Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎พอขึ้นไปบนเวทีแล้ว ‎ความเย่อหยิ่งในตัวก็หลั่งไหลเข้ามา
‎มันทำให้คิดว่า "อย่าทำพังล่ะ
‎เพราะนายมันสุดยอด"
‎"ทุกคนบอกว่านายมันสุดยอด ‎ดังนั้นห้ามทำพังเด็ดขาด"
‎จากนั้นก็ไปที่ไมค์ แล้วโน้ตตัวแรกที่ออกมา ‎มันเพี้ยน ตลอดแหละ
‎หลังจากนั้น 30 วินาทีก็…
‎"ใช่ ผมเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ‎และผมรักในดนตรี"
‎แล้วร่างกายก็ปลดปล่อยออกมา
‎ผมแค่ปล่อยวาง แล้วก็มองไปรอบๆ ‎และแบบว่า…
‎"ทำมันซะ"
‎"วางความเย่อหยิ่งลง"
‎"ถึงเวลาสละทิ้งแล้ว"
‎(ผลงานภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
‎(เซาเปาโล ประเทศบราซิล)
‎ตั้งแต่ผมอายุประมาณสิบขวบ
‎ผมหมกมุ่นอยู่กับการทำตัวให้เก่งในสิ่งต่างๆ
‎คุณค่าของผมขึ้นอยู่กับสิ่งที่ผมทำ
‎และมันอาจนำไปสู่สถานที่แห่งความมืดได้
‎เสียงผมถึงจุดแตกหักในตอนจบของทัวร์ครั้งนี้
‎และผมใช้โทรศัพท์เพื่อพูดคุย
‎เมื่อคืนนี้ทำให้ผมนึกได้ว่า
‎ผมไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน
‎(สามเดือนก่อนหน้านี้)
‎(บรุกลิน นิวยอร์ก ‎โชว์ที่ 72 ของทัวร์)
‎ร้องเลย!
‎ดังกว่านี้อีก!
‎ตะโกนออกมา!
‎ไม่ว่าผมจะเล่นเร็วแค่ไหน ‎อย่าหยุดปรบมือนะ โอเคไหม
‎เอาเลย ปรบมือคู่นั้น ปรบมือ!
‎เร็วขึ้นอีก!
‎เร็วอีก!
‎เร็วขึ้นอีก!
‎- ทำดีมาก ‎- ขอบคุณ น้องชาย
‎- เป็นคืนที่เยี่ยมมาก ‎- ใช่
‎- ขอบคุณมาก ‎- ไปกันเลย ติดเครื่องเลย
‎เรามีทางเข้าด้านนอก
‎ผมยังไม่เสร็จ
‎นายจะเลี้ยวซ้ายตอนออกมา
‎แล้วก็ไปตามแสงไฟ
‎- ขอบคุณ ‎- บาย ฉันรักคุณ!
‎ฉันรักคุณ ฉันรักคุณ!
‎คอยดูไว้ ผมมองไม่เห็นจอมอนิเตอร์ ‎ของกล้องตัวนั้น
‎แค่คอยดูไว้แล้วก็ถ่ายต่อไป
‎เคซครับ โจเซลีนจะมาที่นี่นะ
‎ผมบอกให้เธอมาถึงตอน 11:50 น.
‎โอเค
‎สรุปว่า สิ่งนี้นายเริ่มทำจากในห้องนอน
‎อัดคลิปลงแอปไวน์ให้คนที่ชื่นชอบ
‎ยากไหมที่จะรักษาสิ่งที่แสนบริสุทธิ์นั้น ‎ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง
‎เร็วเข้า ชอว์น มาเร็วลูก ‎ถึงเวลาเข้าบ้านแล้ว!
‎ลุกมาเร็ว
‎ตอนเป็นเด็ก เมื่อคุณมองเห็นใครคนนึง ‎แล้วพูดว่า "นี่คือความฝันของฉัน"
‎และมีบางคนพูดว่า "นั่นเป็นฝันที่โง่เง่ามาก"
‎คุณก็จะแบบ "ใช่ มันเป็นฝันที่โง่เง่ามาก"
‎ตอนที่ผมเข้าโรงเรียน
‎คุณพาร์คเกอร์ เป็นครูสอนร้องเพลงของผม
‎ผมบอกเธอว่า "ผมอยากเป็นนักร้อง"
‎"ผมอยากเป็นศิลปินครับ"
‎แล้วเธอเชื่อผมแบบไม่ลังเลเลย
‎พ่อแม่ผม เพื่อนผม
‎ไม่มีใครเคยมองผมแล้วพูดว่า "แกมันบ้า" เลย
‎ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวว่า "ลุยเลย"
‎เขาร้องดีขึ้นตลอดเลย
‎ด้วยการฝึกฝนมากขึ้น ‎เหมือนที่เขาทำอยู่ตอนนี้
‎ว่าไง
‎- เรารักลูก ชอว์น เมนเดส ‎- ผมตื่นเต้นจัง
‎เห็นไหม มันใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้อีก
‎ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
‎- ได้ยินไหม ‎- ไม่ ไม่ได้ยินอะไรเลย
‎ผู้รักษาความปลอดภัย ‎ไม่รู้เขาจะชอบให้ถ่ายไหม
‎แต่เขาเพิ่งพูดสวัสดี
‎- หวัดดี ‎- ห้ามถ่ายเขา
‎- มันจะไม่หลุดไปไหนแน่ ‎- โอเค
‎ว่าไง คุณแม่
‎(คาเรน แม่ของชอว์น)
‎คุณจะว่ายังไงดี
‎มันบ้ามาก
‎อะไร แม้กระทั่งไปเข้าห้องน้ำ ‎ก็ต้องไปกับผู้รักษาความปลอดภัยเหรอ
‎โอ้ พระเจ้า!
‎พระเจ้า!
‎ฉันรักเธอ!
‎คุณเห็นนั่นไหม
‎"ฉันรักเธอ" เหรอ
‎ให้ตายเถอะ
‎หวัดดี!
‎เอาเลย ประหม่าเหรอ
‎ตอนนี้… ผมประหม่า ‎ผมเพิ่งจะประหม่าเอาตอนนี้
‎เรากลับไปตรงนั้นได้ไหมคะ
‎ทำไมล่ะ ลูกจะอยู่ตรงนี้กับพ่อ รอก่อน
‎ขอเสียงให้กับชอว์น เมนเดส!
‎มีใครมาจากนอกออนแทรีโอไหมครับ
‎มาจากไหนกันครับ
‎- มิชิแกน ‎- มิชิแกน!
‎ให้ตายสิ
‎บ้ามาก
‎ผมว่าผมได้ฟังเพลง "เซย์ ซัมติง" ‎ของ อะ เกรต บิ๊ก เวิลด์ เป็นครั้งแรก
‎แล้วก็แบบว่า "ว้าว มันเป็นเพลงที่ดีมาก"
‎เลยค้นหาในกูเกิล
‎และผลการค้นหาอันดับแรก ‎คืออันที่ชอว์นร้องคัฟเวอร์
‎ผมรู้สึกตะลึงเล็กน้อย ‎แบบว่า "นี่มันเหลือเชื่อมาก"
‎ลองติดต่อไป แล้วก็เฟซไทม์กับชอว์น ‎และแม่ของเขา
‎แล้วชอว์นก็เริ่มย่างเราด้วยคำถาม
‎เกี่ยวกับการทำงานของธุรกิจเพลง ‎ทำไมเขาต้องมีผู้จัดการ
‎และผมก็บอกพวกเขา ผมจริงใจ ‎แบบว่า…
‎"ฟังนะ ผมไม่ได้รู้ทุกอย่าง แต่ผมจะนั่งตรงนี้
‎ใช้เวลาทุกนาทีเพื่อค้นหาคำตอบพร้อมกับคุณ"
‎ผมบอกกับเขาเสมอว่า
‎"ผมต้องมีวงดนตรี ‎เพราะผมจะร้องแย่ถ้าร้องคนเดียว"
‎แล้วเขาก็แบบว่า "ไม่"
‎"ขึ้นไปบนเวทีซะ มีแค่นายกับกีตาร์ก็พอ"
‎ความมั่นใจของผมทั้งหมดมาจาก
‎การแสดงสองสามปีแรกด้วยกีตาร์ตัวเดียว
‎ผมเริ่มต้นจากห้องนอนเล็กๆ ในพิกเคอริง
‎จนได้เล่นต่อหน้าหลายพันคนในเวลาสองสามปี
‎(โบโลญญ่า โชว์ที่ 11)
‎(ออสโล)
‎ดูเจ๋งมากเลย
‎รู้สึกเหมือนกำลังถ่ายสารคดี
‎เอาละนะ
‎ผมยังไม่พร้อมที่จะเล่นให้สก็อตเลย
‎เขายังมาไม่ถึง
‎ทั้งหมดเกิดจากตอนที่ผมเจอเขา ‎แล้วเขาก็ใส่แว่นกันแดดสุดเท่อันนี้
‎บอกว่า "ถ้านายมีซิงเกิลอันดับหนึ่งเมื่อไหร่
‎- ฉันจะยกแว่นอันนี้ให้" ‎- ใช่
‎จากนั้นเพลงแรกที่ปล่อยออกไป ‎ก็ขึ้นอันดับหนึ่งเลย
‎ต้องมีทำนองสักหน่อย
‎ใช่ แบบว่า…
‎แบบนี้เป็นไง
‎ได้แล้วเหรอ
‎ในห้องผม มีของเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง
‎ที่มีหมายเลขจำนวนโชว์ที่เราจัด ‎และที่ที่เราไป
‎วันนี้เป็นครั้งที่แปด ในโคเปนเฮเกน
‎และมันทำให้ผมคิดได้ว่า ‎มันยังไม่ใกล้ครั้งที่ร้อยเลย
‎แล้วมันก็บอกว่าโคโลญ ไม่ใช่โคเปนเฮเกน ‎เราอยู่ที่โคโลญ
‎มันบอกว่าโคโลญ
‎ผมอาจพูดว่าโคเปนเฮเกนจริงๆ ก็ได้
‎แต่ผมอยากให้เราในทุกๆ คืน
‎จงจดจำไว้ว่ามันพิเศษมาก
‎ผมจะพูดมัน ผมรู้ว่ามันน่ารำคาญ
‎แต่มันพิเศษมากจริงๆ สิ่งที่เราทำมันวิเศษ
‎และทุกคนในนั้น ได้มาเจอเราเป็นครั้งแรก
‎ทุกๆ ครั้ง
‎- ไม่ว่าจะโชว์ที่หนึ่งหรือ 99 ก็ตาม ‎- ถูกต้อง
‎มันจะเป็นการเจอกันครั้งแรก ‎และนั่นคือสิ่งพิเศษ
‎แล้วก็ขอบคุณครับ มาลุยกันเลย
‎ลุยกันเลย
‎ทุกคนมากระโดดกัน!
‎ผมเคยมองไอดอลของผมแล้วคิดว่า ‎"พวกคุณไปอยู่จุดนั้นได้ยังไง"
‎"พวกเขาเกิดมาเพื่อเป็นตำนาน"
‎นั่นไม่ใช่ข้อเท็จจริง
‎ทุกคนต่างถามว่า ‎"นายจะทำอะไรถ้าสิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้น"
‎ผมรู้สึกงงกับคำถามนั้น
‎เพราะผมรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่ผมจะทำ
‎ผมเล่นถามตอบเมื่อวาน
‎เด็กหญิงคนหนึ่งถามว่า ‎"หนูจะเป็นนักแต่งเพลงแบบคุณได้ยังไง"
‎ทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ผมพูดกับพ่อทันที
‎ผมบอก "ผมอยากเป็นนักแต่งเพลง" ‎พ่อตอบ "ลูกแต่งเพลงได้ไหม"
‎ผมก็แบบว่า "ผมไม่รู้" ‎เขาก็บอกว่า "ไปแต่งเพลงมา"
‎ผมนั่งในห้องตัวเองและเล่นกีตาร์ไปเจ็ดชั่วโมง
‎จนมือผมเลือดออก ‎แล้วก็เล่นอีกเรื่อยๆ จนมันดีขึ้น
‎แล้วก็ฝึกฝน และผมไม่ได้บอกว่าทุกคน
‎ต้องทำเหมือนจะไปแข่งโอลิมปิก
‎ผมตอบเธอว่า "หยุดนั่งคิดถึงมันเฉยๆ"
‎"เธอเป็นนักแต่งเพลง ตอนนี้ก็ไปแต่งเพลงซะ"
‎คุณไม่ค่อยได้ยินเพลงที่เนื้อเพลงแบบว่า
‎"คุณดีเกินไปที่จะเป็นจริง"
‎- "ผมละสายตาจากคุณไม่ได้" ‎- ใช่
‎แม้กระทั่งทรัมเป็ตยังแบบ…
‎เพลงที่มีทรัมเป็ตมันเจ๋งทั้งหมดเลยใช่ไหม
‎ให้ความรู้สึกที่หรูหรา
‎มีบางอย่างที่ผมนึกถึงเวลาจะทำอัลบั้มใหม่
‎บางอย่างแบบว่า…
‎ความรู้สึกที่อบอวล รักเกินต้าน
‎(ไรน์เบ็ก นิวยอร์ก ‎การประชุมเรื่องอัดเพลง "วันเดอร์" ครั้งแรก)
‎พอจะทำให้เป็นเหมือน "นับถอยหลังจาก 100
‎จะได้นอนหลับเร็วขึ้น" ได้บ้างไหม
‎- เจ๋งมาก ‎- ใช่
‎ผมมีความรู้สึกว่า…
‎- ชอบเสียงเอคโค่ที่ต่อจาก "ฮัลโหล ฮัลโหล" ‎- ใช่ๆ
‎ใช่เลย
‎ตรง "ออล ไอ แฮฟ ทู ดู"
‎ใช่
‎พอไม่มีแล้วดีกว่าเยอะเลย
‎ใช่ ดีกว่าเยอะ
‎อีกรอบ
‎โอเคจอร์จ ย้ำอีกทีช่วง "โคลส มาย อาย"
‎มันเจ๋งมาก
‎เธอเช่าอะพาร์ตเมนต์ในเวสต์ วิลเลจ
‎เราเลยอยู่กันที่นั่น
‎แล้วเราสองคนตื่นมาตอนเช้าแบบว่า ‎"แย่แล้ว"
‎เราต้องตื่นขึ้นมาแล้วก็แยกกันขึ้นรถ
‎เพื่อมุ่งหน้าไปที่เดียวกัน
‎- ใช่ ‎- มันเจ๋งสุดๆ
‎ผมแบบ "ผมจะออกตอน 8:30 น."
‎เธอแบบ "ฉันก็จะออกตอนนั้น" ‎ผมก็บอก "โอเค"
‎มันเกือบเหมือนการใช้ชีวิตแบบปกติ
‎ในแบบที่แทบจะไม่ปกติเลย
‎แค่สวมเสื้อผ้าแล้วก็
‎วิ่งไปที่ร้านกาแฟเพื่อซื้ออเมริกาโน่
‎แล้วพวกคุณก็ขับรถมา
‎แล้วผมก็แบบ "ได้ เราไปทำงานกัน"
‎(นวร์ก นิวเจอร์ซีย์ ‎2019 เอ็มทีวี วิดีโอ มิวสิกอะวอดส์)
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ก็ดี คุณล่ะ
‎แล้วเราก็ทำแบบนี้
‎โอเค พอหันไปทางนี้ ฉันต้องทำแขนยังไง
‎มือนี้ ตอนที่คุณขยับมา… ‎แล้วก็ขยับมา
‎- แล้วก็มองไปข้างหลัง ‎- ชอบจัง
‎(คามิลล่า คาเบลโล)
‎- แล้ว… ‎- โอเค เข้าใจแล้ว
‎- คุณจะไปอีกฝั่ง ‎- ไม่นะ
‎- น้ำหนักทั้งหมดอยู่ตรงนี้ ‎- โอเค
‎จากนั้นคุณรู้เกี่ยวกับรอบนอกใช่ไหม
‎ฝั่งนี้เหรอ
‎ต้องมั่นใจว่า…
‎โอเค เป็นกันเองมาก
‎- เป็นกันเองมาก ‎- ใช่
‎ฉันรักนาย
‎รู้ใช่ไหม
‎รู้สิ
‎โอเคทุกคน ถึงเวลาแล้ว มาเริ่มซ้อมกันได้เลย
‎เราพร้อมจะถ่ายแล้ว ถ้าทุกคนพร้อม
‎คามิลล่าเคยอยู่วงฟิฟท์ฮาร์โมนี ‎และเราเปิดตัวกันแล้ว
‎ทัวร์แรกของผม
‎เธอเป็นผู้แสดงต่อจากผม
‎ผมเป็นคนแรกของรายชื่อผู้แสดง
‎เป็นเซ็ตที่สั้นที่สุด แล้วมันก็เกิดขึ้น
‎ตั้งห้าปีที่แล้วเลยนะ
‎เขาเป็นคน…
‎ที่ตั้งใจสูงมากเวลาทำอะไร
‎ฉันจะไม่เห็นเขาตลอดเวลาทัวร์
‎เขาจะเข้าๆ ออกๆ รถบัสของเขา
‎เล่นกีตาร์ แต่งเพลงกับเจฟ
‎อย่างที่รู้ ฉันคิดว่าเขาน่ารัก แต่ฉันก็แบบว่า…
‎"เขากำลังทำอย่างอื่น งั้นก็ช่างเถอะ"
‎แล้วก็ ฉันเดาว่าน่าจะเป็นช่วงสี่หรือห้าปีที่แล้ว
‎เราอยู่หลังเวทีการแสดงของเทย์เลอร์ สวิฟต์
‎ฉันไปที่ห้องแต่งตัวของเขาเพื่อทักทาย
‎แล้วเราก็เริ่มแต่งเพลงนี้กัน
‎หลังจากนั้นเราก็ใช้เวลาด้วยกันเยอะมาก
‎เพราะเรามีเพลงด้วยกัน
‎แล้วเราก็ออกทัวร์จิงเกิ้ลบอลด้วยกัน
‎และนั่นเป็นตอนที่ตำนานการผจญภัยเกิดขึ้นจริงๆ
‎ฉันชอบเขามาก
‎ฉันว่าเขาก็ชอบฉัน แต่…
‎ฉันไม่รู้จริงๆ
‎สำหรับสี่ปีที่ผ่านมา
‎เราเป็นแค่เพื่อน ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ
‎จนในที่สุดก็ได้มาคบกัน
‎เธอคอยอยู่ตรงนั้นมองดูผมอย่างเป็นห่วงเสมอ
‎เธอคอยสนับสนุน ‎และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คู่ชีวิตควรเป็น
‎เราอยู่ที่นิวยอร์ก แล้วเพลงผมถูกเปิดในวิทยุ ‎หรืออะไรสักอย่าง
‎และประเด็นสำคัญคือมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับเธอ
‎ผมก็แบบว่า "ใช่ มันเกี่ยวกับคุณ ‎เกี่ยวกับคุณทุกเรื่องเลย"
‎"เป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณมาตลอด"
‎เธอก็แบบ "หมายความว่าไง" ‎ผมก็แบบ…
‎"ทั้งหมดเป็นเรื่องของคุณ"
‎"ทุกเพลงที่ผมแต่งทั้งหมด"
‎แล้วผมก็ไล่ชื่อเพลงอย่าง ‎"ทรีต ยู เบตเทอร์" เพลงพวกนี้
‎เธอก็แบบ "โอ้ พระเจ้า" ‎เธอไม่รู้มาก่อนเลยจริงๆ
‎ตลอดเวลานั้นผมนึกว่าเธอรู้แล้วซะอีก
‎ผมไม่คิดว่าตัวเองจะแต่งเพลง ‎ที่จะเล่าเรื่องราว
‎และความรู้สึกที่มีกับเธอได้อย่างสมบูรณ์จริงๆ
‎ผมคิดว่ามันเหมือนตอนที่เราเห็น ‎ดวงจันทร์หรือดวงดาว
‎แล้วคุณพยายามจะถ่ายรูปมันด้วยไอโฟน
‎แต่ก็ทำไม่ได้ มันออกมาไม่สวยเลย
‎แล้วคุณก็แบบว่า "มันไม่ควรที่จะถูกถ่ายเก็บไว้"
‎เข้าใจใช่ไหม
‎มันควรมีไว้เพื่อเรามากกว่า
‎- อยากเล่นอีกรอบสนุกๆ ไหม ‎- เอาสิ
‎แค่เล่นอะไรแบบนั้น เล่นเพื่อปลดปล่อยเฉยๆ
‎- แบบนั้นแหละ ‎- ใช่เลย
‎โอเค เยี่ยม มาร้องเพลงต่อไปกัน
‎เพลงอะไรที่ทำให้สนุก ‎เพลงอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ของเรา
‎โดน ใช่เลย
‎ชอว์น หันมานี่หน่อย ชอว์น!
‎ชอว์น ทางนี้!
‎ชอว์น ทางนี้อีกหน่อย
‎โอ้ พระเจ้า!
‎มันบ้ามาก
‎บ้ามากจริงๆ !
‎เป็นการเดินพรมแดงที่สงบมาก
‎ผมจริงจังนะ
‎นั่นเรียกสงบเหรอ
‎นั่นคือสงบ
‎เดี๋ยวก่อน รองเท้าฉัน!
‎ไม่นะ!
‎รองเท้าฉัน
‎มันมีวิธีใส่ที่ถูกต้องไหม
‎แบบนั้นแหละ แต่ต้องผูกสองชั้น
‎ใครพร้อมแล้วบ้าง!
‎ขอน้ำหน่อยได้ไหมคะ
‎มาเถอะ ถึงเวลาแล้ว ลุยกันเลย
‎ในช่วงเวลานี้ ระหว่างหน้าร้อน ‎ที่คุณอยากจะตั้งชื่ออะไรให้มันก็ตาม
‎ในช่วง "ซินญอริต้า ‎กับ "อีฟ ไอ แคนท์ แฮฟ ยู"
‎คามิลล่ากับผมอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ในนิวยอร์กซิตี
‎ด้วยกันตามลำพังครั้งแรก
‎ทำเมนูไข่
‎และพยายามหาว่าเครื่องทำกาแฟใช้ยังไง
‎เรื่องปกติทั่วไป รู้ใช่ไหม
‎มันเจ๋งมากที่ได้เป็นผู้ชายอายุ 21
‎และแก่ขึ้นเรื่อยๆ
‎มันเกิดกับผมด้วยเหมือนกัน
‎ขอเสียงให้กับชอว์น เมนเดส!
‎และนั่นคือคามิลล่า คาเบลโลครับ!
‎(โทรอนโต รัฐออนแทรีโอ)
‎ความจริงแล้วผมประหม่านะ
‎ใช่ ผมรู้สึกกังวลที่จะกลับบ้านตอนนี้
‎นานแค่ไหนแล้วนะ
‎สามเดือนครึ่งมั้ง
‎มันนานมาก
‎ผมตื่นเต้นมากที่จะได้หยุดสองสามวัน
‎ได้อยู่กับเพื่อนและครอบครัว
‎ใช่ ตื่นเต้นมาก
‎(ไบรอัน เครเกน ‎เพื่อนสมัยเด็ก)
‎ผมโชคดีมากที่มีเพื่อนแบบไบรอัน
‎ยังไงเขาก็ชอบพวกมันอยู่ดี
‎เขาพยายามอย่างหนักในการดึงให้ผม ‎อยู่ในโลกแห่งความจริง
‎ฉันไม่สนหรอก ‎ถ้าเรามีการ์ดฟีฟ่า นายก็จะ
‎ฉันคงมีคะแนนสูง
‎นายคงมีคะแนนส่งบอล 76 ส่วนฉัน 82
‎ไม่มีทาง
‎ฉันคงได้ 93 ส่วนนายได้ 87
‎โรนัลโดได้เท่าไหร่
‎โรนัลโดเหรอ คิดว่าน่าจะ 94
‎ใช่ ฉัน 93
‎ถ้าไม่มีเขาเหรอ ไม่รู้สิ ‎ผมคงเป็นไอ้บ้าไปแล้วมั้ง
‎ทำเสียงโน้ตเดียวกับฉันได้ไหม ‎นั่นคือคำถาม
‎เขาเป็นคนเชื่อมผมกับเพื่อนๆ ที่บ้าน
‎ผมน่าจะสนิทกับเพื่อนๆ แถวบ้าน ‎มากกว่าที่เคย
‎พวกเขาต่างสนับสนุนผม
‎ตั้งแต่ครั้งแรกที่ "ไลฟ์ ออฟ เดอะ ปาร์ตี้" ‎ถูกปล่อยออกมา
‎และตอนนี้เราได้อยู่พร้อมหน้ากัน
‎ผมอยากให้พวกเขามองไปรอบๆ และภูมิใจกับมัน
‎และให้รู้สึกว่า "นี่คือความสำเร็จของเรา ‎มากกว่าของเขาคนเดียว"
‎"เห็นไหม เราทำได้แล้ว"
‎"มันสวยงามแค่ไหน"
‎เอาละ ห้องนอน นายทำหน้าที่ได้ดีมาก
‎ไว้เจอกันครั้งหน้า
‎ขอบคุณพระเจ้าฉันไปแล้ว
‎กีตาร์คู่
‎ไปกันเลยเพื่อนยาก
‎ดีใจที่ได้เจอ เพื่อน
‎- ดีใจที่ได้เจอ ยินดีต้อนรับกลับมา ‎- ขอบคุณ
‎นายเจ๋งมาก
‎ยินดีต้อนรับ
‎น่าจะถูกล็อกไว้มาสามเดือนแล้ว
‎มาเลย
‎ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้านอันแสนผาสุกของผม ‎กลิ่นดีจังเลย
‎โอเค ทุกอย่างเหมือนจะปกติดี
‎ห้องนายล่ะไบรอัน ปกติดีไหม
‎ดูอยู่
‎ดูหมดแล้วหรือยัง
‎ดูแล้ว
‎สัญญาณเตือนภัย!
‎แย่ที่สุดเลย
‎เป็นเพราะไม่ได้อยู่บ้านมานาน
‎วิวตรงนี้เป็นวิวที่สวยที่สุด ‎ที่ผมเคยเห็นในโทรอนโตเลย
‎ยกเว้นการก่อสร้างที่น่าแขยงนั่น มันคืออะไร
‎ให้ตายสิ พวกเขากำลังสร้างห้าง ‎หรืออะไรสักอย่าง
‎นั่นเจ๋งมากเลยใช่ไหม โรเจอร์ เซ็นเตอร์
‎นายอยู่ตรงข้ามลานจอดรถเลย
‎สามารถมองเห็นโรเจอร์ เซ็นเตอร์ ‎จากอะพาร์ตเมนต์ผม
‎ที่จริงมันมองเห็นได้จากห้องนอนผมด้วย
‎เวลาตื่นมาตอนเช้า
‎มันบ้ามากที่คิดว่าผมได้เล่นที่นั่น
‎ให้ตายสิ
‎หวัดดีครับแม่
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ดีครับ เรากำลังไปหา
‎โอเค แม่กำลังคิด… เพราะแม่เพิ่งคุยกับเอมี่
‎ผู้ประสานงานที่ติดตามลูก ‎แต่เธอบอกว่าไม่แน่ใจ
‎ว่าลูกจะออกไปรับอลิยาห์ที่วิทบีหรือเปล่า
‎ใช่ ผมกำลังไปรับน้อง อีก 30 นาทีน่าจะถึง
‎โอเคลูกรัก ไว้เจอกัน
‎ว่าไง!
‎หวัดดีครับ
‎ลูกสาวผมเป็นแฟนตัวยงของคุณ
‎อยากเปลี่ยนเป็นโหมดเซลฟีไหมครับ
‎ฝากทักทายลูกสาวคุณด้วย
‎ทักทายเธอหน่อยได้ไหม เธอชื่อเบอริน่า
‎เบอริน่า ผมรักคุณ
‎- ขอบคุณมาก ‎- ยินดีครับ
‎ความรักจากชาวแคนาดา
‎หวัดดี
‎วันนี้เปิดเทอมวันแรกเหรอ
‎- ใช่ ‎- ก็เลยต้องใส่ชุดนักเรียนมา
‎ใช่ ฉันก็ใส่ตลอดแหละ
‎พี่รู้ แค่ไม่ได้นึกถึงมัน
‎ดูมันสิ
‎ให้ตายเถอะ นี่สนามของเรา
‎ไบรอันกับผมปีนขึ้นไปบนนั้นได้แน่นอน
‎สาบานต่อพระเจ้าเลย
‎เขาได้บอกไหม
‎นี่คือสนามหญ้าของเรา สนามหญ้าที่เราพูดถึงกัน
‎นี่คือที่ที่เราโตขึ้นมา
‎นี่คือเหตุผลว่าทำไมตอนเราพูดถึงพิกเคอริง ‎เราจะหลงใหลกับมัน
‎ดูนี่สิ
‎- โย่ ‎- ดูสิ ฉันพาเทนี่มาที่สนามหญ้า
‎ไม่ ว่าไงนะ
‎ว้าว
‎เป็นไงบ้างล่ะ
‎มันโคตรดีเลยล่ะ
‎- ให้ตายสิ ฉันน่าจะไปด้วย ‎- ใช่
‎มันน่ามหัศจรรย์มาก
‎ตอนนี้มันน่าเหลือเชื่อมาก
‎ตอนที่เขาเริ่มร้องเพลงใหม่ๆ ‎เอาจริงเลยนะ เขาไม่ได้ยิ่งใหญ่เลย
‎ฉันแบบ "โอเค อะไรก็เถอะ ‎มาดูกันว่าจะเป็นยังไง"
‎มันเป็นเสียงรบกวนมากในบ้าน น่ารำคาญสุดๆ
‎แบบเลวร้ายมาก
‎ฉันถามเขาว่าวันหนึ่งอยากดังหรือเปล่า
‎แล้วเขาก็ดับความคิดฉันเร็วมาก
‎บอกว่า "ไม่ พี่ไม่อยากดัง มันดูเลวร้ายมาก"
‎ไม่รู้ว่าเขาจำมันได้ไหม ‎แต่ฉันจำได้เหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานเลย
‎ฉันจำได้ว่าเคยถามพี่ตอนเริ่มร้องเพลงใหม่ๆ
‎ว่าวันหนึ่งพี่อยากดังหรือเปล่า
‎แล้วพี่ก็เอียนกับความคิดนี้
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎พี่แบบว่า "ไม่ พี่ไม่มีวันอยากดัง
‎ชีวิตแบบนั้นน่ะเหรอ"
‎- อ้อ ใช่ น่าจะใช่ ‎- ฉันจำได้ว่าพี่พูดแบบนั้น
‎พี่พูดมันตลอดด้วย
‎เพราะเห็นชัดว่าพี่ทำได้ดี ‎แล้วคนก็เริ่มสังเกตเห็น
‎ฉันก็เลยแบบ ‎"โอเค พี่จะต้องดังแน่นอน บางทีนะ"
‎แล้วพี่ก็แบบ
‎- "พี่ไม่อยากดัง" ‎- ไม่เห็นจำได้เลย
‎ฉันจำได้ เราพูดเรื่องนี้ตลอดเวลาที่อยู่ในออฟฟิศ
‎ก็นะ เห็นได้ชัดว่าพี่เปลี่ยนใจ
‎ผมเคย…
‎ประตูตรงนี้…
‎ตอนเลิกเรียน
‎ทุกคนก็จะรีบวิ่งออกมา
‎แล้วก็พากันนั่งเล่นตรงหน้านี้ตอนวันศุกร์
‎คนสองร้อยคนนั่งเล่นกันตรงนี้
‎ช่วยกันคิดว่าวันศุกร์ทำอะไรดี
‎- มันรู้สึกดีมาก ‎- จริงเหรอ เราไม่ได้ทำแบบนั้น
‎ทุกคนทำแบบนั้น
‎ยินดีต้อนรับกลับบ้าน
‎ฉันต้องทำการบ้าน
‎ทุกคน ยินดีต้อนรับ
‎นี่คือบ้านของผม!
‎ให้ตายเถอะ
‎นี่มันโง่มาก
‎โง่มาก
‎มันคือแผ่นเหล็กที่ใหญ่ที่สุดที่คุณเคยเห็น
‎ผมเข้าไปทุกห้องนอนแล้ว แต่นี่คือห้องนอนของผม
‎นี่คือห้องที่ผมอัดคลิปลงแอปไวน์
‎มันเล็กมากเลยใช่ไหม
‎นี่แหละเพื่อนยาก
‎หมอนใบนี้มัน… ให้ตายเถอะ
‎กลิ่นมันหอมมาก
‎แทบจะต้านไม่อยู่แล้ว
‎แม่ ผมรู้สึกเหมือนว่าได้กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง
‎เขาจะกลับมาเพื่อกินเท่านั้น
‎ไม่จริงเลย
‎- จริงต่างหาก ‎- อันนี้คืออะไร
‎ทุกครั้งที่เดินเข้ามาหิวโซตลอด
‎ดูนี่สิครับ ดูเสื้อแขนยาวนี่สิ
‎- มันคือคามิลล่า ‎- ให้ตายเถอะ
‎แฟนผมเอง แม่รู้เรื่องเธอไหม
‎ไม่ แม่ไม่รู้ ชอว์น
‎ลูกทำเงินได้มากกว่าเราทั้งหมด ‎แต่กลับบ้านมากินฟรีเนี่ยนะ
‎ใช่แล้ว
‎และจะไม่หยุดด้วย
‎ว่าไงลูก
‎รู้ไหมว่าอะไรที่บ้า นี่คือช่วงที่ผมใช้เวลา
‎อยู่บ้านนานที่สุด ในรอบหนึ่งปี น่าจะใช่
‎ในสามวันนี้ ใช่ไหม
‎แน่นอน
‎ฉันชอบมาก ทุกครั้งที่เขากลับบ้าน ‎ฉันพยายามให้เขาอยู่ต่อเสมอ
‎แล้วลูกก็ได้ผ่อนคลายด้วย
‎- ใช่ ‎- ปกติเขามาแล้วก็กิน แล้วก็แบบ
‎"โอเค ผมไม่ได้อยู่นานนะแม่"
‎เราอาจจะได้ดูหนังด้วยกัน แค่นั้นแหละ
‎- ใช่ ‎- ตอนคริสต์มาสอีฟเขาอยู่
‎เขามาอยู่ด้วยในคืนคริสต์มาสอีฟ
‎เพราะเขารอซานตาคลอสกับอลิยาห์
‎- ถูกต้อง ‎- จากนั้นพวกเขาตื่นมาในตอนเช้า
‎แล้วซานตาคลอสก็วางของขวัญไว้ที่ใต้ต้นไม้
‎- ใช่ไหม ‎- แม่ไม่หยุดพูดเรื่องนั้นเลย
‎- ไม่ ‎- ซานตาคลอสมีจริง
‎- ใช่ ‎- ใช่ไหมครับ
‎- ถ้ามีความเชื่อเท่านั้น ‎- ผมเชื่อ
‎ใช่ นั่นไง
‎วันนี้พ่อไปสนามกีฬาหรือเปล่า
‎ไม่ พ่อไปเมื่อวาน
‎- ในนั้นใหญ่มากเลยใช่ไหม ‎- อลังการมาก
‎ผมจะไม่ให้ตัวเองเห็นอะไรจนกว่าผมจะไปพรุ่งนี้
‎- พรุ่งนี้พ่อก็จะไป ‎- กี่โมงครับ
‎- น่าจะช่วงเที่ยง ‎- เที่ยงเหรอ
‎ช่วงจัดเลี้ยงไง เพราะงั้นเราถึงไป
‎เยี่ยมๆ ฉลาดมาก
‎มีอย่างอื่นด้วยเหมือนกัน
‎ผมเขียนมันตอนอยู่ห้องรอแสดงเมื่อวันก่อน
‎ไม่มีเนื้อเพลง
‎โอเค มันเหมือนวงออร์เคสตราบนสวรรค์ ‎และเสียงกลองที่อลังการ แล้วมันก็…
‎จากนั้นก็เงียบมาก แล้วเสียงของผมก็…
‎ตอนนี้รถผมกำลังขับตัวเอง
‎เมื่อวานนี้เราดูวิดีโอตอนที่เราอายุประมาณ 16
‎เราสองคนจมอยู่กับมัน
‎เรามองหน้ากันแล้วแบบว่า ‎"รู้สึกไม่ค่อยดีเลย"
‎เพราะเราถูกพากลับไปตอนอายุ 15 ‎ที่ไม่มั่นคงและไม่มั่นใจ
‎และผมรู้สึกแบบว่า ‎"ว้าว เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นจริงๆ "
‎เรามองหน้ากันและแบบว่า ‎"ตอนนี้เรารู้สึกแปลกๆ ใช่ไหม"
‎แล้วเธอก็บอกว่า "ใช่ เรารู้สึกแบบนั้น"
‎แล้วผมก็แบบ "ผมมีความสุขมากรู้ไหมว่าทำไม
‎เพราะผมไม่รู้ว่าจะอธิบายให้คนอื่นฟัง ‎ได้ดีหรือเปล่า"
‎เหมือนเสียงหัวใจนายเลย
‎เหมือนเสียงหัวใจฉัน ใช่เลย
‎ผมเคยผ่านช่วงเวลาครั้งใหญ่ ‎ที่ผมเคยเขียนมันซ้ำแล้วซ้ำอีก
‎"ผมควบคุมสมองด้วยเสียงของผม"
‎"ผมร้องเพลงโดยไม่เครียด"
‎"เสียงอกของผมแข็งแรงและสุขภาพดี"
‎นี่คือ…
‎สองสัปดาห์ก่อนที่เราจะขายตั๋ว ‎ของโรเจอร์ เซ็นเตอร์ 24 พ.ย. 2018
‎ผมเขียนว่า "นี่ไง"
‎"ผมจะขายตั๋วของโรเจอร์ เซ็นเตอร์ให้หมด"
‎ผมจำได้ว่าอยู่ที่คอนโดนี้
‎- และในวันที่ 28 พ.ย. วันที่ 25 ปี 2018 ‎- แล้วนายก็เขียน
‎- "ตั๋วที่โรเจอร์ เซ็นเตอร์ขายหมดเกลี้ยง" ‎- "ตั๋วที่โรเจอร์ เซ็นเตอร์ขายหมดเกลี้ยง"
‎เพราะงั้นมันถึงได้ผล เพราะผมเขียนมันลงใน ‎สมุดบันทึกสำแดงฤทธิ์ของผม
‎ใช่ มันคือความเพียร
‎มีความเพียรตรงนี้ด้วย
‎(โรเจอร์ เซ็นเตอร์ โทรอนโต ‎โชว์ครั้งที่ 77 ของทัวร์)
‎คุณทำในสิ่งที่คุณชอบ…
‎ผมคิดว่าโรเจอร์ เซ็นเตอร์ ‎คือเป้าหมายของผมมาตลอด
‎เพราะตอนที่ผมเริ่มเล่นดนตรีใหม่ๆ ‎ผมขับรถผ่านมันทุกวัน
‎และพูดว่า "สักวันต้องเล่นที่นี่ให้ได้"
‎ให้ตายสิ
‎ใช่แล้ว เพื่อน!
‎ให้ตายเถอะ
‎นี่มันอะไรเนี่ย
‎ผมไม่รู้ว่าควรมองตรงไหนดี
‎- เวทีอยู่ไหน ‎- ตรงนั้นไงน้องชาย
‎นี่มันบ้ามาก
‎ใหญ่ขนาดนี้เลย
‎บ้าสุดๆ เลย!
‎เวทีดูเล็กไปเลย
‎เหมือนเวทีเล็กไปเลยใช่ไหม
‎รู้สึกว่าเวทีมันเล็กไหม
‎หมายถึง ผมรู้ว่าเอาเวทีมาใส่ใหม่ไม่ได้ แต่..
‎น้องชาย ดูสิว่านายทำอะไร
‎ผมรู้ พอเดินขึ้นมา ‎ผมแบบว่า "เวทีมันเล็กไปเหรอ"
‎- ยอมรับมันซะ ‎- ความจริงมันรู้สึกเหมือนเมืองเลย
‎ดูสิ
‎ผมมองดูโรเจอร์ เซ็นเตอร์และเป็นครั้งแรก
‎ที่ผมเริ่มจะประหม่า เข้าใจใช่ไหม
‎ผมเดินไปที่ถนน คนขายกาแฟบอกว่า
‎"ผมจะไปดูโชว์ของคุณพรุ่งนี้"
‎คนเฝ้าประตูที่คอนโดผมบอกว่า ‎"ผมจะไปดูโชว์ของคุณพรุ่งนี้"
‎นี่เป็นสิ่งที่ครอบครัวทำกันจริงๆ
‎มันไม่ใช่แบบว่า
‎คุณกำลังแสดงโชว์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ‎มันเหมือนว่า
‎"ดูความน่าเหลือเชื่อนี่สิ ‎เรากำลังอยู่ที่บ้านเกิดของเขา" มากกว่า
‎"มีความรักอบอวลไปทั่ว"
‎"เขากำลังทำการแสดง"
‎"แล้วมันก็เป็นสนามกีฬา ‎ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศด้วย"
‎ผมรู้สึกบ้าคลั่งมาก ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
‎มาร้องด้วยกัน!
‎เอาเลย!
‎สำหรับปีนี้ทั้งปี และเกือบทั้งชีวิต
‎มันรู้สึกเหมือนคุณคาดหวังว่าจะมีการแสดงแบบนี้
‎คุณกำลังยืนอยู่หน้าผู้ชมห้าหมื่นคน
‎และมันรู้สึกเหมือนฝันไปทั้งหมด
‎มันเหมือนว่าเท้าลอยอยู่เหนือพื้น
‎เหมือนเวทมนตร์ล้วนๆ แต่ต้นจนจบ
‎ทุกคนร้องพร้อมกันนะ เอาเลย
‎ผมรักพวกคุณมาก ขอบคุณนะครับ
‎ผมรู้สึกเหมือนมีรักที่แท้จริงเกิดขึ้นในคืนนั้น
‎โทรอนโต ผมรักพวกคุณด้วยหัวใจทั้งหมด ‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมากที่ให้เราได้เล่นที่นี่
‎แมนนี่!
‎ผมโมโหมาก นึกว่าพวกพ่อกลับไปแล้ว
‎โอ้ ชอว์น!
‎ไม่มีโชว์ไหนดีกว่านี้อีกแล้ว
‎ชอว์น ย่าภูมิใจกับหลานมาก
‎ร้องไห้ไปเยอะเลย
‎ชอว์น!
‎ถ้าเป็นฉันจะใช้เต็มเซ็ตสองรอบ
‎เราทำมันซ้ำได้ ถ้าต้องการ
‎- สองรอบกำลังดี ‎- ใช่
‎ดนตรีเบื้องหลังตอนนี้…
‎สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมเวลาออกทัวร์อะไรพวกนี้ ‎ผมจะหมกมุ่นอยู่กับคอร์ดเพลง
‎ผมเอาแต่เล่นอันนี้ตลอด
‎บางอย่างประมาณนั้น
‎- ใช่ ‎- เริ่มจากร้องเสียงเดียวกันสู่การประสานเสียง
‎สำหรับผมคงแบบ "ทำไม่ได้หรอก"
‎- พูดจริงเหรอ ‎- ฉันต้องทวนตรง…
‎ส่วนใหญ่ผมต้องเล่นเปียโน ‎ลงในบางช่วงของชิ้นงาน
‎ผมอาจเข้าไปในนั้นกับพวกคุณด้วย ‎เพราะมันดูเหมือนจะสนุก
‎อีกรอบนะ ผมจะไปฟังดูสักหน่อย
‎เพราะเรามีฟังก์ชันที่แตกต่างไปแต่ละคน
‎แบบนี้แหละ
‎และเราต้องการอันนี้
‎มีใครทำเสียงโน้ตนี้ได้ไหม
‎คุณทำได้ใช่ไหม
‎- ค่ะ ‎- เสียงเบาไปหน่อย
‎ปุ่มของคุณอยู่ไหน ‎เราจะเพิ่มเสียงให้คุณอีกหน่อย
‎ใช่ เราต้องการเสียงแบบนั้น
‎ผมรู้สึกกดดันเสมอเวลาต้องทำเพลง
‎ที่ต้องทำให้ดีกว่าที่เคยทำมา
‎ผมรู้สึกว่าครั้งนี้ ผมอยู่ที่สตูดิโอ
‎แล้วก็รู้สึกแบบว่า ‎"โอเค อะไรจะเกิด ก็ให้มันเกิดเลย"
‎เราจะอัดแล้วใช่ไหม จอร์จ
‎ไม่ใช่แค่ต้องยอมรับความไม่สมบูรณ์ ‎แต่ต้องอ้าแขนรับความไม่สมบูรณ์ด้วย
‎เพราะความไม่สมบูรณ์ในช่วงเวลานั้น ‎จะกลายเป็นสิ่งวิเศษในอนาคต
‎ไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรได้อีก
‎บางทีผมอาจทำมากไปหน่อยตอนอยู่บนเวที
‎อาจจะ
‎- รู้ใช่ไหม ‎- ใจเย็นลงหน่อยก็ได้
‎นายเพิ่มเพลงเข้าไปเองด้วย
‎สองเพลง
‎- และช่วงเมดเล่ย์ก็ยาวกว่าปกติ ‎- ใช่
‎นายเลยเหนื่อยกว่าเดิม
‎ลอนดอนสบายดีไหม!
‎(ลอนดอน ‎โชว์ครั้งที่ 26 ของทัวร์)
‎ขอโทษนะครับทุกคน คืนนี้เสียงผม ‎ไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่
‎ผมต้องการให้พวกคุณช่วยมากที่สุดที่จะทำได้
‎ผมสัญญาว่าจะร้องอย่างสุดความสามารถ ‎แต่ก็ทำได้เท่าที่เสียงของผมทำได้
‎ดังนั้น ขอบคุณมากนะครับ
‎นี่คือเครื่องอัดวนซ้ำ
‎ถ้าพร้อมไปเมื่อไหร่ก็บอกนะ
‎- ที่นายเพิ่งทำไป… ‎- ผมรู้
‎เราอยู่ในโชว์ที่ 104 ของทัวร์ และ…
‎ครึ่งหนึ่งของผมเริ่มที่จะเป็นแบบว่า
‎"อย่าลืมพูดว่าซาบซึ้งอย่างยิ่ง" ‎เพราะผมรู้สึกแบบนั้น
‎อย่างมากที่สุด ผมซาบซึ้งมาก
‎ผมชอบการแสดงพวกนี้มาก ‎ผมไม่เคยสนุกแบบนี้มาก่อน แต่…
‎ในขณะเดียวกันผมแค่อยากอยู่กับพ่อแม่ ‎แล้วก็ดูหนังกัน
‎- บ้ามาก ‎- จะทำต้นไม้บ้านผมใช่ไหม
‎ใช่ แม่จะทำต้นไม้ แต่ไม่ทำอย่างอื่นนะ
‎ขับรถไปรอบๆ ชานเมือง ‎นอนบนสนามฟุตบอล แล้วก็…
‎สูบมวนกัญชา แหงนหน้าดูดาวกับเพื่อนๆ
‎แล้วก็กินแผ่นเนื้อตากแห้ง
‎แบบไม่ต้องคิดอะไรมากเลย
‎รู้ไหม สิ่งพวกนั้นมันเหมือน…
‎ผมว่าผมเริ่มคิดถึงมันหน่อยแล้ว
‎มันตึงเครียดตลอดเวลา
‎ผมคิดถึงเรื่องนั้นมากจริงๆ
‎ถ้าผมบอกโลกว่า ‎ผมเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง
‎แล้วพวกเขาจะไม่มาดูการแสดง
‎และหยุดฟังเพลง แล้วก็ประมาณว่า
‎เรื่องบ้าคลั่งพวกนี้จะยุติลงไหม
‎เราก็จะแบบว่า ‎"บางทีไม่ควรบอกพวกเขา"
‎"บางทีควรจะเก็บอุบายนี้ไว้"
‎"บางทีผมควรจะแกล้งทำตัวเป็น ‎ซูเปอร์แมนให้นานกว่านี้อีกนิด"
‎แค่เล่นไปเรื่อย
‎เขียนข้อความนิดหน่อยบนอินสตาแกรม
‎"รู้สึกตื้นตันกับชีวิตในวันนี้"
‎"ผมอยู่ตรงนี้ ตอนนี้ และมันงดงาม"
‎"มันงดงามมาก"
‎"งดงามมาก"
‎(รู้สึกตื้นตันกับชีวิตในวันนี้ ‎ชีวิตงดงามมาก ขอบคุณครับ)
‎นั่นแหละที่ผมจะให้
‎(รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล)
‎ผมพยายามค้นหาคำตอบตั้งแต่มันเริ่มแล้ว
‎และผมก็มีหลายพันล้านวิธี
‎ผู้คนก็จะแบบว่า "ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดกับคุณ" ‎แล้วก็มีคำตอบเชิงตรรกะมากมาย
‎แต่ไม่มีคำตอบไหนที่เราพอใจเลย
‎ผมวอร์มเสียงอยู่สม่ำเสมอ
‎และผมก็เช็กเสียงตัวเองอยู่เรื่อยๆ ‎เพราะกลัวความจริงที่ว่า
‎วันหนึ่งผมจะขึ้นร้องเพลง ‎แล้วเสียงไม่ยอมออกมา
‎เปิดช่องด้านหลังคอหน่อย หายใจเข้าลึกๆ
‎ผ่อนคลายมันและเปิดออก
‎พวกเขาทำอะไร
‎พวกเขากำลังวิ่ง เพราะเห็นคนอื่นวิ่ง
‎โชว์นี้จะสุดยอดมาก
‎พวกเขากำลังกรีดร้อง
‎วงดนตรีออกไปตรงนั้นหรือเปล่า
‎บางทีอาจเป็นเพราะผมเพิ่งโพสต์รูป ‎ดวงอาทิตย์ตกดินบนอินสตาแกรม
‎แต่ก็ไม่ได้แปลว่าผมอยู่ข้างล่างนะ
‎- ว่าไง ‎- นี่เป็นประสบการณ์ที่ดีมาก
‎โอ้ พระเจ้า
‎- ฉันพูดไม่ออก ‎- ไม่เป็นไร
‎ดีใจมากที่ได้เจอคุณ
‎ใช่ครับ
‎มันทำให้ฉันรู้สึกว่าเชื่อมถึงคุณ ‎และเชื่อมถึงคนที่อยู่รอบๆ
‎ฉันรู้สึกขอบคุณมาก แล้วก็…
‎ให้ตายเถอะ
‎- มาถ่ายรูปกันไหม ‎- ค่ะ
‎เวลาที่คุณไปถึงโรงแรม ‎ในประเทศที่ไม่เคยไปมาก่อน
‎แล้วมีคนหนึ่งพันคนรอคุณอยู่ด้านนอก
‎ไม่ว่าจะผ่านมันไปกี่ครั้ง มันก็ยังรู้สึกว่า…
‎มันเหมือนฝัน
‎ไม่รู้ว่ามันจะรู้สึกปกติได้หรือเปล่า
‎ไม่รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ควรรู้สึกปกติไหม
‎ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ
‎ขอบคุณมาก!
‎ขอบคุณมาก ชอว์น เรารักนายนะ!
‎(เซาเปาโล ประเทศบราซิล ‎โชว์ครั้งที่ 95 ของทัวร์)
‎ว่าไงทุกคน
‎เราอยู่ที่บราซิล ในช่วงสุดท้ายของทัวร์
‎ผมตื่นขึ้นมา รู้สึกว่า…
‎วันนี้ไม่สบายมาก
‎เป็นวันก่อนที่ผมจะเล่นในสนามกีฬา ‎สองแห่งในเซาเปาโล
‎รู้อะไรไหมครับ มันจะไม่เป็นไร เพราะว่า…
‎ผมดูวิดีโอของโคบี ไบรอันต์บนยูทูบ ‎แล้วรู้สึกดีมาก
‎- เพราะเส้นเสียงฝั่งขวาของผมบวม ‎- ใช่ มันบวมขึ้น
‎ก็เลยอยากตรวจดูหน่อย
‎แต่ผมมีวอลุ่มเสียง ผมดึงกลับมาได้
‎- โอเค คุณแค่… ‎- แต่ผมเลือกที่จะไม่ทำ ใช่ครับ
‎ครับ
‎ขอบคุณมากครับ
‎(เซาเปาโล โชว์ที่ 95)
‎ว่าไง เป็นไงบ้าง
‎ก็ดี
‎ฟังนี่นะ มันแบบว่า…
‎ไม่รู้สิ มันทำให้ฉันกังวล
‎ตอนนี้ที่นั่นกี่โมงแล้ว
‎ตีสามครึ่ง
‎แล้วจะขึ้นแสดงกี่โมง
‎แปดโมงครึ่ง
‎ฉันไม่คิดว่าเป็นความคิดที่ดี ตามความรู้สึกฉันนะ
‎ผมจะพาคุณไปหาเคซ
‎คุณจะได้คุยกับเขา โดยอ้างอิงจาก…
‎ที่คุณบอกว่าอิงจากเสียงผม
‎อิงจากเสียงของนายแล้ว นายไม่ควรพูดด้วยซ้ำ
‎ฉันกลัวว่ามันจะทำให้นายบาดเจ็บ จากนั้น…
‎ได้ยินผมไหม
‎ได้ยิน
‎ว่าไง
‎ใช่ เราเฟซไทม์หาหมอนาซารี ‎ตอนที่เราอยู่กับหมออีกคนแล้ว
‎เขาได้ดูวิดีโอและการส่องกล้องทั้งหมดแล้ว
‎ทุกอย่างผ่านสายตาเขา
‎เข้าใจ ฉันเชื่อในสิ่งที่นายพูด และเห็นด้วย
‎ใช่ ความจริงอยู่ที่ตอนขึ้นร้องเพลง
‎ใช่ ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‎เสียงจะออก หรือไม่ออก
‎โอเค ถ้านายบอกว่ามันจะอันตราย ‎ถ้าวอร์มเสียงกันตอนนี้
‎งั้นก็ไม่ต้องทำดีกว่า
‎เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก เอริค
‎โอเค บาย
‎แค่อยากให้รู้ไว้ ฉันย้ำตลอดแล้วว่า ‎เรายังเหลือ 11 โชว์ต่อจากนี้
‎และถ้าเราพยายามฝืนทำให้โชว์นี้จบ
‎มันจะทำให้เกิดความเสียหายต่อโชว์ที่เหลือ
‎เราต้องเริ่มคิดเรื่องนั้น
‎- แผนการแสดง ใช่ ‎- ใช่
‎คุณหมอนาซารี ผมเคซเอง
‎เราจะประชุมร่วมกับเอริค
‎แล้วก็มีผมกับชอว์นอยู่ด้วย
‎แล้วชอว์น ดีขึ้นบ้างไหม
‎ไม่ครับ
‎อีกห้าชั่วโมงจะขึ้นแสดงใช่ไหมเคซ
‎เรากำลังรอประตูเปิดอีกครึ่งชั่วโมง
‎อีกครึ่งชั่วโมงเหรอ ทำไมเร็วจัง
‎เพราะว่ามันเป็นสนามกีฬา
‎เข้าใจแล้ว
‎ฉันแค่อยากบอกว่า เราเคยเห็นคนที่พูดว่า
‎"ฉันจะฝืนทำมันให้จบ"
‎แล้วเส้นเสียงพวกเขาก็แตกอย่างรุนเแรง ‎จนต้องเข้าห้องผ่าตัด
‎ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่คิดไม่ตก ‎ถ้าจะยกเลิก แต่…
‎ฉันจะขอเข้าไปยุ่งและบอกนายว่า
‎นายไม่มีเสียงเลย ‎แล้วเรามีอีก 11 โชว์ที่ต้องเล่น
‎นอกสนามกีฬา
‎นายจะทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ‎สำหรับ 11 โชว์ที่เหลือ
‎ใช่
‎นายคิดว่าไง ชอว์น
‎ไม่รู้สิ ผมไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะตัดสินใจเลย
‎เขารู้สึกหนักใจ
‎แค่อยากให้ชัดเจน ทั้งสองคนพูดว่า
‎เราควรยกเลิกการแสดง ใช่ไหม
‎- เราไม่มีข้อโต้แย้งสำหรับเรื่องนั้น ‎- โอเค
‎ทางนี้จะปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ และ…
‎จะแจ้งผลการตัดสินใจครั้งสุดท้ายให้ทราบ
‎แล้วจะอัปเดตกับคุณอีกที
‎- โอเค ‎- เอาละ ขอบคุณมากทุกคน
‎ไว้คุยกันอีกที
‎เดี๋ยวค่อยเจอกันนะ
‎ยกเลิกเหรอ ยกเลิก!
‎"ใจผมสลายมากที่ต้องทำแบบนี้
‎แต่หมอบอกผมว่า ‎ผมไม่สามารถขึ้นแสดงในคืนนี้ได้
‎ไม่อย่างนั้นมันจะเสี่ยงต่อ ‎ความเสียหายระยะยาวของเสียงผม"
‎"ผมรักทุกคนมาก
‎และขอโทษอย่างสุดซึ้งจากใจ
‎ผมหวังอย่างยิ่งว่าจะได้ขึ้นแสดงในคืนนี้"
‎"ผมสัญญาว่าจะตอบแทนทุกคน ‎ในครั้งหน้าที่มาอเมริกาใต้"
‎- แม่ครับ ‎- ลูกรัก แม่เสียใจด้วย
‎เมื่อคืนนี้เป็นโชว์ที่เยี่ยมมาก
‎พวกเขาต้องเห็นว่าลูกเป็นอะไร ‎มันไม่ใช่ว่า…
‎ลูกไม่เคยไปที่นั่น พวกเขาเห็นลูกแล้ว
‎พวกเขาเคยได้สัมผัสแล้ว
‎มันไม่ใช่ว่าลูกไม่ได้ไปที่นั่นตอนนี้
‎ลูกบอกแม่ว่าไม่สบาย แล้วก็มีปัญหาเรื่องเสียง
‎แต่ลูกไม่ได้บอกว่าอาการหนัก
‎ไม่เป็นไร มันไม่ใช่วันสิ้นโลกหรอก
‎หายใจเข้า
‎ครับ
‎มันช่วยไม่ได้นี่นา
‎ผมรักแม่นะ
‎เหมือนกัน แม่รักลูกมากกว่าอีก
‎ลูกทำดีแล้ว ลูกเก่งมาก
‎มันเป็นเรื่องไม่คาดฝัน
‎รู้อะไรไหม แฟนๆ จะต้องเข้าใจแน่
‎แม่นึกว่าลูกแค่ต้องการพักเสียง ‎ไม่รู้ว่ามันสาหัสขนาดนั้น
‎ในช่วงเวลานั้นมันยากมากที่จะคิดว่า ‎"เราทำอะไรได้บ้าง"
‎เพราะคนสี่หมื่นคนรออยู่ข้างนอก
‎แล้วก็รู้สึกว่า…
‎มีหลุมที่ลึกมากอยู่ในท้อง
‎ว้าว เปลี่ยนแปลงเร็วมาก
‎ผมจำได้ว่าตอนที่เรากลับไปที่โรงแรม
‎ผมอยู่บนห้อง และรู้สึกแย่กับสถานการณ์มาก
‎แล้วก็ได้ยินเสียงตะโกนจากข้างนอก
‎ผมเปิดหน้าต่างห้องตัวเอง
‎แล้วก็เห็นคนประมาณสองพัน ‎คนตะโกนร้องอยู่บนถนน
‎และมันแบบ สวยงามมาก
‎ช่วงเวลานั้นผมแบบว่า "ผมแทบ…
‎แทบไม่เชื่อว่าคนนั้นดีได้แค่ไหน" ‎เข้าใจใช่ไหม
‎มันเป็นสิ่งที่งดงามมาก
‎ผมรู้สึกแย่อยู่ขณะหนึ่ง
‎ผมนั่งอยู่ในสนามกีฬาโดยรับรู้ว่าตัวเอง ‎เป็นคนที่ทำให้ทั้งหมดพังลง
‎ที่ยากที่สุดคือการที่รู้สึกว่า ‎ผมทำให้พวกเขาผิดหวัง
‎อีกสิบปีข้างหน้าจะเป็นช่วงที่ ‎ทุกอย่างที่ผมทำเดินหน้าเต็มที่
‎เหมือนกับนักกีฬาในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด
‎ผมต้องทำมันต่อไป
‎(คาร์เมล แคลิฟอร์เนีย ‎ประชุมเรื่องอัดเพลง "วันเดอร์" ครั้งสุดท้าย)
‎จากความหนักหน่วงของทัวร์ในหลายๆ ด้าน
‎มันทำให้ผมอยากเปลี่ยนอะไรหลายๆ อย่าง ‎และมองในแง่บวกมากขึ้น
‎ผมเขียนเกี่ยวกับเรื่องวิตกกังวลมากขึ้น ‎ในฐานะ…
‎เพื่อนร่วมทางที่ผมต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วม
‎มากกว่าที่จะเป็นศัตรูซึ่งผมพยายามต่อต้าน
‎เราทำเพิ่มสองรอบได้ไหม
‎- ได้ เพิ่มเป็นสองรอบ เจ๋งดี ‎- โอเค เยี่ยม
‎ผมตื่นเต้นมากที่จะได้ร้องเพลงนี้ ‎ในทัวร์จริงๆ นะ
‎คอร์ดพวกนี้มันใช้ได้เลย ดีมากด้วย
‎ผมอยากได้จูโน่อีกตัวเข้ามา
‎อยู่ข้างหลัง แบบมีบางอย่าง
‎แล้วก็มีตัวที่สามเข้ามาอีก
‎เหมือนกับผุดขึ้นมา
‎เมื่อเราเริ่มทำอัลบั้ม ‎คุณไม่รู้จริงๆ ว่าจะคาดหวังอะไรดี
‎คุณทำได้แค่ล้วงลึกลงไปและดูว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เช่นอะไรเล็กๆ แบบนี้คลออยู่ด้านหลัง
‎- รู้สึกไหม มีอะไรเล็กๆ อยู่ ‎- หยุดชั่วขณะเหรอ รู้สึกได้
‎ใช้ได้แล้ว
‎เสียงแตรตอนนี้เป็นไงบ้าง
‎(เม็กซิโกซิตี ประเทศเม็กซิโก ‎โชว์สุดท้ายของทัวร์)
‎- นี่คือวิธีที่เรารวมตัวกัน ‎- มันคือวิธีเรา
‎โอเค เยี่ยม
‎ช่วงเวลาที่ดี
‎โชว์สุดท้ายของเรา
‎- โชว์ครั้งสุดท้ายของเรา ‎- และตั๋วก็ขายหมดเกลี้ยง
‎หมดเกลี้ยงเลยที่รัก
‎ทำไมเท่แบบนี้
‎- เป็นไงบ้าง ‎- สบายดี
‎- ว่าไงครับ ‎- รู้สึกยังไงบ้าง
‎- เป็นไง ‎- แม่อยู่ในเฟซไทม์เหรอ
‎- ใช่ ‎- หวัดดีครับแม่!
‎เดี๋ยวนะ พ่อสลับกล้องก่อน
‎โชว์จำนวน 105 โชว์ของชีวิตคุณ
‎ชีวิตปีสุดท้ายของผมอยู่ในทัวร์นี้ และ…
‎มันทั้งสุขและเศร้า
‎แต่มันก็สุขมากกว่าเศร้านะเอาจริงๆ
‎สิ่งนี้ทำให้ผมมีความสุขมาก ‎เวลาที่ผมเข้ามาในสถานที่จัดงาน
‎มันแขวนอยู่เป็นอาทิตย์ แล้วอยู่ดีๆ
‎ก็มีคำว่า "แมนนี่" ขึ้นมา ‎แล้วผมก็แบบว่า "เขามาแล้ว"
‎(แมนนี่)
‎พายุกำลังคุกคาม
‎ชีวิตของฉันวันนี้
‎ถ้าฉันไม่ได้รับการกำบัง
‎ใช่ ฉันจะเลือนหายไป
‎สงคราม เด็กเล็ก
‎ก็แค่รอความตาย
‎- ว่าไงน้องชาย ‎- ว่าไงพี่ชาย
‎มาถึงจุดสุดท้ายของทัวร์ ผมตระหนักได้ว่า
‎นี่คือบางสิ่งที่ผมอยากทำไปตลอดชีวิต
‎เราจะผ่านปีที่เข้มข้นมากๆ
‎แล้วอยากทำมันอีกครั้งได้ยังไง
‎หวังว่าตอนสุดท้ายของทัวร์นี้
‎ผมจะมีเรื่องสุดซึ้งไว้พูดเกี่ยวกับมัน แต่…
‎รู้ไหมว่าข้อเท็จจริงคืออะไร
‎คุณเดินขึ้นไปบนเวที ‎มองไปรอบๆ แล้วก็คิดว่า…
‎"ผมเป็นแค่คนที่รักในเสียงดนตรี"
‎"ถึงเวลาปล่อยวางแล้ว"
‎ใช่ ร้องเลย!
‎ให้ผมถ่ายมันไว้หน่อย
‎คำบรรยายโดย เพชุดา สิงห์โตทอง