeś dziś na stadionie?
- Nie, byłem tam wczoraj. - Duży?
- Ogromny. - Ja czekam na jutrzejsze wyjście.
- Też tam jutro będę. - O której?
- Koło południa. - Koło południa?
Wtedy, co catering. Po to idę.
Bardzo dobrze, cwaniak.
To coś innego.
Napisane za kulisami.
Bez tekstu.
Chcę napisać coś takiego: orkiestra, potem mocne bębny…
wtedy robi się cicho i wchodzi wokal…
Auto prowadzi się samo.
Wczoraj oglądaliśmy filmy, na których mieliśmy po 16 lat.
Oboje się wciągnęliśmy,
ale nie czuliśmy się przyjemnie.
Natychmiast wróciliśmy do okresu, kiedy byliśmy tak niepewni siebie.
Od razu zobaczyłem, że ona naprawdę to rozumie.
Spojrzałem na nią i rzuciłem: „Dziwne uczucie”.
Natychmiast przytaknęła.
Bardzo się cieszyłem, że to rozumie, bo nie potrafiłbym tego wytłumaczyć.
- Brzmi jak twoje serce. - Tak się czuję.
Miałem taki okres, że pisałem w kółko to samo.
„Kontroluję mój mózg głosem”.
„Śpiewam bez napięcia”.
„Mój głos jest silny i zdrowy”.
To było…
dwa tygodnie przed startem sprzedaży biletów na Rogers Centre.
Napisałem: „To do dzieła”.
„Wyprzedam Rogers Centre”.
Byłem wtedy w tym mieszkaniu.
A potem 25 listopada 2018.
Tu jest: „Wyprzedałem Rogers Centre”.
Dlatego się udało, bo zapisałem sobie w dzienniku.
Co za upór.
Upór, właśnie tak.
ROGERS CENTRE, TORONTO 77. KONCERT TRASY
Zrobiłeś coś takiego…
Rogers Centre zawsze było moim celem.
Gdy zaczynałem grać, codziennie je mijałem, myśląc:
„Kiedyś tu zagram”.
Jezu Chryste.
Tak jest!
O Boże!
Co się dzieje?
Nie wiem, na co patrzeć.
- A scena? - Tam.
Szaleństwo.
Spore.
To jakiś obłęd!
Scena wydaje się mała.
Czy scena wygląda na małą?
Nie jest mała?
Wiem, nie wstawię nowej, ale…
Patrz, co osiągnąłeś.
Wiem, ale od razu pomyślałem: „Nie jest mała?”.
- Naciesz się. - Jak osobne miasto.
MENEDŻER TRASY
Spójrz na to.
Pierwszy raz patrzę na Rogers Centre i zaczynam się stresować.
Gość z kawiarni powiedział mi: „Będę na koncercie”.
Odźwierny z bloku to samo: „Będę jutro na koncercie”.
To rodzinne wydarzenie.
To nie…
To nie jest mój największy koncert, to…
„Niesamowite. Jesteśmy u niego.
Wokół tyle miłości, bo gra koncert.
I tak wyszło, że to największy stadion w kraju”.
Nigdy się tak nie czułem.
Śpiewajcie ze mną!
Zaczynamy!
Przez cały rok, przez prawie całe życie
przygotowywałem się na taki koncert.
Stoję przed 50 000 ludzi.
To surrealistyczne uczucie.
Jakbym unosił się nad ziemią.
To czysta magia od początku do końca.
Wszyscy razem. Zaczynamy.
Bardzo was kocham. Dziękuję.
Czułem tam wtedy miłość.
Toronto, kocham was z całego serca. Bardzo dziękuję.
Dziękujemy za zaproszenie.
Manny!
Myślałem, że już pojechaliście.
Shawn!
Nic nie pobije tego występu.
Shawn, jestem z ciebie taka dumna.
Często płaczę.
Shawn!
Dziękuję!
Mam też osobno jej wokal, możemy go trochę obniżyć.
- Jest wszędzie. - Właśnie.
Tło w tej chwili…
Gdy jestem w trasie, mam obsesję na punkcie akordów.
Ciągle to grałem.
Coś w tym stylu.
- Tak. - Harmonizacja po unisonie?
Mówiłem, że nie dam rady.
- No co ty. - Ja muszę…
Muszę zagrać część fortepianową.
Chyba wejdę tam z wami dla zabawy.
Jeszcze raz, a ja pójdę posłuchać.
Mamy opcję pojedynczego kanału…
Brakuje nam…
Ktoś śpiewa ten dźwięk?
Ty?
- Tak. - Jesteś dość cicho.
Gdzie cię znajdę? Trochę podkręcę.
Tego nam trzeba.
Zawsze czułem, że muszę stale tworzyć coś lepszego,
niż robiłem do tej pory.
Tym razem jestem w studiu i czuję…
jakbym mówił: „Dobra, będzie, co ma być”.
George, nagrywamy?
Trzeba pogodzić się z niedoskonałością i ją zaakceptować,
bo to niedoskonałości zmieniają się w czystą magię.
Nie wiem, co mogę zrobić.
Może jestem zbyt aktywny na scenie.
Może.
Możesz to stonować.
- Dodałeś też piosenkę. - Dwie piosenki.
Tak, dwie piosenki.
- I składanka jest dłuższa. - Tak.
Ciężej pracujesz.
Londyn, jak się macie?
LONDYN 26. KONCERT TRASY
Pięknie!
Przepraszam was, głos mi dzisiaj wysiada.
Potrzebuję waszej pomocy.
Obiecuję, że dam z siebie wszystko, ale ogranicza mnie głos.
Bardzo dziękuję.
Grają w kółko.
Powiedz, kiedy chcesz wejść.
Kurwa, stary, po prostu…
- To, co właśnie zrobiłeś… - Wiem.
To 104. koncert w trasie.
Z jednej strony powtarzam: „Bądź za to wdzięczny”.
Jestem naprawdę wdzięczny.
Uwielbiam te występy. Nigdy nie bawiłem się lepiej, ale…
chciałbym spędzić czas z rodzicami.
- Wariactwo. - Choinka u mnie?
Może być, ale nic więcej.
Pojeździć po przedmieściach, poleżeć na boisku…
Palić skręty, patrzeć na gwiazdy i jeść suszoną wołowinę.
Małomiasteczkowe przemyślenia.
Te rzeczy są…
Trochę za nimi teraz tęsknię.
Ciągle coś się dzieje.
Sporo o tym myślę.
Jeśli powiem światu,
że jestem zwykłym człowiekiem, to przestaną przychodzić na koncerty?
Przestaną słuchać muzyki?
Czy to szaleństwo się skończy?
I stwierdzam: „Lepiej tego nie mówić.
Lepiej to ciągnąć.
Może jeszcze chwilę poudaję, że jestem Supermanem”.
Zagrałem koncert.
Piszę wiadomość na Insta.
„Czuję się przytłoczony.
Żyję tu i teraz, to piękne.
To takie piękne.
Naprawdę piękne”.
CZUJĘ SIĘ PRZYTŁOCZONY. ŻYCIE JEST PIĘKNE, DZIĘKUJĘ.
Tyle dla was mam.
RIO DE JANEIRO, BRAZYLIA
Od początku próbuję to zrozumieć i mam teraz miliard różnych sposobów…
Gdy ktoś pyta, czemu mnie to spotkało, mam wiele logicznych odpowiedzi,
ale żadna z nich nie jest zadowalająca.
Wiecznie się rozgrzewam.
Wiecznie sprawdzam kondycję głosu, bo boję się…
że pewnego dnia wyjdę na scenę, ale głos mnie opuści.
Otwórz trochę tył gardła, weź głęboki wdech.
Musisz się rozluźnić.
Co oni robią?
Biegną, bo widzą, że inni zaczęli biec przed nimi.
Stary, to będzie coś.
Krzyczą.
Ciekawe, czy jest tam zespół.
Może chodzi o zdjęcie zachodu, które właśnie wrzuciłem.
To nie znaczy, że tam jestem.
- Cześć. - To było wspaniałe przeżycie.
O Boże!
- Brak mi słów. - Spokojnie.
Miło cię poznać.
No tak.
Czuję więź zarówno z tobą, jak i z ludźmi wokół mnie,
za co jestem bardzo wdzięczna…
O Boże.
Zrobimy sobie zdjęcie?
Podjeżdżam do hotelu w kraju, w którym nigdy nie byłem,
a na zewnątrz czeka na mnie tysiąc osób…
Nieważne, który to raz, i tak zawsze mam wrażenie,
że to sen.
To chyba nigdy nie spowszednieje.
Nie wiem, czy powinno.
Bardzo dziękuję!
Tak bardzo dziękuję!
Dziękuję, Shawn! Kocham cię!
SAO PAULO 95. KONCERT TRASY
Co słychać?
Jesteśmy w Brazylii, to ostatnia część tej trasy.
Obudziłem się dzisiaj i…
jestem chory.
Dzień przed koncertami na stadionie w Sao Paulo.
Ale wiecie co? Jest dobrze, bo…
obejrzałem filmiki z Kobe Bryantem.
- Prawa strona była opuchnięta. - Tak, to prawda.
Chcę się upewnić.
Mogę być głośniejszy.
- Powinieneś… - Wolę tego nie wykorzystywać.
Właśnie.
Bardzo dziękuję.
Jak leci?
Jakoś.
Posłuchaj tego…
Stresujesz mnie.
Która godzina?
Jest 15.30.
O której grasz?
O 20.30.
Wydaje mi się, że to zły pomysł.
Pójdę z tobą do Ceza,
żebyś mógł mu powiedzieć, że na podstawie…
Na podstawie tego, jak brzmię…
Nie powinieneś nawet mówić.
Stresuję się, że coś sobie zrobisz i…
Słyszysz mnie?
Tak.
Cześć.
Rozmawialiśmy z Nasserim i jeszcze drugim lekarzem.
Przyglądnął się wszystkim filmom.
Wszystko z nim konsultowaliśmy.
W pełni ci ufam i się zgadzam.
Prawdę słychać w śpiewie.
Tak, absolutnie.
Głos albo jest, albo nie.
Jeśli mówisz, że nie powinniśmy się rozgrzewać,
to zrezygnujemy.
Wszystko gra. Dzięki, Eric.
Do usłyszenia.
Pamiętamy o pozostałych 11 występach.
Jeśli musimy walczyć, żeby doprowadzić ten do końca,
kolejne na tym stracą.
Musimy zacząć myśleć o…
- Scenariuszu. - Właśnie.
Doktorze Nasseri, mówi Cez.
Dołączę do rozmowy Erica.
Z tej strony jestem ja i Shawn.
I jak, Shawn, jest poprawa?
Nie.
Pięć godzin do występu?
Za pół godziny otwarcie bram.
Pół godziny? Czemu tak wcześnie?
Bo to stadion.
Jasne.
Widzieliśmy już ludzi, którzy mówili:
„Dam radę, przejdę przez to”,
a potem potrzebowali operacji.
Wiem, że odwołanie koncertu to coś wielkiego, ale…
Muszę ci coś powiedzieć:
straciłeś głos, a przed nami 11 występów.
To koncert na zewnątrz,
zaszkodzisz sobie na kolejnych 11.
- Właśnie. - Shawn, i jak?
Nie wiem, czy mogę teraz podejmować decyzje.
Jest przytłoczony.
Chcę, żeby to było jasne, obaj mówicie,
że powinniśmy odwołać koncert?
- Jesteśmy jednomyślni. - Dobra.
Omówimy to między sobą…
Odezwiemy się do was, kiedy już coś ustalimy.
- Dobra. - Wielkie dzięki.
Trzymajcie się.
Widzimy się za chwilę.
Odwołany!
„Serce mi pęka,
ale lekarze zabronili mi dzisiaj występować
w obawie przed długoterminowym uszkodzeniem głosu.
Bardzo was kocham i szczerze przepraszam.
Bardzo chciałbym wyjść dzisiaj na scenę, wynagrodzę wam to następnym razem”.
- Mamo. - Przykro mi, skarbie.
Wczorajszy występ był świetny, wszyscy cię widzieli i…
To nie tak, że w ogóle cię nie było.
Już tego doświadczyli,
to nie tak, że nie grałeś w ogóle.
Mówiłeś, że jesteś chory, coś z głosem.
Nie wiedziałam, że to tak poważne.
To nie jest koniec świata.
Oddychaj.
Jasne.
Nic nie poradzisz.
Kocham cię.
Ja ciebie jeszcze bardziej.
Dasz sobie radę.
Tak już bywa.
Fani to zrozumieją.
Dajesz głosowi odpocząć? Nie wiedziałam, że to tak poważne.
W takiej chwili ciężko jest powiedzieć: „No trudno”.
Na zewnątrz stoi 40 000 osób.
A ty czujesz…
pustkę w żołądku.
JESTEM WYKOŃCZONY. ODWOŁANIE KONCERTU TO OGROMNA PRESJA.
Bardzo szybka zmiana nastroju.
Gdy dotarliśmy do hotelu,
siedziałem w pokoju, wkurzałem się,
aż usłyszałem na zewnątrz śpiewy.
Otworzyłem okno, a tam śpiewa dwutysięczny tłum.
Coś pięknego.
Wtedy pomyślałem: „Nie wierzę…
że ludzie są tak dobrzy”.
To coś pięknego.
Chwilę się denerwowałem.
Siedziałem na stadionie, wiedząc, że to przeze mnie wszystko się rozpada.
Najtrudniejsze jest poczucie, że ich zawiodłem.
Kolejnych dziesięć lat spędzę na maksymalnych obrotach.
Jak sportowiec w szczycie formy.
Nie mogę odpuścić.
CARMEL, KALIFORNIA OSTATNIA SESJA NAGRANIOWA DO WONDER
Ta trudna trasa sprawiła,
że chcę zmienić parę rzeczy i być bardziej optymistyczny.
Teraz opisuję lęk jako…
towarzysza, z którym muszę żyć, a nie wroga, z którym muszę walczyć.
Możemy to podwoić?
- Podwoić, spoko. - Super.
Cieszę się, że zaśpiewam tę piosenkę.
Każdą z tych rzeczy można zagrać.
I wchodzi kolejne „Do you know”,
jakby zza niego…
A potem jeszcze trzecie, ale odrobinę wyżej.
Gdy zaczynasz pracę nad albumem,
nie wiesz, czego się spodziewać, więc się przyglądasz.
Coś małego w tle.
- Słyszysz? - Tę pauzę? Tak.
Gotowe.
Jak brzmią teraz rogi?
MIASTO MEKSYK, MEKSYK OSTATNI KONCERT TRASY
- Zawsze to robimy? - Tak jest.
Super.
- Fajny okres. - Ostatni występ.
- Ostatni. - Wyprzedany.
Wyprzedane.
Czemu wyglądasz tak fajnie?
- Jak się masz? - Świetnie!
- Cześć! - Jak się masz?
- Jak leci? - Masz mamę?
- Tak. - Mamo!
Poczekaj, obrócę.
105 występów mojego życia…
Ta trasa to ostatni rok mojego życia.
Jest słodko-gorzko.
Więcej słodyczy niż goryczy.
Zawsze się cieszę, gdy widzę tę tabliczkę na miejscu.
Mijają tygodnie, aż tu nagle pojawia się napis „Manny”,
a ja wiem, że będzie w mieście.
Ta burza zagraża
Dziś mojemu życiu
Jeśli nie znajdę schronienia
To koniec będzie mój
Wojna, dzieci
Jest już o krok
Cześć, stary.
Zbliżam się do końca trasy i rozumiem, że chcę to robić przez całe życie.
Jak można zakończyć tak ciężki rok…
i chcieć go powtórzyć?
Pod koniec tej trasy chciałbym powiedzieć coś głębokiego, ale…
Prawda jest taka:
wychodząc na scenę, rozglądam się i myślę:
„Jestem gościem, który kocha muzykę.
Czas na luz”.
Śpiewajcie!
Kochamy was! Dziękujemy za gościnę!
Nagram to.
Napisy: Jędrzej Kogut